Mε τι έχουμε να κάνουμε;
Εργαζόμουν, στη δεκαετία του 1990, στα «Νέα» όταν η Γερμανία, στο πλαίσιο ενός πολυμελούς ακόμα Διευθυντηρίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης, πρωτοστατούσε στη διαδικασία για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Υπήρξαν λίγοι τότε στην Ελλάδα κι ακόμα λιγότεροι στην Ευρώπη που μίλησαν για τον «τρίτο πειρασμό» της Γερμανίας. Φυσικά θεωρήθηκαν γραφικοί.
Κι όμως το αδιανόητο συνέβη! Μετά τις μερσεντές που οι Γερμανοί έστελναν στη Γιουγκοσλαβία επί εικοσαετίαν, της έστειλαν εν τέλει και τα ΝΑΤΟϊκά τανκς - το αδιανόητο, ο πόλεμος σε ευρωπαϊκό έδαφος είχε επισυμβεί.
Η Γερμανία προσεταιρίσθηκε αμέσως την Κροατία και τη Σλοβενία, υποστήριξε την καταλυτική (για όλη την Ευρώπη) στρατιωτική παρουσία των Αμερικανών στη Βοσνία (και κατόπιν στο Κοσσυφοπέδιο) και άφησε την υπόλοιπη δυτική Ευρώπη να κοιμάται τον ύπνο του ηλιθίου στο «πολυπολιτισμικό» Σεράγεβο -τρίχες πολυπολιτισμικό- κι από εκεί εξεδιώχθησαν οι «άλλοι», εν προκειμένω οι Σέρβοι.



