Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2015

Ελληνικές εκλογές: αριστερά και δεξιά στην Ευρώπη κρατούν την ανάσα τους.



Αλαζόνας όπως πάντα και προκλητικός ο κ. Βέμπερ, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, δεν άντεξε να μην εκμεταλλευτεί την προχθεσινή συζήτηση στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που ήταν επικεντρωμένη στο δράμα των προσφύγων. Η πορεία του Α.Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε ο Βαυαρός Χριστιανοδημοκράτης χειροκροτούμενος από την ομάδα του, δείχνει ότι η αριστερά είναι ξεπερασμένη.
Οι συντηρητικοί κύκλοι της Ευρώπης ελπίζουν ότι, την άλλη Κυριακή, οι εκλογές στην Ελλάδα θα κλείσουν οριστικά, μετά από 8 μήνες, την αριστερή παρένθεση του ΣΥΡΙΖΑ. Και πολύ κράτησε: ο αρχικός σχεδιασμός προέβλεπε 6 μήνες, όταν δηλαδή θα σταματούσε το πρόγραμμα και η χρηματοδότηση από την ΕΚΤ, όπως και έγινε. Ήταν τότε που, με επικεφαλής τον κ. Σαμαρά, ο οποίος ήταν από την αρχή στο κόλπο, οι υποψήφιοι πρωθυπουργοί έκαναν παρέλαση στις Βρυξέλλες, δίνοντας τα διαπιστευτήρια τους στους ισχυρούς της ευρωζώνης. 
Ήδη ένα μήνα μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου, όταν ο Β. Σόιμπλε αναρωτιόταν ξεδιάντροπα με αφορμή την συμφωνία της 20ης Φλεβάρη «να δω τώρα πως θα το εξηγήσουν στους ψηφοφόρους τους» το σχέδιο ήταν σαφές: η κυβέρνηση Τσίπρα να στραγγαλιστεί οικονομικά, να εξαναγκαστεί σε υποχωρήσεις και τελικά να πέσει αφού θα έχει αθετήσει τις υποσχέσεις της.
Η υψηλή δημοτικότητα Τσίπρα, ακόμη και μετά την συνθηκολόγηση του Ιουλίου, έβαλε προσωρινά φρένο στο σχέδιο. Αλλά η αναγκαστική προσφυγή στις κάλπες και οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι η μάχη ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ είναι αμφίρροπη, το αναζωπύρωσε. Δεξιά και αριστερά στην Ευρώπη κρατούν την ανάσα τους: η ομάδα της Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο εξέταζε προχθές επί ώρες την κατάσταση στην Ελλάδα, «σε μια από τις πιο ουσιαστικές συζητήσεις των τελευταίων χρόνων», συμπέρανε στο τέλος η πρόεδρος Γ. Ζίμερ. 
Στην Πορτογαλία που έχει εκλογές σε λιγότερο από ένα μήνα, το ελληνικό θέμα βρίσκεται στο επίκεντρο των τηλεοπτικών debates. Στην Ισπανία, όπου οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της χρονιάς, τα δημοσκοπικά ποσοστά των Podemos παρουσιάζουν πτώση, επηρεασμένα και από τις ελληνικές εξελίξεις, αλλά ο Πάμπλο Ιγκλέσιας ελπίζει ότι μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα βοηθήσει το κόμμα του να ανακάμψει. «Αν χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ χαθήκαμε όλοι, πες πως μπορώ να βοηθήσω», μου είπε στο Στρασβούργο μια Ιταλίδα ευρωβουλευτής που ανήκει στην αριστερή πτέρυγα της ομάδας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών. Ανάλογη είναι η στάση και της αριστερής πτέρυγας των Γάλλων Σοσιαλιστών.
Ασφαλώς την συζήτηση στην Ελλάδα  απασχολούν και άλλα θέματα, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρά: από τις επιδόσεις των αρχηγών στα debates, μέχρι τις οδυνηρές πράγματι επιπτώσεις που θα έχει το νέο πρόγραμμα λιτότητας ή τα σοβαρά λάθη που έγιναν στην διαπραγμάτευση. Αλλά βλέποντας τα πράγματα απ’ έξω, αυτή είναι η μεγάλη εικόνα: αν η ΝΔ κερδίσει, η γερμανοκρατούμενη δεξιά θα έχει καταγάγει μια συντριπτική νίκη, επιβεβαιώνοντας την παντοκρατορία της. Τίποτα δεν πρόκειται να κουνηθεί τα επόμενα χρόνια στην Ευρώπη. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ τα καταφέρει, κανείς στην αριστερά δεν θα το εισπράξει σαν επιβεβαίωση του συνόλου της πολιτικής του. Αλλά όλοι θα αναπνεύσουν, γιατί θα υπάρχει ακόμη ελπίδα.

Πετσάλνικος: Μικροί Τσιριμώκοι χώνονται στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ


Για «μικρούς Τσιριμώκους» που ενώ τον Ιανουάριο συμμετείχαν στον εκλογικό αγώνα του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών, σήμερα συνεργάζονται με το ΠΑΣΟΚ που τότε κατήγγειλαν, κάνει λόγο σε σκληρή ανάρτησή του στην ιστοσελίδα του το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Φίλιππος Πετσάλνικος, «φωτογραφίζοντας» πρόσωπα όπως ο Θάνος Μωραΐτης, που βρίσκεται στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.
Δείτε την ανάρτηση του Φίλιππου Πετσάλνικου:
«Όταν συμφωνείς και επαυξάνεις με εισηγήσεις σου προς τον Γιώργο Παπανδρέου την αναγκαιότητα να συγκροτήσει νέο πολιτικό φορέα, γιατί το παλιό κόμμα με την αποιδεολογικοποίηση του και την δεξιόστροφη πολιτική του δεν σε εκφράζει πλέον…
Όταν υπογράφεις την νέα ελπιδοφόρα ιδρυτική διακήρυξη του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών και συμμετέχεις στον αγώνα με εκατοντάδες άλλα στελέχη και χιλιάδες μέλη και φίλους τον Γενάρη για μια νέα αρχή στην πολιτική με αξίες, κανόνες, ηθική και προτάσεις ριζοσπαστικές για το αύριο σ’ αυτή τη χώρα…
Όταν συμμετέχεις όλο αυτό το διάστημα σε διαδικασίες του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ …
Όταν βλέπεις την απαράδεκτη, αλαζονική και απαξιωτική απάντηση που δίνεται στον Παπανδρέου, ο οποίος κάλεσε σε εκλογική συνεργασία όλες τις προοδευτικές δυνάμεις, απάντηση της ηγεσίας του παλιού κόμματος που επί λέξει έλεγε «να διαλύσεις Γ. Παπανδρέου, το ΚΙΝΗΜΑ, να μην είσαι σε κανένα ψηφοδέλτιο εσύ και να επιλέξουμε εμείς 2-3 στελέχη» !! …
Όταν διαπιστώνεις ότι αντιθέτως αυτοί συνεργάζονται ισότιμα με την ΔΗΜΑΡ ( ποια ΔΗΜΑΡ ; ) και την βάζουνε επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ( μια η «Ελιά», μια η «Συμπαράταξη» και ο διασυρμός της ιστορικότητας του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ που είχε ιδρύσει ο Α. Παπανδρέου συνεχίζεται)…
Όταν διαπιστώνεις ότι και στην εκδήλωση πριν λίγες ημέρες στο Ζάππειο για την επέτειο της 3ης του Σεπτέμβρη, η κα Φώφη και οι περί αυτήν «δημογέροντες» που ξαφνικά επανεμφανίζονται εξαφανίζουν από την ιστορική αναδρομή τον Γιώργο Παπανδρέου, επί επτά χρόνια Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και με 44% εκλεγέντα ( και μετά ύπουλα ανατραπέντα) Πρωθυπουργό…
Όταν ενώ έχουν συμβεί όλα αυτά και εσύ αιφνιδίως συζητάς παρακαλείς και «χώνεσαι» καιροσκοπικά σε ψηφοδέλτια κόμματος που το μόνο που κάνει είναι να δηλώνει ότι είναι διαθέσιμο για συνεργασία και συμμετοχή σε Κυβέρνηση είτε με τον ένα είτε με τον άλλο ( έτσι απλά χωρίς ιδεολογία, χωρίς προσανατολισμό χωρίς θέσεις, χωρίς πολιτική, χωρίς όραμα), αφήνοντας άναυδους τους συναγωνιστές σου, τότε δικαιολογημένα κάνεις πολλούς να σκέφτονται ότι διακατέχεσαι από το σύνδρομο του μικρού «Tσιριμώκου». Τι κρίμα!
Υ.Γ. Αν οι νεότεροι δεν ξέρουν τι ήταν ο «Tσιριμώκος» ας ανατρέξουν στην νεότερη πολιτική ιστορία της χώρας μας».


Τσίπρας από Ιωάννινα: Να γκρεμίσουμε τις παράγκες του χθες


Ο Αλέξης Τσίπρας, υποστήριξε μεταξύ άλλων από τα Ιωάννινα, ότι «πρέπει να γκρεμίσουμε τις παράγκες του χθες, να κλείσουμε όλες τις πληγές του χθες και να εξαλείψουμε τις παθογένειες του παρελθόντος», εξαπολύοντας επίθεση στη Νέα Δημοκρατία.
«Ο κ. Μεϊμαράκης δεν είναι μόνο εκπρόσωπος του σκληρού συντηρητικού λόμπι, αλλά και της καθυστέρησης, της φθοράς, της διαπλοκής και των σκανδάλων» πρόσθεσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.
Για το χρέος, ο κ. Τσίπρας σημείωσε ότι η ελληνική κυβέρνηση επέβαλε στους δανειστές τη διαπραγμάτευση για τη μείωση του. «Εμείς ανοίξαμε το ζήτημα των συλλογικών συμβάσεων και βάλαμε φρένο στους πλειστηριασμούς» σημείωσε.
Για τις μετεκλογικές συνεργασίες, σημείωσε ότι η Ν.Δ. προτάσσει την επιθυμία σύμπραξης με τον ΣΥΡΙΖΑ με στόχο να θολώσει τα νερά. «Δεν την πιστεύει και ας μιλάει γι’ αυτήν» είπε ο κ. Τσίπρας, διαβεβαιώνοντας παράλληλα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μοναδικό κόμμα που μπορεί να εγγυηθεί την πολιτική σταθερότητα, την εφαρμογή της συμφωνίας με όρους μάχης και τις αλλαγές που χρειάζεται  η κοινωνία.
Την Παρασκευή ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, θα πραγματοποιήσει περιοδεία στην Κομοτηνή και την Καβάλα
Ολόκληρη η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα
Φίλες και Φίλοι, Συντρόφισσες και Σύντροφοι, Συμπατριώτες και Συμπατριώτισσες  
Χαίρομαι που βρίσκομαι πάλι εδώ μαζί σας.  Στα Γιάννενα της ιστορίας  και της προόδου. Στην Ήπειρο που στην καρδιά και στο μυαλό κάθε Έλληνα ταυτίζεται με την περηφάνια και το ανυπότακτο του αντάρτικου.
Χαιρετίζω τη συγκέντρωσή σας.
Και θέλω να σας διαβεβαιώσω, πως είμαστε όρθιοι.
Και θα μείνουμε όρθιοι και πιο δυνατοί από χτες, όχι μόνο στις εκλογές που έρχονται. Αλλά και στις μάχες που είμαστε έτοιμοι να δώσουμε μετά τις εκλογές.
Πιο έμπειροι, πιο προσγειωμένοι, αλλά πάντα το ίδιο αποφασισμένοι.  Για να κυβερνήσει επιτέλους τη χώρα η Αριστερά, με την ισχυρή εντολή και στήριξη του λαού.  Για να δείξουμε και να αποδείξουμε σε όλους τους πολίτες ότι εννοούμε όσα λέμε χρόνια τώρα.
Γιατί τόσα χρόνια τώρα, όταν η ΝΔ και οι εταίροι της στη μοιρασιά της εξουσίας, έχτιζαν το καθεστώς της φθοράς, της διαπλοκής, της κοινωνικής αδικίας, εμείς αντιστεκόμασταν με πείσμα ηπειρώτικο και επιμονή αριστερή.
Όταν όλα τα 'σκιαζε ο δικομματισμός και τα θόλωνε το ρουσφέτι, εμείς κρατούσαμε αναμμένη τη σπίθα του αγώνα  για τις  αλλαγές που χρειάζεται ο τόπος μας. Του αγώνα για αλλαγές στην κοινωνία, στην οικονομία, στο πολιτικό σύστημα, στις συνειδήσεις.
Κι ας ήμασταν λίγοι, ας ήμασταν χωρίς τα μέσα των άλλων, ας ήμασταν τότε μια δύναμη διαμαρτυρίας, όπως τους άρεσε να μας λένε.
Εκείνοι, βλέπετε, είχαν το χρίσμα τη διακυβέρνησης.
Εμείς το στίγμα της διαμαρτυρίας.
Και τώρα οι μισοί από αυτούς μας λένε ότι παραμένουμε κόμμα  διαμαρτυρίας.  Και οι άλλοι μισοί ότι μέσα σε μερικούς μήνες μας κατάπιαν οι καρέκλες της εξουσίας. Ας τους στείλουμε λοιπόν ένα μήνυμα από δω, από τα Γιάννενα.
Οι ίδιες αξίες, τα ίδια ιδανικά, οι ίδιες ιδέες, που κινούσαν τα βήματά μας τα δίσεκτα χρόνια της παντοδυναμίας τους, τα κινούν και σήμερα.
Για μας η διακυβέρνηση σημαίνει όχι σύνταξη εγκυκλίων, εξυπηρέτηση μεγάλων συμφερόντων, λαφυραγώγηση του κράτους, ρουσφέτι και κομματισμός. Διακυβέρνηση για μας σημαίνει αγώνας από καλύτερες θέσεις.
Αλλά πάντα με τους ίδιους στόχους: Να αλλάξουμε όσα στοιχειώνουν την κοινωνία και την πατρίδα.  Να ανοίξουμε τις πόρτες στο λαό, στους πολίτες, στα κινήματα.
Δεν είναι αυτοσκοπός για την Αριστερά η κυβέρνηση.  Το είδατε στους λίγους μήνες που μπορέσαμε να κυβερνήσουμε.  Είναι όμως ένα σημαντικό εργαλείο, ένα όπλο, μια κρίσιμη θέση μάχης, για τις αλλαγές που θα κάνουν καλύτερη τη ζωή του εργαζόμενου, του αγρότη, του μικρομεσαίου.  Του νέου ανθρώπου, που αναζητά διέξοδο και ορίζοντες.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Με την εντολή του λαού η Αριστερά βρέθηκε τον περασμένο Γενάρη στην κυβέρνηση, για πρώτη φορά στο τόπο, σε συνεργασία με τους ΑΝΕΛ.
Όλη η Ελλάδα, όλη η Ευρώπη, είδε, άκουσε, ξέρει, τη μεγάλη προσπάθεια που καταβάλαμε.  Τη μάχη που δώσαμε.  Όχι μόνο η κυβέρνηση, αλλά και ο λαός μας.
Δώσαμε μάχες με δυνάμεις υπέρτερες και δε το βάλαμε κάτω. Δώσαμε ανάσα αξιοπρέπειας και ανάτασης στο λαό μας. Τον βάλαμε ξανά στο προσκήνιο, πρωταγωνιστή και στην ίδια τη διαπραγμάτευση, με το ιστορικό δημοψήφισμα του Ιούλη. Η μεγάλη λαϊκή συμμμαχία του ΌΧΙ κατάφερε μια μεγάλη νίκη κόντρα στο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, κόντρα στη συμμαχία του Ναι σε Όλα, και των δανειστών.  Κόντρα σε όσους πίστευαν ότι μπορούν να βάλουν στο χέρι την Ελλάδα άπαξ και διά παντός, με την αμέριστη συνδρομή εκείνων, με πρώτη και χειρότερη τη Νέα Δημοκρατία, που ανέλαβαν να τους εκπροσωπούν στο εσωτερικό με κηρύγματα φόβου και υποταγής.
Στη θέση της προσπάθειας έβαλαν τη βολική οκνηρία του "τίποτε δεν γίνεται".
Ε λοιπόν η ζωή απέδειξε ότι γίνεται και παραγίνεται.  Το απέδειξαν οι λίγοι μήνες της αριστερής διακυβέρνησης ότι δεν είναι μονόδρομος η φθαρμένη από τη συχνή χρήση και κατάχρηση εξουσία τους.  Ότι υπάρχει άλλο μοντέλο εξουσίας, με άλλο ήθος, άλλες πρακτικές, άλλους στόχους. Ότι δεν είναι ιστορική ανάγκη η διακυβέρνηση να αναπαράγει τον εαυτό της και όλες τις  παθογένειες της χώρας.  Μπορεί να παράγει δημοκρατία, διαφάνεια, δικαιοσύνη, στηριγμένη στο λαό.  Και στηρίζοντας το λαό.  
Κι αυτό είναι που ακόμα τους καίει.  Οι έξι μήνες της αριστερής διακυβέρνησης τους καίνε.
Η "κατάληψη" του Μαξίμου από ανθρώπους που δεν κρατάνε από τζάκια, δεν έχουν σχέση με τη διαπλοκή, στάθηκαν πάντα απέναντι στη διαφθορά, δεν βλέπουν την πολιτική ως επάγγελμα και την εξουσία ως αυτοσκοπό.
Αυτά είναι που θέλουν να σβήσουν, να εξαφανίσουν, να εξαερώσουν. Γι' αυτό μας επιτίθενται από όλες τις μεριές συκοφαντώντας, απειλώντας, βρίζοντας αλλά και χαϊδεύοντας.
Θέλουν να ξεμπερδέψουν με τη σπίθα της αντίστασης στην ψυχή του ελληνικού λαού.
Θέλουν να ξεμπερδέψουν με την ελπίδα
Θέλουν να ξεμπερδέψουν με το νέο, το ριζοσπαστικό, το καινοτόμο, το ανήσυχο που εκπροσωπούμε.
Αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο. Γιατί θα πρέπει πρώτα να ξεμπερδέψουν με την αλήθεια.  Και η αλήθεια είναι ότι στους λίγους μήνες της διακυβέρνησής μας δώσαμε μια μάχη με τους δανειστές, που η ΝΔ και οι εταίροι περιορισμένης ευθύνης που στοιχίζονται πίσω της, ούτε στον ύπνο τους δεν έχουν δει.  Ίσως να τη βλέπουν τώρα στους εφιάλτες τους.
Παλέψαμε, ματώσαμε, δείξαμε μαζί με τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας υπομονή και επιμονή.  Αντέξαμε σε πρωτοφανείς πιέσεις, εκβιασμούς, μέτρα πιστωτικής ασφυξίας.  Ανοίξαμε διάπλατα με το δημοψήφισμα την πόρτα στη συμμετοχή του λαού στη δύσκολη μάχη.  Και όταν χρειάστηκε να πάρουμε τις πιο κρίσιμες αποφάσεις, κυριολεκτικά αποφάσεις ζωής και θανάτου, βάλαμε τη ζωή των απλών ανθρώπων πάνω από προσωπικές, κομματικές, πολιτικές σκοπιμότητες.  Τη χώρα πάνω από το κόμμα.  Με θάρρος και αίσθηση της ευθύνης μας καταλήξαμε σε μια συμφωνία που όλοι ξέρουμε ότι έχει δύσκολες πλευρές.  Αλλά και που δίνει επιτέλους κάποια διέξοδο στο αδιέξοδο.
Απέτρεψε την καταστροφή.  Ανέτρεψε τα σχέδια του Grexit.  Και επιτρέπει, με τη χρηματοδότηση, τα αναπτυξιακά κονδύλια, τη δέσμευση για τη μείωση του χρέους, την υπαγωγή στο ευρωπαϊκό δίκαιο,  να πάρει ανάσα η χώρα.  Να πατήσουμε σε μια νησίδα σταθερότητας.  Και να οργανώσουμε από καλύτερες θέσεις τη μεγάλη μάχη των αλλαγών, χωρίς τις οποίες είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται να βγούμε από το βάλτο.
Φίλες κι φίλοι
Οι αλλαγές, οι τομές και οι μεταρρυθμίσεις με προοδευτικό πρόσημο είναι το μεγάλο ζητούμενο στο ερχόμενο χρονικό διάστημα.
Η στάση απέναντι στις αλλαγές ορίζει και τα στρατόπεδα σε αυτές τις εκλογές.
Από τη μια είναι οι δυνάμεις του χτες, με επικεφαλής τη ΝΔ του κυρίου Μεϊμαράκη.
Οι δυνάμεις που έχτισαν όλες τις παράγκες που σήμερα πρέπει να γκρεμιστούν.
Που βρίσκονται πίσω από όλες τις πληγές που πρέπει να κλείσουν.
Που ταυτίζονται με όλες τις παθογένειες που πρέπει να εξαλειφθούν.
Ο κύριος Μεϊμαράκης και το κόμμα του δεν είναι μόνο εκπρόσωποι του πιο σκληρού ευρωπαϊκού συντηρητικού λόμπι.
Είναι εκπρόσωποι της καθυστέρησης, του παλιού, της φθοράς, της διαπλοκής, των σκανδάλων.
Τα κόμματα εκπροσωπούν κοινωνικές δυνάμεις. Αυτό είναι γνωστό.
Η ΝΔ όμως, στη σημερινή συγκυρία, πρωτοτυπεί.  Γιατί εκπροσωπεί αντικοινωνικές δυνάμεις. Τις πιο αντικοινωνικές δυνάμεις, που βυσσοδομούν κατά του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο για λόγους ιδεολογίας και ταξικών συμφερόντων.
Αλλά και γιατί απειλούμε, όπως αποδείχτηκε από τα έργα μας, το αθέμιτο πάρτι τους.  Απειλούμε το μέτωπο της φθοράς.  Ένα μέτωπο στο οποίο συνυπάρχουν οι σύγχρονοι Μέτερνιχ της Ευρώπης, η γερασμένη πολιτική αριστοκρατία, μια καλομαθημένη νομενκλατούρα του δημοσίου,
οι εθνικοί εργολάβοι, οι βαρόνοι των ΜΜΕ, οι δεξιοτέχνες της μίζας,
οι επιχειρηματίες που πλουτίζουν απομυζώντας το κράτος,
οι κομματάρχες που βασιλεύουν με το ρουσφέτι και τον κομματισμό.
Έτσι λοιπόν το ερώτημα είναι ξεκάθαρο.
Τι μπορεί να εμπιστευτεί σ' αυτούς ακόμα και ο συντηρητικός πολίτης;
Τη διαπραγμάτευση για τη μείωση του χρέους που χρόνια τώρα διακηρύσσουν ότι είναι βιώσιμο;
Τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, που οι ίδιοι μετέτρεψαν σε ζούγκλα;
Τη χρηστή διαχείριση των οικονομικών του δημόσιου τομέα που τον μετέτρεψαν σε φέουδο τους;
Την αποτροπή των κατασχέσεων πρώτης κατοικίας, που είχαν ετοιμάσει με τους δανειστές;
Την αποτροπή της περικοπής των συντάξεων, που με την κατάργηση του ΕΚΑΣ και τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, ήταν έτοιμοι να επιβάλουν;
Γιατί αυτά έχουμε μπροστά μας να τα παλέψουμε.
Θα χρειαστούν μάχες δύσκολες για να κερδίσουμε το καλύτερο για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους.
Θα  εμπιστευτούμε για όλα αυτά τον κο Μεϊμαράκη, τον Άδωνι, τον Βορίδη, τον Βενιζέλο, τον Πάγκαλο;
Γιατί αυτοί είναι από πίσω του.
Και να θυμίσω, επειδή οι κύριοι της ΝΔ τείνουν να το ξεχνούν,  ότι είμαστε εμείς που επιβάλαμε στους δανειστές τη διαπραγμάτευση όχι για το αν θα μειωθεί το  χρέος, αλλά για το πόσο και πώς θα μειωθεί.  Είμαστε εμείς που ανοίξαμε το μεγάλο θέμα της επαναφοράς των συλλογικών συμβάσεων και αποτρέψαμε ομαδικές απολύσεις. Που βάλαμε βέτο στους πλειστηριασμούς για κατασχέσεις πρώτης κατοικίας. Αφήσαμε ανοιχτή τη δυνατότητα στήριξης των αγροτών με αντισταθμιστικά μέτρα.  Και κρατάμε επίσης ανοιχτό το ζήτημα του ΦΠΑ, κυρίως στα φροντιστήρια, με στόχο να προστατέψουμε τη λαϊκή οικογένεια.
Μπορεί λοιπόν κανείς σοβαρά έστω και να το σκεφτεί ότι θα εμπιστευτεί τη διαπραγμάτευση για όλα αυτά, και άλλα που αφορούν στη συμφωνία, στην υπαλληλία των δανειστών;
Πότε τους είδατε τελευταία φορά να δίνουν μάχη με τους δανειστές.
Πότε τους είδατε να διαπραγματεύονται, να επικρίνουν τη λογική των μνημονίων και της λιτότητας;
Ξεχάσαμε το "ουδείς αναμάρτητος" της ΝΔ;
Ξεχάσαμε το ότι τα μνημόνια είναι ευλογία;
Εκείνους που φώναζαν ότι η δόξα για τις απολύσεις ανήκει στους ίδιους και όχι στην τρόικα;
Ξεχάσαμε τη στάση τους στο δημοψήφισμα  και πριν από αυτό, όταν απαιτούσαν, πίεζαν, απειλούσαν, να κλείσουμε μια συμφωνία όπως-όπως;
Αυτή ήταν και η μόνη μάχη τους, εδώ που τα λέμε.
Η μάχη να διακινήσουν τους εκβιασμούς των δανειστών, να εγκαταστήσουν το φόβο του Grexit σε κάθε σπίτι, να πιέσουν με κάθε μέσο και κάθε μέσο ενημέρωσης την κυβέρνησή μας να υποταχτεί και να υπογράψει ότι της έβαζαν μπροστά της. 
Μπορεί λοιπόν ο πολίτης, οποιαδήποτε κι αν είναι η ιδεολογία και η κομματική του συμπάθεια, να εμπιστευτεί σοβαρά στον κύριο Μεϊμαράκη και στους εταίρους του τη διαπραγμάτευση που αφορά στη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων;
Και ακόμη περισσότερο.
Μπορεί να εμπιστευτεί τις αλλαγές που χρειάζεται επειγόντως η χώρα σε κείνους που μας φόρτωσαν με όσα πρέπει να αλλάξουν;
Τον είδατε τον κύριο Μεϊμαράκη στο ντιμπέιτ. Και τον ακούσατε.
Κανένα πρόγραμμα, καμιά αυτοκριτική για το σάπιο παρελθόν, το άρρωστο κράτος,τις κουμπαριές της ΝΔ και των άλλων με τη διαπλοκή,  την υπερχρέωση της χώρας,  την ανοχή και την υπόθαλψη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής.
Κρύβει λόγια η ΝΔ για το σκοπό της, που είναι ένας:  Η αντιδραστική παλινόρθωση.
Και μη τους βλέπετε τώρα που παρουσιάζονται γλυκείς και θέλουνε λένε να τα βρούμε και να πιούμε και κάνα καφέ στη Κουμουνδούρου. Αυτή είναι η μάσκα που φοράνε πριν τις εκλογές. Η επιστροφή τους θα συνοδεύεται αυτή  τη φορά όχι μόνο από την επιστροφή στα παλιά και ολέθρια, αλλά και από την εκδικητικότητα απέναντι στο λαό γιατί στάθηκε όρθιος.
Και μάλιστα χθες του ξέφυγε του κου Μειμαράκη και είπε ότι τη προηγούμενη φορά δε τα κατάφερνε γιατί δεν είχαν αυτοδυναμία.
Γιατί πόσο να τη φορέσει τη προβιά ο λύκος, κάποια στιγμή θα του ξεφύγει αυτό που κρύβει μέσα του.
Κι ας μιλάει για συνεργασίες, δε τις πιστεύει. Τα λέει μόνο και μόνο για να θολώσει τα νερά ότι δήθεν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αλαζονικός. Αλλά υπήρξε μεγαλύτερη αλαζονεία από την αλαζονεία της εξουσίας αυτών των ίδιων ανθρώπων τόσες δεκαετίες τώρα;
Και θέλουν να μας πείσουν ότι ξαφνικά άλλαξαν.
Οι ίδιοι είναι, τα ίδια πιστεύουν, τα ίδια και χειρότερα θα κάνουν αν επιστρέψουν.
Ας είμαστε λοιπόν καθαροί, συντρόφισσες και σύντροφοι
Στη σημερινή συγκυρία ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί:
Πρώτον πολιτική σταθερότητα.
Δεύτερον την εφαρμογή της συμφωνίας, με όρους μάχης και όχι άνευ όρων παράδοσης.
Και τρίτον, και το πιο σημαντικό απ' όλα, τις αλλαγές που χρειάζεται εδώ και τώρα η κοινωνική πλειοψηφία.
Κι αυτή δεν είναι μια διαπίστωση που πηγάζει από τον κομματικό μας εγωισμό.  Ή από κομματικές επιδιώξεις.  Είναι μια διαπίστωση που πηγάζει από την πραγματικότητα.
Από την πολιτική βιογραφία και τη στάση του καθενός στο προηγούμενο διάστημα.  Από την ποιότητα, τις αρχές, τις ιδέες, την πολιτική του.  Από το πρόγραμμα πάνω στο οποίο δεσμεύεται.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μόνο κόμμα που μπορεί αυτή τη στιγμή όχι μόνο να κρατήσει όρθια την κοινωνία και τη χώρα. Αλλά και να οργανώσει την πορεία προς την απελευθέρωση από τα μνημόνια και τις παθογένειες που μας οδήγησαν σ' αυτά.
Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει την αποφασιστικότητα, την πολιτική βούληση, τα στελέχη, για τις δύσκολες μάχες που βρίσκονται μπροστά.
Η Αριστερά έχει στην ταυτότητά της το ριζοσπαστισμό, την αφοσίωση στο λαό και στην πατρίδα, τη διαρκή ανανέωση.
Η Αριστερά πιστεύει βαθιά σε μια ανάπτυξη βασισμένη όχι στα υπερκέρδη των λίγων, αλλά στη δημιουργικότητα εκατομμυρίων παραγωγών, εργαζομένων, μικρομεσαίων, αγροτών, που μόνο σε συνθήκες ελευθερίας και ασφάλειας μπορεί να ανθίσει.
Και σήμερα η Αριστερά, όλοι εμείς, εμφανιζόμαστε μπροστά στο λαό όχι μόνο με τις ιδέες και την ιστορία μας.
Αλλά και με την ωριμότητα, την ευθύνη, τη γνώση, που αποκομίσαμε τους δύσκολους μήνες της διακυβέρνησης.
Πείρα είναι το άλλο όνομα για τα λάθη μας, έλεγε κάποτε ένας πολιτικός και ιδεολογικός μας αντίπαλος, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Και εν μέρει συμφωνούμε.
Γιατί είναι πολύ σημαντικό όχι να μη κάνεις λάθη, λάθη δε κάνει μόνο όποιος δεν επιχειρεί, αλλά να τα βλέπεις, να τα αναγνωρίζεις. Και να μαθαίνεις από αυτά. 
Το μεγαλύτερο λάθος, όμως, που ισοδυναμεί με πολιτικό έγκλημα είναι να μη δίνεις τη μάχη. Να παραδίδεσαι άνευ όρων και χωρίς αγώνα. Αυτό δηλαδή που έκαναν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και το πληρώνουμε σήμερα όλοι μας.
Συμπατριώτες και Συμπατριώτισσες
Δεν μπορούμε να σας υποσχεθούμε ότι όλα θα αλλάξουν με μιας. Δεν είμαστε ταχυδακτυλουργοί.   Έχουμε, όμως, πλήρη συνείδηση ότι χρωστάμε πολύ περισσότερα στους Έλληνες πολίτες αλλά και στα Γιάννενα!
Αλλά η κυβέρνησή μας έδωσε  δείγμα γραφής. Περίπου 2000 άνθρωποι στα Γιάννενα ωφελούνται από τις παρεμβάσεις μας για την ανθρωπιστική κρίση.  Πολλοί περισσότεροι επωφελούνται ήδη του νόμου για τις 100 δόσεις. Και είναι βέβαιο ότι εκατοντάδες ίσως υπάλληλοι που αδίκως εκδιώχθηκαν από τις δουλειές τους, εκπαιδευτικοί, σχολικοί φύλακες, καθαρίστριες ή πανεπιστημιακοί υπάλληλοι, επέστρεψαν πίσω.
Για την Μεταλλουργική Βιομηχανία Ηπείρου, για ένα εξαιρετικά σύνθετο ζήτημα κάνουμε προσεκτικά βήματα για να εξασφαλίσουμε τη βιωσιμότητά της, διότι πέρα από τον παραμεθόριο χαρακτήρα της και τα μοναδικά στο επίπεδο της χώρας προϊόντα που παράγει,  έχει επίσης αξιοσημείωτες προοπτικές άμεσης αύξησης του κύκλου εργασιών της.
Αποτρέψαμε την παράβαση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, που οδηγούσε στην ίδρυση εργοστασίου βιομάζας για την παραγωγή συνθετικού αερίου στα Μάρμαρα.
Ενώ ξεκινήσαμε με τη συνεργασία πολλών φορέων και την αποφασιστική παρέμβαση του Υπουργείου Πολιτισμού, τις εργασίες για την αναστήλωση του ιστορικού γεφυριού της Πλάκας
και ανοίξαμε έστω συμβολικά για δύο παραστάσεις το αρχαίο θέατρο της Δωδώνης, για το οποίο συνεχίζουμε την μακρόχρονη και εξαιρετικά σύνθετη προσπάθεια αποκατάστασης και αναστήλωσης.
Παρά τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που έχει η Ήπειρος στο τομέα ειδικά της ζωϊκής παραγωγής τα τελευταία χρόνια από τις πολιτικές που ακολουθήθηκαν, όπως για παράδειγμα η διάλυση της ΑΤΕ και το ξεπούλημα της γαλακτοβιομηχανίας Δωδώνη, έχουμε σοβαρή συρρίκνωσή της.
Δεν ξεχνάμε λοιπόν την δέσμευσή μας να το διερευνήσουμε και να αποδώσουμε ευθύνες.
Όμως η ανάταξη του πρωτογενούς τομέα στην Ήπειρο, που αποτελεί πυλώνα της προσπάθειας για τη παραγωγική ανασυγκρότηση της τοπικής οικονομίας, απαιτεί ολοκληρωμένο σχέδιο και στοχευμένες παρεμβάσεις:
    επαρκές  δίκτυο για την εύκολη πρόσβαση, 
    θεσμικές παρεμβάσεις για συγκεντροποίηση της γής που θα διευκολύνουν την είσοδο νέων στη πρωτογενή παραγωγή ,
    αξιοποίηση ενεργειακών πηγών. 
Όλα τα παραπάνω αποτελούν για μας προτεραιότητες.
Όπως προτεραιότητες είναι και
•    Η επίλυση του χρόνιου προβλήματος των επιλέξιμων εκτάσεων για βοσκοτόπους, που είναι κρίσιμης σημασίας για την Ήπειρο
•    Η στήριξη των  υγιών συνεργατικών προσπαθειών, με το νέο θεσμικό πλαίσιο που βρίσκεται στη φάση της ολοκλήρωσης
Γνωρίζουμε ότι τα ασφυκτικά χρηματοδοτικά πλαίσια, που επέβαλαν οι δανειστές δημιούργησαν προβλήματα στις  δημόσιες δομές υγείας και παιδείας.
Είμαστε όμως αποφασισμένοι και αποτελεί προτεραιότητά μας,  να στηρίξουμε  με κάθε τρόπο την αναβάθμιση αυτών των δομών, τα Νοσοκομεία, το Πανεπιστήμιο το ΤΕΙ, καθώς αποτελούν ουσιαστικά κρίσιμους αναπτυξιακούς  πυλώνες της περιοχής.
Κάναμε τέλος σημαντικές προσπάθειες για τις υποδομές ξεμπλοκάροντας και αλλάζοντας τις συμβάσεις όπως  για παράδειγμα στην Ιονία οδό όπου τα έργα παρά τις αντιξοότητες δεν σταμάτησαν καθόλου και προχωρούν με γρήγορους ρυθμούς.
Συμπατριώτες, συμπατριώτισσες
μένουν πολλά και κρίσιμα να κάνουμε και για τις υποδομές και για το περιβάλλον.  Ιδιαίτερα για τον μοναδικό υδάτινο πλούτο, για την παραγωγή αλλά και για τη δημόσια Υγεία και Παιδεία. Και Είμαστε πιο αισιόδοξοι από χτες ότι θα τα καταφέρουμε. Πολλά από τα εμπόδια έχουν ξεπεραστεί.  Και η μεγάλη πρόκληση είναι μπροστά μας.
Ζητάμε την ισχυρή εντολή του λαού για να αρχίσουμε μαζί, εσείς κι εμείς, να αλλάζουμε τη χώρα.  Κι αυτή θα είναι μια διαδικασία επίμονη και μακρά που απαιτεί σταθερότητα στους στόχους και έξυπνη τακτική.
Μια διαδικασία που απαιτεί να πατάμε στην πραγματικότητα για να την αλλάξουμε.
Να υπολογίζουμε σε κάθε βήμα τους συσχετισμούς, για να τους αλλάξουμε.
Μια μάχη στην οποία έχουν θέση όλοι όσοι κατανοούν την ανάγκη των αλλαγών. Όσοι κατανοούν επίσης ότι η διακυβέρνηση από μόνη της δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα, αν το πιο ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας, δεν πάρει την υπόθεση στα χέρι του.  Αν οι νέοι άνθρωποι δεν πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους.
Ας ξεκαθαρίσουμε και κάτι σημαντικό εδώ.
Τον τελευταίο καιρό διακινείται μια προπαγάνδας εθνικής ενότητας, οικουμενικότητας, μεγάλου συνασπισμού, μικρότερου συνασπισμού, και λοιπά.
Ο στόχος είναι φανερός.  Να δείξουν ότι όλοι είμαστε ίδιοι.
Και να αναδείξουν ως εθνικό πρόγραμμα την επιβολή και τη στερέωση του καθεστώτος της διακυβέρνησης των δυνάμεων του χθες.
Το οποίο είναι δήθεν μονόδρομος.
Μια απάτη και πολλά ψέματα.
Γιατί απάτη είναι η δήθεν εθνική ενότητα που επικαλούνται.  Και πίσω της κρύβει την εθνική υποτέλεια που επιδιώκουν.  Με τη δική μας μάλιστα συμμετοχή!
Και είναι ψέμα ότι ενδιαφέρονται δήθεν για το καλό της κοινωνικής πλειοψηφίας.  Και φυσικά ψέμα όταν ψελλίζουν, όσο τολμούν να το κάνουν, για μεταρρυθμίσεις.
Γιατί μεταρρυθμίσεις για όλους αυτούς, παλιούς και νεόκοπους, είναι οι περικοπές, οι απολύσεις η κατάργηση του κοινωνικού κράτους, το εργασιακό καθεστώς ζούγκλας.
Εμάς και το ξέρουν, μας χωρίζει χάος με τέτοιες απόψεις.
Γι' αυτό μας υπονόμευσαν και μας πολέμησαν με κάθε τρόπο τους μήνες της δύσκολης διακυβέρνησης και διαπραγμάτευσης.  Γι' αυτό έκαναν σημαία την αριστερή παρένθεση.
Κι αν σήμερα φορούν εθνική προβιά, είναι για να πετύχουν την αριστερή παρένθεση με άλλο τρόπο.
Στερώντας την ισχυρή εντολή από τον ΣΥΡΙΖΑ, υπολογίζουν ότι θα τον μετατρέψουν σε όμηρο της δικής τους πολιτικής.  Και θα εξασφαλίσουν το καθεστώς τους. 
Αλλά ας μιλήσουμε για τη πραγματική εθνική ενότητα που έχει ανάγκη ο τόπος.
Είναι η ενότητα των πιο δημιουργικών δυνάμεων του λαού, της εργατικής τάξης, της αγροτιάς, της προοδευτικής διανόησης, των μικρομεσαίων, της νεολαίας. Αυτή η εθνική ενότητα είναι για μας απαραίτητη προϋπόθεση για να προχωρήσει η χώρα στις αλλαγές που ζητά η εποχή μας.
Αλλά δεν χωρούν αυταπάτες.
Απέναντι στο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο των αλλαγών βρίσκονται όλοι εκείνοι που έχουν συμφέρον και επιδιώκουν να αποκατασταθεί και να συνεχιστεί το καθεστώς του παλιού.  Το μέλλον δεν θα 'ρθεί από μόνο του έτσι νέτο σκέτο, αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς.
Θα 'ρθει με μάχες, συγκρούσεις, αναμέτρηση, με το παλιό στην κοινωνία, στην οικονομία, στην πολιτική.
Κι αν το παλιό φοράει σήμερα το μανδύα της συναίνεσης, δεν παύει να είναι παλιό και επικίνδυνο.  Γι' αυτό σας καλώ, όλες και όλους, να δώσουμε ενωμένοι τη μάχη για να τελειώσουμε με το βάλτο.
Στις 20 του Σεπτέμβρη, ζητάμε ισχυρή εντολή.
Ισχυρή εντολή και στήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ είναι το ισχυρό όπλο στη μάχη για να βγει η πατρίδα από το βάλτο και να προχωρήσει στο δρόμο των αλλαγών.
Για να ξεμπερδέψουμε με το παλιό.  Και να κερδίσουμε το αύριο.

Γιατί ξανά ΣΥΡΙΖΑ;


Του Γιάννη Στέφου, υποψήφιου βουλευτή Ιωαννίνων με τον ΣΥΡΙΖΑ 
Είμαστε εδώ, οι ίδιοι εμείς, ο λαός
Δώσαμε πριν τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου αγώνες για να πείσουμε τον κόσμο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για έξοδο από τα μνημόνια και την κρίση.
Διαπραγματευτήκαμε σκληρά, φέραμε μια δύσκολη συμφωνία, που κανείς από μας δεν μπορεί να την υπερασπιστεί ως αριστερή λύση, δώσαμε όμως και στίγμα της πολιτικής μας με τα νομοσχέδια που αφορούσαν την ιθαγένεια, την ΕΡΤ, τις φυλακές , την παιδεία, τις 100 δόσεις. Η κυβέρνηση της Αριστεράς πνίγηκε με οικονομική ασφυξία από τα κέντρα αποφάσεων της Ευρώπης, λοιδωρήθηκε από τα εγχώρια συμφέροντα και τελικά έχασε τη δεδηλωμένη από  συντρόφους. Ο Τσίπρας δεν  πανηγύρισε για τα 85 δις που φέρνει το νέο πρόγραμμα. Δεν ήρθε  ως νικητής. Δεν έκρυψε τις πληγές του  αλλά τις άφησε ανοιχτές σε κοινή θέα. Δεν λειτούργησε ως πρόεδρος κόμματος αλλά ως πρωθυπουργός ενός λαού που δεν βολεύεται πια με τα ψέμματα.
Φθάσαμε εφτά μήνες μετά να επιστρέφουμε στο λαό και να ζητάμε την έγκρισή του να συνεχίσουμε. 
Ο λαός θα αποφασίσει αν η Αριστερή κυβέρνηση θα μείνει παρένθεση ή   θα δώσει την ισχυρή στήριξή του αυτή η Αριστερή κυβέρνηση να συνεχίσει να αγωνίζεται με στόχο,  παρ΄όλη   τη βαριά και δύσκολη συμφωνία, να πετύχει: Απομείωση του χρέους με συζήτηση που θα ξεκινήσει μετά την πρώτη αξιολόγηση του Οκτώβρη και αποδοχή της από όλες τις πλευρές. Αξιοποίηση του πακέτου των 35 δις για την ανάπτυξη. Δίκαιη κατανομή των βαρών σε βάρος των πλουσίων και όσων μέχρι σήμερα δεν υπέφεραν από τα μνημόνια και βέβαια άσκηση κυβερνητικής πολιτικής με   αντίρροπα μέτρα υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, μάχη στη διαφθορά,  μέτωπο στη φοροδιαφυγή ,  αγώνας να βγούμε όσο πιο γρήγορα από την κρίση και με τις μικρότερες απώλειες για τους αδυνάτους. 
Και  αυτός ο αγώνας μας θέλει παρούσες και παρόντες όλους.
Και ναι δεν μετανιώνω καθόλου για τους αγώνες που δώσαμε ούτε για κείνους που θα δώσουμε ετούτη τη σύντομη προεκλογική περίοδο. Αγώνας να πείσουμε τους πολίτες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ, και εμείς δεν μεταλλαχτήκαμε ξαφνικά, δεν γίναμε από τη μια μέρα στην άλλη μνημονιακοί, νεοφιλελεύθεροι, καταπατητές της δημοκρατίας, λιγότερο αριστεροί από τους άλλους. Είμαστε εδώ, είμαστε οι ίδιοι που με τους συντρόφους μας που αποχωρούν από τον ΣΥΡΙΖΑ υπερασπιστήκαμε στους δρόμους και στα κινήματα τα συμφέροντα των αδικημένων. 
 Και ναι, με την ίδια θέρμη θα διεκδικήσουμε ξανά την ψήφο του λαού γιατί δεν είπαμε ψέμματα ούτε για τα οράματά μας, ούτε για τους βασικούς μας πολιτικούς στόχους. Και αυτά τα οράματα, αυτούς τους βασικούς μας πολιτικούς στόχους καλούμαστε να τους υπηρετήσουμε μέσα από δύσκολες συνθήκες. 
Αλλά εμάς, τους αριστερούς, τα δύσκολα μας δοκιμάζουν, μας οπλίζουν με πείσμα να πετύχουμε. “Πόλεμος θέσεων”  και “πόλεμος ελιγμών”.Δεν αφήνουμε τη διακυβέρνηση στους νεοφιλελεύθερους, δεν βολευόμαστε με τον αντιπολιτευτικό λόγο. Δεν λέμε “άσε τους άλλους να νομοθετούν, άσε το παλιό πολιτικό προσωπικό να ψηφίζει, να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά  και συ κάθισε σε μία γωνιά  να διαμαρτύρεσαι, αγωνίσου να διατηρήσεις την ιδεολογική καθαρότητα, γι' αυτήν να νοιάζεσαι και άσε το λαό προδομένο και ανυπεράσπιστο , άσε την ακροδεξιά να κάνει τη δουλειά της” .
Ο Τσίπρας είναι  θαρραλέος πολιτικός που διαπραγματεύεται σκληρά, όπως είχε υποσχεθεί στον ελληνικό λαό, είναι ένας αποφασισιτικός πολιτικός που ενημερώνει συνεχώς το λαό για τις εξελίξεις , που προσφεύγει στο λαό συχνά,  που δεν παριστάνει τον αλάνθαστο, που δεν διεκδικεί το θέσφατο  και γι' αυτό  θέτει προς έγκριση από το λαό  ή απόρριψη τα σωστά και τα λάθη του. 
Δεν θέλουμε άλλες αποδράσεις, δεν θέλουμε άλλη ενδοσκόπηση, η κοινωνία ενδιαφέρεται για το ποιος μπορεί να τη βγάλει από το αδιέξοδο και εμείς είμαστε αποφασισμένοι να τα καταφέρουμε.          Χρωστάμε σε αυτόν το λαό που βάζει πλάτη και συνεχώς μας φωνάζει  να μην προδώσουμε την ελπίδα του. 
Ετούτες τις τελευταίες μέρες κάποιοι ονειρεύονται παλινόρθωση σε μια κυβέρνηση “ομογενοποιημένη, απαίτηση της κρίσης”. Εμείς ζητάμε ισχυρή εντολή για να αποδείξουμε πως η  διακυβέρνηση μπορεί και είναι και υπόθεση της αριστεράς , μια αριστεράς που δεν θα αρκείται σε ρόλο κομπάρσου.

Δίωξη σε βάρος του Χ. Μαρκογιαννάκη για την υπόθεση του θανάτου του 20χρονου φοιτητή, Βαγγέλη Γιακουμάκη

Στο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας,ασκήθηκε δίωξη για ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος 

Δίωξη για ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος ασκήθηκε από την Εισαγγελία Ιωαννίνων σε βάρος του πρώην Υπουργού και βουλευτή Χανίων της Νέας Δημοκρατίας Χρήστου Μαρκογιαννάκη, για την εμπλοκή του στην υπόθεση του σπουδαστή Βαγγέλη Γιακουμάκη!Σύμφωνα με πληροφορίες,ο φάκελος για την υπόθεση βρίσκεται ήδη στα χέρια του Εισαγγελέα Εφετών.Να θυμίσουμε πως,σύμφωνα με αρκετά δημοσιεύματα σε ΜΜΕ,το στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας,ήταν υπεύθυνος για την... «άνωθεν» παρέμβαση προς τη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων, ώστε να πέσουν «στα μαλακά» οι φοιτητές που φέρονται να ασκούσαν ψυχολογική βία στον Βαγγέλη Γιακουμάκη. Τότε ο κ. Μαρκογιαννάκης με...
δηλώσεις που είχε κάνει, είχε παραδεχθεί ότι τηλεφώνησε στη Σχολή και μίλησε με τον πρώην διευθυντή κ.Μάντζαρη, για άλλη όμως περίπτωση σπουδαστή, ο οποίος είχε ζωγραφίσει σε τοίχο της σχολής την Κρήτη και δίπλα είχε γράψει το όνομα του χωριού του, με αποτέλεσμα να απειλείται με αποβολή.Μάλιστα,είχε απειλήσει συγκεκριμένους δημοσιογράφους,με προσφυγή στην δικαιοσύνη για το θέμα.






Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2015

Καλπολάγνοι

Φαίνεται ότι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης πήρε τοις μετρητοίς το σημείωμά μας τη Δευτέρα, όπου υπογραμμιζόταν πως οι ταρίφες τα καταφέρνουν καλύτερα στα γκάλοπ από τις εταιρείες δημοσκοπήσεων, και έκτοτε κυκλοφορεί με ταξί. Κάνει την προσφιλή του διαδρομή Βερανζέρου - Νομισματοκοπείο πάνω από δέκα φορές την ημέρα, προδίδεται ωστόσο απ' το αμήχανο ύφος του: οι ταξιτζήδες δεν τον ανταμείβουν με ενθαρρυντικά ποσοστά. Οι τσαχπινιές των διαφημιστών αποτελούν τη μοναδική εύθυμη νότα στη μουντή και γκρίζα προεκλογική περίοδο που διανύουμε, βάζοντας τα γυαλιά στους πολιτικούς για τον ξύλινο -σαν ραβδί στις πλάτες μας- λόγο τους.
Εκθέτει τον μικρό, αδαήμονα και απρόσεκτο Αλέξη ο Πάνος Καμμένος, τοποθετώντας στον γύψο τον αριστερό του αγκώνα και παραδίδοντάς του κατόπιν υπερεντατικά μαθήματα για να γράφει με το δεξί. Ο Τσίπρας, πάντως, βρήκε το σποτάκι συμπαθητικό· σχεδόν διασκεδαστικό. Εσπευσε μάλιστα να καθησυχάσει την κοινή γνώμη, διαβεβαιώνοντας ότι ο βραχίονας, ο πήχυς και ο καρπός του είναι μια χαρά, απόδειξη πως οι γιατροί στα δημόσια νοσοκομεία προσφέρουν αποτελεσματικές θεραπείες, παρότι ταγοί σαν του λόγου του έχουν βαλθεί να εξολοθρεύσουν διά παντός το ΕΣΥ, όσο και το «εμείς», με τα Μνημόνια που συνομολογούν.
Την κατανόηση του τέως πρωθυπουργού δεν συμμερίστηκε ο κατά δήλωσίν του δεύτερος πατέρας του Αλέκος Φλαμπουράρης, όστις στάθηκε λιγότερο γενναιόφρων απέναντι στο μέχρι χθες συνεταιράκι τους. Με ανάρμοστη για την ηλικία και τον ρόλο του ειρωνεία αποκάλυψε πως «τόσο καιρό έχουμε μάθει τον πρόεδρο των ΑΝ.ΕΛΛ. να γράφει τυφλό σύστημα με το αριστερό». Δεν εκπλήσσομαι. Ετσι κι αλλιώς στα τυφλά μανουβράρουν τη χώρα μήνες τώρα οι ένοικοι του Μαξίμου.
Ισως γι' αυτό έχει προσκρούσει σε όλους τους υφάλους, τους σκοπέλους και εν γένει τους βράχους των επτά θαλασσών. Παρεμπιπτόντως τα πέντε δάχτυλα αρκούν μόνο για να φασκελώνεις, το «τυφλό» απαιτεί και τα δέκα εν πλήρει εγρηγόρσει. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον κυρ Αλέκο. Αν γράφονταν με το σύστημά του τα κατεβατά με τα εκατοντάδες ονόματα των συνυποψηφίων του, τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν έτοιμα στις μεθεπόμενες εκλογές· οσονούπω.
Χαρά ανείπωτη έφερε στα στελέχη της Κουμουνδούρου η αναρρίχηση στην εξουσία τον Γενάρη, ώστε προσέδωσαν στην κάλπη διαστάσεις φετίχ· «λατρεία υψωμένων καρδιών και τραχήλων», κατά πώς λέει ο ποιητής. Σε σκάρτους εννιά μήνες προκάλεσαν τρεις αναμετρήσεις. Και πού 'σαι ακόμα. Τους πήρε χαμπάρι ο κόσμος και τους δουλεύει ψιλό γαζί. Πλημμύρισε το διαδίκτυο ανέκδοτα. «Τις μέρες που δεν ρίχνουμε τα κουκιά, τα εκλογικά τμήματα θα λειτουργούν εκτάκτως ως σχολεία». -«Πες μου, μάτια μου, θα 'μαστε για πάντα μαζί;». -«Κοίτα, εγώ ψηφίζω στο χωριό και τον μισό χρόνο θα λείπω». Τέτοια φαιδρά. Τους έχω ικανούς να εννοούν σοβαρά ότι δεν θα συγκυβερνήσουν με τον Μεϊμαράκη και να ταξιδέψω στη Νάξο και τον Οκτώβρη.

Ο κ. Σώρρας, ο κ. Σταϊκούρας, ο ροφός και ο χάννος

Είναι γνωστή η ρήση ότι όσο μεγαλύτερο είναι ένα ψέμα τόσο πιο εύκολα γίνεται πιστευτό και όσο πιο συχνά επαναλαμβάνεται τόσο πιο εύκολα θα επιτευχθεί ο στόχος. Είναι επίσης γνωστές στο ευρύ κοινό οι ιστορίες ψαράδων και κυνηγών που διηγούνται ψεύτικες επιτυχίες τους με τεράστιες υπερβολές. Είναι πιθανότερο πάντως κάποιοι να πιστέψουν έναν ψαρά που ψάρεψε ένα χάννο ενός κιλού (5,5 φορές το μέγιστο βάρος), παρά έναν ψαρά που ψάρεψε ένα ροφό 50 κιλών (2 φορές το μέγιστο βάρος του σε ελληνικές θάλασσες, ενώ μπορεί να φτάσει έως και 60 κιλά σε ανοικτές θάλασσες).
Ο κ. Αρτέμης Σώρρας εμφανίστηκε στα media ως ο άνθρωπος που εκπροσωπούσε την οργάνωση End National Debt, η οποία είχε υποτιθέμενα συσταθεί από Ελληνοαμερικανούς επενδυτές και με ένα ομόλογο 600 δισ. €, το οποίο υποτιθέμενα κατείχαν, θα αποπλήρωναν ελληνικό και κυπριακό χρέος.
Η απίθανη αυτή ιστορία πήρε τεράστιες διαστάσεις, προκαλώντας σχετικό ερώτημα των ελληνικών αρχών προς τις αμερικανικές για την ύπαρξη του συγκεκριμένου ομολόγου. Αν ο κ. Σώρρας μιλούσε για 600 εκατ. €, η ιστορία δεν θα είχε γίνει τόσο πιστευτή και θα είχε πάρει λιγότερες διαστάσεις.
Ο κος Χρήστος Σταϊκούρας παρουσίασε, σε συνέντευξη Τύπου, το οικονομικό κόστος της 7μηνης διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. Διαβάζοντας το κείμενο της παρουσίασής του, όπως παρουσιάστηκε από τον οικονομικό Τύπο, διανθισμένο με κάποια διαγράμματα, ασυναίσθητα ένιωσα τη γεύση της ρώσικης σαλάτας. Στη συνέχεια μου φάνηκε μια ιδιαίτερα πρωτότυπη προσέγγιση και είχα την αίσθηση ότι θα μπορούσα να το προχωρήσω επιστημονικά, προσεγγίζοντας ένα νέο τομέα της φυσικής, αθροίζοντας χιλιόμετρα αποστάσεων κατ’ εκτίμηση, με ντεσιμπέλ από εμπειρική παρατήρηση, κιλοβάτ κατανάλωσης ρεύματος με βάση το μέσο όρο προηγούμενων καταναλώσεων, με πιθανούς βαθμούς Κελσίου την επόμενη τριετία σε μια τυχαία περιοχή και προβλεπόμενους μέσους βαθμούς κλίμακας Ρίχτερ το τρέχον έτος σε μια άλλη τυχαία περιοχή.
Το τελικό αποτέλεσμα της μελέτης του κ. Σταϊκούρα ανερχόταν σε 66 δισ. €, αριθμός που μας παραπέμπει επιστημονικά στον τρομακτικό αριθμό 666, αν αθροιστεί με τα 600 δισ. € του κ. Σώρρα, ο αριθμός του τέρατος, το οποίο δεν είναι άλλο από τη συγκυβέρνηση των 7 μηνών. Κάνοντας χρήση του δικαιώματος που του δίνει το αξίωμα του μεταβατικού προέδρου της Ν.Δ., ο κ. Μεϊμαράκης ανέβασε τον αριθμό σε 90 δισ. €, χωρίς να αναγκαστεί να καταφύγει σε αντίστοιχες αθροίσεις με τον κ. Σταϊκούρα (επί το επιστημονικότερον, τα 24 δισ. € κερασμένα από εμένα).
Ας επανέλθουμε στο πώς προκύπτουν τα 66 δισ. €. Αθροίζοντας sui generis το αποτέλεσμα αφαίρεσης που προκύπτει από διαφορετικές προβλέψεις των δύο προηγούμενων κυβερνήσεων ως προς τη μεταβολή του ΑΕΠ, εκ των οποίων η πρώτη δεν θα επιβεβαιωθεί ποτέ, ενώ όλες οι αντίστοιχες προηγούμενες έχουν διαψευστεί, με το αποτέλεσμα τυχαίας μεταβολής στο κόστος βραχυπρόθεσμου δανεισμού που προέρχεται και από τις μεταβολές στο εξωτερικό περιβάλλον, με το κόστος μέτρων περιόδου (χωρίς να υπολογίζεται το κόστος μέτρων αν ήταν διαφορετική η κυβέρνηση), με τις απώλειες του Ελληνικού Δημοσίου από μεταβολή τιμών χρηματιστηρίου (ουδέποτε στο παρελθόν έχει δημοσιοποιηθεί ένα τέτοιο μέγεθος, καθώς οι τιμές μεταβάλλονται ανοδικά και καθοδικά καθημερινά), με απώλειες προϋπολογισμένων εσόδων (όπως πάντα υπήρχαν), καθώς και με τις μη καταγεγραμμένες, αλλά μέγιστες εκτιμώμενες επιπτώσεις της κρίσης στον τραπεζικό τομέα, μεταξύ άλλων.
Χρειάζεται πολύς χώρος για να μπορέσει κάποιος να αναδείξει κανείς τι γίνεται σε αυτό το συνονθύλευμα. Ας σταθούμε σε λίγα σημεία, κυρίως στον τραπεζικό τομέα.
Πρώτον, ο κ. Σταϊκούρας μας λέει ότι η 7μηνη διακυβέρνηση προκάλεσε μια κεφαλαιακή ανάγκη στις τράπεζες 25 δισ. €. Αυτό σημαίνει ότι στις 25/1/2015 οι ανάγκες ήταν μηδενικές. Δεν ξέρω αν προκαλεί περισσότερο τους πρώην συναδέλφους του τραπεζικούς ή τη λογική, αυτό είναι δικό του θέμα. Η ουσία είναι την τελευταία 8ετία οι τράπεζες έχουν πραγματοποιήσει περισσότερες από 4 αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου και ότι σύμφωνα με την εφημερίδα «Κεφάλαιο», η οποία ανήκει στο ιδεολογικό στρατόπεδο του κ. Σταϊκούρα, θα πραγματοποιηθεί έρευνα από την ΕΚΤ για το που έχουν διοχετευθεί 83 δισ. € που έχουν αντλήσει οι τράπεζες κυρίως από το Δημόσιο, αλλά και από τον ιδιωτικό τομέα, καθώς και αν καλύπτονταν πραγματικές απώλειες μέσω αναχρηματοδοτήσεων προς συγκεκριμένους πιστούχους.
Πέραν τούτου, θα ήταν εξαιρετικά σημαντικό αν ο κ. Σταϊκούρας ανέφερε ποιες ήταν οι κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών στις 25/1, προκειμένου να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, όπως επίσης αν υπάρχει και άλλη περίπτωση στην Ευρώπη, στην οποία το 50% των υφιστάμενων κεφαλαίων των τραπεζών προέρχεται από αναγνώριση αναβαλλόμενου φόρου, κοινώς σε ζημία του Δημοσίου, με πρωτοβουλία του τελευταίου.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο αναβαλλόμενος φόρος αφορά έμμεση κεφαλαιακή ενίσχυση, με μελλοντική ζημία για το Δημόσιο, πέραν των άμεσων κεφαλαιακών ενισχύσεων που έχουν προηγηθεί, τη ζημία των οποίων τεχνηέντως προσπαθεί να επιρρίψει στην προηγούμενη κυβέρνηση μέσω των σημερινών χρηματιστηριακών τιμών, ενώ το μόνο βέβαιο είναι ότι οι προηγηθείσες της τελευταίας κεφαλαιακές ενισχύσεις είχαν απωλεστεί οριστικά επί των ημερών των κυβερνήσεων που προηγήθηκαν της τελευταίας. Το κράτος επιχειρούσε να γεμίσει ένα κουβά χωρίς πάτο, ενώ κατηγορεί τον τελευταίο επιστάτη ότι άδειασε το νερό από τον κουβά.
Η άθροιση του ELA (ρευστότητα), με κεφαλαιακές ανάγκες, αλλά και με την επίπτωση της μεταβολής των χρηματιστηριακών τιμών είναι πραγματικά συγκινητική και παραπέμπει στην παραπάνω αντιστοίχιση με το παράδειγμα της φυσικής. Σήμερα, πρέπει να υποβάλλει αναθεωρημένο κείμενο, γιατί έχουν ανέλθει οι τιμές των μετοχών, όπως και έχει μειωθεί λίγο η εξάρτηση από τον ELA. Για το ζήτημα της φυγής των κεφαλαίων είναι επίσης συγκινητική η προσπάθεια της κυβέρνησής του, καθώς και των προηγουμένων, να προειδοποιήσουν για τους κινδύνους της εξαγωγής κεφαλαίων σε αγνώστους προορισμούς, όπως και αυτούς που ενέχει η τήρηση μεγάλων ποσών σε στρώματα, καθώς επίσης αξιοσημείωτα είναι και τα μέτρα που ελήφθησαν για την επιστροφή των κεφαλαίων στις τράπεζες.
Ο κ. Σταϊκούρας επίσης μας αναφέρει ότι οι καταθέσεις μειώθηκαν από τον Δεκέμβριο του 2014 έως τον Ιούλιο (της κρίσης των capital controls), κατά 40 δισ. €, ενώ το ELA έφθασε στα 86 δισ. € από 0. Θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο αν είχε προσθέσει από πού αντλούνταν τα υπόλοιπα 46 δισ. € τον Δεκέμβριο, όπως επίσης και τι μέρος των 40 δισ. € αναλώθηκε σε κάλυψη φόρων λόγω τεκμηρίων ή ΕΝΦΙΑ, ή λοιπών υποχρεώσεων, εξαιτίας της μείωσης των εισοδημάτων.
Μια ακόμη απόδειξη της ορθότητας του αποτελέσματος είναι ότι άλλα μεγέθη αφορούν ένα έτος και άλλα τριετία. Επίσης, άλλα μεγέθη προσεγγίζουν περισσότερο το χώρο της μαντείας, όπως οι ποσοτικοποιημένες υστερήσεις εσόδων από τη μη υλοποίηση μεταρρυθμίσεων. Είναι εξαιρετικά κουραστικό να περάσουμε και σε όλα τα υπόλοιπα μεγέθη που υπολογίζει και πρωτοποριακά αθροίζει. Ας σταθούμε στην ουσία.
Αν ξεπεράσουμε όλα τα προηγούμενα και για λίγο τη λογική και δεχθούμε την παραδοχή ότι οι υπολογισμοί του κου Σταϊκούρα βρίσκουν μια θέση στο χώρο του πραγματικού, τίθεται το εξής αδήριτο ερώτημα. Αν η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει κοστίσει 66 δισ. € αυτά δεν θα πρέπει να προστεθούν στο υφιστάμενο χρέος, εκτοξεύοντάς το κοντά στα 400 δισ. €; Ένα δεύτερο ερώτημα που προκύπτει είναι ποιο είναι το ποσό των υποχρεώσεων από αναχρηματοδότηση υφιστάμενου δανεισμού την επόμενη τριετία και τι ποσό θα δανειστούμε; Τα 66 δις. € που χάνονται;
Όπως καταλάβαμε, μυθο-τροφοί υπάρχουν. Οι χάννοι και οι ροφοί πόσοι είναι;


Ποιος είναι ο… καταλληλότερος να εφαρμόσει το μνημόνιο!


γράφει ο Πάνος Κοσμάς
Η προεκλογική «σημαία» του ΣΥΡΙΖΑ
Η φυγή από τη σκληρή πραγματικότητα των μνημονίων και η προσπάθεια δημιουργίας «σκηνικού» σκληρής αντιπαράθεσης με τη ΝΔ για τους όρους υλοποίησης των μνημονίων επιλέγονται σχεδόν αναπόφευκτα από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ηγεσία του σαν βασικοί καμβάδες της προεκλογικής του καμπάνιας. Τις τελευταίες μέρες, η συνέντευξη του Γιάννη Δραγασάκη στον Real FM και η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ αποκάλυψαν την πολιτική ρηχότητα, αλλά και το μνημονιακό βάθος των θέσεων και σχεδιασμών του ΣΥΡΙΖΑ.  
«Γεννήθηκα την 20ή Αυγούστου»…
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ παίρνει σαν δεδομένο το 3ο μνημόνιο και τη δέσμευση για πλήρη υλοποίησή του κΗ φυγή από τη σκληρή πραγματικότητα των μνημονίων και η προσπάθεια δημιουργίας «σκηνικού» σκληρής αντιπαράθεσης με τη ΝΔ για τους όρους υλοποίησης των μνημονίων επιλέγονται σχεδόν αναπόφευκτα από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ηγεσία του σαν βασικοί καμβάδες της προεκλογικής του καμπάνιας. Τις τελευταίες μέρες, η συνέντευξη του Γιάννη Δραγασάκη στον Real FM και η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ αποκάλυψαν την πολιτική ρηχότητα, αλλά και το μνημονιακό βάθος των θέσεων και σχεδιασμών του ΣΥΡΙΖΑ.  
«Γεννήθηκα την 20ή Αυγούστου»…
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ παίρνει σαν δεδομένο το 3ο μνημόνιο και τη δέσμευση για πλήρη υλοποίησή του και θέτει το ερώτημα: Ποιος είναι ο… καταλληλότερος να εφαρμόσει το μνημόνιο; Ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΝΔ; Ο Τσίπρας ή ο Μεϊμαράκης; Μάλιστα, ο Αλέξης Τσίπρας στη ΔΕΘ είπε ότι οποιαδήποτε σκέψη αναδιαπραγμάτευσης είναι επικίνδυνη. Έτσι, το πάγιο ερώτημα των δημοσκοπήσεων «Ποιος είναι ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός» μπορεί τώρα να κάνει μια νέα καριέρα, ανανεωμένο και τροποποιημένο σε «Ποιος είναι ο καταλληλότερος μνημονιακός πρωθυπουργός;»… 
Στη συνέντευξη Τύπου στη Θεσσαλονίκη, ο Αλέξης Τσίπρας ρωτήθηκε αν έχει να κάνει κάποιαν αυτοκριτική για το γεγονός ότι υποσχέθηκε κατάργηση των μνημονίων και αντ’ αυτού έφερε ένα σκληρό μνημόνιο και, αφού είπε πως «δώσαμε σκληρό αγώνα κ.λπ.», δήλωσε: «αφήνουμε πίσω μας το παρελθόν και κοιτάμε μπροστά». Θα μπορούσε να προσθέσει κάλλιστα «Γεννήθηκα την 20ή Αυγούστου», ημέρα που παραιτήθηκε η κυβέρνησή του…
Με λίγα λόγια, το έγκλημα της ψήφισης του 3ου μνημονίου… παραγράφεται, όπως και η μη κατάργηση των δύο πρώτων μνημονίων –μην το ξεχνάμε αυτό, γιατί το 3ο μνημόνιο έρχεται να προστεθεί στα δύο προηγούμενα. Το 3ο μνημόνιο γίνεται το μεγάλο… προαπαιτούμενο της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ από δω και μπρος, το απαράγραπτο πλαίσιό της. Σε τέτοιο σημείο, ώστε ο Αλέξης Τσίπρας να δηλώνει: «σε ό,τι αφορά στη συμφωνία (‘‘συμφωνία’’ κι όχι μνημόνιο), εμείς πιστεύουμε ότι η σωστή τήρησή της και η γρήγορη τήρησή της είναι ο δρόμος εξόδου από τα μνημόνια». Αυτό που πρέπει να εφαρμοστεί «σωστά» και «γρήγορα» είναι η «συμφωνία», διά της σωστής και γρήγορης εφαρμογής της οποίας θα… βγούμε από τα μνημόνια! 
Με ποιους θα κυβερνήσει;
Αυτό είναι το πλέον βασανιστικό ερώτημα για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, διότι αφενός είναι η «ουσία» πίσω από την προκήρυξη των εκλογών και αφετέρου αποκαλύπτει το πραγματικό «βάθος», ή μάλλον τη ρηχότητα των προγραμματικών εξαγγελιών της. 
Τα δεδομένα είναι αμείλικτα. Οι μεν ΑΝΕΛ δεν μπαίνουν στη Βουλή, ο δε ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να παλέψει σκληρά για την πρώτη θέση. Επιπλέον, δηλώνεται κατηγορηματικά ότι αποκλείουν τη λύση νέων εκλογών. Με ποιους λοιπόν θα κυβερνήσει;
Από κεντρικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ακουστεί δύο εκδοχές. Από τη μια ο Γιάννης Δραγασάκης άφησε –εμμέσως πλην σαφώς– ανοιχτό το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης και με τη ΝΔ, δηλώνοντας στη συνέντευξη στον Real FM ότι «απαιτούνται κινήσεις προγραμματικής συνεργασίας και συγκλίσεων», ότι «το ενδεχόμενο να πάμε σε νέες εκλογές θα πρέπει να το αποκλείσουμε είτε να το αποτρέψουμε» και τέλος ότι «το πρώτο που κρίνεται, είναι ποιος θα έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, ο κ. Μεϊμαράκης ή ο κ. Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΝΔ;». Έμμεσο μεν, αλλά πιο σαφές δεν μπορεί να γίνει: Το ζήτημα είναι ποιος θα είναι ο «ηγεμών» στη συγκυβέρνηση, αυτός που θα κατακτήσει την πρώτη θέση και θα πάρει το μπόνους των 50 εδρών.
Ο κ. Τσίπρας στη ΔΕΘ απλώς κατέφυγε στην υπεκφυγή, λέγοντας ότι είναι «τεχνητό δίλημμα», αφού ο πρώτος θα είναι απόλυτη πλειοψηφία ή κοντά στην απόλυτη πλειοψηφία (από πού προκύπτει αυτό;) και άρα «σε κάθε περίπτωση θα είναι σε θέση να συγκροτήσει κυβέρνηση»… Απέφυγε όμως και άλλα ερωτήματα. Αν είναι πρώτη η ΝΔ, θα συμμετάσχει στη συγκρότηση κυβέρνησης; Θα ψηφίσει μαζί με τη ΝΔ τον ορυμαγδό των νέων προαπαιτούμενων (όπως ψήφισε το ίδιο το μνημόνιο και το πρώτο «πακέτο» των εφαρμοστικών);  
Στην πραγματικότητα, όλοι ξέρουμε τις απαντήσεις. Και σε αυτό που είναι κοινή αίσθηση, πρέπει απλώς να προσθέσουμε κάτι ακόμη σημαντικότερο: ότι επιθυμία τόσο των δανειστών όσο και της ελληνικής αστικής τάξης είναι να κλείσει το κεφάλαιο της πολιτικής αστάθειας με μια κυβέρνηση με κορμό τη συγκυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ. 
«Το παλιό και το νέο»
Προσπαθώντας μάταια να δώσει «στιβαρό» περιεχόμενο στη «σύγκρουση» με τη ΝΔ, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ καταφεύγει σε παλιές επικοινωνιακές τακτικές, θέτοντας διλήμματα ασύλληπτης πολιτικής κενότητας. «Μπροστά-πίσω»,  «παλιό-νέο» κ.λπ. Ωστόσο, εδώ γεννιούνται αμείλικτα ερωτήματα. 
Από προγραμματική άποψη, «πίσω» βρίσκονται τα δύο πρώτα μνημόνια και η ψήφιση του τρίτου, ενώ μπροστά, για μία ολόκληρη τριετία, εκτείνεται η υλοποίηση του τρίτου, που φέρει τη δική του υπογραφή. Άρα, το δίλημμα είναι κενό. 

Αν το «παλιό» είναι η ΝΔ, είναι εξίσου και το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι; Όχι, με βάση τη δήλωση του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα στο… «Κόντρα» (που προφανώς συγκαταλέγεται στο νέο και τη «λευκή» επιχειρηματικότητα για να το τιμήσει έτσι η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ), βάσει της οποίας μπορεί να συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ, αλλά χωρίς τα «βαρίδια» τύπου Ευάγγελου Βενιζέλου και Λοβέρδου. Απλό, αρκεί οι δύο συγκεκριμένοι να μην είναι στην κυβέρνηση…
Αν, επίσης, το «παλιό» είναι η ΝΔ, τότε συγκαταλέγονται στο «νέο» η Τζάκρη, ο Σπίρτζης, ο Μπόλαρης κ.λπ.; 
Και, εν πάση περιπτώσει, αν με τα κόμματα του μνημονιακού «τόξου» ψήφισε το 3ο μνημόνιο και τους πρώτους εφαρμοστικούς και θα ψηφίσει και όλους τους επόμενους εφαρμοστικούς, πού εδράζονται οι «στιβαρές» διαφορές μαζί τους; Στην πάλη ενάντια στη διαπλοκή; Εν προκειμένω, ο κ. Τσίπρας δεν απάντησε καν στο ερώτημα, γιατί επί 7 σχεδόν μήνες δεν έφερε στη Βουλή το νομοσχέδιο για τις τηλεοπτικές συχνότητες. Ούτε μπορεί να απαντήσει αν η ΕΡΤ με επικεφαλής τον Ταγματάρχη συνιστά το «νέο» και συμβολίζοι τον αγώνα ενάντια στη διαπλοκή.
Τα ερωτήματα μπορούν να συνεχιστούν. Γιατί η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα ήταν εμφανώς «ανόρεχτη» να αξιοποιήσει τη δουλειά της Ζωής Κωνσταντοπούλου σε ζητήματα διαφθοράς; Τι το εντυπωσιακό κατάφερε η κυβέρνηση με τις διάφορες λίστες διαφθοράς; Και πόσο θα εξαρτηθεί από την όποια κυβέρνηση το τι θα γίνει στο μέτωπο της διαφθοράς, όταν το ΣΔΟΕ συγχωνεύεται με τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων και άρα τίθεται ουσιαστικά υπό τους δανειστές; Με την υπογραφή του συνεργάτη του κ. Δραγασάκη Νίκου Χριστοδουλάκη, αλλά και του «τσιπρικού» πλέον Τρύφωνα Αλεξιάδη…  
Ύστερα από την υπογραφή του 3ου μνημονίου, η προκήρυξη των εκλογών ήταν η δεύτερη μεγάλη προσφορά της ηγεσίας του Αλέξη Τσίπρα στο αστικό-μνημονιακό σύστημα. Όπως ο ίδιος παραδέχτηκε, οι εκλογές έγιναν για να «χειραφετηθεί» από τα ΟΧΙ της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ (κι όχι επειδή «απειλείται» από το «παλιό» που εκφράζει η ΝΔ) και να αποκτήσει μια συμπαγή ΚΟ για την αδιατάρακτη υλοποίηση του μνημονίου. Αυτό που δεν είχε υπολογίσει είναι ότι, υιοθετώντας μια πολιτική τύπου ΔΗΜΑΡ, μετατρέποντας τον ΣΥΡΙΖΑ σε διαχειριστή των μνημονίων, ενεργοποιεί και μια αντίστοιχη διαδικασία πολιτικού εκφυλισμού μεγάλης κλίμακας, ξανά τύπου ΔΗΜΑΡ. Και έτσι, μπορεί να αποδειχτεί ότι ήταν ο «καταλληλότερος» να φέρει ένα τόσο σκληρό μνημόνιο, αλλά τώρα δεν είναι απαραίτητος «ηγεμών» για την υλοποίησή του…αι θέτει το ερώτημα: Ποιος είναι ο… καταλληλότερος να εφαρμόσει το μνημόνιο; Ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΝΔ; Ο Τσίπρας ή ο Μεϊμαράκης; Μάλιστα, ο Αλέξης Τσίπρας στη ΔΕΘ είπε ότι οποιαδήποτε σκέψη αναδιαπραγμάτευσης είναι επικίνδυνη. Έτσι, το πάγιο ερώτημα των δημοσκοπήσεων «Ποιος είναι ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός» μπορεί τώρα να κάνει μια νέα καριέρα, ανανεωμένο και τροποποιημένο σε «Ποιος είναι ο καταλληλότερος μνημονιακός πρωθυπουργός;»… 
Στη συνέντευξη Τύπου στη Θεσσαλονίκη, ο Αλέξης Τσίπρας ρωτήθηκε αν έχει να κάνει κάποιαν αυτοκριτική για το γεγονός ότι υποσχέθηκε κατάργηση των μνημονίων και αντ’ αυτού έφερε ένα σκληρό μνημόνιο και, αφού είπε πως «δώσαμε σκληρό αγώνα κ.λπ.», δήλωσε: «αφήνουμε πίσω μας το παρελθόν και κοιτάμε μπροστά». Θα μπορούσε να προσθέσει κάλλιστα «Γεννήθηκα την 20ή Αυγούστου», ημέρα που παραιτήθηκε η κυβέρνησή του…
Με λίγα λόγια, το έγκλημα της ψήφισης του 3ου μνημονίου… παραγράφεται, όπως και η μη κατάργηση των δύο πρώτων μνημονίων –μην το ξεχνάμε αυτό, γιατί το 3ο μνημόνιο έρχεται να προστεθεί στα δύο προηγούμενα. Το 3ο μνημόνιο γίνεται το μεγάλο… προαπαιτούμενο της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ από δω και μπρος, το απαράγραπτο πλαίσιό της. Σε τέτοιο σημείο, ώστε ο Αλέξης Τσίπρας να δηλώνει: «σε ό,τι αφορά στη συμφωνία (‘‘συμφωνία’’ κι όχι μνημόνιο), εμείς πιστεύουμε ότι η σωστή τήρησή της και η γρήγορη τήρησή της είναι ο δρόμος εξόδου από τα μνημόνια». Αυτό που πρέπει να εφαρμοστεί «σωστά» και «γρήγορα» είναι η «συμφωνία», διά της σωστής και γρήγορης εφαρμογής της οποίας θα… βγούμε από τα μνημόνια! 
Με ποιους θα κυβερνήσει;
Αυτό είναι το πλέον βασανιστικό ερώτημα για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, διότι αφενός είναι η «ουσία» πίσω από την προκήρυξη των εκλογών και αφετέρου αποκαλύπτει το πραγματικό «βάθος», ή μάλλον τη ρηχότητα των προγραμματικών εξαγγελιών της. 
Τα δεδομένα είναι αμείλικτα. Οι μεν ΑΝΕΛ δεν μπαίνουν στη Βουλή, ο δε ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να παλέψει σκληρά για την πρώτη θέση. Επιπλέον, δηλώνεται κατηγορηματικά ότι αποκλείουν τη λύση νέων εκλογών. Με ποιους λοιπόν θα κυβερνήσει;
Από κεντρικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ακουστεί δύο εκδοχές. Από τη μια ο Γιάννης Δραγασάκης άφησε –εμμέσως πλην σαφώς– ανοιχτό το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης και με τη ΝΔ, δηλώνοντας στη συνέντευξη στον Real FM ότι «απαιτούνται κινήσεις προγραμματικής συνεργασίας και συγκλίσεων», ότι «το ενδεχόμενο να πάμε σε νέες εκλογές θα πρέπει να το αποκλείσουμε είτε να το αποτρέψουμε» και τέλος ότι «το πρώτο που κρίνεται, είναι ποιος θα έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, ο κ. Μεϊμαράκης ή ο κ. Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΝΔ;». Έμμεσο μεν, αλλά πιο σαφές δεν μπορεί να γίνει: Το ζήτημα είναι ποιος θα είναι ο «ηγεμών» στη συγκυβέρνηση, αυτός που θα κατακτήσει την πρώτη θέση και θα πάρει το μπόνους των 50 εδρών.
Ο κ. Τσίπρας στη ΔΕΘ απλώς κατέφυγε στην υπεκφυγή, λέγοντας ότι είναι «τεχνητό δίλημμα», αφού ο πρώτος θα είναι απόλυτη πλειοψηφία ή κοντά στην απόλυτη πλειοψηφία (από πού προκύπτει αυτό;) και άρα «σε κάθε περίπτωση θα είναι σε θέση να συγκροτήσει κυβέρνηση»… Απέφυγε όμως και άλλα ερωτήματα. Αν είναι πρώτη η ΝΔ, θα συμμετάσχει στη συγκρότηση κυβέρνησης; Θα ψηφίσει μαζί με τη ΝΔ τον ορυμαγδό των νέων προαπαιτούμενων (όπως ψήφισε το ίδιο το μνημόνιο και το πρώτο «πακέτο» των εφαρμοστικών);  
Στην πραγματικότητα, όλοι ξέρουμε τις απαντήσεις. Και σε αυτό που είναι κοινή αίσθηση, πρέπει απλώς να προσθέσουμε κάτι ακόμη σημαντικότερο: ότι επιθυμία τόσο των δανειστών όσο και της ελληνικής αστικής τάξης είναι να κλείσει το κεφάλαιο της πολιτικής αστάθειας με μια κυβέρνηση με κορμό τη συγκυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ. 
«Το παλιό και το νέο»
Προσπαθώντας μάταια να δώσει «στιβαρό» περιεχόμενο στη «σύγκρουση» με τη ΝΔ, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ καταφεύγει σε παλιές επικοινωνιακές τακτικές, θέτοντας διλήμματα ασύλληπτης πολιτικής κενότητας. «Μπροστά-πίσω»,  «παλιό-νέο» κ.λπ. Ωστόσο, εδώ γεννιούνται αμείλικτα ερωτήματα. 
Από προγραμματική άποψη, «πίσω» βρίσκονται τα δύο πρώτα μνημόνια και η ψήφιση του τρίτου, ενώ μπροστά, για μία ολόκληρη τριετία, εκτείνεται η υλοποίηση του τρίτου, που φέρει τη δική του υπογραφή. Άρα, το δίλημμα είναι κενό. 

Αν το «παλιό» είναι η ΝΔ, είναι εξίσου και το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι; Όχι, με βάση τη δήλωση του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα στο… «Κόντρα» (που προφανώς συγκαταλέγεται στο νέο και τη «λευκή» επιχειρηματικότητα για να το τιμήσει έτσι η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ), βάσει της οποίας μπορεί να συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ, αλλά χωρίς τα «βαρίδια» τύπου Ευάγγελου Βενιζέλου και Λοβέρδου. Απλό, αρκεί οι δύο συγκεκριμένοι να μην είναι στην κυβέρνηση…
Αν, επίσης, το «παλιό» είναι η ΝΔ, τότε συγκαταλέγονται στο «νέο» η Τζάκρη, ο Σπίρτζης, ο Μπόλαρης κ.λπ.; 
Και, εν πάση περιπτώσει, αν με τα κόμματα του μνημονιακού «τόξου» ψήφισε το 3ο μνημόνιο και τους πρώτους εφαρμοστικούς και θα ψηφίσει και όλους τους επόμενους εφαρμοστικούς, πού εδράζονται οι «στιβαρές» διαφορές μαζί τους; Στην πάλη ενάντια στη διαπλοκή; Εν προκειμένω, ο κ. Τσίπρας δεν απάντησε καν στο ερώτημα, γιατί επί 7 σχεδόν μήνες δεν έφερε στη Βουλή το νομοσχέδιο για τις τηλεοπτικές συχνότητες. Ούτε μπορεί να απαντήσει αν η ΕΡΤ με επικεφαλής τον Ταγματάρχη συνιστά το «νέο» και συμβολίζοι τον αγώνα ενάντια στη διαπλοκή.
Τα ερωτήματα μπορούν να συνεχιστούν. Γιατί η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα ήταν εμφανώς «ανόρεχτη» να αξιοποιήσει τη δουλειά της Ζωής Κωνσταντοπούλου σε ζητήματα διαφθοράς; Τι το εντυπωσιακό κατάφερε η κυβέρνηση με τις διάφορες λίστες διαφθοράς; Και πόσο θα εξαρτηθεί από την όποια κυβέρνηση το τι θα γίνει στο μέτωπο της διαφθοράς, όταν το ΣΔΟΕ συγχωνεύεται με τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων και άρα τίθεται ουσιαστικά υπό τους δανειστές; Με την υπογραφή του συνεργάτη του κ. Δραγασάκη Νίκου Χριστοδουλάκη, αλλά και του «τσιπρικού» πλέον Τρύφωνα Αλεξιάδη…  
Ύστερα από την υπογραφή του 3ου μνημονίου, η προκήρυξη των εκλογών ήταν η δεύτερη μεγάλη προσφορά της ηγεσίας του Αλέξη Τσίπρα στο αστικό-μνημονιακό σύστημα. Όπως ο ίδιος παραδέχτηκε, οι εκλογές έγιναν για να «χειραφετηθεί» από τα ΟΧΙ της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ (κι όχι επειδή «απειλείται» από το «παλιό» που εκφράζει η ΝΔ) και να αποκτήσει μια συμπαγή ΚΟ για την αδιατάρακτη υλοποίηση του μνημονίου. Αυτό που δεν είχε υπολογίσει είναι ότι, υιοθετώντας μια πολιτική τύπου ΔΗΜΑΡ, μετατρέποντας τον ΣΥΡΙΖΑ σε διαχειριστή των μνημονίων, ενεργοποιεί και μια αντίστοιχη διαδικασία πολιτικού εκφυλισμού μεγάλης κλίμακας, ξανά τύπου ΔΗΜΑΡ. Και έτσι, μπορεί να αποδειχτεί ότι ήταν ο «καταλληλότερος» να φέρει ένα τόσο σκληρό μνημόνιο, αλλά τώρα δεν είναι απαραίτητος «ηγεμών» για την υλοποίησή του…

Οι υποψήφιοι με τη Νέα Δημοκρατία σε όλη τη χώρα

Χωρίς εκπλήξεις το ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας καθώς ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης άφησε τις τέσσερις πρώτες -και πιθανότατα εκλόγιμες- θέσεις ως είχαν.
Δηλαδή, επικεφαλής παραμένει ο τέως πρύτανης Θεόδωρος Φορτσάκης και ακολουθούν η Νίκη Κεραμέως, ο Δημήτρης Σταμάτης και ο Βασίλης Οικονόμου.
Σε Β' Αθηνών και Ηράκλειο ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, επικεφαλής στην Α' Αθήνας η Όλγα Κεφαλογιάννη.
♦ Ακολουθεί συνημμένα η λίστα με τους ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΤΗΣ Ν.Δ.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *