Το φάντασμα της ακροδεξιάς χτυπά τώρα την πόρτα της Αυστρίας

Κλυδωνισμούς προκαλεί στην Ε.Ε. το γεγονός ότι ο ηγέτης της ακροδεξιάς Χάντς-Κρίστιαν Στράχε θα γίνει αντικαγκελάριος μετά τις βουλευτικές εκλογές στην Αυστρία

του Κωνσταντίνου Τσάβαλου         

Οι Aυστριακοί ψηφοφόροι προσέρχονται στις κάλπες την Κυριακή, σε μια εκλογική αναμέτρηση όπου αναμένεται να επιτρέψει τη συμμετοχή του ακροδεξιού Κόμματος των Ελευθέρων (FPO) στον κυβερνητικό συνασπισμό, συνεχίζοντας την ανοδική τάση της ακροδεξιάς στην Ευρώπη.

Αν συμβεί αυτό, η Αυστρία θα είναι μία ακόμη (και μάλλον, δυσυχώς όχι τελευταία) χώρα που θα δει ένα ακροδεξιό, εθνικιστικό και αντι-μεταναστευτικό κόμμα, να πηγαίνει καλά σε εκλογές.

Θυμίζουμε πως τον περασμένο μήνα, η ακροδεξιά, αντι-μεταναστευτική «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AFD) κέρδισε ποσοστό 13.5% για να εισέλθει στη γερμανική Bundestag, για πρώτη φορά ενώ τον περασμένο Μάιο, το Εθνικό Μέτωπο με επικεφαλής την Μαρίν Λεπέν, ήταν εκ των πρωταγωνιστών στις γαλλικές προεδρικές εκλογές.

"Κι η Αυστρία μπορεί να μην έχει τη μεγαλύτερη βαρύτητα στην πολιτική σκηνή, αλλά ως μια κεντρική ευρωπαϊκή δύναμη, που γεφυρώνει την Ανατολική και Δυτική Ευρώπη, η πολιτική της μπορεί να επηρεάσει τους γείτονές της", αναφέρει σε άρθρο του το αμερικανικό δίκτυο CNBC.

Το πιθανότερο σενάριο διακυβέρνησης

Ως πιθανότερη εκδοχή για την μελλοντική διακυβέρνηση της Αυστρίας θεωρείται ένας συνασπισμός ανάμεσα στο συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα του νυν υπουργού Εξωτερικών Σεμπάστιαν Κουρτς και το ακροδεξιό εθνικιστικό Κόμμα των Ελευθέρων του Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε, στο πρότυπο του συνασπισμού αυτών των δύο κομμάτων που είχε κυβερνήσει στην Αυστρία από τον Φεβρουάριο του 2000 έως τον Δεκέμβριο του 2006.

Προς τούτο φέρεται να έχει ήδη προϋπάρξει συνεννόηση ανάμεσα στα δύο αυτά κόμματα, τα οποία, σύμφωνα με τις περισσότερες δημοσκοπήσεις, αναμένεται να καταλάβουν στην εκλογική αναμέτρηση την ερχόμενη Κυριακή, την πρώτη και τη δεύτερη θέση αντίστοιχα.

Εκείνη η κυβέρνηση της περιόδου 2000-2006, με καγκελάριο τον τότε αρχηγό του Λαϊκού Κόμματος Βόλφγκανγκ Σιούσελ και εταίρο του τον τότε αρχηγό των Ελευθέρων Γεργκ Χάιντερ, είχε προκαλέσει θύελλα διαμαρτυριών -- καθώς για πρώτη φορά σε κυβέρνηση στην Ευρώπη συμμετείχε ένα ακροδεξιό κόμμα -- αλλά και την επιβολή πολύμηνων κυρώσεων εναντίον της από τις υπόλοιπες 14 χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Παρατηρητές στη Βιέννη θέλουν να πιστεύουν πως, με ένα τέτοιο ενδεχόμενο, δεν θα υπάρξουν αυτή τη φορά αντιδράσεις από το εξωτερικό, καθώς η ανάληψη κυβερνητικής ευθύνης από την ακροδεξιά, ή τουλάχιστον συγκαλυμμένων ακροδεξιών κομμάτων με παραδείγματα σε κάποιες χώρες της ΕΕ, φέρεται να γίνεται πλέον αποδεκτή και να μην προκαλεί αντιδράσεις, όπως συνέβη με την Αυστρία πριν από 17 χρόνια.

Ποιός είναι ο Στράχε

Αλλαξε το τζιν με κοστούμι και πλέον ζυγίζει τα λόγια του: δώδεκα χρόνια αφού αντικατέστησε τον μέντορά του Γεργκ Χάιντερ στην ηγεσία της αυστριακής ακροδεξιάς, ο Χανς-Κρίστιαν Στράχε ετοιμάζεται να γίνει αντικαγκελάριος μετά τις βουλευτικές εκλογές της Κυριακής.

Στα 48 του χρόνια, αυτός ο κάποτε «νεαρός λύκος» που ντρίπλαρε τον Χάιντερ από τα δεξιά έχει σταματήσει τις προκλήσεις. Και θεωρεί ότι έχει βρει το... δικό του Ιερό Δισκοπότηρο: την επιστροφή του Κόμματος των Ελευθέρων της Αυστρίας (FPO) στην κυβέρνηση με τον ίδιο αντικαγκελάριο.

Επειτα από μία δεκαετία ενός συνασπισμού δεξιάς-αριστεράς, το ακροδεξιό κόμμα προβλέπεται να είναι η δεύτερη πολιτική δύναμη και υποχρεωτικός κυβερνητικός εταίρος του νεαρού συντηρητικού φαβορί Σεμπάστιαν Κουρτς.

Κατά τις τηλεμαχίες, οι δύο άνδρες κρατήθηκαν μακριά από ανταλλαγή προσβολών. Ο Χανς-Κρίστιαν Στράχε, που έχει κάνει σπουδές προσθετικής οδοντιατρικής, έκανε τα πάντα για να χτίσει ηγετική εικόνα.

«Μοιάζει πιο ώριμος, γοητευτικός, υπεύθυνος και, όπως και ο Κουρτς, παρουσιάζει με γλυκύτητα, έως και χιούμορ, τις πιο σκληρές του προτάσεις», έγραψε η συντηρητική εφημερίδα Die Presse.

Το ότι έγινε "salonfahig" (παρουσιάσιμος) δεν είναι μικρή επιτυχία για τον Βιεννέζο αυτόν που προέρχεται από το νεοναζιστικό κίνημα, σύμφωνα με την δημοσιογράφο Νίνα Χόρατσεκ συγγραφέα μίας βιογραφίας του γαλανομάτη ρήτορα.

Αφού δοκίμασε διάφορα πολιτικά κοστούμια μέχρι την παρουσίαση μίας υπερεθνικίστριας υποψήφιας στις προεδρικές εκλογές του 2010, ο Στράχε εξωράισε σταδιακά τη ρητορική του κόμματός του βγάζοντας στο περιθώριο τους βαρώνους του κόμματος.

Η στρατηγική του απέδωσε: τον Δεκέμβριο, ο υποψήφιος του FPO στις προεδρικές εκλογές Νόρμπερτ Χόβερ έχασε παρά τρίχα στην ψηφοφορία, καταγράφοντας το καλύτερο σκορ που έχει ποτέ επιτύχει το ακροδεξιό κόμμα της Αυστρίας 42,6%. Και σήμερα, η επιστροφή του FPO στην κυβέρνηση δεν αναμένεται να προκαλέσει την κατακραυγή που προκάλεσε διεθνώς το 2000.

Για τον πολιτικό επιστήμονα Τόμας Χόφερ, ο Χανς-Κρίστιαν Στράχε άντλησε τα διδάγματα αυτού του επεισοδίου. «Ξέρει ότι πρέπει να εμφανισθεί ως ηγέτης εάν θέλει να ξεπεράσει το όριο του 20%», επιβεβαιώνει η Νίνα Χόρατσεκ.

Ομως, το FPO, στο βάθος, δεν έχει καθόλου εγκαταλείψει τις ξενοφοβικές και ευρωσκεπτικιστικές του βάσεις, σύμφωνα με τους πολιτικούς αναλυτές.

Οι συστηματικές αναφορές στον κίνδυνο «μαζικής εισβολής» και «εμφυλίου πολέμου» δείχνουν «ξεκάθαρα ότι παραμένουν ακραίοι», προειδοποιεί η Νίνα Χόρατσεκ, ενώ σύμφωνα με τον Τόμας Χόφερ, η υιοθέτηση μετριοπαθούς τόνου αποτελεί απλώς κίνηση τακτικής. «Επαιζα σκάκι με τον παππού μου», δήλωσε άλλωστε ο Στράχε κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συζήτησης συμπληρώνοντας ότι «πάντοτε υπολογίζει σειρά κινήσεων εξ αρχής».

Ο υποψήφιος έχει καταστήσει, επίσης, σαφές ότι δεν προτίθεται να συμμετάσχει στην κυβέρνηση για φιγούρα, αλλά υπολογίζει να ζητήσει για το κόμμα του υπουργεία-κλειδιά, όπως το Εσωτερικών και των Εξωτερικών.

Αμφιλεγόμενη πολιτική πορεία: "Ημουν νέος και χαζός"

Ο Χανς-Κρίστιαν Στράχε γεννήθηκε το 1969 και ανέλαβε την ηγεσία του FPO το 2005, σε ηλικία 35 ετών, αφού ανάγκασε τον Γεργκ Χάιντερ, ο οποίος σκοτώθηκε το 2008 σε τροχαίο δυστύχημα, να εγκαταλείψει το κόμμα και να ιδρύσει το εφήμερο BZO.

Αποδυναμωμένο από τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση, το κόμμα ανανεώνεται με την παρουσία στην ηγεσία του αυτού του τριαντάρη που συχνάζει σε κλαμπ και είναι δραστήριος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προσελκύοντας νέους.

Από το 11% στις εκλογές του 2006, το κόμμα περνά στο 20,5% το 2013. Σήμερα οι προβλέψεις του δίνουν 27%, σκορ αντίστοιχο με το 26,9% που είχε λάβει όταν ο Χάιντερ βρισκόταν στο απόγειό του το 1999.

Εκτοτε, το FPO έχει εγκαταλείψει τα απροκάλυπτα ξενοφοβικά του σλόγκαν. Η προεκλογική του εκστρατεία βασίστηκε στην έννοια της «ισοτιμίας», καταγγέλλει την καταβολή κοινωνικών επιδομάτων στους μετανάστες και δηλώνει κατηγορηματικά ότι «το ισλάμ δεν έχει θέση στην Αυστρία».

Ο Στράχε τάσσεται υπέρ της περαιτέρω προσέγγισης της Αυστρίας με την ομάδα του Visegrad που απαρτίζεται από τις πλέον ευρωσκεπτικιστικές χώρες πρώην δορυφόρους της Σοβιετικής Ενωσης.

Αφίσα του FPO στο κέντρο της Βιέννης. Πάνω εικονίζεται ο Κουρτς να λέει πως "το Ισλάμ ανήκει στην Αυστρία", ενώ ο Στράχε τον κατακεραυνώνει από κάτω λέγοντας "η ισλαμοποίηση πρέπει να σταματήσει"

Αφίσα του FPO στο κέντρο της Βιέννης. Πάνω εικονίζεται ο Κουρτς να λέει πως "το Ισλάμ ανήκει στην Αυστρία", ενώ ο Στράχε τον κατακεραυνώνει από κάτω λέγοντας "η ισλαμοποίηση πρέπει να σταματήσει"

Παρά τις προσπάθειες εξωραϊσμού του από τον Στράχε, το κόμμα που ιδρύθηκε από παλαιούς ναζί παραμένει «αθεράπευτο», προειδοποιεί η Επιτροπή Μαουτχάουζεν, ενώ ο αυστριακός Τύπος υπενθυμίζει τις σχέσεις του νεαρού Στράχε με τους νεοναζιστικούς κύκλους, δημοσιεύοντας φωτογραφίες από τη συμμετοχή του σε ασκήσεις παραστρατιωτικών οργανώσεων με μέλη της απαγορευμένης οργάνωσης Wiking Jugend. «Ημουν χαζός, νέος και αφελής», λέει ο ίδιος.

Ωστόσο, όπως αναφέρει το Politico, η παρουσία του Στράχε στην αντικαγκελαρία της Αυστρίας θα έκανε πολλούς συμπατριώτες του να νιώσουν άβολα, κυρίως λόγω του -χαμηλότατου- επιπέδου του πολιτικού του λόγου, αλλά κι επειδή πολλοί τον θεωρούν ως σκληρό κι άτεγκτο.

"Ενώ ο Χάιντερ έκανε δηλώσεις χαμογελώντας, ο Στράχε ό,τι λέει, το εννοεί 100%", λέει ο αυστριακός συγγραφέας Ντόρον Ραμπινόβιτσι.

"Κι όντως το αγαπημενο πολιτικό εργαλείο του Στράχε είναι το κράξιμο", επισημαίνει το Politico: κατά την διάρκεια ενός τηλεοπτικού ντιμπέιτ πριν λίγες ημέρες, ο Στράχε αμφισβήτησε τα κίνητρα και τις οικονομικές δοσοληψίες του Γκέοργκ Μούζικαντ, ενός εβραίου μεγαλοεπενδυτή και χορηγού της προεκλογικής εκστρατείας του Κούρτς.

Ο Κουρτς χαρακτήρισε τα σχόλια του Στράχε ως "άτιμα", ωστόσο ο ηγέτης του FPÖ είχε πετύχει το στόχο του "ρίξε λάσπη στον ανεμιστήρα, όλο και κάτι θα μείνει επάνω του".

Μετά την αντικαγκελαρία, τι;

"Ο Στράχε, παρόλο που αρχικά υιοθέτησε πολλά από τα στοιχεία του προκατόχου του, δεν κατάφερε ποτέ του να γίνει εξίσου χαρισματικός σε πολιτικό επίπεδο", σημειώνει το Politico.

Δια του λόγου το αληθές, ήδη ως διάδοχος του στην ηγεσία του κόμματος προαλέιφεται ο Νόρμπερτ Χόφερ, το «αγγελικό» πρόσωπο της πιο σκληρής ακροδεξιάς κι ο άνθρωπος που κατηγορείται από τους επικριτές του ότι είναι «λύκος με προβιά».

"Ο Στράχε κατάφερε το αδιανόητο: να αναστήσει το ίδιο του το κόμμα, αλλά πλέον εκτέλεσε το καθήκον του και τον ρόλο του", καταλήγει με νόημα ο Κας Μούντε, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο πανεπιστήμιο της Τζόρτζια στις ΗΠΑ.       

 thetoc.gr  

Ζητά... 250.000 ευρώ αναδρομικά από το Δημόσιο ο Άκης Τσοχατζόπουλος..!!

Μετά τις καλοκαιρινές του αποδράσεις σε πισίνες των βόρειων προαστίων και την ώρα που δημοσιεύματα κάνουν λόγο για ύπαρξη δύο λογαριασμών στην Ελβετία, ο προσφάτως αποφυλακισθείς Ακης Τσοχατζόπουλος ζήτησε αναβολή σε δικαστήριο επικαλούμενος ότι διεκδικεί χρήματα από το Δημόσιο!

Μάλιστα, η δικηγόρος του υποστήριξε ότι ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ έκανε ραντεβού με τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών, Γιώργο Χουλιαράκη, ο οποίος τον διαβεβαίωσε ότι θα βγει άμεσα και εγκύκλιος για ρύθμιση των χρεών στο Δημόσιο.

Αποκλειστικό: Ο Άκης Τσοχατζόπουλος ζητά 250.000 ευρώ αναδρομικά από το Δημόσιο!Ο Ακης Τσοχατζόπουλος βρέθηκε κατηγορούμενος για παραβίαση του άρθρου 25 του ν. 1882/90, δηλαδή για «παραβίαση της προθεσμίας καταβολής των χρεών προς το Δημόσιο, που είναι βεβαιωμένα στις αρμόδιες υπηρεσίες, εφόσον αυτή αναφέρεται στη μη καταβολή τριών συνεχών δόσεων ή προκειμένου για χρέη που καταβάλλονται εφάπαξ σε καθυστέρηση καταβολής πέραν των δύο μηνών από τη λήξη του χρόνου καταβολής τους».

Ελεύθερος Τύπος       

candianews.gr

Η γλώσσα αλλάζει τη σκέψη

Στην ταινία Arrival του Ντενί Βιλνέβ, εξωγήινοι προσφέρουν στην ανθρωπότητα ένα νέο “όπλο”, τη γλώσσα τους.

Όσοι μαθαίνουν αυτή την “κυκλική” και χωρίς χρόνους γλώσσα, μπορούν να αντιληφθούν διαφορετικά τον χρόνο.

Ακούγεται εξωπραγματικό ως ιδέα, κι όμως συμβαίνει: Ό,τι θεωρούμε ως αληθινό εξαρτάται απόλυτα απ’ τη γλώσσα που μάθαμε να μιλάμε.

~~

Η γλωσσολόγος Dorothy Lee, ανέλυσε την ινδιάνικη γλώσσα Wintu και λέει γι’ αυτήν:

Αυτό που επαναλαμβάνεται είναι η νοοτροπία της ταπεινότητας και του σεβασμού προς την πραγματικότητα, προς τη φύση και προς την κοινωνία. Δεν μπορώ να βρω έναν ικανοποιητικό αγγλικό όρο για τη νοητική αυτή διεργασία, που είναι τόσο ξένη στην παιδεία μας.

Εμείς είμαστε επιθετικοί απέναντι στην πραγματικότητα. Λέμε “αυτό είναι ψωμί”. Οι Wintu λένε “ονομάζω αυτό ψωμί” ή “αισθάνομαι ότι είναι ψωμί” ή “βλέπω πως είναι ψωμί”.

Ένας Wintu δεν λέει ποτέ απόλυτα “αυτό είναι…” Αν μιλά για μια πραγματικότητα που δε βρίσκεται μέσα στην περιοριστική εμπειρία δεν τη δηλώνει καν, απλώς την υπαινίσσεται.

Κι αν μιλά για την εμπειρία τότε ποτέ δεν την εκφράζει ως κατηγορηματικά αληθινή.

(“Γλωσσολογικός στοχασμός πάνω στη γλώσσα των Wintu” – Dorothy Lee)

~~{}~~

Η ελληνική γλώσσα (όπως και οι περισσότερες δυτικές) περιέχει μια έννοια όπως η χρωματική κλίμακα, σ’ ένα φάσμα που εκφράζεται μ’ ευδιάκριτες κατηγορίες: κόκκινο, πορτοκαλί, πράσινο, μπλε κ.ο.κ.

Κάποιος ίσως να πιστέψει ότι ξεχωρίσαμε αυτά τα χρώματα, επειδή αυτά υπάρχουν. Ότι ο εξωτερικός κόσμος (ο “πραγματικός”) υπαγόρευσε τις έννοιες. Κι όμως συμβαίνει το αντίθετο: Η γλώσσα δημιουργεί την αντίληψη μας για τον εξωτερικό κόσμο. Σας φαίνεται απίστευτο;

Στη γλώσσα Bassa (μία απ’ τις γλώσσες της Λιβερίας) η χρωματική κλίμακα διαιρείται σε δύο μόνο κατηγορίες.  (Η.Α. Gleason, “Εισαγωγή στην Περιγραφική Γλωσσολογία”)

Στη Bassa υπάρχουν μόνο δύο χρώματα, μόνο δύο λέξεις για τα χρώματα. Η μία περιλαμβάνει το μπλε, το πράσινο και το μωβ, η δεύτερη το κόκκινο, το πορτοκαλί και το κίτρινο.

Τα μάτια τους δεν διαφέρουν σε τίποτα απ’ τα δικά μας μάτια. Όμως όταν βλέπουν κάτι μπλε λένε “πάτι”. Κι όταν βλέπουν κάτι πράσινο λένε “πάτι”.

Προσωπικά δεν μπορούσα να καταλάβω πώς έχει γίνει η ταξινόμηση. Μόλις όμως την ανέφερα στην Νέλλη, που είναι ζωγράφος, μου είπε απλά: “Α, τα θερμά και τα ψυχρά χρώματα“.

~~

Ένας δυτικός άνθρωπος θα αποφανθεί ότι οι Bassa κάνουν λάθος. Ότι αντιλαμβάνονται τον κόσμο, την πραγματικότητα με λάθος τρόπο.

Όμως το “χρώμα” είναι ένα continuum, ένα συνεχές. Αν υπάρχουν έξι “χρώματα” στο φάσμα, γιατί να μην υπάρχουν εξήντα έξι ή δύο; Σίγουρα ένας ζωγράφος μπορεί να αντιληφθεί (και να ονομάσει, αυτό έχει σημασία) πολύ περισσότερα “πράσινα” απ’ όσα ο υποφαινόμενος.

(λαδί, βεραμάν, σμαραγδί, χακί, βερονέζε, πράσινο celadon, πράσινο ζαντ, πράσινο του χρωμίου, πράσινο αλιζαρίνης-κυανίνης G, πράσινο του μαλαχίτη, πράσινο του καδμίου και άλλα πολλά αν κάνεις μια μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο).

~~

Οπότε δεν είναι κατώτεροι (οπτικά-γλωσσικά-νοητικά) οι Bassa, απλά μιλούν διαφορετική γλώσσα.

Αντίστοιχα οι Εσκιμώοι θα μπορούσαν να περιφρονήσουν τους ανθρώπους της Εύκρατης Ζώνης, που έχουν μόνο μια λέξη για τον πάγο. Αυτοί έχουν διαφορετικές λέξεις (όχι περιφραστικά) για τον πάγο αλμυρού νερού, τον πάγο γλυκού νερού, τον πάγο που κυλάει, τον λεπτό πάγο, τον παλιό πάγο και άλλες πολλές κατηγορίες (Herbert Landar, “Γλώσσα και παιδεία”.)

Ποια γλώσσα, ποια αντίληψη της πραγματικότητας είναι η σωστή;

Νομίζω ότι ξέρετε την απάντηση: Καμία.

Οι λέξεις που γνωρίζουμε είναι αυτές που χρειαζόμαστε. Αυτές καθορίζουν τη σκέψη μας.

Ακόμα και τον χρόνο;

~~

“Το σύστημα μας των χρόνων, αποτυπώνει μια διάσταση παρελθόντος, παρόντος, μέλλοντος πάνω στα βιώματα μας, που άλλες γλώσσες (που ούτε κατά διάνοια δεν έχουν παρόμοιο σύστημα χρόνου) δεν υπολογίζουν.” Benjamin Lee Whorf

Υπάρχουν κοινωνίες, πολιτισμοί, γλώσσες, όπου ο χρόνος είναι διαφορετικός απ’ τον δικό μας.

Σε απομονωμένες φυλές στον Αμαζόνιο και στη Νέα Γουινέα τα ρήματα δεν είχαν παρελθοντικούς ή μελλοντικούς χρόνους.

Υπήρχε μόνο ένας διευρυμένος (και αλλόκοτος για μας) Ενεστώτας.

Αυτοί οι άνθρωποι μιλούσαν και ζούσαν σ’ ένα συνεχές παρόν. Οι νεκροί πρόγονοι υπάρχουν μέσα στα σώματα των ζωντανών. Το ίδιο υπάρχουν και οι αγέννητοι απόγονοι.

Ο κόσμος τους δεν έχει αρχή και τέλος. Μόνο τώρα.

~~{}~~

Ο Θεός ορίζεται απ’ τη γλώσσα και τον πολιτισμό που αυτή κουβαλάει;

Οι πρώτοι Αμερινδιάνοι που ήρθαν αντιμέτωποι με τους κονκισταδόρες δεν μπορούσαν ν’ αντιληφθούν την έννοια ενός θεού μοναδικού και τριαδικού, ασώματου και πανταχού παρόντος. Η γλώσσα τους δεν είχε περάσει την περιπέτεια των πολιτισμών που άκμασαν γύρω απ’ τη Μεσόγειο.

~~

Οι κοινωνικές αξίες ορίζονται απ’ τη γλώσσα που μιλάμε;

Λέγεται ότι όταν ο νεαρός Μάο Τσε Τουνγκ βρέθηκε σε ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο παραξενεύτηκε με τη λέξη “ελευθερία” και τη σημασία που της έδιναν οι Ευρωπαίοι.

Στον Κομφουκιανισμό, την πολιτικο-κοινωνική θεωρία της Κίνας, η μεγαλύτερη αρετή είναι η “προσφορά στο κοινωνικό σύνολο” (αυτό εκφράζεται με μια λέξη).

Ενάρετος, άξιος, είναι όποιος προσφέρει στο σύνολο.

Η ελευθερία του ατόμου, όπως καλλιεργήθηκε στον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και εξυμνήθηκε στον Ρομαντισμό, εφόσον αντιτίθεται στο κοινό συμφέρον είναι κατάπτυστη στον κομφουκιανισμό.

Ο “πραγματικός κόσμος” οικοδομείται σε μεγάλο βαθμό πάνω στις γλωσσικές συνήθειες της ομάδας. Ποτέ δυο γλώσσες δεν είναι αρκετά όμοιες για να θεωρηθούν ότι εκφράζουν την ίδια κοινωνική πραγματικότητα.

Βλέπουμε και ακούμε, και βιώνουμε, με τον τρόπο αυτό γιατί οι γλωσσικές συνήθειες της κοινότητας μας προδιαθέτουν για ορισμένες εκλογές ερμηνείας.

(Edward Sapir, “Δοκίμια πάνω στην Παιδεία, τη Γλώσσα και την προσωπικότητα”)

~~{}~~

Σκεφτόμαστε με τις λέξεις που μάθαμε και τον πολιτισμό που αυτές κουβαλούν.

Λέμε “ασθενές φύλο” και εννοούμε τις γυναίκες. Στον σύγχρονο κόσμο, όπου η μυική δύναμη έχει ελάχιστη σημασία, γιατί οι γυναίκες συνεχίζουν να είναι το “ασθενές φύλο”;

Επειδή η γλώσσα ορίζει τη σκέψη κι εμείς μιλάμε-σκεφτόμαστε σύμφωνα με τις λέξεις που παραλάβαμε.

Αισθάνεται διαφορετικό ένα άτομο ανάλογα με τη γλώσσα που μιλάει;

To 1974, στο Σαν Φρανσίσκο, o ψυχολόγος Farb μελέτησε Γιαπωνέζες γυναίκες, που είχαν παντρευτεί Αμερικανούς στρατιώτες. Αυτές μιλούσαν αγγλικά με τα παιδιά τους και τους συζύγους τους -και ιαπωνικά μεταξύ τους.

Ο ερευνητής απέδειξε ότι οι στάσεις που εξέφραζαν οι γυναίκες εξαρτιόνταν από τη γλώσσα που χρησιμοποιούσαν κάθε φορά.

Τους ζητήθηκε να συμπληρώσουν τη φράση: “Όταν οι επιθυμίες μου συγκρούονται με εκείνες της οικογένειάς μου…”

Στα ιαπωνικά έλεγαν “…είναι μία στιγμή μεγάλης θλίψης”.

Στα αγγλικά έλεγαν “…κάνω αυτό που θέλω”.

Οι γυναίκες συμπλήρωναν τη φράση ανάλογα με τη γλώσσα που έπρεπε να χρησιμοποιήσουν κάθε φορά -και κατ’ επέκταση τον πολιτισμό στον οποίο μετέβαιναν υιοθετώντας τη συγκεκριμένη γλώσσα.

~~

Η γλώσσα δεν αντικατοπτρίζει τον πολιτισμό μας, η γλώσσα ποιεί πολιτισμό.

Κι είναι κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει: Η γλώσσα που μιλάμε ορίζει την πραγματικότητα.

Η γλώσσα δεν είναι απλώς το εξωτερικό ντύσιμο μιας σκέψης. Είναι επίσης το εσωτερικό της πλαίσιο [της σκέψης]. Δεν περιορίζεται να εκφράζει τη σκέψη αφού σχηματιστεί. Βοηθά στο να τη σχηματίσει.

(Emile D. Durkheim)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αυτό το κείμενο είναι το theatrical version ενός παλιότερου. Μπορείτε να δείτε το director’s cut, με κάποιες σκέψεις για τον Όργουελ και τη “φυλετική αχρωματοψία”, εδώ “Τη γλώσσα -και τη σκέψη- μου έδωσαν ελληνική”

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός 

Ναρκοπέδιο η Ουάσιγκτον

Του Δημήτρη Μηλάκα

Ετοιμάζοντας τη συνάντησή του στις 17 Οκτωβρίου στην Ουάσιγκτον με τον πλανητάρχη ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μάλλον θα ευχόταν να μην είχε δημοσίως διατυπώσει τις σκέψεις του τον Μάρτιο του 2016 για τον υποψήφιο τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ: «(…) και βεβαίως με όλα όσα σηματοδοτεί αυτή η υποψηφιότητα και με τις ιδέες που εκπροσωπεί και με την απήχηση που βρίσκουν και η απειλή να είναι πιθανόν πρόεδρος – ελπίζω να μην μας βρει αυτό το κακό – της ηγεμονεύουσας χώρας στον πλανήτη».

Παρ’ όλα αυτά ο πρωθυπουργός – ελπίζοντας ότι οι πρακτικοί Αμερικανοί δεν κρατούν κακίες όταν πρόκειται για μπίζνες – δεν είχε κανένα πρόβλημα να αιτηθεί για μια συνάντηση με τον πλανητάρχη, όπως άλλωστε συνήθιζαν όλοι οι προκάτοχοί του.

Ιδού πώς περιγράφει την εμμονή των Ελλήνων πολιτικών για μια… φωτογραφία με τον πλανητάρχη στην Ουάσιγκτον ο συνταξιούχος πρέσβης Χρήστος Ζαχαράκις στο βιβλίο του «Άκρως Απόρρητο ειδικού χειρισμού» (Λιβάνης 2008):

«Πρόκειται, δυστυχώς, για εκδήλωση του πάγιου συμπτώματος της αδημονίας και σχεδόν συμπλεγματικής αγωνίας από την οποία φαίνεται να διακατέχονται οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες, είτε βρίσκονται στην κυβέρνηση είτε φιλοδοξούν ως αντιπολίτευση να κυβερνήσουν, για να εξασφαλίσουν μια περιπόθητη πρόσκληση από τον σύγχρονο “Καίσαρα” και να θωρακίσουν έτσι το κύρος τους στην εσωτερική πολιτική ζωή της χώρας!

Κάτι που, άλλωστε, παρατηρείται σε όλα τα κλιμάκια της πολιτικής και κομματικής ιεραρχίας, τα μέλη της οποίας σπεύδουν, με την πρώτη ευκαιρία και συνήθως χωρίς κανέναν ουσιαστικό λόγο, στις ΗΠΑ προκειμένου να πετύχουν, έστω, μια φωτογραφία (η περίφημη photo-op του αμερικανικού δημοσχεσιακού λεξιλογίου) με κάποιον επιφανή Αμερικανό αξιωματούχο. Την οποία θα αξιοποιήσουν καταλλήλως στην Ελλάδα εντυπωσιάζοντας τα ΜΜΕ και τους ατυχείς ψηφοφόρους τους με το χρίσμα και φωτοστέφανο της αμερικανικής αποδοχής»!

Τα «δώρα» στον Τραμπ…

Πηγαίνοντας στις ΗΠΑ και έτοιμος να φιλοξενηθεί από τον Ντόναλντ Τραμπ στο Blair House απέναντι από τον Λευκό Οίκο, ο Αλέξης Τσίπρας προφανώς θα έχει κατά νου ότι η φωτογραφία με τον πλανητάρχη δεν είναι «τζάμπα». Όσοι «σύμμαχοι» και «φίλοι» καλούνται από τον εκάστοτε πλανητάρχη έχουν κάτι να προσφέρουν ως αντάλλαγμα για τη φωτογραφία που θα πάρουν μαζί τους φεύγοντας. Οι αμερικανικές υπηρεσίες είναι άλλωστε λεπτομερώς προετοιμασμένες γι’ αυτά που θα ζητήσουν.

Στην προκειμένη περίπτωση οι Αμερικανοί – πέρα από τη γενική επιβεβαίωση της ηγεμονίας τους στο ελληνικό οικόπεδο – επιθυμούν την αναβάθμιση της στρατηγικής και στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών. Δηλαδή:

Πενταετή επέκταση της συμφωνίας για τη Σούδα.

Αεροπορικές βάσεις και ναυτικές εγκαταστάσεις σε διάφορα σημεία της χώρας, στρατηγικού και τακτικού ενδιαφέροντος για τα αμερικανικά συμφέροντα.

Επιβεβαίωση της προνομιακής μεταχείρισης Αμερικανών επενδυτών που τυχόν θα ενδιαφερθούν για όποιες δουλειές στην Ελλάδα.

Ξεκινώντας από το τελευταίο αξίζει να σημειωθεί ότι, όπως λένε παράγοντες της κυβέρνησης, η Αθήνα έχει αποδείξει ήδη την εύνοιά της στο αμερικανικό χρήμα με την υπόθεση της ιδιωτικοποίησης της Εθνικής Ασφαλιστικής, η οποία στην κυριολεξία δραπέτευσε από τα κινεζικά χέρια στα οποία την είχαν τοποθετήσει πρωθυπουργικές υποσχέσεις για να καταλήξει σε (Ελληνο)Αμερικανούς.

Γι’ αυτήν και άλλες δουλειές των Αμερικανών στην Ελλάδα δραστηριοποιείται έντονα ο νέος πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αθήνα Τζέφρι Πάιατ, ο οποίος είναι ο βασικός υπεύθυνος για την κατάρτιση της ατζέντας των συνομιλιών που θα έχει ο πρωθυπουργός με τον πλανητάρχη.

….και τα ανταλλάγματα

Και ενώ είναι σαφή και θα γίνουν σαφέστερα αυτά που οι Αμερικανοί θέλουν από την Ελλάδα, παραμένουν στο πλαίσιο της γενικότητας αυτά που η ελληνική πλευρά θεωρεί ότι μπορεί να λάβει ως ανταλλάγματα. Στο οικονομικό επίπεδο η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται ήδη ικανοποιημένη από τις ανέξοδες τοποθετήσεις των Αμερικανών υπέρ της διευθέτησης του ελληνικού χρέους.

Επίσης η ελληνική πλευρά εμφανίζεται ικανοποιημένη από το «καλό κλίμα» που γενικώς και αορίστως χαρακτηρίζει τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις το τελευταίο διάστημα.

Και το κλίμα είναι πράγματι καλό διότι από την πλευρά του ο υπουργός Άμυνας εδώ και καιρό προσφέρει πολλαπλάσια (μέχρι και αμερικανική βάση στην Κάρπαθο έχει γραφτεί ως ελληνική προσφορά στη φίλη Αμερική) απ’ όσα οι

Αμερικανοί ζητούν και χρειάζονται, με την ελπίδα ότι αυτή η επίδειξη καλής ελληνικής διάθεσης (ή υποτέλειας;) θα υποχρεώσει τους Αμερικανούς να αναλάβουν την προστασία της χώρας από τις επιβουλές της Τουρκίας.

Σε δεύτερο επίπεδο αποτελεί ένα ερώτημα αν και ποια ακριβώς ανταλλάγματα θα λάβει η ελληνική κυβέρνηση για την επέκταση της συμφωνίας για τη Σούδα. Αν δηλαδή θα δώσει πακέτο τη Σούδα για να πάρει ως αντάλλαγμα… σουδάκια.

Σε ό,τι αφορά πάντως συγκεκριμένα ανταλλάγματα που έχουν να κάνουν με τις προμήθειες στρατιωτικού υλικού που έχει ανάγκη η χώρα, προς το παρόν τουλάχιστον οι Αμερικανοί δεν είναι διατεθειμένοι να δώσουν τίποτε στο τζάμπα.

Με άλλα λόγια η Ουάσιγκτον δεν τοποθετεί την Ελλάδα στον κατάλογο των χωρών που απολαμβάνουν αυξημένη στρατιωτική βοήθεια από τις ΗΠΑ. Το μόνο που η Ουάσιγκτον φαίνεται έτοιμη να προσφέρει «δωρεάν» κατά την επίσκεψη του πρωθυπουργού είναι κάποια ελικόπτερα, χωρίς μάλιστα ηλεκτρονικό εξοπλισμό, και τεθωρακισμένα μεταφοράς προσωπικού M-113.

Συνοψίζοντας: Η επαφή με τον πλανητάρχη απαιτεί προσοχή και προετοιμασία για έναν πολύ απλό λόγο. Οι Αμερικανοί δεν σπαταλούν τον χρόνο τους και, όταν καλούν έναν ηγέτη στον Λευκό Οίκο, ξέρουν πολύ καλά τι θα του ζητήσουν και πώς θα του το πάρουν. Δυστυχώς, δεν ισχύει και το αντίστροφο, καθώς είτε τα φλας των φωτογράφων στο Οβάλ Γραφείο είτε η απόλυτη αδυναμία διαπραγμάτευσης με την υπερδύναμη υποχρεώνει τους υποτελείς στην Ουάσιγκτον ηγέτες απλώς να «μετρούν» αν και πόσο αξίζει η φωτογραφία τους με τον πλανητάρχη…

  topontiki.gr    

Πώς η CIA στρατολογεί καθηγητές πανεπιστημίων

Οι μυστικές υπηρεσίες συρρέουν στα συνέδρια

Mε στόχο κυρίως -αλλά όχι μόνο- πυρηνικούς επιστήμονες χωρών όπως το Ιράν και η Βόρεια Κορέα, η CIA στέλνει πράκτορες σε επιστημονικά συνέδρια και διοργανώνει fake επιστημονικές συναντήσεις.

Πώς μπορεί να αξιολογηθεί η σημασία ενός συνεδρίου; Το ζήτημα δεν αφορά βεβαίως, πόσους νομπελίστες ή καθηγητές της Οξφόρδης μπορεί να εξασφαλίσει μία διοργάνωση, αλλά πόσους κατασκόπους…

Οι μυστικές υπηρεσίες -όχι μόνο οι αμερικανικές, η μέθοδος είναι ευρύτατα διαδεδομένη- συνωστίζονται στα συνέδρια για τον ίδιο λόγο που η στρατολογία στις ΗΠΑ στρέφεται κατ’ αρχήν στις γειτονιές χαμηλού εισοδήματος: Επειδή «εκεί» γίνεται το καλύτερο κυνήγι. Ενώ μια πανεπιστημιούπολη μπορεί να έχει μόνο έναν ή δύο καθηγητές που ενδιαφέρουν μια υπηρεσία πληροφοριών, το «σωστό» συνέδριο -παράδειγμα, για την τεχνολογία των drone ή, τον ISIS- έχει δεκάδες.

Μοιάζει με σκηνή από ταινία, αλλά είναι πέρα ως πέρα αληθινή: Ο πράκτορας της CIA χτυπά  την πόρτα του δωματίου. Μετά τις εισηγήσεις, τις συζητήσεις και το δείπνο, οι συμμετέχοντες στο συνέδριο έχουν τη νύχτα ελεύθερη. Οι «κοριοί» (εικόνας και ήχου) που έχουν τοποθετηθεί στο δωμάτιο του ξενοδοχείου δείχνουν ότι ο «εγκέφαλος» της ομάδας πυρηνικών φυσικών του Σώματος της Ισλαμικής Επαναστατικής Φρουράς κοιμάται. Στην πραγματικότητα είναι ακόμα ξύπνιος. Η πόρτα ανοίγει.

Όπως γράφει ο Guardian, επικαλούμενος πηγή που έχει γνώση του θέματος, το περιστατικό συνέβη πριν από μία δεκαετία και ο πράκτορας που ήταν επικεφαλής της αποστολής προετοιμαζόταν μήνες ολόκληρους.

Το εν λόγω συνέδριο χρηματοδοτήθηκε και διοργανώθηκε μέσω επιχείρησης – βιτρίνα, σε ένα ερευνητικό κέντρο (το οποίο ιδέα δεν είχε για το σχέδιο της CIA). Οι προσκλήσεις απευθύνθηκαν σε επιστήμονες και ειδικούς, ενώ μεταξύ του προσωπικού, στην κουζίνα και αλλού, «φυτεύτηκαν» οι απαραίτητοι «σύνδεσμοι».

Στόχος ήταν, έστω και για λίγα λεπτά, ο πυρηνικός φυσικός από το Ιράν να μείνει μόνος, χωρίς την προσωπική φρουρά του. Ωστόσο, μία αλλαγή της τελευταίας στιγμής παραλίγο να τα τινάξει όλα στον αέρα: Ο «στόχος» άλλαξε κατάλυμα, καθώς το ξενοδοχείο που πρότειναν οι διοργανωτές του συνεδρίου κόστιζε 75 δολάρια τη βραδιά παραπάνω από το ποσό που ήταν διατεθειμένοι να ξοδέψουν οι ανώτεροι του στο Ιράν.

… Πάρε τον κουβά του πάγου

Όταν η πόρτα του δωματίου άνοιξε, προκειμένου να φανεί ειλικρινής και να υπογραμμίσει τις καλές προθέσεις του, ο πράκτορας έβαλε το χέρι πάνω από την καρδιά και είπε «Salam habibi. Είμαι από τη CIA και θέλω να επιβιβαστείτε σε ένα αεροπλάνο μαζί μου με προορισμό τις Ηνωμένες Πολιτείες».

Ο πράκτορας «διάβαζε» ήδη τις αντιδράσεις του Ιρανού επιστήμονα: Ένας συνδυασμό σοκ, φόβου και περιέργειας. Από προηγούμενη εμπειρία του γνώριζε τις χιλιάδες ερωτήσεις που κατέκλυζαν ήδη το μυαλό του ανθρώπου που είχε απέναντι του: Τι θα γίνει με την οικογένειά μου; Πώς θα με προστατεύσετε; Πού θα ζήσω; Πώς θα υποστηρίξω τον εαυτό μου; Πώς μπορώ να αποκτήσω βίζα; Έχω χρόνο να ετοιμάσω αποσκευές; Τι θα συμβεί εάν αρνηθώ;

Ο επιστήμονας όντως άρχισε να θέτει τις ερωτήσεις, αλλά ο πράκτορας τον διέκοψε, λέγοντας του ότι πριν από όλα έπρεπε να πάρει τον κουβά του πάγου. Όταν ο Ιρανός τον ρώτησε «γιατί», η απάντηση ήταν απλή: «Σε περίπτωση που ξυπνήσει κάποιος από τη φρουρά σας θα πείτε ότι πήγατε να πάρετε λίγο πάγο».

Στην εισβολή της αυτή στον ακαδημαϊκό κόσμο -την πιο τολμηρή και περίτεχνη, όπως γράφει ο Guardian- η CIA έχει δαπανήσει τεράστια μυστικά κονδύλια. Εκατομμύρια δολάρια έχουν ξοδευτεί για τη διοργάνωση συνεδρίων σε όλον τον κόσμο.

Σκοπός του σχεδίου ήταν να πλησιάσει Ιρανούς πυρηνικούς επιστήμονες, ενώ βρίσκονταν μακριά από την πατρίδα τους.

Οι συμμετέχοντες στο συνέδριο δεν είχαν ιδέα ότι ήταν «πρωταγωνιστές» της CIA, η οποία για να κάνει τη δουλειά της εφάρμοζε στην πραγματικότητα μία μέθοδο «μαζικής εξαπάτησης».

Άραγε μία «υπόθεση εθνικής ασφάλειας» δικαιολογεί χειραγώγηση τέτοιου μεγέθους και δη, του ακαδημαϊκού κόσμου; Σύμφωνα με το δημοσίευμα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι περισσότεροι καθηγητές του συνεδρίου εκείνου δεν θα ήθελαν να έχουν εξαπατηθεί από τη CIA.

Όμως, το ζήτημα έχει πάρει διαστάσεις. Τα συνέδρια προσφέρονται για κατασκοπεία περισσότερο από κάθε άλλη επιστημονική συνάντηση, πόσω μάλλον στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Παρόλο που οι ερευνητές είναι «συνδεδεμένοι» και συνομιλούν διαδικτυακά συνεχώς, οι εικονικές συναντήσεις αδυνατούν να υποκαταστήσουν την αξία και σημασία των διά ζώσης συναντήσεων.

Όπως έγραφε ο David Lodge στο βιβλίο του «Small World», το μακρινό 1984, «τα συνέδρια είναι ένας τρόπος μετατροπής της εργασίας σε παιχνίδι, που συνδυάζει τη δουλειά με τον τουρισμό, με όλα τα έξοδα πληρωμένα. Γράψε τις σκέψεις σου σε ένα χαρτί και γύρισε τον κόσμο!».

Η σημασία ενός συνεδρίου

Πώς μπορεί να αξιολογηθεί η σημασία ενός συνεδρίου; Το ζήτημα δεν αφορά βεβαίως, πόσους νομπελίστες ή καθηγητές της Οξφόρδης μπορεί να εξασφαλίσει μία διοργάνωση, αλλά πόσους κατασκόπους…

Οι μυστικές υπηρεσίες -όχι μόνο οι αμερικανικές, η μέθοδος είναι ευρύτατα διαδεδομένη- συρρέουν στα συνέδρια για τον ίδιο λόγο που η στρατολογία στις ΗΠΑ στρέφεται κατ’ αρχήν στις γειτονιές χαμηλού εισοδήματος: Επειδή «εκεί» γίνεται το καλύτερο κυνήγι. Ενώ μια πανεπιστημιούπολη μπορεί να έχει μόνο έναν ή δύο καθηγητές που ενδιαφέρουν μια υπηρεσία πληροφοριών, το «σωστό» συνέδριο -παράδειγμα, για την τεχνολογία των drone ή, τον ISIS- έχει δεκάδες.

Όπως λέει πρώην πράκτορας της CIA στον Guardian «κάθε υπηρεσία πληροφοριών στον κόσμο πηγαίνει σε συνέδρια, υποστηρίζει συνέδρια και αναζητά τρόπους για να προσελκύσει τους επιστήμονες που συμμετέχουν σε συνέδρια».

Το σενάριο του FBI

«Της πρόσληψης προηγείται μια μακρά διαδικασία αποπλάνησης», λέει ο Mark Galeotti, ερευνητής στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Πράγας και πρώην ειδικός σύμβουλος στο βρετανικό ΥΠΕΞ. «Το πρώτο στάδιο είναι να βρεθεί ο πράκτορας στο ίδιο συνέδριο με τον ‘στόχο’. Ακόμα κι αν η κουβέντα μαζί του αναλωθεί στα τυπικά, την επόμενη φορά θα μπορέσει να του πει: ‘Μήπως σας είχα δει στην Κωνσταντινούπολη;’».

Το 2011 το FBI προειδοποίησε τους Αμερικανούς καθηγητές πανεπιστημίου να είναι προσεκτικοί στα συνέδρια, αναφέροντας μάλιστα το εξής πιθανό σενάριο: «Ένας ερευνητής λαμβάνει, χωρίς να το έχει επιδιώξει, πρόσκληση συμμετοχής σε ένα διεθνές συνέδριο. Υποβάλλει τη σχετική αίτηση η οποία γίνεται δεκτή. Στο συνέδριο, οι διοργανωτές ζητούν αντίγραφο της παρουσίασης που θα κάνει. Συνδέουν ένα USB στο laptop και χωρίς να το γνωρίζει ο ερευνητής, κατεβάζουν κάθε αρχείο και πηγή δεδομένων από τον υπολογιστή».

Σε συνέδρια που διοργάνωσε η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας στη Βιέννη με θέματα όπως η Ισοτοπική Υδρολογία και η Ενέργεια Σύντηξης, «περισσότεροι πράκτορες περιφέρονταν στους διαδρόμους παρά επιστήμονες», λέει ο Gene Coyle, ο οποίος εργάστηκε για τη CIA από το 1976 έως το 2006.

Ξέρει ο πράκτορας φυσική, χημεία, βιολογία;

Η CIA παρακολουθεί τις ανακοινώσεις και τις διοργανώσεις των συνεδρίων σε όλο τον κόσμο και εντοπίζει αυτά που την ενδιαφέρουν. Βεβαίως, όσο και να παίρνουν αντίγραφα των επιστημονικών ανακοινώσεων, οι… σημειώσεις μπορεί να οδηγήσουν σε απίστευτα λάθη, στην περίπτωση κατά την οποία οι γνώσεις των πρακτόρων στη χημεία, τη βιολογία και την πυρηνική φυσική δεν είναι «επαρκείς».

«Υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Αν πρόκειται να στείλετε έναν πράκτορα της CIA για να παρακολουθήσει ένα συνέδριο, ο άνθρωπος αυτός πρέπει να μιλήσει […] Ναι, έχω διδακτορικό στη Φυσική Πλάσματος […] Επίσης, ο κόσμος είναι πολύ μικρός. Αν ο πράκτορας πει ότι είναι από το Ινστιτούτο Fermi στο Σικάγο, οι άλλοι πιθανώς θα αντιδράσουν λέγοντας: «Άρα, γνωρίζετε τον Bob, τον Fred και τη Susie».

Αντ’ αυτού, λέει ο Coyle, η CIA έχει τη δυνατότητα να απευθυνθεί στη Διεύθυνση Εθνικών Πόρων, που συνεργάζεται με μεγάλο αριθμό επιστημόνων. Αυτό σημαίνει ότι, για παράδειγμα, σε ένα συνέδριο στη Βιέννη, είναι μάλλον αναμενόμενο να συμμετέχει ο καθηγητής Σμιθ.

Τι συμβαίνει στη συνέχεια; «Ο Σμιθ μπορεί να πει: ‘Συμμετέχω στο συνέδριο, θα σας ενημερώσω με ποιον συνομίλησα. Αν πέσω πάνω σε έναν Ιρανό δεν θα τρέξω προς την αντίθετη κατεύθυνση’. Υπάρχει και η περίπτωση ο Σμιθ να απαντήσει ως εξής: ‘Θα ήθελα πολύ να παρακολουθήσω το συνέδριο, αλλά το budget του πανεπιστήμιου για τα ταξίδια είναι πολύ περιορισμένο’. Στην περίπτωση αυτή, η CIA και το FBI θα αντιπροτείνουν: ‘Μπορούμε να φροντίσουμε εμείς για το εισιτήριό σας’».

Το «χτύπημα»

Το «φλερτ» του κατασκόπου με έναν καθηγητή σε συνέδριο αρχίζει με μία φαινομενικά τυχαία συνάντηση, γνωστή στην πιάτσα ως «χτύπημα». Ένας πρώην πράκτορας της CIA στο εξωτερικό -ο «R»- εξηγεί πώς γίνεται. «Προσέλαβα πρόσφατα ένα σωρό ανθρώπους, δεν είναι τόσο δύσκολο» λέει.

Βρίσκει τον «στόχο» μέσα από τη λίστα των συνεδρίων (ένας καλός «στόχος» έχει μιλήσει τουλάχιστον δύο φορές στην ίδια διοργάνωση τα τελευταία χρόνια) και αναθέτει στους εκπαιδευόμενους της CIA και της NSA να ετοιμάσουν ένα προφίλ του-από το κολέγιο που φοίτησε μέχρι τους δασκάλους του κλπ. Στη συνέχεια, ζητάει από τα κεντρικά χρηματοδότηση. Το στοίχημα είναι να διατυπώσει το αίτημα κατά τρόπο πειστικό μεν, όχι επιτακτικό δε. Δεν θέλει οι άλλοι πράκτορες που θα διαβάσουν το αίτημα να του κλέψουν τον στόχο. Μετά δουλεύει την κάλυψη του. Συνήθως εμφανίζεται ως επιχειρηματίας. Επινοεί το όνομα μιας εταιρείας, στήνει site, τυπώνει επαγγελματικές κάρτες, τιμολόγια, τηλέφωνα, πιστωτικές κλπ. και βεβαίως, διαλέγει όνομα (από τις επτά πλαστές ταυτότητες του).

Ο «R» δεν είναι επιστήμονας. Και καθώς πιστεύει ότι, οι επιστήμονες είναι εσωστρεφείς και κοινωνικά αμήχανοι, το «χτύπημα» του, στο τέλος της ημέρας του συνεδρίου, γίνεται ως εξής: Πλησιάζει τον επιστήμονα και του λέει «Μισείς την πολυκοσμία όσο κι εγώ;». Και μετά φεύγει.

«Το χτύπημα είναι στιγμιαίο. Όσο χρειάζεται για να καταγραφεί το πρόσωπό μου στο μυαλό του». Κανείς άλλος δεν πρέπει να το προσέξει. Είναι λάθος να προσεγγίζει κανείς έναν στόχο μπροστά σε άλλους, οι οποίοι μπορεί να είναι συνεργάτες που έχει φέρει μαζί του.

Στο υπόλοιπο του συνεδρίου ο «R» πηγαίνει πάνω κάτω σαν τρελός, πέφτοντας πάνω στον επιστήμονα με κάθε ευκαιρία.

Στην ορολογία της CIA, κάθε επαφή, ονομάζεται «χρόνος στο στόχο» και μέσω αυτής ο πράκτορας καταγράφει στοιχεία. Για παράδειγμα, μπορεί να του πει ότι έχει διαβάσει ένα θαυμάσιο άρθρο σχετικά με το θέμα του συνεδρίου, αλλά δεν μπορεί να θυμηθεί το όνομα του συγγραφέα. Οπότε ο επιστήμονας απαντά κοκκινίζοντας «Εγώ είμαι».

Μετά από μερικές ημέρες, ο «R» προσκαλεί τον επιστήμονα για γεύμα ή δείπνο και του λέει ότι η εταιρεία του ενδιαφέρεται για το ερευνητικό πεδίο του και θα ήθελε να το στηρίξει. «Όλοι οι καθηγητές που έχω γνωρίσει προσπαθούν να βρουν χρηματοδότηση για να συνεχίσουν την έρευνά τους. Όλο για αυτό μιλάνε», εξηγεί.

Η συμφωνία για ένα συγκεκριμένο project κλείνει συνήθως στο ποσό που θα εξασφάλιζε ο ερευνητής στην πατρίδα του: Από 1.000 μέχρι 5.000 δολάρια για έναν Πακιστανό. Η Κορέα είναι πιο ακριβή.

Και επειδή τα συνέδρια έχουν ανέβει πολύ ψηλά στην ατζέντα των απανταχού μυστικών υπηρεσιών, ένας από τους μεγαλύτερους πονοκεφάλους της CIA είναι μήπως της αρπάξουν τη «λεία», καθώς όλοι ψαρεύουν στα ίδια νερά, αναζητώντας επιστήμονες κυρίως από τη Βόρεια Κορέα, το Ιράν, τη Λιβύη, τη Ρωσία, την Κίνα.

Η προστασία

Η CIA βεβαίως, φροντίζει να κρατά κρυφή την ταυτότητα των καθηγητών που προσλαμβάνει, επειδή το αντίθετο θα είχε υψηλό κόστος για αυτούς, τόσο μεταξύ των συναδέλφων τους, όσο και στο επιστημονικό κύρος τους.

Όμως, η σχέση έχει πολλές παραμέτρους. Η CIA διοργανώνει συνέδρια για θέματα εξωτερικής πολιτικής, έτσι ώστε οι αναλυτές της, να μπορούν να μάθουν από τους ερευνητές που κατανοούν τη μεγάλη εικόνα και είναι εξοικειωμένοι με τις διαθέσιμες στο κοινό πηγές. Οι καθηγητές που συμμετέχουν σε αυτά λαμβάνουν μία άπαξ αμοιβή 1.000 δολαρίων συν τα έξοδα τους.

Ο Ιρανός μηχανικός και το ΜΙΤ

Αρκετοί επιστήμονες έχουν αυτομολήσει στις ΗΠΑ ενώ βρίσκονταν σε συνέδρια. Όμως, στο κυνήγι αυτό έχουν συμβεί διάφορα. Η CIA ξέρει ότι ακόμη και αφού ο επιστήμονας συμφωνήσει, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να αναθεωρήσει ή, να έχει «περίεργα» αιτήματα.

Ο Guardian αναφέρει την περίπτωση ενός μηχανικού ο οποίος συναρμολογούσε συσκευές φυγοκέντρησης για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και ο οποίος συμφώνησε με τη CIA, αλλά υπό μία προϋπόθεση: Να κάνει διδακτορικό στο ΜΙΤ, στο διάσημο Tεχνολογικό Iνστιτούτο Μασαχουσέτης.

Η CIA τον «απέσπασε» από το Ιράν χωρίς τα διπλώματα του ή έστω αντίγραφα αυτών. Αρχικά, το ΜΙΤ αρνήθηκε το αίτημα της CIA να τον δεχτεί. Η CIA επέμεινε και το διάσημο πανεπιστήμιο τελικά συμφώνησε, παραλείποντας τις διαδικασίες. Ο μηχανικός εξετάστηκε προφορικά από ομάδα καθηγητών, έγινε δεκτός και πήρε το διδακτορικό του.

Επισήμως, η διοίκηση του ΜΙΤ δηλώνει άγνοια όσον αφορά το περιστατικό. Όμως, δύο καθηγητές επιβεβαιώνουν την ιστορία, τουλάχιστον στα βασικά σημεία της.

Ο Muhammad Sahimi, καθηγητής Μηχανικής Πετρελαίου στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια, ο οποίος μελετά την πυρηνική ανάπτυξη του Ιράν, δήλωσε ότι ένας «αποστάτης» από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν έλαβε διδακτορικό από το MIT στη Μηχανολογία, ενώ ο Timothy Gutowski, καθηγητής Μηχανολογίας του MIT, είπε το εξής: «Γνωρίζω έναν νεαρό που ήταν εδώ, στο εργαστήριό μας. Με κάποιον τρόπο έμαθα ότι δούλευε σε φυγοκεντρικές συσκευές στο Ιράν. Και σκέφτηκα, μα, τι έχει συμβεί εδώ;…»

Το 2015, ΗΠΑ, Ρωσία, Γαλλία, Κίνα, Βρετανία και Γερμανία και Ιράν κατέληξαν σε μια συμφωνία-ορόσημο για τον περιορισμό του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης με αντάλλαγμα την άρση των διεθνών οικονομικών κυρώσεων που οδήγησαν τη χώρα σε απομόνωση σχεδόν επί μια δεκαετία.

Από το 2015 και μετά, η στρατολόγηση Ιρανών επιστημόνων από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες έχασε τον χαρακτήρα του επείγοντος. Εάν ωστόσο, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ επαναδιαπραγματευτεί τη συμφωνία -όπως όλα δείχνουν- το πιθανότερο είναι ότι η CIA θα επιτρέψει στις γνωστές πρακτικές.

tvxs.gr