Εκανε ο Ομπάμα ένα ιστορικό βήμα;

Αυτόν τον Αύγουστο στο Ιράκ σκοτώθηκαν 800 άνθρωποι. Κατά την «επίσημη» καταμέτρηση, αυτήν που μπορεί να κάμει ένα διαλυμένο στα εξ ων είχε συντεθεί απ’ τη μαμά αποικιοκρατία κράτος.
Το πιθανότερο είναι οι νεκροί να ’ναι πολλοί περισσότεροι - με αυτούς τους ρυθμούς αιμορραγεί η χώρα διαμάντι στο στέμμα του Νόμπελ Ειρήνης που φοράει ο Ομπάμα.
Πριν από λίγα μόλις χρόνια ο Κόλιν Πάουελ ομολογούσε σε συνέντευξη Τύπου ότι «εξαπατήθηκε». Οτι η CIA τον φλόμωσε στα ψέματα για τα «χημικά όπλα του Σαντάμ Χουσεΐν». Πάλι μόλις πριν από λίγο καιρό ο στρατηγός Wesley Clark δήλωνε και αυτός σε συνέντευξη στην τηλεόραση ότι η επίθεση στη Συρία ήταν προγραμματισμένη απ’ το 2001. (Το είχαμε γράψει στο enikos, θα το ενθυμείσθε). Μάλιστα ο στρατηγός περιέγραφε τότε πώς έμαθε για αυτό το σχέδιο, έτσι στα «ξεκάρφωτα», καθώς επίσης και ότι
η μεγαλειώδης στρατηγική για αυτήν την επιχείρηση θα μπορούσε να συνοψισθεί στη λογική ότι: όποιος διαθέτει ένα σφυρί χρειάζεται ένα καρφί.
Είναι μια αλήθεια. Τα όπλα πρέπει να κινούνται. Οπως και τα κεφάλαια. Αρκεί να μην κινούνται οι ιδέες. Ομως, όπως και να ’χει 20 χρόνια πολέμων έχουν κάπως «κουράσει» την κοινή γνώμη στη Δύση, μια κοινή γνώμη που υποδέχθηκε συχνά αυτούς τους πολέμους με τον ενθουσιασμό των νεοσύλλεκτων του Μεγάλου Πολέμου, πριν να μάθουν τι εστί Υπρ, Βερντέν και Σωμ.
Πολλά τα φέρετρα των στρατιωτών που επέστρεψαν στις ΗΠΑ και τη Βρετανία κι ακόμα περισσότεροι οι τραυματίες, ακρωτηριασμένοι. Τρελοί, ζωντανοί νεκροί. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι απώλειες στο πεδίο της μάχης «ολοκληρώνονται» μετά την επιστροφή στην πατρίδα, με αυτοκτονίες, δολοφονίες οικείων και εξαφανίσεις - απώλειες στα μετόπισθεν συχνά μεγαλύτερες από εκείνες της πρώτης γραμμής.
Οσο και να το κάνεις, είναι συγκινητικό! Στρατιώτες που χαπακώνει ο στρατός για να δολοφονούν, και χαπακώνονται και οι ίδιοι για να το αντέξουν, σου ραγίζουν την καρδιά. Ακόμα κι αν έχεις μείνει ασυγκίνητος απ’ τον θάνατο χιλιάδων μαχητών, παιδιών, γυναικών και γερόντων στις πρώην αποικίες και νυν κατεχόμενα εδάφη ή προτεκτοράτα, θα σε συγκινήσει οπωσδήποτε το πρωτογενές πλεόνασμα παράνοιας του δεκανέα Τζων Σμιθ, ο οποίος αφού επέστρεψε στο Τζάκσονβιλ Οκλαχόμα, εκτέλεσε τη γυναίκα του, εκτέλεσε τα παιδιά του κι αυτοκτόνησε.
Κάπως έτσι, με το ένα και το άλλο η κοινή γνώμη στη Δύση έχει μεταστραφεί και μεγάλο μέρος της συμμερίζεται πλέον τις εναντιώσεις των «γραφικών» στους ανθρωπιστικούς πολέμους των Μπους και Μπους, Κλίντον, Ομπάμα και CIA. Με αποτέλεσμα
να υπάρχει μέγας κίνδυνος ο συρφετός των αληταράδων (μισθοφόροι, Μπλακ Γουώτερ, Αλ Κάιντα, Αμερικανοβρετανοί πράκτορες, σιωνιστές και άλλα τομάρια) να απομείνουν να επιχειρούν μόνοι τους στη Συρία, εκτός κι αν σπεύσει ο νανογίγας Ολανδρέου να δώσει χείραν βοηθείας - «γαλλικού» άλλωστε «ενδιαφέροντος» η Συρία κάποτε. Ενα «κάποτε» όχι πολύ μακρινό.
Ομως, πέρα απ’ το γκροτέσκ αυτής της κατάστασης, φαίνεται να διαμορφώνονται νέα δεδομένα στην παγκόσμια γεωπολιτική. Μάλλον ο Πρόεδρος Ομπάμα έχει κάνει ένα ιστορικό βήμα μπροστά. Κι όχι απαραιτήτως προς τον γκρεμό.
Εως τώρα, οι ΗΠΑ ασκούσαν την ηγεμονία τους μέσα από συμμαχίες, συναινέσεις και ανοχές. Βεβαίως το δόγμα τους για τον (εν πολλοίς χειραγωγούμενο απ’ τις ίδιες) ΟΗΕ ήταν απλό. Οταν εξασφάλιζαν την έγκριση του Οργανισμού για την πολιτική τους, οι πόλεμοι βαφτίζονταν νόμιμοι. Οταν δεν τα κατάφερναν, έγραφαν τον ΟΗΕ στα παλιά τους άρβυλα και κατέφευγαν σε συμμαχίες προθύμων. Και στις δύο περιπτώσεις το «δίκαιο» του ισχυρότερου μπορούσε να εμφανίζεται ως τήρηση του Διεθνούς Δικαίου ή ως έκφραση ηθικών προταγμάτων, αναλόγως. Προταγμάτων που εκφράζουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα που έχει, ή εκπαιδεύεται να έχει, η πλειοψηφία σε μια δυτική κοινωνία.
Στην τρέχουσα κρίση, αυτό το μοτίβο έσπασε.
Το Βρετανικό Κοινοβούλιο έβγαλε τη Βρετανία απ’ τη νέα σταυροφορία. Να πιστέψει κανείς ότι ο Κάμερον έκανε την γκάφα (να πάει στη Βουλή) που δεν έκανε ο Μπλαιρ; Να πιστέψει κανείς ότι έπιασε ορισμένους τόρυδες κρίση συνείδησης για τα εγκλήματα που έχουν κάνει, κάνουν και θα κάνουν; Να πιστέψει κανείς ότι η αντιπολίτευση των Εργατικών κι αυτός ο θλιβερός Μίλιμπαντ είχαν ανέβει στα κάγκελα απειλώντας ότι δεν θα δεχθούν ποτέ ξανά τον τίτλο του ιππότη της καλτσοδέτας; Να πιστέψει κανείς ότι ο πρίγκιπας Χάρυ βαρέθηκε να πολυβολεί Αφγανούς απ’ το ελικόπτερό του σαν να κυνηγάει αλεπούδες στο Σάσεξ; Μάλλον όχι.
Τι είδε λοιπόν ο Κάμερον να έρχεται κι έσπευσε στη Βουλή των Κοινοτήτων να «χάσει»; Γιατί ο Λαβρόφ δήλωσε στεντορίως ότι η «Ρωσία δεν θα εμπλακεί σε πόλεμο με κανέναν», αντί του συνήθους περί υπεράσπισης των συμφερόντων της χώρας του στην περιοχή; Και γιατί ο Πούτιν χρησιμοποίησε πρωτοφανείς χαρακτηρισμούς για «πολιτική ηλιθιότητα» (προφανώς του Ομπάμα), ενώ ταυτοχρόνως η ναυαρχίδα του Στόλου της Βαλτικής έπαιρνε διαταγή να καταπλεύσει στην περιοχή της κρίσης;
Οι απαντήσεις μάλλον ενυπάρχουν στο διάγγελμα Ομπάμα. Οι ΗΠΑ έχουν απασφαλίσει. Βασίζονται πλέον κυρίως στη στρατιωτική τους ισχύ κι όχι στη διπλωματική ομπρέλα που έδινε σε αυτήν την ισχύ έστω τη νομιμότητα ενός κατά συνθήκη ψεύδους. (Συν το γεγονός ότι αυτή η εκάστοτε διπλωματική ομπρέλα προσεπόριζε στις ΗΠΑ και τη στρατιωτική συνεπικουρία άλλων δυνάμεων).
Αλλά, αν οι ΗΠΑ αποδεσμεύονται απ’ τη συναίνεση ιστορικών συμμάχων τους όπως η Βρετανία σημαίνει ότι γίνονται ακόμα πιο επικίνδυνες μπαίνοντας στον πειρασμό της μονοκρατορίας - το τελευταίο και πιο παρακμιακό στάδιο μιας αυτοκρατορίας. Οι σχέσεις των ΗΠΑ με ήσσονος σημασίας (πολιτικής) δυνάμεις, αλλά ισχυρές στρατιωτικώς, όπως το Ισραήλ, η Τουρκία ή το Πακιστάν, έχουν μεγάλη αξία στο γεωπολιτικό παιχνίδι, πλην όμως υποφέρουν από πλήθος μεταβλητών και πάντως υπάρχουν χωρίς την αξία του στρατηγικού εταίρου, όπως ήταν, αν δεν ξαναγίνει, η Βρετανία για τις ΗΠΑ.
Ο ελιγμός Ομπάμα να πάει στο Κογκρέσο δεν συνιστά αναδίπλωση ούτε, πολύ περισσότερο, μαρτυρά φόβο μπροστά στην κούραση του αμερικάνικου εκλογικού σώματος απ’ τους πολέμους - ου μην και τις διαψεύσεις για τον τερματισμό τους. Κάτι τέτοια ξέρει να τα απορροφά το πολιτικό σύστημα - «κι εμείς κουρασμένοι είμαστε» δήλωσε ο Κέρυ, αλλά! Πάντα υπάρχει ένα αλλά. Τώρα ο Ομπάμα απευθύνεται στο Κογκρέσο για να δείξει στον κόσμο ότι δεν χρειάζεται να απευθύνεται σε κανέναν άλλον.
Οτι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ μπορεί να χρειάζεται πιόνια, αλλά δεν χρειάζεται απαραιτήτως και συνεταίρους.
Το πρόβλημα σε αυτή τη λογική που υπαγορεύει η στρατιωτική ισχύς είναι η ίδια η στρατιωτική ισχύς. Τουλάχιστον στη συμβατή της εκδοχή. Αν δηλαδή οι ΗΠΑ μπουκάρουν στη Συρία, θα βγουν ποτέ; κι αν βγουν, πώς θα βγουν; Πόσο Ιράκ ή Αφγανιστάν μπορεί να αντέξει ακόμα το Τενεσσή ή η Οκλαχόμα;
O Ομπάμα έκανε ένα πρώτο βήμα στο μονοπάτι του πολέμου «όποτε μου καπνίσει». Αυτό εν μέρει οφείλεται στο γεγονός ότι για πολλά χρόνια τώρα η στρατηγική των ΗΠΑ απορρέει κυρίως απ’ τις επιλογές τους κι όχι απ’ τον σχεδιασμό τους.
Με δεδομένο ότι η πολιτική των ΗΠΑ βασίζεται στη στρατιωτική ισχύ και την έκδοση χρήματος, είναι πολύ πιθανό η υπερεκτίμηση του πρώτου παράγοντα να τις οδηγήσει σε αδιέξοδο - όσον κι αν οι πόλεμοι θρέφουν την οικονομία τους. Διότι ναι μεν οι ΗΠΑ διαθέτουν συντριπτική υπεροπλία για έναν ολοκληρωτικό (συμβατικό ή πυρηνικό) πόλεμο, αλλά εις ό,τι αφορά τις τοπικές συρράξεις (πολύ μικρής ή πολύ μεγάλης έκτασης), η εν λόγω υπεροπλία τους υποβαθμίζεται και εξαρτάται από παράγοντες που δεν μπορούν να ελέγξουν. Οπως έπαθαν στον αχανή, πολύπλοκο και αρχαίο μουσουλμανικό κόσμο.
Αν λοιπόν οι Αγγλοι δεν έφυγαν απ’ τη Βασόρα για να επιστρέψουν στην Ταρσό, οι Αμερικανοί θα αιμορραγούν και στις δύο. Παραδόξως, αυτό δήλωσε στον κόσμο με το διάγγελμά του ο Ομπάμα: οι ΗΠΑ θα αιμορραγούν όπου γουστάρουν, όποτε γουστάρουν και για όσο (;) γουστάρουν.
Ισως διότι για αυτήν τη χώρα ο μόνος τρόπος για να μείνει ζωντανή είναι η αιμορραγία της. Και μαζί της η αιμορραγία όλων των άλλων. Που
«νομιμοποιείται» να σκοτώνει παντού στον κόσμο ο δεκανέας Τζων Σμιθ πριν να τρελαθεί, να γυρίσει σπίτι του και να σκοτώσει τα παιδιά του.


email: stathis@enikos.gr

Tags: ΣΤΑΘΗΣ, ΣΚΙΤΣΟ

http://www.enikos.gr/

Η "δημοκρατική στιγμή" & η ανάδυση της μεταδημοκρατίας

η μεταδημοκρατία στην Ελλάδα της κρίσης [κεφάλαιο 3]

..γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

  

 Οι μετασχηματισμοί που παρουσιάστηκαν προηγουμένως [κεφάλαιο 1 & κεφάλαιο 2] και οι οποίοι συναρθρώνουν την μεταδημοκρατία φαντάζουν εξαιρετικά επίκαιροι αν τους προσαρμόσουμε στην ελληνική πραγματικότητα. Διαβάζοντας κανείς τη Μεταδημοκρατία του Κράουτς αισθάνεται ότι μιλά για την Ελλάδα του σήμερα, παρόλο που το βιβλίο είναι γραμμένο το 2003 και αντλεί έμπνευση από τα τεκταινόμενα κυρίως στην Αγγλία. Στα επόμενα δυο κεφάλαια θα επιχειρήσουμε μια μελέτη των μεταδημοκρατικών συμπτωμάτων της Ελλάδας, επικεντρώνοντας στη περίοδο από το 2009 μέχρι σήμερα, την περίοδο δηλαδή που η οικονομική [και όχι μονο] κρίση έπληξε με ιδιαίτερη σφοδρότητα τη χώρα μας. Στο παρόν κεφάλαιο ακολουθεί μια σύντομη παρουσίαση της ελληνικής μεταδημοκρατίας, όπως αυτή ξεκινά, ακολουθώντας τις παγκόσμιες εξελίξεις τη δεκαετία του 1980, μια παρουσίαση που θα στηριχθεί σε κάποιον βαθμό στην εισαγωγή της Μεταδημοκρατίας, την οποία επιμελήθηκε ο Αλέξανδρος Κιουπκιολής (Κράουτς,2006:5-47)

  Ξεκινώντας την περιπλάνηση μας στην ελληνική μεταδημοκρατία είναι απαραίτητη μια διευκρίνηση. Ο ιδεότυπος που έχει στο μυαλό του ο Κράουτς σχετικά με την ακμάζουσα περίοδο της δημοκρατίας [μέχρι τη δεκαετία του 1960] δεν ταιριάζει στο ελληνικό παράδειγμα. Η Ελλάδα αποτελεί μια ειδική περίπτωση. Μεταξύ εμφυλίου και χούντας κυριαρχεί ένα πολίτευμα που απέχει αρκετά από αυτό που θα ονομάζαμε "δημοκρατικό", στη συνέχεια έχουμε τη δικτατορία και επομένως υπάρχει μια καθυστέρηση συγκριτικά με την υπόλοιπη Ευρώπη, ιδίως τη Δυτική. Η περίοδος ακμής της δημοκρατίας στη σύγχρονη Ελλάδα εντοπίζεται στην πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ (1981-1985) με τον Ανδρέα Παπανδρέου να γίνεται για πρώτη φορά πρωθυπουργός. Με συνθήματα όπως "Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία", "Δεν υπάρχουν θεσμοί, μόνο λαός", "το κοινωνικό κράτος δεν χαρίζεται, με αγώνες κερδίζεται" και τα πολύ γνωστά "Αλλαγή" και η "Ελλάδα ανήκει στου Έλληνες", ο "Ανδρέας" κατάφερε να συγκεντρώσει το 48,1%. Τότε είναι που παρατηρείται μαζική κινητοποίηση, συμμετοχή και ενδιαφέρον του λαού για το δημόσιο πεδίο, προώθηση του κράτους πρόνοιας, ανάπτυξη συνδικάτων, μαζικών κομμάτων [με το ΠΑΣΟΚ να αποτελεί το πρώτο μαζικό κόμμα που δεν είναι κομμουνιστικό και τη ΝΔ να ακολουθεί το ίδιο παράδειγμα], μια φιλολαϊκή πολιτική με αυξήσεις μισθών και μια γενικότερη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των κατώτερων και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων. Τότε είναι που η δημοκρατία "θριαμβεύει" και πάλι στην Ελλάδα. Για πόσο όμως;

    Αυτός ο "θρίαμβος της δημοκρατίας" πολύ γρήγορα αρχίζει να παρουσιάζει σημάδια κατάρρευσης. Οι παγκόσμιες εξελίξεις στο χρηματοοικονομικό πεδίο παίζουν σημαντικό ρόλο σε τούτη την αλλαγή. Η επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και του θεσμικού προτύπου της παγκόσμιας εταιρείας σε συνδυασμό με τη λιτότητα και τη δημοσιονομική αυστηρότητα εξαιτίας της κρίσης, που εκδηλώθηκε το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980, και της στενότερης σύνδεσης με την ΕΕ που επιχείρησε η κυβέρνηση, παρά τις αρχικές της δηλώσεις, έβαλαν τα θεμέλια για την ανάπτυξη της ελληνικής μεταδημοκρατίας. Από το 1985 εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια αυτής της μετατόπισης, με την επέκταση της παγκόσμιας εταιρείας μέσω της προώθησης των ιδιωτικοποιήσεων, ο κύκλος των οποίων θα ανοίξει ουσιαστικά με την άνοδο του Μητσοτάκη στην εξουσία το 1990, την μείωση της φορολογίας για τις ανώνυμες εταιρείες και υψηλά εισοδήματα, την αποξένωση του λαού από την πολιτική, την αποδυνάμωση της εργατικής τάξης [ ήδη  από το 1983 η μαζική και οργανωμένη δράση της εργατικής τάξης φθείρεται και ο συνδικαλιστικός τομέας εισέρχεται σε μια περίοδο κρίσης, ενώ παράλληλα η κυβέρνηση ψηφίζει νόμους σχετικά με την απαγόρευση αυξήσεων σε μισθούς], τις αλλαγές στο πολιτικό και κομματικό σύστημα, την αυξανόμενη ισχύ των επιχειρηματικών και πολιτικών ελίτ, την ηθικοποίηση της πολιτικής, τον ρόλο των νεοϊδρυθέντων ιδιωτικών ΜΜΕ, τα πρώτα μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα που αποκαλύπτουν την διαπλοκή δημόσιου και ιδιωτικού τομέα  [σκάνδαλο Κοσκωτά, σκάνδαλο του γιουγκοσλαβικού καλαμπακιού] και την γενικότερη αποτελμάτωση της λαϊκής κυριαρχίας. 

  Η περίοδος πρωθυπουργίας του Μητσοτάκη προχωράει ένα βήμα παραπέρα το ήδη επερχόμενο στάδιο παρακμής της δημοκρατίας. Η μείωση του δημόσιου τομέα, η δημοσιονομική πειθαρχία, η προώθηση ιδιωτικοποιήσεων [ιδιωτικοποίηση της ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ, προσπάθεια ιδιωτικοποίησης των αστικών λεωφορείων της Αθήνας και του ΟΤΕ], ο παραμερισμός του συνδικαλιστικού τομέα, η απελευθέρωση της οικονομίας από διαφόρων ειδών περιορισμούς και του εργασιακού κλάδου με την απελευθέρωση του ωραρίου είναι μερικές απο τις μεταρρυθμίσεις που επισπεύθηκαν και συνέβαλλαν σημαντικά στην ανάδυση της ελληνικής μεταδημοκρατίας. Η επιστροφή του Ανδρέα Παπανδρέου στην κυβέρνηση (1993) δεν φέρνει καμία ουσιαστική αλλαγή στις πολιτικές εξελίξεις, μάλιστα το 1994 με νόμο επιτρέπεται η μετοχοποίηση του ΟΤΕ σε ποσοστό 25%, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο προς μια σειρά μετοχοποιήσεων της δημόσιας μέχρι τότε επιχείρησης. Παράλληλα προωθείται η πορεία προς την ΟΝΕ που συνεπάγεται με επιπλέον αλλαγές στην οικονομική πολιτική.

      Ο θάνατος του Ανδρέα Παπανδρέου και η διαδοχή του στην πρωθυπουργία και την προεδρία του κόμματος από τον Κώστα Σημίτη, σηματοδοτούν μια νέα σελίδα στην ιστορία του τόπου, μια νευραλγικής σημασίας σελίδα για την περαιτέρω ρηγμάτωση της δημοκρατίας. Ο εκσυγχρονισμός που αποτελεί το κομβικό σημείο στο λόγο του Κ.Σημίτη, κατά δική του ομολογία σημαίνει αντιλαϊκισμός. Πόσο όμως ταιριάζει σε μια δημοκρατία ένας αντι-λαϊκισμός, ένας λόγος δηλαδή που δεν ενέχει το σημαίνον "λαός" ;  Τα οκτώ χρόνια πρωθυπουργίας του χαρακτηρίστηκαν από την προσήλωση σε μια τεχνοκρατική ιδέα, εμμονή στους αριθμούς, εν ολίγοις την υιοθέτηση μιας νεοφιλελεύθερης δημοκρατίας. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως συνεχιστής στο έργο των ιδιωτικοποιήσεων που είχε ξεκινήσει η Δεξιά κυβέρνηση του Κ.Μητσοτάκη και που επιχείρησε φαινομενικά να διακόψει ο Α.Παπανδρέου στη σύντομη δεύτερη περίοδο πρωθυπουργίας του, το 1993-1996. Ο Κ.Σημίτης υπηρετεί πιστά το μοντέλο των ιδιωτικοποιήσεων που προβάλλει η νεοφιλελεύθερη λογική. Το γεγονός αυτό θα έπρεπε να μας ξενίζει. Πώς ένα σοσιαλιστικό ή σοσιαλδημοκρατικό κόμμα προωθεί με τόσο πάθος μια σειρά από ιδιωτικοποιήσεις και αφήνει στην άκρη τους αδύναμους και παρίες της κοινωνίας; Είναι μια εποχή όπου ο σοσιαλισμός επιχειρεί τη συμπόρευση με τον φιλελευθερισμό, σε επίπεδο τόσο πολιτικό, όσο και ιδεολογικό. Η πολιτική του σημιτικού ΠΑΣΟΚ χαρακτηρίστηκε γενικότερα από μια πορεία προς το κέντρο (Πανταζόπουλος). Παρουσιάζεται την περίοδο αυτή μια "σύμπτυξη Αριστεράς - Δεξιάς που προβάλλεται ως νίκη της δημοκρατίας, ωστόσο η σύμπτυξη αυτή οδηγεί σε μια παθητικότητα των μαζών, με την έννοια ότι τα πάθη δεν μπορούν να κινητοποιηθούν" (Μουφ, συνέντευξη "τόποι ιδεών"/Μεταδημοκρατία). Το άλλοτε σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ ενστερνίζεται εκ τότε σε απόλυτο βαθμό το νεοφιλελεύθερο μοντέλο. Από "κόμμα μαζών" γίνεται τώρα "κόμμα του κράτους" (Βερναρδάκης,2004).   

     Η περίοδος Σημίτη αυξάνει τα σημάδια φθοράς της μαζικής δημοκρατίας που γεύτηκε για λίγο η Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ο "εκσυγχρονιστικός" πια λόγος του ΠΑΣΟΚ προβάλλει ως κυβερνητικό και ιδεολογικό πρότυπο, μια στάση, η οποία "σε μια χώρα εξωστρέφειας, όπου η πολιτική στηρίζεται σε υποσχέσεις, μεγάλα λόγια, θεατρικές κινήσεις, ξένιζε και ξενίζει" (Σημίτης, 2004/ομιλία στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ) [ χρησιμοποιώ τη φράση αυτή με ειρωνικό και οπωσδήποτε διαφορετικό τρόπο από αυτόν που πιθανόν να εννοούσε ο Σημίτης]. Για να κλείσουμε την σύντομη αναφορά μας στην ιδιαίτερης σημασίας για την μελέτη μας περίοδο του Κ.Σημίτη θα σημειώσουμε ότι κατά την διάρκεια της πολύχρονης κυβερνητικής του θητείας 31 ΔΕΚΟ μετατράπηκαν σε Ανώνυμες Εταιρείες και εισήχθησαν στο χρηματιστήριο, μετοχοποιήθηκαν-ιδιωτικοποιήθηκαν ουσιαστικά, βάζοντας τις βάσεις για μια πορεία ιδιωτικοποίησης όλων των ΔΕΚΟ. Τράπεζες πουλήθηκαν [ τράπεζα Κρήτης, τράπεζα Μακεδονία-Θράκης, Ιονική Τράπεζα] και άλλες μετοχοποιήθηκαν [ Εθνική Τράπεζα]. Ο ιδιωτικός τομέας αρχίζει να παίζει σημαντικό ή μάλλον τον πλέον βασικό ρόλο στη δημόσια ζωή. 

    Η είσοδος στην ΟΝΕ με τη βοήθεια του Λουκά Παπαδήμου [διοικητή τότε της Τράπεζας της Ελλάδος] και της Goldman Sachs που έκρυψε με έξυπνο τρόπο από τα λογιστικά βιβλία του κράτους το 2,5% του ΑΕΠ, μετατρέποντας ένα μέρος του ελληνικού χρέους που καταμετρούταν σε δολάρια και γιεν σε ευρώ χρησιμοποιώντας παλαιότερη ισοτιμία. Το γεγονός αυτό αποκαλύφθηκε στον αμερικανικό τύπο με τα ονόματα "Αριάνδη", "Αίολος" και "Άτλας", τρεις εταιρείες ειδικού σκοπού. Οι εταιρείες αυτές δέσμευαν ,εν αγνοία φυσικά του ελληνικού λαού, για λογαριασμό της Goldman Sachs μέρος των μελλοντικών εσόδων του ΟΠΑΠ, των τελών του "Ελευθέριος Βενιζέλος" και των  διοδίων αντίστοιχα. Για την ιστορία, ο Λουκάς Παπαδήμος ένα χρόνο μετά διορίστηκε Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Δεν υπονοώ κάτι, μονάχα αναρωτιέμαι πόσο τυχαία ήταν αυτή η εξέλιξη; Προσχωρώντας στην ΟΝΕ η νομισματική πολιτική γίνεται αποκλειστική υπόθεση της ΕΚΤ. Το "σκάνδαλο του χρηματιστηρίου" επίσης επί Σημίτη, δείχνει την διαπλοκή δημόσιου και ιδιωτικού τομέα που αρχίζει να κυριαρχεί. Πιο συγκεκριμένα, αυτό που έγινε τότε ήταν ότι ο πρωθυπουργός της χώρας και ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας (Γ.Παπαντωνίου) προέβησαν σε δηλώσεις που καλούσαν, εμμέσως ή και ξεκάθαρα, τους μικροκαταθέτες να επενδύσουν τα χρήματα τους σε μετοχές στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Σημαντικό ρόλο προς αυτήν την κατεύθυνση έπαιξαν και τα ΜΜΕ, τα οποία θα μας απασχολήσουν περισσότερο στο επόμενο κεφάλαιο. Αμέσως μετά την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου χιλιάδες μικροεπενδυτές έχασαν τα λεφτά τους. Ο πρωθυπουργός περιορίστηκε σε μια δήλωση που προδίδει πολλά: "Ας πρόσεχαν". Οι ιδιωτικοποιήσεις ή μετοχοποιήσεις ή αποκρατικοποιήσεις, η είσοδος στη Νομισματική Ένωση και το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου νομίζω συνοψίζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την περίοδο Σημίτη. 

       Από τον Σημίτη στον Κώστα Καραμανλή, μια μετάβαση που έγινε με τον πλέον απολίτικο τρόπο. Στην προεκλογική διαμάχη κυριάρχησε το θέμα της διαφθοράς, καμία ουσιαστική πολιτική ή ιδεολογική διάφορα, καμία διαφορετική πρόταση, με κύριο σύνθημα της προεκλογικής εκστρατείας της Νέας Δημοκρατίας το "Το ΠΑΣΟΚ ότι ήταν να δώσει, το έδωσε". Ήδη από το 2000 ξεκινά μια προσπάθεια από τον πρόεδρο του κόμματος της ΝΔ να κατευθυνθεί και αυτός προς το κέντρο, θέλοντας να ξεφορτωθεί την ρετσινιά της "Δεξιάς" και να οικοιοποιηθεί την ταμπέλα ενός κόμματος του "μεσαίου χώρου" που απευθύνεται σε όλους του Έλληνες. Η ίδια αυτή η συμπόρευση Αριστεράς-Δεξιάς στον λεγόμενο μεσαίο χώρο αποτελεί σημαντικό σύμπτωμα της μεταδημοκρατίας. Ακολουθώντας και πάλι τα λεγόμενα της Σαντάλ Μουφ η σύμπτυξη αυτή μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την άνοδο εθνικιστικών, φασιστικών κομμάτων που επιχειρούν μια μαζική κινητοποίηση επιχειρώντας να αποκομίσουν κέρδη από την παθητικότητα στην οποία οδηγούνται οι μάζες εξαιτίας αυτής της συμπόρευσης. Αυτό επιβεβαιώνεται με την είσοδο του ακροδεξιού ΛΑΟΣ στη Βουλή [το 2007]. Κατά τ'άλλα, η κυβέρνηση Καραμανλή συνέχισε το έργο της προηγούμενης κυβέρνησης. Στο πλαίσιο αυτό η θέση του ιδιωτικού τομέα απέκτησε επιπλέον ισχύ. Προωθήθηκαν οι λεγόμενες ΣΔΙΤ [Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα] για ένα σύνολο έργων που κάλυπτε όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής. Επιπλέον αποφασίστηκε η μείωση φορολόγησης του κεφαλαίου κατά 10 μονάδες. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί, συν τοις άλλοις, η πρόταση του υπουργού επικρατείας Θ.Ρουσόπουλου, που αφορούσε την "πρόσληψη διεθνών εταιρειών για την αναδιοργάνωση της λειτουργίας του δημοσίου αλλά και τον ίδιο τον συντονισμό του κυβερνητικού έργου" (Κράουτς,2003:45). Πλέον η αλληλεξάρτηση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα εκλαμβάνεται, κατά κάποιον τρόπο, ως κάτι φυσικό και αυτονόητο. Επιπρόσθετα, προς την απαξίωση της εργατικής τάξης, που είχε ξεκινήσει από το 1985 και μετά, συνέτεινε η κατάργηση της μονιμότητας των εργαζομένων με τον νόμο του υπουργού οικονομικών, Αλογοσκούφη, το 2005. Η κυβέρνηση, γενικότερα, ακολουθούσε πιστά τις οδηγίες τραπεζιτών και ΕΕ περί ιδιωτικοποιήσεων, μείωσης δαπανών του δημοσίου, απελευθέρωσης των αγορών και "ελαστικών" εργασιακών σχέσεων. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το γεγονός ότι το 2005 η Ελλάδα γίνεται η πρώτη και μοναδική τότε χώρα της Ευρωζώνης, η οικονομία της οποίας περνά στα χέρια των Βρυξελλών. Τίθεται υπό κηδεμονία εξαιτίας των αποκλήσεων από το Σύμφωνο Σταθερότητας ενώ συγχρόνως επιταχύνονταν οι "θατσερικού τύπου", μεταρρυθμίσεις, με το ξεπούλημα τραπεζών, λιμανιών, ακινήτων και τις μειώσεις μισθών και συντάξεων (Βήμα,2006:Φεβρουάριος / προσωπικό αρχείο).        

       Ένα ακόμα χαρακτηριστικό της πενταετούς θητείας του Καραμανλή σχετίζεται με τα σκάνδαλα που ήρθαν στο φως. Η μονή Βατοπεδίου, τα δομημένα ομόλογα, η υπόθεση Ζαχόπουλου, η υπόθεση των υποκλοπών είναι μερικά από τα εκείνα που μας απασχόλησαν. Κατά περιόδους στήθηκαν τα γνωστά πλέον τηλεδικεία που ανεβάζουν τα νούμερα τηλεθέασης και μεταφέρουν το βάρος των ειδήσεων σε ένα ανούσιο πεδίο, παραπλανώντας τους τηλεθεατές. Η ηθικολογία που επικράτησε στον δημόσιο λόγο, σε συνδυασμό με τις πολιτικές που ακολουθήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια απομάκρυναν ακόμα περισσότερο τον λαό από την πολιτική. Κυριάρχησε η ιδέα που ήθελε όλους τους πολιτικούς διεφθαρμένους - "όλοι τα τρώνε", αυτή η φράση επικρατούσε στα χείλη των ανθρώπων που αδιαφορούσαν ολοένα και περισσότερο για την πολιτική. 

    Ακολουθήσαμε μια χρονολογική σειρά και παρουσιάσαμε με τρόπο αρκετά σύντομο και σχηματικό τα κύρια χαρακτηριστικά της κάθε περιόδου. Δεν αναφερθήκαμε, ωστόσο, καθόλου στο πολιτικό σύστημα έτσι όπως στήθηκε από τους ανθρώπους που σήμερα καθιστούν συνένοχους τους πολίτες. Ένα πελατειακό σύστημα, όπου πρωταγωνιστούν το ρουσφέτι και η διαφθορά. Λίγο πριν ή λίγο μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση προσλαμβάνονταν πότε "πράσινα" και πότε "γαλάζια παιδιά" στο δημόσιο με αντάλλαγμα φυσικά τη ψήφο τους. Ο ψηφοφόρος μετατρέπεται σε πελάτη και το ιδεολογικό πεδίο, κατά κάποιον τρόπο, θυσιάζεται χάριν του συμφέροντος. Ένα ακόμα στοιχείο στο οποίο δεν δόθηκε η απαιτούμενη προσοχή είναι στην επικράτηση μιας τεχνοκρατικής αντίληψης για την αντιμετώπιση διαφόρων ζητημάτων με τη σύσταση επιτροπών να αναλαμβάνουν την επίλυση τους (Κράουτς,2003:44).   

    Ανακεφαλαιώνοντας, περάσαμε από την "δημοκρατική στιγμή" της πρώτης τετραετίας του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, στον εκσυγχρονισμό του Κώστα Σημίτη και έπειτα στον Κώστα Καραμανλή του "μεσαίου χώρου". Την περίοδο αυτή εμφανίστηκαν δυναμικά τα πρώτα συμπτώματα της μεταδημοκρατίας. Οι ιδιωτικοποιήσεις, ο αυξανόμενος ρόλος των ιδιωτικών εταιρειών στο δημόσιο πεδίο, η σύμπτυξη Αριστεράς-Δεξιάς, η απογοήτευση και η αδιαφορία της μεγαλύτερης μερίδας του εκλογικού σώματος για την πολιτική με τη σταδιακή αύξηση της αποχής [με αποκορύφωμα τις ευρωεκλογές του 2009 όπου άγγιξε το 36,1%] , η παρακμή του συνδικαλιστικού τομέα, η άνοδος ακροδεξιών κομμάτων, η διαφθορά και τα ΜΜΕ ως καθρέφτης των συμφερόντων της εκάστοτε κυβέρνησης. Όλα αυτά τα συμπτώματα γίνονται ακόμα πιο φανερά στην περίοδο της "κρίσης". Ο λαός πια παραμερίζεται πλήρως, καθώς άλλοι αποφασίζουν γι αυτόν και ο ρόλος του περιορίζεται στο να ακούει τις αποφάσεις που πάρθηκαν στο όνομα του.

http://an8rwpakos.blogspot.gr/ 

Ν. Ρουμπινί: “Η κυβέρνηση Σαμαρά απειλείται με κατάρρευση”

Πιθανή κατάρρευση της κυβέρνησης Σαμαρά, εκτιμά ο γνωστός οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί, σχολιάζοντας τα πολιτικά ρίσκα που επιφυλάσσει το φθινόπωρο για την Ευρωζώνη.

“Η κυβέρνηση της Ελλάδας, είναι επίσης πολύ πιθανό να καταρρεύσει ενώ οι πολιτικές εντάσεις μπορεί να ανεβούν και άλλο σε Ισπανία και Πορτογαλία», υποστηρίζει ο Ρουμπινί.

Συγκεκριμένα, σε άρθρο του με τίτλο, “το γνωστό άγνωστο φθινόπωρο”, ο Ρουμπινί αναφέρεται αναφέρεται στην πολιτική αστάθεια που επικρατεί στο εσωτερικό της Ευρωζώνης αλλά και στον Λευκό Οίκο.

Σε ότι αφορά τις γερμανικές εκλογές, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να υπάρξει μία κυβέρνηση συνασπισμού της Μέρκελ. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, επισημαίνει ότι οι τωρινές γερμανικές πολιτικές όσον αφορά την κρίση στην Ευρωζώνη δεν πρόκειται να αλλάξουν, παρά το γεγονός ότι υπάρχει κόπωση στην περιφέρεια από την συνεχή λιτότητα, αλλά και στον πυρήνα της από τα συνεχή πακέτα διάσωσης.

Κατάρευση όμως βλέπει και στην Ιταλία, με το ενδεχόμενο να γίνουν και πάλι εκλογές, μετά την παραίτηση του Μπερλουσκόνι, όπως επίσης σε Ελλάδα, Πορτογαλία και Ισπανία.

Αποθαρρυντικές είναι όμως και οι προβλέψεις του κ. Ρουμπινί και για τις ΗΠΑ. Ο Ρουμπινί βλέπει πολιτική αστάθεια λόγω του χρέους της, το οποίο μπορεί να προκαλέσει ακόμη και πτώση της κυβέρνησης ο Μπαράκ Ομπάμα δε συμφωνήσει για τον προϋπολογισμό της χώρας.

http://www.koutipandoras.gr/

Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες..3 του Σεπτέμβρη..!

     Αφιερωμένο σε όλους  όσους αισθάνονται "πολιτικά άστεγοι"..

Νοικάρηδες στη χώρα μας!..

Του Δημητρη Χρήστου

Ένα «φαινόμενο ντόμινο αβεβαιότητας» στην Ευρωζώνη θα μπορούσε να προκαλέσει μια πιθανή μείωση (κούρεμα) του χρέους της Ελλάδας, δήλωσε η Γερμανίδα καγκελάριος πριν από ένα μήνα στο περιοδικό Focus τονίζοντας ότι αυτό θα είχε αποτέλεσμα «ο ενθουσιασμός των ιδιωτών επενδυτών για επενδύσεις στην Ευρωζώνη να πέσει και πάλι στο μηδέν». «Προειδοποιώ ρητά ενάντια σε ένα κούρεμα» υπογράμμισε η Άνγκελα Μέρκελ προσθέτοντας ότι το χρέος και οι διαρθρωτικές αλλαγές στην Ελλάδα θα εξεταστούν εκ νέου το 2014, όπως έχει προγραμματιστεί.

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ο γερμανικός Τύπος, μετά τη "Φρανκφούρτερ Αλγκεμάι" εξαπέλυσε νέα επίθεση στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Αυτή τη φορά το περιοδικό "Σπίγκελ" αναφέρει: «Είναι τόσο προφανές ότι η Ελλάδα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις, όσο και το γεγονός πως η πολιτική της σκηνή είναι ανίκανη να τις πραγματοποιήσει χωρίς πιέσεις από το εξωτερικό. Η πίεση αυτή αποδίδει μόνο όταν τους δίνουμε τη βοήθεια σε κομμάτια. Η απειλή της παύσης πληρωμών είναι το μόνο όπλο της τρόικας, όταν επισκέπτεται την Αθήνα» αναφέρει χαρακτηριστικά το γερμανικό περιοδικό. Στις αιχμηρές αναφορές συμπεριλαμβάνεται και ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, με το δημοσίευμα να επισημαίνει πως, όταν απευθύνεται στο εσωτερικό της χώρας, «διαφωνεί με τις μειώσεις στον προϋπολογισμό και υποστηρίζει πως τις επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Ένωση».

ΚΑΙ ΕΔΩ προκύπτουν δύο ερωτήματα. Για ποιες μεταρρυθμίσεις ομιλεί η γερμανική πλευρά; Αυτές που γίνονται στη Γερμανία, τη Γαλλία και γενικά στον ευρωπαϊκό Βορρά ή αυτές που επιβάλλονται στην Ελλάδα και τον Νότο και είναι τελικά βίαιες απορρυθμίσεις κατά παράβαση κάθε έννοιας δημοκρατίας και ευρωπαϊκού δικαίου; Οι μαζικές απολύσεις στον δημόσιο τομέα, η εξαφάνιση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, η τρομακτική παρατεταμένη ύφεση με συνεχή πληθωρισμό (!), η εκτίναξη της ανεργίας σε πρωτοφανή ύψη στην παγκόσμια οικονομική ιστορία, χωρίς το παραμικρό σχέδιο ανάπτυξης, σε ποια χώρα, τίνος πλανήτη έχουν δώσει λύση; Μόνο για να ρίξουμε την ανεργία κάτω από το φράγμα του 10% χρειαζόμαστε 100.000 θέσεις εργασίας τον χρόνο επί δέκα συνεχή έτη! Ποιος θα το κάνει αυτό; Αυτοί που για να αγοράσουν χρόνο στη εξουσία σκοτώνουν και ληστεύουν τη... μάνα τους; Το δεύτερο ερώτημα είναι αν υπάρχει πλέον η Ε.Ε και τα όργανά της, τα οποία είναι αρμόδια να αποφασίζουν για τα προβλήματα των χωρών μελών.

ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ είναι, νομίζω, απαντημένα. Και για όποιον είχε ή έχει ακόμα αμφιβολίες η αποκάλυψη ότι οι δανειστές έχουν καταρτίσει σχέδιο για πέρασμα ολόκληρης της κρατικής περιουσίας σε νέα εταιρεία τύπου holding με βάση το Λουξεμβούργο ή τις Βρυξέλλες και με εποπτεία ξένων (Γερμανών) τεχνοκρατών προκειμένου να αποπληρωθούν τα δάνεια, επιβεβαιώνεται εμμέσως πλην σαφώς από τον πρόεδρο των Γερμανών βιομηχάνων Ούρλιχ Γκρίλο, ο οποίος ζήτησε μεταφορά μεγάλου μέρους της εθνικής περιουσίας στον μηχανισμό ESM, ώστε να προστατευθούν τα χρήματα των δανειστών, κατάσχοντας εθνική περιουσία σε περίπτωση που η Ελλάδα δεν μπορεί να αποπληρώσει τα δάνεια.

ΕΙΧΕ προηγηθεί η αποσαφήνιση Σόιμπλε πως η Μέρκελ δεν μπλοφάρει όταν λέει ότι δεν υπάρχει περίπτωση μείωσης του ελληνικού χρέους και οι ανάγκες θα αντιμετωπιστούν με νέα δάνεια και Μνημόνια. Στα δέκα δισ. ευρώ τα υπολογίζει ο Γερμανός υπουργός, το πολύ 11 βεβαιώνει ο μεγάλος παπαγάλος Στουρνάρας, περί τα 77 τα υπολογίζουν οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες. Που σημαίνει; Που σημαίνει ότι η Ελλάς ως ανεξάρτητη και κυρίαρχη χώρα δεν υπάρχει. Θα είμαστε στην πατρίδα μας νοικάρηδες. Το σχέδιο να μας διώξουν και να μειώσουν δραματικά τον πληθυσμό αυτών που δεν μπορούν να ξενιτευτούν έχει ήδη αρχίσει. Οι νέοι φεύγουν, οι ηλικιωμένοι θα πεθαίνουν πολύ νωρίτερα χωρίς φάρμακα και νοσοκομεία, δεκάδες χιλιάδες σπίτια θα κατασχεθούν και η πατρίδα μας θα γίνει η πρώτη ιδιωτική χώρα στον κόσμο.

Η ΜΕΓΑΛΗ αρπαγή, όμως, αφορά τους υδρογονάνθρακες που βρίσκονται στον θαλάσσιο ελληνικό χώρο. Όπως σημειώνει ο γνωστός Γερμανός χρηματιστής Ντιρκ Μίλερ στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του "Η Σύγκρουση", το καλοκαίρι του 2012 η Ντόρα Μπακογιάννη, σε συνάντηση που είχε μαζί της, τον διαβεβαίωσε ότι με βάση τα σημερινά δεδομένα η Ελλάδα έχει αποθέματα υδρογονανθράκων και φυσικού αερίου που αντιστοιχούν τουλάχιστον σε αυτά της Λιβύης. Και γράφει ο Ντιρκ Μίλερ:

"ΚΑΙ ΤΩΡΑ τίθεται το εξής ερώτημα: Τι παιχνίδι παίζεται τελικά; Η ελληνική οικονομία καταδυναστεύεται από δρακόντεια μέτρα λιτότητας, ενώ εκατοντάδες δισεκατομμύρια μεταβιβάζονται για να αποζημιωθούν οι εκχωρητές. Σπαταλιούνται δισεκατομμύρια από τα χρήματα των φορολογουμένων σε συμφωνίες χωρίς επιστροφή, ενώ η Ελλάδα διαθέτει τέτοιο ορυκτό πλούτο, που όχι μόνο θα μπορούσε να αποπληρώσει το υπέρογκο χρέος της με το παραπάνω, αλλά θα μπορούσε να είναι και ένα κράτος που ευημερεί, κατά το πρότυπο της Νορβηγίας. Τα μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικοί αποκρύπτουν επιμελώς τις πληροφορίες. Όποιος δεν διακρίνει παράξενες σκοπιμότητες, γρήγορα θα αλλάξει γνώμη." Πολύ φοβάμαι ότι μέχρι να αλλάξουν οι Έλληνες πολίτες γνώμη ίσως να είναι αργά. Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά η βασική πολιτική δύναμη που μπορεί να μας απαλλάξει από το σάπιο πολιτικό κατεστημένο, για να απογειωθεί εκλογικά και να φτάσει στην εξουσία, πρέπει να προσγειωθεί στην πραγματικότητα, να ακούει τη φωνή της κοινωνίας και να κατανοεί τι ζητάνε οι πολίτες για να την εμπιστευτούν.

dchristou52@gmail. com

http://www.avgi.gr/

Πρόβλεψη – τρόμος για την ανεργία!

Τουλάχιστον 20 χρόνια θα απαιτηθούν προκειμένου να δημιουργηθούν ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας και να μειωθεί το ποσοστό της ανεργίας κάτω από το 10%.
Αυτό προβλέπει, σύμφωνα με πληροφορίες, η ετήσια έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, που αναμένεται να δοθεί στη δημοσιότητα, εν όψει των εγκαινίων της ΔΕΘ.
Όπως εκτιμούν εργατολόγοι της ΓΣΕΕ, οι όποιες επενδύσεις γίνουν μεσοπρόθεσμα θα αφορούν σε δραστηριότητες που δεν απαιτούν υψηλό αριθμό απασχολουμένων ή θα είναι υψηλής τεχνολογίας, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η αποκαλούμενη «άνεργη ανάπτυξη».
Στην ίδια έκθεση θα αναφέρεται ότι, από το 2009 έως σήμερα, οι μισθωτοί έχουν απωλέσει τουλάχιστον το 25% της αγοραστικής τους δύναμης.
Επίσης, επισημαίνεται ότι αν οι πιέσεις στο εισόδημα συνεχιστούν, τότε το 2014 οι απώλειες των μισθωτών θα εκτοξευτούν στο 50%.
Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα στοιχεία της έρευνας του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ :
* Οι αποδοχές μισθωτών και αυτοαπασχολουμένων μειώθηκαν την τελευταία τριετία κατά 41 δισεκατομμύρια ευρώ.
* Η πτώση της εγχώριας ζήτησης, η οποία χαρακτηρίζεται δραματική, έχει επιστρέψει στα επίπεδα του 1999.
* Κατά την τριετία 2011-2013, το απόθεμα παγίου κεφαλαίου της χώρας μειώθηκε για πρώτη φορά από το τέλος του εμφυλίου πολέμου.
Η ανεργία το Μάιο του ’13 στη χώρα μας ανέβηκε στο 27,6% καταγράφοντας αρνητικό πανευρωπαϊκό ρεκόρ. Σε υψηλά επίπεδα κινούνται οι δείκτες της ανεργίας σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η Eurostat εκτιμά πως ο αριθμός των εγγεγραμμένων ανέργων τον Ιούλιο άγγιξε τα 27 εκατομμύρια.
Να εντείνουν τις προσπάθειές τους κάλεσε τη Δευτέρα τις κυβερνήσεις των κρατών – μελών ο Επίτροπος Απασχόλησης Λάζλο Άντορ.
http://www.e-reportaz.gr/

Έτσι κάλυψαν τους φοροφυγάδες του εξωτερικού

Στιχομυθίες – σοκ που αναδεικνύουν με τον πιο εύγλωττο τρόπο το «γιατί φτάσαμε μέχρι εδώ» περιλαμβάνονται στην ηλεκτρονική αλληλογραφία (e-mail) ανάμεσα στα υψηλόβαθμα στελέχη του υπουργείου Οικονομικών την κρίσιμη περίοδο των πρώτων μηνών του 2011 που αποκαλύπτει σήμερα το e-reportaz.
Ήταν η χρονική συγκυρία που συνδεόταν με την κατοχύρωση του (ουσιαστικού) ελέγχου στα εμβάσματα και στις καταθέσεις του εξωτερικού, μέσα από τις διατάξεις ενός νέου φορολογικού νομοσχεδίου, αλλά και η εποχή που η Ελλάδα είχε αποσπάσει από τους Eυρωπαίους ηγέτες την χρονική επέκταση των Μνημονίων κατά 7,5 χρόνια και ετοιμαζόταν να καταρτίσει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα περιόδου 2012-2015.
Στο τιμόνι του υπουργείου Οικονομικών ο παραπεμφθείς σήμερα σε Ειδικό Δικαστήριο για τη λίστα Λαγκάρντ Γιώργος Παπακωνσταντίνου.
Άλλα δυνατά brand names του οικονομικού επιτελείου της εποχής, ο υφυπουργός Οικονομικών Φίλιππος Σαχινίδης, ο έτερος υφυπουργός και ελεγχόμενος σήμερα για την υπόθεση «Βάρδαξ Α.Ε.» Δημήτρης Κουσελάς, ο γενικός γραμματέας Ηλίας Πλασκοβίτης, ο διοικητής της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων (ΓΓΠΣ) Διομήδης Σπινέλλης, ο νομικός σύμβουλος του ΥΠΟΙΚ Τάσος Μπάνος και η διευθύντρια του γραφείου του κ. Παπακωνσταντίνου Χρύσα Χατζή.
Όπως προκύπτει από τα ηλεκτρονικά μηνύματα των υπηρεσιακών παραγόντων του υπουργείου Οικονομικών, τα οποία φέρνει κατ΄ αποκλειστικότητα στο φως το e-reportaz.gr, το μεγαλεπήβολο εγχείρημα της άμεσης συνέργειας των ελληνικών τραπεζών στον έλεγχο των καταθέσεων του εξωτερικού ξέμεινε από καύσιμα.
Ενώ, λοιπόν, στον αρχικό σχεδιασμό είχαν περιληφθεί συγκεκριμένες αναφορές για τη διαβίβαση στοιχείων από τις τράπεζες προς την ΓΓΠΣ που αφορούσαν «εμβάσματα εξωτερικού», στην πορεία οι αναφορές αυτές χάθηκαν με αποτέλεσμα να μην συμπεριληφθούν στο υπό κατάρτιση φορολογικό νομοσχέδιο.
«Αγαπητέ Γιώργο»
Ενδεικτικό είναι το μήνυμα που απέστειλε ο τότε διοικητής της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων, Διομήδης Σπινέλλης, προς τον υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Μάλιστα, το μήνυμα που εστάλη στις 23 Φεβρουαρίου 2011, ξεκινά με τη φιλική προσφώνηση, «Αγαπητέ Γιώργο». Ο κ. Σπινέλλης εκφράζει την απογοήτευσή για το γεγονός ότι αφαιρέθηκαν διατάξεις που θα επέτρεπαν αληθινούς ελέγχους στα ελληνικά κεφάλαια του εξωτερικού.
Δείτε το email
Σε άλλο μήνυμά του, προς τον νομικό σύμβουλο του υπουργείου Οικονομικών Τάσο Μπάνο, ο επικεφαλής της ΓΓΠΣ γίνεται ακόμα πιο αιχμηρός: «Τάσο» αναφέρει ο κ. Σπινέλλης «δεν σου κρύβω ότι και εγώ βλέπω κάποια πράγματα που με στεναχωρούν και με ανησυχούν». Τα μαζεύω και τα ζυγίζω»
Σε μια άλλη ανταπάντηση ο κ. Σπινέλλης, απευθυνόμενος στον κ. Μπάνο, δείχνει την έντονη απογοήτευσή του για την εξέλιξη που είχε το θέμα της νομοθετικής κατοχύρωσης των ελέγχων στις καταθέσεις του εξωτερικού: «Όσο για το σ/ν (σχέδιο νόμου) αλλιώς ξεκίνησε και αλλιώς κατέληξε. Βγήκαν όλες οι καλές διατάξεις και κυρίως η υποχρέωση των τραπεζών να δίνουν στοιχεία λογαριασμών στη ΓΓΠΣ. Είμαι ΠΟΛΥ απογοητευμένος».
Προχειρότητα
Όμως, τα e-mails μεταξύ των στελεχών του υπουργείου Οικονομικών, εκτός όλων των άλλων, αποτυπώνουν και την προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζονται καίρια ζητήματα φορολογικού ενδιαφέροντος, όπως αυτό του ελέγχου των καταθέσεων εξωτερικού. Τα μηνύματα που ανταλλάχθηκαν στις 16 Μαρτίου 2011 για το αν περιελήφθησαν οι αναφορές στις τράπεζες είναι σχεδόν απολαυστικά: «Τελικά το βάλαμε στο ν/σ (νομοσχέδιο) ή όχι; αν όχι να μπει ή το αφήνουμε; να μιλήσω με εετ; (Ένωση Ελληνικών Τραπεζών)», ρωτούσαν από το γραφείο του υπουργού στις 16 Μαρτίου 2011 με θέμα «Στοιχεία τραπεζών στη γγπς». Η Χρύσα Χατζή, διευθύντρια του κ. Παπακωνσταντίνου συμπλήρωνε: «Δεν μπήκε λέει ο Τάσος (Μπάνος). Να το βάλουμε (ψηφίζω)». Ο γενικός γραμματέας του υπουργείου, Ηλίας Πλασκοβίτης, σε απάντηση προς διάφορα άλλα στελέχη, μεταξύ των οποίων και ο πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ Γιάννης Καπελέρης, ανέφερε: «Κατ΄ αρχήν συμφωνώ να μπει. Θα πρότεινα πάντως να έκανες μία συνεννόηση με Ράπανο. Επίσης ο Φίλιππος (Σαχινίδης) να μας πει την άποψή του».
Οι πυρετώδεις διαβουλεύσεις συντελέστηκαν όταν κυριαρχούσε στην επικαιρότητα το θέμα της διαφυγής μεγάλων ελληνικών κεφαλαίων σε τράπεζες της Ελβετίας. Τη χρονική περίοδο, λοιπόν, που το οικονομικό επιτελείο προετοίμαζε το επόμενο μεγάλο πακέτο οικονομικών μέτρων, παρέπεμπε στις καλένδες μια κρίσιμη νομοθετική ρύθμιση, η οποία θα μπορούσε να αποδώσει έσοδα στο ελληνικό Δημόσιο αποφορτίζοντας από τα βάρη το φορολογικό σώμα.
Οι ερωτήσεις του κ. Κουσελά
Όσοι ακόμα διατηρούν επιφυλάξεις για τις ικανότητες ή την αποτελεσματικότητα των κυβερνητικών παραγόντων δεν έχουν παρά να διαβάσουν το email που είχε στείλει ο υφυπουργός Οικονομικών Δημήτρης Κουσελάς στο νομικό σύμβουλο του υπουργείου Τάσο Μπάνο σχετικά με τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες το Δημόσιο μπορεί να κατάσχει αφορολόγητες καταθέσεις. Το μήνυμα του υφυπουργού φέρει ημερομηνία 20 Μαρτίου 2011 και έχει ως βάση μία ερώτηση του βουλευτή της ΝΔ Γεράσιμου Γιακουμάτου. Άγνοια και αδιαφορία. Μείγμα επικίνδυνο…
Δείτε το

Πρόωρη σύνταξη: ποιοι δικαιούνται, ποιους συμφέρει να κάνουν το βήμα…

Περίπου 300.000 εργαζόμενοι μπορούν να βγουν νωρίτερα έως και πέντε χρόνια. Ποιοι δικαιούνται πλήρη σύνταξη. Τι να προσέξουν οι υπάλληλοι Δημοσίου, ΔΕΚΟ, τραπεζών, ιδιωτικού τομέα, επαγγελματίες.

     

* Περίπου 300.000 εργαζόμενοι μπορούν να βγουν νωρίτερα έως και πέντε χρόνια

* Πρέπει να έχουν θεμελιώσει δικαίωμα πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2012

* Ποιοι δικαιούνται πλήρη σύνταξη και ποιοι μειωμένη

* Τι πρέπει να προσέξουν οι υπάλληλοι του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ, των τραπεζών, του ιδιωτικού τομέα, οι ελεύθεροι επαγγελματίες

→Με τη συμπλήρωση 25ετίας μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2010 θεμελιώνεται δικαίωμα και ανοίγει η πόρτα εξόδου στα 60
 
Του Τζώρτζη Ρούσσου

Σε μια οικονομία που καταρρέει, η έξοδος από την αγορά εργασίας μέσω της πρόωρης συνταξιοδότησης μοιάζει μονόδρομος για το σύνολο σχεδόν των εργαζομένων που έχουν θεμελιώσει σχετικό δικαίωμα… Σύμφωνα λοιπόν με τις ασφαλιστικές διατάξεις, νωρίτερα ως και 5 χρόνια μπορούν να εξέλθουν του εργασιακού βίου παλιοί ασφαλισμένοι οι οποίοι έχουν ήδη θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα πριν από την 31η-12-2012 (λαμβάνοντας όμως κατά κύριο λόγο μειωμένη σύνταξη εξαιτίας της πρόωρης συνταξιοδότησης)!!!
Ετσι, τυχεροί μπορούν να χαρακτηριστούν οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι υπάλληλοι του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ μαζί με τους τραπεζοϋπάλληλους που έχουν ξεπεράσει πριν από την 31η-12-2012 την ηλικία των 60 ετών και βέβαια έχουν συμπληρώσει τα απαραίτητα χρόνια εργασίας για τη συνταξιοδότηση. Βασικής σημασίας είναι λοιπόν ο έλεγχος των ημερών ασφάλισης
Σύμφωνα με στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Κοινωνικών Ασφαλίσεων, σε περίπου 300.000 ανέρχονται οι… τυχεροί ασφαλισμένοι που έχουν θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα πριν από το 2013. Οι συγκεκριμένοι ασφαλισμένοι μπορούν να αξιοποιήσουν μια σειρά ευνοϊκών ρυθμίσεων που παραμένουν σε ισχύ και οποτεδήποτε το θελήσουν μπορούν να καταθέσουν αίτηση για σύνταξη.

Τα απαιτούμενα έτη

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ανάλογα με την κατηγορία, τα απαιτούμενα έτη ασφάλισης ξεκινούν από 15 και φτάνουν τα 37, ενώ η σύνταξη μπορεί να είναι πλήρης ή μειωμένη.

Για παράδειγμα, στον δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (ειδικά ταμεία ΔΕΚΟ και τραπεζών) πλήρη σύνταξη στα 60 δικαιούνται οι γυναίκες που θεμελίωσαν δικαίωμα μέχρι το τέλος του 2010.

Για τους άνδρες, στους φορείς ΔΕΚΟ και τραπεζών, είναι εφικτή η έξοδος στα 60 με 25ετία, αρκεί η θεμελίωση να έγινε μέχρι το τέλος του 2012. Ειδικές ρυθμίσεις ισχύουν για τους άνδρες δημόσιους υπαλλήλους, καθώς αν θεμελίωσαν δικαίωμα μέχρι το τέλος του 2010 δικαιούνται μειωμένη σύνταξη στα 60. Σε περίπτωση που η θεμελίωση έγινε τη διετία 2011-2012, το όριο για μειωμένη σύνταξη είναι ακόμα χαμηλότερο και κυμαίνεται από τα 56 έως τα 58 έτη. Μεγαλύτερα περιθώρια επιλογής έχουν οι ασφαλισμένοι του ΙΚΑ, καθώς μια σειρά ρυθμίσεων επιτρέπει την έξοδο στα 60. Συγκεκριμένα, διατάξεις οδηγούν στη σύνταξη με 4.500 ή με 10.000 ημέρες ασφάλισης, ανάλογα με την κατηγορία (στην περίπτωση της πρόωρης συνταξιοδότησης υπάρχουν διακυμάνσεις στο ποσοστό της μείωσης).

Τέλος, αυστηρότερο είναι το πλαίσιο για όσους ελεύθερους επαγγελματίες επιθυμούν να βγουν στη σύνταξη σε ηλικία 60 ετών. Τα απαιτούμενα έτη ασφάλισης για την πλήρη σύνταξη ξεκινούν από 35 και φτάνουν τα 37, ανάλογα με το έτος θεμελίωσης (πάντως, το δικαίωμα κλειδώνει με 10.500 ημέρες ασφάλισης).

ΟΑΕΕ

Με τη συμπλήρωση 35ετίας άνδρες και γυναίκες αποκτούν συνταξιοδοτικό δικαίωμα στα 60. Ωστόσο χρειάζεται προσοχή, καθώς τη διετία 2011-2012 τα απαιτούμενα έτη ασφάλισης αυξάνονται σταδιακά, χωρίς αυτό να αλλάζει το όριο ηλικίας. Ετσι όσοι ασφαλισμένοι συμπλήρωσαν 35ετία μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2010 αποχωρούν στα 60 και δεν επηρεάζονται από τις όποιες αλλαγές στα όρια ηλικίας. Το 2011 κλειδώνει συνταξιοδοτικό δικαίωμα με 35ετία αλλά η έξοδος γίνεται στα 60 με 36 έτη ασφάλισης. Το 2012 επίσης θεμελιώνεται δικαίωμα με 35ετία, αλλά σύνταξη καταβάλλεται με 37 έτη στα 60. Στις περιπτώσεις αυτές για τη θεμελίωση μπορεί ο ασφαλισμένος να εξαγοράσει από 4 έως 5 πλασματικά έτη του Ν. 3865/2010. Τέλος, πρέπει να επισημανθεί πως η σύνταξη που χορηγείται σε όλες τις περιπτώσεις είναι πλήρης σύνταξη αναλογική των ετών ασφάλισης που θα έχει ο ελεύθερος επαγγελματίας τη στιγμή της αίτησης.

ΙΚΑ

Ανδρες: Προβλέπεται πρόωρη «έξοδος» με μειωμένη σύνταξη σε ηλικία 60 ετών. Η δυνατότητα αυτή ανάλογα με τη διάταξη παρέχεται είτε με 4.500 είτε με 10.000 ημέρες ασφάλισης. Η διαφοροποίηση είναι στο ποσοστό της μείωσης, αφού στην πρώτη περίπτωση -των 4.500 ημερών- το όριο ηλικίας για την πλήρη σύνταξη είναι το 65ο έτος και το «πέναλτι» φτάνει το 30%. Στη δεύτερη περίπτωση -των 10.000 ημερών- το όριο ηλικίας είναι σε άμεση συνάρτηση με τον χρόνο θεμελίωσης δικαιώματος, με αποτέλεσμα η μείωση να είναι από 12% έως 21%.

Γυναίκες: Για τις εργαζόμενες στον ιδιωτικό τομέα που καλύπτονται από το ΙΚΑ ισχύει ό,τι και στην περίπτωση των ανδρών. Η θεμελίωση γίνεται με συμπλήρωση του 55ου έτους της ηλικίας και τη συμπλήρωση 4.500 ημερών ασφάλισης. Οσες γυναίκες μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2010 είχαν συμπληρώσει τόσο 4.500 ημέρες ασφάλισης όσο και το 55ο έτος της ηλικίας τους θεμελίωσαν δικαίωμα και μπορούν να αποχωρήσουν με τη συμπλήρωση του 60ού τους έτους με πλήρη σύνταξη. Οσες συμπλήρωσαν το 55ο έτος της ηλικίας τους μετά το 2011 έχασαν το 60ό έτος για την πλήρη σύνταξη και πλέον θα πρέπει να περιμένουν μέχρι το 63ο ή το 67ο έτος της ηλικίας. Επίσης όσες γυναίκες είχαν συμπληρώσει το 60ό έτος της ηλικίας τους μέχρι το τέλος του 2010 αλλά όχι 4.500 ημέρες ασφάλισης, έχουν κατοχυρώσει δικαίωμα για έξοδο σε πλήρη σύνταξη, όμως δεν μπορούν να κάνουν χρήση των πλασματικών ετών για τις απαιτούμενες ημέρες ασφάλισης. Ετσι θα πρέπει να συμπληρώσουν τουλάχιστον 4.500 ημέρες ασφάλισης μόνο με αυτασφάλιση ή πραγματική ασφάλιση, χωρίς δηλαδή πλασματικούς χρόνους.

 ΔΕΚΟ – τράπεζες

Για όσους είναι εργαζόμενοι σε ΔΕΚΟ – τράπεζες προβλέπονται τα εξής:

• Αντρες που έχουν ασφαλιστεί μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1982 και συμπληρώνουν 25ετία. Μπορούν έτσι να συνταξιοδοτηθούν στο 60ό έτος με μειωμένη σύνταξη και στο 65ο με πλήρη.

• Γυναίκες που έχουν ασφαλιστεί μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1982. Πρέπει να έχουν συμπληρώσει 25ετία αλλά και το 55ο έτος της ηλικίας τους, ώστε να θεμελιώσουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα. Ετσι μπορούν να συνταξιοδοτηθούν στο 55ο έτος με μειωμένη σύνταξη και στο 60ό έτος με πλήρη.

• Αντρες που έχουν ασφαλιστεί από το 1983 έως και το 1992. Η «έξοδος» γίνεται με 25ετία στο 65ο έτος με πλήρη σύνταξη και στο 60ό με μειωμένη. Η θεμελίωση γίνεται με τη συμπλήρωση του 60ού έτους.

• Γυναίκες που έχουν ασφαλιστεί από το 1983 έως και το 1992. Οι προϋποθέσεις συνταξιοδότησης κλειδώνουν με βάση όσα ισχύουν τη χρονιά που συμπληρώνεται το 55ο έτος και η 25ετία. Αντίστοιχα το δικαίωμα για πλήρη θα θεμελιώνεται για το όριο ηλικίας που κάθε φορά ισχύει με τη συμπλήρωση του 60ού.

• Μητέρες ανήλικων τέκνων: Με 25ετία κατοχυρώνεται και το καθεστώς των μητέρων ανήλικων τέκνων στα λεγόμενα ειδικά ταμεία. Ωστόσο, υπάρχει μία βασική διαφορά σε σχέση με τους υπόλοιπους ασφαλισμένους: για τη θεμελίωση του σχετικού δικαιώματος απαιτείται μόνο η συμπλήρωση του αντίστοιχου χρόνου ασφάλισης των 25 ετών και όχι και του σχετικού ορίου ηλικίας.

Ο νόμος ορίζει ότι μπορεί να ανατρέξει η ασφαλισμένη στη στιγμή ενηλικίωσης του τέκνου -που αντιστοιχεί με την ημέρα συμπλήρωσης του 18ου έτους της ηλικίας του (όχι την 31η Δεκεμβρίου)- και εάν είχε συμπληρώσει τα απαραίτητα 25 έτη ασφάλισης έχει θεμελιώσει δικαίωμα συνταξιοδότησης. Επομένως μπορεί να συνταξιοδοτηθεί με τη συμπλήρωση του 50ού έτους της ηλικίας της.

Αν αυτό συμβεί μετά την 1η Ιανουαρίου 2011, τότε το έτος θεμελίωσης είναι το 52ο για πλήρη και το 50ό για μειωμένη σύνταξη. Το 2012 το όριο πάει στο 55ο έτος για πλήρη και στο 50ό για μειωμένη αντίστοιχα.

Ωστόσο, χρειάζεται προσοχή, καθώς για θεμελίωση πριν από την 31η Δεκεμβρίου 2010 δεν μπορεί να γίνει χρήση πλασματικών ή εξαγοράσιμων ετών για θεμελίωση. Αντίθετα για όσες μητέρες θα θεμελιώσουν δικαίωμα μετά την 1η Ιανουαρίου 2011 επιτρέπεται η χρήση όλων των πλασματικών ετών των Ν. 3863/2012 και 3996/2011. Να σημειωθεί πως με τις ίδιες προϋποθέσεις με τις μητέρες ανηλίκων συνταξιοδοτούνται οι χήροι πατέρες ανηλίκων. Για τις υπόλοιπες κατηγορίες αντρών με παιδιά δεν υπάρχει ειδικό καθεστώς στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Δημόσιο

Στον δημόσιο τομέα προβλέπονται τα εξής:

Ανδρες: Με τη συμπλήρωση 25ετίας μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2010 θεμελιώνεται δικαίωμα και ανοίγει η πόρτα εξόδου στα 60. Ωστόσο χρειάζεται προσοχή, καθώς υπάρχει «πέναλτι» στην καταβαλλόμενη σύνταξη με δεδομένο πως δεν έχει συμπληρωθεί το 65ο έτος.

Η εν λόγω μείωση φτάνει το 4,5% ανά έτος για κάθε χρόνο που υπολείπεται των 65 και επομένως διαμορφώνεται στο 22,5% για έξοδο στα 60. Αξίζει να σημειωθεί πως τη διετία 2011-2012 το όριο ηλικίας μειώνεται και ακολουθεί αυτό των γυναικών. Συγκεκριμένα, το 2011 δίνεται μειωμένη σύνταξη στα 56 και το 2012 στα 58 (μόνο για όσους συμπληρώνουν 25ετία τις συγκεκριμένες χρονιές). Για τη συμπλήρωση της 25ετίας προσμετρώνται τόσο ο χρόνος του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα, ο στρατός και τα πλασματικά έτη των τέκνων, εφόσον με αυτά φτάνει ο ασφαλισμένος την 25ετία μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2010. Το 60ό έτος είναι και το όριο που λαμβάνουν πλήρες το τμήμα της σύνταξης από άλλον φορέα όσοι δημόσιοι υπάλληλοι συνταξιοδοτούνται με τις διατάξεις της διαδοχικής με τη συμμετοχή του ΙΚΑ, του ΟΑΕΕ κ.ά.

Γυναίκες: Η δυνατότητα εξόδου με πλήρη σύνταξη κατοχυρώνεται με τη συμπλήρωση 25 ετών ασφάλισης και τη θεμελίωση του σχετικού δικαιώματος. Ετσι μπορεί να συνταξιοδοτηθεί η ασφαλισμένη σε ηλικία 60 ετών εφόσον έχει θεμελιώσει δικαίωμα συνταξιοδότησης μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2010. Εδώ χρειάζεται προσοχή, καθώς για τις υπαλλήλους που θεμελίωσαν δικαίωμα από την 1η Ιανουαρίου 2011 και μετά, το όριο ηλικίας για την έξοδο σταδιακά αυξάνεται και φέτος φτάνει το 67ο έτος.

Η σύνταξη που λαμβάνει η γυναίκα δημόσιος υπάλληλος στην ηλικία των 60 ετών είναι πλήρης, αναλογική των ετών ασφάλισης που έχει τη στιγμή της αίτησης. Φυσικά το εν λόγω δικαίωμα μπορεί να το ασκήσει και μετά τη συμπλήρωση του 60ού της έτους. Τέλος, πρέπει να επισημανθεί πως με την εξαγορά πλασματικού χρόνου τέκνων οι γυναίκες δημόσιοι υπάλληλοι μπορούν να θεμελιώσουν αναδρομικά δικαίωμα το 2010. Ετσι έχουν τη δυνατότητα να κατοχυρώσουν το δικαίωμα για την πλήρη σύνταξη στα 60 αποφεύγοντας την αύξηση του σχετικού ορίου.

Εκπαιδευτικοί: Μέχρι το τέλος του 2010 βρισκόταν σε ισχύ ο Ν. 3075/2002 που τους έδινε δικαίωμα συνταξιοδότησης με 30 έτη ασφάλισης στο 60ό έτος της ηλικίας τους με πλήρη σύνταξη. Η ρύθμιση καλύπτει τόσο άντρες όσο και γυναίκες. Το νομοθετικό αυτό καθεστώς καταργήθηκε μετά την ψήφιση του Ν. 3865/2010, όμως εξακολουθεί να ισχύει για όσους είχαν θεμελιώσει δικαίωμα συνταξιοδότησης μέχρι το τέλος του 2010. Επίσης ισχύει για όσους αντίστοιχα θα θεμελιώσουν δικαίωμα με ημερομηνία 31 Δεκεμβρίου 2010 με αναγνώριση της στρατιωτικής τους θητείας ή του πλασματικού χρόνου των τέκνων.

Για τη συμπλήρωση της 30ετίας λαμβάνεται υπόψη ο χρόνος του Δημοσίου αλλά και όσος χρόνος έχει διανυθεί σε φορείς κύριας ασφάλισης, ενώ προσμετράται και ο χρόνος της στρατιωτικής θητείας. Αντίθετα δεν προσμετράται ο χρόνος σπουδών που αναγνωρίζεται με τον Ν. 3865/2010.

Ειδικό καθεστώς για παλαιούς ασφαλισμένους

Ευνοϊκές ρυθμίσεις ισχύουν για τους «παλαιούς» ασφαλισμένους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα που θέλουν να αποχωρήσουν σε ηλικία 60 ετών. Με βάση τις ρυθμίσεις που ισχύουν στα λεγόμενα ειδικά ταμεία (ΔΕΚΟ – τράπεζες), οι γυναίκες μπορούν να πάρουν πλήρη σύνταξη, ενώ για τους άνδρες χορηγείται μειωμένη. Ειδικότερα προβλέπονται τα εξής για τους «παλαιούς» ασφαλισμένους:

Ανδρες: Κατοχυρώνεται δικαίωμα για μειωμένη σύνταξη με τη συμπλήρωση 25ετίας μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2012 για το 60ό έτος της ηλικίας τους. Η μείωση για τους εν λόγω ασφαλισμένους είναι 4,5% για κάθε έτος πριν από το 65ο. Εφόσον δεν έχει συμπληρωθεί η 25ετία, δεν μπορεί να γίνει χρήση των πλασματικών ετών που προβλέπονται, καθώς δεν είχε αλλάξει το όριο ηλικίας για τις εν λόγω περιπτώσεις. Μόνο ο στρατός μπορεί να χρησιμοποιηθεί.

Γυναίκες: Η δυνατότητα εξόδου με πλήρη σύνταξη στα 60 κατοχυρώνεται με τη συμπλήρωση 25 ετών ασφάλισης και τη συμπλήρωση του 55ου έτους της ηλικίας μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2010.

Για τις υπαλλήλους που θεμελίωσαν δικαίωμα από την 1η Ιανουαρίου 2011 και μετά, το όριο ηλικίας για την έξοδο έχει αυξηθεί και φέτος φτάνει τα 67. Σημειώνεται πως η σύνταξη στην ηλικία των 60 ετών για όσες γυναίκες έχουν θεμελιωμένο δικαίωμα είναι πλήρης, αναλογική των ετών ασφάλισης που έχει η εργαζόμενη τη στιγμή της αίτησης. Στα θετικά είναι πως το εν λόγω δικαίωμα μπορεί να ασκηθεί και μετά τη συμπλήρωση του 60ού της έτους.

Ωστόσο χρειάζεται προσοχή, καθώς αν μέχρι την 31 Δεκεμβρίου 2010 δεν έχει συμπληρωθεί η απαραίτητη 25ετία δεν είναι δυνατή η πλήρωσή της με πλασματικούς χρόνους του Ν. 3865/2010 και 3996/2011.
http://www.efsyn.gr/

Εκλογικός νόμος ή αλλιώς «όπου φυσάει ο άνεμος»

Πρόταση νόμου με στόχο την κατάργηση του bonus των 50 εδρών για το πρώτο κόμμα προανήγγειλε τη Δευτέρα η ΔΗΜΑΡ. Ο εκλογικός νόμος φέρεται να αποτελεί σημείο τριβής στη διαπραγμάτευση Σαμαρά και Βενιζέλου για την προγραμματική συμφωνία της δικομματικής κυβέρνησης. Σε δύσκολη θέση περιέρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος διαχρονικά τάσσεται υπέρ της απλής αναλογικής, αλλά αυτήν τη φορά δεν τον συμφέρει.

Η ΔΗΜΑΡ ανακοίνωσε τη Δευτέρα ότι θα καταθέσει πρόταση νόμου για την καθιέρωση της απλής αναλογικής, που σε κάθε περίπτωση θα καταργεί το bonus των 50 εδρών, και καλεί τα άλλα κόμματα να τοποθετηθούν υπέρ της πρότασης «με κριτήριο τη δημοκρατική εμβάθυνση και όχι στενοκομματικές εκλογικές επιδιώξεις».

Όπως λένε στην Αγίου Κωνσταντίνου, «η καθιέρωση της απλής αναλογικής είναι αναγκαία για τη γνήσια, χωρίς εκβιαστικά διλήμματα, έκφραση της  λαϊκής θέλησης,  την πιστή απεικόνιση των πραγματικών  κοινωνικοπολιτικών συσχετισμών, αλλά και τη δυναμική προώθηση στο πολιτικό σύστημα των αναγκαίων συνθέσεων».

Στο πλαίσιο της συζήτησης για την προγραμματική συμφωνία της δικομματικής κυβέρνησης, ο Ευάγγελος Βενιζέλος φέρεται να ζητεί από τον Αντώνη Σαμαρά το bonus των 50 εδρών, το οποίο έως τώρα καταλήγει στο πρώτο κόμμα, να μοιράζεται αναλογικά ανάμεσα στα συνεργαζόμενα -μετά από σχετική προεκλογική διακήρυξη- κόμματα. Πρόκειται για μία θέση η οποία συν τοις άλλοις αναμένεται να συζητηθεί έντονα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, καθώς αναδεικνύει τον σχεδιασμό του προέδρου του ΠΑΣΟΚ για μία εμβάθυνση της συνεργασίας με τη ΝΔ.

Ωστόσο, πληροφορίες θέλουν το περιβάλλον του πρωθυπουργού να προτιμά τη διατήρηση του υφιστάμενου νόμου ως έχει, επιλέγοντας την πόλωση του πολιτικού σκηνικού ενόψει των επερχόμενων εκλογών, με απώτερο στόχο την πιθανή αυτοδυναμία της ΝΔ. Σε αυτό το πλαίσιο, ως ιδιαίτερα πιθανή εκδοχή προβάλλει η μετάθεση της συζήτησης την οποία «ανοίγει» η ΔΗΜΑΡ στο απροσδιόριστο μέλλον, γεγονός το οποίο ερμηνεύεται και ως πρόθεση του Μεγάρου Μαξίμου να κρατά ανοιχτό το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών, καθώς μία τροποποίηση του εκλογικού νόμου προς το αναλογικότερο θα αποτελούσε ένδειξη για εξάντληση της 4ετίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ τάσσεται διαχρονικά υπέρ της απλής αναλογικής, ωστόσο, δεν λαμβάνει αντίστοιχες πρωτοβουλίες δεδομένου ότι διεκδικεί με αξιώσεις την πρώτη θέση στις επερχόμενες εκλογές και άρα θα έβαζε τρικλοποδιά στον εαυτό του, σε σχέση με το bonus των 50 εδρών. Ως μία πιθανή πολιτική διέξοδος για την Κουμουνδούρου, η οποία άλλωστε διακρίνει μέσα από το timing της σχετικής συζήτησης μία προσπάθεια περιορισμού της κυβερνητικής δυναμικής του ΣΥΡΙΖΑ με όχημα τη ΔΗΜΑΡ, προβάλλει το ενδεχόμενο να επιφυλαχθεί για τη δική της νομοθετική πρόταση στο μέλλον.
http://tvxs.gr/

Θύελλα από την αναφορά Τσίπρα για «βλαχοδημάρχους»

Έντονη κόντρα έχει ξεσπάσει μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ) αναφορικά με σχόλιο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλέξη Τσίπρα, περί «φθαρμένων βλαχοδημάρχων της συμμαχίας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ». Ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ, Κώστας Ασκούνης, απάντησε πως ο Αλ. Τσίπρας «προσβάλλει και τους πολίτες που ψήφισαν τους συγκεκριμένους αιρετούς». Η Κουμουνδούρου ανταπάντησε ότι «ο κ. Ασκούνης ξεχνάει ότι είναι δήμαρχος και λειτουργεί ως κομματικός βαστάζος», ενώ στην διαμάχη μπήκε και ο υπουργός Εσωτερικών, Γιάννης Μιχελάκης, που κάλεσε τον κ. Τσίπρα να ανακαλέσει «τις ύβρεις που παραπέμπουν σε άλλες εποχές». 

 Το σχόλιο του Αλ. Τσίπρα περί βλαχοδημάρχων  έγινε κατά την ομιλία του στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, το Σάββατο. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έκανε αναφορές στην προετοιμασία του κόμματος εν όψει των αυτοδιοικητικών εκλογών την ερχόμενη άνοιξη.
  «Να τα δώσουμε όλα ώστε ένα μεγάλο συμπαραταγμένο κίνημα ελευθερίας, δημοκρατίας και αντίστασης σε κάθε περιφέρεια, κάθε δήμο και κάθε γωνιά της χώρας να σαρώσει τους φθαρμένους βλαχοδήμαρχους της συμμαχίας Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Να αντιτάξουμε στην ιδιοτέλεια, στο ψέμα, στους εκβιασμούς, στους παραγοντισμούς μια άλλη λογική, μια άλλη ηθική, μια άλλη αισθητική για την τοπική αυτοδιοίκηση και τη δημοκρατία που αγκαλιάζει και υπολογίζει όλους τους πολίτες και τον καθένα ξεχωριστά», είχε πει ο Αλέξης Τσίπρας.

Ο Κώστας Ασκούνης απάντησε σε αυτή την δήλωση πως οι αναφορές σε «βλαχοδήμαρχους που έχουν εκλεγεί από Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ, που πρέπει να σαρωθούν και άλλα πολλά, δείχνει την αντίληψη και τη νοοτροπία που έχει [ο ΣΥΡΙΖΑ] για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, το θεσμικό της ρόλο και τους ανθρώπους της». Σχολίασε επίσης, ότι αυτές οι δηλώσεις «προκαλούν την διαίρεση μεταξύ των δημάρχων ανάλογα με την κομματική υποστήριξή τους, ειδικά σε μια περίοδο που οι δήμοι δίνουν αγώνα επιβίωσης». Κατηγόρησε, μάλιστα, τον ΣΥΡΙΖΑ ότι «επιλέγει την πλήρη υποταγή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των δημάρχων στο κόμμα και το κομματικό συμφέρον αγνοώντας την έννοια της αυτονομίας και της αυτοτέλειας του θεσμού».

Η Κουμουνδούρου ανταπάντησε πως ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ «μας έχει συνηθίσει τόσα χρόνια σε υποτονικές και ενδοτικές δηλώσεις, όταν οι κυβερνήσεις που συνεργάζεται οδηγούν την αυτοδιοίκηση στο τέλος της. Τότε, ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ ξεχνάει την αυτονομία και την αυτοτέλεια του θεσμού που επικαλείται. Τότε, ξεχνάει τις μνημονιακές πολιτικές των κυβερνήσεων που οδηγούν την Αυτοδιοίκηση σε κατάρρευση. Τότε, γενικά ξεχνάει ότι είναι δήμαρχος και λειτουργεί ως κομματικός βαστάζος, που αποστολή του είναι να καταλαγιάζει την οργή των αιρετών ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές». Πρόσθεσε δε, ότι «για το γεγονός πως αναγνωρίζει τον εαυτό του στους "βλαχοδήμαρχους" και διαμαρτύρεται, δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι θέμα αυτογνωσίας».
  «Δεν είναι μόνο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο πρόεδρός του δεν αναγνωρίζουν το ατόπημά τους, δεν είναι ότι δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τις έννοιες μεταξύ πολιτικής παρέμβασης και καταγγελίας, αλλά ότι στην προσπάθειά τους να απαντήσουν, επιβεβαιώνουν πλήρως την αλαζονεία, το νεοσυντηριτισμό τους και τον παλαιοκομματισμό τους», απάντησε εκ νέου ο κ. Ασκούνης μετά την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, συμπληρώνοντας ότι «όσο για το θέμα των “βλαχοδημάρχων”, που τώρα το βάζουν σε εισαγωγικά, όπως και για το ποιος αναγνωρίζει και που τον εαυτό του, είναι θέμα ήθους, κοινωνικής μόρφωσης, δημοκρατικής - πολιτικής ευπρέπειας και ιστορικής γνώσης».
Στην διαμάχη μπήκε και ο υπουργός Εσωτερικών, Γιάννης Μιχελάκης, που είπε πως «Δεν ξέρω ποιο πρότυπο δημάρχου έχει υπόψη του ο κ. Αλ. Τσίπρας. Χρησιμοποιώντας, όμως, ύβρεις που παραπέμπουν σε άλλες εποχές,  προσβάλλει, όχι μόνον την πλειοψηφία των δημάρχων, αλλά και τις πλειοψηφίες των πολιτών που τους επέλεξαν». Πρόσθεσε πως αυτές οι δηλώσεις συνιστούν «ύβρι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση» και κάλεσε τον Αλ. Τσίπρα «να τις ανακαλέσει δείχνοντας σεβασμό στους θεσμούς, στους εκλεγμένους δημάρχους και στους δημότες που τους επέλεξαν».
http://tvxs.gr/

Η συγκλονιστική επιστολή ενός απολυμένου εργαζομένου του ΔΟΛ

Η παρακάτω επιστολή προέρχεται από την προσωπική σελίδα στο facebook ενός εκ των απολυμένων εργαζομένων του ΔΟΛ, Γιάννη Ανδρουλιδάκη. Τα όσα γράφει αγγίζουν κάθε εργαζόμενο. Είτε λέγεται δημοσιογράφος, είτε καθηγητής, είτε αγρότης είτε γιατρός. Τον κάθε εργαζομένο που στην Ελλάδα του 2013 βιώνει πρωτοφανείς συνθήκες ανεργίας, φτώχειας και εκμετάλλευσης. Με τις ευλογίες των ελληνικών κυβερνήσεων και των ξένων δανειστών.
Διαβάστε τη συγκλονιστική επιστολή:
«Την Παρασκευή, κατά τις 11 το πρωί, δέχθηκα το τηλεφώνημα που περίμενα εδώ και καιρό από τον διευθυντή στην εφημερίδα. Με κάλεσε στο γραφείο του, όπου μου είπε ότι «βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση». Δε μου είπε σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται κι εγώ δεν μπήκα στον κόπο να τον βγάλω από αυτήν επισημαίνοντάς του εγώ σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται. Έπειτα μου είπε ότι αυτός δεν ήθελε καθόλου να φύγω από την εφημερίδα και ότι λυπάται πολύ. Τον παρηγόρησα άκεφα για το κακό που τον βρήκε και εκείνος μου σημείωσε ότι ποτέ δεν ξέρουμε τι μπορεί να γίνει στο μέλλον. Συμφώνησα μαζί του ότι το μέλλον είναι για όλους άδηλο, του είπα ότι δεν υπογράφω την απόλυση και έφυγα από το γραφείο του με την ψευτο-περηφάνια εκείνου που είπε την καλύτερη ατάκα σε μια αμήχανη κουβέντα.
Στο δικό μου γραφείο δεν πήγα. Δεν είχα προσωπικά αντικείμενα να μαζέψω, τα μάζεψα όλα τον Ιούνιο όταν μας ενημέρωσαν ότι επίκειται αναδιάρθρωση τμημάτων για μείωση του κόστους –δεν ήξερα που θα με έβρισκε η «αναδιάρθρωση» ούτε αν θα έχει μείνει κανείς πια να μαζέψει τα πράγματά μου, όπως είχαμε μαζέψει εμείς του Θοδωρή. Πήρα την κόρη μου και της είπα ότι θα τηρήσω την υπόσχεσή μου να μην πηγαίνω κάθε απόγευμα στη δουλειά. Στο γιο μου δε χρειάστηκε να πω κάτι, δεν καταλαβαίνει ακόμα: απλά του επιβεβαίωσα ότι για τα γενέθλιά του θα του πάρω έναν εκσκαφέα ή ένα ποδήλατο και βγήκα για τσιγάρο. Στο τσιγάρο άρχισαν να φτάνουν και τα επόμενα ονόματα της λίστας: Ο Κώστας… Η Άννα… Η Ηρώ… Ο Γιώργος… Η Πέννυ που την ενοχλούσε συνέχεια ο καπνός από το τσιγάρο μου και μου φώναζε να το σβήσω- ειρωνεία, κανείς από τους δύο δεν θα βρει την ησυχία του από την απόλυση του άλλου.
Τα τελευταία τρία χρόνια, οι αναδιαρθρώσεις στον ΔΟΛ μοιάζουν με πολεμικά ανακοινωθέντα από το Ιράκ. «Σήμερα Παρασκευή χάσαμε 32 καλούς στρατιώτες». Από τον Σεπτέμβριο του 2010 είμαστε πάνω από 350 που πέσαμε. Αλλοι βρήκαν δουλειά, άλλοι παλεύουν ακόμα, μερικοί δουλεύουν απλήρωτοι, ο Κώστας πέθανε γιατί έσκασε το ανεύρυσμα…
Στην αρχή έδιωξαν τους διοικητικούς –πολλές δεκάδες διοικητικούς. Οι διοικητικοί είναι η πλέμπα των εφημερίδων, δεν βλέπουν το όνομά τους τυπωμένο πουθενά ούτε κι ελπίζουν να το δουν ποτέ, δε μιλάνε με υπουργούς, μεγαλογιατρούς και πρυτάνεις, δε μπορούν να καμαρώσουν στη μάνα τους. Το σωματείο έκανε απεργία και τότε είδαμε για πρώτη φορά πόσο αποφασισμένα είναι τα αφεντικά στην κρίση. Μας τραμπούκισαν, μας έβγαλαν πιστόλια κι έπειτα μας έβγαλαν και μια κάλπη για να καταδικάσουμε την απεργία αλλιώς θα έκλεινε η καθημερινή έκδοση και θα απολυόταν κόσμος. Και πήγαμε στην κάλπη και καταδικάσαμε την απεργία, όχι όλοι μας, αλλά οι περισσότεροι. Και έπειτα, ωστόσο, η καθημερινή έκδοση έκλεισε. Κι ο κόσμος απολύθηκε. 35 συνάδελφοι, που μια στιγμή ενωθήκαμε και τους φέραμε πίσω κι ύστερα τους έδιωξαν πάλι μια Παρασκευή μεσημέρι, μόλις έκλεισαν το κυριακάτικο φύλλο. Όχι πλέμπα πια. Δημοσιογράφους. Ναι, ύστερα έδιωξαν κι εμάς.
Οι δημοσιογράφοι είναι περίεργα ζώα. Σαν τους ξιπασμένους μπάτλερ, νομίζουν ότι έχουν κάτι από την ευγένεια των κυρίων τους, ότι αποκτούν κάτι από την αύρα εκείνων στους οποίους σερβίρουν το Ντραμπουί. Δεν αισθάνονται εργαζόμενοι, αισθάνονται κουκλοπαίχτες που κινούν νήματα. Αρέσκονται να υποτιμούν τον λογαριασμό τους, δεν είναι δα και ο μικρότερος, δεν νιώθουν εργαζόμενοι, αγαπάνε λένε αυτό που κάνουν, δεν είναι λειτούργημα είναι κάτι πιο έξυπνο. Συχνά βέβαια, καταλήγουν αλκοολικοί, φυλάνε μποτίλιες και αντικαταθλιπτικά στα γραφεία τους, πεθαίνουν από εμφράγματα από το καθισιό, την τρυφηλότητα, το κακό ωράριο και το άγχος της κακομοιριάς και του υπηρέτη, αλλά δε νιώθουν εργαζόμενοι –αυτοί ξέρουν, οι άλλοι δεν ξέρουν. Δεν ασχολούνται με τις παραγωγικές σχέσεις, αυτό είναι μπανάλ, νομίζουν πως ο κόσμος είναι ένας διαγωνισμός δύναμης κι επιρροής που υπάρχει από μόνη της.
Στο μεταξύ το ποσοστό της υπεραξίας τους χάνεται στο σύμπαν αγνοημένο από όλους, σαν τα χτυπήματα τηλεφώνου σε ένα άδειο σπίτι. Πιστέψτε με, οι δημοσιογράφοι είμαστε πιο νάρκισσοι από τις μπαλαρίνες και σίγουρα πιο αφελείς από τους ανειδίκευτους εργάτες. Η ιδέα ότι ο κόσμος είναι κάτι άλλο από αυτό που λέμε εμείς, δεν μας περνάει από το μυαλό και καμιά φορά τη βρίσκουμε να υπογράφουμε ατομικές συμβάσεις με μειώσεις, γραμμένες σε διατυπώσεις που αποδεικνύουν την ανωτερότητα του είδους μας. Έπειτα, μόλις μας πάρουν ένα ακόμα κομμάτι από το μισθό που τους δουλέψαμε, συζητάμε σοβαρά – σοβαρά για το «ντηλ».
Την Παρασκευή με τις απολύσεις, είδα ξανά μερικούς από εμάς να έχουν έναν αέρα της τάξης μας. Τα παιδιά του in.gr μαζεύτηκαν στις σκάλες και συζητούσαν τι θα κάνουν: συζητούσαν με αυτό το είδος της αλληλεγγύης που σε κάνει να πιστεύεις, κόντρα στις προκαταλήψεις, ότι οι εργάτες δε μπορούν μόνο να κάνουν τον κόσμο πιο δίκαιο, μπορούν να τον κάνουν και πιο όμορφο. Ο φωτογράφος από τον 4ο, ο πιο ήσυχος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ στη ζωή μου, που ήρθε συστημένος από το Μάριο να με βρει για να μου πει πως ούτε εκείνος υπέγραψε την ατομική σύμβαση και ήθελε να είναι σε επαφή μαζί μας, με την ηρεμία του ινδιάνου από τη Φωλιά του Κούκου, μου έλεγε πώς δεν έχει γυναίκα και παιδιά και θα τα καταφέρει για λίγο.
Η Ηρώ με αγκάλιασε: τόσα χρόνια στη δουλειά, τσακωνόταν με όλους μα δεν κάρφωσε ποτέ κανέναν. Σε αντάλλαγμα δεν την έβαλαν ποτέ στο μισθολόγιο: έζησε και πέθανε μπλοκάκι κι ένας θεός ξέρει με ποιους όρους την απολύσανε. Η κοπέλα από τα βίντεο, η Στεφανία, είχε βουρκώσει κι όταν μας είδε όλους μαζί κατάπιε τα δάκρυά της και χαμογέλασε. Γύρισε πριν λίγους μήνες στη δουλειά από άδεια λοχείας. Μου είπαν μετά πως κι ο άνδρας της είναι άνεργος χρόνια, ότι τους ζήτησε κλαίγοντας να την κρατήσουν με λιγότερα και της το αρνήθηκαν –εύχομαι να στουκάρουν το καινούριο τους αμάξι σε κολώνα της ιδιωτικοποιημένης ΔΕΗ και να ζήσουν για να δουν τα μεγάλα βαθουλώματα στις πόρτες του. Είμαι βέβαιος πως δεν έκλαιγε για την απόλυση, έκλαιγε γιατί κατηγορούσε τον εαυτό της που τους το ζήτησε. Αν την ξαναδώ, θα της πω να μην το σκέφτεται: έτσι κι αλλιώς είμαστε πάντα στην ανάγκη τους.
Πάει καιρός που χα να νιώσω εκεί μέσα πως ήμουν ανάμεσα σε ανθρώπους της τάξης μου, αυτούς που δουλεύουν για να ζήσουν και νικούν τον φόβο με την αξιοπρέπεια. Ήμασταν 21, πριν από τρία χρόνια, που σηκώσαμε τα χέρια μας, μπροστά στους διευθυντές και ψηφίσαμε ξανά την απεργία κι ας κλείσει η εφημερίδα και τα κρατήσαμε σηκωμένα ώρα, γιατί δεν ξέραμε πότε θα έρθει ξανά η στιγμή να νιώσουμε πάλι τόσο περήφανοι. Από την Παρασκευή, μόνο τρεις από αυτούς είναι ακόμα στην εφημερίδα.
Οι υπόλοιποι απολυθήκαμε μήνα το μήνα, ο ένας μετά τον άλλον ή σπρωχτήκανε στην έξοδο. Ο Δημήτρης ο Ζακχαίος. Ο Θοδωρής ο Βαρβάρης. Η Μαρινίκη η Αλεβιζοπούλου. Ο Τάσος ο Αναστασιάδης. Και οι υπόλοιποι. Στάθηκαν απέναντι στον Πρετεντέρη και τον Παντελή Καψή, που λίγες μέρες πριν κλαψούριζε ότι αν δεν κόψει τους μισθούς δεν θα χει να σπουδάσει το παιδί του κι έπειτα πήρε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ αποζημίωση για να γίνει υπουργός και να απολύσει όλη την ΕΡΤ. Και τους θύμισαν τον βασικό νόμο της συνείδησης στον καπιταλιστικό κόσμο: το να καταλαβαίνεις πως είσαι εργάτης είναι η προϋπόθεση για να μην είσαι δούλος. Με καμάρι τρυπώνω στη λίστα τους.
Και δεν είναι μόνο αυτοί. Είναι όλοι εκείνοι που σε κοιτάζουν συνωμοτικά την ώρα που ουρλιάζει ο προϊστάμενος. Αυτοί που δε γελάσανε στο κρύο αστείο του διευθυντή. Εκείνοι που πήγαν να υπογράψουν τις ατομικές συμβάσεις λίγα λεπτά πριν τελειώσει η προθεσμία –κι ας το χαν αποφασίσει μέρες πριν- για να ανησυχήσει ο οικονομικός διευθυντής. Είναι οι άλλοι που δε μιλούν στις συνελεύσεις και σε αγαπάνε γιατί όταν μιλάς εσύ είναι το ίδιο –γιατί είστε το ίδιο. Είναι ο Κωστής, που αφού πέρασε ώρες πολλές με εμάς τους απολυμένους χωρίς να μας πει τίποτα, πήγε και άφησε ένα χαρτί και ζήτησε να συμπεριληφθεί στις απολύσεις, γιατί δε θέλει να ξαναπατήσει το πόδι του εκεί.
Είναι μια πελώρια δύναμη, σαρκαστική, κρυφή, πανίσχυρη, που όταν ενωθεί θα καταστρέψει έναν κόσμο που πάσχει από έλλειψη δικαιοσύνης κι από έλλειψη χιούμορ. Μα δεν έχει ενωθεί ακόμη.
***
Ξημερώνει Δευτέρα. Δεν θα πάω για δουλειά. Στις 12 έχουμε συνέλευση –δεν περιμένω πολλά. Οι πιο πολλοί ανάμεσά μας, φοβήθηκαν νωρίς, πάει καιρός που στις συνελεύσεις μας είμαστε οι λιγότεροι. Ολοένα και λιγότεροι. Αυτοί που απολύουν έχουν βρει έναν αλγόριθμο για να μειώνεται σταθερά το ιξώδες της γενναιότητας. Στις 3 θα είμαστε έξω από τον ΔΟΛ. Για 6 χρόνια κάθε μέρα, σήμερα ίσως τελευταία φορά. Θα είμαστε. Δεν ξέρω πόσοι, ξέρω ποιοι: οι πιο όμορφοι ανάμεσά μας, αυτοί που πουλάμε τη δουλειά μας για να ζήσουμε. Λίγο αδύναμοι και καμία φορά λίγο περίγελοι.
Μα γράφει ο Μπρεχτ:
«Όταν για την αδυναμία μας περιγελούν
Δεν πρέπει πια να χάνουμε καιρό
Πρέπει έτσι να το φροντίσουμε
Που όλοι οι αδύναμοι να βαδίσουμε μαζί
Και τότε κανείς πια δεν τολμά να μας περιγελάει»
Με λένε Γιάννη Ανδρουλιδάκη, είμαι δημοσιογράφος και κοστίζω περίπου 1500 ευρώ το μήνα μαζί με την ασφάλιση. Πριν δυο χρόνια φώναζα σε μια συνέλευση του Βήματος: «Κατεβήκαμε κάτω 140, θα ανεβούμε πάλι 140, ούτε ένας λιγότερος». Νομίζω πια, θα έχουν μείνει 70. Εγώ είμαι πάλι στη γύρα και σας πουλάω την εργατική μου δύναμη. Αλλά να ξέρετε ότι κάποτε, σύντομα, αυτό θα πάψει να γίνεται και τα δάκρυα της Στεφανίας θα τα πληρώσετε.
http://www.koutipandoras.gr/