Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2014

Καταρρέει η εκλογική απήχηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Του Γ. Δελαστίκ

Εξαιρετικά δύσκολη φαντάζει αυτή τη στιγμή η επιβίωση της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου μετά τη βέβαιη ήττα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου, η οποία απειλεί πλέον να προσλάβει συντριπτικές για τα δύο κυβερνητικά κόμματα διαστάσεις.
Το φάσμα της ενδεχόμενης αποσυνθετικής ήττας προκαλεί εκνευρισμό και προστριβές μεταξύ των δύο κυβερνητικών εταίρων, πράγμα που επιταχύνει και διευρύνει την έκταση της εκλογικής τους φθοράς.

Από το 70% έως 80% που είχαν πάρει αθροιστικά η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και στις επτά προηγούμενες ευρωεκλογές από το 1981 έως το 2009, αρχίζει να φαίνεται άπιαστο όνειρο να πάρουν το Μάιο… 30% (!) και τα δύο κόμματα μαζί. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τουλάχιστον το 40% των ψήφων όσων προσέλθουν στις κάλπες για τις ευρωεκλογές θα κατευθυνθεί σε άλλα κόμματα!

Θα πρόκειται για πρωτοφανές πολιτικό φαινόμενο σε ευρωεκλογές, το οποίο καθόλου δεν αποκλείεται να σαρώσει αστραπιαία το ήδη καταρρέον πολιτικό σκηνικό. Πληθώρα βουλευτών και στελεχών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ αναζητούν προσωπική πολιτική διέξοδο μέσα στο κλίμα αυτό και προετοιμάζονται για τη μετά Σαμαρά και Βενιζέλο φάση των κομμάτων τους, επιτείνοντας με τη στάση τους τα αποσαθρωτικά φαινόμενα στον κλυδωνιζόμενο κυβερνητικό συνασπισμό.

Κυνηγώντας την… Αριστερά! Ο φετινός Μάιος των ευρωεκλογών θα είναι ακόμη χειρότερος για το σύστημα από τον προπέρσινο Μάιο των βουλευτικών εκλογών του 2012. Τότε τουλάχιστον ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είχαν αθροιστικά 32%, ενώ τέσσερα ακόμη εξωκοινοβουλευτικά κόμματα (Καρατζαφέρης, Ντόρα, Τζήμέρος, Μάνος) της Δεξιάς είχαν 9,4% και ήταν έτοιμα να απορροφηθούν στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους από τη ΝΔ. Επιπροσθέτως, το 6,11% που είχε η ΔΗΜΑΡ ήταν… προσκολλούμενο στον κυβερνητικό συνασπισμό, όπως απέδειξαν οι εξελίξεις μετά τις νέες βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 2012.

Απέναντι σε αυτό το κεντροδεξιό μπλοκ με κεντροαριστερές τσόντες που συσπείρωνε δυνητικά ένα ποσοστό έως 47,5%, τα κόμματα της Αριστεράς συγκέντρωναν ένα 27,5% περίπου – 16,8% ο ΣΥΡΙΖΑ και 8,48% το ΚΚΕ συν 2,3% για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την υπόλοιπη εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.

Τώρα τα πράγματα δείχνουν να αλλάζουν ριζικά. Αν όντως οι κάλπες των ευρωεκλογών επιβεβαιώσουν τις προβλέψεις που θέλουν την Αριστερά στο σύνολο της (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) να συγκεντρώνει ποσοστό γύρω στο 40% και τη ΝΔ μαζί με το ΠΑΣΟΚ να μην πιάνουν ούτε 30%, με τη ΔΗΜΑΡ επιπροσθέτως να είναι πλέον προσανατολισμένη στο να συμμετάσχει σε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου θα καταρρεύσει ή τουλάχιστον θα κινδυνεύει σοβαρότατα να καταρρεύσει.

Η πολιτική ουσία των ευρωεκλογών δηλαδή είναι ότι για πρώτη φορά ενδέχεται να οδηγήσουν όχι απλώς τον ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη θέση με πέντε ή και δέκα εκατοστιαίες μονάδες μπροστά από τη ΝΔ, αλλά και την Αριστερά στο σύνολο της να ξεπερνά το 40% των ψήφων! Σαν να μην έφτανε, μάλιστα, αυτό, οι πιθανοί σύμμαχοι της, η αντιμνημονιακή Δεξιά των Ανεξάρτητων Ελλήνων και η καιροσκοπική κεντροαριστερή ΔΗΜΑΡ που στη νέα φάση θα εμφανιστεί ως δήθεν αντιμνημονική προκειμένου να προσκολληθεί σε κυβέρνηση με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ, οδηγούν το δυνάμει νέο κυβερνητικό μπλοκ στο 50%, με τις καθαρά μνημονιακές δυνάμεις να μην έχουν πλέον ούτε 30%! Αυτό συνιστά ανατροπή εκ βάθρων του πολιτικού σκηνικού.

Το ΠΑΣΟΚ εν τάφω Εκείνο που αναμένεται να διαλυθεί με το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και μέσω της αποσύνθεσής του να προκαλέσει την πτώση της κυβέρνησης είναι το ΠΑΣΟΚ του Βαγγέλη Βενιζέλου.

Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι ο τρόπος διοίκησης του κόμματος από το νυν πρόεδρο του έχει οδηγήσει σε τέτοια πολιτική αποξένωση ώστε ούτε… πέντε δέκα δεν είναι τα στελέχη που παραμένουν σύμμαχοι του. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι τόσο οι πάλαι ποτέ «εκσυγχρονιστές» όσο και οι «κηπουροί» του Γιώργου Παπανδρέου είναι απολύτως χρεοκοπημένοι στη συνείδηση του ελληνικού λαού, σε βαθμό που είναι αδύνατον να ηγηθούν οποιασδήποτε πολιτικής αναγέννησης του καταρρέοντος ΠΑΣΟΚ. Το χειρότερο για τον Ευ. Βενιζέλο είναι πως με το δικό του έμμεσο τρόπο έδειξε διακριτικά ότι θεωρεί το ΠΑΣΟΚ «ξοφλημένο» και ο Αυστριακός ηγέτης της Σοσιαλιστικής Ομάδας στο Ευρωκοινοβούλιο, Χάνες Σβόμποντα. Αυτό σημαίνει η θέση του κοινοβουλευτικού αρχηγού των ευρωσοσιαλιστών ότι η ΔΗΜΑΡ είναι ευπρόσδεκτη στους κόλπους τους και ότι για να γίνει αυτό δεν τίθεται ως όρος η κάθοδος της στις ευρωεκλογές σε κοινό ψηφοδέλτιο με το ΠΑΣΟΚ.

Ανοιγμα προς ΣΥΡΙΖΑ Πολύ έχει χολωθεί ο Βενιζέλος με αυτή τη στάση του Σβόμποντα, αλλά είναι φανερό ότι οι ευρωσοσιαλιστές τον θεωρούν «τελειωμένο» πολιτικά και έτσι δεν τον παίρνουν καθόλου υπόψη τους ό,τι κι αν λέει, όσο κι αν διαμαρτύρεται.

Ο Σβόμποντα, βλέποντας ότι λίγα είναι τα ψωμιά της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, προσπαθεί εγκαίρως να διασφαλίσει ότι θα υπάρχει κόμμα που θα ανήκει στους ευρωσοσιαλιστές, αν όντως διαλυθεί το ΠΑΣΟΚ μετά τις ευρωεκλογές.

Η ΔΗΜΑΡ δεν είναι, βέβαια, κάποιο σοβαρό ή ισχυρό κόμμα, αλλά παρουσιάζει ένα τεράστιο πλεονέκτημα για τους ευρωσοσιαλιστές: πιθανότατα θα συμμετάσχει στην κυβέρνηση που με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ θα αντικαταστήσει την κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ!

Με τη γραμμή αυτή οι ευρωσοσιαλιστές έχουν τους ανθρώπους τους όχι μόνο στη σημερινή κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου όσο διάστημα αυτή υπάρχει, αλλά και στην επόμενη του ΣΥΡΙΖΑ που θα την αντικαταστήσει, πράγμα όντως σπάνιο. Κυβέρνηση πέφτει, κυβέρνηση ανεβαίνει και οι ευρωσοσιαλιστές μέσα σε όλες τις καταστάσεις, έστω κι αν οι δικοί τους είναι… «τσόντα», της «προσκολλήσεως»!

Το σοβαρότερο όμως είναι άλλο. Έχοντας τη ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, οι ευρωσοσιαλιστές θα έχουν πολύ ευκολότερη πρόσβαση για να αρχίσουν απευθείας επαφές με τον Αλέξη Τσίπρα! Ο φιλόδοξος στόχος του Σβόμποντα και των ευρωσοσιαλιστών είναι να προσελκύσουν το μελλοντικό πρωθυπουργό Τσίπρα στη… Σοσιαλιστική Ομάδα! Το ότι ο Τσίπρας είναι αυτή τη στιγμή υποψήφιος πρόεδρος της Κομισιόν υποστηριζόμενος από μια άλλη ομάδα, αυτή της Αριστεράς, δεν πτοεί καθόλου τους ευρωσοσιαλιστές.

Πρώτα πρώτα, όλα σχεδόν τα κόμματα που συμμετέχουν στην ευρωομάδα της Αριστεράς τρέχουν σαν σκυλάκια με τη γλώσσα έξω να συμμετάσχουν σε κυβερνήσεις συνασπισμού με τους σοσιαλιστές, σε όποια χώρα τούς καλέσουν!

Έπειτα, δεν χάνουν και τίποτα να δοκιμάσουν αν ο Τσίπρας είναι πρόθυμος να ενσωματωθεί. Έχουν δει τόσα τα μάτια τους…

0 νέος… Τατσόπουλος! Πάνω που ο ΣΥΡΙΖΑ απαλλάχτηκε από τον Πέτρο Τατσόπουλο, του οποίου οι δηλώσεις χρησιμοποιούνταν συστηματικά από τη ΝΔ εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ αφού εντάσσονταν πολύ συχνά στο πλαίσιο της κυβερνητικής πολιτικής, νέος πονοκέφαλος εμφανίστηκε για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης: ο βουλευτής Γιώργος Σταθάκης, ο οποίος συμπεριφέρεται σαν να φιλοδοξεί να γίνει ο νέος… «Τατσόπουλος» του ΣΥΡΙΖΑ!

Πριν από ένα μήνα, ο Γ. Σταθάκης, που είναι τομεάρχης Ανάπτυξης στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μιλώντας στα «Επίκαιρα» (τεύχος 218, 19-23/12/2013) ήταν κατηγορηματικός, αναφερόμενος στο ελληνικό δημόσιο χρέος! «Είναι εξόφθαλμα μη βιώσιμο και απαιτεί νέο “κούρεμα”, της τάξης τουλάχιστον του 40%», είχε πει χωρίς περιστροφές.

Την περασμένη εβδομάδα, σε συνέντευξη του στο ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο» του ΣΥΡΙΖΑ, ο Γ. Σταθάκης έκανε τα στελέχη του κόμματος του να τραβούν τα μαλλιά τους. «Η μεγάλη πλειοψηφία του χρέους, πάνω από το 90%, είναι παραδοσιακά δημόσιο χρέος των αγορών, δηλαδή των ομολόγων. Εκεί δεν υπάρχει νομική διαδικασία για να αμφισβητηθεί», δήλωσε και πρόσθεσε ότι «το επαχθές χρέος είναι περίπου στο 5%»!

Δεν έχασε, φυσικά, αυτό το… θείο δώρο του Γ. Σταθάκη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος: «Ή ο κ. Σταθάκης κοροϊδεύει τον ελληνικό λαό ή ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα περιμένουμε να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους και να μας πουν αν τελικά ισχύει το πρόγραμμα τους και αν μονομερώς θα “διαγράψουν το μεγαλύτερο μέρος του χρέους” ή μόνο το 5%!» δήλωσε.

Τι να πει κι ο ΣΥΡΙΖΑ; Απάντησε ότι ζητά τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και αποπληρωμή του υπολοίπου με ρήτρα ανάπτυξης, ανεξάρτητα από το αν θα χαρακτηριστεί αυτό «επαχθές» ή όχι.

Τι θα γίνει στην πράξη θα το δούμε, αλλά σίγουρα ανησυχούμε.


Επίκαιρα

Ποιος γελάει τώρα; Του Πιτσιρίκου

Θυμάμαι –και μάλλον δεν είμαι ο μόνος- τις ειρωνείες για τον Αλέξη Τσίπρα, όταν ήταν υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων με τον Συνασπισμό το 2006. Θυμάμαι και τις ειρωνείες όταν ο Αλέξης Τσίπρας εξελέγη πρόεδρος του Συνασπισμού το 2008, κατατροπώνοντας τον Φώτη Κουβέλη. Σήμερα τα γέλια και οι ειρωνείες με τον Τσίπρα έχουν κοπεί ή προέρχονται μόνο από συστημικούς δημοσιογράφους και «διανοούμενους». Σήμερα όλα τα κόμματα ψάχνουν έναν Αλέξη Τσίπρα.

Για πολλά κατηγορούν τον Τσίπρα αλλά μπορεί σήμερα κάποιος να φανταστεί τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τον Αλέξη Τσίπρα;

Ποιος θα ήταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ; Ο Κουβέλης; Εδώ γελάμε. Και τώρα πια, έχουμε και πάρα πολλούς λόγους για να γελάμε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αυτό που ψάχνουν οι άλλοι: ένα νέο και φρέσκο πρόσωπο. Και το οφείλει, κυρίως, στον Αλέκο Αλαβάνο.

Ο Αλαβάνος είδε νωρίς την κούραση του πολιτικού κατεστημένου και προώθησε τον Αλέξη Τσίπρα. Σοφή κίνηση.

Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει ως υποψήφιο δήμαρχο της Αθήνας τον 33χρονο Γαβριήλ Σακελλαρίδη –είναι δηλαδή στην ηλικία που ήταν ο Τσίπρας όταν εξελέγη πρόεδρος του Συνασπισμού- και οι μόνοι που ειρωνεύονται πια είναι οι ηττημένοι και οι τελειωμένοι.

Ζούμε σε μια χώρα που τα νιάτα αντιμετωπίζονται σαν αρρώστια και οι νέοι άνθρωποι ονειρεύονταν πότε θα γεράσουν για να πάρουν σύνταξη.

Η χρεοκοπία της χώρας αλλάζει εντελώς το σκηνικό: αφενός ξέρουμε πως δεν θα πάρουμε σύνταξη ποτέ και αφετέρου τα νιάτα γίνονται αυτό που πάντα ήταν, δηλαδή πλεονέκτημα, ευτυχία και ομορφιά.

Τα πρόσωπα στην πολιτική –και όχι μόνο- έχουν σημασία. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό αλλά τα πρόσωπα έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Από αρχαιοτάτων χρόνων.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάποιο πρόβλημα, δεν είναι στην θέση του προέδρου.

Τον Μάιο του 2012, ο συνάδελφος Αυγουστίνος Ζενάκος και εγώ πήραμε μια συνέντευξη από την Ζωή Κωνσταντοπούλου για το Unfollow.

Όταν τελείωσε η συνέντευξη και έκλεισε η πόρτα πίσω μας, το πρώτο πράγμα που ρώτησα τον Αυγουστίνο ήταν «Έχουν κι άλλους τέτοιους στον ΣΥΡΙΖΑ;»,

Ο Αυγουστίνος κατάλαβε πώς το εννοούσα και μου απάντησε πως δεν ξέρει. Του είπα πως, αν έχουν καμιά δεκαριά στελέχη σαν την Κωνσταντοπούλου, θα αφήσουν εποχή.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου μου έκανε εξαιρετική εντύπωση και στη συνέχεια κατάλαβα πως δεν έπεσα έξω. Πάντα διαβασμένη, στοχοπροσηλωμένη, πάντα στο θέμα της και στον τομέα της, συγκεντρωμένη και αποτελεσματική. (σ.σ. Αν η Κωνσταντοπούλου στο μέλλον σαλτάρει από την εξουσία και γίνει Ντόρα Μπακογιάννη, αυτό δεν έχει να κάνει με την τωρινή μου άποψη.)

Συνηθίζω να παρατηρώ ποιοι πολιτικοί δέχονται επιθέσεις από το πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο – καταλαβαίνεις πολλά απ’ αυτό.

Η Ζωή Κωνσταντόπουλου παίρνει το πρωτάθλημα επιθέσεων σε πολιτικό, ενώ –αν και δεν θέλω να σπείρω την διχόνοια- κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν τα έχει αγγίξει κανείς.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ένα από τα πιο κρίσιμα στοιχεία για την τύχη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση θα είναι η ηγετική ομάδα γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα.

Ο Αλέκος Αλαβάνος φέρθηκε έξυπνα. Τώρα είναι η σειρά του Αλέξη Τσίπρα.


(Αλέξη, νέους. Πολύ νέους.)




http://pitsirikos.net/

Ανοιχτή επιστολή στον κ. Δένδια, από έναν Έλληνα τραγικής ποιότητας. του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Επιτρέψτε μου να σας συστηθώ και να σας καταθέσω το πολιτικό μου ποιόν, όχι τίποτε, να ξέρετε με τι ποιότητας άνθρωπο έχετε να κάνετε, είναι γνωστό ότι είστε επιλεκτικότατος και απαιτητικός.

Κατ’ αρχήν, αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι καταγόμαστε από δυο διαφορετικούς υπαρξιακούς γαλαξίες. Εγώ είμαι ένα γήινο δίποδο θηλαστικό, εσείς χαρακτηρίζεστε από λέξεις που ως μηνύσιμες θα παραμείνουν ανάλεκτες, μιας και δεν μου περισσεύουν πόροι για δικαστήρια.

Αναμενόμενο λοιπόν ότι δεν μοιραζόμαστε κανένα απολύτως κοινό όραμα, και δεν υπάρχει ούτε η παραμικρή συγγενική πτυχή μεταξύ της κοσμοθεωρίας μου και της δικής σας.

Εσείς έχετε αναλάβει τον έλεγχο και την καταστολή, διά της βίας, μιας κοινωνίας που έχει ριχτεί, εθελούσια ή/και λόγω μαζικής νοητικής στέρησης, στην αρένα για να παλέψει με τα λιοντάρια της τεχνοκρατίας και του αναρχοκαπιταλισμού.

Εγώ είμαι ένας καλλιτέχνης και συγγραφέας αφοσιωμένος, ως οφείλω, στο να αμφισβητώ ό,τι εσείς εκπροσωπείτε και προστατεύετε. Ομολογώ πως σε μεγαλομανείς στιγμές επιτρέπω στον εαυτό μου να φαντασιώνει πως ίσως καταφέρνω, με τις λέξεις και τις εικόνες που δημιουργώ, να γρατζουνίσω το αστραφτερό, τεθωρακισμένο νοητικό φρούριο μέσα στο οποίο έχετε εγκλωβίσει τους υπνωτισμένους υπηκόους σας, εκείνους τους δύστυχους, αλλά και εν πολλοίς άξιους της μοίρας τους ανθρώπους που ακόμα νομίζουν ότι ο καπιταλισμός έχει μέλλον και πληρώνουν την παραίσθηση τους με την ίδια τους την ζωή, καταβάλλοντας αυτήν σε μηνιαίες, έντοκες δόσεις. Μετά συνέρχομαι και θυμάμαι πως για εσάς και τους όμοιους σας, από την στιγμή που δεν αποτελώ για εσάς ένοπλη απειλή, δεν δίνετε την παραμικρή σημασία ό,τι και αν λέω, οπότε θα φλυαρήσω με την άνεση μου.

Μην ανθυπομειδιάτε όμως ειρωνικά που μιλάω για το τέλος του καπιταλισμού, δεν είμαι τόσο αφελής ώστε να πιστεύω σε αναρχικές ουτοπίες, κομμουνιστικές κολεκτίβες ή ακόμα χειρότερα σε κάποια μελλοντική συνειδησιακή αφύπνιση της ανθρωπότητας και την συνεκδοχική απόρριψη της συσσώρευσης πλούτου μέσω της εκμετάλλευσης των αδύναμων.

Γνωρίζω καλά ούτως η άλλως πως η πίστη στη εξιδανίκευση της ανθρώπινης φύσης είναι ένα προπαγανδιστικό κατάλοιπο της Χριστιανικής θρησκείας, που αποκρύπτει τον ψυχαναγκασμό και άρα τον αυτοέλεγχο απέναντι στην όποια εξουσία ορίζει αυθαίρετα σε τι ακριβώς συνίσταται αυτή η πολυπόθητη τελειότητα της ψυχής: σε σκληρή εργασία, αυταπάρνηση, υπακοή και άλλα τέτοια αρεστά σε κάθε τύραννο.

Όχι, δεν είμαι ούτε από εκείνους τους ελάχιστους, αξιοθαύμαστους πλην –φευ!- αθεράπευτα ρομαντικούς, σαν την Ουλρίκε Μάινχοφ, που είχαν το κουράγιο και την αποφασιστικότητα να απαντήσουν στο σύστημα που εκπροσωπείτε μιλώντας στην μοναδική γλώσσα που αυτό αντιλαμβάνεται, δηλαδή την ένοπλη βία και τον άτακτο πόλεμο.

Εννοείται βέβαια ότι θεωρώ γενναίες και άξιες τις προσωπικότητες σαν και αυτήν, που τόλμησαν να δώσουν ένα έμπρακτο τέλος στο δίλημμα που βασάνιζε την μετά-Ναζιστική Γερμανία, καθώς αυτή ολιγωρούσε να καθαρθεί από το μίασμα του τότε πρόσφατου παρελθόντος της, δήθεν παγιδευμένη μεταξύ ανεύθυνης λήθης και ένοχης συνείδησης, κάπως σαν την Ελλάδα σήμερα που κάνει ότι δεν καταλαβαίνει πως έχει ξεπέσει στο έλεος αδίστακτων Ναζιστών.

Επίσης όμως, σε αντίθεση με την Ουλρίκε, γνωρίζω πως ο οπλισμός, τα μέσα και η οργάνωση του στρατού που ηγείστε ξεπερνάει τις δυνατότητες οποιασδήποτε τρομοκρατικής οργάνωσης, ή καλύτερα απελευθερωτικού στρατού, όπως προτιμώ να αποκαλώ τέτοιες ομάδες πρωτοβουλίας δράσης, μιας και ουδόλως τρομοκρατούμαι από αυτές, αντίθετα τις βλέπω με ιδιαίτερα φιλικό μάτι αφού πιστεύω ότι αξίζει ο κόπος τους να επιτίθενται στο σύστημα και στα καθίκια που το υπηρετούν, έστω και για συμβολικούς λόγους.

Όχι, όταν μιλάω για πτώση του καπιταλισμού υπαινίσσομαι την οριστική άνοδο και επιβολή του μοναδικού μέχρι σήμερα αληθινού του αντίπαλου και προαλειφόμενου διαδόχου, του Ναζισμού Νο 2, του τελειοποιημένου, σύγχρονου Ναζισμού, που αντί να παραληρεί για μπαρούφες περί φυλετικής καθαρότητας και άλλα φαιδρά, πάει κατευθείαν στο ψητό και μιλάει μόνο για χρήμα über alles. Είδατε που ανησυχούσατε άδικα για μια φρασούλα? Πάμε παρακάτω λοιπόν.

Ίσως απορείτε με το θράσος μου να σας απευθύνω, και δη δημοσίως, τον λόγο, εγώ, ένα περιθωριακό φτωχοτίποτα απέναντι σε κοτζάμ Υπουργό που φυλακίζει όποιον δεν γουστάρει για ψύλλου πήδημα. Δεν είναι όμως θράσος, είναι συνειδητή έλλειψη σεβασμού, αφού απλά δεν αναγνωρίζω στο πρόσωπο σας το κύρος της ηγεσίας του στρατού σας, υπό την έννοια ότι δεν αισθάνομαι πως αυτός εκπροσωπεί το σύνολο στο οποίο ανήκω, μιας και παρά τους παραπλανητικούς τίτλους και τις τελετουργικά χορογραφημένες δημόσιες παρεμβάσεις του, είναι κοινά αποδεκτό ότι πρόκειται περί ιδιωτικής ένοπλης δύναμης, χρηματοδοτούμενης μεν από τους πάντα γενναιόδωρους προς εγκληματίες Έλληνες πολίτες, αλλά επί της ουσίας προστατεύοντας μόνο εκείνους τους ολιγάρχες – και τις πολιτικές τους μαριονέτες - που διαχειρίζονται τα δημόσια ταμεία για λογαριασμό των αφελών ή συνεργών ψηφοφόρων τους.

Αποκαλείται Ελληνικό δηλαδή το σώμα της εν Ελλάδα δρώσας αστυνομίας, όμως εγώ, και φυσικά κάθε νοήμων πολίτης αυτής της χώρας, δεν αναγνωρίζει σε αυτήν καμία εθνική ταυτότητα, αφού όλοι μας γνωρίζουμε ότι πρόκειται για τους ένστολους σωματοφύλακες των κ.κ. Βαρδινογιάννη, Ψυχάρη, Μπόμπολα, Αλαφούζου και οποιουδήποτε άλλου είναι αρκετά ισχυρός ώστε να ασκεί τις κατάλληλες πιέσεις, ή έστω να λαδώνει τους κατάλληλους οπλαρχηγούς.

Πέρα λοιπόν από την κατάχρηση πολιτικής εξουσίας που ασκεί η ψευδό-Ελληνική αστυνομία ως φρουρά των διεφθαρμένων συμφερόντων της πλουτοκρατίας, υπάρχει βέβαια και η διαχείριση του υποκόσμου και της εγκληματικότητας. Καλύτερα όμως να μην ανοίξουμε το θέμα αυτό, μιας και θα πρέπει να συζητήσουμε για τις σχέσεις της ψευδό-ΕΛ.ΑΣ. με την Χρυσή Αυγή, και τα ποινικά παρακλάδια αυτών των σχέσεων, ένα θέμα που είναι εκτός από ευρέως γνωστό, και ιδιαίτερα ενοχλητικό, ακόμα και σε εσάς – άραγε τι απέγινε η μήνυση που θα καταθέτατε εναντίον της Guardian για αυτά που κατήγγειλε περί αυτού του ζητήματος;

Αφού λοιπόν σας παρέθεσα το απαραίτητο πιστοποιητικό των κοινωνικών και πολιτικών μου φρονημάτων – ξέχασα να αναφέρω ότι είμαι άθεος, με συγχωρείτε – ας προχωρήσω στο κύριο θέμα της επιστολής αυτής.

Και αυτό το θέμα, κύριε Δένδια, είναι η δήλωση σας περί τραγικής ποιότητας των μεταναστών που καταφθάνουν στην Ελλάδα.

Ας ξεκινήσουμε με την ορθολογική και ψύχραιμη προσέγγιση, που τόσο αρεστή είναι στους απολογητές, αγύρτες και γυρολόγους του αναρχοκαπιταλισμού, μιας και είναι αόρατη σε μικρόνοες η στρεψοδικία που ακροθιγώς περιπλανάται γύρω από την ψυχολογικοποίηση του ύφους του αντίπαλου λόγου.

Φορώντας λοιπόν για λίγο την κουκούλα του αποστασιοποιημένου τεχνοκράτη, σας ερωτώ: ποια ακριβώς διαδικασία εκτίμησης ικανοτήτων ακολουθείται από τους υφιστάμενους σας προκειμένου να διαπιστωθούν οι δεξιότητες και το μορφωτικό επίπεδο των μεταναστών στην Ελλάδα? Θέλετε να μου πείτε τι συμπεράσματα βγάλατε για την κοινωνική χρησιμότητα του μετανάστη που βίασε με κλομπ ένας αξιωματικός σας; Ακόμα, καθώς συλλαμβάνετε μετανάστες και τους φυλακίζετε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τους παραδίδετε και εγκύκλιο περί των εξετάσεων που πρόκειται να δώσουν σε αυτά ώστε να διαπιστωθούν οι ευχέρειες, τα ταλέντα και εν τέλει η αξία τους ως πολίτες;

Ξέρετε, με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η διαδικασία μέσα από την οποία εκτιμάτε την ποιότητα των όσων διεκδικούν το προνόμιο να βρίσκονται εντός Ελληνικών συνόρων, μιας και είμαι σίγουρος ότι δεν είστε ρατσιστής, και δεν αφορά μόνο στους μετανάστες το ISO εγγύησης ανθρώπινης ποιότητας, αλλά εξ ίσου και στους ιθαγενείς, ένας εκ των οποίων είμαι και εγώ. Επειδή, ας μην ξεχνάμε κε Δένδια, ότι ευπρόσδεκτοι και χρήσιμοι πολίτες, είτε μετανάστες, είτε ιθαγενείς, είναι μόνο εκείνοι που εξυπηρετούν τις ανάγκες της εγκληματικής πλουτοκρατίας που υπηρετείτε, ενώ από εποχής Χίμλερ γνωρίζουμε τι οφείλει να κάνει κάποιος στην δική σας θέση για οποιεσδήποτε άλλες περιπτώσεις – ξέρετε, τις τραγικής ποιότητας περιπτώσεις, όπως γέρους, άρρωστους, πτωχούς τω πνεύματι, απλά αντιπαθητικούς.

Ως ελληνας πολίτης λοιπόν ανησυχώ, μιας και γνωρίζοντας το αξιακό σύστημα της κοσμοθεωρίας σας και συνειδητοποιώ ότι για εσάς είμαι ακόμα πιο τραγικής ποιότητας από τα μωρά που δολοφονούνται διά πνιγμού από τον ιδιωτικό σας στρατό λόγω της έλλειψης διδακτορικού τους απ’ την Σορβόννη.

Ναι, κύριε Δένδια, το ομολογώ, είμαι ασυγχώρητα τραγικής ποιότητας Έλληνας για τα κριτήρια σας.

Ούτε το ελάχιστο δεν έχω σκοπό να κάνω για την Ελλάδα, δηλαδή ούτε καν θα αναπαραχθώ, προκειμένου να μην στελεχώσω με τους απογόνους μου την επόμενη γενιά δούλων προς εκμετάλλευση από το Ναζιστικό καθεστώς που χρήζει αχαρακτήριστους τύπους σαν και εσάς ως Εκτιμητές Ποιότητας Ανθρώπων.
(Τώρα που το θυμήθηκα και στο Άουσβιτς υπήρχε τέτοια θέση Εκτιμητή Χρήσιμων Κρατουμένων, ο οποίος πρώτους έστελνε στους φούρνους, μα ποιους άλλους φυσικά, τους γνώριμους μας άχρηστους. Φυσικά υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ θαλάμου αερίων και βυθού του Αιγαίου, δεν προσπαθώ να συμψηφίσω, μην με παρεξηγείτε, έναν τυχαίο παραλληλισμό κάνω, εξάλλου αυτοί φορούσαν σβάστικα στο πέτο, οι δικοί σας φονιάδες πνίγουν μωρά με τον σταυρό στο χέρι, μιας και όπως και να το κάνουμε, πιο politically correct είναι οι φόνοι αθώων στο όνομα της Χριστιανοσύνης.)

Συνεχίζοντας την ανάλυση περί της τραγικής μου ποιότητας λοιπόν, σας ανακοινώνω πως ούτε επενδύσεις δεν πρόκειται να κάνω στην χώρα που λυμαίνεστε, μιας και είμαι φτωχομπινές, εσκεμμένα, επειδή δεν έχω την παραμικρή διάθεση να δουλέψω και να φορολογούμαι προκειμένου να αγοράζουν διαμερίσματα οι έκφυλοι απόγονοι των Ναζιστικών συμμοριών που κυβερνάνε τον τόπο. Αλλά και Κροίσος να ήμουν δεν θα επένδυα ποτέ σε μια κοινωνία σαν την Ελληνική, τόσο εκμαυλισμένη από αδίστακτους κοινωνιοπαθείς σαν και εσάς και τόσο διαβρωμένη από λούμπεν εγκληματίες σαν αυτούς που στελεχώνουν την Ναζιστική χούντα για την οποία εργάζεστε ως περήφανος Εκτιμητής Ποιότητας Ανθρώπων.

Αποκορύφωμα της τραγικής μου ποιότητας όμως είναι ότι είμαι εξαιρετικά μορφωμένος, κάτι που καθόλου, μα καθόλου δεν σας εξυπηρετεί, μιας και όταν αναφέρεστε σε επίπεδο ανθρώπων και Ευρωπαϊκή κουλτούρα, εσείς δεν εννοείτε την παιδεία, αλλά την εκπαίδευση στην τυφλή πειθαρχεία προς την εκάστοτε ντόπια μαφία διαχειρίζεται τα Ευρωπαϊκά κονδύλια από τα οποία επιβιώνει η σάπια ηγεσία της χώρας αυτής, η οποία μέχρι τελευταίου αποτελείται από κάτι γλοιώδεις, αμόρφωτους, ψυχοπαθείς μεσάζοντες μεταξύ των εθελόδουλων ημεδαπών αγροίκων και των ιδιοτελών ιμπεριαλιστών τοκογλύφων.

Νομίζω ότι με όλα τα προαναφερθέντα έχετε πειστεί για την τραγική μου ποιότητα κύριε Δένδια, και αν κάτι δεν σας πείθει από αυτά που προανέφερα, ας ρίξω και το τελευταίο χαρτί στο τραπέζι: είμαι ομοφυλόφιλος. Πείτε μου λοιπόν, από που φεύγει ο σκυλοπνίχτης για το Φαρμακοάουσβιτς παρακαλώ, και πόσο είναι το εισιτήριο, φτάνει ένα χρυσό δόντι ή να σας δώσω και κάτι ψιλά που είχα για την κονσέρβα του γάτου μου;

Με αηδία και μόνο στην ιδέα ότι αναπνέω τον ίδιο αέρα με καθάρματα σαν και σας,

Π.

 

Σύνταγμα Αλαζόνων. του Γιάννη Λαζάρου

Πόσα χρήματα χρειάζεσαι το μήνα να ταΐσεις την οικογένειά σου; Πόσα χρειάζεσαι για να πληρώσεις τους λογαριασμούς; Πόσα χρειάζεσαι για να έχεις τα βασικά είδη ανάγκης; Πόσα χρειάζεσαι για να πληρώσεις τα γενόσημα φάρμακά σου; Πόσα για το νερό, πόσα για το ηλεκτρικό, πόσα για το τηλέφωνο, πόσα για τα κοινόχρηστα, πόσα για την βενζίνη, πόσα για την θέρμανση; Μην ανησυχείς η δημοκρατική κυβέρνηση της Ελλάδας έχει ήδη δημιουργήσει το Κυβερνητικό Συμβούλιο Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους. Αυτό είναι κάτι σαν τον κόφτη που έχουν τα φορτηγά στο ταχύμετρο για να μην ξεπερνάνε το όριο ταχύτητας. 

Αν εσύ, λοιπόν, χρωστάς στο κράτος δικαίου της Ελλάδας θα επεμβαίνουν οι διορισμένοι από την ανεξάρτητη χώρα Ελλάδα για να σου βάζουν φραγμό στα έξοδα έτσι ώστε να πληρώνεις με συνέπεια τις δόσεις που θα σου ορίσουν οι ίδιοι. Δεν μπορείς να τρέχεις εσύ σαν τρελό φορτηγό αγοράζοντας περιττά πράγματα όπως π.χ πάνες συγκεκριμένης μάρκας, φάρμακα που θα σε σώσουν, γάλα μικρής διάρκειας, ψωμί από αλεύρι, κρέας από ντόπιο παραγωγό. Η λίστα θα είναι ατέλειωτη και έτσι φτιαγμένη, ώστε να έχεις τα βασικά αλλά αυτά να συμπίπτουν με την ανάγκη των πολυεθνικών που σου πουλάνε χείριστης ποιότητας προϊόντα αλλά εξυπηρετούν από τη μια την χείριστη επιβίωσή σου και από την άλλη την μέγιστη εισφορά εσόδων με τις ευλογίες του Κράτους.

Όλα αυτά βέβαια, ισχύουν εφόσον σου έχει απομείνει κάποια πηγή εσόδων. Με λίγα λόγια βάση αυτής της “ανεξάρτητης αρχής” είσαι τυχερός που το σπίτι σου έχει κόκκινο δάνειο διότι έχεις το δικαίωμα να επιβιώνεις. Για όσους δεν έχουν υποθήκη διότι δεν έχουν σπίτι η “ανεξάρτητη αρχή” δεν αναφέρεται πουθενά. Το δάνειο στην τράπεζα και τα χρέη στο δημόσιο θα σου επιτρέπουν να περιφέρεσαι ως ζόμπι και να νομίζεις ότι επιβιώνεις. Όσοι έχουν χάσει το δικαίωμα να έχουν υποθηκευμένο σπίτι είναι βάση της “ανεξάρτητης αρχής” τελειωμένη υπόθεση. Δεν τους απασχολούν τέτοιου είδους πολίτες.

Απογοητευμένος για την αφαίρεση και της τελευταίας ικμάδας προσωπικής ανεξαρτησίας από το Συμβούλιο Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους, εκτός του ότι σκέφτεσαι, γιατί άραγε να μην υπάρχει και Συμβούλιο Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους, αποφασίζεις να τους τιμωρήσεις αλλάζοντας την ψήφο σου διότι η καταπάτηση της προσωπικής ελευθερίας είναι αντισυνταγματική. Λες θα πάω με νέους, άφθαρτους, που έχουν αγωνιστική διάθεση να διορθώσουν τα κακώς κείμενα υπερασπίζοντας το Σύνταγμα το οποίο είναι φρουρός της ατομικής ελευθερίας του Έλληνα πολίτη. Έρχεται όμως ο αγωνιστής, ο νέος ο άφθαρτος, ο καθαρός και μέσα σε μία πρόταση αποδεικνύει ότι πριν ακόμη σε εκπροσωπήσει ως κυβερνήτης του κράτους έχει πάρει τις αποφάσεις του δηλώνοντας για τις ενέργειες της νυν κυβέρνησης ότι “Η παραβίαση του Συντάγματος δικαιολογείται εν μέρει από τις έκτακτες περιστάσεις”.

Ο πρόεδρος της αντιπολίτευσης που παντιέρα 3 χρόνια έχει την καταστρατήγηση του Συντάγματος λόγω των Μνημονίων έρχεται και δίνει συγχωροχάρτια (και μάλιστα σε συνάντηση με τους εκπροσώπους της Δικαιοσύνης) σε αυτά που πράττει η κατοχική κυβέρνηση. Ποιες είναι αυτές οι έκτακτες περιστάσεις κατά τον Αλέξη Τσίπρα που με ελαφρότητα χρησιμοποιεί το Σύνταγμα για να κάνει τις προεκλογικές του δημόσιες σχέσεις με τον θεσμό της Δικαιοσύνης; Ξεχνάει κι αυτός ότι το Σύνταγμα δεν είναι η Αγία Γραφή που αν θες πιστεύεις και αν θες όχι. Δεν είναι νόμος που ανάλογα με την κάθε κυβέρνηση ισχύει ή καταργείται, αλλάζοντας μια τροπολογία. Είναι το απόλυτο εργαλείο για την υπεράσπιση του λαού και μόνο αυτού. Απ' ό,τι φαίνεται, χρησιμοποιώντας το κάποιοι ως χαρτί τουαλέτας για να επιβάλλουν ανθρωποφύλακες τύπου Συμβουλίου Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους ανάγκασαν και τον Αλέξη να μην αλλάξει τουαλέτα μεθαύριο που θα συγκυβερνάει.

Όταν εσύ θα μπαίνεις στην λίστα της “ανεξάρτητης αρχής” για το πως θα διαχειρίζονται την ζωή σου θα είσαι μια “έκτακτη περίσταση” και βάση αυτής, ως παράπλευρη απώλεια, θα χάνεις και την ιδιοκτησία σου και την ζωή σου. Αν σκεφτείς ότι μιλάμε για ανθρώπους και ότι όλα αυτά συμβαίνουν στον πραγματικό, στον παρόντα χρόνο σού έρχεται κλαυσίγελος μετά οργής διότι ουσιαστικά δεν έχεις να πιαστείς από πουθενά. Ποιος θα το έλεγε ότι το όνειρο για ένα σπίτι, που μάτωσες να φτιάξεις, θα είναι το σχοινί που θα σου βάλουν στον τράχηλο πετώντας σε από το μπαλκόνι του Συντάγματος στο οποίο ο Αλέξης προκαταβολικά έβγαλε τα σίδερα ασφαλείας.

Ενώ όλοι διαθέτουν χιλιάδες ώρες αερολογίες για να μαζέψουν ψήφους για τις εκλογικές μάχες που έρχονται, κανείς δεν μιλάει για τον άνθρωπο, τον παρόντα άνθρωπο, που έχει καταστεί έρμαιο να περιφέρεται ως αριθμός από την Λίστα Ψηφοφόρων στην Λίστα Ιδιωτικού Χρέους τάζοντας του όπως πάντα μία καλύτερη ζωή στις οποιεσδήποτε επερχόμενες εκλογές, όχι όπως Αμερική, αλλά όπως Αγία Γραφή. Ψήφιζε και μη ερεύνα.

Επειδή το Σύνταγμα το υπερασπίστηκαν ακόμη και με την ζωή τους συντάγματα Ευζώνων (λαός), σήμερα που το κουρελιάζουν συντάγματα Αλαζόνων, οι πρόσφυγες του άμεσου μέλλοντος δεν θα κουβαλάνε ως ανάμνηση μια χούφτα χώμα, αλλά ένα κομμάτι Συντάγματος μιας χώρας που κάποτε την έλεγαν Ελλάδα.-

Γιάννης Λαζάρου
 

Πολύ λίγοι για Έλληνες

Αυτό που θα μείνει στο τέλος είναι η πίκρα γιατί δεν είπαμε: “Σκάστε, ρε”. Θα μείνει μισοτελειωμένη η πρόταση που χρόνια το κεφάλι μας φτιάχνει και χωράει όλα αυτά που καταπίναμε και καταπίνουμε λεπτό το λεπτό, μέρα με την μέρα: “ Τι λες ρε, μαλ.....!”. Θα αποχωρήσουμε από το σανίδι της θεατρικής παράστασης “Η Ελλάδα που φεύγει” και δεν θα έχουμε δώσει το απόλυτο του ρόλου μας κλείνοντας το έργο με μία γροθιά στα μούτρα αυτών που φτύνουν σε τάφους, που απειλούν τις ζωές μας, που νομίζουν ότι το ύψος της θέσης τους είναι ψηλότερο από το βάθος της υπομονής μας.
Δώσαμε τόπο στην οργή σε εποχές που οι λέξεις που έβγαιναν από το στόμα των πολιτικάντηδων είναι ίδιες με
αυτές που ξεστομίζουν τώρα. “Ένα κωλόπανο” κατά τον Πάγκαλο που δεν το πήρε ο αέρας η ελληνική σημαία την νύχτα των Ιμίων κι εμείς απλά σιωπήσαμε. Ένα “ευχαριστούμε την Αμερική” του Σημίτη και εμείς απλά φάγαμε δύο μπουκιές απανωτές για να πνίξουμε το “άει σιχτίρ” που έβγαινε αυθόρμητα από τα σωθικά μας. Ακούσαμε από το στόμα της Μπενάκη ότι, “Τα εθνικά μας σύνορα, ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάρις της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίας πέραν των γνωστών και καθιερωμένων....”. Περιμέναμε την αντίδραση του προέδρου της Δημοκρατίας και δεν απαντήσαμε ποτέ. Η κουβέντα της κυράτσας πλανήθηκε 5 ολόκληρα χρόνια και ήρθε να γίνει πράξη χωρίς ένα “Τι είπες, μωρή;!” από την πλευρά μας. Αντιθέτως ήμαστε έτοιμοι τότε να ορίσουμε πρώτο στις επόμενες σφυγμομετρήσεις ως δημοφιλέστερο το μουγκό που παραλάμβανε την προεδρία της Δημοκρατίας.
Συνεχίσαμε όμως να σωπαίνουμε ακόμα και όταν άρχισαν οι Έλληνες να βάζουν τέλος στην ζωή τους από τις “παραβιάσεις των δικαιωμάτων από αρχές και εξουσίες”. Αντί για ένα “τι κάνετε, ρε ξεφτίλες”, καθόμασταν ήσυχα και μετρούσαμε τους νεκρούς ακούγοντας τον Ρέππα να τους χαρακτηρίζει “παράπλευρες απώλειες”. Εκτονώσαμε με ακίνδυνα σχόλια μέσω διαδικτύου τις δηλώσεις του ανέραστου Ψαριανού ότι οι “Έλληνες αυτοκτονούν από έρωτα”. Μέχρι εκεί φθάνουν τα παντελόνια μας: Πάνω από το γόνατο.
Μέχρι και όταν ο Δημήτρης Χριστούλας έδωσε το σύνθημα αυτοκτονώντας μπροστά στην Βουλή να φωνάξουμε, εμείς σαν θλιμμένες χήρες φορέσαμε τις πλερέζες και πηγαίναμε νοητά το φέρετρο χωρίς να καν να φτύσουμε τον δολοφόνο. Αλήθεια, θυμάται κανείς τον Δημήτρη Χριστούλα από όλους εκείνους που άναβαν κεριά στη μνήμη του καλύπτοντας έτσι την επικίνδυνη αμνησία τους;
Είμαστε τόσο επικίνδυνα ήσυχοι που ακόμη και όταν το τίποτα Τζήμερος ειρωνεύονταν τον θάνατο των φοιτητών στην Λάρισα από αναθυμιάσεις δεν απαντήσαμε αντίθετα του επιτρέπουμε να τσεπώνει τις επιδοτήσεις του Κράτους για την εκλογική του επιτυχία. Ούτε ένα “άντε πλύσου” δεν είπαμε δια ζώσης στην κουλτουριάρα συγγραφέα Διβάνη όταν ο θάνατος ενός 19χρονου για εισιτήριο του ενός (1) ευρώ σχολιάστηκε από την ίδια ως “αποτέλεσμα τσαμπατζήδων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς”.
Και τι δεν έχουμε ζήσει και τι δεν έχουμε ακούσει από τον καιρό των παχιών αγελάδων μέχρι τον καιρό των ισχνών αγελάδων που από περιούσιος λαός γίναμε “λαός διεφθαρμένων” κατά τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου.
Δεν είμαστε διεφθαρμένοι, είμαστε λίγοι. Πολύ λίγοι για να σηκώσουμε το “κωλόπανο του Πάγκαλου” στις πλάτες μας, πολύ λίγοι για να μην χρωστάμε “ευχαριστώ” σε κανέναν. Τόσο λίγοι για να μην φράξουμε τα σύνορα της εθνικής μας κυριαρχίας και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τόσο ελάχιστοι που η παρατεταμένη σιωπή μας είναι το χώμα που σκεπάζει τους τάφους των “παράπλευρων απωλειών”. Τόσο επικίνδυνα μηδαμινοί που δεν κάναμε τους ανέραστους να αυτοκτονήσουν από το δικό μας έρωτα για την πατρίδα. Τόσο λιλιπούτειοι που δεν κάναμε τα κεριά οργισμένους θρήνους να διαπεράσουν σαν σφαίρες τα κεφάλια των ηθικών αυτουργών. Τόσο ολίγιστοι που δεν λυγίσαμε τον λάρυγγα αυτών που ειρωνεύονται εκ του ασφαλούς τον θάνατο αμούστακων παιδιών. Τόσο νάνοι που καθόμαστε κλαρίνο μπροστά στην κάθε κουλτουριάρα άεργη που παίζει με τις λέξεις και νομίζει ότι η αξία μιας ανθρώπινης ζωής δε ξεπερνά την τιμή ενός εισιτηρίου του τρόλεϊ.
Είναι μικρό το δικαστήριο του μυαλού μας για να χωρέσει στο εδώλιο το μπόι της σιωπής μας.- 



WSJ: Γάλλοι και Γερμανοί αποφάσισαν μυστικά για την Ελλάδα

Μόνο οργή και απογοήτευση μπορεί να προκαλέσει το δημοσίευμα της εφημερίδας Wall Street Journal (WSJ), αναφορικά με μία συνάντηση που έγινε στο περιθώριο του Eurogroup. Όπως αναφέρει η εφημερίδα, την ώρα που ο έλληνας υπουργός Οικονομικών έδινε συνέντευξη τύπου, οι υπουργοί Οικονομικών της Γαλλίας και της Γερμανίας, καθώς επίσης και ευρωπαίοι αξιωματούχοι πραγματοποίησαν μυστική συνάντηση με επίκεντρο τις αυξανόμενες ανησυχίες γύρω από την ελληνική διάσωση.
Σύμφωνα με την εφημερίδα στη συνάντηση, συμμετείχαν ανώτατοι αξιωματούχοι του ΔΝΤ, της Κομισιόν, της ΕΚΤ, ανώτατοι αξιωματούχοι της ευρωζώνης, καθώς και οι υπουργοί Οικονομικών της Γαλλίας και της Γερμανίας.
Στόχος τους ήταν να βρουν τρόπους για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που απειλούν την εύθραυστη ανάκαμψη στην Ελλάδα και την ευρύτερη ευρωζώνη.
Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τον τρόπο με τον οποίο θα πιέσουν την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει σε μη δημοφιλείς μεταρρυθμίσεις. Όπως επίσης και γύρω από τον τρόπο που θα συγκεντρωθούν εξτρά κεφάλαια προκειμένου να καλυφθούν οι χρημαατοδοτικές ανάγκες της Αθήνας, για το δεύτερο εξάμηνο του έτους, οι οποίες εκτιμώνται σε 5 -6 δισ. ευρώ.
Πιο απλά, οι γερμανοί και γάλλοι εταίροι μας αποφάσισαν για εμάς δίχως εμάς. Παρά τα όσα υποστηρίζουν οι κ.κ. Αντώνης Σαμαράς και Γιάννης Στουρνάρας. Αν και σύμφωνα με το δημοσίευμα, η συνάντηση δεν κατέληξε σε συμπέρασμα
Και μόνο το γεγονός όμως δείχνει το πόσο η χώρα εδώ και τέσσερα σχεδόν χρόνια έχει παραδώσει την εθνική της κυριαρχία και απλά εκτελεί εντολές.


http://www.koutipandoras.gr/

17.500 εποχικές προσλήψεις στους Δήμους...λίγο πριν τις δημοτικές εκλογές!

Λίγο πριν τις Δημοτικές εκλογές και τις Ευρωεκλογές, η κυβέρνηση ανακοινώνει 17.500  προσλήψεις εποχικών υπαλλήλων, στη Τοπική Αυτοδιοίκηση!Παλαιότερα αυτό, ίσως να ονομάζονταν πελατειακές σχέσεις.Τώρα,σίγουρα το ονομάζουν Ανάπτυξη...
Σύμφωνα με το Έθνος, ο Γ.Μιχελάκης, έχει στείλει σχετική εγκύκλιο προς τους δήμους και τις περιφέρειες όλης της χώρας και ζητεί την πλήρη καταγραφή των αναγκών τους σε έκτακτο προσωπικό.
Μάλιστα η μεγάλη πλειονότητα των προσλήψεων αναμένεται να πραγματοποιηθεί μέχρι τις 18 Μαρτίου, δεδομένης της απαγόρευσης που ισχύει για προσλήψεις και μεταβολές προσωπικού δύο μήνες πριν από τη διενέργεια των επερχόμενων αυτοδιοικητικών εκλογών (18 Μαΐου).
Παράλληλα, το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης ξεκίνησε την απογραφή επιτυχόντων σε διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ, οι οποίοι ανήκουν στις εκπαιδευτικές κατηγορίες της Πανεπιστημιακής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης. Οι επιτυχόντες αυτοί θα αξιοποιηθούν στο πλαίσιο των 10.000 προσλήψεων μονίμου προσωπικού που έχουν προγραμματισθεί για το 2014. Στην τοπική αυτοδιοίκηση, και κυρίως στους δήμους, θα προσληφθούν συνολικά 17.591 εποχικοί υπάλληλοι.
Από αυτούς:
*Οι 2.842 υπολογίζεται ότι θα απασχοληθούν με συμβάσεις ορισμένου χρόνου και έργου στις κεντρικές υπηρεσίες των ΟΤΑ και στα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου των δήμων.
*Οι 6.600 θα απασχοληθούν μέσω προγραμμάτων ΕΣΠΑ και
*Άλλοι 8.149 σε ανταποδοτικές υπηρεσίες και δομές όπου οι πολίτες πληρώνουν αντίτιμο.
Υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 6.000 νέες θέσεις εποχικού προσωπικού θα προκηρυχθούν άμεσα μετά την έγκριση των αιτημάτων που θα καταθέσουν οι ΟΤΑ από την κυβέρνηση με βάση το σχέδιο προσλήψεων της κυβέρνησης.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι ειδικότητες που θα προκριθούν προκειμένου να πραγματοποιηθούν μέχρι τις 18 Μαρτίου οι προσλήψεις του έκτακτου προσωπικού αφορούν κυρίως θέσεις για εργάτες καθαριότητας, εργάτες πρασίνου αλλά και προσωπικό για βρεφονηπιακούς σταθμούς, καθώς και ειδικότητες που θα έπρεπε να προσληφθούν το καλοκαίρι, όπως ναυαγοσώστες και γυμναστές.
Στόχος είναι να έχουν καλυφθεί οι ανάγκες των δήμων σε έκτακτο προσωπικό δύο μήνες πριν από τη διενέργεια των εκλογών καθώς, σύμφωνα με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο απαγορεύονται οι προσλήψεις από τις 18 Μαρτίου μέχρι και τον Οκτώβριο του 2014 οπότε και θα αναλάβουν οι νέες διοικήσεις σε δήμους και περιφέρειες.


http://www.koutipandoras.gr/

Το φυντάνι κι αν το πλένεις... Του Θανάση Καρτερού

Όποιος δει τα βίντεο και τις φωτογραφίες από τα χτεσινά συμβάντα στο γραφείο του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη θα συμφωνήσει ασφαλώς με την ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας. Διότι είναι ολοφάνερο ποιος επιτέθηκε σε ποιον, ποιος επιδιώκει να τρομοκρατήσει ποιον, ποιος στέκεται απέναντι στη δημοκρατική νομιμότητα. Και τι κουμάσια είναι "τα φυντάνια του ΣΥΡΙΖΑ" -ο χαρακτηρισμός διατυπώνεται στην ανακοίνωση της Ν.Δ.- εν συγκρίσει μάλιστα με τα φυντάνια της αστυνομίας.
Βλέπεις λοιπόν στα σχετικά στιγμιότυπα: Τα φυντάνια να τρομοκρατούν την πόρτα του Βαρβιτσιώτη με αυτοκόλλητα. Τα φυντάνια να πετούν εναντίον των δυνάμεων της τάξεως αιχμηρά αλλά και αμβλέα συνθήματα όπως "πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών" και άλλα ακόμα χειρότερα που αφορούν σε ζώντες πολιτικούς και νεκρούς μετανάστες. Τα φυντάνια να επιτίθενται στις χειροπέδες των αστυνομικών με τα χέρια τους, στα κλομπ με φωτογραφικές μηχανές, στην τάξη εν γένει με την αταξία τους.
Προφανώς και μπροστά σε μια τέτοια "απρόκλητη επίθεση των νεολαίων του ΣΥΡΙΖΑ" η αστυνομία όφειλε να αντιδράσει. Και δεν έκανε και τίποτε φοβερό - έχει κάνει πολύ χειρότερα. Κοπάνησε μερικές σε αγόρια και κορίτσια, έσυρε αγόρια και κορίτσια στην άσφαλτο, πέταξε αγόρια και κορίτσια σαν σακιά στο πεζοδρόμιο. Έφαγαν μερικές και κάποιοι βουλευτές - αριστεροί πάντως. Και κάποιοι φωτογράφοι - μάλλον αριστεροί κι αυτοί. Λένε και για έναν δεξιό δήμαρχο, αλλά ακόμα κι αν αληθεύει, υπάρχει το ερώτημα τι γύρευε κι αυτός ο ευλογημένος μεταξύ κλομπς και φυντανιών.
Ποιο είναι το ενθαρρυντικό στα σχετικά στιγμιότυπα; Το πάθος πολλών αστυνομικών στην αντιμετώπιση των φυντανιών απ' όπου κι αν προέρχονται. Και των φωτογράφων. Και των φακών της δημοσιότητας εν γένει. Και των βουλευτών. Τόσο αποκαλυπτικές είναι οι εικόνες, ώστε να πικραίνεται κανείς που όλοι οι αστυνομικοί φροντίζουν -από σεμνότητα ασφαλώς- να έχουν κρυμμένα τα διακριτικά τους και δεν είναι δυνατό να τους συγχαρεί κανείς και προσωπικά. Γιατί δεν είναι και μικρό πράγμα να τα βάζεις με φυντάνια και να περνάς χειροπέδες σε 47 απ' αυτά χωρίς ούτε μια γρατζουνιά σε αστυνομική παρειά.
Αξίζουν συνεπώς συγχαρητήρια στον Δένδια. Στον Σαμαρά επίσης. Και στον Βαρβιτσιώτη φυσικά - τον γενναίο όχι μόνο του Αιγαίου αλλά και της Γενναδίου. Όσο για τα φυντάνια, τι να πεις. Το φυντάνι κι αν το πλένεις...

http://www.avgi.gr/

Παρασκευή 31 Ιανουαρίου 2014

Πρόταση Τσίπρα: Γ. Σακελλαρίδης για Αθήνα - Ρ. Δούρου για περιφέρεια Αττικής

Τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη για τη θέση του υποψηφίου δημάρχου Αθήνας και τη Ρένα Δούρου για τη θέση του περιφερειάρχη Αττικής, πρότεινε προ ολίγου στην Πολιτική Γραμματεία, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας.
Ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης σημείωσε την ανάγκη να προωθηθούν νέα και άφθαρτα πρόσωπα, ώστε να δοθεί το στίγμα της αντιπαράθεσης με το φθαρμένο σύστημα του δικομματισμού. Οι προτάσεις αυτές αναμένεται να εγκριθούν την Κυριακή με ψηφοφορία στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος.
Ο Γ. Σακελλαρίδης είναι συντονιστής του τμήματος οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και συνεργάτης του βουλευτή Ευκλείδη Τσακαλώτου.
Κατά τη συνεδρίαση, προτάθηκε να υποστηριχθούν οι εξής υποψηφιότητες για τις άλλες δώδεκα περιφέρειες της χώρας:
- Κεντρική Μακεδονία: Η βουλευτής Δέσποινα Χαραλαμπίδου.
- Δυτική Μακεδονία: Ο δημοσιογράφος Θόδωρος Καρυπίδης.
- Ανατολική Μακεδονία: Ο πρόεδρος της ΝΕ του ΣΥΡΙΖΑ Καβάλας Κώστας Μορφίδης.
- Ιόνιο: Ο Θεόδωρος Γαλιατσάτος, υποψήφιος περιφερειάρχης το 2010 και περιφερειακός σύμβουλος.
- Πελοπόννησος: Ο ανεξάρτητος βουλευτής Β' Αθηνών, Οδυσσέας Βουδούρης
- Νότιο Αιγαίο: Ο δήμαρχος Λειψών Σταύρος Μπενέτος
- Βόρειο Αιγαίο: Η δημοσιογράφος Αγλαΐα Κυρίτση
- Κεντρική Ελλάδα: Ο βουλευτής Εύβοιας Βαγγέλης Αποστόλου
- Δυτική Ελλάδα: Ο βουλευτής Αχαΐας Βασίλης Χατζηλάμπρου
- Θεσσαλία: Η βουλευτής Λάρισας Ηρώ Διώτη
- Κρήτη: Ο βουλευτής Ηρακλείου Μιχάλης Κριτσωτάκης
- Ήπειρος: Η βουλευτής Άρτας Όλγα Γεροβασίλη

http://www.avgi.gr/

Economist: «Η τρόικα τρώει τις σάρκες των χωρών τις οποίες υποτίθεται ότι σώζει»

Με τον Κέρβερο της ελληνικής μυθολογίας, ο οποίος φυλούσε τις πύλες του Άδη, παρομοιάζει το οικονομικό περιοδικό «The Economist» την τρόικα, υποστηρίζοντας ότι σαν άλλος Κέρβερος «παγιδεύει την Ελλάδα σε έναν οικονομικό Κάτω Κόσμο».


Ασκώντας σκληρή κριτική στους εκπροσώπους των δανειστών της χώρας, το περιοδικό τάσσεται υπέρ της αλλαγής του θεσμού της τρόικας, τόσο σε ελληνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

«Στην ελληνική μυθολογία ο Κέρβερος είναι ένα σκυλί με τρία κεφάλια το οποίο φυλάει τις πύλες του Άδη. Στη μοντέρνα πολιτική σκηνή της Ελλάδας, η τρόικα είναι ένα τρικέφαλο τέρας που παγιδεύει τη χώρα σε έναν οικονομικό Άδη», επισημαίνει χαρακτηριστικά το «Economist».

Μάλιστα, θέλοντας να δείξει πόσο μεγάλη είναι η αντίδραση των Ελλήνων, αλλά και των Πορτογάλων, απέναντι στους τροϊκανούς, το «Economist» αναφέρει ότι στην Αθήνα ακόμη και οι καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών αποκαλούν τους ελεγκτές της τρόικας «δολοφόνους», ενώ στη Λισαβόνα έχουν κάνει κατά καιρούς την εμφάνισή τους πανό που βρίζουν με τον χειρότερο τρόπο την τρόικα.

«Ως φρουρός των δανειστών που είναι, η τρόικα δεν θα γινόταν ποτέ αγαπητή», γράφει το περιοδικό, επισημαίνοντας πως το τελευταίο διάστημα ο ρόλος της βρίσκεται υπό αμφισβήτηση, καθώς υπάρχει το εξής ερώτημα: «Μήπως το ”τέρας” τρώει τις σάρκες των χωρών τις οποίες υποτίθεται ότι σώζει; Και ποιος ελέγχει το “τέρας” έτσι και αλλιώς»;

Το Economist αναφέρεται στη συνέχεια στην έρευνα που διεξάγεται για τον ρόλο της τρόικας, τονίζοντας ότι η πιο «πικρή» κριτική γίνεται στην Ελλάδα αφού -όπως τονίζει- «υπάρχει κάποιος λόγος».

Σύμφωνα με το περιοδικό ο λόγος αυτός είναι η ανεργία η οποία έχει εκτιναχθεί στο 27% αλλά και η αυξανόμενη ύφεση, ενώ αναφερόμενο στις προστριβές και τις διαφωνίες της κυβέρνησης με τους εκπροσώπους των δανειστών, σημειώνει πως «η περίοδος της διαφωνίας είναι περίεργη, καθώς η Ελλάδα έχει την προεδρία της ΕΕ και η αποδυναμωμένη κυβέρνηση ρισκάρει τον εξευτελισμό στις ευρωεκλογές του Μαΐου από τα κόμματα που είναι εναντίον της τρόικας».

Το περιοδικό αναφέρει ακόμη ότι εάν οι Ευρωπαίοι πραγματικά επιθυμούν ο ΣΥΡΙΖΑ να μην ανέβει ποτέ στην εξουσία, τότε η λύση είναι μία: Η άμεση διαγραφή μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους…

pentapostagma.gr

 

ΝΔ - ΠΑΣΟΚ «έγδαραν» οικονομικά όλα τα κοινωνικά στρώματα Του Γιώργου Δελαστίκ

Εδραιώνεται σταδιακά η πεποίθηση σε όλο και ευρύτερα τμήματα του ελληνικού λαού ότι στις ευρωεκλογές του Μαΐου -υπό την προϋπόθεση ότι αυτές θα διεξαχθούν σε κλίμα ομαλότητας- είναι ελάχιστες οι πιθανότητες πλέον να αναδειχθεί πρώτο κόμμα η ΝΔ. Κάθε οικονομικό στοιχείο για την πορεία της χώρας που δημοσιοποιείται αποτελεί και νέο πλήγμα για την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. Δεν υπάρχει κοινωνικό στρώμα που να μην έχει επιδεινωθεί δραματικά η οικονομική του κατάσταση από το 2010 μέχρι σήμερα εξαιτίας της μνημονιακής πολιτικής που άσκησαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ υπό τον Γιώργο Παπανδρέου, της συνεργασίας ΠΑΣΟΚ - ΝΔ υπό τον Λουκά Παπαδήμο και τέλος της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ υπό τους Σαμαρά - Βενιζέλο. Ο φόρος εισοδήματος κατά τη μνημονιακή τετραετία 2010-2013 για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους αυξήθηκε υπέρμετρα, έως και... 700% (!) όπως τονίζει το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής. Οι συνήθως φοροδιαφεύγοντες ελεύθεροι επαγγελματίες θα πληρώσουν έως και... 900% (!) περισσότερους φόρους σήμερα από όσους προ τετραετίας. Το συνολικό ποσό που πληρώνουν όσοι Ελληνες έχουν σπίτι, οικόπεδο ή χωράφι αυξήθηκε... 700%! Ο ΦΠΑ αυξήθηκε τέσσερις φορές από το 2010, ενώ ο φόρος στο πετρέλαιο θέρμανσης αυξήθηκε κατά 450% (!) με αποτέλεσμα να παγώνει όλη η Ελλάδα γιατί σχεδόν καμία οικογένεια ή πολυκατοικία δεν είναι πλέον σε θέση να πληρώσει το πετρέλαιο για να ανάψει καλοριφέρ.
Πάνω από 900.000 Ελληνες έμειναν άνεργοι -επιπλέον των 400.000 που προϋπήρχαν της κρίσης- στα τέσσερα χρόνια της μνημονιακής πολιτικής. Μετά από όλα τα προαναφερθέντα «επιτεύγματα», πρέπει να έχει κανείς πολιτικό θράσος για να ζητάει την ψήφο αυτών που κατέστρεψε με την πολιτική του και να πάσχει από πολιτική αφέλεια, αν επιπλέον νομίζει ότι ο λαός θα του τη δώσει. Φτάσαμε στο σημείο η 14η στους παλιούς 15 της ΕΕ από πλευράς πλούτου (μόνο η Πορτογαλία ήταν φτωχότερη από την Ελλάδα) να έχει πλέον υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές από τον μέσο όρο της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Ο ΦΠΑ είναι 23% στη χώρα μας, όταν ο μέσος όρος του στην Ευρωζώνη είναι 20,45% και στην ΕΕ των «28» είναι 21,52%. Ο υψηλότερος συντελεστής φορολόγησης φυσικών προσώπων είναι 46% στην Ελλάδα, ενώ στην ΕΕ είναι... δέκα (!) εκατοστιαίες μονάδες μικρότερος κατά μέσο όρο (36,66%) και στην Ευρωζώνη αρκετά χαμηλότερος (44,52%) πάντα κατά την έκθεση του προϋπολογισμού της Βουλής. Ακόμη τραγικότερο είναι το γεγονός ότι αυτό το ανελέητο φορολογικό «γδάρσιμο» των Ελλήνων, πρωτοφανές σε παγκόσμιο επίπεδο, λαμβάνει χώρα όχι σε περίοδο ευημερίας, αλλά σε περίοδο κατάρρευσης των εισοδημάτων του ελληνικού πληθυσμού και ταυτόχρονα συντελείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Κατά την εξαετία 2007-2012, το πραγματικό ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των ελληνικών νοικοκυριών καταβαραθρώθηκε σε ποσοστό 35,4%, ενώ στην Ισπανία και την Ιταλία μειώθηκε κατά πολύ λιγότερο, κατά 11% - ακριβέστερα κατά 11,3% στην Ισπανία και κατά 10,9% στην Ιταλία. Ασύγκριτα λιγότερο μειώθηκε το εισόδημα των νοικοκυριών στις δύο άλλες χώρες που τελούν υπό μνημονιακό καθεστώς - μόνο 5,3% στην Πορτογαλία και 6,2% στην Ιρλανδία, έξι φορές λιγότερο! Είναι να μειώνεται το διαθέσιμο εισόδημα του πληθυσμού κατά το 35% και η κυβέρνηση να αυξάνει τη φορολογία εισοδήματος κατά... 700% και 900%, να διπλασιάζει σχεδόν τον βασικό συντελεστή του ΦΠΑ από το 11% στο 23% και επιπροσθέτως να υποχρεώνει τους Ελληνες να πληρώσουν και εφτά φορές περισσότερους φόρους συνολικά (από 500 εκατομμύρια το 2009 σε 3,5 δισεκατομμύρια το 2013) για τα ακίνητα που κατέχουν; Ας μη νομίσει δε κανείς ότι αυτή η τάση συρρίκνωσης του διαθέσιμου εισοδήματος των Ελλήνων ανακόπηκε. Κάθε άλλο.
Συνολικά στοιχεία για το 2013 δεν υπάρχουν ακόμη, αλλά βάσει των δεδομένων για το τρίτο τρίμηνο του 2013 που ανακοίνωσε τη Δευτέρα η στατιστική υπηρεσία της χώρας μας, η ΕΛΣΤΑΤ, το διαθέσιμο εισόδημα των ελληνικών νοικοκυριών συρρικνώθηκε κατά 8% σε σύγκριση με το τρίτο τρίμηνο του 2012. Η τελική καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών μας μειώθηκε το ίδιο τρίμηνο σε σχέση με το αντίστοιχο του 2012 κατά 10,2%. Πώς θα ζήσουν τα μαγαζιά, αν μειώνεται συνεχώς ο τζίρος τους; Σε ποιον θα πουλάνε τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους οι επιχειρήσεις, αν οι Ελληνες έχουν όλο και λιγότερα λεφτά για ξόδεμα; Πού θα δουλεύουν τελικά οι εργαζόμενοι; Αυτή την τρομερής έκτασης κοινωνική καταστροφή ονομάζει... «success story» η κυβέρνηση! Ζητάει και την ψήφο του λαού από πάνω ως... επιβράβευση! Δύσκολο, νομίζουμε, να την πάρει. Ιδωμεν...




http://www.ethnos.gr/

Tα ένοχα μυστικά της Κατοχής – ‘Ιδια επώνυμα τότε, ίδια επώνυμα και σήμερα στην εποχή του μνημονίου!

του Δημοσθένη Κούκουνα – ιστορικού συγγραφέα

Στον σύγχρονο νομικό πολιτισμό δεν αναγνωρίζεται η συλλογική ή η οικογενειακή ευθύνη. Και καλώς, θα έλεγα. Υπάρχει όμως ένα ζήτημα, τουλάχιστον στην ελληνική πραγματικότητα, με την κληρονομική διαδοχή των πολιτικών οικογενειών.
Δεν είναι τωρινό φαινόμενο, ούτε καν περιορίζεται στην Ελλάδα. Είναι σχεδόν καθιερωμένο οι πολιτικές οικογένειες να διαιωνίζονται και να ασκούν εξουσία. Υπό μία οπτική γωνία θα πρόσθετα μάλιστα ότι είναι και ένδειξη δημοκρατικής λειτουργίας. Δεν πρέπει να δίνονται σε όλους ίσες ευκαιρίες; Γιατί να μην παρέχεται και στους γόνους των πολιτικών οικογενειών η δυνατότητα να σταδιοδρομήσουν στην πολιτική;

Αλλά αυτά δεν είναι παρά ένας καλοπροαίρετος θεωρητικός προβληματισμός. Όπως και να το κάνουμε, υπάρχουν στη χώρα μας πολιτικά τζάκια και επιβιώνουν μέσα από την κληροδοσία ενός προνομιακού «δαχτυλιδιού», όπως επίσης υπάρχουν και μεγαλοεπιχειρηματικά τζάκια… Και τα δύο είδη ανακυκλώνονται αενάως…

Έχει διαπιστωθεί ότι οι πολιτικοί και οι μεγαλοεπιχειρηματίες έχουν μια ιδιότυπη αντίληψη περί του νομίμου και του ηθικού. Ιδίως κατά τα τελευταία χρόνια, από του έτους 2010 και εξής, έχουν παραμεριστεί πολλές αναστολές που σε προηγούμενες εποχές είχαν μια κάποια αξία. Το γεγονός ότι πραγματικά και νομοθετικά η χώρα μας έχει περιέλθει σε μια υποτελή σχέση θα κριθεί ιστορικά εν καιρώ – υποθέτω ενδελεχώς. Δεν είναι η πρώτη φορά που η νεότερη Ελλάδα φθάνει στη χρεοκοπία, ούτε η πρώτη φορά που χάνει την εθνική κυριαρχία της. Και. βεβαίως, ούτε η πρώτη φορά που μια μειοδοτική έως προδοτική πολιτική εξουσία αυθαιρετεί και επιβάλλει ασφυκτικά δεσμά στον λαό μας. 

Έχοντας ασχοληθεί ιδιαίτερα με τη σύγχρονη ιστορία και ειδικά με την περίοδο της Κατοχής 1941-44. διαπιστώνω πολλά κοινά σημεία εκείνης της εποχής με τη σημερινή. Το ζήτημα είναι ότι αίφνης συναντώ συνεπώνυμα πρόσωπα να κυριαρχούν σήμερα όπως και τότε. Και εδώ ακριβώς ανακύπτει το μέγα ερώτημα: Πόσο συμπτωματικό είναι το γεγονός είναι ότι οδηγηθήκαμε στη σημερινή κατάσταση από τα ίδια «επώνυμα»;

Στον χώρο του Τύπου σήμερα το πιο ισχυρό συγκρότημα είναι ο ΔΟΛ. ο οποίος μεταξύ άλλων ελέγχει και ορισμένα ηλεκτρονικά μέσα.

Ακριβώς μια παρόμοια ισχύ είχε και επί Κατοχής. Όπως αναλύω λεπτομερέστερα στο βιβλίο μου «Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια» (Εκδόσεις Ερωδιός), το Συγκρότημα Λαμπράκη είχε ευθέως συνεταιριστεί από τις πρώτες ημέρες της γερμανικής κατοχής με τη γερμανική ημικρατική εταιρεία Μundus η οποία ανήκε κατά 50% στο υπουργείο Προπαγάνδας του Γκέμπελς και κατά 50% στα υπουργείο Εξωτερικών του Ρίμπεντροπ. Τόσο απλά…
Η πλευρά Λαμπράκη κατείχε το 49% της ελληνικής εταιρείας που ιδρύθηκε και η Μundus το 51%.
Ο αείμνηστος Δημήτριος Λαμπράκης δια των εντολοδόχων του. των Γ Συριώτη, Α. Ζαφειρόπουλου και Ι. Τζαρτίλη (διευθυντικών στελεχών του Συγκροτήματος πριν, κατά και μετά την Κατοχή), είχε επιτύχει έτσι ένα σημαντικό οικονομικό όφελος, χωρίς να χάσει την επιχείρησή του.
Με την εκχώρηση του μεριδίου στους Γερμανούς μπόρεσε να αποκτήσει το γνωστό ακίνητο της οδού Αναγνωστοπούλου.

Οι Γερμανοί που έστειλε ο Γκέμπελς στην Ελλάδα μόλις η χώρα μας κατακτήθηκε είχαν και άλλες επιτυχείς δράσεις… Συνεταιρίσθηκαν με τον Ελευθερουδάκη και τον Κάουφμαν για να ελέγξουν τη διανομή βιβλίων, ενώ ο συνεταιρισμός τους με τον Λαμπράκη εξασφάλιζε την εκτύπωση ελληνόγλωσσων και ξενόγλωσσων εφημερίδων και εντύπων. Ακόμη, συνεταιρίσθηκαν προνομιακά με τον ‘Οθωνα Πικραμμένο και τη χήρα Τσιβόγλου (την πεθερά της Μαρίας Ρεζάν) για να ελέγχουν πλήρως τη διανομή των εφημερίδων και περιοδικών, ελληνικών και ξένων. Δημιουργήθηκε έτσι ένα νέο πρακτορείο εφημερίδων και η οικογένεια Πικραμμένου από την εκχώρηση μεριδίου μπόρεσε να αγοράσει το ακίνητο της οδού Ακαδημίας. Τα ονόματα αυτά δεν είναι φανταστικά, είναι αληθινά. Ούτε και τόσο απόμακρα από τη σημερινή πραγματικότητα, αν λάβουμε υπόψη ότι το Συγκρότημα Λαμπράκη εξακολουθεί να δεσπόζει, ο δε υιός Πικραμμένος είναι εκείνος που διεξήγαγε τις τελευταίες εθνικές εκλογές.

Κάπως έτσι το 1941 είχε ήσυχο το κεφάλι του ο Γκέμπελς στο Βερολίνο για ό.τι είχε να κάνει με την προπαγάνδα του στη μακρινή κατεχόμενη Ελλάδα. Χωρίς την παραμικρή δυσκολία τα είχαν ρυθμίσει καλά οι άνθρωποι του. ενώ για τα θέματα του χαρτιού υπήρχε ο έμπιστος των Γερμανών από την προπολεμική περίοδο Γιάννης Πετσόπουλος. ο οποίος παράλληλα δεν έπαυε να έχει την ιδιότητα του… μέλους του ΚΚΕ! 

Αλλά ας έρθουμε στην πραγματική οικονομία. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής η ελληνική οικονομία καταποντίσθηκε. Υπέστη μια άνευ προηγουμένου καταλήστευση εκ μέρους των κατακτητών, ώστε η επισιτιστική ανεπάρκεια να οδηγήσει στην τραγική πείνα. Ταυτόχρονα γιγαντωνόταν η μαύρη αγορά...

Αν κάποιος θα είχε την υπομονή να εντρυφήσει στους καταδικασμένους από τα αγορανομικά δικαστήρια της κατοχικής περιόδου, τι έπραξαν και γιατί καταδικάστηκαν, θα έφριττε για τους νεόκοπους «επιχειρηματίες» που θησαύρισαν… Και το θέμα δεν ήταν μόνον οικονομικό, αλλά είχε να κάνει με την εξαπάτηση των αγοραστών, όσων δηλαδή κατάφερναν να βρουν ρευστό για να αγοράσουν σε τιμές μαύρης αγοράς τρόφιμα. Κατά κανόνα αυτά τα τρόφιμα ήταν νοθευμένα με απίθανες αναμείξεις, εντελώς ακατάλληλα για βρώση.

Και όμως… Όλοι αυτοί οι ασυνείδητοι εκμεταλλευτές επιβίωσαν της Κατοχής, έχοντας δημιουργήσει τεράστιες μαυραγορίτικες περιουσίες. Παράπλευρα σε αυτούς τους γλοιώδεις και κυνικούς μαυραγορίτες υπήρχαν και οι εργολάβοι μηχανικοί και οι προμηθευτές των στρατιωτικών αρχών Κατοχής. Αυτοί αναλάμβαναν «νόμιμα», κάθε άλλο παρά ηθικά όμως, διάφορα οχυρωματικά έργα για την προστασία των κατοχικών στρατευμάτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι τις αναθέσεις τις έπαιρναν απευθείας από τους Γερμανούς, χωρίς κανέναν έστω υποτυπώδη μειοδοτικό διαγωνισμό. Τιμολογούσαν κατά βούληση και αρκούσε η μονογραφή ενός Γερμανού ή Ιταλού αξιωματικού για να προσκομίσουν και να εισπράξουν το τιμολόγιο τους από την Τράπεζα της Ελλάδος. Χωρίς καμιά άλλη διαδικασία δημόσιου λογιστικού κ.ο.κ. Απέκτησαν τεράστιες περιουσίες όλοι αυτοί. Υπάρχει ένας κατάλογος των οικονομικών μεγαλοδωσιλόγων, που απέκτησαν τεράστιες περιουσίες. Ένας εξ αυτών, που αρχικά προμήθευε το αγκαθωτό συρματόπλεγμα για να περιφρουρούνται οι φυλακές και τα στρατόπεδα των Γερμανών, αλλά στη συνέχεια προμήθευε και κάθε είδους οικοδομικό υλικό, ήταν η εταιρεία της οικογένειας Αγγελοπούλου. Οι γνωστοί αδελφοί Αγγελόπουλοι, ένας εκ των οποίων έγινε υπουργός του ΕΑΜ, ένας άλλος δολοφονήθηκε από τη «17 Νοέμβρη» και ένας τρίτος μέγας ευεργέτης του Πατριαρχείου. Χωρίς την περιουσία αυτή είναι αμφίβολο τι καριέρα θα είχε κάνει η υπερφίαλη Γιάννα Δασκαλάκη-Αγγελοπούλου. Για όσους ξενίζονται από την ύπαρξη δωσίλογων που συνεργάστηκαν με το ΕΑΜ. δεν έχουν παρά να το ερευνήσουν. Και σε επίπεδο οικονομικού δωσιλογισμού. όπως ο μηχανικός Δοανίδης ή ο εκπαιδευτικός Παπαμαύρος. Ένας άλλος τέτοιος οικονομικός μεγαλοδωσίλόγος είχε εβραϊκή καταγωγή (ας μην απορεί αναγνώστης αν υπήρξαν και Εβραίοι δωσίλογοι- η δίωξη τους στην Ελλάδα άρχισε το 1943)… Λεγόταν Λάζαρος ή Λεωνίδας Ροζενστάιν ή Ροζάκης και ο γιος του διέπρεψε στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, ενώ έγινε γνωστός ως πανεπιστημιακός καθηγητής και στενός συνεργάτης του Κώστα Σημίτη.

Η περίπτωση Ροζάκη-Ροζενστάιν έχει μια ιδιαιτερότητα που ανάγεται στον αρχικό προβληματισμό μας περί οικογενειακής ευθύνης. Μεταπολεμικά η ελληνική πολιτεία πήρε τη απόφαση, στο πλαίσιο της τιμωρίας των οικονομικών δωσίλογων, να εξορίσει σε νησιά του Αιγαίο ορισμένους απ’ αυτούς.

Και προφανώς για να τιμωρήσει μαζί και τις οικογένειες τους που στο διαστημα της Κατοχής δεν πείνασαν όπως όλοι οι άλλοι απλοί πολίτες, τους έστειλε οικογενειακώς. (Μια συγκυριακή λεπτομέρεια: Η κυβερνητική απόφαση για το πρωτοφανές αυτό μέτρο ανακοινώθηκε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1946 από τον υπουργό Σταμάτη Μερκούρη, πατέρα τη Μελίνας και αδελφό του ιδρυτή του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος). Βεβαίως και υπήρξαν πολλοί άλλοι συνεργάτες των κατακτητών που διέλαθαν και απέφυγαν την τιμωρία. Ίσως επειδή ήταν πιο προνοητικοί από τους πολλούς και εγκαίρως κατάλαβαν ότι η Γερμανία δεν επρόκειτο να κερδίσει τον πόλεμο.

Ένας απ’ αυτούς, ο πολιτικός μηχανικός Μιχαήλ Αβέρωφ (αδελφός του γνωστού πολιτικού κέρδισε τεράστια ποσά από τη συνεργασία του με τον κατακτητή στην κατασκευή οχυρωματικών έργων, αλλά είχε την πρόνοια από ένα ορισμένο χρονικό σημείο και ύστερα να συνεργασθεί με τους Συμμάχους. Άλλοι, όπως ο εφοπλιστής Βερνίκος, δεν είχε κανένα ενδοιασμό να πολιτευθεί μεταπολεμικά. Πολλές οι περιπτώσεις, που όμως δεν έχουν τόσο ιστορικό όσο και κοινωνιολογικό ενδιαφέρον 

συνεχίζεται...

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό CRASH

olympia.gr

Κι άλλη βόμβα από το ΣτΕ: Αντισυνταγματικό το χαράτσι για την ατμοσφαιρική ρύπανση

Αντισυνταγματικό κρίθηκε με δύο αποφάσεις του Β τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας το ειδικό τέλος μείωσης εκπομπών αερίων ρύπων (ΕΤΜΑΕΡ) που εισπράττεται μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ.
Συγκεκριμένα, το ΣτΕ έκρινε ότι το εν λόγω ειδικό τέλος (ΕΤΜΑΕΡ) που επιβαρύνει όλους τους καταναλωτές ηλεκτρικής ενέργειας αποτελεί φόρο, καθώς δεν έχει το χαρακτήρα ανταποδοτικού τέλους.
Βέβαια την τελική απόφαση για το ζήτημα θα λάβει το προσεχές διάστημα η Ολομέλεια του ανωτάτου δικαστηρίου. Αξίζει να σημειωθεί πως στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο έχουν προσφύγει πολίτες της Αττικής, όπως και διάφορες εταιρείες, ζητώντας να ακυρωθεί ως αντισυνταγματική και παράνομη η απόφαση της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας με την οποία καθορίστηκαν οι τιμές του ΕΤΜΕΑΡ για το β΄ εξάμηνο του 2013.
Σύμφωνα με τη νομοθεσία, το ΕΤΜΑΕΡ προορίζεται για την αποζημίωση των παραγωγών ηλεκτρικής ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) και το ύψος του επίμαχου ειδικού τέλους καθορίζεται ανά εξάμηνο με αποφάσεις της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας. Το Β΄ Τμήμα του ΣτΕ με πρόεδρο τον αντιπρόεδρο Φιλοκτίμονα Αρναούτογλου και εισηγητή τον σύμβουλο Επικρατείας Αριστόβουλο Βώρο, αναφέρει ότι «το ανταποδοτικό τέλος διακρίνεται από το φόρο κατά το ότι αποτελεί μεν και αυτό, όπως ο φόρος, αναγκαστική παροχή, καταβάλλεται, όμως, έναντι ειδικής αντιπαροχής ήτοι έναντι ειδικώς παρεχόμενης δημόσιας υπηρεσίας».Και η δημόσια αυτή υπηρεσία «παρέχεται προεχόντως χάριν δημοσίου σκοπού, εξυπηρετούνται, όμως, με αυτήν ταυτοχρόνως και όποιοι την χρησιμοποιούν, που φέρουν και το βάρος των δαπανών της».
Σε άλλο σημείο των αποφάσεων σημειώνεται ότι το ΕΤΜΕΑΡ αποτελεί φόρο και όχι εδικό τέλος και αυτό γιατί το ΕΤΜΕΑΡ «δεν έχει το χαρακτήρα ανταποδοτικού τέλους».



http://www.e-reportaz.gr/

Να λες τη δυσάρεστη αλήθεια, όταν το ψέμα είναι το ευχάριστο που όλοι περιμένουν

Του Κώστα Βαξεβάνη
Αυτές οι γραμμές που διαβάζετε δεν είναι ρεπορτάζ. Δεν είναι ούτε άρθρο. Είναι εξομολόγηση, ή όπως αλλιώς λέγεται η ανάγκη που νοιώθεις να πεις πράγματα που συνήθως δεν τα λες. Πριν γραφτούν τα ρεπορτάζ που θα διαβάσετε για τους δύο δημοσιογράφους και τις ιδιαίτερες σχέσεις τους με Τραπεζίτη, πέρασα δύσκολες στιγμές. Δεν είχα καμιά αμφιβολία πως η απόφασή μου θα ήταν να δημοσιεύσω όσα δημοσιεύω, δηλαδή την αλήθεια, αλλά πολλές φορές οι άνθρωποι ακόμη και αν είναι σίγουροι και για τις αποφάσεις τους και για την αλήθεια, δεν αποφεύγουν το εσωτερικό τους αιματοκύλισμα.
Δύο δημοσιογράφοι, συνάδελφοί μου, πήραν δάνεια χωρίς εγγυήσεις, με την υπογραφή του τραπεζίτη και το χειρότερο, δεν τα πλήρωσαν. Τα πλήρωσε ο τραπεζίτης αντί για αυτούς. Ξέρω και τους δυό και μου ήταν πολύ δυσάρεστο που έπρεπε να καταγράψω αυτή την πραγματικότητα. Τις 3 περίπου δεκαετίες που κάνω αυτή τη δουλειά, έχω χάσει πολλούς φίλους, επειδή έχω αποφασίσει να την κάνω όπως πρέπει. Στην αρχή αυτό με πείραζε και με κλόνιζε. Τώρα πια ξέρω πως οι φίλοι, οι φίλοι μου, πρέπει οι ίδιοι να είναι τίμιοι και όχι να έχω εγώ το άγχος τι θα κάνω αν αποδειχθούν άτιμοι. Στη ζωή το πιο επικίνδυνο πράγμα είναι να αντιστρέφεις την ευθύνη.
Έχω γράψει αρκετές φορές, πως το σύστημα των media και η αντίληψη για το πώς ασκείται η δημοσιογραφία, είναι ένας από τους τρεις πυλώνες της διαφθοράς. Οι άλλοι δύο είναι το πολιτικό σύστημα και η επιχειρηματική-οικονομική ελίτ στη χώρα. Ζούμε όσα ζούμε, γιατί οι δημοσιογράφοι ξέχασαν το ρόλο τους. Αντί για εξουσία απέναντι στις άλλες εξουσίες, έγιναν μία από τις εξουσίες που αναπαράγει τις κοινωνικές ανισότητες και τη διαφθορά.
Οι δημοσιογράφοι όχι μόνο σιωπούσαν όταν έπρεπε να γράφουν και να μιλάνε, αλλά έγιναν ο μανδύας επιμελούς συγκάλυψης. Δεν σώπαιναν από αδιαφορία αλλά από συνειδητή επιλογή.
Λιγότεροι χρηματίστηκαν και ο περισσότεροι εκμαυλίστηκαν. Αντί να υπερασπιστούν την ανάγκη το ηθικό να συμβαδίζει με το νόμιμο, επέλεξαν να δικαιολογούν με τη νομιμότητα ανήθικες πράξεις. Μετατραπήκαμε από μαχητές της κοινωνίας, από αυτούς στους οποίους θα κατέφευγε ο κάθε αδικημένος, σε μια εκμαυλισμένη μάζα που καυχιέται για τις δημόσιες σχέσεις της, τις γνωριμίες με τον υπουργό ή την ικανότητα να ρουσφετοτακτοποιεί προσωπικά σαν πολιτικάντης παλιά κοπής.
Η άποψη περί συναδελφικής αλληλεγγύης δεν με βρήκε ποτέ σύμφωνο. Είμαστε συνάδελφοι και αλληλέγγυοι για να βγει η αλήθεια, όχι για να συγκαλυφθεί.
Όσοι συνάδελφοι δειλά έστω τολμούσαν να θέσουν ανησυχία για το πού πάμε, βαφτίζονταν αντισυνάδελφοι, κανίβαλοι, γραφικοί και άλλα πολλά. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν απευθυνθήκαμε στους δύο δημοσιογράφους για να απαντήσουν επίσημα για το θέμα τους, ο ένας επέμενε όχι να απαντήσει, αλλά να μιλήσει μαζί μου. Στοιχείο και αυτό μιας αντίληψης πως όλα ρυθμίζονται με τις κατάλληλες κουβέντες. Όταν δεν του απαντούσα μου έστειλε μήνυμα στο οποίο έγραφε «στο λέω να το ξέρεις, παρότι δεν μου αρέσει οι δημοσιογράφοι να κάνουν τους δικαστές, επειδή σε ξέρω χρόνια ζήτησα να μιλήσουμε». Ο συνάδελφος, (σε θέμα βεβαίως που τον αφορούσε όχι σε αυτά που κάνει ο ίδιος τον δικαστή) προσπάθησε να ενοχοποιήσει προκαταβολικά την έρευνα. Όποιος ψάχνει και γράφει την αλήθεια είναι ίσως εισαγγελέας ή κανίβαλος ή ό,τι άλλο θα εφευρεθεί.
Δεν πρόκειται για μια κακομαθημένη ομάδα ανθρώπων, αλλά για ένα δομικό τρόπο λειτουργίας. Πολλοί από τους δημοσιογράφους που πούλησαν την ψυχή τους στο διάβολο ή στον τραπεζίτη, τον πολιτικό ή τη SIEMENS, δεν θεωρούν πως έκαναν κάτι κακό ή χρηματίστηκαν. Πιστεύουν απλώς πως «έτσι λειτουργεί το σύστημα», «εξυπηρετήθηκαν όπως όλος ο κόσμος», «δεν έκαναν τίποτα παράνομο» και άλλα πολλά. Υπάρχει για παράδειγμα δημοσιογράφος ο οποίος εισέπραττε από τη SIEMENS και εμφανιζόταν πως η δικηγόρος σύζυγός του έχει σύμβαση με την εταιρεία. «Πού είναι το παράνομο» πιθανόν να αναφωνήσει, αν η σχέση δημοσιευτεί.
Ποτέ άλλοτε η «νομιμότητα» δεν ήταν τόσο ανήθικη και οι δημοσιογράφοι τόσο ελαστικής συνείδησης. Γιατί λοιπόν ένας τραπεζίτης να υπογράψει ως εγγυητής για δάνεια δημοσιογράφων; Ποιό είναι το αντάλλαγμα; Γιατί στο τέλος να τα πληρώσει; Αλλά το κυριότερο: γιατί ο δημοσιογράφος δέχεται χάρες, εξυπηρετήσεις, ομηρίες, αν υποθέσουμε πως δεν είναι αυτό που έχει καθένας δικαίωμα να σκεφτεί, δηλαδή χρηματισμός.
Κάποιος δημοσιογράφος ο οποίος παίρνει δάνειο χωρίς να δικαιούται, δεν εξυπηρετεί το δάνειο και στο τέλος του το πληρώνει ο Τραπεζίτης, πρέπει να απαντήσει τι θα έγραφε αν αυτό το εντόπιζε σε κάποιον τρίτο; Προφανώς θα έγραφε πως με τη μέθοδο αυτή κάποιος τραπεζίτης μπορεί χρηματίζει το δημοσιογράφο και ταυτόχρονα ο δημοσιογράφος νομιμοποιεί τα παράνομα έσοδα του εμφανίζοντας πως προέρχονται από δάνειο που ωστόσο δεν αποπλήρωσε ποτέ.
Ναι θα προτιμούσα να μην έγραφα αυτά τα ρεπορτάζ. Όχι να τα έκρυβα, αλλά να μην υπήρχαν τα γεγονότα που αφήνουν έκθετους και τους συναδέλφους μου και ίσως τον κλάδο. Αν δεν πεις όμως την αλήθεια όταν πρέπει, θα βρεθείς υπόλογος απέναντι στο ψέμα που θα παίζει το ρόλο αλήθειας. Αυτό δυστυχώς γίνεται ήδη. Η δημοσιογραφία και η κοινωνία ολόκληρη, απολογούνται σε καταστάσεις που γεννήθηκαν από τη διαφθορά και επικράτησαν ως αυταπόδεικτες αλήθειες.
Τα ρεπορτάζ αυτά δεν είναι υποχρέωση μόνο στην αλήθεια και τη δημοσιογραφία, αλλά στον κάθε πολίτη που δεινοπαθεί και ταυτόχρονα καθησυχάζεται από το δημοσιογραφικό καταστημένο πως όλα πάνε καλά. Έχουν δίκιο, εννοούν τους ίδιους.
Διαβάστε τα ονόματα και τα ποσά στο Hot Doc που κυκλοφορεί την Πέμπτη 30 Ιανουαρίου

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *