Ξένος Τύπος για Τσίπρα στη ΔΕΘ: Ο Αριστερός που αποθέωσε τις ΗΠΑ ..!

Στην παροχολογία Τσίπρα αναφέρονται διεθνή ΜΜΕ, σχολιάζοντας τα όσα είπε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ.

Το Bloomberg ξεκάθαρα ενέταξε το... όραμα Τσίπρα, που περιελάμβανε απλά παροχές, στο προεκλογικό πλαίσιο. Μάλιστα, εκτιμά ότι οι εκλογές μπορούν να γίνουν και νωρίτερα από το τέλος της τετραετίας, και συγκεκριμένα τον Μάιο.

Το Associated Press, από την άλλη, φάνηκε να εντυπωσιάστηκε από τους ύμνους Τσίπρα στις ΗΠΑ, απορώντας πώς ένας Αριστερός, που έχει περάσει πολύ περισσότερες ώρες σε πορείες διαμαρτυρίας έξω από την πρεσβεία των ΗΠΑ παρά σε συναντήσεις με Αμερικανούς αξιωματούχους, μπορεί να αποθεώνει έτσι την Αμερική!

Διαβάστε αναλυτικά:

Associated Press: Ασυνήθιστη χειρονομία για Αριστερό η έμφαση στις στενές σχέσεις Ελλάδας-ΗΠΑ

Ο Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε ένα αισιόδοξο όραμα στη Θεσσαλονίκη, μίας Ελλάδας που αναδύθηκε από οκτώ χρόνια οικονομικής λιτότητας που επέβαλαν οι πιστωτές και βρίσκεται στον δρόμο της οικονομικής ανάκαμψης. Δήλωσε ότι θα επιδιώξει να μειώσει το ποσοστό ανεργίας που έφθασε στο ανώτατο ποσοστό 28% το 2013, να αυξήσει τους μισθούς και να μειώσει κάποιους φόρους, παρουσιάζοντας το οικονομικό του πρόγραμμα για το επόμενο έτος, σε ομιλία στη μεγαλύτερη εμπορική έκθεση της Ελλάδας.

Σε μια ασυνήθιστη χειρονομία για έναν αριστερό πολιτικό που έχει περάσει πολύ περισσότερο χρόνο σε πορείες διαμαρτυρίας έξω από την πρεσβεία των ΗΠΑ παρά σε συναντήσεις με Αμερικανούς αξιωματούχους, ο Τσίπρας έδωσε έμφαση στις στενές σχέσεις της Ελλάδας με τις ΗΠΑ, αποκαλώντας τη «χώρα με την οποία είμαστε δεμένοι σε μια ισχυρή στρατηγική συνεργασία και σε κοινούς αγώνες για κοινές αξίες».

Για πρώτη φορά ένας επισκέπτης, ο υπουργός Εμπορίου των Ηνωμένων Πολιτειών, Γουίλμπουρ Ρος, μίλησε στην τελετή έναρξης της εμπορικής έκθεσης, στην οποία κανονικά μιλάει μόνο ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, καθορίζοντας τους στόχους της οικονομικής του πολιτικής. Ο Ρος επεσήμανε επίσης τους στενούς δεσμούς ΗΠΑ-Ελλάδας και επαίνεσε τη χώρα για την εκπλήρωση των αμυντικών της δεσμεύσεων στο ΝΑΤΟ. «Θα θέλαμε να δούμε και άλλες χώρες του ΝΑΤΟ να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους με τον ίδιο τρόπο», δήλωσε ο Αμερικανός αξιωματούχος.

Το AP αναφέρεται λεπτομερώς στις εξαγγελίες του πρωθυπουργού για τη μείωση φόρων, τη μείωση της ανεργίας μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, τη μη αναγκαιότητα περικοπής των συντάξεων από το 2019 και τα μέτρα για την οικονομική ανάκαμψη.

Το AP τονίζει ότι περίπου 6.000 εθνικιστές που συμμετείχαν σε διαδήλωση διαμαρτυρίας κατά της συμφωνίας της Ελλάδας με την ΠΓΔΜ, που έληξε μία 27χρονη διαμάχη για το όνομα της τελευταίας, συγκρούσθηκαν με τις αστυνομικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια της νύχτας. Η αστυνομία επίσης συνεπλάκη για λίγο και με 3.000 περίπου ακροαριστερούς

Bloomberg: Ο Τσίπρας ανήγγειλε μείωση φόρων, καθώς διαγράφονται εθνικές εκλογές

Ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε μία δέσμη μείωσης φόρων και άλλων μέτρων, που στοχεύουν στο πολιτικό του μέλλον, λιγότερο από ένα χρόνο από τις βουλευτικές εκλογές.

Στα μέτρα που ανακοινώθηκαν περιλαμβάνονται μειώσεις στους φόρους των καταναλωτικών αγαθών, και στις κοινωνικές εισφορές για τους αυτοαπασχολούμενους και προοδευτική μείωση του φόρου ακίνητης περιουσίας από το 2019. Επίσης θα υπάρξει νομοθεσία για την αύξηση του κατώτατου μισθού.

Στη συνέχεια περιλαμβάνονται αποσπάσματα από την ομιλία του πρωθυπουργού, επισημαίνοντας ότι μόλις λίγες εβδομάδες μετά το τέλος του τρίτου προγράμματος οικονομικής διάσωσης, ο Τσίπρας στοιχηματίζει ότι οι αγορές δεν θα πιστέψουν πως υποχωρεί από τις μεταρρυθμίσεις και τις δημοσιονομικές δεσμεύσεις που η κυβέρνησή του συμφώνησε με τους πιστωτές στο πλαίσιο του προγράμματος.

Η Ελλάδα έχει δεσμευτεί σε πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 και τα μέτρα που αναγγέλθηκαν θα μπορούσαν να αμφισβητηθούν από τους εκπροσώπους των πιστωτών, όταν φτάσουν στην Αθήνα για την πρώτη αποστολή ελέγχου μετά τη διάσωση. Ο πρωθυπουργός επίσης δήλωσε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να εκπληρώσει τον στόχο του 3,5% πρωτογενούς πλεονάσματος το 2019, χωρίς να χρειασθεί περικοπή στις συντάξεις, προσθέτοντας ότι η κυβέρνησή του θα παρουσιάσει την πρόταση στη Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τους ομολόγους του στην Ευρωζώνη στα μέσα Οκτωβρίου, μαζί με το σχέδιο προϋπολογισμού για το 2019.

Ένας κυβερνητικός αξιωματούχος, που ζήτησε να μην κατονομασθεί, δήλωσε ότι η Ελλάδα δεν θα αθετήσει τους δημοσιονομικούς της στόχους, καθώς οι μειώσεις φόρων που ανακοίνωσε ο Τσίπρας είναι φιλικές προς την ανάπτυξη και αποτελούν μέρος του προϋπολογισμού. Τέλος, σημειώνεται ότι αν και οι εθνικές εκλογές είναι προγραμματισμένες επίσημα για τον Σεπτέμβριο του 2019, οι περισσότεροι αναλυτές αναμένουν ότι θα γίνουν νωρίτερα, πιθανότατα τον Μάιο, για να συμπέσουν με τις ευρωεκλογές

La Tribune: «Η Ελλάδα διαθέτει ένα μαξιλάρι ασφαλείας 30 δισ. ευρώ», δηλώνει ο Τσίπρας

Ο Έλληνας πρωθυπουργός διαβεβαίωσε ότι διαθέτει αποθεματικό σε ρευστό, που καθιστά τη χώρα ανεξάρτητη από τις χρηματοπιστωτικές αγορές για τα επόμενα δυόμισι χρόνια, γράφει η γαλλική La Tribune. Αναμένει ότι η υπέρβαση του πρωτογενούς πλεονάσματος του προϋπολογισμού θα ξεπεράσει σημαντικά το 3,5% το 2019 και υποσχέθηκε φορολογικές μειώσεις για ιδιώτες και επιχειρήσεις.

Le Monde: Ο Τσίπρας ανακοινώνει αύξηση του κατώτατου μισθού και μείωση των φόρων

Ο Έλληνας πρωθυπουργός παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη το πρόγραμμά του μετά το μνημόνιο, γράφει η γαλλική Le Monde, και προσθέτει: Σχεδόν έναν χρόνο πριν από τις βουλευτικές εκλογές, έχει λίγο χρόνο για να πείσει τους ψηφοφόρους.

Σε μια ομιλία-ποταμό, που διήρκησε περισσότερο από μια ώρα, ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης -το σημαντικότερο οικονομικό γεγονός της χρονιάς στη χώρα- το μεταμνημονιακό πρόγραμμα, που έμοιαζε πολύ με έναρξη προεκλογικής εκστρατείας για τις εκλογές του φθινοπώρου του 2019.

«Μετά από οκτώ χρόνια κρίσης, αυτή είναι η πρώτη φορά που εγκαινιάστηκε η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης χωρίς τη σκιά των μνημονίων. Σήμερα, τρία χρόνια μετά από αυτή τη δύσκολη συμφωνία, που υπεγράφη το καλοκαίρι του 2015, η Ελλάδα είναι μια διαφορετική χώρα και μπορεί να κοιτάξει προς το μέλλον με ασφάλεια», ανέφερε ο πρωθυπουργός μπροστά στον Αμερικανό υπουργό Εμπορίου, Γουίλμπουρ Ρος, τιμώμενο πρόσωπο, καθώς και σε πλήθος επιχειρηματιών, διπλωματών και δημοσιογράφων.

Μόλις λίγους μήνες πριν από τις ευρωεκλογές του Μαΐου και τις βουλευτικές εκλογές το επόμενο φθινόπωρο, ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο εξέφρασε την ικανοποίησή του για την οικονομική βελτίωση στη χώρα του, αλλά πρότεινε συγκεκριμένα μέτρα για τη σταθεροποίηση της ανάπτυξης. Ενώ υποσχέθηκε ότι «θα τιμήσει τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί με τους πιστωτές», ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την αύξηση του κατώτατου μισθού, το έτος 2019. Κατά τη διάρκεια των τριών διαδοχικών σχεδίων ευρωπαϊκής βοήθειας, ο κατώτατος μισθός είχε μειωθεί στα 586 ευρώ καθαρά, έναντι 760 ευρώ το 2009.

Υποσχέθηκε επίσης την επιστροφή των συλλογικών συμβάσεων που είχαν καταργηθεί από το 2012. Την Δευτέρα, η υπουργός Εργασίας, Έφη Αχτσιόγλου, επανέφερε μαζί με τους κοινωνικούς εταίρους τις συλλογικές συμβάσεις σε τέσσερεις τομείς, στις τράπεζες, στο εμπορικό ναυτικό, στον τουριστικό τομέα, που θα αυξήσουν τον ελάχιστο μισθό σε αυτούς τους τομείς από 586 ευρώ καθαρά σε 800 ευρώ.

Από το 2019 ο πρωθυπουργός δεσμεύεται να μειώσει τον φόρο ακίνητης περιουσίας, που έχει γίνει ο εφιάλτης πολλών Ελλήνων τα τελευταία χρόνια, να μειώσει τις κοινωνικές εισφορές για τους αυτοαπασχολούμενους και τους αγρότες, αλλά και τις εισφορές για τις επιχειρήσεις, να προσλάβει 3.000 φροντιστές για τη βοήθεια στους ηλικιωμένους και 4.500 άτομα στην εκπαίδευση και να υποστηρίξει την έρευνα με ένα ποσό ύψους 410 εκατομμυρίων ευρώ. Ένα φιλόδοξο πρόγραμμα χρηματοδοτούμενο από δημοσιονομικό περιθώριο ύψους περίπου 3,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, που αποσκοπεί να προσελκύσει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους του κόμματός του.

Κυρίως, ο πρωθυπουργός μίλησε για το θέμα-ταμπού της περαιτέρω μείωσης των συντάξεων το 2019. Η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί στους Ευρωπαίους εταίρους της. «Ο στόχος ενός πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ, που απαιτούν οι πιστωτές έως το 2022, μπορεί να επιτευχθεί χωρίς περαιτέρω περικοπές των συντάξεων. Πρόκειται για ένα μέτρο αντιαναπτυξιακό και πρόκειται να το ξανασυζητήσουμε με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή», δήλωσε με σιγουριά ο Αλέξης Τσίπρας.

Για τη Θεανώ Φωτίου, αναπληρώτρια υπουργό Κοινωνικής Αλληλεγγύης, «χωρίς κράτος πρόνοιας, το οποίο προστατεύει τους πολίτες, δεν υπάρχει δίκαιη ανάπτυξη. Βρήκαμε το 2015 ένα πτωχευμένο κράτος, έπρεπε να το ανοικοδομήσουμε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η πρόκλησή μας, τώρα, είναι να συνεχίσουμε σε αυτόν τον δρόμο για να προστατεύσουμε τον μεγαλύτερο αριθμό συμπολιτών μας που επλήγησαν από την κρίση». Ο προϋπολογισμός του υπουργείου της αυξήθηκε μεταξύ 2015 και 2018 από 789 εκατομμύρια ευρώ σε 2 δισεκατομμύρια ευρώ.

«Με την ενίσχυση των κοινωνικών μας πολιτικών, πιστεύουμε ότι η φτώχεια μέχρι το έτος 2022 θα φτάσει κάτω από το επίπεδο πριν από την κρίση, το 2008. Η παιδική φτώχεια μειώθηκε από 26,6% το 2015 σε 24,5% το 2016 και θέλουμε να φτάσει στο 20% το 2022», αναφέρει η υπουργός, έτοιμη να αγωνιστεί για τις επόμενες εκλογές. «Έχουμε έναν χρόνο μπροστά μας και καθημερινά θα δείχνουμε με συγκεκριμένες ενέργειες στους συμπολίτες μας, ότι ανοικοδομούμε βήμα προς βήμα αυτό το κοινωνικό κράτος, που υπονομεύθηκε από τη λιτότητα, και ότι θα ξεπεράσουμε αυτή την κρίση».

  iefimerida.gr         

Τρέχει τρέχει τρέχει το αυτοκινητάκι

“Ολαρία ολαρά, μαύρο τύμπανο χτυπά,

τα παιδιά που αγαπούν τα στρατιωτάκια,

τ’ αλογάκια και τα ξύλινα σπαθιά,

βρικολάκιασαν σε τούτα τα στιχάκια,

στην σκεπή μας κάποιος ξαγρυπνά.”

Δ. Σαββόπουλος

“Finally I understand

The feelings of the few

Ashes and diamonds, foe and friend

We were all equal in the end”

Two suns in the sunset, Pink Floyd

~~~~~~~~~~~~

Δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομακτικό από την παιδική χαρά. Τίποτα πιο απειλητικό από το παιδικό τραγουδάκι. Κάποτε θα μου φαινόταν αστείο κάτι τέτοιο. Τώρα δεν μπορώ να γελάσω. Μόνο ένα πράγμα σκέφτομαι: Να σώσω το παιδί μου.

Όλα ξεκίνησαν με τον θάνατο του άντρα μου. Όχι! Για μένα ξεκίνησαν τότε, όμως το κακό είχε γεννηθεί πριν πολύ καιρό.

~

Δεν υπήρχε κανένας λόγος για να σκοτωθεί ο Πέτρος. Δεν ήταν στρατιωτικός ή πυροσβέστης ή αστυνομικός ή δεν ξέρω τι, κάτι επικίνδυνο. Όχι πως τότε θα το δεχόμουν αδιαμαρτύρητα, αλλά όπως και να το κάνεις το ‘χεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου.

Οι πιλότοι πολεμικής αεροπορίας σκοτώνονται σε ώρα καθήκοντος, συμβαίνει. Αλλά οι πολιτικοί μηχανικοί;

Ο Πέτρος ήταν υπεύθυνος της τρύπας του μετρό στην Καλαμαριά, που ολημερίς χτιζόταν το βράδυ γκρεμιζόταν. Παλιά έθαβαν ζώα στα θεμέλια. Πιο παλιά ανθρώπους, έτσι έχω διαβάσει. Έτυχε να θυσιαστεί ο άντρας μου.

Τυχαίο ήταν, τυχαίο κι άδικο, όμως ποιος είπε ότι η ζωή είναι δίκαιη; Κανείς. Γιατί δεν είναι.

Ένας κωλόγερος οδηγούσε το φορτηγό της εταιρείας. Πώς τον έβαλαν στη δουλειά ρωτήστε τον υπουργό που είχε βύσμα. Του ‘φυγε το αυτοκίνητο κι έπεσε στον γερανό. Κανονικά, αν τηρούνταν οι κανόνες ασφαλείας, τίποτα δεν θα ‘χε γίνει. Αλλά δεν συνέβη στο Τόκυο, συνέβη στη Θεσσαλονίκη,

Το ένα πόδι του γερανού πατούσε δυο μέτρα απ’ την τρύπα. Το χτύπησε το αυτοκίνητο, το έσπρωξε, όχι πολύ, ίσως ένα μέτρο ή ενάμιση. Το έδαφος υποχώρησε.

Σαν τα πουλιά, τους γερανούς, έμεινε για μια στιγμή να ισορροπεί στο ένα, να αεροβατεί, έκανε έναν χορό ερωτοτροπίας, σαν τα πουλιά, τους γερανούς. Μετά έπεσε. Όπως συνηθίζουν να κάνουν τα πράγματα. Είκοσι τόνοι ατσάλι.

Τραυματίστηκαν τρεις, σκοτώθηκε ακαριαία ένας, ο Πέτρος μου.

~~

Όταν με πήραν τηλέφωνο

“Η κυρία Αϋφαντή;”

γέλασα γιατί δεν έχω το επίθετο του Πέτρου

“Έγινε ένα ατύχημα στο μετρό…”

κι όταν με φωνάζαν έτσι μου φαινότανε αστείο

“…είναι στο Παπαγεωργίου…”

και συνέχισα να γελάω, νευρικά

“…δυστυχώς απεβίωσε.”

γελούσα μέχρι που λιποθύμησα.

Στην κηδεία δεν πήγα. Ήμουν στο νοσοκομείο, γαλοπούλα γεμιστή με ηρεμιστικά. Όταν συνερχόμουν δαγκωνόμουν και προσπαθούσα να πηδήξω απ’ το παράθυρο. Με δέσανε για να μου βάλουν κι άλλη γέμιση.

Συνήλθα για το παιδί μου. Αν δεν ήταν ο Μαρίνος θα πέθαινα. Αλλά έπρεπε να ζήσω για κείνον.

~~

Γυρίσαμε στο σπίτι. Η εταιρεία με καλόπιασε με μια κολοσσιαία αποζημίωση, σχεδόν είκοσι τόνους, για να μην τους κάνω μήνυση. Δεν το ‘χα σκοπό, αλλά τα λεφτά τα πήρα.

Ο θάνατος του Πέτρου εξασφάλισε τη ζωή μου και τη ζωή του Μαρίνου. Ίσως και τη ζωή των παιδιών του Μαρίνου.

Αλλά δεν ήθελα να μένω στην Καλαμαριά. Δεν το άντεχα το σπίτι μας. Το σπίτι μας, ΜΑΣ. Είχαμε ζήσει τόσα με τον Πέτρο εκεί. Ήταν το πρώτο ΜΑΣ σπίτι, χρόνια πριν παντρευτούμε, όταν ήμασταν μόνο οι δυο ΜΑΣ.

Σε κάθε δωμάτιο, κάθε γωνιά, κάθε καρέκλα, πίσω απ’ τις κουρτίνες κι ανάμεσα στα πλακάκια του μπάνιου, στα κάγκελα του μπαλκονιού, στο κοντρόλ της τηλεόρασης, στις καμμένες λάμπες, παντού έβρισκα κομμάτια του.

Έκλαψα πολύ. Δεν το ήξερα. Δεν ήξερα ότι μπορεί ο άνθρωπος να κλάψει τόσο πολύ, τόσες πολλές μέρες, τόσα πολλά δάκρυα, δεν το ήξερα.

Όμως έπρεπε να σταματήσω να θρηνώ και να ζήσω. Όταν ζεις δεν έχεις άλλη επιλογή. Ή ζεις ή πηδάς απ’ το μπαλκόνι. Διαλέγεις. Κι αν έχεις παιδί πρέπει να διαλέξεις γρήγορα.

Να φύγουμε, να φύγουμε.

~~

Βεβαιώθηκα γι’ αυτό, αναγκάστηκα σ’ αυτό, όταν άρχισε το τραγουδάκι.

Τρέχει τρέχει τρέχει το αυτοκινητάκι και πού θα σταματήσει;

Καθόμουν στην καρέκλα της κουζίνας και κοιτούσα τα χέρια μου. Το ‘κανα για πολλές ώρες την ημέρα. Κοιτούσα τις παλάμες μου, τις γραμμές της ζωής -και τη βέρα.

Τρέχει τρέχει τρέχει το αυτοκινητάκι και πού θα σταματήσει;

Σηκώθηκα κι ακολούθησα τον ήχο. Ερχόταν απ’ το δωμάτιο του Μαρίνου, αλλά δεν έμοιαζε με τη φωνή του.

Τρέχει τρέχει τρέχει το αυτοκινητάκι και πού θα σταματήσει;

Ο Μαρίνος καθόταν στο πάτωμα. Πλάτη γυρισμένη στην πόρτα. Κρατούσε κάτι στο χέρι του και το ‘βαζε να τρέχει κάτω.

Τρέχει τρέχει τρέχει το αυτοκινητάκι και πού θα σταματήσει;

Του μίλησα.

“Μαρινούλη;”

Γύρισε απότομα.

“Μαμά.”

“Τι τραγουδάς;”

“Δεν τραγουδάω εγώ, μαμά.”

“Ποιος τραγουδάει, Μαρινούλη;”

“Το παιδάκι.”

Κοίταξε πάλι μπροστά. Έγειρε το κεφάλι αριστερά, σαν σκύλος που ακούει τ’ όνομα του. Μετά γύρισε πάλι σε μένα.

“Έφυγε τώρα”, μου είπε.

“Τι κρατάς στο χέρι σου;”

Μου έδειξε. Ήταν ένα φορτηγάκι, ο Μπάρμπας, απ’ την ταινία του Κεραυνού Μακουίν.

“Είναι τ’ αυτοκίνητο που σκότωσε τον μπαμπά”, μου είπε.

Έπεσα στα γόνατα και τον αγκάλιασα. Ναι, έπρεπε να φύγουμε.

~~

Θα μπορούσαμε να πάμε παντού, λεφτά είχαμε. Αλλά αποφάσισα να πάμε στο Πήλιο. Τότε νόμιζα ότι ήθελα να κρατήσω κάτι απ’ τον Πέτρο. Μάλλον ήταν το αίμα που με καλούσε.

Είχε ένα ερειπωμένο σπίτι στο Ανήλιο, στο ανατολικό Πήλιο. Ήταν του παππού του, είχε περάσει τα παιδικά του χρόνια εκεί, τα καλοκαίρια. Όταν πέθανε κι αυτός και η γιαγιά κανείς δεν ξαναπάτησε. Είκοσι χρόνια παρατημένο.

Ο Πέτρος το ‘χε όνειρο να το αναπαλαιώσει, σαν χρέος στον παππού του, που τον στήριξε για να σπουδάσει. Δεν υπήρχαν λεφτά για να το κάνει, μέχρι που σκοτώθηκε.

Δεν πήγα καν να το δω. Το ανέθεσα στον Σωτήρη, τον καλύτερο φίλο του Πέτρου απ’ τη σχολή, να το φτιάξει, χωρίς να με νοιάζει πόσο θα κοστίσει.

Το έβλεπα σαν δίκαιη λύση για όλους -όσο δίκαιη μπορεί να είναι μια λύση που περιλαμβάνει κι έναν θάνατο. Το όνειρο του Πέτρου θα γινόταν πραγματικότητα. Εγώ θα έφευγα απ’ το σπίτι ΜΑΣ. Κι ο Μαρίνος θα μεγάλωνε στην εξοχή.

Μακάρι να ‘χα αγοράσει ένα υπόγειο στην πλατεία Αττικής.

~~

Τέλειωσε σε τρεις μήνες. Όταν έχεις λεφτά να διαθέσεις όλα γίνονται. Μέχρι και διακοσμητή έβαλα, να μας το φτιάξει όπως ήθελε εκείνος και να το ετοιμάσει για κατοίκηση.

Το σπίτι ΜΑΣ στην Καλαμαριά το πούλησα. Τζάμπα το έδωσα, αλλά δεν με ένοιαζε. Έπρεπε να ξεφορτωθώ τα ΜΑΣ για να αντέξω.

Μετακομίσαμε στο Ανήλιο τον Ιούλιο. Χωρίς έπιπλα. Λίγες κούτες, με τ’ απαραίτητα και τα ρούχα, τις είχε πάει η μεταφορική. Εμείς πήγαμε άδειοι.

Σαν ανεβήκαμε το βουνό και βγήκαμε στην άλλη μεριά, εκεί που φαινόταν το Αιγαίο, ο Μαρίνος ενθουσιάστηκε. Κι εγώ. Η θάλασσα φαινόταν έτοιμη να μας ξεπλύνει. Το ίδιο πίστευε κι ο Αιγέας, μέχρι που είδε τα μαύρα πανιά.

Το σπίτι ήταν υπέροχο. Μικρό, αλλά μεγάλο -για δύο ανθρώπους. Όλο πετρόχτιστο, με κεραμίδια στο χρώμα της πέτρας. Είχε μια τεράστια αυλή που έμοιαζε με μπαλκόνι. Μπαλκόνι, γιατί το Ανήλιο είναι χτισμένο σε γκρεμό, οπότε όλα είναι κατηφορικά -ή ανηφορικά, εξαρτάται προς τα πού πας.

Κάτω απ’ την αυλή υπήρχε η παιδική χαρά του χωριού. Την έβλεπες σαν να παρακολουθείς όπερα απ’ το θεωρείο.

“Εδώ θα παίζεις με τα παιδάκια του χωριού”, είπα στον Μαρίνο. “Κι εγώ θα κάθομαι στην αυλή να πίνω τσάι και να σε προσέχω.”

Ο Μαρίνος κοίταξε την παιδική χαρά.

“Δεν έχει παιδάκια”, μου είπε.

“Θα έρθουν. Τώρα έχουν πάει για μπάνιο.”

Αλλά δεν ήρθε ποτέ κανένα. Πέρα από ‘κείνο.

~~

Το εσωτερικό του σπιτιού ήταν ακόμη πιο όμορφο. Για φωτογράφηση σε περιοδικό τύπου Aegean Houses.

Αλλά συνήθως σ’ αυτές τις φωτογραφήσεις βάζουν και μια ευτυχισμένη οικογένεια. Τα ροδομάγουλα παιδάκια, η καλλίγραμη μαμά, ο τρυφερός -και γυμνασμένος- μπαμπάς. Όλοι να χαμογελάνε και να τρώνε μεσογειακό πρωινό. Το σπίτι υπήρχε, αλλά έλειπαν τ’ άλλα.

Τα λεφτά δεν αγοράζουν την ευτυχία, έτσι λένε. Ίσως να μην το πιστεύετε. Εγώ το ξέρω.

~~

Πέσαμε να κοιμηθούμε στο διπλό κρεβάτι. Μαζί βεβαίως. Απ’ τη μέρα που έπεσε ο γερανός, κι αφού βγήκα απ’ το νοσοκομείο, κοιμόμασταν πάντα μαζί. Η ψυχίατρος δεν συμφωνούσε. Μου έλεγε ότι προσπαθούσα να αντικαταστήσω τον άντρα μου με τον γιο μου. Της έλεγα ότι είναι ηλίθια.

Ξαπλώσαμε. Απέξω, απ’ την παιδική χαρά, ακουγόταν η κούνια να τρίζει, σαν κάποιος να κουνιόταν. Ο Μαρίνος κατουρήθηκε. Τον σήκωσα και τον έβαλα για λίγο στον καναπέ της κουζίνας. Άλλαζα σεντόνια όταν τον άκουσα.

Τρέχει τρέχει τρέχει το αυτοκινητάκι και πού θα σταματήσει;

Πήγα στην κουζίνα και βρήκα τον Μαρίνο όρθιο, να κοιτάζει έξω απ’ το τζάμι της πόρτας.

“Πού το ξέρεις αυτό το τραγουδάκι;” του είπα όσο πιο ήρεμα μπορούσα.

“Το παιδάκι μου το ‘πε.”

“Και το παιδάκι πού το ξέρει;”

“Του το ‘πε ο μπαμπάς.”

Τρέχει τρέχει τρέχει το αυτοκινητάκι και πού θα σταματήσει;

Δεν ήθελα να ρωτήσω, φοβόμουν τι θ’ ακούσω, αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς, ρώτησα.

“Κι ο μπαμπάς που το ξέρει;”

Ο Μαρίνος με κοίταξε με τα γαλανά του μάτια, που τόσο έμοιαζαν του Πέτρου. Με κοίταξε και είπε:

“Του το ‘παν οι πεθαμένοι.”

Τρέχει τρέχει τρέχει το αυτοκινητάκι και πού θα σταματήσει;

Απέξω ακουγόταν η κούνια να τρίζει. Για να μη βλέπω άλλο τον Μαρίνο

(τα μάτια του, τα μάτια του)

άνοιξα την πόρτα και βγήκα στην αυλή.

Κοίταξα στην παιδική χαρά. Θα ήταν ωραία αν ένα παιδί έκανε κούνια -στις δύο το πρωί; Ή αν η κούνια κουνιόταν μόνη της, απ’ τον αέρα. Αλλά ήταν ακίνητη, τα πάντα ήταν ακίνητα, κι ακουγόταν μόνο το τρίξιμο, σαν να ‘ρχεται απ’ το τίποτα -ή από κάτι που τέλειωσε.

Μπήκα ξανά στο σπίτι, τρέμοντας. Κι ο Μαρίνος έλειπε. Τον φώναξα. Τρελάθηκα. Πήγα από δωμάτιο σε δωμάτιο. Ήταν στο κρεβάτι. Σκεπασμένος με το σεντόνι ως το κεφάλι. Το τράβηξα πιστεύοντας ότι θα τον βρω με τον λαιμό κομμένο.

Ο λαιμός του ήταν μια χαρά. Κοιμόταν. Κοιμόταν σαν μικρό παιδί που εξαντλήθηκε απ’ το πολύ παιχνίδι. Έπεσα δίπλα του, νομίζοντας ότι δε θα μ’ έπαιρνε ο ύπνος. Κοιμήθηκα σαν πέτρα στο βυθό σιωπηλών θαλασσών.

~~

Το επόμενο πρωί με ξυπνήσανε φωνές παιδιών που παίζανε. Ο Μαρίνος έλειπε απ’ το κρεβάτι. Άνοιξα το παράθυρο της κάμαρας και κοίταξα έξω. Η παιδική χαρά ήταν άδεια. Ακούγονταν φωνές και γέλια. Ο Μαρίνος έλειπε. Μετά μια διαφήμιση. “Θετική ενέργεια δυνατά. Θετική ενέργεια άψογα.”

Πήγα στην κουζίνα. Τον βρήκα στο τραπέζι να τρώει δαχτυλιδάκια μελιού ξερά και να ‘χει την τηλεόραση στη διαπασών. “Θετική ενέργεια άπειρη.”

“Τι κάνεις;” τον ρώτησα.

“Δεν μπορούσα ν’ ανοίξω το γάλα”, είπε.

Έκλεισα την τηλεόραση.

“Γιατί το ‘χεις τόσο δυνατά; Δεν ξέρεις ότι κοιμάμαι;”

“Δεν ήθελα ν’ ακούω το παιδάκι”, μου είπε.

“Ποιο παιδάκι;”

“Το παιδάκι στην παιδική χαρά.”

Δεν χρειαζόταν να κοιτάξω έξω. Ήξερα ότι δεν ήταν κανείς εκεί.

“Μου ‘λεγε να πάω να παίξω. Μου ‘λεγε κι άλλα.”

“Τι σου ‘λεγε;”

“Πώς σκοτώθηκε.”

Τρέχει τρέχει τρέχει το αυτοκινητάκι και πού θα σταματήσει;

Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα ότι έπρεπε να φύγουμε. Ξανά. Να μπούμε στο αμάξι, όπως ήμασταν, με τις πιτζάμες, και να φύγουμε.

Θυμήθηκα τη συχωρεμένη τη μάνα μου. Όταν με έβλεπε αγχωμένη ή στεναχωρημένη, ειδικά στην εφηβεία που βαρούσαν καμπανάκια στο κεφάλι μου χωρίς λόγο, μου έλεγε: “Όταν πας να τρελαθείς φάε μια μεγάλη ΙΟΝ αμυγδάλου.”

Και πάντα έπιανε η συμβουλή της -ακόμα και στην Αγγλία που δεν είχαν ΙΟΝ.

“Πάμε να πάρουμε μια σοκολάτα;” είπα στον Μαρίνο.

“Επιτρέπεται;” είπε αυτός.

Τον προσέχαμε τον Μαρίνο μας. Σπάνια γλυκό, ποτέ πατατάκια και λουκάνικα κι αηδίες. Γι’ αυτό του φάνηκε παράξενο.

“Σήμερα επιβάλλεται”, του είπα.

Δεν ντυθήκαμε. Βγήκαμε με τις παντόφλες. Στο χωριό ήμασταν, αυτή είναι μια πολυτέλεια που δεν σου επιτρέπεται στην πόλη.

Κατεβήκαμε στην πλατεία και μπήκαμε στο παντοπωλείο του κυρ-Βασίλη. Ο Πέτρος μου είχε πει γι’ αυτό, ήταν ένα μαγικό μέρος της παιδικής του ηλικίας. Και δεν είχε αλλάξει. Ο Μαρίνος γοητεύτηκε με την πρώτη ματιά. Κι εγώ έμεινα άναυδη.

Δεν υπήρχε η ψυχαναγκαστική τάξη του σούπερ μάρκετ, όμοια προϊόντα ίσια βαλμένα στα σωστά ράφια.

Το παντοπωλείο ήταν σαν να το είχε φτιάξει ένας τρελός, ένας άναρχος νους. Δυο κονσέρβες τούλιπ και δίπλα σερβιέτες. Απορρυπαντικό ρολ για πλύσιμο στο χέρι μαζί με το ρύζι. Και μπαταρίες ΑΑ δίπλα.

Τα προϊόντα στο σούπερ τα χαρτογραφείς με την πρώτη επίσκεψη. Εκεί μέσα, στο παντοπωλείο, μπορούσες να τριγυρνάς όλη σου τη ζωή και ποτέ να μη μάθεις που έχει τα λουκούμια.

Αυτή ήταν η μαγεία που δεν μπορούσε να εξηγήσει ο Πέτρος. Γιατί κι η ζωή είναι κάπως έτσι, μαγική. Δεν είναι όλα βαλμένα σωστά. Ο θεός δεν είναι υπάλληλος σούπερ μάρκετ. Είναι ένας γέρος παντοπώλης που αραδιάζει τα προϊόντα όπου τύχει. Κι ίσως ποτέ να μη μάθεις που είναι τα λουκούμια.

“Έχει σοκολάτες εδώ;” ρώτησε ο Μαρίνος.

“Κάπου θα ‘χει”, του είπα. “Παντού έχει σοκολάτες.”

Ακόμα και στην Κόλαση. Αλλά είναι λίγο λιωμένες.

Κι ενώ κοιτούσαμε τριγύρω μπήκε ο κυρ-Βασίλης. Ήταν το ίδιο γέρος όπως μου τον είχε περιγράψει ο Πέτρος.

“Ποιανού είσ’ εσύ;” ρώτησε τον Μαρίνο.

“Της μαμάς μου”.

Ο κυρ-Βασίλης γέλασε. Η μασέλα του ήταν λίγο πιο λευκή από κουφέτο.

“Τον πατέρα σου πώς τον λένε;” είπε μετά.

“Δεν τον λένε.”

“Γιατί;”

“Γιατί ‘ναι πεθαμένος.”

Ο παντοπώλης στράφηκε σε μένα.

“Είσαι η χήρα του Αϋφαντή. Συλλυπητήρια.”

“Σας ευχαριστώ.”

Η οικογένεια του Πέτρου ήταν γνωστή στο χωριό -όπως είναι όλες οι οικογένειες εκεί. Θα είχαν μάθει τα νέα απ’ την τηλεόραση, και θα τα ‘χαν συζητήσει το χειμώνα. Όλα τα κανάλια είχαν πρώτο θέμα τον τυχαίο θάνατο ενός μηχανικού. Κι ο χωριάτες έβλεπαν πολλή τηλεόραση.

Ο Μαρίνος τον σκούντηξε και τον ρώτησε αν έχει σοκολάτες.

“Έχω σοκολάτες από τότε που ήταν πρωθυπουργός ο Βενιζέλος”, είπε ο κυρ-Βασίλης.

“ΙΟΝ έχετε;” του είπε ο Μαρίνος.

“Ξέρει να διαλέγει ο μικρός.”

Γύρισε αργά, χωρίς καθόλου να το σκεφτεί. Ήξερε ακριβώς πού ήταν, ανάμεσα στις φρυγανιές και τη μουστάρδα. Για εκείνον δεν υπήρχε χάος, μόνο κάποια ανορθόδοξη τάξη.

Μας τις έδωσε χωρίς να δεχτεί χρήματα. Πήραμε δυο σοκολάτες και βγήκαμε. Τις ανοίξαμε στον δρόμο, ο καθένας τη δικιά του. Του είπα να περπατήσουμε στα καλντερίμια. Συμφώνησε. Μετά δεν μιλήσαμε ξανά, μόνο τρώγαμε.

Και για λίγο ένιωσα φυσιολογική, κανονική, ολόκληρη, σχεδόν χαρούμενη. Κάτι ήξερε η γιαγιά.

~~

Μισή σοκολάτα παρακάτω, ήταν στην αυλή της μια σκεβρωμένη γρια που πότιζε τα γεράνια της. Φορούσε ένα από εκείνα τα φορέματα-κουρτίνες κι η καμπούρα της φούσκωνε σαν σκεπασμένη πολυθρόνα.

Όταν πλησιάσαμε στράφηκε προς το μέρος μας. Όχι για να μας δει, δεν μπορούσε. Ήταν τυφλή. Έμοιαζε να μυρίζει τον αέρα και ν’ αφουγκράζεται την περπατησιά για να μας αναγνωρίσει.

“Ποιοι είστ’ εσείς;” είπε σαν φτάσαμε κοντά. Η φωνή της ίδια με κρώξιμο καρακάξας. “Ξένοι είστε;”

“Ναι”, είπα εγώ.

“Όχι”, είπε ο Μαρίνος.

Η γρια καρακάξα, σαν μυρίστηκε πτώμα, πλησίασε στα κάγκελα.

“Πού κάθεστε;” ρώτησε μυρίζοντας τον αέρα μας.

“Στο σπίτι του Αϋφαντή”, της είπα, περιμένοντας τα συλλυπητήρια.

Η γρια έκανε πίσω κι έφτυσε κάτω.

“Η χήρα του είσαι;”

“Αυτοπροσώπως.”

“Και τι γυρεύεις εδώ; Δεν σου ‘φτασαν όσα έκαμε ο άντρας σου;”

“Τι εννοείτε;”

Είχε εκνευριστεί κι ο Μαρίνος το κατάλαβε.

“Πάμε μαμά, πάμε”, είπε και με τράβηξε.

“Κι έφερες και το μωρό μαζί”, συνέχισε η γρια. “Τι σου φταίει το μωρό;”

“Δεν σας καταλαβαίνω”, είπα πιο έντονα. “Τι πρόβλημα έχετε μ’ εμένα και το παιδί μου;”

“Πάμε μαμά, πάμε.”

“Με τον άντρα σου έχω”, είπε η γρια.

“Ο άντρας μου… Ο άντρας μου είναι νεκρός, αν δεν το γνωρίζετε”, της φώναξα.

“Μαμά, μαμά, πάμε, πάμε.”

“Πήρε αυτό που του έπρεπε”, είπε η γρια.

Έμεινα άφωνη απ’ την οργή. Έσφιξα τη σοκολάτα τόσο που έλιωσε κι έσταξε στον δρόμο. Ίσως και να τη χτυπούσα, χωρίς να με νοιάζει αν ήταν γρια, τυφλή, καμπούρα. Θα το έκανα σίγουρα, αλλά με πρόλαβε ο Ιάσονας.

~~~~~~~~

Συνεχίζεται: “Και πού θα σταματήσει;”

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός  

Νέα Δημοκρατία: Πατρίς, θρησκεία και… Πινοσέτ!!!

 Του Νίκου Μπογιόπουλου


Ο Βορίδης θέλει οι θεσμοί και το κράτος να δράσουν κατά της αριστερής ιδεολογίας…

    Ο Γεωργιάδης ενοχλείται από την Κοινωνιολογία ως Επιστήμη διότι κάνει τα παιδιά αριστερά…

    Και τώρα ήρθε και τούτος, ο Καραγκούνης, για να διαφημίσει το ασφαλιστικό του φασίστα Πινοσέτ (!) σαν το «πιο πετυχημένο παγκοσμίως» (!) και να προαναγγέλλει (γελώντας!) την εφαρμογή του από τη ΝΔ!

    Πριν εξηγήσουμε τι είναι ακριβώς αυτό που στη ΝΔ εμφανίζουν σαν το «πιο πετυχημένο (ασφαλιστικό) παγκοσμίως», πάρτε μια γεύση των σχετικών δηλώσεων του Κώστα Καραγκούνη, τομεάρχη της ΝΔ (στο NEWS 24/7 RADIO):  

Αφού σημειώσουμε ότι αυτοί οι τύποι δεν έχουν μετονομαστεί (ακόμα) σε «Νέα Ακροδεξιίλα» και ότι συνεχίζουν να ονομάζονται (ακόμα) «Νέα Δημοκρατία», πάμε τώρα στο πιο… πετυχημένο ασφαλιστικό παγκοσμίως:

Το πιο μισητό του κόσμου!

    Δεν υπάρχει μήνας σχεδόν τα τελευταία χρόνια στη Χιλή που ο λαός δεν διαδηλώνει κατά κύματα στους δρόμους με αίτημα την κατάργηση του ασφαλιστικού που επέβαλε από το 1981 στη χώρα η στυγνή χούντα του Πινοσέτ.

    Οι διαδηλωτές τον περασμένο Απρίλη, για παράδειγμα, ξεπέρασαν μόνο στο Σαντιάγο τους 100.000. «Οι διαδηλωτές έκαναν πορεία στο κέντρο της πρωτεύουσας της Χιλής για να καταγγείλουν το σημερινό σύστημα, το οποίο ελέγχεται από τους Διαχειριστές των Συνταξιοδοτικών Ταμείων και χορηγεί συντάξεις ύψους 285 ευρώ τον μήνα κατά μέσο όρο» (https://www.naftemporiki.gr/story/1343224/xili-diadilosi-kata-tou-asfalistikou-sustimatos-pou-eixe-dimiourgithei-epi-imeron-pinoset).

    Η 24η Ιούλη, δε, θεωρείται ημερομηνία – σταθμός για το λαϊκό κίνημα στη Χιλή αφού εκείνη την ημέρα, μόλις πριν από δύο χρόνια, το 2016, στο Σαντιάγο οι διαδηλωτές ξεπέρασαν τις 200.000 και σε όλη τη χώρα το 1 εκατομμύριο (http://net.xekinima.org/chile-mazikes-kinitopoiiseis-enantia/).

    Γιατί διαδήλωναν και διαδηλώνουν όλοι αυτοί; Για να ξηλωθεί από τη χώρα τους το «πιο πετυχημένο παγκοσμίως» (κατά Καραγκούνη και ΝΔ) ασφαλιστικό του Πινοσέτ…

Τα «Chicago boys» της Νέας Δημοκρατίας…

    Ποιο είναι αυτό το ασφαλιστικό μοντέλο, το λεγόμενο «τριφασικό» (που όντως η βασική φιλοσοφία του έχει περάσει σε όλες σχεδόν τις χώρες της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, που στην ΕΕ το προωθούν ήδη από την δεκαετία του ’90, που στην Ελλάδα το πρωτοεισήγαγε ο «εκσυγχρονισμός» του Σημίτη και που στις ράγες του κινούνται ήδη βασικές πλευρές του ασφαλιστικού στη χώρα μας);

    Το ασφαλιστικό μοντέλο της Χιλής που λατρεύουν τα «boys» του κ.Μητσοτάκη, είναι έμπνευσης της ακραία νεοφιλελεύθερης σχολής του Σικάγου με σημαιοφόρους τον Μίλτον Φρίντμαν και τα περιλάλητα «Chicago boys» του. Προωθήθηκε όχι, φυσικά, για να παρέχει συντάξεις στους εργαζόμενους, αλλά για να απαλλάσσει από εργοδοτικές εισφορές τα μονοπώλια.

    Από τους αρχιτέκτονές του θεωρείται ο Γραμματέας Ασφάλισης της χιλιανής δικτατορίας, ο Χοσέ Πινέρα, ο οποίος επέλεξε την 1η Μαϊου 1981 ως ημέρα κατάργησης της δημόσιας ασφάλισης και εφαρμογής του «τριφασικού» έτσι ώστε «να μη γιορτάζεται η Πρωτομαγιά ως ημέρα ταξικής πάλης, αλλά ως ημέρα ελεύθερης επιλογής συστήματος σύνταξης» (http://www.posoaee.gr/index.php/9-uncategorised/205-xili-syntaksioyxoi-kai-ergazomenoi-apaitisan-dimosia-asfalistika-tameia-pou-dielyse-i-xoynta-tou-pinoset).

    Το «τριφασικό σύστημα» ελέγχεται στη Χιλή από έξι συνταξιοδοτικά μονοπώλια που δημιουργήθηκαν επί χούντας Πινοσέτ, γνωστά στη χώρα με το ακρωνύμιο «AFP» (ανάμεσά τους είναι οι ασφαλιστικοί όμιλοι «ΜetLife» και «Principal Financial Group») και διαμορφώνεται στις διάφορες παραλλαγές του ως εξής:

    Πρώτος πυλώνας η «εθνική σύνταξη», ένα φιλοδώρημα πενίας, ένα βοήθημα ελεημοσύνης, που χρηματοδοτείται από τη γενική φορολογία, δεύτερος πυλώνας η κύρια σύνταξη που χρηματοδοτείται από τις εισφορές και που αν καταφέρει ο εργαζόμενος να φτάσει στο βαθύ γήρας για να την λάβει δεν του αναπληρώνει ούτε κατά το ήμισυ τον εργάσιμο μισθό του, τρίτος πυλώνας που βασίζεται στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα και είναι ευθέως παραδομένος στην ιδιωτική ασφάλιση.

Συντάξεις: Το 80% κάτω από τον κατώτατο μισθό, το 44% κάτω του ορίου της φτώχειας!

    Οι συνέπειες:

Το ασφαλιστικό Πινοσέτ θεωρείται ένα από τα βασικότερα εργαλεία των κεφαλαιοκρατών της χώρας ώστε να πετύχουν το 1% του πληθυσμού να κατέχει το 35% του πλούτου και να κατατάσσεται η Χιλή στις πρώτες θέσεις της κοινωνικής ανισότητας χώρες του ΟΟΣΑ. (http://net.xekinima.org/chile-mazikes-kinitopoiiseis-enantia/)

Το «πιο πετυχημένο παγκοσμίως» ασφαλιστικό σύστημα αντί της «ελεύθερης επιλογής συστήματος σύνταξης» έχει παραδοθεί στα 6 ασφαλιστικά μονοπώλια που απομυζούν εισφορές που ανέρχονται στα 170 δισ. δολάρια καθώς για 37 χρόνια λυμαίνονται τις ασφαλιστικές εισφορές εκατομμυρίων Χιλιανών εργαζομένων.

Οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται σε παρακράτηση του 10% των μισθών τους σε μηνιαία βάση σε ατομικούς λογαριασμούς που εκμεταλλεύονται τα μονοπώλια καθ’ όλη τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου (αυτό θα πει «ελεύθερη επιλογή»!).

Οι άνδρες η σύνταξη που λαμβάνουν δεν ξεπερνά κατά μέσο όρο το 38% των ασφαλιστικών εισφορών που τους παρακρατήθηκαν επί χρόνια (αντί το 70% και 75% που είχε «υποσχεθεί» ο δικτάτορας Πινοσέτ) ενώ οι γυναίκες παίρνουν μόλις το 33% των εισφορών που κατέβαλαν κατά τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου.

Σήμερα στη Χιλή μια μέση σύνταξη μετά από 35 και 40 χρόνια σκληρής δουλειάς δεν ξεπερνά τα 450 δολάρια, η οποία μόλις που μπορεί να καλύψει τις ανάγκες διατροφής και στοιχειώδους διαβίωσης ενώ μεγάλος όγκος συντάξεων κινείται στα 150, στα 200 και 285 δολάρια.

Μεταξύ 2007 και 2014, το 80% των συντάξεων στη Χιλή ήταν πολύ χαμηλότερες από τον κατώτατο μισθό και το 44% αυτών κάτω από το όριο της φτώχειας. (https://www.rizospastis.gr/page.do?id=16348&publDate=23%2F8%2F2016&pageNo=14, http://www.posoaee.gr/index.php/9-uncategorised/205-xili-syntaksioyxoi-kai-ergazomenoi-apaitisan-dimosia-asfalistika-tameia-pou-dielyse-i-xoynta-tou-pinoset)

    Αυτό είναι το «πιο πετυχημένο ασφαλιστικό παγκοσμίως». Ετσι εξηγείται και το γιατί χρειάστηκε να ανέβει πάνω στις ερπύστριες μιας από τις πιο στυγνές φασιστικές χούντες του πλανήτη για να επιβληθεί.

    Αυτά είναι και τα μαντάτα για το πρόγραμμα της ΝΔ από τα ίδια τα στελέχη της ΝΔ. Που στην αντιπαράθεσή τους με την «αριστερά» των Κατρούγκαλων έχουν το θράσος να πλασάρουν την αντιδραστική σκουριά του Πινοσετικού φασισμού σαν κατιτίς το «νέο» και φτάνουν να δηλώνουν (γελώντας μάλιστα!) ότι θα την εφαρμόσουν στην Ελλάδα…       

Αγιασμένα βότανα και διακίνηση μισαλλοδοξίας

Του Παντελή Μπουκάλα

O τηλεοπτικός χρόνος είναι ακριβός. Πανάκριβος. Ετσι εξηγείται το γεγονός ότι τα κανάλια, αδιαφορώντας (τι περίεργο) για τις επιταγές του ΕΣΡ, δεν χαραμίζουν ούτε καν τα δευτερόλεπτά τους για να παρουσιάσουν την κίνηση όσων κομμάτων ή φορέων δεν συνάδουν με τις δικές τους πολιτικές προτιμήσεις, δεν αναχαράζουν τον αμανέ που προτιμά κάθε δίαυλος. Ετσι εξηγείται επίσης το ότι τα σποτάκια ιδιαίτερου κοινωνικού ενδιαφέροντος (για την προστασία του περιβάλλοντος, για τον αγώνα κάποιας ειδικής ομάδας νοσούντων κτλ.), που δεν αφήνουν κέρδος, προβάλλονται τα χαράματα, σφηνωμένα ανάμεσα σε τσοντοδιαφημίσεις. Τυπικά, τα κανάλια είναι εντάξει. Επί της ουσίας, αντιμετωπίζουν και αυτή την υποχρέωσή τους όπως όλες τις υπόλοιπες: διά της περιφρονήσεως. Την πεποίθησή τους ότι αποτελούν κράτος εν κράτει δεν θα την αποβάλουν ποτέ, όσοι διαγωνισμοί κι αν γίνουν. Ή μάλλον θα την αποβάλουν όταν βρεθεί κυβέρνηση που θα αποδεχτεί, έστω με βαριά καρδιά, πως η δημόσια τηλεόραση είναι όντως δημόσια, και όχι υποχρεωτικά φιλοκυβερνητική, δηλαδή χειραγωγημένη.

Παρά την ακρίβεια του τηλεχρόνου πάντως, η οποία συνιστά ένα παράδοξο ζευγάρι με τη φτήνια του τηλεπροϊόντος, στα μισά «επίσημα» κεντρικά κανάλια και σε δεκάδες περιφερειακά προβάλλονται δεκάλεπτα, εικοσάλεπτα, ενίοτε δε και ημίωρα «διαφημιστικά μηνύματα», και μάλιστα σε ζώνες υψηλής θεαματικότητας. Αγορά είναι, έχει τους δικούς της ιερούς νόμους. Κι όποιος διαθέτει ιερότατο χρήμα σε περίσσεια και το δαπανά για ν΄ αγοράσει τηλεχρόνο και να διαφημίσει τις αρετές ενός μαγικού τηγανιού που μέχρι και τα κρεμμύδια καθαρίζει μόνο του, ενός παντοδύναμου καρπουζοκόφτη, μιας σόμπας με τις ιδιότητες της φλεγομένης αλλ΄ουχί καιομένης βάτου, ενός φακού που η δέσμη του περνάει αλώβητη ακόμα και μέσα από μαύρες τρύπες ή ενός πανέξυπνου κινητού που μόνο καπουτσίνο φρέντο δεν φτιάχνει, αξίζει τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών. Μπράβο του τού πατριώτη, που κρατάει εδώ τα λεφτά του και δεν τα στέλνει εις τας οφσορίους εξοχάς, όπως τόσοι ευπατρίδες, που τυγχάνουν όμως και οπαδοί ενός διεθνισμού νέου τύπου, όχι ακριβώς προλεταριακού.

Κάποια προβληματάκια υπάρχουν πάντως, ίσως της αρμοδιότητας του ΕΣΡ, πιθανόν και του ΕΟΦ. Πρόβλημα πρώτο, τα γιατροσόφια κάθε λογής. Κάθε καιρός και η μόδα του βέβαια. Δεν βρισκόμαστε πια στην εποχή του Καματερού και του ιαματικού νερού του ούτε της φραπελιάς. Αυτά είναι αρχαιότητα. Ακόμα και το όζον, αυτό το «υπερόπλο» εναντίον πάσης νόσου, μοιάζει προϊστορία μπροστά στο γανόδερμα και τις κηραλοιφές, που κατακαλύπτουν τον τελευταίο καιρό τη μικρή οθόνη. Από κοντά τα «ευλογημένα» βότανα με τα βαρύηχα ονόματα, «Βυζαντινόν», «Αυτοκρατορικόν» κ.ο.κ., με το νι στο τέλος να προσθέτει τάχα αρχαιοπρέπεια και κύρος. Να ΄χουν ακούσει κάτι οι προπαγανδιστές για τις απόψεις του Οδυσσέα Ελύτη περί του νι, ίσως και του Κ. Π. Καβάφη; Μπα, περιττό. Αυτοί είναι σίγουρα της σχολής που δογματίζει ότι τα αρχαία ελληνικά ήταν γλώσσα θεϊκή αλλά και θεραπευτική. Πώς αυτό; Χάρη στα πολλά της νι ο αρχαιοελληνικός εγκέφαλος οξυγονωνόταν πολύ περισσότερο διά της ομιλίας απ΄ ό,τι ο αρχαιοπερσικός ή ο αρχαιοαιγυπτιακός (τι νι να έχουν τα ιερογλυφικά). Αρα δούλευε εντατικότερα και ποιοτικότερα, άρα άρχισε να μεγαλουργεί όταν οι άλλοι στας Ευρώπας, οι άΝΙδροι (συγγνώμη για την ανορθογραφία), έψαχναν ακόμα τρόπο να κατέβουν από τα δέντρα.

Ολα τα υπερφάρμακα λοιπόν εκθειάζονται σαν τέκνα του Ασκληπιού και της Πανάκειας, πάμφθηνα μεν, πανίσχυρα δε. Και όλα τους θεραπεύουν τα πάντα, με το ρήμα «θεραπεύουν» ωστόσο κλεισμένο μέσα στα δεκάδες αχρείαστα εισαγωγικά που βλέπουμε καθημερινά στη μικρή οθόνη και στις εφημερίδες, τοποθετημένα εκεί από τον τρόμο της μεταφοράς και της μετωνυμίας. Γιατρεύουν τον καρκίνο, τη ρευματοαρθρίτιδα, τις μαγουλάδες, τη φαλάκρα, το άσθμα, το αλτσχάιμερ, την κατάθλιψη, τον πονόδοντο, το ζάχαρο. Μόνο για την υπνική άπνοια δεν έχουν πει τίποτε οι τηλεθεραπευτές. Κακώς. Αν τα μαντζούνια τους τη γιάτρευαν και αυτή, ίσως το μάθαινε ο Αριστείδης Φλώρος της σκανδαλοποιού Energa (δεν είναι και λίγα τα 250 εκατομμύρια ευρώ που υπεξαίρεσαν οι στυλοβάτες της εν λόγω ρευματοδότριας επιχείρησης για να μας αλλάξουν τα φώτα), και θα έλυνε το πρόβλημά του ο άνθρωπος. Δεν θα ’μπαινε σε μπελάδες, αναζητώντας γνωματεύσεις ευφάνταστων ορκισμένων στον άμοιρο Ιπποκράτη που να βεβαιώνουν ότι το ροχαλητό αποτελεί μορφή αναπηρίας.

Υποτίθεται επίσης ότι όλα τα σούπερ φάρμακα, πρωτοξαδερφάκια των σούπερ φουντ, έχουν έρθει από το Αγιον Ορος, το ιερό Κατμαντού, τις αγνές Ανδεις κ.ο.κ., ή ότι έχουν κατασκευαστεί στα πιο προχωρημένα εργαστήρια του κόσμου, τα οποία κατά τύχην όλως δεν προσδιορίζονται. Υποτίθεται τέλος πως έχουν ελεγχθεί ενδελεχώς από δεκάδες «έγκριτους επιστήμονες», οι οποίοι επίσης κατά τύχη δεν κατονομάζονται, κι έτσι ουδείς μπορεί να εξακριβώσει πώς έγιναν «έγκριτοι». Ο ενθουσιώδης παρουσιαστής-διακινητής ανεμίζει απλώς κάποια χαρτιά, η σεμνότυφη κάμερα αποφεύγει να ζουμάρει και ο τηλεθεατής-καταναλωτής μένει με την ψευδαίσθηση ότι όσα του προτείνουν να αγοράσει «σε τιμή σοκ» είναι καρατσεκαρισμένα, εξοπλισμένα με την πιστοποίηση δεκάδων ινστιτούτων και κρατικών φορέων. Πώς βλέπουμε σε άλλες διαφημίσεις, κανονικές, μονόλεπτες, έναν κύριο ή μια κυρία να λέει πόσο καλή είναι η τάδε οδοντόβουρτσα ή κρέμα, κι εμείς εικάζουμε ότι για να φοράει την άσπρη μπλούζα ή ποδιά, έμβλημα κύρους, επιστημοσύνης και αγνότητας, είναι γιατρός με τα όλα του, και όχι ηθοποιός ή μοντέλο που παριστάνει τον γιατρό, πρωταγωνιστώντας σε μια καραμπινάτη αντιποίηση αρχής; Κάπως έτσι. Παιχνίδια με τον πόνο των ανθρώπων και τα βάσανά τους. Πανάρχαια. Στον τόπο μας και παντού. Απλώς, τώρα πια, και χάρη στην παγκοσμιοποίηση και του κομπογιανιτισμού, τη γιαγιά μας τη μαμμή, που τέλος πάντων την έκανε τη δουλίτσα της, την αντικατέστησαν βιοενεργειακοί σωτήρες, θεραπευτές φενγκ σούι και γανοδερματέμποροι.

Υπάρχει όμως ένα επιπλέον ζήτημα με τις δεκάλεπτες διαφημίσεις. Πρόβλημα κοινωνικό και πολιτικό. Οι μισές εξ αυτών αποτελούν προπαγάνδα ωμή και απροσχημάτιστη. Και δεν προπαγανδίζονται προϊόντα αλλά «ιδέες»: οι «ιδέες» του βλακώδους σωβινισμού, που στηρίζει σε χονδροειδή ψέματα την «αλήθεια» του, του προσφυγοφάγου ρατσισμού, της ακραίας συνωμοσιολογίας («Οι Τούρκοι έκαψαν το Μάτι» κ.ο.κ.). Οι αστερίσκοι της Ακροδεξιάς, ο (ιδιοκτήτης κόμματος) Κυριάκος Βελόπουλος, ο Δημοσθένης Λιακόπουλος και οι όμοιοί τους αγοράζουν άφθονο τηλεχρόνο σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Πάτρα κ.α., για να πουλήσουν όχι τόσο βότανα και γανόδερμα όσο μισαλλοδοξία, φαιό ελληνοχριστιανισμό και προδοτολογία, πάντα με το πρόσχημα της Μακεδονίας. «Κάμερα σ’ εμένα»…

Προπαγανδιστικό site κατά της κυβέρνησης δημιούργησε η ΝΔ

Ειδικό site, το mauresselides.gr, με τα πεπραγμένα του ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση και ως κυβέρνηση δημιούργησε η ΝΔ, προκειμένου να προβάλλει «τα ψέματα και τις ανακολουθίες του κ. Τσίπρα», που σύμφωνα με τη ΝΔ «στοίχισαν στη χώρα μας περισσότερα από 100 δισ. ευρώ».

Όπως αναφέρει η ΝΔ, «πρόκειται για μια ιστοσελίδα ψηφιακής ανασκόπησης των πεπραγμένων.. της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την μορφή χρονολογίου που συγκεντρώνει βίντεο, εικόνες, δηλώσεις κυβερνητικών παραγόντων, πρωτοσέλιδα διεθνών και ελληνικών μέσων ενημέρωσης, μέχρι και στοιχεία διεθνών οργανισμών».

Τελικός στόχος είναι να αποδομήσει «το νέο αφήγημα του πρωθυπουργού στην ΔΕΘ». Χαρακτηριστικά αναφέρουν οι διαχειριστές του: «Τώρα ο κ. Τσίπρας, καθώς γνωρίζει την επικείμενη εκλογική συντριβή του είναι βέβαιο ότι θα κάνει τα πάντα για να την αποτρέψει... Το βλέπουμε ήδη τις τελευταίες εβδομάδες στα όσα ψελλίζουν τα στελέχη του. Οι ίδιοι που είχαν παραδεχθεί ότι η υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης ήταν συνειδητή επιλογή τους, τώρα ξαφνικά υπόσχονται μείωση των φόρων. Κανείς ωστόσο πια δεν πιστεύει τον κ. Τσίπρα. Το πρόβλημα ωστόσο δεν είναι μόνο τα ψέματα που λέει ξανά». 

 zoornalistas.com

Κυβερνητικό θέατρο βορείου Ελλάδος

Δεν περιμένει κανείς αποκαλύψεις ούτε φυσικά να προκύπτει κάποια είδηση από την παραδοσιακή συνέντευξη Τύπου του Πρωθυπουργού στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Είναι απλά μια παράσταση, κάποιες φορές με κακή σκηνοθεσία, καλή ώρα.

Γράφει η Λώρη Κέζα

Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν αναγκασμένος να παίξει το ρόλο του, να πει με δικά του λόγια ότι «λεφτά υπάρχουν» και «θα σκίσουμε τα μνημόνια», μια διασκευή όσων οι πολίτες έχουν ακούσει ξανά από τους προηγούμενους. Δική του συμβολή στο μονόπρακτο ο διχασμός, όπου και με όποιους μπορεί. Τα λαϊκά σπίτια και τα λαϊκά στρώματα έχουν προτεραιότητα, σαν να είναι μόνο αυτά που έχασαν την ποιότητα της ζωής τους, σαν να είναι μόνο αυτά που αδυνατούν να επιβιώσουν.

Ο φόρος ακινήτων θα μειωθεί σταδιακά, κυρίως για τα λαϊκά στρώματα. Έτσι είπε. Τα κόκκινα δάνεια θα τύχουν φροντίδας, όχι οι στρατηγικοί κακοπληρωτές, όσοι αδυνατούν πραγματικά να ανταπεξέλθουν, δηλαδή τα λαϊκά στρώματα. Αυτό που αποσιωπά ο πρωθυπουργός είναι ότι όλοι ζουν όπως αυτά που αποκαλεί «λαϊκά στρώματα». Οι πανεπιστημιακοί, οι ένστολοι, οι δικαστικοί, στους οποίους προτίθεται να μοιράσει ένα δισεκατομμύριο, ζουν σε κατάσταση ένδειας. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες έχουν χρέη από εισφορές που αδυνατούν να καλύψουν στον αιώνα το άπαντα.

Ο πρωθυπουργός χαρίζει, προσφέρει, υπόσχεται, αρθρώνει τα μεγάλα λόγια όπως οφείλει κάθε ηθοποιός που συμμετέχει στο έργο της διεθνούς έκθεσης. Χρειάζεται άραγε να του δίνει κανείς σημασία; Εφόσον ποτέ δεν προκύπτει είδηση από αυτή τη συνάντηση με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αφού ποτέ δεν μπαίνουμε στην ουσία της διακυβέρνησης, ποτέ δεν ανακοινώνονται αληθινά και εφαρμόσιμα μέτρα. Είναι πάντα το ίδιο σκηνικό, όπου ορισμένοι εκπρόσωποι μέσων ενημέρωσης έχουν ρόλο κλακαδόρου.

Θα έπρεπε ίσως οι δημοσιογράφοι να απαξιώσουν αυτήν την παράσταση, πριν απαξιωθούν οι ίδιοι. Ίσως αυτή τη φορά να έπρεπε να αποχωρήσουν, ειδικά τα μέσα ενημέρωσης που είναι ιστορικά ή έχουν μεγάλο κοινό. Αναγκάστηκαν να περιμένουν σε μια γωνίτσα χωρίς δικαίωμα λόγου. Ας άφηναν τον πρωθυπουργό εκεί να μονολογεί χωρίς κοινό, χωρίς τους δημοσιογράφους και χωρίς τα πλήθη των αναγνωστών και ακροατών που εκπροσωπούν με την παρουσία τους.

Είναι προφανές ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί να αξιολογήσει σωστά τις καταστάσεις ούτε τι συμβαίνει με τους πολίτες ούτε ποιοι είναι σημαντικοί και άξιοι συνομιλητές στο πεδίο της ενημέρωσης. Είναι δική του επιλογή να απομονώνεται, να στήνει φράχτες γύρω του.