Μία παραίτηση, πολλές αντιφάσεις

 

γράφει ο Δημήτρης Κουκλουμπέρης

 

Στην επόμενη ημέρα της παραίτησης του Αλέξη Τσίπρα, τα ερωτήματα και οι αντιφάσεις παραμένουν. Είπε απευθυνόμενος προς τους πρώην συντρόφους του ότι «ίσως σύντομα να ταξιδέψουμε πάλι μαζί σε πιο όμορφες θάλασσες». Και γιατί τότε δεν συνέχιζε το ταξίδι εντός ΣΥΡΙΖΑ αλλά τον διασπά ακόμα μια φορά, κατακερματίζοντας τον πολυτραυματισμένο χώρο της Αριστεράς;

 

Ξόρκισε τους Μεσσίες, τονίζοντας ότι δεν πιστεύει σε αυτούς. Αλλά παραιτείται, προκειμένου να σχεδιάσει το δικό του κόμμα. Αν αυτό δεν είναι μεσσιανισμός, τι είναι;

 

Καταλόγισε ιδιοτέλειες σε όσους έχουν την ευθύνη της δημοκρατικής αντιπολίτευσης και τους κάλεσε να τις παραμερίσουν. Παραγνωρίζοντας ότι πρόκειται για εκλεγμένους από τη βάση αρχηγούς, ο καταλογισμός του ακούγεται ιδιοτελής και εγωκεντρικός, ως προτροπή «φύγετε να έρθω εγώ».

 

Χαρακτήρισε τη Βουλή δημοκρατικά απογυμνωμένη και υποστήριξε ότι δεν επιτελεί τον ρόλο της. Ωστόσο, επί 2,5 χρόνια ως μέλος του Κοινοβουλίου δεν πήρε μία φορά τον λόγο. Δεν έκανε ούτε μία ερώτηση. Γιατί άραγε; Δεν φέρει ευθύνη; Αναφέρθηκε στη δύναμη του λαϊκού κινήματος, εκφράζοντας την πίστη του σε αυτό και πολλοί θυμήθηκαν το βιαστικό δημοψήφισμα που το «Οχι» του λαού έγινε «Ναι» σε μια νύχτα... Κι επίσης, τι σχέση μπορεί να έχει το «από τα πάνω» κάλεσμά του με ένα γνήσιο εγχείρημα «από τα κάτω»;

 

Ο κ. Τσίπρας, παρά το rebranding, δεν είναι άγνωστος ούτε χθεσινός στην πολιτική. Δεν είναι tabula rasa. Εχει παρελθόν και πεπραγμένα, έστω κι αν θα προτιμούσε ο κόσμος να τα ξεχάσει. Το βασικότερο, το οποίο καθιστά το εγχείρημά του προβληματικό, αν και μιντιακά υπερτιμημένο, είναι ότι έχει ηττηθεί πέντε φορές από τη Ν.Δ. και τον κ. Μητσοτάκη και μόνο ως φόβητρο δεν λογίζεται από σχεδόν κανέναν. Σε κάθε περίπτωση, το ταξίδι του ξεκίνησε, έστω κι αν πυξίδα δεν υπάρχει και στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται λιμάνι.