Γιάννης Βαρουφάκης
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
«Πρόκληση»
| Του Κώστα Εφήμερου (για τη διασκευή) Στην ελληνική πολιτική ζωή κυκλοφορεί εσχάτως ένα αποτρόπαιο τέρας. Ούτε άνδρας ούτε γυναίκα. Ούτε πράσινο ούτε μπλε. Ούτε καινούριο ούτε παλιό. Κάτι παράξενο, απροσδιόριστο, ετερόκλητο και ταυτοχρόνως υποδόρια επικίνδυνο. Είναι επικίνδυνο επειδή, σε αντίθεση με τα εμαρφρόδιτα δημοσιογραφικά χαρακτηριστικά του, διαθέτει μια συγκροτημένη μέθοδο και μια διαμορφωμένη αντίληψη που το καθιστούν ελκυστικό. Ορισμένοι ίσως ισχυριστούν ότι τόσο η μέθοδος όσο και η αντίληψη κινούνται στα όρια της συνωμοσίας και εμπίπτουν ενδεχομένως στην αρμοδιότητα της ψυχιατρικής επιστήμης. Αυτό όμως δεν τις καθιστά λιγότερο επικίνδυνες. |
στα “μουλωχτά” τροπολογία, με την οποία χορηγήθηκε ποινική ασυλία στους τραπεζίτες για τα θαλασσοδάνεια, ύψους περίπου 270 εκατομμυρίων ευρώ, που έχουν χορηγήσει, με σχεδόν ανύπαρκτες εγγυήσεις, στα δύο μεγάλα κυρίως κόμματα.
Σημειώνεται, ότι η προκλητική αυτή ενέργεια έγινε την ώρα που οι οικονομικοί εισαγγελείς, Γρηγόρης Πεπόνης και Σπύρος Μουζακίτης, ολοκληρώνουν την έρευνά τους για το σκάνδαλο αυτό και σύμφωνα με πληροφορίες του directnews.gr, είχε προκύψει τόσο για τους υπεύθυνους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, όσο και για τα διοικητικά συμβούλια των τραπεζών το αδίκημα της κακουργηματικής Όπως είναι πασίγνωστο, το δεύτερο αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου, το τραπεζικό, συνδέεται με τη «νομιμοποιημένη» πολλαπλή εξαπάτηση του κοινού. Οι καταθέτες, εμπιστευόμενοι τα χρήματά τους στις τράπεζες, πιστεύουν ότι τα εξασφαλίζουν, ενώ αυτά, την ίδια στιγμή, κυκλοφορούν σε άγνωστες αγορές, εκτεθειμένα σε κινδύνους ασύλληπτους ακόμη και για την πιο νοσηρή φαντασία. Του Κώστα Βεργόπουλου