Οι 20 αλλαγές που θα φέρουν 17 δισ. ευρώ στα ταμεία

Ασήκωτο φορολογικό φορτίο καλούνται να σηκώσουν το 2014 μισθωτοί, συνταξιούχοι, αγρότες, ελεύθεροι επαγγελματίες, ιδιοκτήτες ακινήτων και μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Η μεγάλη «σφαγή» θα γίνει με τα εκκαθαριστικά του 2015

Του Μάριου Χριστοδούλου

Ποδαρικό με ένα παραγεμισμένο πακέτο φόρων ύψους 17 δισ. ευρώ μάς κάνει το 2014. Τους φόρους αυτούς, εκ των οποίων τα 12,9 δισ. ευρώ θα προέλθουν από το εισόδημα και τα 3,9 δισ. ευρώ από τα ακίνητα, έχει βάλει στόχο να αρπάξει η Εφορία από τις τσέπες όλων των φορολογουμένων και συνιστούν τη νέα θυσία που πρέπει να κάνει ο ελληνικός λαός, για να βγει η χώρα από το σκοτεινό τούνελ της κρίσης. Ο νέος «λογαριασμός» είναι ιδιαίτερα υψηλός και τη βαρυχειμωνιά η οποία έρχεται θα την αισθανθούν περισσότερο οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που θα πληρώνουν φόρο από το πρώτο ευρώ εισοδήματος.

Από κοντά βρίσκονται και εκατομμύρια ιδιοκτήτες ακινήτων, καθώς από το 2014 κάνει ντεμπούτο ο Ενιαίος Φόρος Ιδιοκτησίας (ΕΝΦΙΑ) από τον οποίο αναμένονται εισπράξεις 2,65 δισ. ευρώ. Ο νέος φόρος θα… αγκαλιάσει όλες τις κατηγορίες ακινήτων: διαμερίσματα, κτίσματα, οικόπεδα εντός σχεδίου ή οικισμών και αγροτεμάχια.

Θα επιβάλλεται αυτοτελώς σε κάθε ακίνητο και θα υπολογίζεται επί των επιφανειών. Αυτό δεν είναι το μοναδικό πλήγμα για τους ιδιοκτήτες ακινήτων. Από το νέο έτος αλλάζει και ο τρόπος φορολόγησης των εισοδημάτων από ενοίκια που πλέον δεν θα «ανεβαίνουν» μαζί με τα υπόλοιπα εισοδήματα στην κλίμακα, αλλά θα φορολογούνται αυτοτελώς. Στο φορολογικό τους «καλεντάρι» οι ιδιοκτήτες ας σημειώσουν ότι μέχρι τον Φεβρουάριο του 2014 θα πρέπει να πληρωθούν τα «υπόλοιπα» τριών φόρων στην ακίνητη περιουσία. Και δη οι τελευταίες δόσεις για τους ΦΑΠ των ετών 2011, 2012, 2013, ενώ μέχρι τον Μάιο θα βρίσκεται σε ισχύ και το χαράτσι της ΔΕΗ. Από τον Ιούλιο έρχεται ο ΕΝΦΙΑ…

Βαρύ είναι το φορολογικό φορτίο και για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Τούτο είναι αποτέλεσμα των αλλαγών που έγιναν από φέτος στη φορολογία, οι οποίες όμως θα γίνουν από το 2014 αισθητές. Πρόκειται για αλλαγές οι οποίες έχουν να κάνουν με την κατάργηση των αφορολογήτων ορίων για μισθωτούς, συνταξιούχους (5.000 ευρώ), την κατάργηση του αφορολόγητου για τα παιδιά και τη μείωση των φοροαπαλλαγών και των εκπτώσεων.

Αυστηρότερα τα κριτήρια

Από τη νέα χρονιά θα ισχύσει και το νέο αυστηρότερο καθεστώς τεκμηρίων για τον προσδιορισμό των ελάχιστων εισοδημάτων όλων των φυσικών προσώπων. Σύμφωνα με το καθεστώς αυτό, τα χρήματα που δαπανούν οι φορολογούμενοι για να αγοράζουν ακίνητα, μετοχές, ομόλογα, έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου, μερίδια αμοιβαίων κεφαλαίων ή να ανεγείρουν οικοδομές καθώς και τα κεφάλαια που θα διαθέτουν για να συστήνουν νέες επιχειρήσεις ή για να συμμετέχουν στα μετοχικά κεφάλαια υφιστάμενων επιχειρήσεων θα «μετράνε» στον υπολογισμό από την Εφορία των εισοδημάτων τους ως «τεκμήρια απόκτησης περιουσιακών στοιχείων».

Τα νέα αυτά τεκμήρια θα προστίθενται στα ποσά των υπόλοιπων τεκμηρίων που ήδη ισχύουν (π.χ. στα ποσά των ετήσιων δαπανών για την εξόφληση στεγαστικών, καταναλωτικών ή προσωπικών δανείων και πιστωτικών καρτών, για την αγορά αυτοκινήτων, δικύκλων, τρικύκλων, σκαφών αναψυχής, κινητών αντικειμένων αξίας μεγαλύτερης των 10.000 ευρώ κ.λπ.), καθώς επίσης και στα ποσά των αντικειμενικών δαπανών (τεκμηρίων) διαβίωσης που ήδη ισχύουν για τη χρήση ΙΧ αυτοκινήτων, κατοικιών, σκαφών αναψυχής κ.λπ., με συνέπεια να εκτοξευτούν στα ύψη τα ποσά των τεκμαρτών εισοδημάτων που θα πρέπει να καλύπτουν οι φορολογούμενοι με βάση τα πραγματικά τους έσοδα και εισοδήματα.

Εφόσον τα εισοδήματα του 2014 που θα δηλωθούν το 2015 είναι χαμηλότερα από το άθροισμα των τεκμηρίων απόκτησης περιουσιακών στοιχείων και των τεκμηρίων διαβίωσης, ο φορολογούμενος θα καλείται να πληρώνει υπέρογκο φόρο με βάση το τεκμαρτό και όχι το δηλωθέν εισόδημά του. Αναλυτικότερα όμως όλες οι αλλαγές που θα ισχύσουν από το 2014 και με τις οποίες θα μεταβληθεί άρδην το φορολογικό τοπίο έχουν ως εξής:

1. Καταργείται το αφορολόγητο όριο μισθωτών και συνταξιούχων και θεσπίζεται νέα κλίμακα φορολόγησης με συντελεστή από 22% έως 42%. Στον φόρο που προκύπτει γίνεται έκπτωση για όσους έχουν εισόδημα έως 21.000 ευρώ. Χαμένοι από τις αλλαγές που έγιναν στην κλίμακα φόρου εισοδήματος, ακόμα κι αν συνυπολογιστεί το νέο επίδομα τέκνων, είναι μισθωτοί και συνταξιούχοι χωρίς παιδιά με εισόδημα πάνω από 25.000 ευρώ, μισθωτοί και συνταξιούχοι με 1 παιδί και εισόδημα πάνω από 23.000 ευρώ, μισθωτοί και συνταξιούχοι με 2 παιδιά και εισόδημα πάνω από 22.000 ευρώ.

2. Καταργούνται από τη φορολογία εισοδήματος φυσικών προσώπων σχεδόν όλες οι φοροαπαλλαγές, όπως είναι αυτές που αφορούν τα δίδακτρα ξένων γλωσσών, φροντιστηρίων, ασφάλιστρα υγείας και σύνταξης, ενοίκιο κύριας κατοικίας και παιδιών που σπουδάζουν σε άλλη πόλη από αυτήν της μόνιμης κατοικίας τους. Τα μόνα ποσά δαπανών που θα αναγνωρίζονται για έκπτωση από τον φόρο εισοδήματος των μισθωτών και των συνταξιούχων θα είναι το 10% της διατροφής που καταβλήθηκε λόγω διαζυγίου και το 10% των δωρεών προς το Δημόσιο και προς ιδιωτικούς φορείς. Επιπλέον τα έξοδα για ιατρική και νοσοκομειακή περίθαλψη θα εκπίπτουν σε ποσοστό 10% από τον φόρο εισοδήματος των μισθωτών και των συνταξιούχων, μόνο υπό την προϋπόθεση ότι υπερβαίνουν το 5% του συνολικού δηλωθέντος ή τεκμαρτού εισοδήματος και μόνο κατά το μέρος που υπερβαίνουν το όριο αυτό! Από την αλλαγή αυτή αναμένεται να αυξηθεί σημαντικά το φορολογικό βάρος για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους.

3. Διατηρείται το μέτρο των αποδείξεων για τους μισθωτούς, οι οποίοι θα πρέπει να συγκεντρώνουν το 10% του εισοδήματός τους σε αποδείξεις. Επικρέμαται ποινή φόρου 22% για το ποσό των αποδείξεων που δεν συγκεντρώθηκε από τον φορολογούμενο.

4. Καταργείται το αφορολόγητο όριο για τους ελεύθερους επαγγελματίες και θεσπίζεται συντελεστής 26% από το πρώτο ευρώ για εισόδημα έως 50.000 ευρώ και 33% για εισόδημα υψηλότερο των 50.000 ευρώ, θα υπάρχει ωστόσο η δυνατότητα να εκπίπτει το σύνολο των επαγγελματικών τους δαπανών και των ασφαλιστικών τους εισφορών. Οι φόροι για 750.000 αυτοαπασχολούμενους θα είναι εξοντωτικοί με τον συγκεκριμένο συντελεστή (26%) από το πρώτο ευρώ των καθαρών φορολογητέων εισοδημάτων, τα οποία θα εμφανίσουν πως είχαν το έτος 2013. Σε κάθε περίπτωση η τελική επιβάρυνση επί των καθαρών εισοδημάτων θα φτάνει σε πολλές περιπτώσεις το 40,3%, καθώς οι συγκεκριμένοι φορολογούμενοι θα επιβαρύνονται και με προκαταβολή φόρου 55% έναντι του επόμενου οικονομικού έτους, η οποία θα προσαυξάνει τον κύριο φόρο (26% Χ 1,55 = 40,3%). Ακόμη και όσοι αυτοαπασχολούμενοι δηλώσουν ζημιές λόγω της οικονομικής κρίσης, θα υποχρεωθούν να εμφανίσουν τεκμαρτά καθαρά κέρδη, με βάση τις «αντικειμενικές δαπάνες διαβίωσης» (τα τεκμήρια διαβίωσης), για τα σπίτια στα οποία διαμένουν και τα ΙΧ αυτοκίνητα που χρησιμοποιούν! Επί των ανύπαρκτων αυτών «κερδών» θα φορολογηθούν κι αυτοί με 26% από το πρώτο ευρώ και με προκαταβολή φόρου 55%, που θα ανεβάζει την τελική επιβάρυνση στο 40,3%!

5. Αυξάνεται η φορολογία των καθαρών κερδών των ομόρρυθμων και ετερόρρυθμων εταιρειών που τηρούν απλογραφικά βιβλία (πρώην β’ κατηγορίας) από 20% σε 26% μέχρι το επίπεδο των 50.000 ευρώ και από 20% σε 33% για το υπερβάλλον ποσό. Η αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης θα ισχύσει για τα κέρδη της χρήση του 2013 που θα φορολογηθούν το 2014.

6. Αυξάνεται η φορολογία των κερδών των Ο.Ε. και Ε.Ε. που τηρούν διπλογραφικά βιβλία (πρώην Γ’ κατηγορίας) από 20% σε 26%. Η αύξηση του συντελεστή φορολόγησης θα ισχύσει για τα κέρδη της χρήση του 2013 που θα φορολογηθούν το 2014.

7. Αυξάνεται η φορολογία των κερδών των Α.Ε. και των ΕΠΕ από 20% σε 26% για τη χρήση του 2013. Η επιβάρυνση περιορίζεται από τη μείωση του συντελεστή φορολογίας των μερισμάτων από 25% σε 10%.

8. Στα 10.000 ευρώ αναμένεται να μπει ο πήχης του ετήσιου τζίρου πάνω από τον οποίο οι αγρότες θα υποχρεωθούν να τηρούν βιβλία εσόδων-εξόδων από το 2014.

9. Βιβλία εσόδων-εξόδων θα πρέπει να τηρούν αγρότες, κτηνοτρόφοι και αλιείς με συνολικό τζίρο άνω των 10.000 ευρώ. Το φορολογητέο εισόδημά τους για το 2014 (το οποίο θα δηλωθεί το 2015) θα προσδιορίζεται με λογιστικό τρόπο και η φορολόγηση των αγροτών θα γίνεται από το πρώτο ευρώ με συντελεστή 13% επί του καθαρού εισοδήματος που θα προκύπτει από την έκπτωση δαπανών και λειτουργικών εξόδων από τα ακαθάριστα έσοδα. Το αφορολόγητο όριο των 5.000 ευρώ που ισχύει σήμερα με βάση την κλίμακα φορολογίας εισοδήματος των φυσικών προσώπων καταργείται και επιπλέον θα πρέπει να προκαταβάλλεται φόρος 55% για το επόμενο έτος, όπως ισχύει για τους επιτηδευματίες και τις επιχειρήσεις.

10. Καθιερώνονται φοροελαφρύνσες για κατοίκους και επιχειρήσεις σε ακριτικά νησιά. Αυξάνεται από 25.000 σε 37.500 ευρώ το κλιμάκιο εισοδήματος στο οποίο επιβάλλεται συντελεστής φόρου εισοδήματος 22% στη νέα κλίμακα μισθωτών και συνταξιούχων, προκειμένου για φορολογούμενους που κατοικούν σε νησιά με πληθυσμό κάτω από 3.100 κατοίκους. Αντίστοιχα μειώνονται κατά 40% οι φορολογικοί συντελεστές για επιχειρήσεις στα νησιά. Η διάταξη αυτή θα ισχύσει έως τις 31 Δεκεμβρίου 2015.

11. Θεσπίζεται αυτοτελής φορολόγηση για το εισόδημα από ενοίκια. Για ετήσιο εισόδημα έως 12.000 ευρώ ο φορολογικός συντελεστής ορίστηκε στο 11% και για υψηλότερο εισόδημα στο 33%. Με την αλλαγή αυτή επιβαρύνονται όσοι φορολογούμενοι έχουν χαμηλό εισόδημα αποκλειστικά από μισθώματα ακινήτων και ελαφρύνονται όσοι έχουν πολύ υψηλό εισόδημα από ενοίκια, όπως αυτοί που έχουν εισόδημα άνω των 50.000 ευρώ.

12. Από τον Ιούλιο του 2014 θα ξεκινήσουν οι φορολογούμενοι να πληρώνουν τον Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων. Θα επιβαρύνει όλες τις κατηγορίες, δηλαδή κτίσματα, οικόπεδα εντός σχεδίου ή οικισμών και αγροτεμάχια. Θα επιβάλλεται αυτοτελώς σε κάθε ακίνητο και θα υπολογίζεται επί των επιφανειών. Το υπουργείο Οικονομικών υπολογίζει να εισπράξει από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία το ποσό των 2,65 δισ. ευρώ. Οσοι φορολογούμενοι έχουν μόνο διαμερίσματα θα πληρώσουν τους ίδιους φόρους ή ελαφρώς μειωμένους σε σχέση με το τρέχον έτος, ενώ όσοι διαθέτουν και οικόπεδα ή αγροτεμάχια θα επιβαρυνθούν περαιτέρω. Υπολογίζεται ότι περίπου 300.000 ιδιοκτήτες ακινήτων θα πληρώσουν περισσότερους φόρους σε σύγκριση με αυτούς που κατέβαλαν το 2013.

13. Επιβάλλεται και πρόσθετος φόρος στους φορολογουμένους που έχουν ακίνητη περιουσία αντικειμενικής αξίας άνω των 300.000 ευρώ σε ατομική βάση, με συντελεστές που θα ξεκινούν από 0,1% και θα φτάνουν έως και το 1%.

14. Επιβάλλεται φόρος στην υπεραξία των ακινήτων με συντελεστή 15%. Ο φόρος θα υπολογίζεται στη διαφορά μεταξύ της τιμής κτήσης και της τιμής πώλησης του ακινήτου, χωρίς να υπάρχει κάποιος χρονικός περιορισμός τού πότε και του πώς αποκτήθηκε ένα ακίνητο, το οποίο θα πουληθεί μετά την 1/1/2014. Ως τιμή κτήσης και τιμή πώλησης ορίζεται αυτή που έχει αναγραφεί στα σχετικά συμβόλαια.

Η διαφορά που προκύπτει μεταξύ των δύο τιμών αποπληθωρίζεται και εφαρμόζεται ένας μειωτικός συντελεστής έως και 40%, ανάλογα με τα έτη διακράτησης του ακινήτου πριν αυτό πωληθεί. Υπάρχει και μια παγίδα στον φόρο υπεραξίας ακινήτων. Στις περιπτώσεις που δεν είναι εφικτή η εξεύρεση της τιμής κτήσης, τότε αυτή θεωρείται ότι είναι μηδενική και ο φόρος 15% επιβάλλεται επί του συνόλου της αξίας πώλησης του ακινήτου.

15. Μειώνεται στο 3% ο φόρος στις μεταβιβάσεις ακινήτων από 8% που είναι σήμερα για αξία έως 20.000 ευρώ και 10% για την υπερβάλλουσα.

16. Θεσπίζεται από την 1η Ιανουαρίου του 2014 φόρος υπεραξίας στις μετοχές και καταργείται ο φόρος χρηματιστηριακών συναλλαγών. Ο φόρος υπεραξίας μετοχών θα υπολογίζεται με συντελεστή 15% στη διαφορά μεταξύ της τιμής κτήσης και της τιμής πώλησης των μετοχών.

17. Παραμένει για ακόμη ένα χρόνο (έως 31/12/2014) ο μειωμένος ΦΠΑ στην εστίαση 13%.

18. Αυξάνεται το ακατάσχετο όριο των μισθών και των συντάξεων από τα 1.000 στα 1.500 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι ένας μισθωτός ή συνταξιούχος με μηνιαίες αποδοχές πάνω από 1.000 και μέχρι 1.500 ευρώ ο οποίος οφείλει στο Δημόσιο δεν θα κινδυνεύει πλέον με κατάσχεση ποσού μέχρι 25% επί των μηνιαίων αποδοχών του. Σημαίνει επίσης ότι όποια κατάσχεση αποδοχών γίνει σε φορολογούμενο με μισθό ή σύνταξη άνω των 1.500 ευρώ τον μήνα δεν επιτρέπεται να αφήσει υπόλοιπο χαμηλότερο των 1.500 ευρώ.

19. Αλλάζει η φορολογική μεταχείριση καθυστερούμενων μισθών. Επιβάλλεται παρακράτηση φόρου με συντελεστή 20% στα εισοδήματα από μισθούς και συντάξεις, που καταβάλλονται αναδρομικά σε μεταγενέστερο χρόνο από το έτος στο οποίο ανάγονται.

20. Αμερικανικό σύστημα ελέγχου (έμμεσες τεχνικές) μπαίνει σε εφαρμογή από το νέο έτος για τον προσδιορισμό των εισοδημάτων των φορολογουμένων.

http://www.efsyn.gr/

Ναυπηγεία: Μια άσκηση για τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ

Του Δημήτρη Χρήστου

Η κυβερνητική πλειοψηφία Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ, με τη συμμετοχή της περίεργης ΔΗΜ.ΑΡ., έκριναν πως δεν συντρέχει λόγος διερεύνησης της σωρείας των οικονομικών και πολιτικών σκανδάλων του ξεπουλήματος των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Παρ' ότι η συμφωνία έγινε με πρωτοφανείς διαδικασίες και όρους που εξυπηρετούσαν το κομπιναδόρικο σχήμα που έστησαν οι Γερμανοί με τον Ισκαντάρ Σάφα για να μην κλείσουν τα ναυπηγεία, τελικά τα ναυπηγεία έκλεισαν χωρίς να τηρηθούν οι συμφωνίες προς την ελληνική πλευρά, αφήνοντας το Πολεμικό Ναυτικό με ένα μόνο υποβρύχιο! Δεν έχει ευθύνη κανείς; Όπως αποκαλύπτει στις χειμαρρώδεις καταθέσεις του στους ανακριτές ο πρώην αναπληρωτής διευθυντής Εξοπλισμών του υπουργείου Εθνικής Αμύνης Α.Κάντας, ο οποίος έχει προφυλακιστεί για το σκάνδαλο των υποβρυχίων, "Με λάδωναν για να εξασφαλίσουν τη σιωπή μου, για να μη φέρνω αντιρρήσεις, για να υπογράφω χωρίς ερωτήσεις". Το λάδωμα μόνο στον Κάντα έφτασε στα 16 εκατομμύρια ευρώ. Φανταστείτε τι γινόταν παραπάνω αλλά και παρακάτω. Η άσκηση που θέλω να βάλω ως θέμα σήμερα δεν αφορά το σκάνδαλο.

• Πρέπει να αναζητήσουμε και να βρούμε συγκριτικά πλεονεκτήματα για να επιλέξουμε την ειδίκευση των ελληνικών ναυπηγείων. Όσοι δεν πρόλαβαν να το κάνουν αναγκάστηκαν να κλείσουν τις παραδοσιακές ναυπηγικές μονάδες τους, όπως έγινε για παράδειγμα στην Ισπανία με τα ναυπηγεία στο Κάδιξ

ΓΙΝΟΝΤΑΙ λοιπόν οι εκλογές και ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρνει να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Πώς θα χειριστούν οι αρμόδιοι την υπόθεση των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά; Πώς θα καταφέρουν να κάνουν αυτή τη μεγάλη βιομηχανική μονάδα βιώσιμη και να την αναπτύξουν ακόμα παραπέρα μαζί με το σύνολο του ναυπηγοεπισκευαστικού κλάδου στην Ελλάδα; Τι προετοιμασία έχει προηγηθεί; Ίσως σε πρώτη φάση η επανακρατικοποίηση του ναυπηγείου δώσει κάποιο χρόνο για πλήρη λειτουργία με τις κρατικές παραγγελίες. Αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δεν αρκεί για να μείνει επί μακρόν βιώσιμο και πολύ περισσότερο να αναπτυχθεί. Ποιο χρηματοδοτικό εργαλείο ανάπτυξης χρειαζόμαστε και πώς θα το δημιουργήσουμε;

Η ΝΑΥΠΗΓΗΣΗ μεγάλων πλοίων μεταφοράς πετρελαίου και ξηρού φορτίου έχει γίνει πλέον αντικείμενο των ναυπηγείων της Ανατολής. Είναι σχεδόν αδύνατον να ανταγωνιστείς την Κίνα λόγω κόστους εργασίας και των προνομίων που μπορεί να δώσει σε όσους ναυπηγούν εκεί, προσφέροντας μαζί με τη ναυπήγηση και συμβόλαια τεσσάρων και πέντε χρόνων για μεταφορά των εξαγωγών και εισαγωγών της χώρας με τον μεγαλύτερο όγκο εμπορευμάτων στον κόσμο. Υψηλότερων προδιαγραφών ναυπηγήσεις τέτοιων πλοίων και ειδικά των διπύθμενων πετρελαιοφόρων προσφέρουν τα ναυπηγεία της Κορέας και της Ιαπωνίας. Και μην ξεχνάμε πως ένα σύγχρονο πλοίο δεν είναι μόνο το κουφάρι. Το ντύσιμό του με υπερσύγχρονα συστήματα λειτουργίας και πλοήγησης έχει μεγαλύτερο κόστος από το ατσάλινο σκαρί.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ να ειδικευτούμε στα αλιευτικά σκάφη υψηλής τεχνολογίας με ηλεκτρονικά συστήματα και σύγχρονες μονάδες επεξεργασίας, ψύξης και κατάψυξης. Στα σκάφη αναψυχής, όπου κυριαρχούν οι Ιταλοί με τους εξαίρετους ναυπηγούς ντιζάινερς; μπορούμε να εισέλθουμε; Στα κρουαζιερόπλοια και τα πλοία των ακτοπλοϊκών γραμμών, όπου έχουν μεγάλες εργασίες επιπλοποιίας, άρα και ανάπτυξη αυτού του κλάδου, τι μπορεί να γίνει; Σε σκάφη του Πολεμικού Ναυτικού τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να δημιουργήσουμε και εξαγωγική ζήτηση; Ποιοι έχουν κάνει έρευνες; Πού θα βρούμε τους καλύτερους;

ΘΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΜΕ τη μορφή της κρατικής εταιρείας με τις γνωστές αγκυλώσεις ή θα προτιμήσουμε ένα μεικτό συνεταιριστικό σχήμα, με μετόχους τους εργαζόμενους και ξένες εταιρείες που είναι κάτοχοι των νέων τεχνολογιών στις σύγχρονες ναυπηγήσεις; Θα δώσουμε κίνητρα προόδου και προκοπής ή θα αντιγράψουμε τα αποτυχημένα επιχειρηματικά μοντέλα που σαπίζουν υπό τις διοικήσεις της κομματικής νομενκλατούρας; Και αυτά είναι ερωτήματα μόνο για τη συγκεκριμένη περίπτωση. Για φανταστείτε το μέγεθος των ερωτημάτων και των κρίσιμων ζητημάτων που υπάρχουν μπροστά μας.

ΜΕ ΛΙΓΑ λόγια, θέλω να πω πως πρέπει να αναζητήσουμε και να βρούμε συγκριτικά πλεονεκτήματα για να επιλέξουμε την ειδίκευση των ελληνικών ναυπηγείων. Όσοι δεν πρόλαβαν να το κάνουν αναγκάστηκαν να κλείσουν τις παραδοσιακές ναυπηγικές μονάδες τους, όπως έγινε για παράδειγμα στην Ισπανία με τα ναυπηγεία στο Κάδιξ, όπου έχασαν τη δουλειά τους 8.000 εργαζόμενοι. Το δεύτερο βήμα αφορά το μάνατζμεντ του ναυπηγείου. Αν δεν αποκτήσεις τους καλύτερους στα τμήματα έρευνας, σχεδιασμού και υλοποίησης όλου του πακέτου που αφορά την κατασκευή του πλοίου που θα σε συμφέρει να ειδικευτείς, δύσκολα θα επιβιώσεις σε ένα τόσο ανταγωνιστικό και εχθρικό περιβάλλον που θα σε εμποδίζει να ενισχύεις τη ναυπηγική σου βιομηχανία.

ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Τον Οκτώβριο του 2012 κλιμάκιο Ελλήνων αξιωματικών είχε συνάντηση με το επιτελείο του Ισπανού επιτρόπου Χοακίν Αλμούνια, υπεύθυνου για τον ανταγωνισμό, και προσπάθησε να εξηγήσει πόσο σημαντικά για τη συντήρηση του ελληνικού στόλου είναι τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Η απάντηση που έλαβαν ήταν σοκ: "Και γιατί πρέπει οπωσδήποτε να συντηρείτε το στόλο σας στον Σκαραμαγκά; Ναυπηγεία υπάρχουν στην Τουρκία, την Ισπανία, την Ιταλία. Γιατί να μην τα πάτε εκεί;"! Ο κ. Αλμούνια ως γνωστόν στηρίζει με πάθος τα ισπανικά ναυπηγεία και καταφέρνει να περνάει από το παράθυρο επιδοτήσεις που για τους άλλους και ειδικότερα για χώρες με τόσο υποταγμένη κυβέρνηση σαν αυτή που υπάρχει σήμερα θα είναι απαγορευμένες. Με λίγα λόγια, αυτό που θέλω να αναδείξω είναι πόσο σύνθετο και δύσκολο είναι να φτιάξεις μια σύγχρονη ανταγωνιστική εθνική βιομηχανία αυτή την εποχή. Όσοι λοιπόν δεν μπορούν να απαντήσουν στα συγκεκριμένα ερωτήματα ας προσχωρήσουν στο ΚΚΕ, όπου τίποτα δεν μπορεί να λυθεί στον καπιταλισμό και όλα θα λυθούν, με τη θεία χάρη, στον σοσιαλισμό.

dchristou52@gmail.com

http://www.avgi.gr/

Καταρρέει το κύρος ΕΕ και θεσµών

του Γιώργου Δελαστίκ

Ούτε καν ο ένας στους τρεις πολίτες των κρατών που συµµετέχουν στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν εµπιστεύεται πλέον την ΕΕ. Μόλις το 31% την εµπιστεύεται κατά µέσο όρο στις 28 χώρες µέλη της, ενώ το 2007, τη χρονιά πριν ξεσπάσει η οικονοµική κρίση, το ποσοστό αυτό ανερχόταν στο 57%! Το ποσοστό δηλαδή έµεινε σχεδόν το µισό! Η πτώση είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακή – 26 ολόκληρες εκατοστιαίες µονάδες. Αυτό αποκαλύπτουν τα ευρήµατα του Ευρωβαρόµετρου, της δηµοσκόπησης που διενεργείται κατ’ εντολή της Κοµισιόν δύο φορές κάθε χρόνο, Μάιο και Νοέµβριο, και στις 28 χώρες της ΕΕ, αλλά και σε όσα κράτη είναι επισήµως υποψήφια προς ένταξη.

Είναι προφανές ότι από το 2008 που ξέσπασε η οικονοµική κρίση ο τρόπος που την αντιµετωπίζει η ΕΕ, φορτώνοντας εξοντωτικά βάρη στους λαούς για να σώσει τις τράπεζες και τις περιουσίες των πλουσίων, έχει οδηγήσει σε ραγδαία καταβαράθρωση του κύρους της στα µάτια των λαών της Ευρώπης και ιδίως των λαϊκών και µεσαίων στρωµάτων. Συνιστά πρωτοφανές γεγονός το 70% των ευρωπαίων πολιτών να µην εµπιστεύεται την ΕΕ. Η ζηµιά όµως για το σύστηµα δεν περιορίζεται µόνο στην επιδείνωση της εικόνας της Ένωσης και στην καταρράκωση του κύρους της. Υποσκάπτεται ταχύτατα και το κύρος των κορυφαίων θεσµών της αστικής δηµοκρατίας σε όλες τις χώρες της ΕΕ. Μόλις το 25% των πολιτών –ο ένας στους τέσσερις δηλαδή!– εµπιστεύεται σε πανευρωπαϊκή κλίµακα την κυβέρνηση της χώρας του, ενώ το 2007 το ποσοστό αυτό ανερχόταν στο 43%, πάντα σύµφωνα µε τα δηµοσκοπικά ευρήµατα του Ευρωβαρόµετρου. Ακόµη µικρότερο ποσοστό, µόνο το 23%, εµπιστεύεται πλέον το εθνικό του κοινοβούλιο. Όσο και αν το Ευρωβαρόµετρο είναι µια µεγάλη δηµοσκόπηση που γίνεται ταυτόχρονα και στις 28 χώρες της ΕΕ και τίποτα παραπάνω, δεν µπορεί να αρνηθεί κανείς ότι σε ποιοτικό επίπεδο αποκαλύπτει την ύπαρξη µιας σοβαρής θεσµικής κρίσης. Όταν το 77% δεν εµπιστεύεται το κοινοβούλιο και το 75% δεν έχει εµπιστοσύνη στην κυβέρνηση της χώρας του, τα µεν ποσοστά µπορούν να αγνοηθούν ως παροδικά, όχι όµως και το πρόβληµα που αποκαλύπτουν και το οποίο προκαλεί τα απαξιωτικά φαινόµενα.

Όταν στις συνειδήσεις των λαών της Ευρώπης απαξιώνονται η ΕΕ, οι κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια, είναι εξόφθαλµο ότι κλονίζεται το σύστηµα διακυβέρνησής τους. Η αστική δηµοκρατία δηλαδή στις σηµερινές συνθήκες αδυνατεί να πείσει τους λαούς της Ευρώπης ότι εξυπηρετεί και τα δικά τους συµφέροντα. ∆εν είναι πια σε θέση να ενσωµατώνει κοινωνικά στρώµατα και οµάδες. Η ΕΕ γίνεται όλο και πιο απεχθής στους λαούς της Γηραιάς Ηπείρου. Πριν από την κρίση, το 2007, το 52% των ερωτηθέντων από το Ευρωβαρόµετρο είχε θετική εικόνα για την ΕΕ και µόνο το 15% είχε αρνητική άποψη. Τον περασµένο µήνα όµως αυτοί που είχαν θετική εικόνα είχαν συρρικνωθεί στο 31%, ελάχιστα περισσότεροι δηλαδή από όσους έχουν σήµερα αρνητική εικόνα και έφτασαν στο 28%. Πολύ χαρακτηριστικός δείκτης αποξένωσης των λαών από την ΕΕ είναι και η απάντηση που έδωσαν στο Ευρωβαρόµετρο οι πολίτες που ρωτήθηκαν αν κρίνουν ότι η φωνή τους µετράει κατά τη διαµόρφωση της πολιτικής της ΕΕ. Με ένα ξερό «Όχι» απάντησε το 66% και µόνο το 29% σε πανευρωπαϊκό επίπεδο απάντησε «Ναι». Το σηµαντικότερο όµως είναι ίσως ότι από τις 28 χώρες της ΕΕ µόνο σε… µία (ναι, µόνο σε µία!) πιστεύουν κατά πλειοψηφία οι πολίτες της ότι οι απόψεις τους γίνονται σεβαστές. Και στις 27 υπόλοιπες χώρες (συµπεριλαµβανοµένων κρατών όπως η Γερµανία, η Γαλλία ή η Αγγλία) οι λαοί πιστεύουν ότι οι γραφειοκράτες αξιωµατούχοι της ΕΕ τούς γράφουν χωρίς καµιά αναστολή στα παλιά τους τα παπούτσια. Το διασκεδαστικό δε είναι ότι αυτή η µοναδική χώρα που θεωρεί ότι η ΕΕ σέβεται τη γνώµη των πολιτών της είναι η… ∆ανία!

Οι ∆ανοί έχουν δίκιο να έχουν αυτή την άποψη, αλλά αµφιβάλλουµε εντονότατα αν αυτό κάνει ευτυχή την ΕΕ. Βλέπετε, ο λαός της µικρής αυτής χώρας τόλµησε να ορθώσει το ανάστηµά του εναντίον της ΕΕ και µε δύο κρίσιµα δηµοψηφίσµατα να πει «Όχι» σε κορυφαίες επιλογές της ΕΕ. Αρνήθηκε να µπει στο ευρώ – σήµερα µάλιστα βάσει του τελευταίου Ευρωβαρόµετρου το ποσοστό των ∆ανών που είναι αντίθετοι στο ευρώ ανέρχεται στο 65%, ενώ εκείνοι που τάσσονται υπέρ της ένταξης στο ενιαίο νόµισµα είναι µόλις το 33%! Οι ∆ανοί απέρριψαν επίσης µε δηµοψήφισµα την επικύρωση της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Εξανάγκασαν έτσι την ΕΕ να αποδεχθεί ειδικά για τη ∆ανία δέσµη εξαιρέσεων που διασφαλίζουν σε ικανό βαθµό πολύ ευρύτερα περιθώρια εθνικής ανεξαρτησίας για τη χώρα αυτή. Όταν λοιπόν οι ∆ανοί λένε ότι η ΕΕ σέβεται τη γνώµη τους σίγουρα έχουν δίκιο, µε µόνη διαφορά ότι αυτοί επέβαλαν ως λαός στην ΕΕ να τους σέβεται, µη αφήνοντάς της κανένα περιθώριο επιλογής. Οσο και αν ακούγεται παράδοξο, το µοναδικό σχεδόν όπλο συνοχής που έχει αποµείνει στην ΕΕ είναι το… θανατηφόρο ευρώ. Η ελκτική του δύναµη µειώνεται φυσικά, αλλά ακόµη αντέχει. Το 2007 –πάντα κατά το Ευρωβαρόµετρο– υπέρ του ευρώ τάσσονταν οι ερωτηθέντες σε ποσοστό 63% και αυτοί που ήταν κατά του ενιαίου νοµίσµατος ήταν το 31%: καθαρή σχέση δύο προς ένα υπέρ του ευρώ. Τον περασµένο µήνα η σχέση άλλαξε. Η διαφορά τους είχε συρρικνωθεί, καθώς το ποσοστό των υπέρµαχων του ευρώ είχε πέσει στο 52% και το ποσοστό των αντιπάλων του είχε ανεβεί στο 41%, δεν έχει όµως ακόµη ανατραπεί.

Στα τριάντα και πλέον χρόνια που η Ελλάδα ανήκει στην ΕΟΚ και την ΕΕ, ποτέ µα ποτέ οι συνθήκες δεν ήταν ευνοϊκότερες από σήµερα για τους εχθρούς αυτής της ανελέητης σύγχρονης Ιεράς Συµµαχίας που εξανδραποδίζει τους λαούς της Ευρώπης. Θα συνιστά βαριά ευθύνη µας, αν αυτό δεν εκφραστεί και στις ψήφους υπέρ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις ευρωεκλογές!

http://prin.gr/

Jafar - Εκπληκτικό αντιρατσιστικό φιλμ μικρού μήκους

Της Νάνσυ Σπετσιώτη, με τους Ναταλία Δραγούμη, Νίκο Ψαρρά, Βλαδίμηρο Κυριακίδη, Waseem Aktar, Χαρά Τσιόνγκα, Γεωργία Κατσικονούρη.

Που χάθηκε ο Αη-Βασίλης;

Έχουν σχέση τα παραμύθια με τις κρίσεις; Τον καιρό της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης του εικοστού αιώνα, το 1930 –μια χρονιά πραγματικά μεγάλης απελπισίας–, ο Τζον Μέυναρντ Κέυνς δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο «Οικονομικές δυνατότητες για τα εγγόνια μας».

Στο κείμενο αυτό έλεγε πως η κρίση σχετιζόταν λιγότερο με τους γεροντικούς ρευματισμούς της παλιάς κοινωνίας και περισσότερο με τους σπασμούς γέννησης της καινούριας κοινωνίας. Κάνοντας μια αναδρομή στην ιστορική εξέλιξη της οικονομίας διαπίστωνε ότι από τη μακρινή αρχαιότητα έως τον 17ο αιώνα περίπου δεν υπήρχε ουσιώδης τεχνολογική εξέλιξη ούτε συσσώρευση πλούτου βασισμένη στον ανατοκισμό των κερδών. Έκτοτε όμως και ώς τις μέρες του, η εξέλιξη ήταν ραγδαία, η επιστήμη και η τεχνολογία έκαναν άλματα. Στη συνέχεια επιχειρούσε μια πρόβλεψη της πορείας του κόσμου για τα επόμενα εκατό χρόνια.

Ο Κέυνς ήταν μία από τις προσωπικότητες με τη μεγαλύτερη επιρροή τον 20ό αιώνα. Δεν μπορεί να γραφτεί ευρωπαϊκή ιστορία αυτού του αιώνα χωρίς αναφορά στην επιρροή του στις οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις, ιδίως στη μεταπολεμική εποχή.

Η βασική πρόβλεψη στο κείμενο αυτό είναι πως με μια μέτρια αύξηση του κεφαλαίου της τάξης του 2% ετησίως ο κεφαλαιακός εξοπλισμός θα αυξηθεί 7,5 φορές σε 100 χρόνια. Αυτό σημαίνει αντίστοιχη αύξηση του υλικού πλούτου σε σπίτια, υποδομές, μέσα μεταφοράς κ.λπ. Στο διάστημα της ζωής μας έλεγε (ο Κέυνς πέθανε το 1946, αλλά νομίζω ότι αναφερόταν στα επόμενα τριάντα χρόνια, έως το 1960 τουλάχιστον), η παραγωγή τροφίμων, η εξόρυξη και η βιομηχανία θα κρατούσαν σταθερή την τροφοδοσία του κόσμου με το ένα τέταρτο των απασχολουμένων. Βεβαίως υπάρχουν χώρες που είναι τεχνολογικά καθυστερημένες και πιθανόν αυτές θα υποφέρουν πρώτες από την τεχνολογική ανεργία. Αλλά θα είναι κάτι που θα ρυθμιστεί καθώς στο διάστημα αυτό της εκατονταετίας το επίπεδο ζωής στις προοδευμένες χώρες θα αυξηθεί τέσσερις με οκτώ φορές από το αντίστοιχο της εποχής του ’30.

Βέβαια, συνέχιζε, οι ανθρώπινες ανάγκες είναι απεριόριστες. Αλλά μπορούν να διακριθούν σε δύο κατηγορίες. Στις πρωταρχικές, και σε εκείνες που ικανοποιούν το αίσθημα της διάκρισης και της ανωτερότητας από τους άλλους. Οι πρώτες μπορούν να ικανοποιηθούν, ενώ οι δεύτερες δεν έχουν ορίζοντα ικανοποίησης. Συμπέραινε όμως ότι στο διάστημα του επόμενου αιώνα το οικονομικό πρόβλημα της ανθρωπότητας θα λυνόταν. Με οκτώ φορές πλουσιότερο τον κόσμο, η ανεργία θα αντιμετωπιζόταν με τον περιορισμό της εργάσιμης μέρας σε 3 ώρες και της εργάσιμης εβδομάδας σε 15 ώρες. Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Κέυνς πίστευε ότι αυτό θα ήταν ένας σταθμός στην ανθρώπινη ιστορία. Έγραφε:
Έως τώρα ο αγώνας για την επιβίωση ήταν το πρώτιστο μέλημα του ανθρώπινου είδους – και όχι μόνο, αλλά ολόκληρης της βιολογικής σφαίρας, από τις πρωταρχικές μορφές ζωής. […] Αν το οικονομικό πρόβλημα λυθεί, τότε το ανθρώπινο γένος θα απαλλαγεί από τους παραδοσιακούς του σκοπούς.

Ο τόνος, όχι λιγότερο από το περιεχόμενο, ξαφνιάζει. Μας φαίνεται παράξενο μια προσωπικότητα όπως ο Κέυνς να μιλά με ουτοπικούς, ακόμη και χιλιαστικούς, όρους περιγράφοντας αυτό το «τέλος της ιστορίας», όπου οι άνθρωποι θα απαλλαγούν από τις ανάγκες τους και θα εισέλθουν στο βασίλειο της ελευθερίας. Μια παρόμοια ιδέα θα μπορούσε κανείς να την περιμένει από τον Μαρξ στη Γερμανική ιδεολογία, όχι από τον Κέυνς. Στο κάτω κάτω, σε αντίθεση με τον Μαρξ, ο Κέυνς ήταν εναντίον της κοινοκτημοσύνης και της κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας. Παρ’ όλα αυτά διαβάζοντας το κείμενό του «Οικονομικές δυνατότητες για τα εγγόνια μας» είναι δύσκολο να μη σκεφτούμε αυτόν τον κορυφαίο οικονομολόγο του 20ού αιώνα ως ουτοπικό στοχαστή.

Ας δούμε όμως το περιεχόμενο της πρόβλεψής του. Το πρόβλημα που τον απασχολούσε δεν ήταν η καταπολέμηση της ανεργίας, που αποτελεί τον γόρδιο δεσμό των σύγχρονων οικονομολόγων, αλλά κάτι που θεωρούσε απείρως σοβαρότερο για το μέλλον της ανθρωπότητας. Τι θα έκανε, πώς θα διευθετούσε τον ελεύθερο χρόνο της; Ο ελεύθερος χρόνος δεν θα ήταν πλέον προνόμιο των ανώτερων κοινωνικών τάξεων αλλά όλων. Πώς θα τον χρησιμοποιούσαν; Τι θα έκαναν οι άνθρωποι με την αφθονία του ελεύθερου χρόνου για να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής τους; Πίστευε ότι οι αλλαγές αυτές δεν θα άνοιγαν απλώς μια νέα ιστορική εποχή, αλλά ότι θα σημάδευαν μεταλλαγές στο ίδιο το ανθρώπινο είδος.

Για πρώτη φορά από τη δημιουργία του, ο άνθρωπος θα έρθει αντιμέτωπος με το πραγματικό, με το διαρκές του πρόβλημα – πώς δηλαδή θα χρησιμοποιήσει την απελευθέρωσή του από τις πιεστικές οικονομικές ανάγκες, πώς θα καταλάβει τον ελεύθερο χρόνο του, τον οποίον η επιστήμη και η ανακεφαλαίωση του πλούτου τον προμήθευσε, ώστε να ζήσει σοφότερα, και πιο ευχάριστα και καλά. 

Ο Κέυνς αναφερόταν στην επόμενη εκατονταετία, δηλαδή στο 2030. Βρισκόμαστε τώρα στις παραμονές του 2014, δεκαπέντε χρόνια πριν από τη χρονολογία αυτή, αλλά όχι μόνο τίποτε δεν προδικάζει την πορεία προς όσα προέλεγε, αλλά επιπλέον θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς με βεβαιότητα πως βρισκόμαστε στην αντίθετη πορεία. Η εργάσιμη μέρα έχασε την κανονικότητά της. Η περίφημη ελαστικοποίηση της εργασίας και η ανεργία έκανε το οκτάωρο όνειρο του παρελθόντος, και την εργάσιμη εβδομάδα ακανόνιστη και απρόβλεπτη για τις ανάγκες της οικογένειας. Τώρα το μεγάλο πρόβλημα είναι η ανεργία των νέων. Η εργατική νομοθεσία εξαρθρώθηκε και ο περισσότερος νέος κόσμος δουλεύει χωρίς ασφάλιση και σε καθεστώς προσωρινότητας και ανασφάλειας. Τώρα η πρόβλεψη του Κέυνς φαντάζει ουτοπική, με τη σημασία εκείνου που είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί.

Εντούτοις ο Κέυνς δεν ήταν ο μοναδικός στοχαστής που πίστευε πώς μια κοινωνία της ευημερίας μπορούσε πράγματι να εγκαθιδρυθεί μεταπολεμικά, τουλάχιστον στην Ευρώπη και την Αμερική. Ο Χέρμπερτ Μαρκούζε, ο οποίος δίδασκε στην Καλιφόρνια κατά τη δεκαετία του ’60, είχε διακηρύξει το 1967 ότι οι ουτοπικές προσδοκίες και προβλέψεις μπορούσαν να πραγματοποιηθούν άμεσα. Το 1970, ο Ανρύ Λεφέβρ δημοσίευσε το βιβλίο Το τέλος της ιστορίας στο οποίο έγραφε ότι η σύγχρονη κοινωνία, η οποία ολοένα και περισσότερο κατευθύνεται από μια τεχνοκρατία, θα προκαλέσει το τέλος των ιδεολογιών που βασίζονται στην ιστορία, και πώς το τέλος αυτής της ιστορικότητας θα προκαλέσει το τέλος της ιστορίας. Πρόκειται για ένα βιβλίο του οποίου η προβληματική το φέρνει κοντά στο Τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος του Φράνσις Φουκουγιάμα.

Βιβλίο βασισμένο στη διδασκαλία του Ρωσογάλλου φιλόσοφου Αλεξάντερ Κοζέβ, ο οποίος θεωρούσε τη μεταπολεμική ευημερία ως πραγματοποίηση της παλιάς ιστορίας που διηγείται ο Χέγκελ για τον Κύριο και τον Δούλο, μια ιστορία πρωταρχική για την ανάλυση των σχέσεων εξουσίας. Μετά από μια επίσκεψή του στη μεταπολεμική Αμερική, ο Κοζέβ διακήρυξε ότι το αμερικάνικο μοντέλο ευημερίας ήταν το μέλλον της Ευρώπης, αλλά και της Σοβιετικής Ένωσης και της Κίνας. Έτσι θα παγκοσμιοποιούνταν ο κόσμος, θα επικρατούσε η πολιτική και ιδεολογική ευημερία και η διακυβέρνηση θα αποτελούνταν πλέον από έναν μηχανισμό δημιουργίας κανόνων και τεχνικών λύσεων. Η μελλοντική Ευρωπαϊκή Ένωση, για την οποία ο Κοζέβ εργάστηκε, ήταν το ιδεώδες του. Το σημαντικό όμως ήταν πως αντίθετα με τον Κέυνς, η προσέγγιση του Κοζέβ και του Φουκουγιάμα στην κουλτούρα ήταν μάλλον απαισιόδοξη.

Χωρίς μείζονες ιδεολογικές συγκρούσεις και δράματα, οι άνθρωποι θα οδηγούνταν σε ένα είδος ανέμελης ζωής που θα κατέληγε στην επιστροφή σε έναν παράδεισο με χαρούμενα ζώα, όπου οι άνθρωποι θα έχτιζαν τις φωλιές τους όπως οι μέλισσες, θα τιτίβιζαν σαν τα πουλιά, θα έπαιζαν και θα αγκαλιάζονταν όπως τα αρκουδάκια στο πράσινο χορτάρι. Αυτό σήμαινε πως όχι μόνο οι τέχνες θα εξαφανίζονταν αλλά ακόμη και η γλώσσα και ο πολιτισμός. Κι αν η ανθρωπότητα δεν θα έφτανε μια κι έξω σ’ αυτόν τον χαρούμενο παράδεισο, μερικά τμήματά της όπως η Βόρεια Αμερική είχαν πλησιάσει, τα άλλα θα ακολουθούσαν.

Η μεγάλη διαφορά του Κέυνς ως προς αυτές τις προβολές στο μέλλον ήταν πως άφηνε ανοιχτό το πρόβλημα της εξέλιξης της κουλτούρας, το αναδείκνυε μάλιστα σε μείζον πρόβλημα για την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Αλλά και κάτι άλλο. Η δική του προβολή βασιζόταν σε μαθηματικούς υπολογισμούς.

Η κεϊνσιανή προοπτική δεν ήταν στον αέρα. Ήταν μια πολιτική πλήρους απασχόλησης η οποία βασιζόταν σε ένα πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων. Επενδύσεων στην εκπαίδευση, με την επέκταση των δικτύων από τα νηπιαγωγεία έως τα πανεπιστήμια και τον πολλαπλασιασμό των φοιτητών, επενδύσεων στην υγεία (με τη δημιουργία ολοκληρωμένων συστημάτων πρωτοβάθμιας και νοσοκομειακής περίθαλψης), με τη στήριξη της ενεργού ζήτησης (ενθάρρυνση της μαζικής κατανάλωσης μέσω των οικογενειακών κ.ά. επιδομάτων, την ελάττωση της έμμεσης φορολογίας και της διατήρησης σε χαμηλά επίπεδα των τιμών των βασικών ειδών και υπηρεσιών). Η αναγκαία χρηματοδότηση αυτού του προγράμματος θα εξασφαλιζόταν από την οικονομική ανάπτυξη, αλληλένδετη με μια σώφρονα διαχείριση της ενεργού ζήτησης. Αυτή ήταν η ραχοκοκαλιά του ευρωπαϊκού μεταπολεμικού κράτους πρόνοιας, παρά τις διαφορές και τις καθυστερήσεις από τη μια χώρα στην άλλη. Και πράγματι οι προβλέψεις του Κέυνς πραγματοποιούνταν.

Ο εβδομαδιαίος χρόνος της εβδομάδας εργασίας περιοριζόταν σταδιακά από τις 48 στις 40 και (στη Γαλλία) στις 35 ώρες, η διάρκεια του εργασιακού βίου επίσης περιορίστηκε σταδιακά με την επέκταση του χρόνου σπουδών αφενός, την επέκταση των γονικών αδειών αλλά και των ετήσιων αδειών, καθώς και με τη συνταξιοδότηση νωρίτερα. Αυτός ήταν ο κόσμος που βιώσαμε, και αυτός ο κόσμος είχε ένα ουτοπικό αποτύπωμα. Το κράτος πρόνοιας ήταν μια ιστορική κατάκτηση για τον δυτικό κόσμο γιατί γεφύρωσε την ανισότητα με τη δικαιοσύνη και έκανε τους φτωχούς και περιφρονημένους ανθρώπους αξιοπρεπείς πολίτες. Η ασφάλιση υγείας, οι συντάξεις, η μαζική εκπαίδευση, δεν κατάργησαν βέβαια τις τάξεις, αλλά διευκόλυναν την κοινωνική κινητικότητα και σταθεροποίησαν τη δημοκρατία.

Ο Κέυνς στο κείμενό του που συζητάμε έλεγε πως η πορεία αυτή θα μπορούσε να διατηρηθεί και να φτάσει στους στόχους που έθετε σε 100 χρόνια, αν δεν συνέβαιναν μεγάλοι και καταστροφικοί πόλεμοι και επίσης δραματικές αλλαγές στον παγκόσμιο πληθυσμό. Βέβαια από τη δημοσίευση του κειμένου αυτού το 1930 υπήρξαν πράγματι καταστροφικοί πόλεμοι, αλλά δεν επηρέασαν την ανάπτυξη στη μακρά πορεία. Ο Κέυνς προέβλεπε ότι αυτή η πορεία θα ήταν εφικτή με μια μέση ανάπτυξη 2%, η οποία αποδείχτηκε ότι μεσοσταθμικά για όλη την περίοδο ήταν μεγαλύτερη. Πράγματι, από το 1947 έως το 2011 ο ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης ήταν 3,3%. Ο πλούτος αναπτύχθηκε πέρα από τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις. Αναφορικά τώρα με την αύξηση του πληθυσμού, η ετήσια αύξηση έφτασε το υψηλότερο σημείο της στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1960-70, όταν ήταν πάνω από 2%. Η τωρινή ανάπτυξη είναι 1,15% και υπάρχει η εκτίμηση ότι θα πέσει κάτω από το 1% μετά το 2020, και στο 0,5% από το 2050. Εντούτοις, ακόμη και με αυτά τα δεδομένα, ο πληθυσμός έφτασε από τα 2 δισ. το 1930, στα 7 δισ. το 2012 με εκτίμηση να φτάσει στα 8.3 δισ. το 2030, πριν αρχίσει να μειώνεται.

Το ζήτημα είναι όμως ότι αυξήθηκε και η ανισότητα, και το χάσμα ανάμεσα στις ανεπτυγμένες και τις υπανάπτυκτες χώρες έγινε όλο και μεγαλύτερο στον εικοστό αιώνα. Ήταν 9:1 στις αρχές του, έφτασε στο 19:1 στο τέλος του. Το 2011, ο παγκόσμιος πλούτος των νοικοκυριών ήταν περίπου 231 τρισ. δολάρια και ο αριθμός των ενηλίκων 4,5 δισ. Αυτό σήμαινε πως κάθε νοικοκυριό θα μπορούσε να διαθέτει εισόδημα 51.000 δολάρια τον χρόνο.3 Υπολογισμοί σε γενικές γραμμές αυτοί, αλλά δείχνουν κάτι. Ο Κέυνς δεν είχε εντελώς άδικο λέγοντας ότι υπάρχει η δυνατότητα όλος ο κόσμος να ζήσει σε συνθήκες μεσαίων τάξεων. Και πράγματι, 60 χρόνια από τότε το μέσο εισόδημα του παγκόσμιου πληθυσμού έφτασε το 1990 στα μέσα επίπεδα που απολάμβανε ο πληθυσμός της Βρετανίας πριν από τον πόλεμο. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι ναι μεν οι δυνατότητες υπήρχαν, αλλά η απάντηση γιατί ο Αϊ-Βασίλης έχασε τον δρόμο κρύβεται στους μέσους όρους. Οι μέσοι όροι είναι ένα πυκνό και αδιαφανές δάσος μέσα στο οποίο κρύβονται θηριώδεις ανισότητες. Ανισότητες που μπορούν να σου αλλάξουν τον δρόμο.
Τώρα ζούμε την αντιστροφή της τάσης που προέβλεψε ο Κέυνς. Γιατί; Πράγματι, το 1930 περίμενε πως η οικονομική εξέλιξη θα προκαλούσε μια μεγάλη και βαθιά αλλαγή στη φιλοσοφία και στις νοοτροπίες. 

Όταν η συσσώρευση του πλούτου δεν θα έχει πλέον τόσο μεγάλη κοινωνική σημασία, τότε θα συμβούν μεγάλες αλλαγές στον ηθικό κώδικα που ρυθμίζει τις συμπεριφορές. Θα απελευθερωθούμε από πολλές από τις ψευδοηθικές αρχές που μας έχουν γίνει εφιάλτης εδώ και διακόσια χρόνια, με αποτέλεσμα να εξυψώνουμε μερικές από τις πιο απωθητικές ανθρώπινες ιδιότητες στη θέση των υψηλότερων αρετών. Έτσι θα τολμήσουμε να αποτιμήσουμε την αληθινή αξία των οικονομικών κινήτρων. Η αγάπη της αποθησαύρισης – μια αγάπη διαφορετική από την αγάπη του χρήματος ως μέσου απόλαυσης των πραγματικοτήτων της ζωής, θα αναγνωριστεί ως αυτό που είναι: σιχαμένη αδυναμία, από αυτές τις σχεδόν εγκληματικές, παθολογικές τάσεις τις οποίες παραδίδει κανείς με αποστροφή στους ειδικούς των ψυχικών ασθενειών.

Ο Αϊ-Βασίλης πράγματι έχασε τον δρόμο του. Στο χιονισμένο Νταβός, πάνω στις Άλπεις, όπου μαζεύονται κάθε χρόνο οι Σκρουτζ όλου του κόσμου, ο Τζόζεφ Στίγκλιτς είπε πέρσι ότι το πλουσιότερο 1% των Αμερικανών κατέχει το 25% του πλούτου της χώρας του και ότι ο πλούτος του διπλασιάστηκε από το 1980. Αντίθετα, από το 1990 το εισόδημα της μεγάλης μάζας των μεσαίων στρωμάτων δεν μεταβλήθηκε.4 Ο ίδιος, καθώς και άλλοι σπουδαίοι οικονομολόγοι, θεωρεί ότι αυτή η μετεωρική ανισότητα είναι αιτία της σημερινής κρίσης γιατί κάνει τη βάση της οικονομίας στενότερη, ενώ διογκώνει την κορυφή της, με αποτέλεσμα το οικοδόμημα να γίνεται όλο και πιο ασταθές και οι κραδασμοί του όλο και πιο μεγάλοι, σαν αυτούς που περνάμε τώρα.

Είναι όμως αυτός ο επίλογος του παραμυθιού; Θα κατατάξουμε τις κεϊνσιανές προβλέψεις στην αρχαιολογία των ουτοπικών σχεδιασμάτων ενός καλύτερου κόσμου που δεν ήρθε ποτέ;



Πηγή: RAMNOUSIA 

Σε πλήρη αντίθεση με την τρόικα η Ε.Ε. Εγκρίθηκε οδηγία για την προστασία της πρώτης κατοικίας

Είναι τουλάχιστον τραγελαφικό τη στιγμή που η Τρόικα , πιέζει την ελληνική κυβέρνηση να άρει την απαγόρευση πλειστηριασμών για την πρώτη κατοικία, στην Ε.Ε ψηφίζουν και θεσμοθετούν την προστασία της.

Αυτήν την εβδομάδα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε σχετική οδηγία, η οποία προβλέπει καλύτερη προστασία από τους κινδύνους που ενέχουν τα στεγαστικά δάνεια, οι διακυμάνσεις των επιτοκίων ή ακόμα και η προσωρινή αδυναμία των οφειλετών να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Ο Ισπανός εισηγητής του Ευρωκοινοβουλίου για το ζήτημα αυτό, Αντολίν Σάντσεζ Πρεσέδο κάνει λόγο για «καινοτόμο απόφαση» που θα βοηθήσει ουσιαστικά τους δανειολήπτες.

«Είναι η πρώτη φορά που γίνεται ρύθμιση για τη στεγαστική πίστη σε πανευρωπαϊκό επίπεδο» λέει ο σοσιαλδημοκράτης πολιτικός. «Στόχος μας είναι να γίνει πιο δύσκολος ο ανεύθυνος δανεισμός, να βελτιωθεί ο επαγγελματισμός του κλάδου και να προστατευθεί ο καταναλωτής. Η στεγαστική πίστη φτάνει το 52% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ και μπορεί να αποτελέσει ατμομηχανή για την ανάκαμψη της οικονομίας».

Τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ισπανία, συνέβη πάντως το ακριβώς αντίθετο: Η καθίζηση της στεγαστικής πίστης και η «φούσκα των ακινήτων» ήταν από τα βασικά αίτια της κρίσης. Τι διδάχθηκαν από όλα αυτά οι Ευρωπαίοι πολιτικοί; «Μα γι’ αυτό ακριβώς είναι πιο απαραίτητο από ποτέ να γίνουν αλλαγές» υποστηρίζει ο Αντολίν Σάντσεζ Πρεσέδο. «Γι’ αυτό ψηφίζουμε την οδηγία. Η πρώτη βασική αλλαγή είναι ότι οι πάροχοι στεγαστικής πίστης εντάσσονται σε πιο αυστηρό καθεστώς αδειοδότησης και επιτήρησης. Η δεύτερη αλλαγή είναι ότι προστατεύουμε καλύτερα τον καταναλωτή, για παράδειγμα καθιερώνουμε ενιαίες ευρωπαϊκές προδιαγραφές για την ενημέρωσή του, καθώς και μία περίοδο χάριτος, τουλάχιστον επτά ημερών, κατά την οποία έχει το δικαίωμα να ακυρώσει το δάνειο».

«Δεν προβλέπεται αναδρομική ισχύς»

Τελευταία στοιχεία από την Ισπανία δείχνουν ότι οι πλειστηριασμοί κάνουν θραύση και σχεδόν κάθε είκοσι λεπτά ένας ιδιοκτήτης χάνει το σπίτι του. Γι’ αυτό, επισημαίνει ο Αντολίν Σάντσεζ Πρεσέδο, η νέα οδηγία προβλέπει μεγαλύτερη ευελιξία σε περίπτωση χρεοκοπίας του δανειολήπτη, ώστε ο πλειστηριασμός να μην γίνεται η «εύκολη λύση»- για παράδειγμα δίνεται η δυνατότητα στον δανειολήπτη να πουλήσει εκείνος το ακίνητο στην καλύτερη τιμή που μπορεί να βρει στην αγορά.

Όλα αυτά ισχύουν για μελλοντικά στεγαστικά δάνεια. Τι γίνεται όμως με τους ιδιοκτήτες που έχουν ήδη πάρει δάνεια τα οποία δεν μπορούν να αποπληρώσουν; «Αυτό είναι ένα καλό ερώτημα. Η νέα οδηγία δεν έχει τεθεί ακόμη σε ισχύ, οπότε εφαρμόζεται στα μελλοντικά συμβόλαια. Από την άλλη πλευρά, όμως, το πνεύμα της οδηγίας δεν μπορεί παρά να επηρεάσει και το νομικό καθεστώς για την παροχή στεγαστικών δανείων σε όλες τις άλλες περιπτώσεις» λέει ο ισπανός ευρωβουλευτής.

Ο Αντολίν Σάντσεζ Πρεσέδο ουσιαστικά «ρίχνει το μπαλάκι» στις εθνικές κυβερνήσεις, οι οποίες καλούνται να θεσπίσουν πρόσθετες ευνοϊκές ρυθμίσεις για τους δανειολήπτες. Διαφορετική άποψη εκφράζει ωστόσο ο γερμανός ευρωβουλευτής των χριστιανοδημοκρατών Αντρέας Σβαμπ. «Μία ευρωπαϊκή οδηγία δεν μπορεί να εφαρμοστεί παρά μόνο από τη στιγμή που ψηφίζεται. Το ισχύον δίκαιο δεν αλλάζει με αναδρομική ισχύ. Ασφαλώς γνωρίζουμε ότι υπάρχουν συμβόλαια τα οποία συνήψαν οι τράπεζες εκμεταλλευόμενες τη δεσπόζουσα θέση τους ή καλύπτονταν από διασυνοριακές μεταφορές πιστώσεων. Το είχαμε θέσει στο Κοινοβούλιο, αλλά όλα αυτά δεν εμπίπτουν στη ισχύ της νέας οδηγίας».

Ευρωπαϊκή λύση για τη στεγαστική πίστη;

Σε υψηλούς τόνους έθεσε το θέμα των πλειστηριασμών για την πρώτη κατοικία ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Χουντής στο πλαίσιο συζήτησης ενόψει του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στο Στρασβούργο. Στη σύνοδο κορυφής θα ακούσουμε για τα μακροοικονομικά μέτρα και για το «ευρωπαϊκό εξάμηνο», αλλά δεν θα ακούσουμε για τα πραγματικά προβλήματα της κρίσης, υποστηρίζει ο Έλληνας ευρωβουλευτής.

«Δεν θα ακούσουμε ότι χιλιάδες νοικοκυριά στην Ελλάδα σήμερα δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα, δεν θα ακούσουμε ότι στην Ελλάδα, μία χώρα που βρίσκεται κάτω από τη στενή εποπτεία όλων των θεσμών της ΕΕ, οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Και θα συνεχίσουν τους εκβιασμούς για τους πλειστηριασμούς και τις καταθέσεις των ελληνικών νοικοκυριών» υποστηρίζει ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Αν μη τι άλλο πάντως, η ΕΕ δείχνει να έχει συνειδητοποιήσει το πρόβλημα και να προσπαθεί να δώσει λύσεις, τουλάχιστον για το μέλλον. Για να γίνει αυτό θα αξιοποιηθεί και το «βαρύ νομικό οπλοστάσιο» των Βρυξελλών, δηλαδή ο υπό ίδρυση Εποπτικός Μηχανισμός για τις Τράπεζες, υπόσχεται ο Γερμανός ευρωβουλευτής Αντρέας Σβαμπ. «Ασφαλώς θα συνεργαστεί ο νέος εποπτικός μηχανισμός. Αποστολή του θα είναι να διασφαλίσει ότι οι τράπεζες τηρούν την νέα οδηγία. Αυτό σημαίνει ότι οδεύουμε προς ένα πιο ενιαίο νομικό πλαίσιο στην ευρωπαϊκή αγορά και, από κει και πέρα, αυτό που θέλουμε είναι να ενθαρρύνουμε και τη διασυνοριακή παροχή στεγαστικών δανείων» λέει ο Γερμανός ευρωβουλευτής.

Πηγή: Deutsche Welle

http://www.ramnousia.com/ 

Οικουμενική Αριστερά. Η ρεαλιστική και ώριμη πολιτική πρόταση

Τα τρία τελευταία χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη μια επαναστατική διαδικασία στη βάση της ελληνικής κοινωνίας (όπως και σε όλο τον δυτικό κόσμο), μια δυναμική διαδικασία αλλαγής πορείας της διαρκούς επανάστασης των αθρώπων επί της γης.
Οι άνθρωποι των δυτικών καταναλωτικών κοινωνιών, ερχόμενοι πλέον πρόσωπο με πρόσωπο με το αδιέξοδο στο 
οποίο οδηγεί η έως τώρα προσέγγισή τους στην ζωή, τα βασικά χαρακτηριστικά της οποίας είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ τους αλλά και με τα άλλα όντα, η προσπάθεια πλήρους κυριαρχίας τους επί του οικοσυστήματος, η απομύζηση δίχως αναπλήρωση των φυσικών πόρων και η παραγωγή απορριμμάτων, στρέφονται τώρα γοργά προς την σταδιακή αποδόμηση αυτού του μοντέλου και υιοθετούν μιαν άλλη προσέγγιση και φιλοσοφία, αυτήν της οικουμενικότητας, της συνεργατικότητας ανθρώπου με άνθρωπο αλλά και με το υπόλοιπο οικοσύστημα.
Ο απεγκλωβισμός ολοένα και περισσότερων ανθρώπων κάθε ηλικίας, αλλά κυρίως νέων, από την στενάχωρη οπτική του χρηματοοικονομικού συστήματος εντός του οποίου (επι)βιώνουν ως άτομα, η επαφή τους με την παραμελημένη ανθρώπινή τους υπόσταση και η απελευθέρωσή τους ως φυσικά πλάσματα εντός του απέραντου οικοσυστήματος, η συνειδητοποίηση της ψευδαίσθησης που τους είχεκαλλιεργηθεί ότι το χρήμα αποτελεί φυσικό πόρο και η πλήρης πλέον συναίσθηση ότι οι πραγματικοί φυσικοί πόροι είναι αρχέγονα αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων και όχι καταναλωτικά προϊόντα προορισμένα μόνο για την ανθρωπότητα των ατόμων καταναλωτών που διαθέτουν το χρήμα, η απόδρασή τους από την νοοτροπία της «μη ευθύνης» για οτιδήποτε δεν ορίζεται ως ατομική ιδιοκτησία τους και η προσωπική ανάληψη της ευθύνης για όσα αφορούν στη ζωή τους, στην υγεία τους, στην μόρφωσή τους, στην διαχείριση των φυσικών πόρων που χρειάζονται για να ζήσουν, η απεξάρτησή τους από την πλήρη υποταγή στα κουπόνια του μηνιαίου μισθού και η στροφή τους προς την φυσική ζωή, διατροφή, καλλιέργεια, η ενασχόλησή τους με την παραγωγή της τροφής τους, η έξοδός τους από τον μηχανισμό καθημερινής κυκλοφορίας του χρήματος και η δημιουργία νέων δομών και κοινωνιών που βασίζονται στην ανταλλαγή προϊόντων και υπηρεσιών αλλά και νέων μορφών και διαδικασιών πολιτικής εκπροσώπησης αποτελούν το ιδεολογικό υπόβαθρο της νέας πορείας και τις μεθόδους με τις οποίες αυτή υλοποιείται.
Στην ουσία ένα ολοένα αυξανόμενο μέρα με την ημέρα ρεύμα της ελληνικής κοινωνίας λειτουργεί πλέον με την λογική της αποδόμησης του καταναλωτικού μοντέλου, δρώντας επί των πυλώνων της αποανάπτυξης, της αποεκπαίδευσης, της μη επέμβασης, της αποδοχής του απαραβίαστου από τον άνθρωπο των αβίαστων φυσικών ρυθμών και νόμων, οι οποίοι τον ορίζουν και τον διέπουν ως φυσικό ον αλλά και της επανεκτίμησης του αξιακού του συστήματος.
Στην ελληνική κοινωνία η επαναστατική αυτή διαδικασία  έχει σε αυτή την ιστορική στιγμή που διάγουμε σπουδαία και εντυπωσιακά χαρακτηριστικά όσον αφορά κυρίως στην ταχύτητα εξάπλωσής της αλλά και στις νέες συνθήκες ζωής των ανθρώπων που δημιουργεί και είναι ήδη υπαρκτές σε ένα βαθμό και εξελισσόμενες. Βρίσκεται σε εξέλιξη σαν διαδικασία αλλεπάλληλων σπορών με την μέθοδο της φυσικής καλλιέργειας και μέρα με την ημέρα αλλάζει το τοπίο στη βάση, κάνει πιο εύφορη την κοινωνία των ανθρώπων, περιορίζει τα «ζιζάνια» και αυτοκαθάρεται σταδιακά από τα όξινα και τα χημικά που την έπνιγαν για χρόνια, σε πολύ σύντομο ιστορικό χρόνο δε, θα έχει πλήρως αντικαταστήσει με τοπίο θαλλερό και καρπερό το ρυπαρό παρελθόν, το οποίο είναι βεβαίως ακόμη παρόν και πασχίζει να κυριαρχήσει με κάθε τρόπο πλέον, με ολοένα και πιο χυδαία «αναπτυξιακή» θεωρία και πράξη αλλά νομοτελειακά δεν έχει κανένα μέλλον.
Η Αριστερά με το σημερινό ιδεολογικό της υπόβαθρο, πόσω μάλλον με τους τρόπους που πολιτεύεται στην πράξη, δείχνει να έχει μείνει πίσω και να μην μπορεί να εκφράσει την κοινωνία όπως ταχέως διαμορφώνεται. Ο όποιοςαριστερός ανθρωποκεντρισμός εντός του καπιταλισμού είναι πλέον παρωχημένος κι αυτός και καταδικασμένη σε αποτυχία κάθε πολιτική βασισμένη πάνω του, αφού από τη μια οι άνθρωποι έχουν προ πολλού μεταλλαχθεί σε αριθμημένα άτομα-γρανάζια ενός συστήματος του οποίου η κυνικότητα έχει ξεπεράσει κάθε όριο και το οποίο ακόμη αποδέχεται ηΑριστερά και εντός του αυτοπροσδιορίζεται, από την άλλη η οικουμενικότητα της υφιστάμενης αλλά και επερχόμενης καταστροφής μόνο με νέα, σύγχρονηοικουμενική θεώρηση και πρακτική αντιμετωπίζεται.
Η Οικουμενική Αριστερά, η μόνη ρεαλιστική και ώριμη πολιτική πρόταση, που θα κάνει πράξη την αποανάπτυξη, την σμίκρυνση, τον επανακαθορισμό του αξιακού συστήματος, τον σεβασμό των φυσικών νόμων, ρυθμών, πόρων και βεβαίως της ζωής απ’ όπου κι αν προέρχεται, φαντάζει πλέον ως απόλυτη αναγκαιότητα.
Είναι η ρεαλιστική πολιτική πρόταση διότι ορίζεται και προσδιορίζεται εντός του αυθύπαρκτου άρα και ρεαλιστικού συστήματος, που είναι το Οικοσύστημα, με την προαιώνια σοφή Οικονομία, διότι προχωρεί μπροστά σε απόλυτη συνεργασία μαζί του και όχι πλέον ανταγωνιστικά και με τάση κυριαρχίας επ’ αυτού και δρα αποκομμένη πλέον από την ουτοπία του τεχνητού καπιταλιστικού συστήματος και της θεώρησής του ότι μπορεί και πρέπει να υποκαταστήσει το οικοσύστημα.
Είναι η ώριμη πολιτική πρόταση διότι όσο η ανθρωπότητα ωριμάζει επί της γης τόσο ο δρόμος της γίνεται οικουμενικός, στωικός, μη επεμβατικός, αφού αυτό ακριβώς σημαίνει ωρίμανση, η αποδοχή των όρων, των ορίων, των ρυθμών και των νόμων που μας διέπουν ως υπάρξεις και η παραδοχή ότι κάθε απόπειρα παραβίασης ή εκβίασης αυτών, επιστρέφει υπερμεγεθυμένη εις βάρος μας.
Το παρόν άρθρο εστάλη στην εφημερίδα Αυγή στις 3 Δεκεμβρίου 2013 και δεν δημοσιεύτηκε μέχρι σήμερα 28 Δεκ 2013, παρόλες τις διαβεβαιώσεις του διευθυντή της εφημερίδας Ν. Φίλη.
Βέβαια προηγήθηκαν άρθρα μου στο διαδίκτυο, με τα οποία έκανα κριτική σε στελέχη του Σύριζα περί των επενδύσεών τους σε πολυεθνικές, οπότε μπορεί και να μετάνιωσε ο κ. Φίλης, να εφάρμοσε δημοκρατική και αριστερή λογοκρισία και να με έβγαλε από τις σελίδες της εφημερίδας. Ελπίζω να μην έχουν πάθει και αυτό οι “σύντροφοι” διότι ο εκφυλισμός της Αριστεράς διαφαίνεται πλέον τέλειος.                                                                                                               
Γιάννης Μακριδάκης

Ακόμα μια χαμένη χρονιά. Του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Η συνεχιζόμενη απουσία οράματος, αστοχία, και στασιμότητα της Ελληνικής πραγματικότητας

Η εκ του μακρόθεν ανάλυση της πρόσφατης Ελληνικής ιστορίας συμπυκνώνεται σε μια κυρίαρχη αφήγηση: πρόκειται περί πάλης της μεταπολιτευτικής πλουτοκρατίας εναντίον της ανάγκης  για ένα καινούριο Ελληνικό όραμα που θα υποκαταστήσει την απερχόμενη, αποτυχημένη και ηθικά έκπτωτη καθεστηκυία τάξη. 

Όμως, αυτή η πολυπόθητη εξέλιξη αργεί βασανιστικά. Τίποτε δεν μοιάζει να αλλάζει, απλά εξελίσσεται, και μάλιστα με μοναδικό κίνητρο να μην αλλάξει τίποτε. 

Η πολιτική σκηνή δεν είναι πια παρά ένα σύστημα εξυπηρέτησης των προνομίων κάποιων διαχρονικά αμφιλεγόμενων μεγαλοεπιχειρηματιών, ενώ ολοένα και πιο εξαθλιωμένη είναι η πλειοψηφία που δένεται στο άρμα αυτών των ιδιωτικών συμφερόντων, καθώς χρεώνεται την συντήρηση ενός ολιγαρχικού οργίου, ενώ ταυτόχρονα μοιάζει ανίκανη να προτάξει κάποια αποτελεσματική πολιτική αντίσταση και βούληση.
Τα περιθώρια ελιγμού της κοινωνίας και οι προοπτικές κάποιας ριζοσπαστικής αλλαγής στην νομή εξουσίας και πλούτου μοιάζουν, αν όχι είναι, παγιωμένα: ψευδο-ιδιωτικά πλην κρατικοδίαιτα Μ.Μ.Ε. προκατασκευάζουν τις εκλογές περιορίζοντας, αν όχι υπαγορεύοντας, τις επιλογές των ψηφοφόρων ανάμεσα στους τηλε-προβεβλημένους γελωτοποιούς της έκφυλης αυλής τους. Οποιαδήποτε φωνή απειλεί το status quo περιθωριοποιείται. 

Συνοπτικά χαρακτηριζόμενο ως άρχουσα τάξη, το μόρφωμα πολιτικών, πλουτοκρατών και του υπηρετικού προσωπικού τους (προπαγανδιστές δημοσιογράφοι και χειραγωγούμενο δικαστικό σώμα), επιζεί φρουρούμενο, αν όχι επιβάλλεται διά της βίας, χαρτζιλικώνοντας με μισθούς πείνας την αστυνομία. Αυτή, έχει μεταμορφωθεί σε ιδιωτικό στρατό φύλαξης εκείνων που την πληρώνουν,  μακράν απέχουσα από  σώμα ασφαλείας για την τήρηση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας. Μοιάζει ανίκανη, ή απρόθυμη, η εκτελεστική εξουσία να αυτονομηθεί από την κρατική και προτιμά να συντηρείται, εις βάρος του λαού και του συντάγματος που έχει ορκιστεί να σέβεται, υπηρετώντας τις πιο μεγαλομανείς ορέξεις και τα πλέον απάνθρωπα σχέδια της πολιτικής εξουσίας.

Στο φόντο όλων αυτών των περιστασιακών παθολογιών,  συνεχίζουν οι ζυμώσεις των διαχρονικών προβλημάτων της Ελληνικής κοινωνίας – άθλια έως ανύπαρκτη παιδεία, σκοταδιστική παρεμβατικότητα της Εκκλησίας στην πολιτική ζωή, αναιμική έως διεφθαρμένη καλλιτεχνική και πνευματική τάξη, αυτιστικά ιδιωτεύουσα μεσο-αστική τάξη διαμορφώνουν τον χαρακτήρα ενός πληθυσμού που βρίσκεται σε κατάσταση αφασίας, ανίκανος να αντιδράσει απέναντι σε μια εξουσία που μόνο από βία μοιάζει να καταλαβαίνει, αφού μέσω αυτής επιβάλλεται. 

Ιδιαίτερη  μνεία πρέπει να γίνει στους ιδεολογικούς συνεργούς της εθνοπροδοτικής ηγεσίας, όλους εκείνους που πρόθυμα κατασκευάζουν εικονική κανονικότητα, είτε μαζικής είτε ελιτίστικης υφής, αντί να σημάνουν τον συναγερμό που είναι καθήκον τους, έχοντας το προνόμιο του δημοσίου βήματος. Τίποτε περισσότερο από απατεώνες και επιβιωσίες του πλέον ταπεινού επιπέδου, η άνοδος και εγκαθίδρυση αυτής της νεόκοπης τάξης τελάληδων της εξουσίας έχει αναλάβει την αποχαύνωση της μάζας, διοικώντας πνευματικά ιδρύματα, οργανώνοντας φιλοκαθεστωτικά φεστιβάλ, εκδίδοντας δωρεάν εφημερίδες, γράφοντας άρθρα, ακόμα και παράγοντας τέχνη με κοινό παρονομαστή είτε την ξεκάθαρη υπεράσπιση της νεοφιλελεύθερου οικονομικού Ναζισμού, είτε τον αποπροσανατολισμό από τις καταστροφικές του συνέπειες.
Ειδικά η δεύτερη κατηγορία, όλοι εκείνοι οι εξαρτώμενοι από την εξουσία «άνθρωποι του πνεύματος» που αντιπροτείνουν υποκειμενική θεώρηση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, εκείνοι που δηλώνουν πως υπάρχει και άλλη ανάγνωση της Ελληνικής πραγματικότητας εκτός από αυτήν την οδυνηρή ταπείνωση που ζούμε στο πετσί μας καθημερινά, θυμίζουν τερατογένεση των Ρομαντικών ποιητών της προβιομηχανικής Βόρειας Ευρώπης του 19ου αιώνα, που πρότειναν ιδιωτεία, εσωστρέφεια και αναχωρητισμό ως απαραίτητες συνθήκες για την καλλιέργεια του πνεύματος. Η αδιαφορία για τα πολιτικά ήταν γι’ αυτούς ένδειξη ανωτερότητας, η αποχή από τα εγκόσμια μια ευγενής επιλογή. 

Ο Ιστορικισμός κατατρόπωσε τον Ρομαντισμό αποδεικνύοντας επιστημονικά πως το νόημα της κατανόησης της ανθρώπινης κατάστασης βρίσκεται στην μελέτη της ιστορίας, στην κριτική ανάλυση και ερμηνεία των κοινωνικοπολιτικών εξελίξεων δηλαδή, σε αντίθεση με την καταδικασμένη σε αυθαίρετη υποκειμενικότητα απορρόφηση στην σφαίρα των προσωπικών αναζητήσεων που θεωρούσαν ως στόχο ζωής οι Ρομαντικοί.
Σήμερα, στην Ελλάδα, καλλιεργείται σκόπιμα και χρηματοδοτείται αδρά η νοσηρή πεποίθηση πως δεν ζούμε σε σκοτεινές ημέρες που μετρούν θύματα, αλλά πως όλα όσα συμβαίνουν είναι ερμηνεύσιμα ανάλογα την σκοπιά από την οποία τα βλέπεις – αν κάποιος σοκάρεται από την εξαθλίωση, θα πρέπει να συνηθίσει στην ιδέα, και να «δει το θέμα από μια άλλη οπτική γωνία» ή «να ασχοληθεί με κάτι άλλο, πιο δημιουργικό από την καταγγελία και την κριτική».

Έτσι, διά της αποσιώπησης της κριτικής σκέψης και της αγιοποίησης της δράσης ως αυτοσκοπού που αγιάζει τα μέσα, ξεκάθαρα φασιστικές προτεραιότητες και οι δύο, η μετατόπιση του ενδιαφέροντος και η παραπλάνηση της κοινής γνώμης γίνεται παιχνιδάκι. 

Ξαφνικά, τα κλειστά μαγαζιά του κέντρου της πρωτεύουσας παύουν να είναι σύμβολα ολέθρου και γίνονται αυτοσχέδιες γκαλερί όπου ο Δήμος Αθηναίων εκθέτει φωτογραφίες που αποσιωπούν την άθλια ιστορία των χώρων που τις φιλοξενεί. Λίγο παραπέρα, ακούσια προκλητικοί εθελοντές πλέκουν πουλόβερ για δέντρα συγχέοντας την συγκρουσιακή φύση του κοινόχρηστου χώρου με την αφέλεια που χαρακτηρίζει την καλλιτεχνίζουσα αυτοέκφραση ενός προνηπιακού, προ-πολιτικού δηλαδή, εγκεφάλου. Ο κοινός παρονομαστής, από τους έμμισθους ιεροκήρυκες των επιφυλλίδων, μέχρι τους συμμετέχοντες σε εθελοντικές εικαστικές παρεμβάσεις στερούμενες κάθε κοινωνικής συνείδησης, είναι η απουσία κριτικής σκέψης. Κανείς δεν αρνείται, ούτε στο ελάχιστο, να διαπραγματευτεί με ένα κράτος που κερδοφορεί από την οικονομική, κοινωνική και πνευματική εξολόθρευση οποιασδήποτε κοινωνικής ομάδας δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα μιας εξαιρετικά περιορισμένης ούτως ή άλλως κλίκας.
Αυτός ο δισταγμός θέσης αδιαπραγμάτευτων ορίων απέναντι στην τοξική άρχουσα τάξη του τόπου, αυτή η διαρκής διαπραγμάτευση με το κακό, είναι η συμφωνία με τον διάβολο που έχουν υπογράψει οι Έλληνες σήμερα. Δεν πρόκειται να υπάρξει ούτε η παραμικρή περίπτωση αλλαγής προς μια δημοκρατικότερη κατάσταση εφ’ όσον ο Ελληνικός λαός δεν αποφασίσει να κόψει την καλημέρα στους βιαστές του.
Γι΄ αυτόν ακριβώς τον λόγο, επειδή βρισκόμαστε ακόμα σε διαπραγμάτευση με τρομοκράτες, η χρονιά που τελειώνει είναι χαμένη. Σε αναμονή μιας γενικευμένης κάθαρσης, η Ελλάδα αρκείται να παρατηρεί τους κακοποιούς που την έριξαν στην ανυποληψία και την διέλυσαν ως κοινωνία και οικονομία. Εκείνοι που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είναι θεματοφύλακες της, εκμεταλλεύονται την κατάσταση για μικροπρεπή ανταλλάγματα. 

Εν τω μεταξύ, μαίνεται και μετράει θύματα η κυρίαρχη αντιπαλότητα, επί της ουσίας ένας εθνικός διχασμός, μεταξύ εκείνων που απειλούν να αφήσουν πίσω τους καμένη γη αν στερηθούν της εξουσίας τους, και εκείνων πού ήδη δυσκολεύονται να επιβιώσουν στον κρανίου τόπο που είναι σήμερα η Ελλάδα, μια χώρα στην δίνη ενός ψυχρού εμφύλιου που εξυπηρετεί τέλεια την μακροημέρευση εκείνων που εκμεταλλεύονται την βασιλεία που αποδίδουν οι διαιρεμένοι λαοί.
 

http://www.koutipandoras.gr/

Οι αλήθειες του Γ. Πρετεντέρη…

Του Γιάννη Παντελάκη

O Γιάννης Πρετεντέρης έχει ένα πρόβλημα. Δεν το έχει μόνο αυτός είναι η αλήθεια. Συγχέει το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον για ένα γεγονός ή ένα πρόσωπο με σκοπιμότητες. Συνήθως κομματικές ή ιδεολογικές. Ερμηνεύει τα γεγονότα με όρους που θα χρησιμοποιούσε και ένα πολιτικό στέλεχος. Ισως αυτό να αποτελεί και το μεγαλύτερο πρόβλημα της δημοσιογραφίας, ή καλύτερα της αξιοπιστίας της δημοσιογραφίας, η οποία δεν διανύει και την καλύτερη περίοδό της.

Το πρόβλημα με τον συγκεκριμένο αρθρογράφο αναδείχτηκε αρκετά έντονα την περασμένη Δευτέρα, με ένα σημείωμά του στα «Νέα». Εμφανίστηκε βαθύτατα ενοχλημένος επειδή η «Εφημερίδα των Συντακτών» δημοσίευσε συνέντευξη του Δημήτρη Κουφοντίνα. Οχι τυχαία, προχώρησε τη σκέψη του και σε άλλα επίπεδα και σε άλλες διαδρομές. Εμπλεξε στο σημείωμά του την «Αυγή», τον ΣΥΡΙΖΑ, το left.gr, τον Μιχαλολιάκο και τη θεωρία των δύο άκρων. Ασύνδετα πράγματα και ανιστόρητα. Ιδιαίτερα όταν παραλληλίζει τη δράση της 17Ν με τη ναζιστική Χρυσή Αυγή. Ωστόσο, αν θέλεις να πετύχεις τον στόχο σου, η θολούρα αποτελεί την καλύτερη συνταγή. Την ιδανική ίσως. Τα βάζεις όλα μέσα, τα ανακατεύεις, και αν είσαι και καλός γραφιάς (που είναι), το αποτέλεσμα μπορεί να είναι και το επιθυμητό για τον συγγραφέα.

Θα ήθελα να μείνω λίγο σ’ αυτή την τελευταία ικανότητα του γνωστού αρθρογράφου και παρουσιαστή – γιατί δεν περιορίζεται μόνο στο γράψιμο. Αλλά και στις τηλεοπτικές του εμφανίσεις. Υπάρχει ένα παράδειγμα, ομολογημένο από τον ίδιο. Το 2010 γνώριζε και ο ίδιος, όπως και οι περισσότεροι από τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, πως το δημόσιο χρέος της χώρας δεν είναι βιώσιμο. Το παραδεχόταν και ο ίδιος ο Πρετεντέρης. «Ολοι ξέραμε από την πρώτη στιγμή ότι δεν είναι βιώσιμο», έλεγε ο ίδιος. Αλλά δεν το έλεγε τότε, το 2010. Τότε, στο κανάλι όπου εμφανίζεται κάθε βράδυ, έλεγε το ακριβώς αντίθετο. Και το έλεγε τόσο πειστικά, ήταν αξιοθαύμαστη η υποκριτική του. Κούναγε τα χέρια με αποφασιστικότητα, έδινε έμφαση στις λέξεις που εκστόμιζε, ήταν επιθετικός σε όποιον είχε αντίθετη άποψη, έμοιαζε να είναι ο γνώστης της απόλυτης αλήθειας. Ομως, την απόλυτη αλήθεια ο αρθρογράφος δεν την έλεγε τότε. Αλλά την είπε στις αρχές αυτής της χρονιάς, το 2013. Τρία ολόκληρα χρόνια μετά. «Μας έλεγαν τότε «μην το πείτε τώρα, δεν είναι σωστό»», είπε, προφανώς σε μια κρίση ειλικρίνειας, τον περασμένο Ιανουάριο. Και φυσικά, αφού «τους το έλεγαν», το έκανε.

Ας περιοριστούμε όμως εδώ με τα… χαρίσματα του Πρετεντέρη. Και ας πάμε στην ουσία. Η περίπτωση του Δ. Κουφοντίνα έχει ενδιαφέρον.

Είναι έγκλειστος με βαριές καταδίκες, ένα μέλος της 17Ν, η δράση της οποίας σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή, και ένας άνθρωπος ο οποίος έχει μιλήσει σπάνια σε μέσα ενημέρωσης. Και μόνο η αναφορά των όρων με τους οποίους ένα στέλεχος της οργάνωσης ερμηνεύει το παρελθόν ή ακόμα και τα γεγονότα της σημερινής εποχής συγκεντρώνει ενδιαφέρον. Και αυτό, ανεξάρτητα αν υιοθετείς, προσεγγίζεις ή απορρίπτεις μετά βδελυγμίας την ερμηνεία αυτή. Φαντάζομαι οι περισσότεροι θα ήθελαν να μάθουν την άποψη ενός ιστορικού μέλους της 17Ν για τους τρόπους δράσης σημερινών οργανώσεων ή οτιδήποτε άλλο. Μέσα στους περισσότερους (ή έστω σε κάποιους) σίγουρα δεν περιλαμβάνεται ο Πρετεντέρης. Σεβαστό. Αυτό σημαίνει όμως πως μια συνέντευξη με τον Δ. Κουφοντίνα δεν πρέπει να δημοσιεύεται; Απλά και μόνο επειδή διαφωνεί μαζί του ο Πρετεντέρης; Αναγκαία συνθήκη είναι αυτό;

Οπως αναφέραμε στην αρχή του σημειώματος, ο Γ. Πρετεντέρης δεν αποτελεί τον μοναδικό δημοσιογράφο της αντίληψης «καλό είναι ό,τι το κόμμα, η ιδεολογία ή η πολιτική σκοπιμότητα επιτάσσουν». Ισως αποτελεί έναν γκλαμουράτο εκπρόσωπο αυτής της αντίληψης, αλλά δεν πρέπει να νιώθει μοναξιά. Υπάρχουν πολλοί ακόμα οι οποίοι λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Η αλήθεια είναι μία: τα γεγονότα τα διαβάζουμε σύμφωνα με τη δική μας αλήθεια και από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα δεν έχουμε λόγο να τα παραθέτουμε στην κοινωνία. Η τελευταία θα πρέπει να μάθει μόνο όσα εμείς θέλουμε…

http://www.efsyn.gr/

Τα συμφέροντα που παραμένουν αλώβητα... Της Άντας Ψαρρά

Θα θερμαίνουν τις πισίνες με φτηνό πετρέλαιο, είπε ο υπουργός Οικονομικών στην απέλπιδα προσπάθειά του να δικαιολογήσει το πώς η εξίσωση των τιμών αντί να γίνει προς τα κάτω έγινε προς τα πάνω, κατεδαφίζοντας την κοινωνική ανάγκη της θέρμανσης τον χειμώνα με παράλληλη βλάβη στην υγεία των κατοίκων.
Ενα από τα πάγια αιτήματα ήταν και η εξίσωση των τιμών (θέρμανσης και κίνησης) που μαζί με τα αναγκαία υπόλοιπα μέτρα θα οδηγούσε στην πάταξη του λαθρεμπορίου. Το μέτρο φυσικά μόνο του και με τον τρόπο που εφαρμόστηκε γύρισε μπούμερανγκ αποκλειστικά και μόνο για τους πολίτες.

Το λαθρεμπόριο βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά και ειδικά αφού οι φίλοι μας οι εφοπλιστές το παίρνουν αφορολόγητο, ενώ οι διακινητές και τα διυλιστήρια έχουν τις δικές τους «εξελιγμένες» μεθόδους. Ο προτεινόμενος συνδυασμός μέτρων ποτέ δεν έφτασε να υιοθετηθεί για προφανείς λόγους πολιτικού κόστους, ενώ τα βάρη της «πάταξης» του λαθρεμπορίου, που αποτέλεσε και αποτελεί πηγή θησαυρισμού πέντε ή έξι οικογενειακών «πολυεθνικών», έπεσαν στους ώμους των ταλαίπωρων.

Την ίδια στιγμή τα λευκά βυτιοφόρα, χωρίς διακριτικά, κυκλοφορούν σχεδόν ανενόχλητα στους δρόμους μέσα κι έξω από τα σύνορα μεταφέροντας από αφορολόγητο -που θεωρητικά προορίζεται για τα καράβια των εφοπλιστών- μέχρι το φτηνότερο πετρέλαιο των βαλκανικών χωρών, ενώ στον Αργοσαρωνικό και όχι μόνο αράζουν επίσης ανενόχλητα τα τάνκερ με το λαθραίο καύσιμο.

Ο υπουργός παρακολουθεί ως απλός παρατηρητής τις εισπράξεις να μειώνονται, τον κόσμο να κρυώνει και την επικίνδυνη αιθαλομίχλη να σκεπάζει την Ελλάδα. Κι όμως, πέντε ή έξι οικογένειες και τα εφοπλιστικά τους παρακλάδια θησαυρίζουν όπως θησαυρίζουν και όσοι εμπλέκονται στο υπερκοστολογημένο φυσικό αέριο. Στοιχεία διαθέσιμα δεν υπάρχουν -πώς θα μπορούσαν άλλωστε- για το πόσο αυξήθηκε, για παράδειγμα, η κατανάλωση στην ποσότητα του αφορολόγητου πετρελαίου μόλις έγινε η εξίσωση, ούτε και για το πόσα είναι τα μη δηλωμένα αμύθητα κέρδη εις βάρος των πολιτών και του Δημοσίου. Η μεταπώληση αφορολόγητου στις τρέχουσες τιμές, η διακίνηση λαθραίου και η σχεδόν ανεξέλεγκτη παραγωγή τύπων πετρελαίου αποτελούν κόκκινη ζώνη για οικονομικούς ελέγχους.

http://www.efsyn.gr/

Καταδικάζετε τη μίζα, απ’ όπου και αν προέρχεται;Του Σ. Κούλογλου

Περιμένα μέχρι αργά χθες βράδυ, κάποια ανακοίνωση θα έβγαζαν. Εδώ προχθές το ΠΑΣΟΚ είχε καταγγείλει μέχρι και την «φραστική επίθεση» που δέχθηκε η Αλ Σαλέχ από βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ μετά από τηλεοπτική εκπομπή. Ο λαλίστατος κυβερνητικός εκπρόσωπος ή η ΝΔ, που πάλι τις προάλλες είχε εκδώσει δριμεία ανακοίνωση επειδή ο Τσίπρας τραγούδησε το «παντιέρα ρόσα»; Για την απολογία Κάντα και τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις που περιέχει, κάτι δεν θα έλεγαν;

Τσιμουδιά. Τελευταίες ανακοινώσεις του ΠΑΣΟΚ: «Ο Πρόεδρος(το Π με κεφαλαίο στο πρωτότυπο-ΣΣ) Ευάγγελος Βενιζέλος, για τη γιορτή των Χριστουγέννων, έκανε την ακόλουθη δήλωση». «Από το Γραφείο Τύπου, με αφορμή την εμπρηστική επίθεση στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ στη Ρόδο, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση». Από το Γραφείο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:  «Με απόφαση που πήρε η Κεντρική Επιτροπή Δεοντολογίας , διαγράφεται από τα μητρώα μελών του Κόμματος για αντιδεοντολογική(sic) συμπεριφορά, ο κ. Χάρης Τομπούλογλου»... «Με απόφαση που πήρε, χθες, η Κεντρική Επιτροπή Δεοντολογίας, διαγράφεται από τα μητρώα μελών του Κόμματος για αντιδεοντολογική συμπεριφορά, ο κ. Μιχάλης Λιάπης, σύμφωνα με όσα προβλέπει το Καταστατικό του Κόμματος».

‘Αραγε το Καταστατικό του κόμματος δεν προβλέπει τίποτα για τις μίζες; Γιατί η κατάθεση Κάντα αποκαλύπτει με παταγώδη τρόπο την διακομματική συναίνεση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στην καταλήστευση των δημοσίων οικονομικών της χώρας, τις τελευταίες δεκαετίες. Πρώην πρωθυπουργός και αρχηγός της ΝΔ, υπουργοί και των δύο κομμάτων εμφανίζονται να υποστηρίζουν συγκεκριμένα οπλικά συστήματα, ενώ το ύψος της μίζας πρέπει να ξεπερνάει κάθε φαντασία: όταν ο πρώην αναπληρωτής διευθυντής Εξοπλισμών παραδέχεται ότι έλαβε για τον εαυτό του γύρω στα 10 εκατομμύρια ευρώ, καταλαβαίνει κανείς τι πήραν οι πιο πάνω.

Το δηλώνει αφοπλιστικά ο ίδιος ο Κάντας, μιλώντας για ένα μόνο δωράκι:«Όταν δόθηκαν 600.000 ευρώ σε εμένα, ο οποίος έφυγα πριν την υπογραφή και την υλοποίηση της σύμβασης, με βάση τον κοινό νου θεωρώ απίθανο να μην πήραν παράνομες προμήθειες οι από πάνω μου που αναφέρατε και θεωρώ βέβαιο ότι τα ποσά θα είναι μεγαλύτερα από τα δικά μου».. Οι εταιρίες όπλων δεν ήταν τόσο ανοιχτοχέρες χωρίς λόγο: για να γίνονται δωροδοκίες τέτοιου ύψους, καταλαβαίνει κανείς ότι οι αγορές είχαν υπερτιμολογηθεί. Προφανώς, αντί να διαπραγματεύονται τις καλύτερες τιμές για τη χώρα, οι αρμόδιοι κρατικοί και κυβερνητικοί παράγοντες ανέβαζαν μόνοι τους τις τιμές για να καρπώνονται περισσότερο, αφού σύμφωνα με τον Κάντα τα δωράκια έβγαιναν με ποσοστό επί της τελικής συμφωνίας. 

Πρόκειται για απολογία-πολιτικό σεισμό. Ανάλογες αποκαλύψεις διέλυσαν το Χριστιανοδημοκρατικό και το Σοσιαλιστικό Κόμμα στην Ιταλία και το ίδιο θα έπρεπε να είχε γίνει και στην Ελλάδα, αν τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν δεν την λογάριαζαν για μπανανία, με κάφρους ιθαγενείς για κατοίκους. Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ θα έπρεπε να διαλυθούν και από τα συντρίμμια τους να δημιουργηθούν νέοι πολιτικοί σχηματισμοί, αντί οι 58 της Κεντροαριστεράς να καταχειροκροτούν τον Κ. Σημίτη, όταν στην διάρκεια της δικής του πρωθυπουργίας έγιναν τα πιο μεγάλα πάρτι. 

Από μια άποψη, είναι κατανοητή η σιωπή- γιατί τι να πεις για όλα αυτά- αλλά το ερώτημα παραμένει: καταδικάζετε τη μίζα, απ’ όπου και αν προέρχεται;

http://tvxs.gr/

Ποια είναι τα επτά νέα ακίνητα που πουλά το ΤΑΙΠΕΔ Toυ Γιώργου Φιντικάκη

 
Πωλητήριο μέσω ηλεκτρονικών δημοπρασιών σε μια νέα ομάδα από επτά ακίνητα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Καλαμάτα και Βόλο, βάζει το ΤΑΙΠΕΔ, με τις προσφορές να υποβάλλονται στις αρχές Μαρτίου.
Ξεχωρίζει το εξαώροφο (επιφάνειας 874 τ.μ.) κτίριο επί της οδού Ευαγγελιστρίας 9 στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Το ΤΑΙΠΕΔ κατέχει το 66% του ακινήτου αυτού, ενώ το υπόλοιπο ανήκει στο Ταμείο Πρόνοιας Ορθόδοξου Εφημεριακού Κλήρου της Ελλάδος (ΤΠΟΕΚΕ).

Μέσω της ίδιας μεθόδου, δηλαδή της ηλεκτρονικής δημοπρασίας, θα επιχειρηθεί να πουληθεί άλλο ένα ακίνητο στην Αθήνα, ένας από τους χώρους υποστήριξης της Αττικής Οδού, έκτασης 5,08 στρεμμάτων, που βρίσκεται δίπλα στο εμπορικό κέντρο The Mall στο Μαρούσι. Ένα τρίτο ακίνητο που θα πουληθεί μέσω e- δημοπρασίας είναι ένα οικόπεδο 400 τ.μ. πάνω σε έναν άλλο οδικό άξονα, τη Λεωφ. Συγγρού.

Πωλητήριο βάζει το ΤΑΙΠΕΔ και σε ένα τριώροφο διατηρητέο κτίριο στην παλιά πόλη της Θεσσαλονίκης. Το κτίριο είναι χαρακτηρισμένο ως διατηρητέο, τόσο από το υπουργείο Πολιτισμού γιατί παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, όσο και από το υπουργείο Μακεδονίας Θράκης.

Στην Αχαΐα, και ιδιαίτερα στην περιοχή του Ρίου, πωλείται οικόπεδο έκτασης 16,7 στρεμμάτων. Πρόκειται για παραλιακό ακίνητο που ήταν στην ιδιοκτησία του ΕΟΤ και θεωρείται πως μπορεί να αξιοποιηθεί για τουριστική επένδυση.

Στον Βόλο πρόκειται να πωληθεί οικόπεδο 1,25 στρεμμάτων εντός του πολεοδομικού συγκροτήματος, ενώ το τελευταίο προς πώληση ακίνητο είναι οικόπεδο με τρία κτίσματα (δύο από τα οποία είναι διατηρητέα), στο κέντρο της Καλαμάτας.

Επισημαίνεται ότι κατά τους τρεις πρώτους μήνες κατά τους οποίους λειτούργησε η ηλεκτρονική πλατφόρμα (www.e-publicrealestate.gr) το ΤΑΙΠΕΔ συγκέντρωσε 11 εκατ. ευρώ από πωλήσεις ακινήτων. Στόχος είναι η πώληση ακινήτων που έχουν αξία μέχρι 5 εκατ. ευρώ που δεν μπορούν να έχουν άλλη αξιοποίηση.

tanea.gr

Οι 13 αλλαγές στη φορολογία από το 2014

Δεκατρείς συνολικά αλλαγές στη φορολόγηση θα τεθούν σε ισχύ από το 2014 με την εφορία να επιβάλλει συνολικά περί τα 45,6 δισ. ευρώ σε 8,5 εκατομμύρια φορολογούμενους, ποσό υψηλότερο κατά 1,258 δισ. σε σχέση με το 2013, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Τα Νέα».

Ξεχωρίζει ο Ενιαίος Φόρος Ιδιοκτησίας Ακινήτων, ο οποίος πέρασε από τη Βουλή μετά από εξαντλητικές διαπραγματεύσεις με τις ΚΟ της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Μεγάλες ανατροπές έρχονται και στη φορολογία εισοδήματος. Από το νέο έτος μπαίνουν σε πρακτική εφαρμογή ψηφισμένα μέτρα με την κατάργηση του αφορολογήτου για φυσικά πρόσωπα, το νέο μαχαίρι σε φοροαπαλλαγές, την καθιέρωση ξεχωριστής κλίμακας φορολόγησης των ελεύθερων επαγγελματιών με συντελεστές 26% και 33% και όσων εισπράττουν εισοδήματα από ενοίκια. Από φόρους εισοδήματος, το υπουργείο Οικονομικών το 2014 προσδοκά έσοδα 12,908 δισ. ευρώ, με αύξηση κατά 1,333 δισ. ευρώ. 

Και το 2014, το χαρτοβασίλειο συλλογής αποδείξεων παραμένει. Το υπουργείο Οικονομικών, παρότι επεξεργάστηκε διάφορα εναλλακτικά σενάρια, ανακοίνωσε τελικά ότι και το επόμενο έτος μισθωτοί και συνταξιούχοι θα μαζεύουν αποδείξεις, χαμηλότερης όμως συνολικής αξίας σε σχέση με το 2013. Απαιτείται, μετά τις αλλαγές, συγκέντρωση αποδείξεων αξίας ίσης με το 10% του εισοδήματος αντί 25% που ίσχυε το 2013, αλλά η ποινή του έξτρα φόρου παραμένει στο 22% αν δεν έχουν συγκεντρωθεί οι απαιτούμενες αποδείξεις. Ποιες αποδείξεις μετρούν, μένει να ανακοινωθεί από το υπουργείο Οικονομικών.

Τα πάνω κάτω έρχονται για τους αγρότες, καθώς για πρώτη φορά θα κληθούν να τηρούν βιβλία για τον προσδιορισμό του εισοδήματός τους, ενώ εκκρεμεί σχετική απόφαση του υπουργείου αναφορικά με το όριο εισοδήματος που θα οδηγεί σε απαλλαγή από τον βραχνά των βιβλίων.

Για όσους έχουν ανοιχτούς λογαριασμούς με την Εφορία, υπάρχουν καλά και άσχημα νέα. Τα καλά νέα αφορούν την προαναγγελία νομοθετικής παρέμβασης από το υπουργείο Οικονομικών, σύμφωνα με την οποία από το νέο έτος δεν θα γίνονται κατασχέσεις για οφειλές προς το Δημόσιο έως 500 ευρώ, ενώ θα αυξηθεί το ακατάσχετο μισθών και συντάξεων από τα 1.000 στα 1.500 ευρώ. Οι κατασχέσεις όμως θα γίνονται με διαδικασίες εξπρές, καθώς μπαίνει σε πλήρη εφαρμογή το ηλεκτρονικό κατασχετήριο.

Τα άσχημα νέα είναι ότι ενεργοποιούνται τα νέα πρόστιμα-φωτιά για 2,7 εκατομμύρια φορολογουμένους με ληξιπρόθεσμες οφειλές. Η Εφορία θα αρχίσει να χρεώνει μηνιαίο τόκο και πρόστιμο που θα κυμαίνεται από 10% έως και 30%, ενώ τίθεται σε εφαρμογή και το νέο ποινολόγιο για όσους εντοπίζονται με φορολογικές παραβάσεις όπως μη έκδοση αποδείξεων, μη υποβολή ή υποβολή ανακριβούς δήλωσης και μη καταβολή παρακρατούμενων φόρων. 

Συνοπτικά, οι 13 αλλαγές στη φορολόγηση, όπως τις παρουσιάζει η εφημερίδα «Τα Νέα»:

1. Τέλος το αφορολόγητο για μισθωτούς – συνταξιούχους
2. Ξεχωριστή κλίμακα για ελεύθερους επαγγελματίες
3. Τέλος στις φοροαπαλλαγές
4. Αυτοτελής φορολόγηση ενοικίων
5. Αύξηση φόρων για μικρομεσαίες επιχειρήσεις
6. Τήρηση βιβλίων για αγρότες
7. Συνέχεια στο σαφάρι συλλογής αποδείξεων
8. Φόρος από το πρώτο τετραγωνικό για κάθε ακίνητο
9. Συμπληρωματικός φόρος για περιουσίες άνω των 300.000 ευρώ
10. Φόρος υπεραξίας 15% στις μεταβιβάσεις ακινήτων και μετοχών
11. Μείωση στον φόρο μεταβίβασης ακινήτων στο 3%
12. Επιστροφή του πόθεν έσχες για την αγορά ακινήτων
13. Πρόστιμα «φωτιά» για φορολογικές παραβάσεις και ληξιπρόθεσμες οφειλές και «Μεγάλος Αδελφός» για τις καταθέσεις.