Σήμερα το κρίσιμο ΔΣ του MEGA

Διαβάστε ρεπορτάζ για όλα όσα γίνονται στο «μεγάλο κανάλι»

Παιχνίδι για τέσσερις και στη μέση ο Τσίπρας. Κάπως έτσι θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του έργου που εξελίσσεται για την τύχη του MEGA CHANNEL.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε και διαψεύσεις δεν δεχόμαστε στο ρεπορτάζ μας γιατί προέρχεται από τις πιο έγκυρες και διασταυρωμένες πηγές που γίνεται. «Πιο έγκυρες πηγές... πεθαίνεις», για να χρησιμοποιήσω και μια έκφραση της νεολαίας.

Πρώτα απ’ όλα η οικογένεια Β.Β., δηλαδή Βαρδής Βαρδινογιάννης, Γιάννης και Γιώργος. Η οικογένεια Β. λέει απλά από την αρχή, εμείς όποτε μας είπατε σε αυτή τη δουλειά να βάλουμε λεφτά, το κάναμε. Ούτε μετείχαμε στο management ποτέ ενεργά, ούτε... μπάλα πολιτική και οικονομική παίξαμε, όπως εσείς οι υπόλοιποι μέτοχοι, αλλά και τώρα παρόντες δηλώνουμε. Τα 5 εκατ. της αύξησης στο μερίδιό μας τα βάζουμε, αν τα βάλετε κι εσείς.

Ετέρος συνέταιρος, ο εκδότης Σ.Ψ., ήτοι Σταύρος Ψυχάρης, η επονομαζόμενη τελευταίως και «γάτα των Ιμαλαΐων», την οποία και... έσκισε ο πρόεδρος Αλέξης, σύμφωνα πάντα με τα δικά του λεγόμενα στον Χατζηνικολάου την προηγούμενη Δευτέρα.

Ο Σ.Ψ. είπε στην αρχή θα βάλω 10 εκατ. ευρώ να πάρω την πλειοψηφία και το management, μετά από λίγους μήνες (αυτά γίνονταν στα μέσα του 2015) τους τρέλανε δηλώνοντας ότι θα βάλει 17 εκατ. για να πάρει -ουσιαστικά- και τον πλήρη έλεγχο του ιστορικού καναλιού. Ελα όμως που ακόμα δεν φαίνεται τίποτα στον ορίζοντα. Θα δούμε τι θα γίνει με τις άδειες και το ξανασυζητάμε από Δευτέρα, είπε ο «γάτος» στο Δ.Σ. του MEGA της προηγούμενης Πέμπτης. 

Και κυριολεκτικά πρέπει να δούμε τι θα γίνει σήμερα, αφού ξανασυναντιούνται οι μέτοχοι του MEGA ως Δ.Σ., με τις ημερομηνίες να πιέζουν γιατί το κανάλι χάνει έσοδα συνέχεια, χρειάζεται ζεστό χρήμα, οι δόσεις είναι απλήρωτες στις τράπεζες και ο εισαγγελέας (με τον Αλέξη, τον Νίκο και τον Mίμη να κοιτάνε με... γουρλωμένα μάτια) από πάνω.

Ο τρίτος της παρέας, ο υιός του κυρίου Γιώργου (Μπόμπολα), ο Φώτης, έχει βαλθεί να τους τρελάνει όλους. Καταρχάς κυκλοφορεί με ύφος ζεν και λέει παντού εγώ είμαι ο αρχηγός, ο νέος Σταύρος, έχω αδέρφια στην κυβέρνηση (αυτοί το ξέρουν;), τα δάνειά μου είναι ΟΚ (οι τράπεζες το γνωρίζουν;), και ό,τι έργο υπάρχει θα το πάρω εγώ. Μάλιστα, δικαίωμά του, γούστο του καπέλο του μέχρι εδώ. Μακάρι για να έρθει και η ανάπτυξη μέσω των εργολαβιών του στη χώρα. Για να έρθω όμως στο προκείμενο, δηλαδή την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου του MEGA, ο Φ. Μπ. είπε στην αρχή ότι θα βάλω 5 εκατ. ευρώ, αλλά θέλω να μου δώσετε πίσω 2,5 επειδή μου χρωστάτε (ως MEGA) 12 εκατ. από την εταιρεία παραγωγής μου, την Ανωση, κι εγώ αντιστοίχως σας χρωστάω από δωρεάν διαφημίσεις του «Εθνους» στο MEGA (ανταλλαγή 90%) άλλα 5 εκατ. Τέλος πάντων, μη σας μπερδεύω με τα… νούμερα του Φώτη, γιατί κάπως έτσι μπερδεύτηκαν και οι συνέταιροί του. Σε ένα Δ.Σ., λοιπόν, είπε βάζω 5 και θέλω πίσω 2,5, σε ένα άλλο Δ.Σ. θέλω πίσω 4 και σε ένα τρίτο Δ.Σ. βάζω τα 5, αλλά τα θέλω όλα πίσω γιατί μου τα χρωστάτε!

Μη σας τα πολυλογώ, στο τελευταίο Δ.Σ. της προηγούμενης Πέμπτης ούτε αυτός έβαλε ευρώ.

Τελικά μόνο ένας «μέτοχος», αγνώστων λοιπών στοιχείων, εμφανίστηκε και έβαλε κάτι σαν 170 ευρώ (!), ναι, για λόγους νομικούς μού είπαν, που δεν αντελήφθην και πολύ.

Ο τέταρτος «μέτοχος» που, όπως λέει, τον βλέπω να γίνεται και το κανονικό αφεντικό, είναι οι… αγαπημένοι σε όλους τραπεζίτες. Το φετίχ της κυβέρνησής μας, αυτοί οι τέσσερις δαίμονες που φταίνε για όλα, αλλά κατά περίπτωση, αλά καρτ που λέει και ο αρχηγός Αλέξης τώρα τελευταία. Καμιά φορά γίνονται και καλοί όταν τους κάνουν τα χατίρια.

Λοιπόν, οι τραπεζίτες είναι ζωσμένοι από φίδια (όχι από εκρηκτικά) γιατί λεφτά δεν βλέπουν από τόκους και χρεολύσια και είναι κάμποσα τα δάνεια. Περί τα 120 εκατ. ευρώ γράφει το κοντέρ, εκ των οποίων τα 95 εκατ. είναι ένα ομολογιακό δάνειο. Ολο το 2015, λοιπόν, ακούνε για αύξηση μετοχικού κεφαλαίου για να πάρουν κι αυτοί κάνα ευρώ και όλο δεν το βλέπουν. Και μια και είπαμε ότι η κυβερνητική τριπλέτα παρακολουθεί (ΑΛ+ΝΙ+ΜΙ=Perfect Storm), μάλλον τους βλέπω να γίνονται καναλάρχες οι εθνικοί μας τραπεζίτες.

ΥΓ.: Θα σας κρατάω ενήμερους από εδώ όταν έχω νεότερα.

ΑΝ.

Πηγή

Απόφαση - βόμβα της Συνόδου Κορυφής: Κλείνουν τα σύνορα στον βαλκανικό διάδρομο

Την πλήρη και γρήγορη εφαρμογή του σχεδίου δράσης ΕΕ-Τουρκίας για την ανάσχεση των μεταναστευτικών ροών και την καταπολέμηση των δικτύων διακινητών αναμένεται να ζητήσουν σήμερα οι 28 ηγέτες της ΕΕ από τον Τούρκο πρωθυπουργό Αχμέτ ΝΤαβούτογλου στη Σύνοδο Κορυφής ΕΕ-Τουρκίας που ξεκινά σήμερα στις 13:30 (ώρα Ελλάδος) στις Βρυξέλλες. Στις 14:00(ώρα Ελλάδος) ξεκινά το έκτακτο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο με βασικά θέματα την επιστροφή στην κανονικότητα του χώρου Σένγκεν και την ανθρωπιστική βοήθεια που θα παρασχεθεί στην Ελλάδα για τους πρόσφυγες.

 Όσον αφορά την Τουρκία, οι 28 θα συμμετάσχουν σε ένα γεύμα εργασίας με τον Τούρκο πρωθυπουργό Αχμέτ Νταβούτογλου. Στην καθιερωμένη πρόσκλησή του προς τους Ευρωπαίους ηγέτες, ο πρόεδρος της ΕΕ Ντόναλντ Τουσκ, επισημαίνει ότι ο αριθμός των αφίξεων από τα τουρκικά παράλια στα ελληνικά νησιά παραμένει υψηλός. Σημειώνει, επίσης, πως η Άγκυρα διαθέτει την «πολιτική βούληση» να μειώσει τις ροές, μέσω μιας «μεγάλης κλίμακας και ταχείας επιστροφής από την Ελλάδα όλων των μεταναστών, που δεν έχουν ανάγκη διεθνούς προστασίας».

«Ο πρωθυπουργός Νταβούτογλου επιβεβαίωσε επίσης την ετοιμότητα της Τουρκίας να πάρει πίσω όλους τους μετανάστες που συλλαμβάνονται στα τουρκικά ύδατα» προσθέτει ο Ντόναλτ Τουσκ. Παράλληλα, η ΕΕ ζητάει από την Τουρκία να ενισχύσει τη μάχη εναντίον των διακινητών που μεταφέρουν ανθρώπους στα ανοικτά των ακτών της, με τη βοήθεια πολεμικών σκαφών του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο.

Εξάλλου, οι "28" θα εξετάσουν τρόπους για να επιστρέψει ο χώρος Σένγκεν σε κανονική λειτουργία και να αρθούν ως τα τέλη του 2016 οι συνοριακοί έλεγχοι που αποφασίσθηκαν μονομερώς στο εσωτερικό της ΕΕ. Όπως αναφέρει ο πρόεδρος Τουσκ το οριστικό τέλος της πολιτικής «προώθησης των μεταναστευτικών ρόων» και των ανοιχτών συνόρων πρέπει να επαναβεβαιωθεί απ' όλους. «Με αυτόν τον τρόπο θα κλείσουμε τη διαδρομή των Δυτικών Βαλκανίων, η οποία αποτελούσε είσοδο για 880.000 μετανάστες το 2015 και 128.000 το 2016» σημειώνει χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την «ευρωπαϊκή συναίνεση».

Σε ό,τι αφορά την ανθρωπιστική βοήθεια για τους πρόσφυγες στις χώρες της ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη έτοιμο μηχανισμό έκτακτης ανάγκης, συνολικού ποσού 700 εκατ. ευρώ, την τριετία 2016 -2018. Έναμεγάλο τμήμα των κονδυλίων αυτών προορίζεται για την Ελλάδα, όπου έχει δημιουργηθεί σοβαρή ανθρωπιστική κρίση με δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες εγκλωβισμένους στο έδαφός της. «Όπως είπε ο πρωθυπουργός Τσίπρας, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνει η Ελλάδα αποθήκη ψυχών» επισημαίνει στην επιστολή του ο Ντ. Τουσκ. Ο ίδιος καλεί τους "28" ηγέτες να συμφωνήσουν ότι όλα τα διαθέσιμα εργαλεία της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της ταχείας μετεγκατάστασης, θα πρέπει να χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση των ανθρωπιστικών συνεπειών για τους πρόσφυγες, κυρίως στην Ελλάδα, με ταχύ και αποτελεσματικό τρόπο.

Την είδηση είχε ανακοινώσει από την Κυριακή ο υπουργός Εξωτερικών η Αυστρίας, Ζεμπάστιαν Κουρτς, ο οποίος στο χθεσινοβραδινό πολιτικό τοκ σόου «Anne Will» του πρώτου καναλιού της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD είπε ότι λεγόμενος βαλκανικός διάδρομος κλείνει ερμητικά, ότι αυτή θα είναι μια από τις αποφάσεις του σημερινού συμβουλίου κορυφής των Βρυξελλών με την Τουρκία και ότι η χώρα του δεν θα κάνει ούτε χιλιοστό πίσω. Τόνισε επίσης ότι ο ίδιος θα πιέσει έτσι ώστε να σταματήσει η τακτική της προώθησης προσφύγων από τη μια χώρα στην άλλη.

«Να ζητήσουν προστασία στην Ελλάδα»

Ο επικεφαλής της αυστριακής διπλωματίας δικαιολόγησε αυτήν τη στάση με το γεγονός ότι χώρες όπως η Αυστρία, η Γερμανία ή η Σουηδία δεν είναι δυνατόν να δεχθούν όλους του πρόσφυγες που έρχονται στην Ελλάδα με μοναδικό σκοπό να προχωρήσουν βορειότερα. Σε αναφορά στους πρόσφυγες που έχουν εγκλωβιστεί στην ελληνική μεθόριο με την ΠΓΔΜ ο Ζεμπάστιαν Κούρτς είπε ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να αναζητήσουν προστασία στην Ελλάδα, αφού η Ελλάδα έχει δεχθεί πολύ λιγότερους πρόσφυγες από ό,τι η Αυστρία κατ' αναλογία πληθυσμού και επί πλέον θα λάβει μεγάλη βοήθεια από την ΕΕ. Στην ίδια γραμμή και η αυστριακή υπουργός Εσωτερικών Γιοχάνα Μικλ Λάιτνερ, η οποία στην διαδικτυακή έκδοση της Huffington Post επιβεβαίωσε ότι η Βιέννη θα παραμείνει αμετακίνητη. Προσκεκλημένος στη συζήτηση και ο γερμανός υπουργός Δικαιοσύνης Χάικο Μας, ο οποίος υποστήριξε ότι το με το να σφραγίζουν ορισμένες χώρες τα σύνορά τους δεν λύνεται το παγκόσμιο πρόβλημα της μετανάστευσης, αλλά αυτό οδηγεί σε φαινόμενο ντόμινο. «Οι πρόσφυγες θα πρέπει να μεταγκατασταθούν σε ολόκληρη την Ευρώπη και να καταπολεμηθεί το προσφυγικό στις ρίζες του», τόνισε ο γερμανός υπουργός.

«Σημαντικά βήματα»

Το βάρος του προσφυγικού στο σημερινό συμβούλιο κορυφής πέφτει λοιπόν σήμερα στην Ελλάδα, από πλευράς ΕΕ, και στην Τουρκία, η οποία έχει κοινά σύνορα με την ΕΕ. Χθες βράδυ η καγκελάριος Μέρκελκεκλεισμένων των θυρών είχε συνομιλίες πέντε ωρών με τον τούρκο πρωθυπουργό Αχμέτ Νταβούτογλου στην τουρκική πρεσβεία στις Βρυξέλλες, παρουσία και του προεδρεύοντος της ΕΕ, ολλανδούπρωθυπουργού Μάρκ Ρούτε. Τα ειδησεογραφικά πρακτορεία αναφέρουν ότι επρόκειτο για μια προπαρασκευαστική συνάντηση του σημερινού συμβουλίου προς την κατεύθυνση εφαρμογής από την Τουρκία του σχεδίου δράσης, που προβλέπει χορήγηση 3 δισ .ευρώ στην Τουρκία και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τον περιορισμό των προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη. Πριν από την επίσημη έναρξη των εργασιών οι 28 αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων θα γευματίσουν με τον τούρκο πρωθυπουργό. Χθες βράδυ, πριν αναχωρήσει για τις Βρυξέλλες, ο Αχμέτ Νταβούτογλου διαβεβαίωσε ότι η χώρα του έχει κάνει «αποφασιστικά βήματα» για να σεβαστεί το σχέδιο δράσης με την ΕΕ που συμφωνήθηκε τέλος του περασμένου Νοεμβρίου.

Le Figaro: Οριστικό κλείσιμο συνόρων και μέγιστη βοήθεια σε Ελλάδα

Από το πρωί στην ηλεκτρονική της έκδοση η γαλλική εφημερίδα Le Figaro μεταδίδει το εφιαλτικό σενάριο που προβλέπει το οριστικό κλείσιμο των βαλκανικών συνόρων.

Ειδικότερα, τονίζεται στο δημοσίευμα ότι στα τελικά συμπεράσματα της συνόδου κορυφής αναφέρεται ότι τα 28 κράτη - μέλη της ΕΕ συμφώνησαν σε οριστικό κλείσιμο του περάσματος των Βαλκανίων και σε χορήγηση μέγιστης οικονομικής βοήθειας στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με Γάλλους αξιωματούχους, υπολογίζεται ότι περισσότερα από 100.000 άτομα θα φθάσουν μόνο την άνοιξη στην χώρα ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις οι καθημερινές αφίξεις στην Ελλάδα αγγίζουν τους 2.000 πρόσφυγες.

Πηγή

"Φεύγοντας κλείδωσα και την πόρτα..."

Ηταν γείτονες, έμεναν δύο σπίτια μακριά. Η δική του οικογένεια ήταν πλούσια, είχε μαγαζιά στην πόλη, αλλά τη μητέρα του δεν την ένοιαζαν τα λεφτά. Ο γιος της, στα 21 πια, ήταν όλη μέρα έξω, είχε το μυαλό του στ’ αυτοκίνητα και τις βόλτες. Αντίθετα, το κορίτσι απ’ το παραδίπλα σπίτι φαινόταν πολύ προκομμένο. Οταν πέρναγε απ’ την πόρτα τους, η μητέρα του έβλεπε πώς την κοίταζε ο γιος της. Ισως γιατί είχε αυτά τα μεγάλα γαλάζια μάτια που την έκαναν να δείχνει πάντα γελαστή. Εκείνη βέβαια, ούτε βλέμμα δεν έριχνε – ήταν δεν ήταν 16 χρόνων. Η μητέρα του νεαρού δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά. Δύο σπίτια δρόμος. Βρήκε τη μάνα της κοπέλας. «Να γνωριστούν τα παιδιά. Κι αν ταιριάξουν, πάμε παρακάτω».

Η μητέρα της μικρής, της είπε τα νέα την ίδια μέρα. «Βέβαια τον έχω δει», απάντησε εκείνη. Γελούσε ολόκληρη τώρα. Ο νεαρός ήταν όμορφο αγόρι. Ολοι στη γειτονιά ήξεραν πως ό,τι έβαζε στο μυαλό του θα έβρισκε τον τρόπο να το κάνει. «Ναι, θέλω πολύ να γνωριστούμε». Στη μικρή τους πόλη, το γλέντι του γάμου το θυμούνται όλοι. Αργά το βράδυ, κρατιόντουσαν απ’ το χέρι όταν μπήκαν στο καινούργιο σπίτι τους.

«Παραείναι μεγάλο», έκανε εκείνος. «Θα το γεμίσουμε παιδιά», του είπε η κοπέλα. «Θα σε κάνω πολύ ευτυχισμένη», της απάντησε ο νεαρός.

20 χρόνια μετά...

Αυτή είναι η ιστορία των δύο ανθρώπων που έχω απέναντί μου. Μόνο που συνέβη είκοσι χρόνια πριν. Η ιστορία τους θα μπορούσε να είναι η ιστορία ενός ζευγαριού στην Ελλάδα του ’80, στα Ιωάννινα, στην Καλαμάτα ή στη Φλώρινα. Οσο οικεία κι αν μοιάζει όμως, η ιστορία του Μοχάμεντ και της Νισρί συνέβη 2.500 χιλιόμετρα μακριά: σε μια μικρή πόλη που τη λένε Χάφερ κι είναι έξω απ’ τη Δαμασκό, στη Συρία.

Αν πατήσετε τώρα «Χάφερ» (Hafir) στο Google, το πρώτο βίντεο που θα δείτε θα έχει τίτλο «τρομοκράτες ανατινάζουν ένα τανκ». Ενας άνδρας κρατά ένα ρουκετοβόλο, άνθρωποι φωνάζουν, οι κραυγές χάνονται στον ήχο της ρουκέτας. Τα σπίτια στο βάθος διαλυμένα, ο άνδρας με το ρουκετοβόλο πισωπατά, φαίνεται τώρα πως είναι μέσα σ’ έναν κήπο. Ενας μπλε φράχτης και τρία, τέσσερα δέντρα στέκουν ακόμα.

Η Νισρί μου διηγείται πως από το παράθυρό στο δωμάτιό της έβλεπε δέντρα, γιατί έξω από το σπίτι τους ήταν ένα ήσυχο δρομάκι όλο πρασινάδα. Αυτό μου το λέει στον Πειραιά, καθισμένη στο πάτωμα σ’ έναν επιβατικό σταθμό που δεν έχει ούτε έναν επιβάτη, αλλά μονάχα μια θάλασσα από πρόσφυγες απλωμένη παντού. Η Νισρί και ο Μοχάμεντ έχουν πιάσει μια γωνία και κάθονται εκεί μαζί με το Χασμ, τον γιο τους που είναι τώρα 12 χρόνων και τη μικρή τους, τη Λενίς, που είναι 7. «Αυτό είναι το σπίτι μας για τώρα», μου λέει ο Μοχάμεντ. «Ελα, κάτσε». Μου δείχνει το χαλάκι που έχουν στρωμένο κάτω. Βγάζω τα παπούτσια και κάθομαι, σα να περνώ το κατώφλι σπιτιού αληθινού.

Ρωτάω τη Νισρί πώς πέρασαν το Αιγαίο. «Με 700 δολάρια ο καθένας μας, και από 350 τα παιδιά», μου λέει. «Απ’ την Τουρκία φύγαμε τρεις το πρωί, και στις έξι, επτά, φτάσαμε στη Λέρο». Ολα αυτά η Νισρί τα λέει χωρίς ένταση, σα να μιλά για κάποιου άλλου το ταξίδι. Μου λέει για τους ανθρώπους που τους εκμεταλλεύτηκαν στον δρόμο: για τους Ελληνες που ζητούσαν από τον Μοχάμεντ λεφτά για να φορτίσει το κινητό του, για τα μπουκαλάκια με νερό που ζήτησε η Λενίς όταν πάτησαν στη Λέρο και τους τα πούλησαν τρία ευρώ το ένα. Η φωνή της ζωντανεύει μόνο όταν μου μιλάει για εκείνους που τους βοήθησαν. Για τη γιαγιά από τη Λέρο που τους έβαλε στο σπίτι της και έφερε στα παιδιά φαγητό σε πιάτα κανονικά να φάνε. Και για τον ταξιτζή που δεν τους πήρε λεφτά. «Εσείς θα τα χρειαστείτε πιο πολύ από μένα», τους είπε.

Τη ρωτάω πώς ήταν η ζωή τους πριν. «Οπως μου το είχε πει ο Μοχάμεντ», απαντά. «“Θα σε κάνω ευτυχισμένη”». Στα τέσσερα δωμάτια εκείνου του σπιτιού, η Νισρί πέρασε υπέροχα χρόνια. Στο τραπέζι τους τις Κυριακές υπήρχε πάντα αρνί με πιλάφι – η σπεσιαλιτέ της. Τα Σαββατοκύριακα πήγαιναν όλοι μαζί βόλτες με το τζιπάκι της οικογένειας, ένα Χόντα που σκαρφάλωνε παντού. Είχαν κομπιούτερ, κινητά, μια μεγάλη τηλεόραση στο σαλόνι και φίλους που έρχονταν να δουν ταινίες. Γιατί ο Μοχάμεντ τα μαγαζιά του πατέρα του τα απογείωσε. Ως τα 35 του είχε στήσει ένα μεσιτικό γραφείο, ένα μαγαζί με μεταχειρισμένα αυτοκίνητα και ένα σούπερ μάρκετ. Κι όταν γύριζε σπίτι, τον περίμενε η μεγάλη του κόρη, η Μαράχ, ο μικρός διαβολάκος, ο Χασμ, και το μωρό τους, η Λενίς. Και βέβαια, η γυναίκα του, η Νισρί με τα μεγάλα μπλε μάτια.

Στο κινητό μου δείχνω στη Νισρί τον χάρτη της Συρίας. Της ζητάω να μου δείξει από πού πέρασαν για να πάνε από το Χάφερ, την πόλη τους, στην Αντιόχεια της Τουρκίας, αλλά εκείνη όταν βλέπει το Χάφερ ανοίγει με τα δάκτυλα την εικόνα όσο μπορεί. Στον δορυφορικό χάρτη βλέπω σπιτάκια, δρόμους, μικρούς κήπους. «Εδώ», μου λέει. «Το σπίτι σας;». «Οχι, η μαμά μου. Η μαμά μου είναι ακόμα εδώ». Ο Μοχάμεντ ακούει τη φωνή της που σπάει. «Χομς», λέει και δείχνει το κινητό μου. Της ζητεί να μου δείξει την πόλη Χομς, τον πρώτο τους σταθμό στο ταξίδι. Η Νισρί επανέρχεται. «Ναι», λέει. «Ετσι πήγαμε. Πρώτα στη Χομς, μετά στη Χαμά, μετά στο Ιντλέμπ». Οι πόλεις δεν χωρούν στην οθόνη του κινητού. Τετρακόσια χιλιόμετρα δρόμος. «Με λεωφορείο, με τα πόδια, με ό,τι υπήρχε. Οταν φτάσαμε στο Ιντλέμπ νομίζαμε πως πέρασαν τα δύσκολα.

Ποιος να φανταζόταν;». Εκείνο το βράδυ ένα αυτοκίνητο τους πήγε ώς τα σύνορα. Ο οδηγός τους είπε «Καλή τύχη», κι έφυγε. «Και τώρα;», ρώτησε ο Χασμ τον πατέρα του. «Τώρα τα βουνά παιδί μου», του είπε εκείνος.

«Απ’ ό,τι ζήσαμε, ακόμα κι απ’ το Αιγαίο, τα βουνά ήταν το χειρότερο», λέει η Νισρί. Ο Χασμ δίπλα της, 12 χρόνων πιτσιρίκος, μου δείχνει με τα χεράκια του πως δεν περπατούσαν, σκαρφάλωναν στις πέτρες. Υστερα βάζει το δάκτυλο στο στόμα του, να μου δείξει πως έπρεπε να κάνουν σιωπή. «Αν μας άκουγαν, αν μας έβλεπαν, θα μας σκότωναν», λέει η Νισρί. «Φοβόσασταν;», τη ρωτάω. Ο Χασμ την προλαβαίνει. «Οχι!» λέει δυνατά και κουνάει το κεφαλάκι του πέρα - δώθε. «Δηλαδή δεν έκλαψες καθόλου;». «Ποτέ!», φωνάζει και πετιέται όρθιος. Ο μπαμπάς του τον αγκαλιάζει και γελάει, αλλά η μικρή, η Λενίς τον τραβάει απ’ το μανίκι. Κάτι του ζητεί. Η Νισρί ανοίγει μια τσάντα, βγάζει ένα μπαλόνι και της το δίνει. Επτά χρόνων, χωρίς σπίτι, παγιδευμένη σε κάποια άκρη του κόσμου. Η Λενίς φουσκώνει το μοβ μπαλόνι της και μοιάζει τόσο ευτυχισμένη, σα να της χάρισαν το σύμπαν.

«Φεύγοντας, κλείδωσα...»

«Οταν φύγαμε απ’ το σπίτι κλείδωσα την πόρτα», λέει η Νισρί. «Και πού κλείδωσα;». Ο πόλεμος είχε μπει ήδη στο σπίτι. Τα τελευταία πέντε χρόνια, δεν υπήρχε τρόπος να δουλέψεις. «Επεφταν βόμβες στην αυλή».

«Γι’ αυτό φύγατε;», τη ρωτάω. «Ισως να μην το πιστέψεις, αλλά δεν τις φοβόμασταν πια τις βόμβες. Υπάρχουν χειρότερα πράγματα κι απ’ αυτές. Πάντα υπάρχουν χειρότερα πράγματα. Εμείς φύγαμε για να μη μας πάρουν τους ανθρώπους μας». Μου εξηγεί πως οι στρατιώτες έρχονταν κι έπαιρναν τους άνδρες να τους στείλουν στον πόλεμο. Τις γυναίκες που διαμαρτύρονταν τις έκλειναν στη φυλακή. «Πήραν τον άνδρα της Μαράχ, της μεγάλης κόρης μου», λέει η Νισρί. Κι έτσι, η Μαράχ που είναι τώρα 20 χρόνων, έμεινε πίσω. Μαζί με τη γιαγιά της, τη μάνα της Νισρί.

Γι’ αυτούς που έφυγαν, μέσα σε μια νύχτα άλλαξαν όλα. «Από εκείνο το βράδυ είμαστε τέσσερις οικογένειες που ταξιδεύουμε μαζί», κάνει η Νισρί. Της λέω πως ίσως να ήταν πιο εύκολο να προχωρήσει κάθε οικογένεια χωριστά. «Οχι», μου λέει. Μου δείχνει τους ανθρώπους στα διπλανά χαλιά. «Αυτοί που βλέπεις είμαστε η γειτονιά μας. Τα διπλανά σπίτια. Οσο είμαστε όλοι μαζί, δεν θα ξεχάσουμε τίποτε». Τη ρωτάω τι εννοεί. «Τα μικρά πράγματα», μου λέει. «Ποιοι ήμασταν. Πώς ζούσαμε. Δεν είμαστε πρόσφυγες, είμαστε ο Μοχάμεντ που έχει το μαγαζί με τ’ αυτοκίνητα, και η Νισρί που ζει στο σπίτι με τα μεγάλα παράθυρα. Κι ο Χασμ που είναι λιγάκι άτακτος, και η Λενίς που είναι πάντα ντροπαλή. Ξέρεις τι εύκολα τα ξεχνάς όλ’ αυτά όταν σε κοιτάζουν οι άνθρωποι σαν ξένο σώμα;».

ΜΑΡΙΛΗ ΜΑΡΓΩΜΕΝΟΥ

Έντυπη

Στο στόχαστρο 300.000 δανειολήπτες

Περίπου 10.000 ακίνητα αναμένεται να βγάλουν στο σφυρί λίγο πριν από το Πάσχα οι τράπεζες, στο πλαίσιο του ξεκαθαρίσματος των κόκκινων δανείων. 

Προτεραιότητα θα έχουν οι χορηγήσεις σε δανειολήπτες που, παρότι έχουν την οικονομική δυνατότητα να κάνουν ρύθμιση, επιλέγουν να μη συνεργαστούν με τις τράπεζες.

Έτσι, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, σταδιακά από τον Απρίλιο οι τράπεζες θα προχωρήσουν στην αποστολή διαταγών πληρωμής που θα κοινοποιούνται στους κακοπληρωτές. Στους τελευταίους οι τράπεζες θα δίνουν τη δυνατότητα να προχωρήσουν σε ρύθμιση του δανείου τους μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Εάν δεν ανταποκριθούν στην πρόσκληση, τότε οι τράπεζες θα κοινοποιούν προς αυτούς το πρόγραμμα πλειστηριασμού του ακινήτου τους.

Όπως αναφέρει και το «Έθνος», οι τραπεζίτες εκτιμούν ότι ένας στους δύο ιδιοκτήτες που θα λάβουν τη διαταγή πληρωμής θα υποχρεωθεί σε διακανονισμό προκειμένου να ρυθμίσει τις υποχρεώσεις του.

Κόκκινο το 1/3 των δανείων

Σύμφωνα με τον χάρτη του συνόλου των δανείων, περίπου το 1/3 αυτών, δηλαδή 300.000 έως 330.000 χορηγήσεις, δεν εξυπηρετούνται.

Παράλληλα όμως, σύμφωνα με τα στοιχεία των τραπεζών, το 20% των κόκκινων δανειοληπτών, δηλαδή περίπου 60.000 άτομα, είναι συστηματικοί κακοπληρωτές. Από αυτούς, το 50% είναι ιδιώτες και το 50% επιχειρηματίες. Τα 10.000 ακίνητα για τα οποία είναι έτοιμες οι λίστες και θα κινηθούν οι διαδικασίες πλειστηριασμού ανήκουν σε μεγαλοοφειλέτες.

Να σημειωθεί ότι υποψήφια για πλειστηριασμούς από τις τράπεζες, λόγω δανείων που έχουν καταστεί μη εξυπηρετούμενα, είναι περίπου 200.000 ακίνητα.

Τα κριτήρια

Όσον αφορά τα κριτήρια βάσει των οποίων θα εκπλειστηριάζουν οι τράπεζες τα ακίνητα, αφορούν περιπτώσεις όπως οι εξής: 

• Μεγάλα δάνεια που έχουν υποθήκες ακίνητα με αντικειμενική αξία μεγαλύτερη από τις 350.000 ευρώ.

• Δανειολήπτες που έχουν στην κατοχή τους περισσότερες από μία κατοικίες και γενικά διαθέτουν μεγάλη ακίνητη περιουσία.

• Ακίνητα που έχουν κάποια εμπορευσιμότητα, δεδομένων των συνθηκών που επικρατούν σήμερα στην κτηματαγορά. Με απλά λόγια, η τράπεζα δεν θα πάρει το 3άρι στο Παγκράτι ή στο Κουκάκι, γιατί δεν θα μπορέσει να το πουλήσει και να πάρει πίσω τα λεφτά της, αντίθετα η μεζονέτα στη Βούλα ή στην Κηφισιά, ή ένα εξοχικό στη Μύκονο έχουν καλύτερες προοπτικές πώλησης.

• Και το σημαντικότερο: ακίνητα που ανήκουν σε «μη συνεργάσιμους» δανειολήπτες.

Πηγή

Ο εισαγγελέας προτείνει απαλλαγή του Μιχάλη Χριστοφοράκου

Λάδι για το... λάδι;

Την απαλλαγή του Μιχάλη Χριστοφοράκουπροτείνει ο εισαγγελέας Στέλιος Κωσταρέλλος, σύμφωνα με την Real News. 

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, ο Στέλιος Κωσταρέλλος στην πρόταση του προς το Δικαστικό Συμβούλιο προτείνει την απαλλαγή Χριστοφοράκου όχι μόνο για το αδίκημα της απάτης αλλά και γι' αυτό της δωροδοκίας. 

Συγκεκριμένα, σύμφωνα πάντα με την εφημερίδα, κρίνει στην πρόταση του ότι ο Χριστοφοράκος δεν δωροδόκησε κρατικούς υπαλλήλους, αλλά έδινε «διψήφιο ποσό εκατομμυρίων» (άρα τουλάχιστον 10.000.000 ευρώ) ως «δωρεά» στους ταμίες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, για να κλείνει όλες τις μεγάλες δουλειές στην Ελλάδα η Siemens.

Για τον λόγο αυτό, στην ίδια πρόταση ζητείται να αρθούν τα δύο εντάλματα σύλληψης που είχαν εκδοθεί σε βάρος του Μ. Χριστοφοράκου όταν δεν εμφανίστηκε να απολογηθεί για την υπόθεση στον τέταρτο ειδικό ανακριτή και διέφυγε στη Γερμανία, όπου από τότε κυκλοφορεί ελεύθερος.

Η εφημερίδα γράφει ότι σε ότι αφορά στη δωροδοκία – δωροληψία κρατικών αξιωματούχων που εμπλέκονταν στην ανάθεση του έργου στην κοινοπραξία SAIC TEAM, αλλά και την χρηματοδότηση των δύο μεγάλων πολιτικών κομμάτων, ο εισαγγελέας στην πρόταση του διαπιστώνει:

«Από το αποδεικτικό υλικό που συγκεντρώθηκε και ειδικότερα από τις καταθέσεις μαρτύρων με τις κινήσεις τραπεζικών λογαριασμών των αρμοδίων για την παρακολούθηση του έργου και στη συνέχεια των μελών της Επιτροπής Ελέγχου και Παραλαβής Προμήθειας C4I, τις κινήσεις τραπεζικών λογαριασμών των στελεχών της ελληνικής εταιρίας Siemens ΑΕ (Μιχάλη Χριστοφοράκου, Διονύσιου Δενδρινού), καθώς και άλλων στελεχών της ίδια υποκατασκευάστριας μέρους του όλου έργου εταιρίας, δεν προέκυψε κανένα στοιχείο με διακίνηση χρηματικών ποσών προς υπαλλήλους (μέλη των αρμοδίων επιτροπών για την παρακολούθηση του έργου και την παραλαβή αυτού) ή άλλα υπηρεσιακά στελέχη που είχαν καθ' οιονδήποτε τρόπο εμπλακεί στην προμήθεια του συστήματος ασφαλείας C4I...Περαιτέρω με διαταγή του Ειρηνοδικείου του Μονάχου επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης ενός έτους στον Μ. Χριστοφοράκο, διότι ως διευθυντής της Siemens στην Ελλάδα προέβη σε δωρεά διψήφιου ποσού εκατομμυρίων ευρώ προς το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ και δη προς τους ταμίες των κομμάτων αυτών, ώστε να επηρεάσουν τους αρμοδίους υπαλλήλους και να επιταχυνθεί η παραλαβή των επιμέρους έργων της προμήθειας, ενεργώντας ενδεχομένως και κατά παράβαση των καθηκόντων τους υπέρ της εταιρίας Siemens. Η συμπεριφορά όμως αυτή (δωρεά χρημάτων σε πολιτικά κόμματα) σε καμία περίπτωση δεν στοιχειοθετεί την αντικειμενική υπόσταση των εγκλημάτων της ενεργητικής και παθητικής δωροδοκίας».

Επίσης το δημοσίευμα υπογραμμίζει πως ο εισαγγελέας συμπεραίνει ότι «δεν στοιχειοθετείται και η αξιόποινη πράξη της νομιμοποίησης εσόδων από την εγκληματική αυτή δραστηριότητα, είτε με τη διακίνηση χρηματικών ποσών μέσω του χρηματοπιστωτικού τομέα, είτε με την κτήση περιουσιακών στοιχείων με αυτά και σκοπό να συγκαλυφθεί η αληθινή προέλευση των χρημάτων που προήλθαν από τις άνω αξιόποινες πράξεις».

Πηγή

Αποκάλυψη: Η μυστική συμφωνία Άγκυρας – Ριάντ και το «βρώμικο» σχέδιο κατά της Ελλάδας

ΠΩΣ ΘΑ ΔΙΑΙΡΕΣΟΥΝ ΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ ΘΑ ΠΝΙΞΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ - ΟΙ ΕΙΔΙΚΕΣ ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΑΟΥΔΙΚΗΣ ΑΡΑΒΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΣΙΠΡΑ - ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ 

Τουρκία και Σαουδική Αραβία, συμφωνούν για την πλήρη διαίρεση της Μέσης Ανατολής και την αποστολή χιλιάδων ακόμη προσφύγων στην Ευρώπη με απώτερο σκοπό να εγκλωβιστούν στην Ελλάδα.

Της Μαρίας Γιαχνάκη

Όπως πολύ καλά ξέρουν, ένα σχέδιο εγκλωβισμού χιλιάδων προσφύγων στην χώρα μας θα δημιουργήσει σύγχυση στην ορθόδοξη χώρα της κρίσης που προσπαθούν με «νύχια και με δόντια» να της αλλοιώσουν τα χαρακτηριστικά και να μειώσουν την εθνική της υπόσταση.

Μια «ασθενική» Ελλάδα, δε θα μπορεί να στρέφει την προσοχή της σε άλλα σημαντικά θέματα - όπως τα Εθνικά - όταν θα έχει να λύσει το προσφυγικό. Από την στιγμή μάλιστα που και η Ευρώπη θέλει εγκλωβισμένους πρόσφυγες στην Ελλάδα, για τους δικούς της λόγους, το χαρτί της Σαουδικής Αραβίας γίνεται ακόμη πιο δυνατό.

Τούρκοι και Σαουδάραβες συνεργάζονται σε διάφορους τομείς, αλλά κυρίως στην εξάπλωση του Ισλάμ σε όλα τα μήκη και τα πλάτη.

Παρά του ότι οι σχέσεις τους πέρασαν μια κρίση βαριά για το θέμα της Συρίας, αφού δεν κατάφεραν να ενεργήσουν από κοινού εναντίον του Άσαντ από την αρχή. Η Τουρκία ζήτησε την πλήρη υποστήριξη του Ριάντ σε όλα τα επίπεδα - ακόμη και στο οικονομικό - αλλά κυρίως στην εκπαίδευση εξτρεμιστών και την στρατολόγηση τζιχαντιστών για την δημιουργία του ισχυρού ισλαμικού κράτους, όπως άλλωστε επιθυμεί και η Σαουδική Αραβία.

Η Σαουδική Αραβία μάλιστα σύμφωνα με πηγές του Νewsbomb.gr έχει ως στόχο να συνεχίσει την παλιά δοκιμασμένη πολιτική της.

Ανοίγει και πάλι τις φυλακές της χαρίζοντας την ζωή σε βαρυποινίτες που είχαν καταδικαστεί με αποκεφαλισμό και στέλνοντάς τους ως μισθοφόρους στο μέτωπο της Συρίας. Εκεί θα συνεχίσουν να εκπαιδεύονται ως Τζιχαντιστές μεγαλώνοντας έτσι την δυναμική του Ισλαμικού κράτους, ενώ οι οικογένειές τους, που μένουν πίσω θα ζουν με μισθό από την κυβέρνηση.

Μάλιστα, η τελευταία άτυπη συνάντηση ανάμεσα στον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν και το βασιλιά της χώρας Σαλμάν, σύμφωνα με τις πηγές μας, κατέληξε σε συμφωνία σχετικά με την εκπαίδευση των περισσότερων μαχητών της συριακής αντιπολίτευσης, ώστε «να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των δύο χωρών». Ο Σαουδάραβας βασιλιάς υποσχέθηκε στον Ερντογάν να υποστηρίξει το ξεκαθάρισμα στην Τουρκία από το κουρδικό στοιχείο, να μειώσει την δυναμική τους αλλά και να χρηματοδοτήσει την δραστηριότητα της Τουρκίας, ακόμη και στην ενίσχυση της παρουσίας του Τουρκικού στοιχείου στην Ελλάδα. Άλλωστε, όλα αυτά τα χρόνια οι Τούρκοι που ζουν σε περιοχές όπως στην Θράκη, χρηματοδοτούνται από την Τουρκία με χρήματα που προέρχονται από την Σαουδική Αραβία για να ισχυροποιηθεί το τουρκικό στοιχείο στην περιοχή.

Άλλωστε, το μεγάλο θέμα των δυο ηγετών είναι να δυναμώσουν τους σουνίτες που είναι και η πιο σκληροπυρηνική ομάδα μουσουλμάνων έναντι των σιιτών, κυρίως αυτών που προέρχονται από το Ιράν. Συνεχίζουν, μάλιστα, να έχουν προβλήματα με την Ιρανική πολιτική για την επιρροή της σε Συρία, Ιράκ, Λίβανο κα Υεμένη και αυτό ίσως είναι και το στοιχείο που τους δένει ακόμη περισσότερο.

Πάντως, Ερντογάν και Σαλμάν έδωσαν τα χέρια σε μια μεταξύ τους συμφωνία που θα επιδιώκει με κάθε τρόπο την αποσταθεροποίηση όχι μουσουλμανικών χωρών, αλλά αλλόθρησκων χωρών μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

Οι πρόσφυγες, λοιπόν, οι οποίοι στην ουσία θα προωθούνται από την Τουρκία προς την Ελλάδα με τακτική, παρά τις υποσχέσεις της Τουρκίας στην Ε.Ε, η ενδυνάμωση του μουσουλμανικού στοιχείου μέσω μαζώξεων, ομιλιών ,κυκλοφορίας θρησκευτικών μουσουλμανικών βιβλίων μέσω εικονικών πολιτιστικών κινήσεων, οι χρηματοδοτήσεις σε οικογένειες μουσουλμάνων - αλλά ακόμη και χρηματοδοτήσεις σε ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και τύπο - προκειμένου να πλασάρουν την ισλαμική θεωρία και θέση, είναι μερικά από αυτά για τα οποία η Σαουδική Αραβία θα βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη.

Ο στόχος, λοιπόν, της Σαουδικής Αραβίας είναι να ισχυροποιήσει έναν σουνιτικό άξονα ο οποίος θα περνάει με διευκολύνσεις, όπως η προσφυγική κρίση από ευρωπαϊκές χώρες, έχοντας ως Δούρειο Ίππο την θρησκευτική της συμμαχία με την Τουρκία, αλλά και την οικονομική εξάρτηση της Τουρκίας από το Ριάντ.

Οι πληροφορίες μας αναφέρουν πως έχουν γίνει ειδικές συστάσεις από την Σαουδική Αραβία για την συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον Τούρκο ομόλογο του Αχμέντ Νταβούτολου που θα πραγματοποιηθεί στην Σμύρνη για το προσφυγικό την ερχόμενη εβδομάδα.

 

Αλλάζει χρώμα η Ευρώπη;

γράφει ο Μιχάλης Κονιόρδος*

Ευρώπη σημαίνει «η ευρύωπος», η γυναίκα με μεγάλα μάτια (ευρείες όπες).

Ο δε Όμηρος, χαρακτήριζε τον Δία «εύρωπο», επίθετο που σημαίνει «εκείνος που βλέπει μακριά».

Η Ευρώπη λίγες μέρες πριν την Σύνοδο για το προσφυγικό είναι δυνατόν να δει μακριά; Και πόσο μακριά;

Σκαλίζοντας την Ιστορία, διαπιστώνει κανείς ότι η Ευρώπη είναι ένας πίνακας συνεχών μετακινήσεων εδώ και δύο τουλάχιστον χιλιάδες χρόνια. Και ταυτόχρονα υπήρξε η κεντρική σκηνή συνεχών σφαγών

Μόλις 70 χρόνια έχουν περάσει από το γιγαντιαίο αιματοκύλισμα του περασμένου αιώνα και ούτε καν 25 από την γιουγκοσλαβική τραγωδία.

Και για άλλη μια φορά αμήχανη πάλι – όπως και τη δεκαετία του ’90 στην Βοσνία - στέκεται μπροστά στην οριζόμενη από πολεμικές συνθήκες, νέα μεταναστευτική ροή.

Αμήχανη, γιατί μεταξύ άλλων φαίνεται να ξεχνά, μια βασική εξίσωση: Ε=Κ επί Τ επί Π (Ε= Κ Χ Τ Χ Π).

Η εξίσωση:

Η επιρροή της ανθρώπινης δραστηριότητας στην βιόσφαιρα είναι ίση με το προϊόν κατανάλωσης, πολλαπλασιαζόμενο επί την τεχνολογία της παραγωγής, πολλαπλασιαζόμενο επί τον πληθυσμό.

«Αν όπως δείχνουν τα πράγματα, οι πλούσιες χώρες αρνηθούν να μεταβάλουν τα επίπεδα κατανάλωσης και οι ελίτ του Τρίτου Κόσμου αυξήσουν τη δική τους κι αν η οικολογικά ήπια τεχνολογία δεν γενικευτεί πολύ σύντομα, δεν θα απομείνει να «παίξουμε» με τη μεταβλητή Π, τον πληθυσμό» (1). Και αυτή η μεταναστευτική ροή, η οριζόμενη από πολεμικές συνθήκες, «παίζει» εδώ και καιρό με την μεταβλητή Π.

Ευρώπη λοιπόν, ευρύωπος ή μια Σκοτεινή Ήπειρος;

Αμήχανη, γιατί πρακτικά, η Ευρώπη μόλις τα τελευταία χρόνια, προσπαθεί να παρακολουθήσει ειρηνικά την εξέλιξη της παγκόσμιας ιστορίας μέσα από τιςδιάφορες μεταναστευτικές ροές που ζωγραφίζουν τον πίνακά της. Και το μέχρι στιγμής επίτευγμά της είναι κυρίως μια ενισχυμένη μορφή οικονομικής ενοποίησης. Αλλά η οικονομία είναι μία μόνο πτυχή της ευρωπαϊκής κοινής πορείας. Υπάρχει και ο πολιτισμός. Η κουλτούρα από την πλευρά της, δεν σημαίνει οικονομία και θα επιβιώσει μόνο αν αναπτυχθεί η ιδέα μιας πολιτισμικής ενότητας. Πόσο είναι εφικτό και σε ποιο βάθος χρόνου ;

Ευρώπη λοιπόν, ευρύωπος ή μια Σκοτεινή Ήπειρος ;

Φαίνεται να επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά ο Μαζάουερ, ήδη από το 1998 (2) :

«…Όλα αυτά σημαίνουν ότι η σημερινή κατάσταση πραγμάτων στην Ευρώπη είναι ακατάστατη και περίπλοκη και τέτοια μάλλον θα μείνει: υπάρχουν στην Ευρώπη περισσότερα έθνη-κράτη παρά ποτέ, τα οποία συνεργάζονται σε μια πληθώρα διεθνών οργανισμών, όπως –πέρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ- το Συμβούλιο της Ευρώπης, ο ΟΑΣΕ, Η ΔΕΕ και πολλοί άλλοι.

»Η μεγάλη εποχή της αυτονομίας του έθνους-κράτους έχει παρέλθει και η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου (και της εργασίας) αναγκάζει τις χώρες να παραιτηθούν από τον αποκλειστικό έλεγχο ορισμένων τομέων χάραξης πολιτικής.

»Όμως η Ευρώπη των αλληλεπικαλυπτόμενων εθνικών κυριαρχιών δεν θα πρέπει να συγχέεται με μια άλλη, στην οποία τα έθνη-κράτη εξανεμίζονται και χάνονται μέσα σε όλο και ευρύτερες οντότητες.

»Η μεγάλη ποικιλία πολιτισμών και παραδόσεων της Ευρώπης, πού τόσο εκτιμούσαν οι στοχαστές από τον Μακιαβέλλι και μετά, παραμένει θεμελιώδης για τη σημερινή κατανόηση της ηπείρου.

»Τούτο το πανόραμα εθνικών πολιτισμών, ιστοριών και αξιών δυσκολεύει τους Ευρωπαίους να δράσουν συνεκτικά και γρήγορα σε στιγμές κρίσης αν και αυτό δεν είχε σχεδόν καμιά σημασία στον Ψυχρό Πόλεμο, αφού οι Ευρωπαίοι και από τις δύο πλευρές του Σιδηρού Παραπετάσματος είχαν αφήσει την πρωτοβουλία για τις υποθέσεις τους στις δύο υπερδυνάμεις. Συνήθισαν λοιπόν επί δεκαετίες να κατηγορούν τους Αμερικανούς και τους Ρώσους, περιμένοντας παράλληλα απ’ αυτούς να βάλουν σε τάξη τα του οίκου τους…»

Σκοτεινή και αμήχανη παρακολουθεί τις αλλαγές γιατί αν και ο κόσμος έγινε πολύ ταχύτερος, δεν κατάφερε μέσα στα τελευταία 50-70 χρόνια να πετύχει ειρηνικά κάτι περισσότερο από ό,τι μέσα από μία ιστορία δύο χιλιάδων ετών, κατάφερε να συνθέσει.

Επομένως, θα πρέπει να προετοιμαστούμε για μια αργή - σε χρόνο- διαδικασία μετεξέλιξης του ευρωπαϊκού πίνακα, όπου η Ευρώπη θα αλλάξει χρώμα, όπως συνέβη στις ΗΠΑ. Η μετανάστευση στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Γερμανικών βαρβαρικών φύλων που συνέβαλε στην δημιουργία νέων κρατικών οντοτήτων, διήρκεσε αιώνες.

Θα πρέπει επίσης να προετοιμαστούμε για μια αργή διαδικασία ομαλής ενσωμάτωσης των μεταναστευτικών ροών στον κοινωνικό ιστό έχοντας επίγνωση ότι ηοποιαδήποτε μεταναστευτική πολιτική αποδίδει καρπούς μόνο μακροπρόθεσμα και ότι το χρονικό κενό που μεσολαβεί μέχρι την ενσωμάτωση, είναι δυνατόν να προκαλούνται αντιδράσεις κατά την περίοδο που αφίσταται της ενσωμάτωσης.

Θα πρέπει να γίνουν αντιληπτοί και οι φόβοι γηγενών πληθυσμιακών ομάδων και να προετοιμαστούν οι υποδοχείς- πληθυσμοί για τις θετικές παραμέτρους της μετανάστευσης, ιδιαίτερα όταν αξιόπιστες μελέτες οδηγούν στην πιθανότατα ασφαλή πρόβλεψη ότι o πληθυσμός των γηγενών στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία, στην Βουλγαρία, στην Σλοβακία και στην Λετονία θα μειωθεί κατά 37%!

Θα πρέπει να αποκτήσουμε την ικανότητα να διακρίνουμε αν και που υπάρχει κάποιος εχθρός. Ο εχθρός πάντοτε εφευρισκόταν. Ήταν σχεδόν πάντα η άμυνα που έχτιζαν όλοι για να προστατέψουν την ταυτότητά τους. Και χτιζόταν σταδιακά. Το Ισλάμ για παράδειγμα μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Αλλά το Ισλαμικό Κράτος δεν είναι το Ισλάμ, υπό την έννοια ότι ο Χίτλερ δεν ήταν ο Χριστιανισμός.

Ευρώπη λοιπόν, ευρύωπος ή μια Σκοτεινή Ήπειρος ; Πόσο μακριά μπορεί να δει η Ευρώπη και ποιες αποφάσεις είναι σε θέση να πάρει ;

Η αρθρογραφία γύρω από το προσφυγικό και την μετανάστευση είναι μεγάλη και επαρκής σε ιδέες και προβληματισμούς. Το μπαλάκι ανήκει πλέον στους πολιτικούς που έχουν την υποχρέωση να σχεδιάσουν λύσεις τόσο βραχυπρόθεσμες όσο και μακροπρόθεσμες. Ισοδυναμούν αυτές οι λύσεις με τον ορισμό του απίθανου;

Οι νέοι πάντως, όπως τους έζησα και τους ζώ μέσα από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα«Οι Νέοι Ευρωπαίοι: φώτα και σκιές για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσα από τα μάτια των τωρινών και μελλοντικών νέων πολιτών» που αφορά στην διερεύνηση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες 2ης γενιάς και αναζητά τρόπους εύρυθμης ενσωμάτωσής τους στον κοινωνικό ιστό της χώρας όπου κατοικούν, έχουν ήδη «ψηφίσει» πως το νέο χρώμα στον πίνακα της Ευρώπης θα το παράγει η μετανάστευση.

Ευρώπη λοιπόν, ευρύωπος ;

(1) Le Monde diplomatique, Ελληνική έκδοση του Manière de voir, Τεύχος 10, Δεκέμβριος 1996, σελ. 69-72, «Ο Πλανήτης στον δρόμο της καταστροφής», Susan George και «Η σκοτεινή όψη της κατανάλωσης», εφημερίδα «Καθημερινή», 8-10-2000.

(2) Μαρκ Μαζάουερ, «Σκοτεινή ήπειρος : Ο ευρωπαϊκός εικοστός αιώνας», 1998 (ελληνική έκδοση : εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2001,σελ. 383-384)

* Καθηγητής ΤΕΙ Πειραιά

«Πλημμύρισε» το Σύνταγμα ρούχα, τρόφιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης -10.000 άτομα προσέφεραν στους πρόσφυγες

Μέχρι και την τελευταία στιγμή λίγο μετά τις 6 το απόγευμα οι Αθηναίοι έφταναν στην πλατεία Συντάγματος και άφηναν σακούλες με ρούχα, τρόφιμα, φάρμακα, βρεφικά είδη, είδη υγιεινής.

Σχεδόν 10.000 άτομα ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του «Δικτύου Κοινωνικής Αλληλεγγύης» και με αμείωτο ρυθμό συνέχιζαν να προσέρχονται στην πλατεία.

«Από τις 10 το πρωί δεν έχουν σταματήσει ούτε λεπτό να έρχονται και να προσφέρουν» δηλώνει στο ΑΠΕ ΜΠΕ μέλος του «Δικτύου Κοινωνικής Αλληλεγγύης» και υπογραμμίζει ότι η προσέλευση του κόσμου έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία.

 «Είναι συγκινητική αυτή η ανταπόκριση. Δεν περιμέναμε όλη αυτήν την ευαισθησία που έχει δείξει ο κόσμος και τα κύματα αγάπης που σήμερα εισπράξαμε».

Άνθρωποι σε αναπηρικό καροτσάκι, ηλικιωμένοι, γονείς με τα παιδιά στην αγκαλιά τους, νεαρός κόσμος, όλοι περνούσαν και άφηναν και κάτι για τους πρόσφυγες, τους άστεγους, τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Οι 200 εθελοντές παραλάμβαναν τις σακούλες και τις ταξινομούσαν. «Κατευθύνουμε τον κόσμο ανάλογα με το τι προσφέρει σε ποιο τομέα να τα τοποθετεί. Έχουμε μαζέψει τρόφιμα, ρούχα και παπούτσια ακόμη και χαλί» μας λέει ένας από τους εθελοντές.

Τα δυο φορτηγά που διατέθηκαν από εταιρεία μεταφορών γέμισαν με κούτες, τσάντες ακόμη και βαλίτσες, ενώ αυτοκίνητα εθελοντών έκαναν αμέτρητες διαδρομές προς τις αποθήκες όπου θα γίνει η ταξινόμηση, διαλογή και τέλος η παράδοση. «Τελικός προορισμός είναι τα κέντρα υποδοχής προσφύγων σε Ελληνικό, Πειραιά και γενικά όπου υπάρχει δομή εδώ στην Αθήνα, ενώ θα σταλούν αρκετά πράγματα και στην Ειδομένη. Παράλληλα, θα προσφέρουμε ένα μέρος και στην ‘Κοινωνική Κουζίνα ο Άλλος Άνθρωπος’, αλλά και στο Στέκι Μεταναστών» υπογραμμίζει ένα μέλος του Δικτύου Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Αρκετά τρόφιμα και είδη υγιεινής βέβαια δίνονταν εκείνη την ώρα σε πρόσφυγες και άστεγους που βρέθηκαν στην πλατεία Συντάγματος.

 Στα άμεσα σχέδια πάντως του Δικτύου είναι να οργανωθεί σύντομα μια ανάλογη πρωτοβουλία για να συγκεντρωθούν εκ νέου κυρίως τρόφιμα, φάρμακα και είδη υγιεινής, καθώς «πολύς κόσμος μας πλησίασε και μας ζήτησε κάτι τέτοιο γιατί ήθελε να έρθει, αλλά δεν πρόλαβε» συμπληρώνει ένας εθελοντής.

Πηγή

Σαν Γαλατικό χωριό…

Του Γιάννη Παντελάκη  

Απ’ όλες τις γωνιές της Ευρώπης -και όχι μόνο- ολοένα και πιο συχνά έρχονται ειδήσεις που μας πληροφορούν ότι η μείωση των πωλήσεων των εφημερίδων, είτε τις οδηγούν σε κλείσιμο και μεταφορά των εκδόσεών τους στο διαδίκτυο, είτε σε μεγάλες συγχωνεύσεις. Κατά κάποιο παράδοξο τρόπο, την χώρα μας δεν φαίνεται να την αγγίζουν αυτά.  Μοιάζει να ζούμε σ ένα «Γαλατικό χωριό» σαν αυτό του Αστερίξ! Παρ ότι οι κυκλοφορίες μειώνονται συνεχώς, εξακολουθούμε να έχουμε έναν από τους μεγαλύτερους αριθμούς εντύπων καθημερινών εκδόσεων (συγκριτικά με τον πληθυσμό) και εφημερίδες που εξακολουθούν να κυκλοφορούν με ημερήσιες πωλήσεις 60 ή 300 φύλλων !  Ας δούμε μερικά στοιχεία, για να μην «ξαναπέσουμε από τα σύννεφα» όταν ακούσουμε για περίεργες ιστορίες όπως αυτές που πληροφορηθήκαμε πρόσφατα.

Φαινομενικά, πρόκειται για ένα θέμα που αφορά κυρίως στους ανθρώπους που κινούνται γύρω από τον τύπο. Ουσιαστικά, αφορά στην ίδια την ποιότητα της δημοκρατίας αφού το προϊόν που πραγματεύονται αφορά στην πληροφόρηση των πολιτών, τον οφειλόμενο έλεγχο της εξουσίας, την περίφημη και πολυσυζητημένη διαπλοκή.

Στην Ισπανία, η μεγαλύτερη και από τις εγκυρότερες εφημερίδες της χώρας, αλλά και παγκόσμια, η El Pais, σύντομα-σύμφωνα με άρθρο του διευθυντή της- αναμένεται να σταματήσει να κυκλοφορεί σε χαρτί και να μετατραπεί σε διαδικτυακή. Η El Pais, πουλάει 220.000 την ημέρα, από το 2008 μειώνεται σταθερά η κυκλοφορία της. Ωστόσο, ωστόσο οι μοναδικοί επισκέπτες στην διαδικτυακή της έκδοση αυξάνονται συνεχώς (πέρυσι μόνο, κατά 15,3%) φθάνοντας τα 13.5 εκατ. !

Βρετανικός «Ιντιπέντεντ», στις 26 Μαρτίου θα κυκλοφορήσει το τελευταίο του φύλλο και θα υπάρχει μόνο σε ηλεκτρονική μορφή. Η κυκλοφορία του κινείται γύρω στις 56.000 φύλλα καθημερινά, οι πρόθυμοι αναγνώστες να δίνουν  1.6 λίρες καθημερινά, ολοένα και μειώνονται.

Στην Ιταλία, η δεύτερη και η τρίτη σε κυκλοφορία εφημερίδες (La Repubblica και La Stampa ), αποφάσισαν την συγχώνευση των συντακτικών τους ομάδων αν και θα κρατήσουν τους τίτλους τους. Η ενοποίηση, οφείλεται στην ανάγκη περιορισμού των εξόδων των εντύπων εκδόσεων τις οποίες ανταγωνίζονται με επιτυχία οι διαδικτυακές εκδόσεις.

Αυτά συμβαίνουν στην Ευρώπη, μπορούν ν αναφερθούν πολλά ακόμα παραδείγματα. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στις ΗΠΑ. Οι εφημερίδες σε χαρτί, χάνουν συνεχώς φύλλα. Ενδεικτικά, η Wall Street Journal μεταξύ Μαρτίου 2013- Σεπτεμβρίου 2015 έχασε περίπου 400.000 αναγνώστες, οι New York Times περίπου 200.000, η Washington Post περίπου 100.000  κ.ο.κ. Εφημερίδες κλείνουν και μεταφέρουν πια όλες τις δραστηριότητές τους στο διαδίκτυο.

Αν κάποιος ρίξει μια ματιά στα περίπτερα της χώρας μας, θα πιστέψει ότι το θέμα της κρίσης των έντυπων εκδόσεων, δεν μας αφορά. Πληθώρα τίτλων. Στην χώρα (στοιχεία για τις εφημερίδες που κυκλοφορούν από το πρακτορείο «Άργος») κυκλοφορούν καθημερινά, έξι πρωινές εφημερίδες, δέκα απογευματινές, δέκα αθλητικές και τρείς οικονομικές ! Οι πωλήσεις αυτών των εφημερίδων, θα δείξει ότι κάτι περίεργο συμβαίνει. Υπάρχουν εφημερίδες που πουλάνε καθημερινά 60  ή 350 φύλλα, υπάρχουν αθλητικές που πουλάνε 340 ή 860 φύλλα ! Από μια τυχαία ημέρα (2.2.2016) θα διαπιστώσουμε ότι οι πέντε από τις έξι πρωινές εφημερίδες (για την Καθημερινή δεν δίνονται στοιχεία)  πουλάνε συνολικά 10.360 φύλλα, οι απογευματινές 73.200, οι αθλητικές 28.330 και οι οικονομικές 1160. Σύνολο, 113.050 φύλλα. Όσοι δηλαδή, θα μπορούσαν να είναι οι επισκέπτες ενός μόνο πετυχημένου ειδησεογραφικού site ! Η πρώτη σε κυκλοφορία εφημερίδα στην χώρα (ΤΑΝΕΑ), πουλάει περίπου 15.000 φύλλα,  όσο ένα χαμηλής επισκεψιμότητας ειδησεογραφικό site !

Τα στοιχεία δείχνουν, ότι οι κυκλοφορίες στην χώρα μας πέφτουν συνέχεια. Τον Ιανουάριο η πτώση άγγιξε το 22% στις καθημερινές εφημερίδες και 16% στις Κυριακάτικες εκδόσεις (typologies.gr).  Η πτώση αυτή, είναι συνεχής εδώ και αρκετά χρόνια. Παρ όλα αυτά, ο αριθμός των εφημερίδων που κυκλοφορούν, έχει μειωθεί ελάχιστα. Πως συμβαίνει αυτό το παράδοξο γεγονός ; Πως μια εφημερίδα για παράδειγμα επιβιώνει πουλώντας καθημερινά 60 φύλλα ; Πως συμβαίνει σε μια χώρα που έχει το πιο αναξιόπιστο πρωτάθλημα να διαθέτει δέκα αθλητικές εφημερίδες με ενδεικτικές κυκλοφορίες 340 ή 1500 φύλλα ; Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, θα μας δώσουν μερικές καλές απαντήσεις για τον διόλου αγγελικά πλασμένο χώρο των ΜΜΕ…

Το πρόβλημα ήταν και παραμένουν τα μνημόνια κ. Τσίπρα

γράφει ο Θέμης Τζήμας*

Όποτε ο πρωθυπουργός βρίσκεται μπροστά στα επίχειρα της πολιτικής του και της υπογραφής του ανακαλύπτει το νέο «αντίπαλο» της εβδομάδας. Η δε πολεμική του εναντίον του ΔΝΤ τείνει να καταστεί νούμερο επιθεώρησης.

Πριν λίγους μήνες «έφευγε», μετά βγήκε ο υπουργός οικονομικών και διαβεβαίωσε ότι δε θέλουμε να πάει πουθενά και τώρα που η διαπραγμάτευση «παραχώρηση κυριαρχίας στο Αιγαίο και αποδοχή του κλεισίματος των συνόρων για μείωση χρέους» αποτυγχάνει όπως ήταν αναμενόμενο, ο Αλέξης Τσίπρας θυμήθηκε και πάλι ότι το πρόβλημα είναι- όχι τα μνημόνια αλλά - το ΔΝΤ.

Είναι περιττό να θυμίσουμε βεβαίως ότι το ΔΝΤ βρίσκεται μετά το καλοκαίρι στην Ελλάδα ως μέλος του κουαρτέτου με υπογραφή Τσίπρα, όπως και ότι μέχρι πρότινος ήταν από τους «καλούς», δεδομένου ότι θέτει το ζήτημα της διαγραφής μέρους του χρέους. Αυτό που είναι σημαντικότερο να θυμόμαστε έχει να κάνει με το ότι από το 2010, η Ελλάδα δεν είχε ποτέ μια κυβέρνηση που να μιλήσει με τη γλώσσα της αλήθειας: η χώρα βρίσκεται σε απανωτά προγράμματα που είναι αδύνατο να βγάλουν το λαό από την κρίση, είτε συμμετέχει το ΔΝΤ είτε όχι, διότι βασίζονται στην υπόθεση ότι η ανταγωνιστικότητα της εθνικής οικονομίας θα βελτιωθεί μέσω εσωτερικής υποτίμησης, δηλαδή φτωχοποίησης και προσέλκυσης επενδύσεων μέσω εκτεταμένων ιδιωτικοποιήσεων, οι οποίες στην πραγματικότητα συνιστούν αποεπενδύσεις εξαιτίας των συνθηκών συρρίκνωσης των αξιών και διαφυγής υπαρκτών ή εν δυνάμει κερδών από την εθνική οικονομία, που οι ιδιωτικοποιήσεις αν δεν προκαλούν, τουλάχιστον επιτείνουν.

Αντί δηλαδή η εθνική οικονομία να μπει σε ένα πρόγραμμα ενίσχυσης της εσωτερικής ζήτησης και σχεδιασμένης ανασυγκρότησης που αναγκαστικά απαιτεί ισχυρές δημόσιες επενδύσεις και δημόσια εργαλεία, γίνονται τα ακριβώς αντίθετα. Η απάντηση στο γιατί ακολουθείται μια καταφανώς αντίθετη προς τα συμφέροντα της εθνικής οικονομίας πολιτική, είναι διότι η ελληνική οικονομία- και όχι μόνο- δεν προορίζεται να παραμείνει μια εθνική οικονομία ενταγμένη σε ένα ευρύτερο πλαίσιο αλλά να καταστεί μια περιφερειακή οικονομία με γεωγραφικό σημείο αναφοράς τον ελλαδικό χώρο, παράρτημα ενός υβριδικού, ανισομερούς, εθνικό- υπερεθνικού σχηματισμού. Τα μνημόνια συμπυκνώνουν ακριβώς αυτό το δομικό μετασχηματισμό που είναι ταυτόχρονα εξωγενής- η νεοαποικιακή εξάρτηση- και ενδογενής- ένα τμήμα της εγχώριας ολιγαρχίας κερδίζει χάρη στον εφαρμοσμένο νεοφιλελευθερισμό, δηλαδή χάρη στον κρατικό[1] καπιταλισμό που ασκείται προς όφελος των κυρίαρχων μερίδων του κεφαλαίου. Η διπλή αφετηρία με κυρίαρχους τους εξωγενείς λόγους, συναντιέται στην υποστήριξη των μνημονίων και του ευρώ ως εργαλείου μονιμοποίησης της μνημονιακής κατάστασης, ακόμα και μετά το τυπικό τέλος τους, αν ποτέ αυτό έρθει.

Ο δημοσιονομισμός δε, ως εμμονική προσήλωση στο χρέος πέρα από ευρωπαϊκό φετίχ λόγω Γερμανίας, συνιστά το πρόσχημα μεταφοράς κυριαρχίας εξαιτίας άκαμπτων υποτίθεται κανόνων. Εξ ου και προβάλλεται διαρκώς είτε σαν καρότο είτε σα μαστίγιο, προκαλώντας εμμονές και σε τμήματα της αριστεράς ή της προοδευτικής διανόησης δυστυχώς.

Όλα αυτά είναι γνωστά και σαφή σε όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010 και μετά. Κάθε μία εξ αυτών ωστόσο, όταν βρέθηκε μπροστά στο δύσκολο δρόμο της σύγκρουσης και στον εύκολο για την ίδια της υποταγής, που διασφαλίζει τη διετή σύμβαση πρωθυπουργικής εργασίας και τα αντίστοιχα οφέλη από τη νομή της εξουσίας επέλεξε το δεύτερο δρόμο. Φαντάζει απλοϊκό αλλά δεν είναι: πήρε πάνω από 20 χρόνια προκειμένου να διαμορφωθεί ένα σύστημα εξουσίας τόσο ολοκληρωτικό και ολοκληρωμένο ώστε να μπορεί να ελέγξει με πολλούς τρόπους ένα ευρύτατο φάσμα πολιτικών δυνάμεων, με τόσο διαφορετικές αφετηρίες. Έτσι φτάσαμε για παράδειγμα, έξι πολιτικοί αρχηγοί και ένας πρόεδρος της δημοκρατίας να συμφωνούν ότι η Ελλάδα δε θα χρησιμοποιήσει το μοναδικό όπλο που διαθέτει, αυτό του βέτο για να προασπίσει τα συμφέροντά της, τον ανθρωπισμό και τις ευρωπαϊκές συνθήκες. Έτσι καταλήξαμε σε έναν πρωθυπουργό που από το σκίσιμο των μνημονίων ορκίζεται στην πιστή εφαρμογή τους με όποιο κόστος και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Το πρόβλημα εν τέλει  στον πυρήνα του δεν είναι πολύ διαφορετικό από αυτό σε πολύ πιο αναπτυγμένες οικονομίες και χώρες: μια ελίτ κατέχει τα ΜΜΕ, τα μέσα παραγωγής, την πολιτική και κρατική εν γένει εξουσία και αναπαράγεται βάσει αυτών των εργαλείων εις βάρος της πλειοψηφίας, διαμορφώνοντας συνθήκες εντεινόμενης ανισότητας και ανορθολογισμού. Βεβαίως σε κάθε περίπτωση είναι διαφορετικής αξίας τα απομεινάρια που πέφτουν από το τραπέζι της ελίτ. Όμως το πρόβλημα και της δικής μας χώρας είναι πρόβλημα εξουσίας, που στην ελληνική περίπτωση και στο σήμερα, συμπυκνώνεται στην εξακολούθηση της εφαρμογής των μνημονίων. Αυτά αναπαράγουν και εντείνουν το χάσμα μεταξύ της εξουσίας που ολοένα περισσότερο φεύγει από τα χέρια των πολλών υπέρ των λίγων. Των μέσα υπέρ των έξω.

Ο κος Τσίπρας το ξέρει αυτό. Παλιότερα το έλεγε. Σήμερα πια δεν τολμά να το πει γιατί είναι συνένοχος. Εξ ου και προτιμά το ρόλο του τροχονόμου εντός της εξουσίας των ελίτ. Ψυχάρης ή Κουρής; Πρετεντέρης ή Χατζηνικολάου; Σόιμπλε ή Τόμσεν; ΕΚΤ ή ΔΝΤ; Τα ψευτοδιλήμματα και οι δήθεν μάχες όσων εγκατέλειψαν την αλήθεια και περιφέρονται σαν κύμβαλα αλαλάζοντα της εξουσίας. Όποιος θέλει να κρύψει μια εικόνα και δεν μπορεί να τη συσκοτίσει πλήρως, εμμένει σε μια λεπτομέρειά της. Δεν είναι το ΔΝΤ λοιπόν. Το πρόβλημα κε Τσίπρα ήταν και παραμένουν τα μνημόνια.

[1] Δε χρησιμοποιώ τον όρο κρατικός καπιταλισμός για να περιγράψω έναν καπιταλισμό με απουσία ιδιωτικής πρωτοβουλίας αλλά τον καπιταλισμό εκείνο όπου το κράτος παρεμβαίνει δραστικότατα και πολύπλευρα, ως εξουσιαστικός και αναδιανεμητικός μηχανισμός προκειμένου να διασφαλίσει την κυριαρχία των ελίτ και την αναπαραγωγή των καπιταλιστικών σχέσεων, οι οποίες δεν προκύπτουν φυσικά, δηλαδή ως ιστορική αναγκαιότητα αλλά επιβάλλονται, πνίγοντας την ιστορική εξέλιξη. Εξ ου και ο εφαρμοσμένος νεοφιλελευθερισμός συνιστά εν τέλει ένα παρά φύσιν σύστημα.

* Ο Θέμης Τζήμας ήταν υποψήφιος Βουλευτής ΛΑΕ, Α' Θεσσαλονίκης.