Η απάντηση Γιούνκερ στην επιστολή Τσίπρα για τα εργασιακά

Απάντηση στην επιστολή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα εξέδωσε ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Ο πρωθυπουργός ζητούσε από τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ αλλά και τον Ντόναλντ Τουσκ (Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου) να δώσουν μια ξεκάθαρη απάντηση για το κατά πόσο το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο και ειδικά σε ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις ισχύει σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ ή για όλα τα κράτη μέλη εκτός της Ελλάδας.

«Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το κοινωνικό κεκτημένο της ΕΕ εφαρμόζεται στην Ελλάδα και σε οποιοδήποτε άλλο κράτος μέλος της ΕΕ. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δημοσίως με τον Πρωθυπουργό κ. Τσίπρα ήδη από τον Μάιο 2015 εξέφρασα την υποστήριξή μου σε δίκαια και αποτελεσματικά συστήματα συλλογικών διαπραγματεύσεων», αναφέρει και επισημαίνει:

«Πιστεύω ότι πρέπει να επιτευχθεί μια συμφωνία που θα σέβεται τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί από όλες τις πλευρές κατά την έναρξη του προγράμματος: οι δεσμεύσεις των ελληνικών αρχών να μην αντιστρέψουν τις μεταρρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν στο παρελθόν για τη διατήρηση της ανταγωνιστικότητας. Και η δέσμευση των πιστωτών να δώσουν στην Ελλάδα το επιθυμητό και απαραίτητο περιθώριο ελιγμών για να δημιουργήσει το δικό της μέλλον. Όλα αυτά με σεβασμό προς το κοινωνικό κεκτημένο, του οποίου είμαστε οι θεματοφύλακες».

Σχολιάζοντας την απάντηση Γιούνκερ, κυβερνητικές πηγές εξέφρασαν την ικανοποίησή τους, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την επισήμανση του προέδρου της Κομισιόν για την ισχύ του κοινωνικού ευρωπαϊκού κεκτημένου. Οπως τόνισαν πρόκειται για «σημαντικό βήμα» καθώς αποτελεί αναγνώριση του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου. Δικαιώνονται οι θέσεις του Έλληνα πρωθυπουργού και της κυβέρνησης οι οποίοι θα συνεχίσουν να δίνουν τη μάχη για τα εργασιακά, πρόσθεσαν οι ίδιες πηγές.

Ολόκληρη η επιστολή Γιούνκερ

«Διάβασα την επιστολή του Πρωθυπουργού με μεγάλη προσοχή. Κατανοώ το ευρωπαϊκό πνεύμα και την έκκληση για επιστροφή στην ομαλότητα μετά από τόσες προσπάθειες του ελληνικού λαού. Για μένα, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το κοινωνικό κεκτημένο της ΕΕ εφαρμόζεται στην Ελλάδα και σε οποιοδήποτε άλλο κράτος μέλος της ΕΕ.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δημοσίως με τον Πρωθυπουργό κ. Τσίπρα ήδη από τον Μάιο 2015 εξέφρασα την υποστήριξή μου σε δίκαια και αποτελεσματικά συστήματα συλλογικών διαπραγματεύσεων. Για τον λόγο αυτό, η Επιτροπή προέβη σε αξιολόγηση των κοινωνικών επιπτώσεων του νέου προγράμματος πριν την ολοκλήρωσή του τον Αύγουστο του 2015. Και αυτός είναι ο λόγος, όταν πρόκειται για μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, για τον οποίο πιέσαμε ώστε μια ομάδα ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων να προβεί σε συστάσεις, υπό το πρίσμα των ευρωπαϊκών και διεθνών βέλτιστων πρακτικών.

Αυτοί οι εμπειρογνώμονες παρουσίασαν την έκθεσή τους το περασμένο φθινόπωρο και υποστηρίζουμε τις συστάσεις τους. Ορισμένες από αυτές είναι ξεκάθαρες, όταν πρόκειται για την εφαρμογή του νόμου. Άλλες είναι πιο ελαστικές, όταν πρόκειται για πρακτικές ρυθμίσεις ή τρόπους εργασίας. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι, όπως ορθώς υπενθυμίζει η έκθεση, και είναι γνωστό σε όλους, δεν υπάρχει «ένα μέγεθος που να ταιριάζει σε όλους» στο κοινωνικό κεκτημένο ή στο οικονομικό εγχειρίδιο, όταν πρόκειται για την οργάνωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Επιτρέψτε μου να προσθέσω ότι σε αυτά τα θέματα δεν πρέπει να υπάρχει ούτε χώρος για ιδεολογικές προσεγγίσεις.

Από εμπειρία, και έχω ειδικούς γύρω από το τραπέζι, αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία δεν είναι το πώς το σύστημα έχει σχεδιαστεί στα χαρτιά, αλλά αυτό που οι κοινωνικοί εταίροι πράττουν, μέσω της ικανότητάς τους να συμμετέχουν αυτόνομα αλλά και από κοινού με τις δημόσιες αρχές.

Τα ζητήματα αυτά αποτελούν μέρος της συζήτησης σχετικά με τη δεύτερη αξιολόγηση του προγράμματος για την Ελλάδα και συμφωνώ ότι είναι προς το συμφέρον όλων μας να ολοκληρωθεί γρήγορα. Δεν είμαστε μακριά: σημαντική πρόοδος έχει σημειωθεί τις τελευταίες βδομάδες και τις τελευταίες μέρες ακόμα μέχρι και αργά χθες το βράδυ.

Πιστεύω ότι πρέπει να επιτευχθεί μια συμφωνία που θα σέβεται τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί από όλες τις πλευρές κατά την έναρξη του προγράμματος: οι δεσμεύσεις των ελληνικών αρχών να μην αντιστρέψουν τις μεταρρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν στο παρελθόν για τη διατήρηση της ανταγωνιστικότητας. Και η δέσμευση των πιστωτών να δώσουν στην Ελλάδα το επιθυμητό και απαραίτητο περιθώριο ελιγμών για να δημιουργήσει το δικό της μέλλον. Όλα αυτά με σεβασμό προς το κοινωνικό κεκτημένο, του οποίου είμαστε οι θεματοφύλακες.

Νομίζω ότι όλοι οι φορείς θα πρέπει να εργαστούν με υπευθυνότητα για την επίτευξη συμφωνίας σε τεχνικό επίπεδο όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Το επόμενο ραντεβού θα πρέπει να είναι στο Eurogroup της 7ης Απριλίου. Ιδανικά, θα πρέπει να είμαστε σε θέση να παρουσιάσουμε μια συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο μέχρι τότε και εμείς θα συνεχίσουμε να σας υποστηρίζουμε για τον σκοπό αυτό. Καλώ όλους να συνεχίσουν το έργο τους σε αυτό το πνεύμα».

 tvxs.gr

    

Έτοιμοι να τα δεχθούν όλα τον Απρίλιο

Των Βασίλη Γεώργα και Γιώργου Φιντικάκη

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι πλέον με το ένα χέρι πάνω από το χαρτί αποδοχής της συμφωνίας τριετούς λιτότητας με την τρόικα και με το άλλο καμώνεται ότι γράφει τη διακήρυξη της «ρήξης» αν τα πράγματα δεν έρθουν όπως σχεδιάζει στην καθοριστική εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ τον Απρίλιο.

Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση έχει δεχτεί όλο το πακέτο των δημοσιονομικών μέτρων λιτότητας ύψους 3,6 έως 3,9 δισ. ευρώ για την επόμενη τριετία (συντάξεις, αφορολόγητο κλπ) και κρατά σκοπίμως ανοιχτά τα εργασιακά όχι για λόγους ιδεολογικούς αλλά για λόγους στρατηγικής και εσωτερικών ισορροπιών.

Απομένει να παιχτεί ένα τελευταίο μονόπρακτο στη Ρώμη το Σαββατοκύριακο από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό ο οποίος θα εμφανιστεί να κατακεραυνώνει στα λόγια την Ευρώπη για το ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο, πριν η κυβέρνηση περάσει στο επόμενο στάδιο των «υπογραφών» και επιχειρήσει να θέσει στην κεντρική επιτροπή του κόμματος και στην κοινοβουλευτική της ομάδα το πλήρες κείμενο της συμφωνίας.

Στις επόμενες 48 ώρες μέχρι το βράδυ της Κυριακής, ο Αλέξης Τσίπρας καλείται να απαντήσει θετικά ή αρνητικά για το αν δέχεται το «τελεσίγραφο» του ΔΝΤ ώστε να ανοίξει ο δρόμος επιστροφής του Ταμείου και των υπόλοιπων «θεσμών» στην Αθήνα ή να επιτευχθεί εκ του μακρόθεν μια τεχνική συμφωνία η οποία θα επικυρωθεί από το Eurogroup της 7ης Απριλίου. Επί της ουσίας τα πάντα έχουν συμφωνηθεί, δεν πρόκειται όμως να επικυρωθούν πριν την τριήμερη σύνοδο του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον όπου θα αποφασιστούν οι όροι συμμετοχής του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα και θα δρομολογηθούν – εφόσον ανοίξει τελικά το σχετικό παράθυρο- αποφάσεις για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους μετά το 2018.

Το στίγμα αυτό δίνει κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης που μιλώντας στο liberal.gr απορρίπτει μεν τις αιτιάσεις για«άνευ όρων συμφωνία» και επικαλείται ξανά τα περίφημα αντίμετρα, αλλά επί της ουσίας παραδέχεται πως το μεγαλύτερο κομμάτι της διαπραγμάτευσης έχει πλέον ολοκληρωθεί χωρίς τα αρχικώς προσδοκώμενα οφέλη.

Το επιχείρημά του είναι ότι «αν καταφέρουμε να πείσουμε τους δανειστές να δεχτούν από το 2018 ότι θα επιτευχθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% την ερχόμενη χρονιά και συμφωνήσουν να εφαρμόσουμε τα αντίμετρα ταυτόχρονα με τα μέτρα από την πρωτοχρονιά του 2019 «τότε θα έχουμε κερδίσει». Η εκτίμηση του συγκεκριμένου υπουργού είναι ότι ακόμη και σε αυτή την πολύ δύσκολη διαπραγμάτευση, όπου διακυβεύονται σοβαρά ιδεολογικά διλήμματα, αυτό που δεν θα διακυβευτεί θα είναι η συνοχή του κυβερνητικού μπλοκ.  

«Περνά η συμφωνία δίχως πρόβλημα»

«Αν κάνοντας μια προβολή στο μέλλον, πρέπει να απαντήσω στο ερώτημα κατά πόσο η συμφωνία έτσι όπως έχει προδιαγραφεί έως σήμερα, έχει πιθανότητες να εγκριθεί από τα όργανα και την Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, η απάντησή μου είναι πως ναι, θα περάσει χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα», λέει ο συνομιλητής μας.

Το μήνυμα είναι πως ούτε και τώρα, παρ’ ότι η κυβέρνηση διαπραγματεύεται να κόψει συντάξεις, να ανοίξει την πόρτα στις ομαδικές απολύσεις, και να πουλήσει μονάδες της ΔΕΗ, διαφαίνεται κίνδυνος ρήξης στο εσωτερικό της ή για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια του συνομιλητή μας «οι όποιες τριβές είναι πολιτικά διαχείρισιμες».

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα πράγματα είναι εύκολα, αφού όπως λέει, την συσπείρωση σε κοινοβουλευτική ομάδα και κόμμα θα διευκολύνουν αποφάσεις όπως λχ να συνοδεύεται η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων από επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και η κατάργηση της προσωπικής διαφοράς για τους συνταξιούχους να γίνει σταδιακά παρά σε λιγότερες δόσεις και πιο απότομα.                                                                         

Ζητείται νίκη έστω και Πύρρειος

Η κυβέρνηση αναζητά αγωνιωδώς, πάντως, μια συμβολική νίκη στις συλλογικές συμβάσεις, τις ομαδικές απολύσεις και το δικαίωμα ανταπεργίας των εργοδοτών, με σκοπό να την περιφέρει στο εσωτερικό του κόμματός του ως «λάφυρο» του ιδεολογικού αγώνα που κάνει εναντίον των «νεοφιλελεύθερων εμμονών» του Βερολίνου και του ΔΝΤ.

Πιθανόν στην πορεία να καταγραφεί μια τέτοια Πύρρειος νίκη, πλην όμως για την ώρα, δεν προκύπτει από πουθενά ότι οι θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης τυγχάνουν θετικής υποδοχής. Όχι μόνο από το ΔΝΤ που δεν έχει κάνει βήμα από τις αρχικές θέσεις του, αλλά ούτε ακόμη και από τους παραδοσιακούς συμμάχους της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Το χθεσινό «άδειασμα» του Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ σε απάντηση της επιστολής Τσίπρα είναι απόλυτα ενδεικτικό της συμπαγούς θέσης των δανειστών έναντι της Ελλάδας καθώς τα μηνύματα είναι πως α. το ευρωπαϊκό κεκτημένο εφαρμόζεται στην Ελλάδα β. δεν υπάρχει μια συνταγή που εφαρμόζεται από κοινού σε όλους και γ. δεν πρέπει να μην αντιστραφούν οι μεταρρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν στο παρελθόν για τη διατήρηση της ανταγωνιστικότητας. δ το θέμα των συλλογικών διαπραγματεύσεων δεν είναι ιδεολογικό.

Κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης με γνώση των όσων τεκταίνονται στο εσωτερικό, έλεγε πάντως χθες στο Liberal ότι δεν αναμένεται σύντομα συμφωνία και έδειξε πλέον ως ορόσημο το Eurogroup της 22ας Μαϊου. «Δεν έχω την εντύπωση πως θα προκύψει κάτι σύντομα. Δεν θα πέσουν υπογραφές πριν από την εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ στις 23 Απριλίου όπου θα καθορίσει και τον ρόλο του Ταμείου», σημείωσε σε συνομιλία μας μαζί του, εκφράζοντας την εκτίμηση πως μέχρι τότε το ΔΝΤ θα εκμεταλλεύεται τον χώρο που του έχουν αφήσει οι ευρωπαϊκοί θεσμοί να πιέζει και αντιστοίχως η ελληνική πλευρά να αμύνεται.

Στο μεταξύ το παζάρι καλά θα κρατεί, με ζητούμενο για παράδειγμα ένα συμβιβασμό στα ενεργειακά, όπου εμείς δεχόμαστε να πουλήσουμε μονάδες της ΔΕΗ με αντάλλαγμα να ελαφυνθούν οι απαιτήσεις των δανειστών στο εργασιακό. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι και οι δανειστές το έχουν δεχτεί. «Η αξιολόγηση θα ολοκληρωθεί εφόσον η ελληνική κυβέρνηση κάνει υποχωρήσεις στα εργασιακά και το ασφαλιστικό», ήταν το μήνυμα του Πόουλ Τόμσεν την περασμένη Πέμπτη σε ομιλία του στην Οξφόρδη.

Το γεγονός ωστόσο και μόνο ότι παζαρεύουμε εργοστάσια της ΔΕΗ προκειμένου να κερδίσουμε κάτι στις ομαδικές απολύσεις ή στις συλλογικές συμβάσεις, και παρ' όλα αυτά στο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανοίγει μύτη, λέει πολλά. Σε μια στιγμή που τα πάντα είναι στο τραπέζι, και που οι πάλαι ποτέ μπετόν κόκκινες γραμμές έχουν σπάσει, ουσιαστική παρ' όλα αυτά απειλή στο εσωτερικό της κυβέρνησης, δεν φαίνεται να προκύπτει προς ώρας τουλάχιστον.

liberal.gr  

Οι νέες τιμές και τα νέα διόδια στους δρόμους

Την πρώτη γεύση θα πάρουν οι εκδρομείς του Σαββατοκύριακου από τα νέα τμήματα αυτοκινητόδρομου θα βρουν μπροστά τους αλλά και τους νέους σταθμούς διοδίων.

Αναλυτικά, στη διαδρομή Αθήνα – Πάτρα οι οδηγοί θα πρέπει να πληρώσουν συνολικά 11,50 ευρώ. Θα υπάρχουν σταθμοί σε Ελευσίνα (2,10 ευρώ, Ισθμός (1,80 ευρώ), Ζευγολατιό (2,40 ευρώ), Ρίο (2,40 ευρώ), ενώ θα υπάρχουν και πλευρικοί σταθμοί σε Νέα Πέραμο, Αγ. Θεοδώρους και Πάχη με τιμές 1,40, 0,50 και 0,90 ευρώ αντίστοιχα.

Από το Αντίρριο ως τα Ιωάννινα το κόστος των διοδίων θα είναι στα 12,45 ευρώ και θα υπάρχουν σταθμοί σε Κλόκοβα, Αγγελόκαστρο, Μενίδι και Τέροβο, αλλά και πλευρικοί σταθμοί διοδίων σε Γαυρολίμνη, Μεσολόγγι, Κουβαρά, Άρτα και Γοργόμυλο.

Στη διαδρομή από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη θα δημιουργηθούν νέοι σταθμοί διοδίων σε Μακρυχώρι (2,50 ευρώ) και Λεπτοκαρυά (3,20 ευρώ) και το συνολικό κόστος της διαδρομής θα είναι 30,45 ευρώ.

Στη Θεσσαλία ο νέος δρόμος Ξυνιάδα – Τρίκαλα θα έχει κόστος διοδίων 5,05 ευρώ με δυο σταθμούς σε Τρίκαλα και Σοφάδες ενώ σε δεύτερη φάση θα προστεθούν άλλοι δυο σταθμοί σε Λιανοκλάδι και Οξύνεια με κόστος 7,95 ευρώ.

Καραμανλής, Σημίτης, Γιώργος επιστρέφουν ξανά

Μετά τις δηλώσεις του Κ. Καραμανλή για τη σημερινή συγκυβέρνηση και το Βατοπέδιο και μετά την πρώτη συνέντευξη του Κ. Σημίτη στην τηλεόραση την προσεχή Τρίτη συμπληρώθηκε η επανεμφάνιση στην πολιτική σκηνή των μέχρι πριν μήνες ουσιαστικά βουβών τριών ισχυρών πρωθυπουργών της τελευταίας 20ετίας, αφού ο Γ Παπανδρέου έχει ήδη ιδρύσει κίνημα. Οι τρείς δηλώνουν παρόντες, χωρίς όμως να πουν ούτε μια λέξη για τις ευθύνες που έχουν για την πορεία του τόπου μέχρις εδώ! Διαιωνίζοντας έτσι το παράδειγμα του αλαζόνα και αμετανόητου και στους σημερινούς ηγέτες.

Από τους τρείς οι δύο, Σημίτης και Παπανδρέου, είναι κοινοβουλευτικά απόντες εδώ και 6 χρόνια στην πιο κρίσιμη περίοδο της χώρας από τον Β Παγκόσμιο, ενώ ο Κ Καραμανλής αν και δεινός ρήτορας είναι στην αίθουσα της Βουλής σε ρόλο διακοσμητικό! Η πείρα και η γνώση και των τριών είναι έτσι ουσιαστικά άχρηστη για το λαό και το πολιτικό προσωπικό του τόπου.

Και είναι άχρηστη όχι γιατί δεν την καταθέτουν οι ίδιοι ανοιχτά μέσα και έξω από τη Βουλή. Είναι άχρηστη γιατί μη έχοντας κάνει ούτε ίχνος δημόσιας αυτοκριτικής έχουν απαξιώσει πολιτικά τους εαυτούς τους. Υπό αυτή τη συνθήκη η αυθόρμητη και φυσιολογική αντίδραση των πολιτών απέναντί τους είναι η αντίστοιχη ενός εισαγγελέα σε έναν κατηγορούμενο. Καταδικαστική.

Ο κ Σημίτης αγορεύει προσκεκλημένος σε ομιλίες ως άμωμος πρωθυπουργός, την ώρα που γύρω του η Ελλάδα συγκλονιζόταν από σκάνδαλα σαν της SIEMENS, του Χρηματιστηρίου, των εξοπλιστικών ΤΟR Μ1 και αεροσκαφών, των ναυπηγείων Σκαραμαγκά, του Εθνικού Κτηματολογίου, των ομόλογων του Ταμείου Οδοποιίας, της ΕΑΒ, της «Ακρόπολις Χρηματιστηριακή» με ληστεία των ταμείων, του συστήματος ασφαλείας των Ολυμπιακών Αγώνων, την ομολογία του Θ. Τσουκάτου για το 1 εκατομμύριο προς τα ταμεία του ΠΑΣΟΚ!

Κι αυτά δεν είναι τα μόνα. Αλλά, ο Κ Σημίτης, όπως και σχεδόν όλοι οι Έλληνες πρωθυπουργοί, θεωρούν ότι οι ίδιοι δεν είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις και παραλείψεις των υπουργών τους, παρά ότι είναι υπεύθυνοι μόνο  για να εντέλλονται και να προεδρεύουν. Για τα πάρτι που γίνονται γύρω τους και δίπλα τους με τα λεφτά του ελληνικού λαού δεν έχουν ευθύνη!

Ούτε λέξη, λοιπόν δεν έχει ξεστομίσει για όλα αυτά ο μακροβιότερος σύγχρονος Έλληνας πρωθυπουργός! Αλλά και οι άλλοι δύο συνάδερφοί του δεν πάνε πίσω σε νοοτροπία.

Ο Κ Καραμανλής δεν έχει απαντήσει καν ο ίδιος στη Βουλή, όπου έχει κατά κόρον την ευκαιρία, στο ερώτημα «πώς ακριβώς φτάσαμε στο παρά πέντε της χρεοκοπίας επί των ημερών του». Για όλα φταίει ο κακός Σημίτης; Έχουμε ακούσει διάφορες εκδοχές από υπουργούς, εκθέσεις και καλοθελητές, αλλά ποτέ από εκείνον, που τα λεγόμενά του ως πρωθυπουργού έχουν εκ των πραγμάτων άλλο βάρος για τους πολίτες.

Παραδικαστικό, υποκλοπές VODAFONE, άγριοι ξυλοδαρμοι στη Θεσσαλονίκη από ΜΑΤ, ακίνητα Μυκόνου, βίλα Μαγγίνα, αυθαίρετο Σουφλια, σκάνδαλο Βγενόπουλου, συνέχεια SIEMENS, σκάνδαλα Λιάπη και ΟΣΕ, σύστημα παρακολούθησης C4I,  Βατοπέδιο σε επίπεδο πολιτικών που παραγράφηκε, είναι μερικά από τα 45 μετρημένα σκάνδαλα της περιόδου 2004-2009.

Το σοβαρό: Οι προκλητικές υπογραφές του τότε υπουργού Εσωτερικών Πρ. Παυλόπουλου, ο οποίος γέμισε το δημόσιο με πάνω από 200.000 ανθρώπους με νομικό ακροβατισμό, τινάζοντας στον αέρα τα αντίστοιχα έξοδα του προϋπολογισμού και ενισχύοντας τον ιδρυματισμό σε βάρος των φορολογούμενων.

Ο Κ Καραμανλής ζήτησε τότε δημόσια συγνώμη μόνο για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη και υποχρέωσε σε παραίτηση μερικούς υπουργούς για τέσσερα από τα άλλα είναι η αλήθεια! Σήμερα, μετά την απόφαση του εφετείου, που επιβεβαιώνει ότι η λίμνη ήταν του δημοσίου και όχι της Μονής, αλλά αθωώνει τα μη πολιτικά πρόσωπα για απουσία δόλου, ο πρώην πρωθυπουργός ξιφουλκεί! Προς τι η τότε συγνώμη;!

Ο Γιώργος Παπανδρέου από την πλευρά του δεν απαντά ο ίδιος για την απόφασή του να παραδώσει τη χώρα στο ΔΝΤ, καθώς και για την απόφασή του να μην πάρει έγκαιρα μέτρα το Φθινόπωρο του 2009 προκειμένου να μη χρεοκοπήσει η χώρα, πράγμα που ήταν εφικτό, όπως τον κατηγόρησε προ εβδομάδων ο Κ Σημίτης.

Ο ίδιος επίσης εμφανίζεται ανεύθυνος για τις κινήσεις του υπουργού του Γ Παπακωνσταντίνου με τα στοιχεία της λίστας Λαγκάρντ και την εξαφάνισή της για κρίσιμο χρονικό διάστημα. Ακόμα, δεν απαντάει πώς αποφάσισε να υπογράψει μνημόνιο με το οποίο οι νόμοι του υπουργείου οικονομικών δεν περνάνε υποχρεωτικά από ψηφοφορία στη Βουλή!

Οι τρείς πρώην πρωθυπουργοί έχουν εμφανιστεί στο προσκήνιο τη ώρα που αισθάνθηκαν «ότι τους παίρνει», ο καθένας για τους λόγους του. Ο Γιώργος Παπανδρέου γιατί πιστεύει η οικογένειά του ότι πέρασε καιρός και μαλάκωσαν οι γωνίες, ο Κώστας Καραμανλής γιατί πιστεύει ότι η ηχηρή απόφαση για το Βατοπέδιο και η όψιμη διαφωνία του με τον τρόπο διακυβέρνησης Τσίπρα ανοίγει δρόμο επανάκαμψης σε πιο εμφανή ρόλο, ο Κώστας Σημίτης γιατί βλέπει τις προσπάθειες για μια εκσυγχρονιστική κεντροαριστερά, στις οποίες εμπλέκεται ήδη από τη δημιουργία του Ποταμιού, να καρκινοβατούν επικίνδυνα. Έχει ρόλο.

Και οι τρείς, όμως, αγνοούν τον υπ αριθμόν ένα παράγοντα για να ξαναποκτήσουν κάποιο από το σεβασμό που ενέπνεαν, τουλάχιστον στους οπαδούς τους, αλλά και σε ευρύτερους χώρους. Κι αυτός δεν είναι άλλος από την ειλικρινή αυτοκριτική και τη γενναία στάση απέναντι στους πολίτες.

Η χώρα πάσχει εδώ και δεκαετίες από έναν πρωθυπουργό που θα βγει και θα πει στο λαό με γενναιότητα «κυβέρνησα έτσι, αυτά τα λάθη έκανα, γι αυτούς τους λόγους, αποφάσισα να αλλάξω αυτό, ετούτο κι εκείνο, και πάμε προς τα εκεί».

Αυτή η γενναιότητα λείπει από τις πολιτικές ηγεσίες του τόπου ώστε να μην απαξιώνεται η προηγούμενη πολιτική τους και να έχει ο λαός ένα ακομπλεξάριστο παράδειγμα για μίμηση. Επειδή ο λαός είναι ό,τι βλέπει. Αυτό αντιγράφει  κι έτσι γίνεται. Και δεν γίνεται καλύτερος με ηγέτες που δεν έχουν το θάρρος να πουν «συγνώμη, έκανα λάθος, πάω σπίτι μου» ή «συγνώμη, έκανα λάθος, πάμε παρακάτω».

Οι τρείς πρωθυπουργοί ξαναεμφανίστηκαν. Αλλά, τόσο ίδιοι και αμετανόητοι, που δεν πάνε το λαό παρακάτω. Ο λαός χρειάζεται καθαρές εξηγήσεις και ειλικρινείς, γενναίες  απαντήσεις. Όχι αφορισμούς, συνθήματα και θριαμβολογίες. Απ αυτά καταστράφηκε.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης - liberal.gr

Γιατί οι Ελβετοί τιμούν τον Ιωάννη Καποδίστρια ως ευεργέτη, αλλά στην Ελλάδα δολοφονήθηκε

Πώς ο Έλληνας πολιτικός και διπλωμάτης συνέβαλε και στην δημιουργία της Ελβετίας, με αποτέλεσμα να τιμάται ως ευεργέτης και ήρωας και στην Ελλάδα πλήρωσε με τη ζωή του το τίμημα να γίνει κυβερνήτης του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1776. Ήταν ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας και έμεινε στην ιστορία ως κορυφαίος διπλωμάτης. Οι κινήσεις του σε μια ταραγμένη εποχή, άλλαξαν το μέλλον της Ευρώπης. Λίγοι γνωρίζουν ότι αυτός ήταν ο εμπνευστής και δημιουργός του ουδέτερου κράτους της Ελβετίας, με το πανίσχυρο τραπεζικό σύστημα. Οι εμφύλιες έριδες και τα τοπικά συμφέροντα στην Ελλάδα οδήγησαν στη δολοφονία του πρώτου κυβερνήτη της.

Όμως οι Ελβετοί απολαμβάνουν σήμερα την οργάνωση και τη δομή ενός κράτους-πρότυπο, που τους προσέφερε ο οραματιστής Έλληνας, απαλλαγμένοι από οικονομικά βάσανα και δυσβάστακτους δανεισμούς.

Η αποστολή του Καποδίστρια στην Ελβετία

Ο Ιωάννης Καποδίστριας γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου του 1776. Η δράση του, κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους, εντυπωσίασε τον τσάρο της Ρωσίας. Ο Καποδίστριας κέρδισε την εμπιστοσύνη του και ο τσάρος γρήγορα του ανέθεσε ένα δύσκολο έργο: την οργάνωση του κράτους της Ελβετίας. Οι Ρώσοι επιθυμούσαν να αποσπάσουν τους Ελβετούς από τη σφαίρα επιρροής των Γάλλων και έσπευσαν να υποστηρίξουν το σχέδιο του Έλληνα διπλωμάτη. Ο Καποδίστριας χώρισε την Ελβετία σε 19 αυτόνομα καντόνια, διαμόρφωσε την ιδέα της ουδετερότητας και συνέβαλε στο Σύνταγμά της.

Σύμφωνα με τον Lorenzo Amberg, πρέσβη της Ελβετικής συνομοσπονδίας, που μίλησε στη «Μηχανή του Χρόνου», ο Καποδίστριας κέρδισε ένα τιμητικό προνόμιο, που το έχουν ελάχιστοι στην ιστορία της Ελβετίας. Έγινε επίτιμος πολίτης δύο καντονιών. Της Γενεύης και του Βω.

Δείτε από το 34′ και έπειτα τις δηλώσεις του πρέσβη της ελληνικής συνομοσπονδίας:

bites.gr

Την έλεγαν «Γιουγκοσλαβία»…

Ήταν 24 Μάρτη 1999, πριν από δεκαοκτώ χρόνια, όταν άρχιζε το μακελειό που κράτησε 78 μέρες. Ήταν η αρχή του τέλους για την Γιουγκοσλαβία. Μια χώρα που ο λαός της όρθωσε το ανάστημά του στις μεραρχίες του Χίτλερ, δεν υπάρχει πια. Τη διέλυσε το ΝΑΤΟ σε συνεργασία με την ΕΕ.

   Οι χειροκροτητές της θηριωδίας των χιλιάδων νεκρών, των «παράπλευρων απωλειών», των ΝΑΤΟικών «λαθών», των εκτελέσεων αμάχων, του βομβαρδισμού νοσοκομείων, σχολείων, ΜΜΕ και νεκροταφείων (!), αυτοί που κόβουν και ράβουν στα μέτρα τους το Διεθνές Δίκαιο, υποστήριζαν τότε ότι τα αμερικανικά «Στελθ» αποτελούσαν προάγγελο της «δημοκρατίας» και της «ειρήνης» στα Βαλκάνια και τον κόσμο.

   Η αλήθεια είναι ότι εκείνος ο πόλεμος, που έγινε με πρόσχημα τα «δικαιώματα των μειονοτήτων», εξελίχτηκε σε «προληπτικό πόλεμο» στο Αφγανιστάν και μετεξελίχτηκε σε «ανθρωπιστικό πόλεμο» στο Ιράκ. Μετά ακολούθησαν από Λιβύη μέχρι Συρία.

   Στον έναν μόλις χρόνο από τη λήξη των βομβαρδισμών στο «απελευθερωμένο» Κοσσυφοπέδιο είχαν συμβεί τα εξής:

4.121 επιθέσεις εναντίον Σέρβων Κοσσοβάρων, 757 Σέρβοι δηλώνονταν αγνοούμενοι, είχαν καταστραφεί 1.134 εκκλησίες, 102 μοναστήρια, 6 οστεοφυλάκια, 96 πύργοι και άλλα ιστορικά μνημεία. Φυσικά πρέπει να προστεθούν και δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες Σέρβοι από την περιοχή.

   Στις 78 μέρες της «ανθρωπιστικής» τους δράσης που ξεκίνησε στις 24/03/1999 λίγο πριν τις 9 το βράδυ όταν και ήχησαν οι σειρήνες στην Πρίστινα, στο Βελιγράδι, στην Ποντγκόριτσα, στο Νόβισαντ, τα βομβαρδιστικά του ΝΑΤΟ πραγματοποίησαν 35.788 μαχητικές αποστολές εναντίον 200 γιουγκοσλαβικών πόλεων.

   Το Κοσσυφοπέδιο και όλη η Γιουγκοσλαβία έγινε στόχος ακόμα και απαγορευμένου τύπου βομβών με θύματα χιλιάδες αμάχους. Σύμφωνα με τα στοιχεία του αμερικανικού Πενταγώνου, η μία στις πέντε βόμβες που έπληξαν τη Γιουγκοσλαβία, δηλαδή περίπου 500.000 βόμβες, περιείχαν απεμπλουτισμένο ουράνιο.

   Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, οι επιδρομείς εξαπέλυσαν κατά της Γιουγκοσλαβίας 35.450 δέσμες βομβών διασποράς, οι οποίες είναι απαγορευμένες από τις διεθνείς συνθήκες.

   Η επίθεση του ΝΑΤΟ έγινε με πρόσχημα τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Η αλήθεια είναι ότι όταν το 1999 αναπτύχθηκαν οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις στην περιοχή, καταγράφτηκαν 547 δολοφονίες και 932 απαγωγές Σέρβων, ενώ έως το 2009 και με σταθερή τη ΝΑΤΟική παρουσία στο Κόσσοβο, οι αριθμοί ήταν: 1.192 δολοφονίες, 1.303 απαγωγές και 1.305 τραυματισμοί.

   Η Γιουγκοσλαβία αποτέλεσε το πειραματικό εργαστήριο για την σε ευρωπαϊκό έδαφος εμπέδωση της παγκόσμιας «νέας τάξης» μέσω των βομβαρδιστικών. Αμέσως μετά τους βομβαρδισμούς, είχε και μια ακόμα πρωτιά: Έγινε το πειραματικό εργαστήριο για την εφαρμογή της «νέας τάξης» και με τη μέθοδο της κάλπης, και με τη μέθοδο των εκλογών.

   Στη μετά τους βομβαρδισμούς Γιουγκοσλαβία «αναγεννήθηκε» μέχρι και ο «πρίγκιψ Καραγεώργεβιτς», ο τύπος που τον έφερε ο Γιώργος Παπανδρέου στην Αθήνα και τον αποκαλούσε «υψηλότατο».

   Στη μετα-βομβαρδισμένη Γιουγκοσλαβία το πολιτικό δολάριο είχε μεγάλη πέραση: Σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια υπολόγιζε η «Ουάσιγκτον Ποστ» τα χρήματα που μέσω της CIA έπαιξαν το δικό τους ρόλο στις εκλογές στη Γιουγκοσλαβία μετά την επιδρομή…

   Η «δημοκρατικότερη» εξέλιξη της επέμβασης του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια ήταν φυσικά η απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία. Μέχρι να φτάσουμε εδώ, είχαν προηγηθεί οι εκλογές – παρωδία στο Κοσσυφοπέδιο με απόντες βεβαίως τους Σέρβους, και με παρόντες τους δολοφόνους του UCK.

   Να θυμίσουμε ότι ο πρώτος ΝΑΤΟικός επίτροπος του Κοσσυφοπεδίου, ο κατοπινός υπουργός Εξωτερικών του Σαρκοζί, ο «σοσιαλιστής» Κουσνέρ, είχε δηλώσει ότι: «Οι εκλογές αυτές υπήρξαν οι καλύτερες που έχουν διεξαχθεί ποτέ στα Βαλκάνια». Σήμερα στο Κοσσυφοπέδιο δεσπόζει η μεγαλύτερη αμερικανοΝΑΤΟική βάση που υπάρχει σε ολόκληρο τον κόσμο…

   Με τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, λύθηκαν πολλά στόματα. Ένα από αυτά ήταν του πρώην υπουργού Εξωτερικών της Βρετανίας, λόρδου Οουεν. Το άρθρο του στην «Ουάσιγκτον Ποστ», την επομένη των βομβαρδισμών, είχε τον εξής εύγλωττο τίτλο: «Επανασχεδιάστε το χάρτη των Βαλκανίων».

   Τι έλεγε η τότε ελληνική κυβέρνηση για όλα αυτά; Σύμφωνα με τον τότε υπουργό Εξωτερικών, τον κ. Γ. Παπανδρέου, τα σύνορα στην περιοχή δε θα έπρεπε να αλλάξουν, αλλά (διότι υπάρχει και ένα «αλλά»), αν αλλάξουν με «βελούδινο διαζύγιο» τότε ο κ. Παπανδρέου δε θα είχε πρόβλημα! Όπως αντιλαμβάνεστε, ένας νέος θεωρητικός είχε γεννηθεί. Ο θεωρητικός των «βελούδινων» πολέμων…

   Τα Βαλκάνια, η Γιουγκοσλαβία, δεν επελέγησαν τυχαία ως πεδίο θερμής εφαρμογής του νέου ΝΑΤΟικού δόγματος. Τα Βαλκάνια, με την έννοια της γεωστρατηγικής τους θέσης, δεν είναι μια οποιαδήποτε περιοχή. Είναι η περιοχή που έγινε σταυροδρόμι δυο Παγκόσμιων Πολέμων. Είναι η περιοχή που το σχέδιο του Γ΄ Ράιχ για την προέλασή του στην Ανατολή προϋπέθετε την κατάτμησή της. Η επέλαση της «νέας τάξης», λοιπόν, στη γεωγραφική περιφέρεια που ο Μπρζεζίνσκι έχει βαφτίσει «Ευρασία», προϋπέθετε τη ΝΑΤΟποίηση των Βαλκανίων.

   Πώς ενήργησε στις συνθήκες της ΝΑΤΟικής θηριωδίας η Ελλάδα;

Όπως θυμούνται οι πάντες, η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ισχυριζόταν ότι «η Ελλάδα ΔΕΝ συμμετείχε στον πόλεμο»! Στα πλαίσια αυτής της «μη συμμετοχής», ήταν το ΠΑΣΟΚ των κ. κ. Σημίτη – Παπανδρέου που:

Μετέτρεψε την Ελλάδα σε διοικητικό κέντρο του πολέμου των 78 ημερών,

κατέστησε την Ελλάδα ένα παντός καιρού διαμετακομιστικό κέντρο των πεζοναυτών που «εξανθρώπιζαν» τα Βαλκάνια,

έστειλε το αντιτορπιλικό «Θεμιστοκλής» στην Αδριατική υπό τη σημαία του ΝΑΤΟ,

παραχώρησε το Λιτόχωρο για την απόβαση των ΝΑΤΟικών,

παραχώρησε ακόμα και τις εθνικές οδούς της χώρας για να περνούν τα τανκς των «συμμάχων».

   Η κυβέρνηση που «δεν συμμετείχε» στο έγκλημα, ήταν η κυβέρνηση που, σύμφωνα με τα συγκεντρωτικά στοιχεία του ΓΕΕΘΑ, από την έναρξη του πολέμου μέχρι τα τέλη Σεπτέμβρη 1999, έδωσε την άδεια να περάσει από τη Θεσσαλονίκη με κατεύθυνση το Κοσσυφοπέδιο η ακόλουθη ΝΑΤΟική δύναμη πυρός:

1000 αεροσκάφη,

420 πλοία,

510 σιδηροδρομικοί συρμοί με πολεμικό υλικό,

1.400 φάλαγγες στρατιωτικών οχημάτων διαφόρων τύπων,

60.000 στρατιώτες…

   Η κυβέρνηση – που «δεν συμμετείχε» – μετέτρεψε την Ελλάδα σε μόνιμο ΝΑΤΟικό πολεμικό ορμητήριο.

   Όσα έγιναν το 1999 και όσα ακολούθησαν δεν εμπόδισαν τις «πατριωτικές φιέστες» πάνω στο πτώμα της Γιουγκοσλαβίας. Να θυμίσουμε μόνο τούτο: Μερικούς μήνες μετά τη λήξη των βομβαρδισμών, ο τότε υπουργός Αμυνας, ο Ακης Τσοχατζόπουλος, έστησε ειδική φιέστα στο Ουρόσεβατς (σσ: το Ουρόσεβατς είναι μία από τις περιοχές που ομολογημένα επλήγη με βόμβες ουρανίου και πλουτωνίου).

   Αλλά δεν ήταν μόνος του. Είχε στο πλευρό του τη ΝΔ και το ΣΥΝ. Σ’ εκείνη τη φιέστα ήταν που έλαμψε το αστέρι της κ. Δαμανάκη, που για λογαριασμό του ΣΥΝ (τότε), απευθυνόμενη στους Έλληνες φαντάρους που συμμετείχαν στη ΝΑΤΟική δύναμη κατοχής του Κοσσυφοπεδίου, προέβη στην ακόλουθη δήλωση:

«Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζετε, μας βγάζετε ασπροπρόσωπους και η Ελλάδα μπορεί να είναι περήφανη για σας»!

   Ήταν υπερήφανη, δηλαδή, η κ. Δαμανάκη (του ΣΥΝ, τότε) επειδή Έλληνες φαντάροι λειτουργούσαν σαν μισθοφόροι του ΝΑΤΟ. Ένιωθε ότι βγαίνει ασπροπρόσωπη η κυρία Δαμανάκη (του ΣΥΝ τότε και επίτροπος της ΕΕ κατόπιν) από το γεγονός ότι Έλληνες φαντάροι βρίσκονται εκτός των συνόρων της χώρας και εκτελούν τις διαταγές των Αμερικανών.

   Ο πόλεμος κατά της Γιουγκοσλαβίας ήταν μια «πρόβα τζενεράλε» και για το «Διεθνές Δίκαιο» του 21ου αιώνα. Απόδειξη ότι η προσφυγή της Γιουγκοσλαβίας εναντίον εκείνων που τη βομβάρδισαν απορρίφθηκε.

   Όπως είχε ανακοινώσει η εισαγγελεύς του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης (στα κελιά του οποίου δολοφονήθηκε ο Μιλόσεβιτς), η διεθνής κοινότητα θεώρησε αβάσιμους τους λόγους που επικαλέστηκε η Γιουγκοσλαβία όταν ζήτησε να απαγγελθεί η κατηγορία της γενοκτονίας εναντίον του Κλίντον, του Μπλερ, του Σολάνα, του Κλαρκ και της υπόλοιπης παρέας.

   Ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία ήταν η αρχή. Το είχε άλλωστε ξεκαθαρίσει ο Κλίντον:

«Αυτό που κάναμε στο Κοσσυφοπέδιο μπορούμε να το ξανακάνουμε τώρα, μπορούμε να το κάνουμε αύριο αν είναι αναγκαίο, είτε στην Αφρική, είτε στην Κεντρική Ευρώπη», ήταν τα λόγια του, τον Ιούνη του 1999.

   Το έγκλημα κατά της Γιουγκοσλαβίας ήταν το τέλος των μύθων.

   Μύθος πρώτος: «Αν φύγει το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια θα γίνει σφαγή», μας έλεγαν.

   Με τι μας απειλούσαν δηλαδή; Μας απειλούσαν και μας απειλούν με κάτι που ήδη γίνεται, και γίνεται επειδή ακριβώς υπάρχει το ΝΑΤΟ στην περιοχή. Το ΝΑΤΟ «ήρθε να φέρει την ειρήνη» και στο μεταξύ οι Ουτσεκάδες σκοτώναν Σκοπιανούς, οι Σκοπιανοί καταδίωκαν Αλβανούς, οι Αλβανοί δολοφονούσαν Σέρβους, οι Σέρβοι της Βοσνίας εκτελούσαν Βόσνιους μουσουλμάνους, οι μουσουλμάνοι της Βουλγαρίας ζητούσαν αυτονομία, οι πράκτορες της CIA αλώνιζαν και αλωνίζουν στο Μαυροβούνιο, και κατά τ’ άλλα, το ΝΑΤΟ …φέρνει την ειρήνη.

   Είναι το ίδιο ΝΑΤΟ που σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ το φέρνει στο Αιγαίο σαν …ναυαγοσώστη και που η κυβέρνηση του με τους ΑΝΕΛ παζαρεύει την ίδρυση νέας βάσης του στην Κάρπαθο!

   Μύθος δεύτερος: «Να μη φύγουν το ΝΑΤΟ και η ΕΕ από τα Βαλκάνια για να μην αλλάξουν τα σύνορα».

   Με τι μας απειλούσαν δηλαδή; Μας απειλούσαν και μας απειλούν με τα αποτελέσματα ενός εγκλήματος που ήδη διαπράττεται. Αρχής γενομένης από την απόφαση της ΕΕ το Δεκέμβρη του 1991, όλα αυτά τα χρόνια της ευρωενωσιακής και ευρωατλαντικής παρουσίας στα Βαλκάνια, τα Βαλκάνια γέμισαν προτεκτοράτα. Τα σύνορα έχουν ήδη αλλάξει.

    Κάτι ακόμα: Αυτοί που τότε διέλυσαν μια χώρα στο όνομα της προστασίας των μουσουλμανικών μειονοτήτων, είναι οι ίδιοι που σήμερα πνίγουν μουσουλμάνους πρόσφυγες στο Αιγαίο, είναι οι ίδιοι που, αφού κατασκεύασαν τους ισλαμοφασίστες τύπου ISIS και έφεραν τον πόλεμο στα σπίτια μας με τις τρομοκρατικές επιθέσεις από Λονδίνο μέχρι Μπατακλάν, ελεεινολογούν το Ισλάμ στο όνομα της δυτικής «ανεκτικότητας»…

Νίκος Μπογιόπουλος - imerodromos.gr

Παραίτηση «βόμβα» της εισαγγελέως Διαφθοράς Ελένης Ράικου -Τι καταγγέλλει

Σαν βόμβα έπεσε στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου η αναφορά της εισαγγελέως Ελένης Ράικου, με την οποία ζητεί την αντικατάστασή της, καθώς, όπως λέει, δεν αισθάνεται πλέον ότι απολαμβάνει της θεσμικής προστασίας που δικαιούται.

Η επί μακρόν προϊσταμένη της Εισαγγελίας Διαφθοράς, με μία πολυσέλιδη αναφορά, καταγγέλλει ότι μόλις η ίδια και οι επίκουροι εισαγγελείς βρέθηκαν μπροστά σε ένα τεράστιο σκάνδαλο (με την αποκάλυψη λογαριασμού που τροφοδοτούσε γιατρούς δημοσίων νοσοκομείων και άγνωστο ακόμη πόσους και ποιους άλλους), ένα δημοσίευμα κυριακάτικης εφημερίδας (Documento) «αποκάλυψε» την αναφορά ανακρίτριας με την οποία κατηγορεί την κυρία Ράικου ότι έχει αποκρύψει στοιχεία στις δικογραφίες του Γιάννου Παπαντωνίου και του Θωμά Λιακουνάκου.

Η εισαγγελική λειτουργός υποβάλλει την παραίτησή της υποστηρίζοντας ότι δεν θέλει να μετατραπεί σε «Ιφιγένεια» στον βωμό συμφερόντων που έχουν ως αποκλειστικό σκοπό τη συγκάλυψη της έρευνας και την ακύρωση του έργου της Εισαγγελίας Διαφθοράς.

Η αναφορά της Ελένης Ράικου

Στην πολυσέλιδη αναφορά της, η εισαγγελική λειτουργός υποστηρίζει ότι τις τελευταίες ημέρες, μετά από επίπονη προσπάθεια, το τμήμα διαφθοράς κατάφερε να συλλέξει τα πρώτα κρίσιμα στοιχεία για την υπόθεση Novartis, στοιχεία που οδηγούσαν πασιφανώς στο συμπέρασμα ότι ένας μεγάλος αριθμός γιατρών δημοσίων νοσοκομείων έπαιρναν μίζες από την εταιρεία.

Και δεν ήταν μόνο η αποκάλυψη του επίμαχου λογαριασμού, αλλά και των εμβασμάτων που στέλνονταν σε εταιρείες (νομικά πρόσωπα) οι οποίες χρησιμοποιούνταν ως οχήματα για να διοχετεύονται «δώρα» σε άλλους... αποδέκτες, «προφανώς αξιωματούχους». Αμέσως σήμανε συναγερμός για την Εισαγγελία, αφού το συνολικό ποσό που διοχετευόταν από τον επίμαχο λογαριασμό άγγιζε τα 28 εκατομμύρια ευρώ!

Για την εισαγγελική λειτουργό, η οποία χαρακτηρίζει την υπόθεση της Novartis «κορωνίδα της διαφθοράς στη χώρα μας», και ενώ η υπηρεσία είχε εστιάσει όλες της τις προσπάθειες σε αυτήν την έρευνα, «όλως συμπτωματικώς» σε διαφημιστικό βίντεο προβαλλόταν πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Documento με τίτλο: «Αποκάλυψη: Ανακρίτρια κατηγορεί γνωστή εισαγγελέα για απόκρυψη στοιχείων σε δικογραφίες για Γιάννο Παπαντωνίου και Θωμά Λιακουνάκο».

Η κυρία Ράικου στην αναφορά της χαρακτηρίζει «ανυπόστατο, άκρως συκοφαντικό και υποβολιμαίο» το επίμαχο δημοσίευμα, λέγοντας ότι ο επιχειρηματίας Θ. Λιακουνάκος προφυλακίστηκε και θα δικαστεί μετά από ποινική δίωξη που άσκησε η Εισαγγελία Δδιαφθοράς, «εκκρεμούν, δε, σε βάρος του ακόμα τρεις ποινικές διώξεις που έχουν ασκηθεί επίσης από το γραφείο μας».

Οσον αφορά τον Γιάννο Παπαντωνίου, η κυρία Ράικου αναφέρει ότι «ήδη έχουν αποσταλεί από την Εισαγγελία Διαφθοράς στη Βουλή πλήρη αντίγραφα όλων των παραπάνω δικογραφιών και μάλιστα ταυτόχρονα με την άσκηση της ποινικής δίωξης και τη διαβίβαση των σχετικών δικογραφιών στον κύριο διευθύνοντα, το Πρωτοδικείο Αθηνών. Επιπλέον, εκκρεμεί απάντηση επί αιτήματός μας δικαστικής συνδρομής προς τις ελβετικές Αρχές, απ' όπου και αναμένουμε σημαντικά ευρήματα. Εκτός, δε, αυτού, έχει ασκηθεί από εμένα προσωπικά σε βάρος του ποινική δίωξη για παράβαση του νόμου για το πόθεν έσχες».

Και καταλήγει η κυρία Ράικου:

«Κυρία εισαγγελέα, ζητώ την αντικατάστασή μου γιατί αρνούμαι να μετατραπώ σε "Ιφιγένεια" στον βωμό των συμφερόντων των διεφθαρμένων κρατικών λειτουργών και των μεγάλων συμφερόντων στον χώρο του φαρμάκου, οι οποίοι ενόψει των αποκαλύψεων που προφανώς διέρρευσαν και οι οποίες με βεβαιότητα θα τους οδηγούσαν να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη και ίσως κάποιους από αυτούς στη φυλακή, δεν δίστασαν να σχεδιάσουν την ηθική μου εξόντωση έτσι ώστε να είναι δυνατή η αποδόμηση της έρευνάς μας. Με αστειότητες και εκμεταλλευόμενοι την τουλάχιστον ανεξήγητη ενέργεια συγκεκριμένης ανακρίτριας "έστησαν" μία πρωτοφανή ιστορία συκοφάντησής μου».

Αξίζει να σημειωθεί ότι η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου, στην οποία απευθύνει την επιστολή της η κυρία Ράικου, σύμφωνα με το ΑΠΕ βρίσκεται στην Κύπρο, σε προγραμματισμένη επίσκεψη, και με την επιστροφή της θα παραπέμψει το θέμα στο Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο.

iefimerida.gr

Χρυσόγονος: Εάν δεν κλείσει η αξιολόγηση έως τις 7 Απριλίου, η χώρα μπαίνει σε περιπέτειες

«Θα πρέπει να στραγγίξουν όλα τα κρατικά ταμεία, να σταματήσουν οι πληρωμές σε όλους τους προμηθευτές του Δημοσίου»

Η χώρα εισέρχεται σε πολύ σοβαρές περιπέτειες, εάν η αξιολόγηση δεν κλείσει έως τις 7 Απριλίου 2017, δηλαδή μέχρι το επόμενο Eurogroup, τόνισε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Χρυσόγονος.

«Θέλω να ελπίζω ότι η αξιολόγηση θα ολοκληρωθεί έως τις 7 Απριλίου που θα γίνει το επόμενο Eurogroup στη Μάλτα.

Διαφορετικά το άλλο θα είναι στις 22 Μαΐου και στη συνέχεια στις 15 Ιουνίου και εκεί πλησιάζει επικίνδυνα ο Ιούλιος που πρέπει να γίνουν μεγάλες πληρωμές τοκοχρεολυσίων, κοντά στα 7 δισ. ευρώ, που είτε δεν θα μπορέσουν να βρεθούν είτε παρ ελπίδα βρεθούν, θα βρεθούν με αίμα και άμμο», σημείωσε ο κ. Χρυσόγονος, μιλώντας στον ραδιοσταθμό της Φθιώτιδας Star FM 97,1.

Μάλιστα ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνει ότι, στην περίπτωση μη έγκαιρης αξιολόγησης το κλίμα θα θυμίσει έντονα τις ημέρες του καλοκαιριού του 2015.

«Θα πρέπει να στραγγίξουν όλα τα κρατικά ταμεία, να σταματήσουν οι πληρωμές σε όλους τους προμηθευτές του Δημοσίου, πράγμα που θα έχει άκρως δυσάρεστες συνέπειες για την ελληνική οικονομία και θα καταστήσει ανέφικτη την επίτευξη του στόχου για ανάπτυξη 2,7% το 2017», συνέχισε ο κ. Χρυσόγονος και πρόσθεσε:

«Άρα το ευκταίο και ομαλό σενάριο είναι να κλείσουμε στις 7 Απριλίου, διαφορετικά μπαίνουμε σε περιπέτειες».

bankingnews.gr

Ηχηρή παραίτηση από το ΠΑΣΟΚ

Με μία μακροσκελέστατη ανάρτηση ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το ΠΑΣΟΚ, το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, Παναγιώτης Κωστούλας, αφήνοντας σαφείς αιχμές κατά της Φώφης Γεννηματά.

«Είναι κάτι παραπάνω από σαφές πλέον ότι στο σημερινό ΠΑΣΟΚ η εκσυγχρονιστική, μεταρρυθμιστική παράδοση τελεί υπό διωγμό. Η διαφορετική άποψη θεωρείται ποινικό αδίκημα και επισύρει αυτομάτως την προτροπή "αν δεν σ' αρέσει να πας στο Μητσοτάκη» σημειώνει μεταξύ άλλων ο κ. Κωστούλας, στοχεύοντας προφανώς στην ηγεσία του κόμματος.

Ο Παναγιώτης Κωστούλας:

Διαβάστε την ανάρτηση:

Πριν από λίγα λεπτά υπέβαλλα την παραίτησή μου από μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ.

Είναι μια απόφαση που ωρίμαζε μέσα μου αρκετό καιρό, αλλά η ελπίδα του "μήπως γίνει κάτι" δρούσε μονίμως ανασταλτικά παρατείνοντας μέσα μου μια αυταπάτη για τη συνέχιση της οποίας δεν υπάρχει πια καμιά δικαιολογία.

Τι να πρωτοθυμηθώ αλήθεια;

Η ομόφωνη συνεδριακή απόφαση του 2015 που όριζε σαφώς το πλάνο πορείας προς τη δημιουργία ενός ΝΕΟΥ και ΕΝΙΑΙΟΥ φορέα που θα κάλυπτε όλο τον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ κατέληξε στον κάλαθο των αχρήστων και αντικαταστάθηκε από το ανιστόρητο και αλαζονικό ''όστις θέλει πίσω μας ελθείν''.

Το ιδρυτικό, ενωτικό συνέδριο της νέας μεγάλης μεταρρυθμιστικής παράταξης του κέντρου που θα έθετε τις βάσεις για την μετατροπή του πολιτικού μας χώρου σε κυβερνητικό πόλο εξουσίας μετατράπηκε σε ένα απολίτικο παιχνίδι μηχανισμών, αλληλοσυγκρουόμενων μαγαζιών και καπετανάτων που δεν αγγίζουν την κοινωνία παρά μονάχα εξυπηρετούν τις προσωπικές στοχεύσεις και ανησυχίες των διαττόντων αστέρων του χώρου . Η χτεσινή απόφαση του συντονιστικού υπήρξε η θλιβερή επικύρωση.

Η εθνική στρατηγική που κράτησε τη χώρα όρθια στα κολασμένα χρόνια της κρίσης και την οδήγησε στα τέλη του 2014 μια ανάσα πριν την έξοδο από το μνημόνιο οδηγήθηκε από τη σημερινή ηγεσία στο πυρ το εξώτερον, απαξιώθηκε ως "συνεργασία με τη δεξιά" και επιστρέψαμε δόξη και τιμή στη ρετρό ρητορική εναντίον του ανάλγητου νεοφιλελευθερισμού και στις ψευδεπίγραφες νοσταλγικές δάφνες περασμένων μεγαλείων "και διηγώντας τα να κλαις".

Το "κρατάμε ψηλά την ευθύνη" του Ιανουαρίου 2015, η πολιτική πεμπτουσία δηλαδή της τοποθέτησης του εθνικού χρέους απέναντι στον τόπο πάνω από το κομματικό συμφέρον μετατράπηκε σε μια αλλοπρόσαλλη, αμφίσημη και νεφελώδη τακτική που κλείνει το μάτι σε δεύτερες εκλογές καθιστώντας εξ αντικειμένου τον ΣΥΡΙΖΑ ρυθμιστή των πολιτικών εξελίξεων.

Η σταδιακή προσχώρηση σε μια light αντιμνημονιακή ρητορική που φθάνει μάλιστα στο σημείο να επικεντρώνει την πολιτική αντιπαράθεση στο ποιος είναι περισσότερο "υποτακτικός στη Μέρκελ" από τον άλλο θύμισε με ανατριχίλα τις πιο ερεβώδεις στιγμές του αντιπολιτευτικού συριζανελιτισμού.

Η επιστροφή των διασπαστών και υβριστών του 2015 χωρίς καμία προηγούμενη πολιτική συζήτηση σε επίπεδο οργάνων, χωρίς καμία πολιτική εξήγηση εκ μέρους τους και με υφιστάμενο το κομματικό δημιούργημά τους νομιμοποίησε το πισώπλατο μαχαίρωμα της παράταξης τρεις εβδομάδες πριν από τις εκλογές και η άμεση προώθησή τους σε όλα τα επίπεδα του κομματικού οργανογράμματος έθεσε και τα όρια της πολιτικής αξιοπρέπειας και της αισθητικής των ανθρώπων που έμειναν και κράτησαν ζωντανή την παράταξη στα δύσκολα.

Η δαιδαλώδης και αέναη κομματική κοπτοραπτική των συμβουλίων, παρασυμβουλίων, επιτροπών, υποεπιτροπών, συνδιασκέψεων, κόντρα συνδιασκέψεων, μηχανισμών, ισορροπιών, τακτικισμών, αναλογιών, το κομματικό μαγειρίο των βυζαντινισμών αφήνει παγερά αδιάφορη την κοινωνία κάτι που είναι προφανές άλλωστε από το σύνολο των σφυγμομετρήσεων της κοινής γνώμης.

Είναι κάτι παραπάνω από σαφές πλέον ότι στο σημερινό ΠΑΣΟΚ η εκσυγχρονιστική, μεταρρυθμιστική παράδοση τελεί υπό διωγμό. Η διαφορετική άποψη θεωρείται ποινικό αδίκημα και επισύρει αυτομάτως την προτροπή "αν δεν σ' αρέσει να πας στο Μητσοτάκη".

Το σημερινό ΠΑΣΟΚ ούτε μπορεί ούτε περισσότερο επιθυμεί να απευθυνθεί με ένα νέο και ειλικρινή πολιτικό λόγο στα παραγωγικά στρώματα του τόπου, να συμβάλλει στην εθνική αυτογνωσία και να αφυπνίσει με ένα συνεκτικό και ρεαλιστικό σχέδιο προοδευτικών μεταρρυθμίσεων τη χειμαζόμενη και παραζαλισμένη ελληνική κοινωνία. Εχει μετατραπεί σε ένα πράσινο ΚΚΕ που αυτοδοξάζεται, ομνύει στην ιδεολογική του καθαρότητα και θυμάται με νοσταλγία τις παλιές καλές μέρες στα εκάστοτε κομματικά μνημόσυνα. Ποιον αλήθεια μπορεί να αφορά όλο αυτό πέρα από ένα στενό 5-6% ανθρώπων συναισθηματικά συνδεδεμένων μαζί του;

Ποιον αλήθεια μπορεί να αφορά ένα κόμμα που έχει αποφασίσει ότι ενδιαφέρεται μονάχα για την αυτιστική αναπαραγωγή ενός μικροσυστήματος εξουσίας κάποιων ανθρώπων σε βουλευτικές θέσεις και κομματικές καρέκλες και την επιστροφή κάποιων ασώτων που δραπέτευσαν στο ΣΥΡΙΖΑ και τώρα καλούνται "να γυρίσουν σπίτι τους" στο όνομα απλώς και μόνο της ανάμνησης του ενδόξου πασοκικού παρελθόντος για να κάνουν το 6% 8%; Έτσι απλά. Χωρίς καμία ενσυναίσθηση. Χωρίς καμία κατανόηση του τι πήγε στραβά και βρέθηκε η χώρα εκεί που βρέθηκε. Χωρίς καμία ουσιαστική πρόταση για το τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα.

Ποιον αλήθεια μπορεί να αφορούν παρασκηνιακές πολιτικές συναλλαγές του τύπου "εγώ σου δίνω το όχημα για να επανεκλεγείς πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κι εσύ με τη σειρά σου δεν θέτεις θέμα ηγεσίας του πολυκομματικού σχήματος";

Είναι προφανές ότι αδυνατώ πλήρως να υπηρετήσω ένα τέτοιο πολιτικό σχέδιο.

Στρατεύτηκα με το ΠΑΣΟΚ την άνοιξη του 2014 απολύτως ανιδιοτελώς στη δυσκολότερη εποχή του λίγο πριν από τις ευρωεκλογές. Είμαι υπερήφανος που υπήρξα υποψήφιος ευρωβουλευτής της Ελιάς, ενός αξιόλογου κι ελπιδοφόρου πολιτικού εγχειρήματος συσπείρωσης του χώρου και ανάδειξης νέων ανθρώπων στο προσκήνιο που υπονομεύτηκε ανελέητα από την κομματική καμαρίλα.

Στρατεύτηκα επίσης με το ΠΑΣΟΚ ως υποψήφιος βουλευτής Καστοριάς στην ιστορική αναμέτρηση του Ιανουαρίου του 2015 υπερασπιζόμενος την αλήθεια τότε που ήταν απαγορευτικό να δηλώνεις ΠΑΣΟΚ εν όψει του επελαύνοντος ΣΥΡΙΖΑ.

Στρατεύτηκα ακόμα και το Σεπτέμβριο του 2015 υπό την παρούσα ηγεσία παρότι βρέθηκα απέναντί της στις εσωκομματικές εκλογές ελπίζοντας καλόπιστα ότι οι φόβοι μου θα διαψευστούν. Εκανα λάθος.

Ανεξάρτητα από τις εκάστοτε δυσκολίες τότε αισθανόμουν ότι υπηρετώ κάτι που είχε νόημα. Που έβγαζε κάπου. Που άξιζε τον κόπο. Σήμερα αισθάνομαι ότι δεν υπηρετώ τίποτε απολύτως.

Δεν μου ταιριάζει ο ρόλος του εσωκομματικού γκρινιάρη και υπονομευτή. Δεν προτίθεμαι να κάνω αυτά που υπέστην από άλλους την περίοδο που το ΠΑΣΟΚ ήταν εθνικά υπεύθυνο. Η στοιχειώδης εντιμότητα επιβάλλει αφ ης στιγμής διαφωνώ στρατηγικά με ένα πολιτικό εγχείρημα να αποχωρήσω.

Ως εδώ λοιπόν. Η προσωπική πολιτική μου αξιοπρέπεια δεν μου επιτρέπει να συνεχίσω να βαυκαλίζομαι ότι όλη αυτή η αρρωστημένη κατάσταση μπορεί να οδηγήσει κάπου αλλού εκτός από το απόλυτο αδιέξοδο.

Ο τόπος έχει ανάγκη, ζωτική ανάγκη από το κόμμα χωρίς όνομα. Από ένα φρέσκο εγχείρημα που θα συνδυάζει αρμονικά την εμπειρία με την ανανέωση, που θα φέρει στο προσκήνιο νέα πρόσωπα και που θα συναρπάσει με την τόλμη και τη φρεσκάδα των ιδεών και των προτάσεών του την πολιτικά ανεκπροσώπητη ελληνική κοινωνία των πραγματικά μη προνομιούχων της σύγχρονης εποχής μακριά από αριστερές ιδεοληψίες και παλαιδεξιούς συντηρητισμούς. Ενα κόμμα που θα σπάσει τα φθαρμένα κομματικά στεγανά και θα μιλήσει με όρους πραγματικής κοινωνίας για το νέο μεταρρυθμιστικό, λαϊκό εκσυγχρονισμό που χρειάζεται η χώρα σε όλα τα επίπεδα.

Ένα τέτοιο πολιτικό σχέδιο μπορώ να το υπηρετήσω με πάθος και ενθουσιασμό. Η αποχώρησή μου από την Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ δεν συνιστά συνεπώς και αποχώρηση από την ευρύτερη πολιτική, ούτε ιδιώτευση, ούτε αποχή από τη δραστηριοποίησή μου ως ενεργού πολίτη. Το ταπεινό πολιτικό μου μέγεθος θα είναι πάντοτε διαθέσιμο στην υπηρεσία των πολιτικών στόχων που περιέγραψα αν και όποτε προκύψουν.

Κλείνοντας θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν μετανιώνω για τίποτα. Αυτό που έζησα ήταν ένα συναρπαστικό ταξίδι που με έφερε σε επαφή με ενδιαφέροντες ανθρώπους και μου χάρισε αρκετούς πραγματικούς φίλους ζωής. Η μόνη διαφορά είναι ότι εμένα σε αντίθεση με τον ποιητή δεν μου αρκεί το ταξίδι. Επιζητώ και μια Ιθάκη. Και πιστεύω ότι θα την βρω αργά ή γρήγορα.

Παναγιώτης Κωστούλας

Η φτώχεια στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ…

Του Γιάννη Παντελάκη

Ήρθαν στην εξουσία για ν αντιμετωπίσουν την ανθρωπιστική κρίση και να σταματήσουν να λιποθυμούν τα παιδιά από την πείνα όπως έλεγαν. Εργαλειοποίησαν ένα υπαρκτό πρόβλημα για να κερδίσουν την εξουσία. Δυο χρόνια μετά και η κρίση έχει επιδεινωθεί, η φτωχοποίηση έχει μεγεθυνθεί. Περιορίζουμε ακόμα και τα τρόφιμα, δείχνουν τα στοιχεία. Τον Ιανουάριο αγοράσαμε 10% λιγότερα, τον Μάρτιο η μείωση έφτασε στο 15% !

Δεν χρειάζεται να δούμε τους ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια ή εκείνους που περιμένουν να τελειώσουν οι λαϊκές για να μαζέψουν τα περισσεύματα. Μιλάνε τα στοιχεία. Την πρώτη χρονιά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχαμε τις μεγαλύτερες μεταβολές όλων των δεικτών που σχετίζονται με τη φτώχεια και τη μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος. Η σχετική φτώχεια (το ποσοστό εκείνων που ζουν σε νοικοκυριά με διαθέσιμο εισόδημα χαμηλότερο από το κατώφλι της φτώχειας), αυξήθηκε κατά 8%. Το 2014 είχε μειωθεί κατά 7,1% (έκθεση Τράπεζας της Ελλάδος).

Το 2010, η αύξηση εκείνων που αδυνατούν να καλύψουν έκτακτες δαπάνες ήταν 28,2%, το 2015 έφτασε στο 53,4%. Από την μια μειώθηκε το διαθέσιμο εισόδημα, από την άλλη κατέρρευσαν οι αποταμιεύσεις. Ακόμα αυξήθηκε (σε 14,3% από 10,2% το 2010) το ποσοστό των νοικοκυριών που αδυνατεί να πληρώσει τόκους δανείων και ενοίκια (Ινστιτούτο Εργασίας ΓΣΕΕ).

Τα στοιχεία κουράζουν, αλλά είναι αποκαλυπτικά. Το 39% του πληθυσμού στερείται βασικά υλικά αγαθά και υπηρεσίες, όπως φαγητό και θέρμανση, τα ποσοστά αυτά αυξάνονται στις ηλικίες 0-17 ετών. Περισσότεροι από 4,5 εκατ. Έλληνες αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της φτώχειας με τα παιδιά να απειλούνται περισσότερο (Ελληνική Στατιστική Αρχή).

Η δεύτερη χρονιά διακυβέρνησης από τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ήταν ακόμα πιο επώδυνη για τους οικονομικά αδύνατους, ενώ παράλληλα οδηγήθηκαν στην φτωχοποίηση μεγάλες κοινωνικές ομάδες που έως τότε κατάφερναν να αντεπεξέλθουν στα στοιχειώδη. Η κατάσταση περιγράφεται ως δραματική και θα αποτυπωθεί σύντομα και με τα στοιχεία που θα δουν το φως της δημοσιότητας. Αρκεί μόνο να υπολογίσουμε τις μεγάλες ομάδες που αμείβονται με 300 ευρώ τον μήνα, τους συνταξιούχους στους οποίους καταργήθηκε το ΕΚΑΣ, τους μακροχρόνια άνεργους που δεν παίρνουν κανένα επίδομα κ.ο.κ.

Η ανθρωπιστική κρίση είναι υπαρκτό και μεγάλο πρόβλημα και σαν τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί. Ν' αποτελέσει προτεραιότητα και να αντιμετωπιστεί μ' έναν ουσιαστικό τρόπο. Και όχι με κορώνες και πυροτεχνήματα…

liberal.gr