Ο νέος βολεμένος άνθρωπος

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Ενας τύπος ανθρώπου που ευδοκιμεί σήμερα, ανάμεσα σε πολλούς άλλους που έχει διαμορφώσει η εφταετία των μνημονίων, είναι αυτός του βολεμένου, δεξιού ή αριστερού πλέον δεν έχει καμία σημασία. Εχει τη δουλίτσα του, το σπιτάκι του, το αυτοκινητάκι του και λέει ότι καλά είναι εκεί, αδιαφορεί πά' να πει για τους πάσχοντες και τους απεγνωσμένους, για τους χιλιάδες επαίτες που συναντούμε σε κάθε βήμα μας.

Εχει πάψει πια να αναζητεί νέες μορφές πολιτικής δράσης, που πιθανώς θα έβγαζαν από το αδιέξοδο τη χώρα. Αρκείται στο κλασικό μοτίβο τού ποιος κατέχει την εξουσία· ε, με αυτόν θα πορευτεί και ας είναι ο εξουσιάζων ένας μικρός τύραννος.

Οχυρωμένος συνήθως πίσω από την ιδεολογία του, η οποία έχει συγκροτήσει την κοσμοεικόνα του, έχει πάψει να ακούει ή να συνομιλεί ή να νοιάζεται για τις δυσμενείς για τους πολλούς εξελίξεις γύρω του. Αρνείται εναλλακτικές λύσεις και τη βαθιά υπαρξιακή - φιλοσοφική - πολιτική έννοια της αλληλεγγύης και σχεδόν ειρωνεύεται όσους προσπαθούν να ζήσουν «εκ των ενόντων» ή αναζητούν κάτι πιο ίσο, πιο ανθρώπινο για τις κοινωνίες.

Δεν ταράσσεται. Δεν του περισσεύουν δάκρυα. Δεν συμπάσχει. Εύκολα απαξιώνει «ιερά πρόσωπα» που εκφράζουν διαφορετική από τη δική του άποψη. Δεν γνωρίζει το μέτρον. Αγνοεί την ευγένεια. Πηγαίνει σε πολιτιστικές εκδηλώσεις, βάρβαρον, όμως, έχων ψυχή. Είναι ενήμερος περί τα «κοσμικά» (και τα αθλητικά βεβαίως - φτωχέ Ξενοφάνη...)

Ομιλεί χυδαία, θεωρώντας ο καψερός ότι μιλάει λαϊκά (μπορεί να σου πετάξει και στα μούτρα ότι «δεν υπάρχει χυδαία γλώσσα, υπάρχουν χυδαίοι άνθρωποι»).

Εύκολα μετατρέπει μια συλλογική «επιτυχία» σε προσωπική (του)· κοκορεύεται και αυτοεπαινείται χωρίς ενδοιασμό. Α, πλειστάκις (πάντοτε, εννοείται) αυτοχαρακτηρίζεται αριστερός. Τον μπαγάσα· αδυνατεί να κατανοήσει ότι εξευτελίζει την ίδια την Αριστερά και όσους έχουν πραγματικά πονέσει γι' αυτήν. (Ποια Αριστερά, και μ.... Την εξουσία να διατηρήσουμε πάση θυσία - όσοι διαφωνούν είναι πολύ αριστεροί, άρα ανεδαφικοί ή, ακόμη ακόμη, δεξιοί).

Ο βολεμένος απαντά σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, σε όλες, μάλλον, τις πολιτικές φατρίες - ακόμη κι ένας αχθοφόρος ονειρεύεται έναν ή πολλούς υφισταμένους του. Εντάξει, δεν είναι γέννημα θρέμμα της κρίσης (πάντοτε υπήρχε), απλώς τώρα οράται και μέσα στην Αριστερά - κι έτσι μάθαμε ότι το ηθικό της πλεονέκτημα ήταν ένας συγκεκαλυμμένος τρόπος της μνησικακίας και της αδυναμίας για κατάληψη της εξουσίας.

Θα πει κανείς, λειψή είναι η παιδεία μας, έτσι είναι οι άνθρωποι - μπα; Και η γλώσσα; Ο πολιτισμός; Η αλληλεγγύη; Καλά, τώρα. Ρομαντισμοί παλιάς κοπής, θα πει ο επικρατών νέος τύπος του βολεμένου, πιο επικίνδυνος ίσως τύπος και από τον κόλακα και τον ρουφιάνο. (Μην ταυτίσουμε τις τρεις έννοιες - θα αδικηθούν μερικοί «αφελείς» που δεν ξέρουν πού πάν' τα τέσσερα). 

 efsyn.gr 

Εν μέσω της μεγαλύτερης απεργίας πείνας ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει… roaming με το Ισραήλ!

Καθώς οι Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι αντιμετωπίζουν πλέον άμεσα τον κίνδυνο θανάτου, ύστερα από 22 ημέρες απεργίας πείνας, ο Νίκος Παππάς βρέθηκε στο Ισραήλ για να υπογράψει συμφωνία… περιαγωγής στα κινητά τηλέφωνα μεταξύ Ελλάδας – Ισραήλ.

Είχε προηγηθεί λίγες ημέρες νωρίτερα η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να καταψηφίσει το ψήφισμα της UNESCO που ασκούσε κριτική στο Τελ Αβίβ για την δράση του σε κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.

Μιλώντας στο info-war.gr ο Παλαιστίνιος πρέσβης στην Αθήνα, Μαρουάν Τουμπάσι, εξέφρασε την έκπληξή του για την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης στην ψηφοφορία της UNESCO. «Δεν έχουμε λάβει εξηγήσεις από τις χώρες που καταψήφισαν η απείχαν από την ψηφοφορία» είπε ο ίδιος, επισημαίνοντας ότι περίμενε διαφορετική στάση από μια χώρα σαν την Ελλάδα η οποία ζητά την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου σε όλα τα επίπεδα.

«Οι Έλληνες και οι Παλαιστίνιοι γνωρίζουν τι σημαίνει να βρίσκεσαι υπό κατοχή» επεσήμανε με νόημα ο Παλαιστίνιος πρέσβης.

Ο ίδιος αποκάλυψε ότι η παλαιστινιακή αρχή σε συνεργασία με τις αραβικές χώρες, που κατέθεσαν την σχετική πρόταση στην UNESCO, είχαν αποδεχθεί όλες τις τροποποιήσεις που ζήτησε η ΕΕ προκειμένου να υπερψηφίσει την απόφαση. Το αποτέλεσμα όμως ήταν ότι παρά τις αλλαγές οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες αθέτησαν τη συμφωνία.

Να σημειωθεί πάντως ότι άλλες χώρες της ΕΕ όπως η Ισπανία και η Γαλλία προτίμησαν να απέχουν ενώ η Σουηδία υπερψήφισε την απόφαση – σε αντίθεση με την Ελλάδα η οποία με εντολή του Νίκου Κοτζιά καταψήφισε.

  info-war.gr 

Πόσο θα κοστίσει το Brexit στην Ελλάδα

Στο 0,4% έως 0,8% του ΑΕΠ, δηλαδή από 800 εκατομμύρια μέχρι 1,6 δισ. ευρώ υπολογίζεται, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Τράπεζας της Ελλάδος, ότι μπορεί να είναι το κόστος, μετά το 2019, των επιπτώσεων για την Ελλάδα από την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ, όπως ανέφερε ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Κατρούγκαλος.

Διευκρίνισε πάντως, ότι «δεν υπάρχουν ακόμα πλήρεις και οριστικές εκτιμήσεις για το κόστος εξόδου» σημειώνοντας, ότι σωστές εκτιμήσεις των οικονομικών συνεπειών θα γίνουν αφού ενεργοποιηθούν οι σχετικοί μηχανισμοί και ολοκληρωθεί η διαδικασία εξόδου που προβλέπεται τον Μάρτιο του 2019.

Σημείωσε δε ότι μπορεί να υπάρξει απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης και να δοθεί παράταση ή να υπάρξει μεταβατική περίοδος για ορισμένα θέματα.

Πόσο θα κοστίσει το Brexit στην Ελλάδα

Ενημερώνοντας τα μέλη της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Βουλής, για τη διαδικασία εξόδου της Μεγάλης Βρετανίας από την ΕΕ, ο κ. Κατρούγκαλος εκτίμησε, ότι ο τομέας που θα υποστεί τις σοβαρότερες επιπτώσεις στη χώρα μας θα είναι ο τουρισμός, ενώ σημείωσε, επικαλούμενος πάντα στοιχεία της ΤτΕ, ότι η πτώση των συναλλαγματικών εσόδων υπολογίζεται να είναι της τάξεως, από 2,29% έως 6,3% επί του συνολικού όγκου των εσόδων που προέρχονται από Βρετανούς τουρίστες.

Απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις βουλευτών, ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών μίλησε για αύξηση του κόστους των διδάκτρων για τους περίπου 12.000 Έλληνες φοιτητές που σπουδάζουν στην Αγγλία, τόνισε ότι για την κυβέρνηση είναι κεντρικό ζήτημα να παραμείνουν στο ίδιο επίπεδο, ενώ εκτίμησε ότι δεν θα υπάρξουν συνέπειες για την ελληνική ναυτιλία.

Ακόμα, ο κ. Κατρούγκαλος μίλησε για σημαντικά ζητήματα που έπονται της διαπραγμάτευσης και για τα οποία υπάρχουν, όπως είπε, διάφορες απόψεις, όπως στο να ενισχυθεί η δημοσιονομική ικανότητα της ΕΕ με επιβολή έμμεσης φορολογίας ή ειδικού φόρου στις χρηματιστηριακές συναλλαγές, σημειώνοντας ότι η εισφορά της Μεγάλης Βρετανίας στον Ευρωπαϊκό Προϋπολογισμό είναι 16,5 δισ. ευρώ, στο σύνολο των 142 δισ. ευρώ.

Παράλληλα, χαρακτήρισε ενδιαφέρουσα την πρόταση της Ιταλίας να διατεθούν οι 73 έδρες που κατέχει σήμερα η Μεγάλη Βρετάνια στα κράτη μέλη της ΕΕ και όχι να καταργηθούν, όπως υποστηρίζουν άλλα κράτη.

Ο κ. Κατρούγκαλος τόνισε ακόμα, ότι για την κυβέρνηση, ένα κεντρικό ζήτημα της διαπραγμάτευσης είναι η διεκδίκηση έδρας για τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων, σημειώνοντας ότι έχει συσταθεί ειδική επιτροπή με επικεφαλής την περιφερειάρχη Αττικής, Ρένα Δούρου και με την συμμετοχή εκπροσώπων των φαρμακοβιομηχανιών και κάλεσε και όλα τα κόμματα να βοηθήσουν στην επίτευξη αυτού του στόχου.

«Το μέλλον της Ευρώπης δεν μπορεί να είναι η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου, η αύξηση των ανισοτήτων και η υπονόμευση του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου, γι’ αυτό οι λαοί της ηπείρου μας πρέπει να θέσουν πάνω σε νέες ράγες το ευγενικό όραμα της ενωμένης Ευρώπης» κατέληξε ο κ. Κατρούγκαλος. 

imerisia.gr           

Νέο ασφαλιστικό «χαράτσι» για 1,4 εκατ. ελεύθερους επαγγελματίες

Την αλλαγή του τρόπου υπολογισμού των ασφαλιστικών εισφορών από το 2018 για 1,4 εκατ. ελεύθερους επαγγελματίες,αυτοαπασχολούμενους και αγρότες που αποκάλυψε η εφημερίδα "Ειδήσεις" επιβεβαίωσε η υπουργός Εργασίας, Εφη Αχτσιόγλου.

Σύμφωνα με ρύθμιση που θα περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο - σκούπα που θα κατατεθεί στη βουλή, η αύξηση της βάση υπολογισμού των ασφαλιστικών εισφορών θα προέλθει από τον νέο τρόπο υπολογισμού. Αντί οι εισφορές να υπολογίζονται επί του φορολογητέου εισοδήματος των ελεύθερων επαγγελματιών ή των επιτηδευματιών, θα υπολογίζονται επί του φορολογητέου εισοδήματος προσαυξημένου κατά το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών που καταβλήθηκαν την προηγούμενη χρονιά.Αυτό θα οδηγήσει σε νέα μεγάλη επιβάρυνση τους ελεύθερους επαγγελματίες που κάποιοι υπολογίζουν ακόμη και 8 ποσοστιαίες μονάδες. Κάτι που θα προκαλέσει νέο σοκ στους ασφαλισμένους καθώς θα πρόκειται για νέο χαράτσι.

Για το λόγο αυτό, και για να μην προκληθούν μεγάλες επιβαρύνσεις, όπως ανέφερε η υπουργός, το 2018 θα υπάρξει μία έκπτωση 15% ,η οποία θα οδηγεί περίπου στην ίδια επιβάρυνση για τους ασφαλισμένους.

Ωστόσο, απέφυγε να πει ότι από το 2019 και μετά οι ασφαλιστικές εισφορές θα υπολογίζονται επί του αθροίσματος των φορολογητέων κερδών και των ασφαλιστικών εισφορών χωρίς να υπάρχει καμία απολύτως έκπτωση. Στην περίπτωση που δεν υπάρξει εκ νέου έκπτωση τότε η επιβάρυνση θα είναι μεγάλη.

Νέο ασφαλιστικό «χαράτσι» για 1,4 εκατ. ελεύθερους επαγγελματίες

Οπως ανέφερε το Σάββατο η «Ημερησία», έμμεση αύξηση ασφαλίστρων για τους ελευθερους επαγγελματίες φέρνει σε δυο φασεις, μερικώς από το 2018 και πληρως το 2019, η "κρυφή" συμφωνία του υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης με τους δανειστές να μην αφαιρούνται από το εισοδημα οι ασφαλιστικες εισφορές που καταβλήθηκαν το προηγούμενο έτος.

Για να αποφευχθεί η απότομη επιβάρυνση που θα προκύψει, προβλέπεται το 2018 να λαμβάνεται υπόψη για την επιβολή των ασφαλίστρων στον ΕΦΚΑ το 85% του φορολογητέου εισοδήματος μαζί με τις αναλογούσες εισφορές (θα γίνεται έκπτωση 15%).

Και από το 2019 να ισχύσει το νέο μέτρο πλήρως για το 100% του εισοδήματος συμπεριλαμβανομένων των εισφορών. Την είδηση ότι επίκειται αλλαγή στον υπολογισμό των ασφαλιστικών εισφορών έδωσε το μεσημέρι της Παρασκευής Ευρωπαίος αξιωματούχος ο οποίος μίλησε για μια μεταβατική λύση ενώ η κυβέρνηση και το αρμόδιο υπουργείο αποσιώπησαν το θέμα.

Στελέχη του υπουργείου σημειώνουν ότι για τον υπολογισμό της σύνταξης πχ των μισθωτών λαμβάνονται υπόψη οι ακαθάριστες αποδοχές, δηλαδή δεν αφαιρούνται οι εισφορες. Και πως το ίδιο θα πρέπει να γίνεται και για τους ελεύθερους επαγγελματίες.  Μένει, πάντως, να διευκρινιστεί αν οι εισφορές θα ...φορολογούνται και από πάνω.

Σύμφωνα με το euro2day, o λογαριασμός βγάζει, σύμφωνα με τους πρώτους υπολογισμούς, αυξήσεις εισφορών κατά 110 ευρώ κατά μέσο όρο τον μήνα. Ενδέχεται δε να ανέβει ακόμη περισσότερο σε ορισμένες περιπτώσεις ελεύθερων επαγγελματιών, με ετήσιο εισόδημα από 7.033 ευρώ και πάνω.

Για παράδειγμα, ελεύθερος επαγγελματίες, π.χ. έμπορος, με ακαθάριστο εισόδημα προ φόρου το 2016 στις 8.500 ευρώ και καθαρό στις 7.000, σύμφωνα με το νόμο Κατρούγκαλου καλείται να καταβάλλει τον μήνα για κύρια ασφάλιση και υγεία (20% συν 6,95% αντίστοιχα) τις κατώτερες δυνατές εισφορές, ήτοι 157,9 ευρώ. Εφόσον αλλάξει η βάση υπολογισμού των εισφορών και ο υπολογισμός γίνεται πλέον στο ακαθάριστο ετήσιο εισόδημα, οι εισφορές του θα αυξηθούν στα 191 ευρώ μήνα, ή επιπλέον 33,1 ευρώ που αντιστοιχούν σε αύξηση της τάξης του 18%.

Σχετικά με τις συντάξεις, η κ. Αχτσιόγλου τόνισε ότι τα 2/3 των συνταξιούχων δεν θα υποστούν καμία μεταβολή στις συντάξεις τους και ότι η ελληνική κυβέρνηση κατάφερε μια συμφωνία μηδενικού δημοσιονομικού αποτελέσματος για την περίοδο 2019 και 2020.

Παραλάβαμε ένα ασφαλιστικό σύστημα με λεηλατημένα αποθεματικά, πλήρως ανορθολογικό, ένα σύστημα που είχε κάνει την εισφοροδιαφυγή συστατικό κομμάτι - την ήξερε, τη μέτραγε και την άφηνε εκεί που ήταν - και ταυτόχρονα παραλάβαμε μια αγορά εργασίας πλήρως απορρυθμισμένη, με την ανεργία στο 27%, επισήμανε η υπουργός Εργασίας, υπογραμμίζοντας: Βλέπουμε ενιαία την αγορά εργασίας και το ασφαλιστικό σύστημα. Δουλεύουμε σε ένα συνολικό σχέδιο με στόχους: την ανάσχεση της ανεργίας, την καταπολέμηση της αδήλωτης και υποδηλωμένης εργασίας. Μικτά κλιμάκια διενεργούν ελέγχους αυτό το διάστημα για την καταπολέμηση της παραβατικότητας στην αγορά εργασίας, κάτι που θα φέρει και πόρους στο ασφαλιστικό σύστημα.

Αναφερόμενη στα εργασιακά, η κ. Αχτσιόγλου σημείωσε: Θα νομοθετήσουμε σήμερα ότι, από τον Σεπτέμβρη του 2018, θα επανισχύσουν οι βασικές αρχές των συλλογικών διαπραγματεύσεων ( η ευνοϊκότερη ρύθμιση και η επεκτασιμότητα των κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας). Με αυτόν τον τρόπο, θα δοθεί ξανά η δυνατότητα στους εργαζόμενους να διεκδικούν και να υπογράφουν συμβάσεις με υψηλότερους μισθούς και καλύτερους όρους εργασίας.

Γαλλία

Το θετικό μήνυμα των γαλλικών εκλογών είναι η ήττα της ακροδεξιάς. Χρειάζεται μια ουσιαστική στροφή της κυρίαρχης πολιτικής στην Ευρώπη, χρειάζεται μια κοινωνική Ευρώπη που θα λειτουργεί με γνώμονα τις ανάγκες των λαών, τόνισε η υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου, μιλώντας στον ρ/σ Real FM, για να προσθέσει ότι η νίκη του Μακρόν έχει ιδιαίτερη σημασία για τη χώρα μας διότι, όπως είπε, αναμένεται να είναι αρωγός στην μάχη της ελληνική κυβέρνησης για τη ρύθμιση του κρίσιμου ζητήματος του ελληνικού χρέους, που θα σημάνει και την έξοδό μας από τα προγράμματα επιτροπείας.

 ΑΠΕ-ΜΠΕ, enikonomia.gr           

«Γράψε ό,τι γνωρίζεις ελεύθερα, χωρίς συστολήν»

Του Παντελή Μπουκάλα

Ε​​χουμε έναν εξαιρετικό τρόπο στα μέρη μας να τιμάμε τις διάφορες Ημέρες, θεσμοθετημένες από τον ΟΗΕ ή άλλους διεθνείς οργανισμούς: Τις προσπερνάμε με περήφανη σιωπή ή, αν ασχοληθούμε μαζί τους, θέτουμε σε κίνηση δύο μηχανές: τον αυτοαντιγραφέα κατ’ αρχάς, που, σαν εξελιγμένο, ημισκεπτόμενο φωτοτυπικό, έχει την ικανότητα να ανατυπώνει την περυσινή ή την προπέρσινη ανακοίνωση ή προκήρυξή μας και να προσαρμόζει μόνος του τη χρονολογία ή κάποια ονόματα. Η προσαρμογή της χρονολογίας πάντως δεν είναι αναγκαία, αφού οι προκηρύξεις (και οι αφίσες) κομμάτων, συνδικάτων και οργανώσεων σπανίως αναγράφουν το έτος και τον μήνα στον οποίο αναφέρονται. Λογικό. Εφόσον οι συντάκτες τους λένε πάντα την Αλήθεια και μόνο την Αλήθεια, τα κείμενά τους αποτελούν αποσπάσματα από τον Λόγο της Αυθεντίας, άρα δεν υπόκεινται στον χρόνο. Δεν επηρεάζονται λοιπόν από τα γεγονότα, την καθημερινότητα, την πραγματική πολιτική, αν όχι την πραγματική ζωή. Είναι εξ επιφοιτήσεως, υπερβατικά, μεταφυσικά. Γι’ αυτό και επιδρούν ελάχιστα στον κόσμο τούτο, τον μόνο υπάρχοντα πάντως.

Αν δεν λυθεί το πρόβλημα με τον αυτοαντιγραφέα, επιστρατεύεται η δεύτερη μηχανή: ο αυτόματος μεταφραστής. Ημισκεπτόμενος και αυτός. Ωστε να μπορεί να διαισθάνεται την ιδεολογική μας επιθυμία, την πολιτική μας βούληση, και να αποκωδικοποιεί το μήνυμα της τάδε Ημέρας προσαρμόζοντάς το στην όρεξή μας. Και η όρεξή μας είναι να νιώθουμε δικαιωμένοι πάντα και στα πάντα. Και να θεωρούμε τη «δικαίωσή» μας, το διαχρονικό Δίκιο μας, απόρροια κάποιου νόμου της Ιστορίας.

Ποιο είναι λόγου χάρη το νόημα της 8ης Μαρτίου, της Ημέρας της Γυναίκας; Ο αυτοαντιγραφέας και ο αυτόματος μεταφραστής, αρμονικά συνεργαζόμενοι, μας το προσφέρουν έτοιμο, σε απλή και εύληπτη μορφή: «Επί των ημερών μας, η θέση της γυναίκας ήταν πολύ καλύτερη / Επί των ημερών σας είναι πολύ χειρότερη». Ποιοι καπαρώνουν το «μας» και ποιοι υποβιβάζονται στο «σας» είναι επίσης απλό: όλοι, εναλλάξ, ανάλογα με το ποιος χειρίζεται τα μηχανήματα. Ετσι συμβαίνει άλλωστε με τον μανιχαϊσμό, που εμείς εδώ τον εφαρμόζουμε στην αγριότερη εκδοχή του: ο κόσμος συγκροτείται από δύο μισά, ένα ολοφώτεινο, «το δικό μας», και ένα κατασκότεινο, «το δικό τους». Μια δεύτερη στιγμή μπροστά στον καθρέφτη, όταν πέσει το κύμα του αυτοθαυμασμού, δεν επιτρέπεται. Γλιτώνουμε έτσι από τον κόπο να σκεφτούμε ότι ίσως υπάρχει κατιτίς το ενδιάμεσο, μια ποικιλία, μια κλιμάκωση.

Η ίδια ακριβώς φόρμουλα, «Επί των ημερών μας / Επί των ημερών σας...», διανθισμένη ενίοτε με «καλολογικά στοιχεία», όπως λέγαμε παλιά, όταν γράφαμε έκθεση, χρησιμοποιείται και για να μεταφραστεί στο βολικό μας ιδιόλεκτο το μήνυμα της Πρωτομαγιάς. Αλλά και της Παγκόσμιας Ημέρας Δασοπονίας, της Παγκόσμιας Ημέρας Υγείας, των εθνικών επετείων, ακόμα και των θρησκευτικών πανηγύρεων, οπότε στρατεύουμε τις ουράνιες δυνάμεις στα δικά μας χρώματα. Γιατί δεν αρκεί να είναι Ελληνας ο Θεός. Πρέπει να παίζει στην ομάδα μας, να συμμετέχει και στους εκλογικούς μας συνδυασμούς.

Κάπως έτσι, καθόλου περίεργο, υποδεχτήκαμε και την Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου, την περασμένη Τετάρτη, 3 Μαΐου. Πιστοί στις συνήθειές μας, συνήθειες μιας βαθιάς πνευματικής οκνηρίας και μιας πολιτικής μικρότητας, ζορίσαμε το νόημα της ημέρας για να το φέρουμε στα κουτά μέτρα μας. Οσοι ασχολήθηκαν δηλαδή, γιατί από την πλευρά των καναλιών και των εφημερίδων δεν εκδηλώθηκε ιδιαίτερο ενδιαφέρον· με τόσο κατάφωρη τη μεροληψία και τη στράτευσή τους, με τόσο ποδοσφαιρική-οπαδική τη δημόσια εικόνα των συντριπτικά περισσότερων, δύσκολα θα γινόταν αποδεκτός πιθανός ισχυρισμός τους ότι πολιτεύονται με άξονα τους γραπτούς και άγραφους κώδικες δεοντολογίας, που ορίζουν τα της πολυφωνίας και της (μάλλον ανεπιθύμητης) αντικειμενικότητας.

Ως εκ τούτου, μάλλον θα ήχησαν ενοχλητικά στ’ αυτιά τους, αν όχι απαράδεκτα, όσα δήλωσε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με αφορμή την Ημέρα Τύπου, ο κ. Αντόνιο Ταγιάνι, γνώστης των πραγμάτων και πεπειραμένος: «Πραγματική δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την ελευθερία του Τύπου. Ως πρώην δημοσιογράφος, αναγνωρίζω πόσο απαραίτητο είναι να μπορεί κάποιος να εργάζεται ανεξάρτητα. Χωρίς αυτή την ελευθερία δεν μπορεί να υπάρχει πολιτικός έλεγχος, διαφάνεια, καταπολέμηση της διαφθοράς, χρηστή διακυβέρνηση, ελευθερία λήψης αποφάσεων».

Τι μας πληροφόρησε λοιπόν η αγαπημένη μας φόρμουλα, εφαρμοζόμενη στην Ημέρα της Ελευθερίας του Τύπου; Απλό είναι, και πάλι: «Επί των ημερών μας η διαπλοκή ήταν ηπιότερη και η ελευθεροτυπία περισσότερη / Επί των ημερών σας η διαπλοκή είναι χειρότερη και η ελευθεροτυπία λιγότερη». Και πάμε παρακάτω... Το μόνο που μαθαίνουμε έτσι είναι πως η επιθυμία ελέγχου του Τύπου και από ποικίλες εξουσίες, πολιτικές, οικονομικές, ποδοσφαιρικές, είναι διαχρονική. Πόσο διαχρονική είναι θα το διαπιστώσουμε αν βάλουμε μπροστά μια τρίτη μηχανή (ας τη βαφτίσουμε Υποκινητή Μνήμης ή Συντηρητή Ιστορίας), για να βρεθούμε στα γενέθλια της νεοελληνικής δημοσιογραφίας αλλά και της λογοκριτικής επιθυμίας: στη σκηνή ενός κρίσιμου ενδοεπαναστατικού συμβάντος, στο Μεσολόγγι, το 1826.

Πρωταγωνιστές ο Ελβετός Ιωάννης-Ιάκωβος Μάγερ, ψυχή των «Ελληνικών Χρονικών», απ’ όπου μάθαινε για τον Αγώνα και ο Σολωμός, και ο Σουλιώτης Γεώργας Τζαβέλας. Αφηγητής ο Νικόλαος Κασομούλης, στα «Ενθυμήματα στρατιωτικά της Επαναστάσεως των Ελλήνων».

Και ο Νότης Μπότσαρης γκρίνιαζε ότι «εκείνος ο εφημεριδογράφος όλο τζαμπουνάγει, και δεν ηξεύρει τι γράφει», ο Γεώργας Τζαβέλας όμως πέρασε στην έμπρακτη διαμαρτυρία. Κάτι θα του ψιθύρισαν οι καλοθελητές και σπεύδει στο τυπογραφείο. «Πού είναι, ωρέ, το φημερίδα οπού έγραψες – για διάβασέ το να το ακούσω», λέει αυστηρά στον τυπογράφο Γεώργιο Μενσθέα. «Αρχισεν ο Μενεσθεύς να αναγινώσκη· φθάνει εκεί οπού έλεγον “εις την τάμπιαν του (Μάρκου) Βότζιαρη” και ο Τζαβέλας τον λέγει: “Στάσου! Πού είναι ο Μάρκος Βότζιαρης, που τον έγραψες μέσα: Τι θέλει σ’ αυτό τον ντάμπια – αυτός απέθανεν!” Ο Μενεσθεύς προσπαθούσεν να τον πείση ότι το όνομα ετούτο εδόθη προς τιμήν. (...) Θυμώνει ο Τζαβέλας, τον υβρίζει και αρπάζει τα φύλλα να τα ξεσχίση».

Τι απέγινε; «Στηρίζοντες οι Στρατηγοί Κότζικας, Στορνάρης, Μήτζιος Κοντογιάννης την εφημερίδαν, είπον εις τον Μέγερ: “Οταν σκοπεύεις να τυπώσης, ζήτησε δύναμιν να σε δώσωμεν, και γράψε ό,τι γνωρίζεις ελεύθερα, χωρίς συστολήν, τα καλά και τα κακά μας”». Δύο αιώνες μετά, φοβάμαι ότι πλήθυναν οι Τζαβελαίοι και λιγόστεψαν οι Ραζηκοτσικαίοι. Ισως γι’ αυτό θυμίζω κάθε τόσο τα «γενέθλια».





kathimerini.gr

         

Γιατί παραιτείσαι ρε; Χαλάς την πιάτσα…

Ενας άσημος άνθρωπος από την Θεσπρωτία, βοηθός διαιτητή, που έκανε ένα σοβαρό λάθος, έσωσε την τιμή της ελληνικής Πολιτείας. Ζήτησε συγγνώμη και παραιτήθηκε. Ολοι οι άλλοι είναι στις θέσεις τους παρά τα αίσχη του τελικού

Του Γιώργου Καρελιάς

Ο τελικός αγώνας για το Κύπελλο Ελλάδας κρίθηκε με ένα γκολ οφσάιντ. Για τους εντελώς αδαείς, ήταν άκυρο, δεν έπρεπε να μετρήσει. Ε και; Μήπως το πρώτο ήταν ή θα είναι το τελευταίο; Εδώ έχουν κριθεί παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα από διαιτητικά λάθη, σιγά που θα στάξει η ουρά του γαϊδάρου για ένα μίζερο ελληνικό Κύπελλο.

Δεν είναι, λοιπόν, αυτό το θέμα μας, δεν είναι όσα συνέβησαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Αλλά όσα αίσχη συνέβησαν ΠΡΙΝ από τον αγώνα. Και κυρίως η απαράδεκτη αφωνία που έχει πιάσει όλους τους ανευθυνοϋπεύθυνους ΜΕΤΑ το τέλος του.

Πρώτον, ένας άσημος άνθρωπος από την Θεσπρωτία, βοηθός διαιτητή, έσωσε την τιμή της Πολιτείας. Ναι, ήταν αυτός που έκανε το σοβαρό λάθος, το οποίο έκρινε τον αγώνα. Δεν γνωρίζω αν ήταν «εσκεμμένο», όπως λένε οι ηττημένοι ή ανθρώπινο. Θέλω να πιστεύω το δεύτερο, αλλά αλλού είναι η ουσία.

Δεύτερον, αυτός ο άνθρωπος δεν περίμενε κάν να γράψει την έκθεσή του ο παρατηρητής του αγώνα, να τον κρίνει και ό,τι προκύψει. Ναι, μπορεί να φοβήθηκε για το τι τον περίμενε είτε στα αποδυτήρια είτε μόλις θα έφευγε από το γήπεδο και έσπευσε να ζητήσει συγγνώμη. Ναι, αλλά το έκανε. Ανέλαβε την ευθύνη για ένα (μη) σφύριγμα και ανακοίνωσε ότι θα παραιτηθεί. Πόσους τέτοιους, σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής, έχουμε δει;

Τρίτον, όλοι οι άλλοι είναι στις θέσεις τους. Ποιοι είναι αυτοί; Πρώτα-πρώτα η διοίκηση της περιβόητης ΕΠΟ, η οποία είναι υπεύθυνη για τη διανομή των εισιτηρίων. Για την ακρίβεια, αυτή τα δίνει στις διοικήσεις των ομάδων και εκείνες τα μοιράζουν όπου γουστάρουν. Και σε χούλιγκαν ή και σε κακοποιά στοιχεία, όπως αποδείχτηκε πριν από τον αγώνα στην πόλη του Βόλου, αλλά και γύρω από το γήπεδο. Ολα όσα έκαναν το γύρο του κόσμου (εδώ). Γι’ αυτήν τη διανομή των εισιτηρίων, εννοείται, ουδείς υπεύθυνος των Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιρειών θα ελεγχθεί. Και δεν μιλάμε για οποιονδήποτε αγώνα, αλλά για τη «γιορτή» του ποδοσφαίρου, στην οποία θα πήγαιναν οπαδοί από δύο ομάδες, κάτι που δεν γίνεται σε άλλους αγώνες.

Μετά οι άλλοι, υψηλότερα ιστάμενοι, της ελληνικής Πολιτείας. Οι οποίοι πήραν την απόφαση να γίνει ο τελικός σε ένα προφανέστατα ακατάλληλο γήπεδο, στο οποίο δεν μπορούσε να γίνει κανένας, έστω στοιχειώδης, έλεγχος. Γι’ αυτό και μπούκαραν μέσα όσοι ήθελαν και με ό,τι ήθελαν. Ποιοι είναι αυτοί οι υψηλότερα ιστάμενοι; Δεν μπορεί παρά να είναι δύο. Ο αρμόδιος για τον αθλητισμό υφυπουργός και ο υπουργός για τη δημόσια τάξη.

Ο πρώτος είναι αυτός που έπρεπε να έχει καταλάβει ότι ο τελικός μόνο στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας έπρεπε να γίνει, καθώς είναι το μόνο που συγκεντρώνει τις προδιαγραφές ελέγχου και ασφάλειας. Κι αν δεν ήταν σε θέση να το καταλάβει, έπρεπε να του το είχε καταστήσει σαφές ο της Δημόσιας Τάξης συνάδελφός του.

Αλλά, θα μου πείτε, ο Τόσκας δεν μπορεί να καταλάβει ότι μέρα παρά μέρα μια χούφτα μπαχαλάκηδες ξεμπουκάρουν από το Πολυτεχνείο, πετροβολούν τη διμοιρία των ΜΑΤ, καίνε που και που κάποιο τρόλε:i και ξαναμπαίνουν μέσα σαν κύριοι. Πώς έχουμε την απαίτηση να καταλάβει πιο σύνθετα πράγματα, όπως η ασφαλής διεξαγωγή ενός αγώνα;

Από την άλλη, ο Βασιλειάδης, υφυπουργός Αθλητισμού, που πάει και στα γήπεδα ως φίλαθλος, δεν ήταν σε θέση να καταλάβει ότι δεν έπρεπε να γίνει ο αγώνας αυτός σε χώρο χωρίς στοιχειώδεις προαδιαγραφές ασφάλειας; Ή απλώς δεν μπορούσε να πει «όχι» στους ανευθυνοϋπεύθυνους της ΕΠΟ, αλλά και στις ομάδες, που «διαβεβαίωναν» ότι δεν θα ανοίξει ρουθούνι;

Ειλικρινά δεν μπορώ να πω τι από τα δύο ισχύει. Δεν αποκλείω την εκδοχή να μην είχε καταλάβει, αλλιώς γιατί να το επιτρέψει; Μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση ότι πριν από μερικούς μήνες, όταν γινόταν ο ντόρος για ένα ταξίδι του Πρωθυπουργού στο Παρίσι, που κρατήθηκε μυστικό, ο ίδιος άνθρωπος (Βασιλειάδης) είχε βγει στην τηλεόραση και είχε πει την… επική φράση «είναι υποχρεωμένος ο Πρωθυπουργός να δίνει αναφορά για το πού πηγαίνει;» (εδώ). Oταν δεν μπορείς να καταλάβεις ότι είναι αυτονόητη υποχρέωση όλων των αξιωματούχων της Πολιτείας να δηλώνουν πού πάνε, όταν πάνε με δημόσιο χρήμα, πώς να καταλάβεις πιο σύνθετα πράγματα, όπως είναι η διεξαγωγή ενός αγώνα, που απαιτεί σχεδιασμό, μέτρα, συντονισμό, ενδεχομένως σύγκρουση με ισχυρούς επιχειρηματίες και τα παρόμοια;

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τις «διαβεβαιώσεις» ότι όλα αυτά θα παταχθούν και φτάσαμε στο αίσχος του Βόλου.

Αυτοί, λοιπόν, οι δύο υπεύθυνοι δημόσιοι άνδρες, ο Τόσκας και ο Βασιλειάδης, προφανώς αισθάνονται «δικαιωμένοι» με όσα έγιναν στο Βόλο. Που είχαμε μόνο μερικά… ψιλομαχαιρώματα και όχι νεκρό. Γι’ αυτό και ουδείς αισθάνθηκε την ανάγκη να πει κάτι. Να δώσει μια εξήγηση. Μια εξήγηση, βρε αδερφέ. Ούτε συγγνώμη ούτε τίποτα. Φυσικά, ούτε λόγος για παραίτηση. Αυτά είναι για τους… βοηθούς διαιτητές!

Αλλωστε, για τις εξηγήσεις και τη συγγνώμη υπάρχει και η άποψη του διασήμου καουμπόι της οθόνης Τζον Γουέιν: «Ποτέ μη δίνεις εξηγήσεις, ποτέ μη ζητάς συγγνώμη. Είναι σημάδι αδυναμίας».      





protagon.gr

Οι Γάλλοι καταψήφισαν το πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ

Όσοι πιστεύουν ότι στις γαλλικές εκλογές νίκησε ο Μακρόν και έχασε η Λεπέν κάνουν κάποιο λάθος. Αν είχαν παρακολουθήσει τον προεκλογικό αγώνα των δύο υποψήφιων προέδρων θα διαπίστωναν ότι έχασε το πρόγραμμα και τα συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ! Υπερβολή; Καμμία.

Με τα γαλλικά μέτρα οι πραγματικά χαμένοι στις χτεσινές εκλογές ήταν δύο: Η ακροδεξιά της Λεπέν και το ΟΦΑ ( Όπου Φυσάει ο Ανεμος) του Μελανσόν. Και οι δύο κατέβασαν μια συνθηματολογία που δεν απείχε και πολύ η μία από την άλλη σε πολλά σημεία. Και η οποία καταδικάστηκε από το γαλλικό λαό που ψήφισε. Και είδε την πλάτη εκείνων που δεν ψήφισαν.

Δεν είναι τυχαίο που η Λεπέν τις τελευταίες μέρες απευθύνθηκε στους αριστερούς και απολίτικους«ανυπότακτους» του Μελανσόν μόλις διαπίστωσε από τις δημοσκοπικές έρευνες ότι το 17% από αυτούς προερχόταν από τους δικούς της οπαδούς και ότι μπορούσε να τους πάρει πίσω! Ίσως δεν είναι τυχαίο που διπλασίασε τα ποσοστά του κόμματός της σε σχέση με το 2002 του πατέρα της.

Το 35% της Λεπέν δεν έρχεται από τα σαλόνια και τους τραπεζίτες. Έρχεται από το γαλλικό Αιγάλεω του κ Τζανακόπουλου! Επειδή η ακροδεξιά και η ακροαριστερά δεν έχουν ταξικές διαφορές. Έρχονται από την ίδια ταξική μήτρα παντού στον κόσμο. Κι αυτό το κρύβουν επιμελώς οι Τσίπρες και οι Τζανακόπουλοι, που έχουν μπερδέψει το κοινωνικό κόμπλεξ με την ταξική συνείδηση.

Τι ενώνει, όμως, τη Λεπέν με τον Μελανσόν και τους οπαδούς τους; Τα κοινά σημεία των προγραμμάτων τους!

Αποχώρηση από τις ευρωπαϊκές; Συνθήκες

Αποχώρηση από το ευρώ

Αποχώρηση από τη συνθήκη Σένγκεν

Προστατευτισμός των γαλλικών επιχειρήσεων έναντι των ξένων πολυεθνικών.

Ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας από τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών.

Καθιέρωση δημοψηφίσματος μετά από λαϊκό αίτημα

Κατάργηση των νόμων που περιορίζουν τα εργασιακά δικαιώματα.

Διατήρηση της εβδομάδας των 35 ωρών.

Συνταξιοδότηση στα 60.

Καθιέρωση απλής αναλογικής σε όλες τις εκλογές.

Μείωση της φορολογίας για τα μικρότερα εισοδήματα

Πόλεμος στην υπεροψία του χρηματοπιστωτικού κόσμου.

Όχι στον άκρατο νέο- φιλελευθερισμό

Όχι στο έλλειμμα της λαϊκής κυριαρχίας

Όχι στην απολυταρχία του κεφαλαίου

Αν όλα αυτά θυμίζουν κάτι στον αναγνώστη δεν έχει παρά να ψάξει στην ελληνική πολιτική σκηνή. Εκεί, εντελώς συμπτωματικά θα βρει μια ταύτιση της θολοαριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ με θέσεις της Χρυσής Αυγής και των ΑΝΕΛ, ακριβώς όπως υπάρχει ταύτιση της γαλλικής θολοαριστεράς του Μελανσόν με τη Λεπέν.

Ίσως γιατί παντού τα άκρα κάπου συναντώνται: Στην περιφρόνηση της Δημοκρατίας και στη συρρίκνωση στα στενά όρια μιας μικρής χώρας. Ακόμα και της Γαλλίας. Την ώρα που τον πλανήτη κυβερνάει η WallStreetκαι οι μεγάλες τράπεζες με τα παγκόσμια funds.

Μ αυτά τα δεδομένα και με τόσο δελεαστικά προγράμματα και συνθήματα από τη Λεπέν προς τους οπαδούς της, προς τους αφελείς και προς το 17% των «ανυπότακτων» του Μελανσόν, τελικά τι ψήφισαν οι Γάλλοι χτες;

Γιατί οι αναγνώστες πρέπει να ξέρουν ότι το 27% του Μελανσόν δεν είναι κόμμα. Είναι κίνημα ετερόκλητων στοιχείων, συχνά ανιδεολογικών, που, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Podemosαλλά και η Λεπέν ψαρεύουν στα θολά νερά του αντιευρωπαϊσμού. Χωρίς να έχουν μια απάντηση απέναντι στα παγκόσμια οικονομικά θηρία της Κίνας, της Ρωσίας, των ΗΠΑ και των «αγορών». Της παγκοσμιοποιήσης. Και πώς επιζείς σ αυτήν ή πώς την αντιπαλεύεις.

Οι Γάλλοι, λοιπόν, δεν ψήφισαν. Ένας λαός που έχει κάνει 10 επαναστάσεις σε δυο αιώνες έχει ακόμα συνείδηση μιας Δημοκρατίας αστικής και μιας Δημοκρατίας κοινωνικής που την κέρδισε στα οδοφράγματα και όχι στους καναπέδες. Ακόμα κι ο αναρχικός Μάης του ’68 «έδωσε» ένα κοινωνικό κράτος στη χώρα.

Οι Γάλλοι δεν ψήφισαν. Δεν ψήφισαν Μακρόν, για την ακρίβεια. Καταψήφισαν. Καταψήφισαν μια στείρα συνθηματολογία, γεμάτη ψέματα και καλοπιάσματα. Γεμάτη λαϊκισμό και υποκρισία. Γεμάτη βία χωρίς αντίκρισμα. Βία για τη βία και όχι για καμιά επανάσταση με αιτήματα και πρόγραμμα.

Οι Γάλλοι δεν θέλουν τον Μακρόν. Αλλά έχουν την ωριμότητα να ξέρουν ότι δεν θέλουν τη Λεπέν περισσότερο απ όσο δεν θέλουν τον Μακρόν.

Οι Γάλλοι καταψήφισαν τη βία της Λεπέν και την ψηφοθηρική ανευθυνότητα τουΜελανσόν. Καταψήφισαν το «τι Παπάγος τι Πλαστήρας». Καταψήφισαν την ανευθυνότητα και τα ευκολάκια. Και σ αυτή την ψήφο συμμετείχαν οι δεξιοί,οι κεντροδεξιοί, οι σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές.

Οι Γάλλοι, οι πιο σωβινιστές Ευρωπαίοι ψήφισαν δυο πράγματα ταυτοχρόνως: Όχι στην ακροδεξιά βία, ναι σε μια Ευρώπη με πιο ανθρώπινο πρόσωπό.

Μ αυτή την έννοια, ο νέος Γάλλος πρόεδρος θα έχει να αντιμετωπίσει ένα επαναστατημένο κοινό ψηφοφόρων, που δεν έχει ψηφίσει ακριβώς τον ίδιο, αλλά θα απαιτήσει από τον ίδιο να makeFrancegreatagain, αν αυτό θυμίζει κάτι στον αναγνώστη.

Επειδή, ας μη γελιόμαστε. Με εξαίρεση τους βόρειους λαούς της Ευρώπης, όλοι οι άλλοι έχουν μπουχτίσει από την πολιτική λιτότητας της Γερμανίας και από την απόπειρα δημιουργίας μιας γερμανικής Ευρώπης. Με πρώτους τους Γάλλους.Οι οποίοι δεν θέλουν άλλες σφαλιάρες από τη Γερμανία. Οι οποίοι απαιτούν να διατηρηθεί το κοινωνικό κράτος που υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια. Και να γίνει σεβαστή η ταυτότητα κάθε λαού μέσα σε μια ενωμένη Ευρώπη. Των λαών και όχι των τραπεζών.

Αυτά ψήφισε η πλειονότητα των Γάλλων χτες και μ αυτά θα έρθει αργά ή γρήγορα αντιμέτωπος ο νέος Πρόεδρος και πρώην τραπεζίτης. Μ αυτά και με το 25% των ψηφοφόρων που απείχαν και που ψήφισαν λευκό ή άκυρο. Και οι οποίοι απαιτούν στην ουσία τα ίδια με τους πιο πολλούς από εκείνους που τον ψήφισαν.

Και θα τα απαιτήσουν στους δρόμους. Όπως και επί Ολάντ. Γιατί οι Γάλλοι δεν είναι Έλληνες να ψηφίζουν 62% «όχι» και να σκύβουν το σβέρκο όταν ένας Τσίπρας τους το τρίβει στα μούτρα με απανωτά «ναι σε όλα», που διαρκούν κοντά τρία χρόνια!

Οι Γάλλοι καταψήφισαν το πρόγραμμα και τα συνθήματα του κάθε Τσίπρα, των κάθε ΑΝΕΛ, της κάθε Χρυσής Αυγής και κάθε τσαρλατάνου που νομίζει ότι ο λαός τρώει σανό. Τρώει και κρέας όταν χρειάζεται.

Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης  -  liberal.gr            

Όσα πολιτικά οφσάιντ και αν κάνουν... (ο Σαββίδης και η διαπλοκή)

Του Γιάννη Παντελάκη

Σε Κυριακάτικη συνέντευξή του ο Καμμένος αναρωτήθηκε με έπαρση αν με άλλη κυβέρνηση θα έκλεινε ποτέ ο ΔΟΛ ή το MEGA. Μέσα από τις ανακρίβειες του -δεν έχουν κλείσει τα δυο συγκροτήματα- αναδεικνύεται μια πραγματική πρόθεση. Αφού δεν μας εξ-υπηρετούν, να τα κλείσουμε. Η λογική συνέχεια της σκέψης του (όπως και του Τσίπρα), το επόμενο βήμα δηλαδή, είναι να δημιουργήσουν τη δική τους διαπλοκή με Καλογρίτσες ή Σαββίδηδες που θα αντικαταστήσουν τους προηγούμενους μιντιάρχες.

Ξεχνάνε και θέλουν να ξεχάσουμε και εμείς μερικές σημαντικές παραμέτρους: α) παράλληλα με τις επιθέσεις που έκαναν στη διαπλοκή (με αναμφισβήτητα υπαρκτή βάση και περιεχόμενο), είχαν επιχειρήσει προσεγγίσεις για να διασυνδεθούν οι ίδιοι μαζί της. Ενδεικτικές οι μυστικές επαφές Τσίπρα με Ψυχάρη και Μπόμπλα και οι επιδιώξεις αυτών των συναντήσεων β) αφού οι προσεγγίσεις αυτές δεν είχαν το απόλυτα επιθυμητό αλλά μερικό μόνο αποτέλεσμα, στοχοποίησαν μιντιακά συγκροτήματα ως τις απόλυτες δυνάμεις του κακού γ) βρίσκονται δυόμισι χρόνια στην εξουσία και το αποτέλεσμα που έχουν πετύχει (μετά από διαβλητούς διαγωνισμούς κ.ο.κ. ) είναι η διαπλοκή να εξακολουθεί να κυριαρχεί με μοναδική διαφορά την αλλαγή κάποιων προσώπων.

Κάνουν επιπλέον και ένα λάθος όμως. Έχουν υπερεκτιμήσει την επιρροή των παραδοσιακών κυρίως Μέσων Ενημέρωσης και τον βαθμό παρεμβατικότητάς τους. Τα Μέσα αυτά, μπορεί να έχουν τη δυνατότητα αρκετά συχνά να επιχειρούν να επηρεάσουν εν μέρει προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις, αλλά είναι εντελώς αδύνατο να υπερβούν την πραγματικότητα. Αν ένα φιλοκυβερνητικό Μέσο φωνάζει από το πρωί ως το βράδυ για το πόσο θετικό έργο παράγει η κυβέρνηση, σ' έναν μέσο πολίτη που βρίσκεται αντιμέτωπος με την ανέχεια -αποτέλεσμα και της σημερινής κυβερνητικής πολιτικής- το Μέσο αυτό δεν έχει παρά ελάχιστες παρεμβατικές δυνατότητες.

Υπάρχει ένα σχετικά πρόσφατο παράδειγμα το οποίο θα επαναλάβουμε επειδή ακριβώς είναι απόλυτα ενδεικτικό της προαναφερόμενης εκτίμησης, της μικρής δηλαδή επιρροής των ΜΜΕ και ιδιαίτερα των τηλεοπτικών που αποτελούν και τον διακαή πόθο προσέγγισης από τις εκάστοτε εξουσίες. Πριν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει για πρώτη φορά την εξουσία, είχε απέναντι του σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ. Κι όμως κέρδισε τις εκλογές. Το ίδιο συνέβη και πριν το δημοψήφισμα, η συντριπτική πλειονότητα των καναλιών στήριζαν με τρόπο ακραίο μάλιστα στην επιλογή του «Όχι» Βγήκε το «Ναι».

Γιατί συνέβη αυτό; Επειδή μεγάλες αριθμητικά πληθυσμιακά ομάδες στην πρώτη περίπτωση (εκλογές Ιανουαρίου 2015) είχαν πιστέψει το πολιτικό αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ και κανένα τηλεοπτικό Μέσο δεν τους άλλαζε αυτή την πίστη. Και επειδή στη δεύτερη περίπτωση (δημοψήφισμα) ακόμα μεγαλύτερες ομάδες είχαν επενδύσει στην αβάσιμη εξίσωση πως ψήφος στο «Όχι» σημαίνει ψήφο εναντίον της λιτότητας και όσα Μέσα και δημοσιογράφοι έλεγαν το αντίθετο, δεν είχαν καμία τύχη να γίνουν πιστευτοί. Ιδιαίτερα όταν επιχειρούσαν να προωθήσουν τις θέσεις τους με ακραία προπαγανδιστικό τρόπο. Το αποτέλεσμα ήταν το αντίστροφο από το επιδιωκόμενο.

Κάτι ανάλογο με αντίστροφη φορά βιώνουμε στις ημέρες μας και αυτό θα φανεί στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση όποτε και αν αυτή γίνει. Η κυβέρνηση έχει χάσει την έξωθεν καλή μαρτυρία (sic), όχι απλά δηλαδή έχει ακυρωθεί η δυνατότητά της να πείσει ότι αποτελεί εναλλακτική λύση, αλλά μετά από δυόμιση χρόνια στην εξουσία με αντικειμενικούς όρους έχει οδηγήσει ακόμα μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας σε φτωχοποίηση και ανέχεια, ενώ έχει μηδενίσει και την προοπτική. Κανένας δεν πιστεύει ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα. Οι πολίτες που πίστεψαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μια καλή λύση, στην πλειονότητά τους έχουν απομακρυνθεί οριστικά από αυτόν και είτε κατευθύνονται σε άλλες κομματικές επιλογές (1/3), είτε στην αποχή (1/3) και μόνο το υπόλοιπο ενδεχομένως να τους ψηφίσει πάλι.

Με αυτά τα δεδομένα, όσα Μέσα και αν αγοράσει ο Σαββίδης που θα υποστηρίζουν την κυβέρνηση, όσα Μέσα και αν ξαφνικά αλλάξουν πολιτική κατεύθυνση συγκριτικά με το παρελθόν τους, η τύχη της κυβέρνησης είναι προδιαγεγραμμένη. Όσο και αν επιτευχθεί μια μεγάλη άλωση των ΜΜΕ κανέναν δεν μπορούν να σώσουν τελικά. Όσα πολιτικά οφσάιντ και αν κάνουν τα κόμματα που θα υποστηρίζει ο Σαββίδης, τις εκλογές δεν τις κερδίζουν. Η πολιτική μοιάζει, αλλά δεν είναι ποδόσφαιρο...  

liberal.gr             

Νίκη Μακρόν: Ανακούφιση αλλά και επιφυλάξεις από τον διεθνή Τύπο

Συγκρατημένα έναντι του νέου προέδρου της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, είναι τα δημοσιεύματα του γαλλικού Τύπου για τα αποτελέσματα του β΄ γύρου των προεδρικών εκλογών

Η εκλογή του κεντρώου φιλοευρωπαίου Εμανουέλ Μακρόν στην προεδρία της Γαλλίας χθες, η επικράτησή του επί της υποψήφιας της άκρας δεξιάς Μαρίν Λεπέν, χαρακτηρίστηκε μια ήττα του λαϊκισμού κι ανακούφισε την Ευρώπη, όμως ο γαλλικός και ο ξένος Τύπος τηρεί επιφυλακτική στάση έναντι του νεότερου αρχηγού του γαλλικού κράτους.

Η εφημερίδα Le Monde είδε πολλούς «λόγους να σχετικοποιηθεί η επιτυχία» του Μακρόν: το ότι «μεγάλο μέρος των Γάλλων δεν ψήφισε "υπέρ" ενός υποψηφίου, αλλά "εναντίον" της ακροδεξιάς», αλλά και το επίπεδο-ρεκόρ της αποχής, των λευκών και των άκυρων. Ο Εμανουέλ Μακρόν θα είναι «ο πρόεδρος του οποίου η νομιμοποίηση από τις κάλπες θα αμφισβητηθεί ταχύτερα» από εκείνη οποιουδήποτε προκατόχου του.

Για την εφημερίδα Libération, δεν πρόκειται παρά για μια «νίκη υπό πίεση» αφού «η μεγάλη αποχή, παρά την απειλή (σ.σ. επικράτησης) του FN, δίνει ήδη μια ένδειξη δυσαρέσκειας έναντι του νέου προέδρου».

Η δεξιά εφημερίδα Le Figaro είδε μια εκλογική νίκη κάθε άλλο παρά πειστική, λαμβανομένης υπόψη της υψηλότερης αποχής από το 1969 και της διαίρεσης του εκλογικού σώματος σε τέσσερα μπλοκ. Η εφημερίδα προβλέπει ότι οι βουλευτικές εκλογές θα είναι δύσκολες για τον Μακρόν, ο οποίος, όπως προεξοφλεί, δεν θα έχει «περίοδο χάριτος».

Η φιλελεύθερη οικονομική εφημερίδα Les Echos χαιρέτισε την «επιλογή της ελπίδας» και το «νέο πρόσωπο της Γαλλίας, νεανικό, τολμηρό, κατακτητικό».

Για την κομμουνιστική εφημερίδα L'Humanité «ξεκινάει μια νέα μάχη» για να «αμφισβητηθούν οι φιλελεύθερες πολιτικές που εξήγγειλε ο νέος αρχηγός του κράτους.

Για την ισπανική εφημερίδα El País, «Η Γαλλία επέλεξε τον Μακρόν και αναχαίτισε τον λαϊκισμό»: «Η Γαλλία είπε όχι. Η νίκη στις προεδρικές εκλογές του Εμανουέλ Μακρόν», ενός υποψηφίου «υπέρ της Ευρώπης, φιλελεύθερου πρώην τραπεζίτη, αναχαίτισε το κύμα λαϊκιστικής δυσαρέσκειας το οποίο θριάμβευσε τον Νοέμβριο στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές και προηγουμένως στο βρετανικό δημοψήφισμα». «Μετά το Brexit και τον Τραμπ, δεν υπήρξε (νίκη της) Λεπέν».

Η ελβετική εφημερίδα Le temps στάθηκε στο ότι ξεπερνώντας «την αποχή, τη ριζοσπαστικοποίηση των άκρων της δεξιάς και της αριστεράς και την αποσάθρωση των παραδοσιακών κομμάτων (...) η Γαλλία επέλεξε έναν νέο άνδρα για να αρχίσει τη μεταμόρφωσή της».

Για τη ρωσική εφημερίδα Vedomosti οι Γάλλοι επέλεξαν «τον υποψήφιο που εκπροσωπεί βασικές αρχές της πέμπτης δημοκρατίας: την διακυβέρνηση από μια ελίτ με προσόντα» και «τη δέσμευση στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση». Ενώ η online εφημερίδα Gazeta.ru σημειώνει πως ο Μακρόν καλείται να δώσει απάντηση «στο αίτημα της αλλαγής».

Η εφημερίδα New York Times χαρακτήρισε και αυτή τη νίκη του Μακρόν «μεγάλη ανακούφιση για την Ευρώπη», όπως και η αυστραλέζικη Sydney Morning Herald, για την οποία εξάλλου «η Γαλλία ψήφισε την αισιοδοξία».

«Καλή τύχη κ. Μακρόν, θα τη χρειαστείτε», έγραψε σε κύριο άρθρο της η βρετανική εφημερίδα The Guardian, εκφράζοντας ταυτόχρονα ανησυχία για το νέο ιστορικό υψηλό της ακροδεξιάς. «Κάθε άλλο αποτέλεσμα θα ήταν καταστροφή για την Ευρώπη και για μια φορά, ευτυχώς, οι δημοσκοπήσεις είχαν δίκιο».

Η νίκη Μακρόν κυριαρχεί και στον γερμανικό Τύπο                               

Η νίκη Μακρόν στις γαλλικές εκλογές κυριαρχεί στον γερμανικό τύπο. Έσωσε τη Γαλλία από την καταστροφή, σχολιάζει η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου. Εξελέγη μεν πρόεδρος, αλλά δεν έχει κερδίσει ακόμη, γράφει το Spiegel.

Με ένα λακωνικό επιφώνημα σε ένδειξη ανακούφισης, ένα απλό «Oυφ!» κι ένα ψηφοδέλτιο με τον Εμανουέλ Μακρόν κυκλοφορεί στο πρωτοσέλιδό της η Tagesspiegel του Βερολίνου, σχολιάζοντας γλαφυρά το τελικό αποτέλεσμα των γαλλικών εκλογών και το 65% που απέσπασε ο ανεξάρτητος υποψήφιος του «Εn marche». Η ίδια εφημερίδα σε σχόλιο, που επίσης φιλοξενεί στην πρώτη σελίδα αναφέρει: «Η νίκη Μακρόν είναι σίγουρα μια τεράστια ανακούφιση για τη Γαλλία. Κατάφερε να διώξει μακριά τον επαπειλούμενο κίνδυνο της κατάκτησης της εξουσίας από μια επιθετική, ακροδεξιά δημαγωγό. Η εμπιστοσύνη και η αισιοδοξία θριάμβευσαν έναντι της απαισιοδοξίας και της συστηματικής ηττοπάθειας. Πρόκειται για ένα ενθαρρυντικό μήνυμα για τη δημοκρατία που πλήττεται από την κρίση που επικρατεί στο εκλογικό σώμα». Ωστόσο σύμφωνα με την γερμανική εφημερίδα το έργο που καλείται στο εξής να φέρει εις πέρας ο Μακρόν ως πρόεδρος δεν θα είναι εύκολο. Αντίθετα το παρομοιάζει με τους «άθλους του Ηρακλή».

«Ανάσα για την Ευρώπη» είναι ο τίτλος ρεπορτάζ της Süddeutsche Zeitung, από τη γαλλική πρωτεύουσα και το «στρατόπεδο» Μακρόν, που έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει. «Η νίκη του Μακρόν έδιωξε μακριά την καταστροφή» είναι ο τίτλος σχολίου στην ίδια επίσης εφημερίδα, συμπληρώνοντας στη συνέχεια όμως τα εξής:«Η νίκη του Μακρόν κάθε άλλο παρά λαμπρή είναι. Και το Εθνικό Μέτωπο δεν έχει ηττηθεί οριστικά. Εντούτοις, ο θρίαμβος του σοσιαλφιλελεύθερου υποψηφίου εναντίον της Λεπέν αποτελεί δείγμα πολιτικής ωριμότητας». Στην ίδια εφημερίδα διαβάζουμε ακόμη μια ανάλυση της στρατηγικής που οδήγησε τον Εμανουέλ Μακρόν σε αυτήν τη νίκη. «Ήταν ένα δίδυμο των άκρων» σημειώνει η εφημερίδα αποδίδοντας την επικράτηση του ανεξάρτητου Μακρόν έναντι της ηγέτιδας του Εθνικού Μετώπου σε τρεις βασικούς παράγοντες. Πρώτον ο Μακρόν «υποστήριξε την αλλαγή», δεύτερον «οι αντίπαλοί του αποσύρθηκαν μόνοι τους από το παιχνίδι» και τρίτον η Μαριν Λεπέν εμφανίστηκε προεκλογικά «υπερβολικά ακραία», επιθετική και χρησιμοποιώντας μια ρητορική μίσους.

Πρόεδρος μεν τυπικά αλλά όχι ακόμη νικητής στην πράξη

To Spiegel Online σχολιάζει την επικράτηση του Μακρόν σε άρθρο με τίτλο «Εκλεγμένος πρόεδρος, αλλά όχι ακόμη νικητής».  Σύμφωνα με το Spiegel «Η νίκη Μακρόν είναι μια επιβεβαίωση της ανοιχτής κοινωνίας και της ενωμένης Ευρώπης. Αλλά τίποτα δεν έχει ακόμη τελειώσει: Πολλοί ψηφοφόροι τον ψήφισαν λόγω απουσίας εναλλακτικών». Όπως αναφέρει το δημοσίευμα πρόκειται σίγουρα για την αρχή μιας νέας εποχής αλλά και «για μια ηχηρή ψήφο εμπιστοσύνης υπέρ της ανοιχτής και σύγχρονης κοινωνίας». Πρόκειται για μια «δέσμευση υπέρ της ενωμένης Ευρώπης, που θέλει να ανταγωνιστεί τις άλλες μεγάλες δυνάμεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Την ίδια ώρα το αποτέλεσμα αποτελεί αποκήρυξη της Λεπέν και των αιτημάτων της: για προστατευτισμό, για μια ξενοφοβική Γαλλία, μια χώρα που επιλέγει τον αποκλεισμό και την έξοδο από το ευρώ». Όπως παρατηρεί το Spiegel Online το αποτέλεσμα των εκλογών και η νίκη Μακρόν αποδεικνύουν στην πραγματικότητα το τέλος των παραδοσιακών γαλλικών κομμάτων και την απογοήτευση των ψηφοφόρων από τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις των υποψηφίων των κομμάτων του γαλλικού κατεστημένου.

Από την πλευρά της η Handelsblatt σημειώνει ότι «ο Εμανουέλ Μακρόν στάθηκε σίγουρα τυχερός. Όπως έλεγε και ο Ναπολέων 'όλοι μας οφείλουμε κάτι στην τύχη'. Σε αυτές τις εκλογές το σκάνδαλο Φιγιόν έβγαλε τον συντηρητικό υποψήφιο εκτός αγώνα. Σύμφωνα με την οικονομική εφημερίδα η θητεία του Μακρόν σε καμία περίπτωση δεν θα είναι εύκολη. Πρέπει να δώσει αγώνα για να διασφαλίσει την πλειοψηφία στη νέα Εθνοσυνέλευση, που θα προκύψει από τις εκλογές του Ιουνίου, σημειώνει η Handelsblatt. Ωστόσο γνωρίζει ότι ένα μεγάλο ποσοστό των Γάλλων τον ψήφισε απλώς για να εμποδίσει τη Λεπέν «κι όχι επειδή υποστηρίζουν το πρόγραμμά του».

Mια προεδρία δίχως προηγούμενο στη Γαλλία

Σίγουρα η εκλογή Μακρόν αποτελεί τομή στην πολιτική ιστορία της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας. H Frankfurter Allgemeine Zeitung υπογραμμίζει από την πλευρά της ότι η επικράτηση Μακρόν έχει μια ιδιομορφία: «για πρώτη φορά η Γαλλία θα κυβερνηθεί από έναν πρόεδρο που όμως δεν έχει πίσω του τη βάση ενός κόμματος». Είναι επίσης η πρώτη φορά «που η Γαλλία θα έχει πρόεδρο, ο οποίος δεν θα ανήκει σε ένα εκ των δύο βασικών κομμάτων της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Από την άποψη αυτή μπορεί να μιλήσει κανείς για μια νέα εποχή». Ο Εμανουέλ Μακρόν θα είναι επίσης ο νεότερος πρόεδρος της Γαλλίας. Όπως σημειώνει η FAZ δεν θα είναι ωστόσο μια εύκολη προεδρική θητεία και σε καμία περίπτωση ο Μακρόν δεν θα πρέπει να επαναπαυθεί ότι κατάφερε να νικήσει την Λεπέν. Οι ανάγκες και οι φόβοι όλων εκείνων που ψήφισαν το Εθνικό Μέτωπο είναι κάτι που θα πρέπει να απασχολήσει τον νέο Γάλλο πρόεδρο, υπογραμμίζει η FAZ.

πηγή φωτογραφίας: AP/ Christophe Ena    

http://news247.gr