Η απάντηση της Θάνου για το διορισμό στο πρωθυπουργικό γραφείο

Μετά τον ντόρο που προκλήθηκε από τον διορισμό της στο πρωθυπουργικό γραφείο, η Βασιλική Θάνου δίνει τη δική της απάντηση.

Μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό Alpha 989, τόνισε ότι κανείς δεν δικαιούνται να της καταλογίζει πελατειακή σχέση με την κυβέρνηση, επισημαίνοντας πως θα παρέχει τις υπηρεσίες της χωρίς καμία αμοιβή. Γι` αυτό -όπως τόνισε- κανείς δεν δικαιούται να καταλογίζει «συναλλαγή ή πελατειακή σχέση» μεταξύ της ιδίας και της κυβέρνησης.

«Οι μόνες αποδοχές που θα έχω είναι η σύνταξή μου από το δικαστικό σώμα, οι οποίες είναι λίγο πάνω από τις 2.000 ευρώ μηνιαίως», πρόσθεσε.

Για τις επικρίσεις που δέχθηκε εκτίμησε πως «τους φοβίζει η συνεργασία, γιατί απέδειξα και από την προηγούμενη θητεία μου ότι έδωσα μάχη κατά της διαπλοκής και της διαφθοράς».

Η κ. Θάνου στράφηκε κατά της Ν.Δ., λέγοντας ότι δεν δικαιούται να κάνει κριτική. «Το κόμμα της Ν.Δ. δεν μπορεί τώρα αιφνιδίως να βγαίνει και να λέει ότι δήθεν αγωνιά γιατί κινδυνεύει η Δημοκρατία από το ότι η Θάνου διορίστηκε στο νομικό γραφείο του Πρωθυπουργού, όταν όλος ο νομικός κόσμος γνωρίζει ότι ο νομικός σύμβουλος του κ Μητσοτάκη είναι ο πρώην πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας και πρώην υπηρεσιακός πρωθυπουργός», σημείωσε για να προσθέσει: «‘Η ο τότε εν ενεργεία Αρεοπαγίτης και εν ενεργεία πρόεδρος των δικαστών παραιτήθηκε και την επομένη μέρα κατέβηκε υποψήφιος βουλευτής της Ν.Δ. στις εκλογές του 2012 και μάλιστα τότε έκανε και δηλώσεις η Ν.Δ. ότι με τον τρόπο αυτό αποδεικνύει το ενδιαφέρον της για τη Δικαιοσύνη. Τώρα το τότε "ενδιαφέρον" μετατρέπεται σε ¨"αγωνία" δήθεν για το ότι κινδυνεύει η Δημοκρατία».

Αναφορικά με την κόντρα της Δικαιοσύνης με κυβερνητικά στελέχη η πρώην πρόεδρος του Αρείου Πάγου παρατήρησε ότι κριτική είναι επιτρεπτό να γίνεται στις δικαστικές αποφάσεις, ωστόσο πρόσθεσε ότι «όταν κανείς υπερβαίνει τα όρια και η κριτική αυτή δεν είναι επιστημονική κριτική ή ηθικού μέρους κριτική ή είναι κριτική κατά τρόπο απρεπή, τότε θα έπρεπε να αποφεύγεται».

«Η κριτική αυτή από πλευράς πολιτικών είναι ότι δεν μπορούν να μπουν και στη θέση δικαστών. Πολλές φορές ο δικαστής κρίνει μόνο με το γράμμα του νόμου και δεν προχωρεί περισσότερο να δει τις πολιτικές, κοινωνικές και λοιπές προεκτάσεις. Κατά την άποψη μου, ναι (θα έπρεπε να το κάνει)», κατέληξε.

Έως τις 21 Ιουλίου παρατείνεται η προθεσμία υποβολής των φορολογικών δηλώσεων

Έως τις 21 Ιουλίου παρατείνεται η προθεσμία υποβολής των φορολογικών δηλώσεων, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Οικονομικών.

Παράταση μέχρι την ίδια ημερομηνία θα δοθεί και για τις δηλώσεις ΦΕΝΠ (Φόρος Εισοδήματος Νομικών Προσώπων).

Όπως αναφέρει το ΥΠΟΙΚ, δεδομένου ότι την 13/7/2017 το απόγευμα η ΑΑΔΕ έλαβε ένα ακόμα επικαιροποιημένο αρχείο από το ΥπΑΑΤ, προκειμένου να δοθεί εύλογος χρόνος στους φορολογούμενους να εκπληρώσουν ορθά την υποχρέωση υποβολής φορολογικής δήλωσης, η ΑΑΔΕ εισηγήθηκε προς το Υπουργείο Οικονομικών το οποίο και αποδέχθηκε την παράταση της προθεσμίας υποβολής των δηλώσεων ΦΕΦΠ (Φόρος Εισοδήματος Φυσικών Προσώπων) μέχρι και την Παρασκευή 21-7-2017.

Αναφορικά με τα θέματα και τα πολλαπλά ερωτήματα που έχουν προκύψει και αφορούν στις δηλώσεις φορολογίας εισοδήματος των κατά κύριο επάγγελμα αγροτών, το Υπουργείο Οικονομικών και η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων ενημερώνει για τα παρακάτω:

Οι κωδ. αριθμοί 037-038 της δήλωσης φορολογίας εισοδήματος προσυμπληρώνονται, σύμφωνα με το ηλεκτρονικό αρχείο που αποστέλλεται στη Δ.ΗΛΕ.Δ. από την αρμόδια υπηρεσία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων (ΥπΑΑΤ), με το οποίο γνωστοποιείται στην ΑΑΔΕ ποιοι φορολογούμενοι πληρούν τα κριτήρια χαρακτηρισμού ως κατά κύριο επάγγελμα αγρότες.

Α. Οι πολίτες που δεν έχουν μέχρι σήμερα υποβάλει δήλωση φορολογίας εισοδήματος, διότι θεωρούν ότι εσφαλμένα δεν απεικονίζονται ως κατά κύριο επάγγελμα αγρότες, πρέπει σε κάθε περίπτωση να υποβάλουν εμπρόθεσμη δήλωση. Ακολούθως, οφείλουν να προβούν στις ενέργειες που θα τους υποδειχθούν από τις αρμόδιες υπηρεσίες του ΥπΑΑΤ για τη διόρθωση της εικόνας τους στα αρχεία του Υπουργείου αυτού, τα οποία θα αποστέλλονται επικαιροποιημένα στη Διεύθυνση Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης (Δ.ΗΛΕ.Δ.). Κατόπιν λήψης του αρχείου αυτού, η ΔΗΛΕΔ θα αποστείλει ηλεκτρονική ειδοποίηση στους πολίτες που θα συμπεριλαμβάνονται στα επικαιροποιημένα αρχεία, ενημερώνοντάς τους για τη δυνατότητα υποβολής τροποποιητικής δήλωσης ηλεκτρονικά, χωρίς υποχρέωση προσκόμισης δικαιολογητικών στη Δ.Ο.Υ..

Συναφώς, για λόγους χρηστής διοίκησης η ΑΑΔΕ εισηγήθηκε στο Υπουργείο Οικονομικών, το οποίο αποδέχθηκε να προτείνει νομοθετική διάταξη, με την οποία τροποποιητικές δηλώσεις που θα υποβληθούν για τον παραπάνω λόγο από 1-8-2017 μέχρι την 31-10-2017 θα θεωρούνται εμπρόθεσμες, εφόσον η αρχική δήλωση έχει υποβληθεί εμπρόθεσμα.

Σε περίπτωση που ο πολίτης κάνει αρχική δήλωση με επιφύλαξη, διότι θεωρεί ότι εσφαλμένα δεν έχει προσυμπληρωθεί στη δήλωσή του ο κωδ. αριθμός 037 – 038, προκειμένου για την ορθή εκκαθάριση της φορολογικής του δήλωσης, υποχρεούται, εντός 90 ημερών από την υποβολή της, να προσκομίσει στη ΔΟΥ βεβαίωση από την αρμόδια υπηρεσία του ΥπΑΑΤ ότι είναι κατά κύριο επάγγελμα αγρότης. Μετά την τυχόν άπρακτη παρέλευση της προθεσμίας αυτής, οι ΔΟΥ θα προβαίνουν σε εκκαθάριση μη λαμβάνοντας υπόψη την επιφύλαξη, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία.

Β. Οι φορολογούμενοι που έχουν υποβάλει εμπρόθεσμη αρχική ή τροποποιητική δήλωση μέχρι την 29/06/2017 (ημερομηνία κατά την οποία η εκκαθάριση προσαρμόστηκε στις διατάξεις του ν. 4474/2017) και ο κωδ. αριθμός 037 – 038 ήταν συμπληρωμένος κατά το χρόνο υποβολής της δήλωσης αυτής, θα λάβουν ηλεκτρονική ειδοποίηση με οδηγίες για να ελέγξουν την επικαιροποιημένη εικόνα τους στο Taxisnet και τυχόν μεταβολή της φορολογικής τους υποχρέωσης με βάση την εικόνα αυτή. Σε καταφατική περίπτωση, υποχρεούνται να υποβάλουν τροποποιητική δήλωση. Για λόγους χρηστής διοίκησης, η ΑΑΔΕ εισηγήθηκε στο Υπουργείο Οικονομικών, το οποίο αποδέχθηκε να προτείνει νομοθετική διάταξη, σύμφωνα με την οποία εφόσον η τροποποιητική δήλωση για τον ανωτέρω λόγο υποβληθεί από 1-8-2017 μέχρι την 31-10-2017, θα θεωρείται εμπρόθεσμη

Καταναλώνω, άρα υπάρχω

Στο μουσικό ντοκιμαντέρ του Βιμ Βέντερς Buena Vista Social Club, παρακολουθούμε κάποιους σπουδαίους γερο-Κουβανούς μουσικούς να παίζουν μουσική, να μιλάνε για τη ζωή τους. Πέρα απ’ το ταλέντο τους αυτό που εντυπωσιάζει σίγουρα τον θεατή είναι πως αυτοί οι άνθρωποι μεγάλωσαν με τόσο λίγα πράγματα, τόσο φτωχικά, αλλά είναι τόσο κεφάτοι και αισιόδοξοι.

“Μήπως η ολιγάρκεια κάνει τον άνθρωπο πιο ευτυχισμένο;” σκεφτόμουν βλέποντας την ταινία.

Όταν όμως οι Κουβανοί μουσικοί βρίσκονται στη Νέα Υόρκη για κάποια συναυλία τους βλέπουμε να συναρπάζονται απ’ τις βιτρίνες των εμπορικών καταστημάτων, την αφθονία στα σούπερ μάρκετ, τα αυτοκίνητα και τα κτίρια.

Τα μάτια τους γυαλίζουν όταν τους δίνεται η δυνατότητα να πάρουν μέρος στον καταναλωτικό παράδεισο. Ζούσαν καλά έχοντας λίγες καταναλωτικές επιλογές -και εξασφαλισμένη την επιβίωση. Όμως σαν βρίσκονται με χρήματα στα χέρια τι άλλο μπορούν να κάνουν, τι καλύτερο, απ’ το να καταναλώσουν;

~~

Το καταναλωτικό ήθος (καταλώνω, άρα υπάρχω) είναι μια επινόηση του σύγχρονου κόσμου.

Οι πρόγονοι μας, δυο γενιές πίσω το πολύ, πίστευαν ότι η ολιγάρκεια και η αποταμίευση είναι μεγάλες αρετές. Επιδιόρθωναν τα ρούχα τους και τα έπιπλα. Οι ηλεκτρικές συσκευές και τα οχήματα που αγόραζαν -όσοι μπορούσαν να αγοράσουν- υποτίθεται ότι θα κρατούσαν μια ολόκληρη ζωή. Θεωρούσαν αμαρτία να πετάνε το φαγητό, ακόμα και την τελευταία μπουκιά ψωμί.

Ήταν λιγότερο ευτυχισμένοι από μας; Όχι, αλλά ούτε και περισσότερο.

Το πρόβλημα είναι ότι ο καπιταλισμός δεν συμμερίζεται αυτή την ολιγάρκεια. Κάθε επιχείρηση πρέπει να μεγιστοποιεί τα κέρδη της, και να τα επενδύει σε νέα προϊόντα, που θα φέρουν νέα κέρδη.

Οι επιχειρήσεις παράγουν διαρκώς νέα προϊόντα. Και κάποιος πρέπει να τ’ αγοράσει.

Αν οι άνθρωποι έκαναν μια παγκόσμια στάση αγορών, για ένα μήνα το πολύ, θα έπλητταν την οικονομία πολύ περισσότερο απ’ όλες τις απεργίες και τις εξεγέρσεις μαζί.

Στην πραγματικότητα αν κανένας άνθρωπος δεν αγόραζε τίποτα για μια βδομάδα η παγκόσμια οικονομία θα κατέρρεε.

Όμως οι άνθρωποι δεν μπορούν να σταματήσουν να αγοράζουν. Η κατανάλωση, το shopping, είναι τόσο ευχάριστο για τον ανθρώπινο εγκέφαλο, όσο καμία άλλη συνήθεια, νοοτροπία ή ιδεολογία.

~~

Σκεφτείτε τις μεγάλες θρησκείες και τις ιδεολογίες. Πόσοι χριστιανοί μπορούν να είναι όλη τους τη ζωή -ή έστω μια μέρα- αληθινοί χριστιανοί; Πόσοι εναλλακτικοί να ζουν στις ερημιές, πόσοι κομμουνιστές να αρκούνται με τα προϊόντα που δικαιούνται; Είναι δύσκολο να ζεις έτσι και λίγοι καταφέρνουν ν’ ακολουθήσουν τα διδάγματα.

Ο καταναλωτισμός απ’ την άλλη είναι ευχάριστος, για όλους. Ακόμα κι αν δεν έχεις αρκετά χρήματα μπορείς να δανειστείς απ’ την κάρτα σου -την τράπεζα, για να μπορέσεις να αγοράσεις αυτό που “θέλεις”. Ειδικά αν το βρεις με έκπτωση 50%. Πώς θα την ξεπληρώσεις είναι κάτι που θα σκεφτείς αργότερα.

~~

Στην πραγματικότητα όλα αυτά που αγοράζουμε δεν είναι πράγματα που έχουμε ανάγκη. Αλλά είναι πράγματα-υπηρεσίες που θέλουμε να έχουμε, που μας έπεισαν ότι θέλουμε να τα έχουμε.

Τα σύγχρονα προϊόντα είναι φτιαγμένα για να κρατούν λίγο καιρό. Ακόμα κι αν συνεχίζουν να λειτουργούν μαθαίνουμε ότι πρέπει να τα αντικαταστήσουμε με το νέο μοντέλο, με το καινούριο πρόγραμμα. Κάθε χρόνο κυκλοφορεί ένα νέο iphone. Γιατί εσύ να συνεχίσεις να έχεις το παλιό; -το περσινό!

Η μόδα στα ρούχα διαρκώς αλλάζει. Αυτοί που έχουν περισσότερα χρήματα θα αγοράσουν τα επώνυμα ρούχα, παρότι τα περσινά δεν έχουν φθορές. Αυτοί που έχουν λιγότερα χρήματα, οι περισσότεροι, ψωνίζουν απ’ τις αλυσίδες της πλέμπας (Η&Μ, Zaras κλπ) όπου τα φτηνά ρούχα διαλύονται συνήθως πριν περάσει ένας χρόνος, πριν φτάσουν οι καινούριες εκπτώσεις.

Οι εκπτώσεις κι οι προσφορές (δες Black Friday) οδηγούν τους ανθρώπους σε καταναλωτικό ντελίριο. Μπορεί να μη χρειάζεσαι παγωτομηχανή, αλλά όταν τη βρίσκεις στη μισή τιμή είναι δύσκολο να μην την αγοράσεις.

Όλες οι πρώην θρησκευτικές γιορτές συνοδεύονται με όργια κατανάλωσης. Τα Χριστούγεννα είναι συνώνυμα της σπατάλης -και της αναγέννησης της “πεσμένης αγοράς”. Καινοφανείς γιορτές, όπως του Βαλεντίνου, ακόμα και οι εθνικοί εορτασμοί, οι καλοκαιρινές διακοπές, κάθε αργία και ευκαιρία, έχουν αξία μόνο εφόσον μπορούμε να καταναλώσουμε.

~~

Κι όσο αφορά τη διατροφή, εκεί είμαστε απόλυτα χαρούμενοι καταναλώνοντας. Αυτή τη στιγμή ξοδεύονται στον δυτικό κόσμο για δίαιτες περισσότερα χρήματα απ’ όσα θα χρειάζονταν για να λυθεί το πρόβλημα το παγκόσμιου υποσιτισμού.

Αυτή είναι η αποθέωση, η μεγαλύτερη νίκη του καταναλωτισμού: Όχι μόνο τρώμε πολύ περισσότερα απ’ όσο πρέπει να φάμε, όχι μόνο πετάμε περισσότερα απ’ όσα τρώμε, αλλά μετά ξοδεύουμε ακόμα περισσότερα σε δίαιτες, σε φαγητά με χαμηλά λιπαρά  και σε γυμναστήρια.

Γιατί το κάνουμε; Γιατί το κάνουν όλοι οι άνθρωποι σ’ όλον τον κόσμο, μόλις τους δοθεί η δυνατότητα;

Γιατί νιώθουμε ωραία αγοράζοντας, αποκτώντας περισσότερα.

~~

Σκεφτείτε πόσο όμορφα νιώθει ένας άνθρωπος όταν του κάνουν ένα δώρο. Ακόμα κι αν δεν το χρειάζεται, ακόμα κι αν δεν το ήθελε, ακόμα κι αν δεν είναι εκείνο που ήθελε (σου χαρίζουν γάιδαρο και τον κοιτάς στα δόντια;), νιώθει ότι έχει κερδίσει.

Η συσσώρευση αγαθών είναι ορμέμφυτο. Τα παιδιά λατρεύουν τα δώρα και τους είναι πολύ δύσκολο να μοιραστούν κάτι δικό τους. Μπορείς να τα εκπαιδεύσεις να το κάνουν, αλλά δεν τους είναι ευχάριστο.

Η ιδιοκτησία είναι κλοπή, έλεγε ο Προυντόν. Και στους ίδιους κύκλους θ’ ακούσεις θεωρίες για το πόσο πιο ολοκληρωμένοι είναι οι άνθρωποι όταν μοιράζονται.

Κι ο Χριστός, λένε οι Γραφές, προέτρεπε τους Εβραίους συμπατριώτες του να δίνουν τον έναν χιτώνα απ’ τους δύο. Ο Μωάμεθ έριξε τον πήχυ, κι είπε ότι κάθε έμπορος πρέπει να δίνει μόνο το 10% απ’ τα κέρδη του στους φτωχούς.

Στον βουδισμό τίποτα το υλικό κι εγκόσμιο δεν έχει αξία. Όσο απαλάσσεσαι απ’ τα υλικά τόσο πιο κοντά στη φώτιση φτάνεις. Στον κομφουκιανισμό η μεγαλύτερη αρετή του ατόμου είναι η προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.

Κι η σύγχρονη new age φιλοσοφία, τύπου Μπουσκάγια, αναφέρεται στο να είσαι, που είναι πιο σημαντικό απ’ το να έχεις.

Όλες αυτές οι ιδεολογίες προσφέρουν κάποιο αντάλλαγμα για την απαλλαγή απ’ τα υλικά αγαθά. Στις θρησκείες είναι η μεταθανάτια ανταμοιβή (παράδεισοι και νιρβάνες), στις πολιτικές θεωρίες είναι η ουτοπία του επερχόμενου παράδεισου επί Γης.

Όλοι αυτοί, κομμουνιστές κι αναρχικοί, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, new agers και εναλλακτικοί, πείθουν πολύ λιγότερους απ’ όσους πείθει η καταναλωτική ηθική, που λέει κάτι πιο απλό: Αγόρασε όσο περισσότερα μπορείς -ειδικά όταν έχουμε εκπτώσεις.

~~

Και γιατί να μην το κάνουμε, αφού νιώθουμε ωραία; Αν η κατανάλωση προκαλεί ευδαιμονία, τότε γιατί όχι;

Το πρώτο πρόβλημα είναι ότι συνήθως αγοράζουμε περισσότερα απ’ όσα μπορούμε. Σ’ αυτό βοηθάνε οι τράπεζες, με τα καταναλωτικά δάνεια και τις πιστωτικές κάρτες. Αλλά δεν βοηθάνε όταν ζητάνε πίσω τα δανεικά -συν τους τόκους.

~~

Το δεύτερο πρόβλημα είναι τι κάνουμε για να βγάλουμε λεφτά, προκειμένου ν’ αγοράσουμε όλα αυτά τα πράγματα που μας κάνουν χαρούμενους .

Οι περισσότεροι άνθρωποι δουλεύουμε σε δουλειές υψηλού μόχθου και χαμηλής αμοιβής. Καθώς ξοδεύουμε τις μέρες μας άσκοπα θέλουμε κάτι να μας ανεβάσει ψυχολογικά. Μία απ’ τις ντόπες, εξίσου εθιστική με τα σκληρά ναρκωτικά, είναι η κατανάλωση.

Φαύλος κύκλος. Όσο περισσότερο δυστυχισμένος νιώθεις με τη ζωή που ζεις τόσο αγοράζεις, τόσο ξοδεύεις, τόσο περισσότερο πρέπει να δουλεύεις για να βγάλεις χρήματα να ξοδέψεις. Και ποτέ δεν μπορείς ν’ αγοράσεις όλα αυτά που θέλεις.

~~

Το τρίτο πρόβλημα είναι ότι αντί να έχουμε πράγματα καταλήγουμε να μας έχουν αυτά. Η εξάρτηση μας απ’ το κινητό μας, τον υπολογιστή, τη συνδρομητική τηλεόραση, το αυτοκίνητο, τα παπούτσια είναι τερατώδης.

Ζητήστε από οποιονδήποτε άνθρωπο να ζήσει λίγες μέρες χωρίς αυτά τα πράγματα: Θα νιώσει ότι η ζωή του δεν έχει νόημα. Κενότητα.

Οπότε ο καταναλωτισμός, τα πράγματα-υπηρεσίες που αγοράζουμε μοιάζουν να έχουν αντικαταστήσει τη θρησκεία, τις ιδεολογίες, τις ανθρώπινες σχέσεις.

Δεν ψάχνουμε πλέον για το νόημα της ζωής μας. Το έχουμε βρει: Να καταναλώνουμε.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η εικόνα απ’ την καλτ ταινία του Τζον Κάρπεντερ “They live”, 1988

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός https://www.facebook.com/gelotopoios/  

Ελληνικός τουρισμός: Περιμένοντας 30 εκατομμύρια ανεγκέφαλους άφραγκους

γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

Μπορεί η κυβέρνηση να πανηγυρίζει για τα 30 εκατομμύρια τουρίστες το φετινό καλοκαίρι και ο ΣΕΤΕ να διατείνεται πως «πάμε καλά», η πραγματικότητα όμως είναι άλλη και παρουσιάζεται με καθαρό τρόπο στα στοιχεία που παρουσίασε η Τράπεζα της Ελλάδος και δείχνουν μια σημαντική πτώση 9,2% του τζίρου σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2016.

Ας χαιρετήσουμε λοιπόν τον ελέφαντα στο δωμάτιο και ας καταλάβουμε γιατί ενώ έρχονται περισσότεροι, δαπανούν λιγότερα. Η καταστροφή του τουρισμού ξεκίνησε ουσιαστικά τη στιγμή της ανάπτυξής του, αφού στην Ελλάδα ουδέποτε συλλάβαμε την εννοια της υπηρεσίας -ας θυμηθούμε την αλήστου μνήμης φράση για τα «γκαρσονάκια της Ευρώπης» που τόσο μείωνε την εθνική μας υπερηφάνεια.

Από τη στιγμή που δεν έγινε αντιληπτό τι είναι ο τριτογενής τομέας παραγωγής και πως παρέχεται μια υπηρεσία όλα τα άλλα έγιναν με τον απολύτως αναμενόμενο τρόπο. Σε όλη τη χώρα επενδύθηκαν χρήματα σε μεγάλες κατασκευές τύπου «Τσαουσέσκου», τα οποία βίασαν αισθητικά το ελληνικό τοπίο το οποίο υποτίθεται πως πωλούσαν. Μαζί τους αναπτύχθηκε και μια μικροαστική τάξη που εξειδικεύτηκε στο «rooms-to-rent» και την πλαστική τηγανιτή πατάτα.

Οι ντόπιοι που υποτίθεται έπρεπε να στελεχώνουν τις μεγάλες μονάδες ή ως μικροί επιχειρηματίες να είναι οι «πρέσβεις» του ελληνικού τουρισμού, ουδέποτε εκπαιδεύτηκαν στο πως να αναλάβουν οι ίδιοι την ευθύνη της παροχής υπηρεσίας, προσαρμοσμένη στις ιδιαιτερότητες, τις ανάγκες και τις πραγματικές αντοχές κάθε επι μέρους προορισμού.

Στην παραπάνω εικόνα προχειρότητας προστέθηκαν και οι τουριστικοί πράκτορες. Ως μεσάζοντες έφερναν κόσμο για να γεμίζουν οι κλίνες, έδιναν ένα μικρό ποσοστό στις επιχειρήσεις και φυσικά δημιουργούσαν ευρείας κατανάλωσης φθηνά τουριστικά πακέτα. Με αυτόν τον τρόπο όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Η χώρα της ελάσσονος προσπάθειας θριάμβευσε για άλλη μια φορά. Και για τί να το κάνει άλλωστε αφού όλοι ήταν βολεμένοι; Οι τουρίστες απολάμβαναν syrtaki-ouzo-sea, οι επιχειρηματίες είτε χρέωναν φύκια για μεταξωτές κορδέλες είτε αναπαύονταν στο «εύκολο χρήμα» των πρακτόρων και οι μαγαζάτορες κερδοσκοπούσαν ασύστολα.  Η ίδια συνταγή εφαρμόστηκε πάνω -κάτω και για τον εσωτερικό τουρισμό, ο οποίος έκρυβε -μέχρι την κρίση- τα προβλήματα κάτω από το χαλί.

Φτάσαμε λοιπόν στο δράμα. Η χώρα που περηφανεύεται οτι έχει ως βαριά βιομηχανία της τον τουρισμό δεν ξέρει επί της ουσίας τι προϊόν έχει να προσφέρει, σε ποιους απευθύνεται και τι ανταγωνισμό έχει. Έτσι, καταλήξαμε να διαθέτουμε το χειρότερο δυνατό είδος τουρισμού: τον μαζικό.

Το πρόβλημα με τον μαζικό τουρισμό δεν είναι μόνο το προφίλ των ανθρώπων που τον επιλέγουν για να περάσουν τις διακοπές τους. Συνήθως πρόκειται για ανθρώπους με χαμηλά ή μεσαία εισοδήματα που με ένα βραχιολάκι all-inclusive έχουν πρόσβαση σε ανεξάντλητες ποσότητες φαγητού και αλκοόλ, η ποιότητα των οποίων είναι ανάλογη της τιμής που πληρώνουν. Οι τουρίστες αυτοί σπανίως θα επισκεφθούν μνημεία ή σημεία ενδιαφέροντος και φυσικά δεν πρόκειται να δαπανήσουν παραπάνω χρήματα σε ταβέρνες, μαγαζιά ή οτιδήποτε άλλο στηρίζει τις τοπικές οικονομίες, αφού έχουν ήδη προπληρώσει ένα πακέτο για όλα αυτά. Από την πλευρά της πολιτείας, ο μαζικός τουρισμός απαιτεί κάτι αυτονόητο μεν, δύσκολο πρακτικά δε. Απαιτεί πολύ ισχυρό κράτος το οποίο με αυστηρή αστυνόμευση θα επιτηρεί περιοχές όπως ο Λαγανάς, το Φαληράκι ή τα Μάλια προκειμένου να μην έχουμε έκτροπα ή δολοφονίες που διασύρουν την χώρα διεθνώς.

Αν οι παραπάνω παραδοχές δεν υπάρχουν τότε η κατάληξη είναι το σημερινό σημείο όπου και χρήματα δεν έχουμε και κακή εικόνα δημιουργούμε. Συνδυαστικά με την κατάσταση που επικρατεί πολιτικά στην Ανατολική Μεσόγειο, η απωθητική εικόνα της περιοχής ενισχύεται γεωμετρικά. Διότι δεν φτάνει που οι τουρίστες έβλεπαν ανεγκέφαλους να καίνε το Σύνταγμα και απέφευγαν την Αθήνα – κι ας φαντασιώνονται city breaks η κ. Δούρου με τον κ. Καμίνη – τώρα πλέον φοβούνται ακόμα και στα νησιά. Η δε καλοκαιρινή ραστώνη και η «χαλαρότητα» που επικρατεί από την πλευρά των Ελλήνων στην τήρηση των νόμων δημιουργεί την αίσθηση πως σε αυτή τη χώρα όλα επιτρέπονται. Anything goes.

Οδηγηθήκαμε στο σημείο η εθνική μας τουριστική στρατηγική να είναι ο πολιτικός αυτουργός στη δολοφονία στο Λαγανά. Πρώτον γιατι ως έθνος δεν έχουμε ιδέα απο στρατηγική και δεύτερον αφού δια της ατόπου επαγωγής οδηγηθήκαμε στον μαζικό τουρισμό, δηλαδή την προσέκλυση των «ζώων» παγκοσμίως, καταφέραμε -δεν ξέρω με ποιά λογική να μη λειτουργεί το αστυνομικό τμήμα στον Λαγανά!

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να καταγράψουμε ληξιαρχικά τις αφίξεις. Το θέμα είναι ο τουρισμός μας να «γεννά» χρήμα, θέσεις εργασίας και να λειτουργεί πολλαπλασιαστικά προς όφελος όλων. Όσο δεν εφαρμόζουμε πολιτικές προς αυτή την κατεύθυνση υλοποιώντας συγκεκριμένες στρατηγικές, θα κακοποιούμε τη χώρα και απλά θα φοράμε βραχιολάκια σε τουρίστες που έρχονται για να μας μιμηθούν στην τσαπατσουλιά και την ανομία. 

rizopoulospost.com

Διονύσης Σαββόπουλος: Στα πάντα του ψεύτικος

Ο Σαββόπουλος είναι ένας άρρωστος κλέφτης. Άρρωστος. Όλα αυτά που λέτε ότι παλιά έγραφε ωραία τραγούδια και τέτοια, είναι όλα κλεμμένα. Μετά από μελέτη, τείνω να πιστεύω ότι δεν υπάρχει ούτε μια λέξη στο έργο του που να είναι δική του.

Προσοχή! Η κλοπή και η λογοκλοπή είναι κάτι που εμφανίζεται στην τέχνη. Πολλά ωραία κείμενα, ποιήματα, ρεφρέν είναι κλεμμένα από κάτι άλλο. Στην αρχή σε σοκάρει, μετά το συνηθίζεις. Ας πούμε το ποίημα του Ουράνη «Θα πεθάνω ένα πένθιμο του Φθινόπωρου δείλι», που όλοι αγαπήσαμε με τη μουσική των Διάφανών Κρίνων, δεν είναι παρά μια σκαστή λογοκλοπή ενός ποιήματος του Σέζαρ Βαγιέχο:

«Θα πεθάνω στο Παρίσι με μια νεροποντή/ μια μέρα που την θυμάμαι κιόλας τώρα/ Θα πεθάνω στο Παρίσι -και δεν τρέχω να φύγω-/ ίσως, σαν σήμερα, μια Πέμπτη φθινοπώρου.

Ναι, Πέμπτη θα 'ναι, γιατί Πέμπτη σήμερα που γράφω/ αυτούς τους στίχους, φόρεσα τόσο άθελά μου/ τις ωμοπλάτες και ποτέ σαν σήμερα δεν είδα,/ μόλο το δρόμο μου, τον εαυτό μου τόσο μόνο.

Θα λένε, ο Καίσαρας Βαγιέχο είναι νεκρός/ τον χτυπούσαν όλοι/ χωρίς εκείνος να τους έχει κάνει τίποτα/ τον χτυπούσαν σκληρά μ' ένα σκληρό ραβδί,

Επίσης και μ' ένα σκοινί, είναι μάρτυρές μου/ οι μέρες Πέμπτες / και τα κόκαλα της ράχης/ η μοναξιά, η βροχή, οι δρόμοι», γράφει ο Βαγιέχο, έρχεται μετά ο Ουράνης, το ξαναγράφει με τα δικά του λόγια, ωραίο είναι και του Ουράνη, πάμε παρακάτω.

Στην περίπτωση του Σαββόπουλου δεν πρόκειται περί αυτού. Ο Σαββόπουλος έχει στήσει μια ολόκληρη περσόνα πάνω στην κλοπή, η οποία είναι και το μόνο πράγμα στον κόσμο στο οποίο φαίνεται να έχει ταλέντο.

Κλέβει τα πάντα. Το ντύσιμο, οι δηλώσεις, τα εξώφυλλα των δίσκων, τα σαρδάμ, οι αυτοσαρκασμοί, τίποτα επάνω του δεν είναι δικό του.

Πρωτάκουσα για αυτή του την τάση από τον ποιητή Νίκο Καρούζο, ο οποίος διαμαρτυρόταν ότι ο Σαββόπουλος του είχε κλέψει ένα ποίημα σχετικό με την εξέγερση στα Αμπελάκια. Ήμουν μικρός, δεν έδωσα σημασία, δεν κατάλαβα κιόλας. Αργότερα, άρχισα να καταλαβαίνω ότι ο άνθρωπος έχει θέμα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, βρέθηκα στον Λυκαβηττό να παρακολουθήσω μια συναυλία κάποιου Λούτσιο Ντάλλα. Δεν τον γνώριζα. Ξαφνικά είδα στην σκηνή τον Σαββόπουλο να τραγουδάει ιταλικά. Δε μιλάμε για επιρροή.

Όλη την παρουσία του ο Σαββόπουλος την έχει στήσει πάνω στον Ντάλλα. Το μούσι, τις τιράντες, τα σκουφιά, τα ταμπούρλα που βαράει στις συναυλίες, όλα μα όλα είναι από εκεί. Ως εδώ πρόκειται για μια απλή μίμηση.

Όταν όμως ο Λούτσιο Ντάλλα αποφάσισε για λόγους προβοκάτσιας να κουρευτεί και να ξυριστεί, ο Σαββόπουλος έκανε το ίδιο ακριβώς: κουρεύτηκε και ξυρίστηκε. Κι όταν ο Ντάλλα επέστρεψε στο παλιό του στυλ, ο Σαββόπουλος έκανε το ίδιο.

Φυσικά του έκλεψε και 1-2 τραγούδια, κάνοντας το σύνηθες: στην αρχή τα παρουσίασε για δικά του και μετά από λίγα χρόνια, σαν να μη συμβαίνει τίποτα είπε ότι πρόκειται για διασκευές.

To 1966 ο Σαββόπουλος εμφανίστηκε στο προσκήνιο με τον δίσκο «Το Φορτηγό». Όπως έγραφε ο δίσκος, στίχοι - μουσική στα τραγούδια ήταν δικοί του. Για μουσική δεν το πολυσυζητάμε, ο Σαββόπουλος ομολογεί ότι δεν έχει ιδέα. Αλλά οι στίχοι είναι στιχάρες:

«Ο εργάτης βλαστημάει και τραβάει για τον σταθμό/ να ο ήλιος ανεβαίνει σαν σημαία στον ουρανό/ μπρος στης φάμπρικας την πύλη ο εργάτης σταματά/ όμορφη η μέρα γνέφει κι απ’ το ρούχο τον τραβά

Ε ε σύντροφέ μου αχ τι κακό/ μέρα μ᾿ ήλιο σαν κι αυτό/ να την τρώει τ’ αφεντικό», γράφει στο «Ήλιε ήλιε αρχηγέ», τσαλαβουτώντας στα νερά του βιωματικού ταξικού στίχου.

Το 2000 στη Γαλλία πια, προσπαθούσα να μάθω τους Γάλλους ποιητές και να εξοικειωθώ με τη γλώσσα. Μια μέρα έπεσα πάνω στο ακόλουθο ποίημα του Ζακ Πρεβέρ (μετάφραση δική μου):

«Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Μπροστά στην πόρτα του εργοστασίου

ο εργάτης σταματά ξαφνικά

κι όπως γυρνά

κοιτάζει τον ήλιο

τόσο κόκκινο, τόσο στρογγυλό

τόσο χαμογελαστό στον μολυβδένιο ουρανό του

κλείνει το μάτι χαρούμενα

Πες λοιπόν σύντροφε ήλιε

δε βρίσκεις ότι είναι μαλακία

μια μέρα σαν αυτή

να τη δίνουμε στο αφεντικό;»

Στη Γαλλία, μπόρεσα να διαπιστώσω διάφορες ακόμα λογοκλοπές «του ταλαντούχου τροβαδούρου μας από τη Μακεδονία», που έλεγε και ο Τζίμης Πανούσης πριν πεθάνει, τόσες πολλές που έπαψε να μου κάνει εντύπωση και μερικές δεν τις θυμάμαι πια.

Πχ ο στίχος για το «βρώμικο ψωμί» που «τρώνε όσοι αγαπάνε» είναι του Λεό Φερρέ, όπως και το «Μια θάλασσα μικρή».

Από όλους όσους έκλεψε ωστόσο ο Σαββόπουλος, την κορυφαία θέση κατέχει ο Μπομπ Ντίλαν. Το 1968 ο Σαββόπουλος έκλεψε το ''The Wicked Messenger'' (στίχους και μουσική) και το παρουσίασε για δικό του ως «Άγγελος Εξάγγελος» -λίγα χρόνια μετά, το παρουσίαζε κι αυτό ως διασκευή. Αυτό όμως είναι το έλασσον. Από τον Ντίλαν ο Σαββόπουλος έκλεβε και συνεχίζει να κλέβει ότι πετούσε κι ό,τι κολυμπούσε.

Εβγαζε ο Ντίλαν το ''The lonesome death of Hattie Carol''; Απαντούσε ο Σαββόπουλος με την «Θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη». Έβγαζε ο Ντίλαν το ''The Hurricaine'', 9 λεπτά τραγούδι για τον ισοβίτη Ρούμπιν Κάρτερ; Τσακ, απαντούσε ο Σαββόπουλος με το «Μακρύ ζεϊμπέκικο» για τον Νίκο Κοεμτζή. Έγραφε ο Ντίλαν το ''My back pages'';

Απαντούσε ο Σαββόπουλος με το «Οι πίσω μου σελίδες» (που δε σημαίνει κάτι στα ελληνικά). Σε αυτό το τραγούδι υπήρχε και ο ακατανόητος στίχος «ευαίσθητη αθλήτρια/ δεν ξέρει τι χρωστάει/ στον πάνσοφό της εραστή/ που απόψε παρατάει», που μας κάνει να πιστέψουμε ότι ο Σαββόπουλος τα 'χε και αυτός με τη Σιουζ Ροτόλο, όπως ο Ντίλαν, ή με κάποια άλλη γυμνάστρια, τον παράτησε κι αυτόν και της τα χώνει. Ή ότι βρήκε ωραίο τον στίχο, που είναι από άλλο τραγούδι, και τον κότσαρε. Αργότερα, όταν ο Ντίλαν χώρισε με τη γυναίκα του και έγραψε το ''Sara'', ο Σαββόπουλος δεν κάθησε να σκάσει και έγραψε το «Άσπα».

Το 1975, ο Σαββόπουλος έβγαλε τον δίσκο «Δέκα χρόνια κομμάτια». Ο δίσκος είχε ένα οπισθόφυλλο πολύ εμπνευσμένο. Για την ακρίβεια ήταν εμπνευσμένο από τον δίσκο ''Bringing it all back home'' του Ντίλαν, από τον οποίον το είχε κλέψει. Υπόψιν ότι εκείνα τα χρόνια οι δίσκοι εισαγωγής ήταν πολύ σπάνιοι στην Ελλάδα και αυτοί που μπορούσαν να καταλάβουν την κλοπή ελάχιστοι.

Στα τέλη της δεκαετίας του '70, ο Ντίλαν έφαγε μια φλασιά κι έγινε χριστιανός. Ήταν η χειρότερη φλασιά που μπορούσε να φάει, αλλά ο Σαββόπουλος είναι έντιμος, όταν κλέβει κάποιον τον κλέβει και στα καλά και στα άσχημα: έγινε κι αυτός χριστιανός. Γκαντ γκρέις τραγούδαγε ο Ντίλαν, του θεού η χάρη έκανε ηχώ ο Σαββόπουλος. Στα τέλη της δεκαετίας του '80, συνεχίζοντας τον κατήφορο, ο Ντίλαν άρχισε να κάνει περιοδεία στις βάσεις του αμερικάνικου στρατού.

Αμέσως ο Σαββόπουλος άρχισε περιοδεία στα ελληνικά στρατόπεδα, όπου μαζεύανε τους φαντάρους να τον ακούσουν με το ζόρι.

Ο Ντίλαν δήλωσε ότι το έκανε αυτό όταν «κατάλαβε ότι ο στρατός απορροφά τα πιο λαϊκά κομμάτια της Αμερικής, στα οποία ήθελε να απευθυνθεί». Ο Σαββόπουλος επανέλαβε την ίδια δήλωση λέξη προς λέξη, αδιαφορώντας ότι στην Ελλάδα ο στρατός είναι υποχρεωτικός και η δήλωση αυτή δεν έχει καμία έννοια.

Όταν το '90 ο Ντίλαν το γύρισε στην οικολογία, ο Σαββόπουλος έκανε και τις πρώτες του οικολογικές δηλώσεις. Και όταν ο Ντίλαν έδωσε τραγούδι του για διαφήμιση, προκαλώντας σκάνδαλο, ο Σαββόπουλος έκανε ακριβώς το ίδιο. Αργότερα, φόρεσε και το ίδιο κηπουρικό καπέλο. Πρόκειται περί ψύχωσης.

Δεν έχει νόημα να συνεχίσω να παρουσιάζω περιπτώσεις λογοκλοπής του Σαββόπουλου. Άλλωστε ο άνθρωπος δεν είναι ένας κοινός λογοκλόπος, έχει προσαρμόσει τη ζωή του όλη πάνω σε άλλους ανθρώπους, μια ιδέα που μου φαίνεται τρομακτική.

Μαθημένος να παπαγαλίζει αυτά που ήταν κοινοτοπίες ενός εναλλακτικού λόγου κάποτε, δεν μου κάνει καμία εντύπωση ότι γερνώντας άρχισε να παπαγαλίζει τις κοινοτοπίες της αντίδρασης. Οι νέοι δεν τον άκουγαν πια, αυτός είναι ο πρώτος λόγος για τον οποίον γκρινιάζουν οι γέροι, οπότε ο Σαββοπουλος έστρεψε την ημιμάθειά του προς την δεκτική αγκαλιά της παράδοσης.

Άρχισε να αντιδρά στους νεωτερισμούς, την απελευθέρωση των ενστίκτων και όλα αυτά τα οποία τον ξεπερνούσαν και δε μπορούσε να τα ακολουθήσει.

Τα τελευταία 30 χρόνια, αναγκαζόμενος ολοένα και περισσότερο να μιλάει με δικά του λόγια, εκφέρει έναν λόγο που κινείται από τη βαθιά συντήρηση μέχρι το ρατσισμό. Τόσο μπορεί.

Υπό αυτή την έννοια δεν βρίσκω κανένα λόγο να νιώθει κανείς έκπληξη ή να κατηγορεί για κάποιου τύπου προδοσία τον Σαββόπουλο: ο τύπος έκανε πάντοτε μπίζνες μετατρέποντας τον λόγο των άλλων σε λουτρό κοινοτοπίας και αυτό συνεχίζει να κάνει.

Το μόνο κίνητρο για να τον βρίσεις, είναι η αγνή πηχτή αντιπάθεια. Κι αυτή όχι πάντα. Γιατί, «''δεν υπάρχει λόγος να ταράζεσαι'' ακούστηκαν τα λόγια του ληστή», όπως έλεγε κι ο Ντίλαν.

(Στη φωτογραφία ο Σαββόπουλος δείχνει πού να τους στείλουμε τους μετανάστες)

Γιάννης Ανδρουλιδάκης  

stontoixo.com

Ρεκόρ προσλήψεων έναντι αποχωρήσεων στο Δημόσιο το 2016

Η χρονιά με τις λιγότερες αποχωρήσεις και τις περισσότερες προσλήψεις στο Δημόσιο την τελευταία τετραετία ήταν το 2016, σύμφωνα με μελέτη του υπουργείου Διοικητικής Ανασυγκρότησης την οποία παρουσιάζει η εφημερίδα  "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ".

Τα συμπεράσματα της μελέτης προκύπτουν από την ποιοτική και ποσοτική ανάλυση των στοιχείων που αναρτήθηκαν στο Μητρώο Ανθρώπινου Δυναμικού του ελληνικού Δημοσίου και η επεξεργασία τους έγινε από τα αρμόδια τμήματα του υπουργείου.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το 2016 καταγράφηκαν 9.810 αποχωρήσεις, έναντι 15.925 αποχωρήσεων το 2015, 28.469 αποχωρήσεων το 2014, 32.072 το 2013 και 29.982 αποχωρήσεων το 2012.

Αντίστοιχα, το 2016 έγιναν 8.211 προσλήψεις έναντι 4.437 προσλήψεων το 2015, 5.349 το 2014 και 2.170 προσλήψεων το 2013.

Ως προς τις προσλήψεις του 2016, στη μελέτη του υπουργείου Διοικητικής Ανασυγκρότησης, διευκρινίζεται ότι από τις 8.211, οι 1.927 προσλήψεις εξαιρούνται από τον περιορισμό των προσλήψεων για το 2016 (1 πρόσληψη για κάθε πέντε αποχωρήσεις), καθώς αφορούν αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις, προσλήψεις σε υπηρεσίες ανταποδοτικού χαρακτήρα στους ΟΤΑ και προσλήψεις δικηγόρων με σχέση έμμισθης εντολής αορίστου χρόνου.

Ποιοτικά χαρακτηριστικά

Ως προς τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των προσληφθέντων και των αποχωρησάντων, οι περισσότερες αποχωρήσεις για το 2016 σημειώθηκαν τον Σεπτέμβριο (1.424). Οπως διευκρινίζεται στη μελέτη, σημαντικός αριθμός αποχωρήσεων σημειώθηκε επίσης τον Απρίλιο του 2014 λόγω διαθεσιμότητας και τον Ιούνιο του ίδιου έτους λόγω των αποχωρήσεων των εκπαιδευτικών (είχε γίνει αλλαγή θεσμικού πλαισίου και οι αποχωρήσεις των εκπαιδευτικών γίνονταν με τη λήξη του σχολικού έτους).

Για το 2016, το 38,6% των υπαλλήλων που αποχώρησαν ήταν πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Οι περισσότερες αποχωρήσεις, το 24%, αφορούσαν υπαλλήλους μεταξύ 55 και 60 ετών και το 21% υπαλλήλους ηλικίας μεταξύ 60 και 65 ετών.

Οπως προκύπτει από τα συγκριτικά στοιχεία, τα τελευταία χρόνια καταγράφεται αύξηση της μέσης ηλικίας αποχώρησης από το Δημόσιο. Για το 2016 η μέση ηλικία αποχώρησης διαμορφώθηκε στα 56 έτη. Το 2015, η μέση ηλικία αποχώρησης ήταν τα 54,8 έτη και το 2014 τα 55,3 έτη.

Από τις 9.810 αποχωρήσεις, οι 7.709 οφείλονται σε παραίτηση και παραίτηση λόγω συνταξιοδότησης, ενώ 1.001 οφείλονται σε απόλυση και απόταξη.

«Απόλυση-απόταξη»

Οπως διευκρινίζεται, η κατηγορία «απόλυση-απόταξη» αφορά τις εξής περιπτώσεις: απόλυση για σωματική ή πνευματική ανικανότητα, απόλυση λόγω ακαταλληλότητας, απόλυση λόγω ανάκλησης διορισμού, απόλυση λόγω της επιβολής της ποινής της οριστικής παύσης, απόλυση λόγω καταγγελίας σύμβασης εργασίας, απόταξη, αυτεπάγγελτη αποστρατεία με πρωτοβουλία της υπηρεσίας, αυτοδίκαιη έκπτωση λόγω ποινικής καταδίκης και απόλυση λόγω απορριπτικής δικαστικής απόφασης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της μελέτης, οι περισσότερες αποχωρήσεις για το 2016 έγιναν στο υπουργείο Παιδείας (25,10% επί συνόλου) και τους ΟΤΑ (20,19%).

Ως προς τις προσλήψεις, το 2016, οι περισσότερες σημειώθηκαν τον Νοέμβριο (1.347 από τις συνολικά 8.211). Από τον συνολικό αριθμό προσλήψεων, το 24,9% των προσληφθέντων ήταν πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, ενώ το 25,8% ήταν προσωπικό ειδικών θέσεων, δηλαδή υπηρετούντες στα σώματα ασφαλείας και ένστολοι. Ως προς τα ηλικιακά τους χαρακτηριστικά, η πλειονότητα των νεοπροσληφθέντων ήταν κάτω των 25 ετών (1.606) και μεταξύ 35 και 40 ετών (1.387). Το 28,44% των προσλήψεων έγινε στους ΟΤΑ και το 22,35% αφορούσε προσλήψεις στο υπουργείο Υγείας.

kathimerini 

Πλήθος παροχών στους υπαλλήλους των ΟΤΑ

Δώρο σε συσκευασία νομοσχεδίου από το υπουργείο Εσωτερικών προς τους εργαζομένους στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) κατατέθηκε στη Βουλή. Το νομοσχέδιο με τον βασικό τίτλο «Ρυθμίσεις σχετικές με την οργάνωση, τη λειτουργία, τα οικονομικά και το προσωπικό των ΟΤΑ», το οποίο πρόκειται να συζητηθεί την επόμενη εβδομάδα, προβλέπει αύξηση μισθού σε συγκεκριμένες κατηγορίες εργαζομένων μέσω επιδομάτων, υπερωριών ή προβλέψεων για κάλυψη των εξόδων κίνησης. «Κλειδώνει» με συγκεκριμένες διατάξεις όχι μόνο την παραμονή όλων των εργαζομένων στις θέσεις εργασίας τους αλλά και το αντικείμενο εργασίας ακόμα και για εκείνους που εργάζονται σε δημοτικές επιχειρήσεις και αίρει τον περιορισμό προσλήψεων σε πολλές περιπτώσεις. Οσον αφορά το κόστος των προβλεπόμενων μέτρων δεν υπάρχει σχετική πρόβλεψη.

Χαρακτηριστικά, προβλέπονται η επέκταση του επιδόματος βαρέων και ανθυγιεινών και σε άλλους εργαζομένους, πέραν όσων απασχολούνται στενά στην καθαριότητα, αλλά και η καταβολή μουσικού επιδόματος στους μουσικούς υπαλλήλους ΟΤΑ. Επαναφέρει την αντιμισθία για τους αντιδημάρχους αλλά και τις αποζημιώσεις για τους συμμετέχοντες στα δημοτικά συμβούλια (εξαιρούνται όσοι συμμετέχουν στα δημοτικά συμβούλια της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και του Πειραιά), ενώ παράλληλα στις διατάξεις του προβλέπονται δαπάνες για τη μετακίνηση αντιπεριφερειαρχών και περιφερειακών συμβούλων. Οι ειδικοί και επιστημονικοί συνεργάτες στις περιφέρειες, δικηγόροι ή άλλοι ελεύθεροι επαγγελματίες, επιτρέπεται να συνεχίσουν παράλληλα το επάγγελμά τους.

Με άλλες διατάξεις, δίνεται η δυνατότητα στους δήμους που δεν διαθέτουν δημοτικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς να συμμετέχουν σε ήδη υφιστάμενες τέτοιες επιχειρήσεις, τις οποίες θα επιχορηγούν ενώ ταυτόχρονα καταργείται η αναστολή προσλήψεων σε αυτές τις επιχειρήσεις που είχε επιβληθεί (νόμος 3852/2010). Με το άρθρο 22 προβλέπεται ότι τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα (ΔΗΠΕΘΕ) εξαιρούνται των ρυθμίσεων –όσον αφορά τα οικονομικά– που ισχύουν για τις υπόλοιπες δημοτικές επιχειρήσεις, εφόσον λειτουργούν ως «κέντρα πολιτισμού».

Ταυτόχρονα, με ρυθμίσεις του νομοσχεδίου εξασφαλίζεται η μεταφορά του προσωπικού από μια δημοτική επιχείρηση η οποία έχει συγχωνευθεί ή έχει διακόψει τη λειτουργία της, στον οικείο δήμο με την ίδια εργασιακή σχέση, εφόσον ο εργαζόμενος είχε σχέση εργασίας αορίστου χρόνου μέχρι τις 31.12.2005.

Οσον αφορά τις πολυμετοχικές αναπτυξιακές ανώνυμες εταιρείες των ΟΤΑ, στην αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου αναφέρεται ότι η λειτουργία τους διέπεται από τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας, έχουν δικό τους προϋπολογισμό και δεν εντάσσονται στους φορείς του δημοσίου τομέα και της Γενικής Κυβέρνησης εφόσον δεν επιχορηγούνται. Ομως... με διάταξη του νομοσχεδίου, αυτές οι εταιρείες και μόνο αυτές, μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν ακόμα και μετά τρεις συνεχόμενες ζημιογόνες εταιρικές χρήσεις εφόσον διαχειρίζονται προγράμματα εθνικά ή ευρωπαϊκά!

Στέγαση και σίτιση

Οι δήμοι, σύμφωνα με το νομοσχέδιο πάντα, επιτρέπεται να δίνουν χρήματα σε απόρους και να αναλαμβάνουν την ταφή αδύναμων πολιτών. Παράλληλα, ΟΤΑ στην παραμεθόριο και νησιωτική χώρα έχουν τη δυνατότητα να παρέχουν στέγη και τροφή στους υπαλλήλους τους, σε γιατρούς, νοσηλευτές και εκπαιδευτικούς.

Στο νομοσχέδιο, επίσης, περιλαμβάνεται η ρύθμιση για την εξόφληση των οφειλών των ιδιωτών προς τους δήμους, η οποία αναμενόταν πολλούς μήνες κυρίως από τους δήμους που προσδοκούν να προσελκύσουν οφειλέτες και να εισπράξουν έστω ορισμένα από τα οφειλόμενα. Οι ιδιώτες που οφείλουν ποσά τα οποία δεν έχουν τη δυνατότητα να καταβάλουν π.χ. κλήσεις προηγούμενων ετών που έχουν βεβαιωθεί στην εφορία, μπορούν να ρυθμίσουν τις οφειλές τους σε εκατό δόσεις με αναλογική, του χρόνου εξόφλησης, μείωση των προσαυξήσεων. Επίσης, οι δήμοι μπορούν να προμηθευτούν POS και να δέχονται ηλεκτρονικά εξοφλήσεις οφειλών. 

kathimerini.gr

Έφυγε από τη ζωή ο τραγουδιστής Γιάννης Καλατζής

Ο Γιάννης Καλατζής, ένας από τους πιο δημοφιλείς τραγουδιστές στις δεκαετίες ’60 και ’70, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1943. Η καριέρα του ως τραγουδιστή ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν ο ίδιος ήταν μέλος του Τρίο Μορένο στη Θεσσαλονίκη.Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου αρχικά συνεργάστηκε με τον διάσημο συνθέτη Γιώργο Μητσάκη.

Η δημοτικότητά του άρχισε να αυξάνεται και είχε μια παραγωγική συνεργασία με μερικούς από τους πιο διάσημους Έλληνες συνθέτες της περιόδου – Μάνος Λοΐζος, Σταύρος Κουγιουμτζής, Γιώργος Κατσαρός, Μίμης Πλέσσας, Γιάννης Σπανός και Τόλης Βοσκόπουλος.

Συμμετείχε στο άλμπουμ μαζί με τραγουδιστές όπως οι Γιώργος Νταλάρας, Χάρις Αλεξίου, Γιάννης Πάριος, Μαρίζα Κωχ, Λίτσα Διαμάντη και Κώστας Σμοκοβίτης. Εμφανίστηκε επίσης σε δέκα ταινίες.Το τελευταίο του άλμπουμ προτού αποσυρθεί ήταν το 1984, ωστόσο το 1985 πήρε μέρος σε μια μεγάλη συναυλία αφιερωμένη στον Μάνο Λοΐζο στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας.  Το 2000 κυκλοφόρησε ένα διπλό CD, το πρώτο με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του σε νέες εκδόσεις και το δεύτερο με το περίφημα ελληνικά τραγούδια στην απόδοσή τους. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους τραγουδιστές της εποχής του και τα τραγούδια του έχουν ερμηνευθεί από νεότερους τραγουδιστές.

 efsyn.gr