Η μαύρη τρύπα της Δεξιάς

Του Περικλή  Κοροβέση

Ιστορικά ο καπιταλισμός και η αστική δημοκρατία εμφανίζονται μαζί. Ο νέος τρόπος παραγωγής, που αντικατέστησε τη φεουδαρχία, χρειαζόταν μιαν άλλη πολιτική εκπροσώπηση. Η μοναρχία με τους βαρόνους γαιοκτήμονες δεν ήταν κατάλληλο πολιτικό σύστημα για τη Βιομηχανική Επανάσταση που χρειαζόταν πιο ευέλικτες μορφές πολιτικής διακυβέρνησης.

Απαιτούνταν μια πολιτική ηγεσία, και κατ’ επέκταση ένα κράτος, που να διασφαλίζει τα κέρδη του κεφαλαίου μέσα από την κοινωνική ηρεμία. Και επινοήθηκαν τα κόμματα και το Κοινοβούλιο στην υπηρεσία του καπιταλισμού και του κέρδους (δεν υπάρχει Σύνταγμα που να μην κατοχυρώνει την ιδιοκτησία, δηλαδή το κεφάλαιο) δίνοντας κάποια δικαιώματα στους πολίτες, ευθέως ανάλογα με τους αγώνες που είχαν κάνει.

Σε μερικά αστικά καθεστώτα διατηρήθηκε ο θεσμός της μοναρχίας, όχι πια ως αποκλειστική αντιπροσωπεία του θεού επί της Γης, αλλά ως ακόμα ένας αστικός θεσμός. Αυτό που λέμε συνταγματική μοναρχία. Δηλαδή θεσμός που υπόκειται στο Σύνταγμα και όχι στη θεία βούληση. Αυτά, βέβαια, πάντα στη θεωρία. Και ας θυμηθούμε τη δυναστεία των Γκλίξμπουργκ για να δούμε τη διαφορά θεωρίας και πράξης.

Ας μη χρονοτριβούμε τώρα με την ιστορική πορεία του κοινοβουλευτισμού [από Κρόμγουελ και -έναν αιώνα αργότερα- την πρώτη αντιαποικιακή επανάσταση στη Β. Αμερική (τις μετέπειτα ΗΠΑ) μέχρι και τη σύγχρονή της κοινωνική επανάσταση στη Γαλλία]. Να σταθούμε στις ρίζες και στη θεμελίωση της αστικής δημοκρατίας, η οποία άρχισε από τις ΗΠΑ.

Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και το πρώτο Σύνταγμα των ΗΠΑ θεωρούνται ακόμα και σήμερα επαναστατικά. Μαζί με τη γαλλική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Πολίτη είναι πάντοτε σημεία αναφοράς. Η Χάνα Αρεντ, μάλιστα, θεωρούσε την Αμερικάνικη Επανάσταση επιτυχημένη -και απορούσε γιατί δεν έγινε αναφορά στα μετέπειτα επαναστατικά κινήματα- σε αντιδιαστολή με τη Γαλλική, που τη θεωρούσε αποτυχημένη. Εντούτοις η αστική δημοκρατία των ΗΠΑ, όπως αυτή διατυπώθηκε στο Σύνταγμα, στηρίζεται σε αποκλεισμούς που γίνονται νόμοι για τη λειτουργία του νέου καθεστώτος.

Ετσι, αποκλείονται και δεν έχουν κανένα δικαίωμα: οι γυναίκες, οι μαύροι σκλάβοι, οι Ινδιάνοι, οι φτωχοί (οι πολίτες έπρεπε να έχουν ένα εισόδημα) και ακόμα οι λευκοί υπηρέτες. Η αστική δημοκρατία και ο καπιταλισμός από την αρχή τους αφορούσαν μόνο μία τάξη προνομιούχων που στηριζόταν στον αποκλεισμό μιας άλλης. Και αυτό ισχύει μέχρι σήμερα.

Στη χώρα μας, με κυβέρνηση «πρώτη φορά Αριστερά» ο ένας στους τρεις Ελληνες είναι στο κατώφλι της φτώχειας. Βέβαια, σύμφωνα με την κυβέρνηση και τα φερέφωνά της, είμαστε σε ανάκαμψη. Εχουμε ξεπεράσει τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία και είμαστε στην τρίτη θέση όσον αφορά τη φτώχεια στην Ε.Ε. («Εφ.Συν.» 17/10/18). Υπομονή. Μας μένουν ακόμα 24 χώρες για να φτάσουμε στο επίπεδό τους. Ας είμαστε αισιόδοξοι. Με το δαιμόνιο της φυλής, αυτή τη φορά αριστερό, θα φάμε τους κουτόφραγκους.

Το πολιτικό μοντέλο διαχείρισης του καπιταλισμού, που καθιερώθηκε στις ΗΠΑ, ήταν ο δικομματισμός. Προϊόν εξαγώγιμο για τον δυτικό κόσμο (και όχι μόνο), που σημαίνει δύο κόμματα να υπηρετούν το ίδιο σύστημα. Το καθένα με τον δικό του τρόπο και μέσα πάντοτε από την εξουσία. Και εδώ μπορούμε να κάνουμε μια θεωρητική διάκριση ανάμεσα στις δύο πολιτικές.

Η μία υποστηρίζει πως κάνουμε παραχωρήσεις για να αποφύγουμε τις κοινωνικές αναταραχές που τροφοδοτούν εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Η άλλη λέει πως χρειάζεται πυγμή. Ο όχλος πρέπει να υποτάσσεται και να διευθύνεται για το δικό του το καλό, μια και ο ίδιος δεν ξέρει τι του γίνεται. Μέσα στις κυβερνήσεις «πυγμής» είναι και ο φασισμός που μπορεί να αναδειχτεί και μέσα από την καθολική ψηφοφορία (στις πιο πολλές περιπτώσεις είναι καλοσχεδιασμένη απάτη). Τρανταχτό παράδειγμα η εκλογή του Χίτλερ και η σημερινή Ε.Ε. με τη λαίλαπα της Ακροδεξιάς, που παντού βρίσκεται σε άνοδο και πιθανότατα αύριο θα είναι κυρίαρχη δύναμη στην Ευρώπη, όπου η Ε.Ε. θα πάψει να υπάρχει όπως την ξέραμε.

Με άλλα λόγια: Οποιοι και αν είναι στην εξουσία, Σοσιαλδημοκράτες, μεταλλαγμένοι πρώην Κομμουνιστές ή κλασική Δεξιά (μη φασιστική), η πολιτική που ασκούν είναι πάντα δεξιά. Είναι μια μαύρη τρύπα της εξουσίας που απορροφά τα πάντα. Οπου υπήρχαν ηγέτες που θέλησαν να δώσουν εξουσία στον λαό και να μειώσουν την ψαλίδα της ανισότητας, όπως ο Πατρίς Λουμούμπα, ο Τομά Σανκαρά στην Αφρική ή ο Αλιέντε και ο Πάλμε στη Λατινική Αμερική και Ευρώπη, αντίστοιχα, δολοφονήθηκαν.

Το σύστημα είναι ιερό και απαραβίαστο. Και η ποινή του θανάτου ισχύει για κάθε αποστάτη. Εκτός αν οι αποστάτες γίνουν μαζικό κίνημα, όπως στην περίπτωση του Βιετνάμ που αποδείχτηκε ανίκητο και γονάτισε τρεις ιμπεριαλισμούς, τον ιαπωνικό, τον γαλλικό και αυτόν των ΗΠΑ. Αλλά νικήθηκε από τη μετέπειτα γραφειοκρατία του Κ.Κ. Δηλαδή από μέσα.

Ας μην παίζουμε με τις λέξεις. Η Δημοκρατία είναι η ευθύνη του καθενός. Και όπου η ευθύνη έγινε μαζικό κίνημα, είχαμε νίκες και ελευθερία (έστω και μερικές κατακτήσεις: 40ωρο, πληρωμένη άδεια, δωρεάν παιδεία, δημόσια υγεία, ελευθεροτυπία κ.ά.). Οπου ο λαός κοιμάται, τα μνημόνια θα είναι μόνιμα, με τη μορφή της εποπτείας και της επιτήρησης των τοκογλύφων εταίρων μας.

Εξασφάλισε την πλειοψηφία των 80 βουλευτών η Κυβέρνηση Ζαεφ

Μετά από μπαράζ αναβολών της ψηφοφορίας στη Βουλή της ΠΓΔΜ εγκρίθηκε η συνταγματική αναθεώρηση στο πλαίσιο κύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών. Αυτή τη στιγμή γίνεται ονομαστική ψηφοφορία μετά από αίτημα του VMRO.

Εξερχόμενος του Κοινοβουλίου της γείτονος, ο Ζάεφ σημείωνε το απόγευμα της Παρασκευής σε τηλεοπτικό σταθμό των Σκοπίων ότι «γίνονται προσπάθειες για την εξασφάλιση πλειοψηφίας δύο τρίτων στη Βουλή» προκειμένου να προχωρήσει η διαδικασία τροποποίησης του Συντάγματος. «Ωστόσο, αυτό πρέπει να γίνει υπό κανονικές συνθήκες», πρόσθεσε.

Η συνεδρίαση της Βουλής της ΠΓΔΜ, στην οποία εξετάζεται η πρόταση της κυβέρνησης του Ζάεφ για την έναρξη των διαδικασιών σχετικά με την τροποποίηση του Συντάγματος της χώρας, η οποία ήταν προγραμματισμένη για σήμερα, δεν έχει ξεκινήσει ακόμη και πλέον είναι αμφίβολο εάν θα διεξαχθεί σήμερα ή αναβληθεί για άλλη ημέρα.

Έπειτα από ένα μπαράζ διαφωνιών η συζήτηση και στη συνέχεια η ψηφοφορία δεν ξεκίνησε ούτε στις 22:00 (ώρα Ελλάδος), που ήταν η τελευταία προγραμματισμένη ημέρα.

Ωστόσο, εφόσον η πρώτη ψηφοφορία είναι επιτυχής, τότε θα ακολουθήσουν στις επόμενες 20 ημέρες ακόμη δύο, οι οποίες θα πρέπει, επίσης, να οδηγήσουν σε πλειοψηφία δύο τρίτων, ώστε η συμφωνία των Πρεσπών να κυρωθεί οριστικά από την πλευρά της ΠΓΔΜ.

Τις τελευταίες ημέρες η πολιτική ατμόσφαιρα στην ΠΓΔΜ είναι εξαιρετικά τεταμένη ανάμεσα στα κόμματα, ωστόσο προκύπτει ότι οι παρασκηνιακές διεργασίες δεν έχουν κοπάσει.     

kathimerini.gr

Τουρκικές βόλτες στο Καστελόριζο – Σε νιρβάνα η Αθήνα

Του Δημήτρη Μηλάκα

Ακριβώς τη στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται με σοβαρή ρωγμή στη συνοχή της, μετά την άγρια διαμάχη των υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας, που κατέληξε στην παραίτηση Κοτζιά και την ανάληψη του υπουργείου από τον πρωθυπουργό, η Άγκυρα ξεδιπλώνει τους επιθετικούς της σχεδιασμούς στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στόχος των τουρκικών κινήσεων είναι η υπενθύμιση των θέσεων της γείτονος για δικαιώματα που διεκδικεί στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία έχει ανακηρυχθεί και τεμαχιστεί σε οικόπεδα, τα οποία έχουν παραχωρηθεί για έρευνα και εκμετάλλευση. Ταυτόχρονα, ένας παράλληλος στόχος της Άγκυρας είναι η ολοκληρωτική αμφισβήτηση των ελληνικών δικαιωμάτων σε ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο. Βάση της τουρκικής επιχειρηματολογίας, η οποία έχει επανειλημμένως διατυπωθεί, είναι ότι το Καστελόριζο δεν έχει δικαιώματα στη θαλάσσια περιοχή που το περικλείει, καθώς απλώς επικάθεται στην τουρκική υφαλοκρηπίδα.

Η Αθήνα τον χαβά της…

Το ξεδίπλωμα των τουρκικών κινήσεων δεν έλαβε την απαραίτητη και αρμόζουσα προσοχή, καθώς στην Αθήνα είχαν πάρει φωτιά τα μπατζάκια της κυβέρνησης, με την οποία (φωτιά) διασκέδαζε η αξιωματική αντιπολίτευση.

Ακριβώς την ίδια στιγμή που η ομφαλοσκόπηση στην Αθήνα χτυπούσε κόκκινο, η Τουρκία εξέδωσε navtex με την οποία δεσμεύει τη θαλάσσια περιοχή νότια του Καστελόριζου και δυτικά της Κύπρου από χτες μέχρι και τον Φλεβάρη για έρευνες και πραγματοποίηση αεροναυτικών ασκήσεων. Και μαζί με τη navtex η Τουρκία ανακοίνωσε ότι ήδη το ερευνητικό πλοίο «Barbaros» πλέει προς τις συντεταγμένες των περιοχών που έχουν δεσμευτεί.

Κάτι με το οποίο επίσης δεν είχε ασχοληθεί κανένας στην Αθήνα από την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση ήταν οι δηλώσεις – ανακοινώσεις αξιωματούχων της τουρκικής κυβέρνησης, οι οποίες περιγράφουν τους σχεδιασμούς της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο για το επόμενο διάστημα.

Σύμφωνα με αυτές τις δηλώσεις – ανακοινώσεις, στις 29 του μήνα θα ξεκινήσουν οι έρευνες – με ιδιόκτητα γεωτρύπανα – της τουρκικής κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Οι περιοχές που στοχεύει η Άγκυρα θα πρέπει να σημειωθεί βρίσκονται εντός της κυπριακής ΑΟΖ και σε περιοχές που αμφισβητούν απόλυτα το δικαίωμα του Καστελόριζου να έχει υφαλοκρηπίδα. Μάλιστα τις εν λόγω περιοχές η τουρκική κυβέρνηση τις έχει παραχωρήσει για έρευνα και εκμετάλλευση με νόμο από το 2011 – κυβερνητική απόφαση δημοσιευμένη σε ΦΕΚ – στην TPAO, την κρατική τουρκική πετρελαϊκή εταιρεία.

Οι Αμερικανοί

Οι τουρκικές κινήσεις μπορεί να διέφυγαν την προσοχή της Αθήνας, απασχόλησαν ωστόσο το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο πέραν των γεωστατικών αμερικανικών επιδιώξεων έχει αποστολή και για την προστασία των συμφερόντων των αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών που έχουν ήδη δαγκώσει τα θαλάσσια κυπριακά φιλέτα και ανησυχούν για απρόβλεπτες ζημιές στην περίπτωση που η Άγκυρα κινηθεί απρόβλεπτα και ανεξέλεγκτα.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την τοποθέτηση του αμερικανικού ΥΠΕΞ, «οι ΗΠΑ εξακολουθούν να αναγνωρίζουν το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να προχωρήσει στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων που βρίσκονται εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Υπό αυτό το πρίσμα, στηρίζουν τον ισομερή καταμερισμό των ενεργειακών κοιτασμάτων μεταξύ των δύο κοινοτήτων του νησιού που, όπως υποστηρίζουν, μπορεί να επιτευχθεί «στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης».

Όπως εύκολα διαπιστώνει κάποιος, στην ανακοίνωσή του το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών έκανε για ακόμη μια φορά επίδειξη των ικανοτήτων Ποντίου Πιλάτου με τις οποίες χειρίζεται τις διαφορές μεταξύ των υποτελών της. Έτσι, λοιπόν, από τη μια πλευρά οι Αμερικανοί φαίνεται να βάζουν πάγο στην Τουρκία, από την άλλη ωστόσο σημειώνουν την ανάγκη για ισομερή καταμερισμό των ενεργειακών κοιτασμάτων στην Κύπρο μέσω «συνολικής διευθέτησης του θέματος».

Δύσκολες απαντήσεις

Στην Αθήνα όλα αυτά, αν και διαφεύγουν όπως είπαμε την προσοχή και το ενδιαφέρον κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης (ενδεχομένως γιατί και οι δύο αυτές πολιτικές δυνάμεις πιστεύουν ότι τελικά οι Αμερικανοί θα μας βοηθήσουν), απασχολούν σοβαρά και προκαλούν αγωνία σε αρμόδιους υπηρεσιακούς παράγοντες τόσο του υπουργείου Εξωτερικών όσο και του υπουργείου Άμυνας. Συνοψίζοντας τις επισημάνσεις των εν λόγω παραγόντων, εμφανίζονται κάποια σοβαρά και επείγοντα στην απάντησή τους ερωτήματα με τα οποία θα πρέπει άμεσα να ασχοληθεί κατ’ αρχάς η ελληνική κυβέρνηση:

• Ποια θα είναι η ελληνική αντίδραση στην περίπτωση που τουρκικό ερευνητικό σκάφος με τη συνοδεία τουρκικών πολεμικών πλοίων επιχειρήσει έρευνα σε θαλάσσιες περιοχές όπου το Καστελόριζο επηρεάζει υπέρ της Ελλάδας τα δικαιώματα Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης;

• Είναι αρκετές, σε μια τέτοια περίπτωση, οι διπλωματικές αντιδράσεις ή θα απαιτηθεί και στρατιωτική κινητοποίηση;

• Ποια θα είναι η συμπαράσταση, πέρα από το διπλωματικό επίπεδο, που μπορεί να αναμένει η Αθήνα από την Ε.Ε. και την Ουάσιγκτον (αλλά και τις χώρες της περιοχής, Ισραήλ και Αίγυπτο), με τις οποίες έχει προχωρήσει σε συμφωνίες συνεργασίας;

Αν απ’ όλα τα προηγούμενα προκύπτει κάποιο συμπέρασμα είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει υποτιμήσει τις τουρκικές κινήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και είναι απολύτως ανέτοιμη να δώσει απαντήσεις σε σοβαρά ερωτήματα τα οποία έχουν ήδη τεθεί από την Τουρκία…

«Βυθίστηκαν» κατά 23 δισ. ευρώ οι μισθοί στην Ελλάδα την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης

Το “τσουνάμι” των μνημονίων μέτρων και των περικοπών σάρωσε τις αμοιβές στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Οι μισθολογικές απολαβές των εργαζομένων βούλιαξαν κατά 23 δισ. ευρώ μέσα σε δέκα χρόνια, υπό το βάρος της ανεργίας και των μεγάλων περικοπών στα εισοδήματα των εργαζομένων.

Κάθετη πτώση καταγράφηκε στην ίδια περίοδο και στην καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών που υποχώρησε κατά περίπου 40 δισ. ευρώ, σε τρέχουσες τιμές, υπό το βάρος των περιοριστικών πολιτικών, της ανεργίας, της δραστικής περικοπής σε μισθούς και εισοδήματα, με τις επενδύσεις την ίδια ώρα να υποχωρούν στο μισό.

Η πορεία του ΑΕΠ και των συνιστωσών του είναι μια θλιβερή ακτινογραφία πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ που χάθηκαν στα χρόνια της κρίσης, δημιουργώντας ένα τεράστιο κενό στην ελληνική οικονομία, που καλείται να καλύψει το χαμένο έδαφος, “τρέχοντας” με σταθερά επιταχυνόμενους ρυθμούς, μεσοπρόθεσμα.

Οι δραματικές επιπτώσεις της κρίσης στις τσέπες των Ελλήνων εργαζομένων και των νοικοκυριών αποτυπώνονται και στην πορεία των επιμέρους μεγεθών. Σε τρέχουσες τιμές:

– Η τελική καταναλωτική δαπάνη των ελληνικών νοικοκυριών περιορίστηκε στα 118,8 δις ευρώ στο τέλος του 2017 από 159 δις ευρώ στο τέλος του 2008.

– Οι αμοιβές εξαρτημένης εργασίας στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα μειώθηκαν στα 59,6 δις ευρώ από 82,9 δις ευρώ

Πηγή πληροφοριών: Έθνος/enikos.gr  

Μυστικά κονδύλια: Μια (παλιά) υπέροχη ιστορία…

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Μέχρι τώρα βλέπαμε την κάθε κυβέρνηση να κατηγορεί την προηγούμενη για αδιαφάνεια και για διαφθορά μέσω των μυστικών κονδυλίων. Αυτή τη φορά, όμως, είδαμε και το απίθανο: Να απευθύνονται κατηγορίες για την διαχείριση των μυστικών κονδυλίων όχι από την μια κυβέρνηση προς την άλλη, αλλά στο εσωτερικό της ίδιας κυβέρνησης!

Είδαμε να ανταλλάσουν δηλητηριώδεις κατηγορίες μεταξύ τους οι υπουργοί της ίδιας κυβέρνησης (!) και μάλιστα παρουσία του ίδιου του πρωθυπουργού τους, όπως συνέβη στο υπουργικό συμβούλιο της περασμένης Τρίτης όταν η σύγκρουση Καμμένου – Κοτζιά (και για τα μυστικά κονδύλια) οδήγησε στην εκπαραθύρωση του δεύτερου.

Βέβαια το θέμα των μυστικών κονδυλίων, που μερικοί παριστάνουν τους… «ξαφνιασμένους» στο άκουσμά τους, είναι πολύ παλιό. Κρατάει πάνω από μισό αιώνα… Και τούτο παρά το γεγονός ότι κατά καιρούς τα μυστικά κονδύλια έχουν (στα λόγια) «καταργηθεί»…

Η τελευταία τους «κατάργηση», για παράδειγμα, έγινε το 2011 όταν ο τότε υπουργός Μόσιαλος της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου είχε ανακοινώσει ότι καταργούνται (σσ: μην αρχίσετε να γελάτε, έχει και συνέχεια…) αυτά τα περίφημα μυστικά κονδύλια που χρησιμοποιούνται για την προώθηση του «εθνικού συμφέροντος» και που μέσω των Γενικών Γραμματειών Ενημέρωσης της εκάστοτε κυβέρνησης όδευαν στις τσέπες… «άγνωστων παραληπτών».

Τα «κατάργησαν», αλλά διατηρούνται με… νόμο!

Εφτά χρόνια από τότε τα μυστικά κονδύλια όχι μόνο δεν έχουν καταργηθεί αλλά ζουν και βασιλεύουν στη διάθεση διαφόρων υπουργείων. Οι γνωρίζοντες αναφέρουν ότι τέτοια κονδύλια εκτός από το υπουργείο Εξωτερικών, υπάρχουν και στο Άμυνας και στο Εσωτερικών, με τον Στ. Θεοδωράκη να αναφέρει σε προχτεσινές του δηλώσεις ότι τα υπουργεία που συνολικά διαχειρίζονται και διανέμουν μυστικά κονδύλια ανέρχονται σε 8.

Τόσο, δε, έχουν «καταργηθεί» τα μυστικά κονδύλια, που το 2017 ο Κοτζιάς  εισηγήθηκε και νόμο βάσει του οποίου για τα μυστικά κονδύλια του Υπουργείου Εξωτερικών (και μόνο του ΥΠΕΞ) και για ποσά μεγαλύτερα των 25.000 ευρώ υπάρχει ενημέρωση της Βουλής. Η ενημέρωση έχει την μορφή αποστολής φακέλου από το ΥΠΕΞ προς τον πρόεδρο της Βουλής για την διάθεση των μυστικών κονδυλίων. Ο πρόεδρος μεταφέρει τα στοιχεία που αποστέλλει το υπουργείο Εξωτερικών στους αντιπροέδρους της Βουλής, με τον φάκελο να επιστρέφει στο ΥΠΕΞ. Κατά καιρούς εγείρεται το ερώτημα αν ακόμα και αυτή η διαδικασία (που επαναλαμβάνουμε αφορά μόνο το ΥΠΕΞ και δεν περιλαμβάνει ποσά μικρότερα των 25.000) είναι όντως ουσιαστική και δεν περιορίζεται στο τυπικό του νόμου.

Σε κάθε περίπτωση, όποτε έρχεται στην επιφάνεια το θέμα των μυστικών κονδυλίων εκείνο που ακούμε είναι για το απόρρητο χαρακτήρα τους και για το πόσο εθνικά… επιβλαβής θα ήταν η δημοσιοποίησή τους. Ετσι συμβαίνει και τώρα, έτσι είχε συμβεί και το 2011 όταν παρά τη… σφοδρή επιθυμία της τότε κυβέρνησης (η οποία ετύγχανε και οπαδός της… «ανοικτής διακυβέρνησης») ουδέποτε ανακοινώθηκαν οι σιτιζόμενοι από τα μυστικά κονδύλια καθότι – όπως είχε ισχυριστεί η κυβέρνηση Παπανδρέου – εκτός από «άγνωστοι» δεν τηρούσαν και «παραστατικά» οι αθεόφοβοι (σσ: δεν υπάρχει φορολογική συνείδηση, κύριε)…

Μάλιστα η τότε ανακοίνωση Μόσιαλου είχε δώσει την ευκαιρία σε ορισμένους πασίγνωστους μαχητές της αντικειμενικότητας, του πλουραλισμού, του ήθους και της δημοκρατικής ενημέρωσης να ξεσπαθώσουν. Τα – εξίσου πλουραλιστικά – ηλεκτρονικά και έντυπα ΜΜΕ της εποχής, στα οποία υπηρετούσαν αστραφτερά διαμάντια της μνημονιακής λοβοτομής, είχαν πάρει φωτιά από τα «πύρινα» σχόλια εναντίον της τακτικής των μυστικών κονδυλίων. Λες και δεν πέρασε μια μέρα, το έργο επαναλαμβάνεται σήμερα…

Το χαριτωμένο της υπόθεσης – και τότε και σήμερα – είναι τούτο: Ανάλογα με το χρώμα του «παπαγάλου» που κουβαλάνε, κι ανάλογα με το ποια εποχή σκάει το θέμα, άλλοι από τους αδάμαντες χρέωναν τα μυστικά κονδύλια κυρίως στο ΠΑΣΟΚ. Άλλοι τα χρέωναν και τα χρεώνουν κυρίως στη ΝΔ. Κι άλλοι σήμερα τα χρεώνουν κυρίως στην συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. Αλλά όλοι μαζί σε ένα συμφωνούσαν και συμφωνούν: Οτι είναι πολύ κακό πράγμα να υπάρχουν μυστικά κονδύλια και μάλιστα εκτός ελέγχου…

Πάντως, μέσα από όλο αυτό το επαναλαμβανόμενο τσουνάμι υποκρισίας, προκύπτει και κάτι θετικό: Επικυρώθηκε ότι μυστικά κονδύλια υπάρχουν. Και το σημειώνουμε γιατί όσοι έχουν μνήμη θυμούνται τις όχι και λίγες προσπάθειες, τις εκπορευόμενες από τους εκάστοτε κυβερνώντες, να μας πείσουν ότι «δεν υπήρχαν»…

                                        «η τέχνη να κάνεις το λαό να πιστεύει                             αυτό που η κυβέρνηση θεωρεί σωστό»

Όμως, τα μυστικά κονδύλια που οι προηγούμενες κυβερνήσεις θα… τα καταργούσαν και που η παρούσα τα διατηρεί αλλά υπό… κοινοβουλευτικό έλεγχο (εξηγήσαμε ήδη περί τίνος πρόκειται), γιατί, τελικά, υπάρχουν; Τι ρόλο παίζουν; Και γιατί οι ιστορίες που τα συνοδεύουν σχετίζονται τόσο έντονα με τον Τύπο; Ίσως κάτι έχει να μας πει επ΄αυτού η ρήση του Γερμανού ποιητή φον Κλάιστ, ο οποίος μιλούσε για εκείνο το είδος της δημοσιογραφίας που δεν είναι παρά «η τέχνη να κάνεις το λαό να πιστεύει αυτό που η κυβέρνηση θεωρεί σωστό»… Τέτοιες «τέχνες», προφανώς, πληρώνονται αδρά.

Η ιστορία περί τα μυστικά κονδύλια  είναι τόσο παλιά όσο και ο φαρισαϊσμός όσων οψίμως εξεμάνησαν με την ύπαρξη των μυστικών κονδυλίων. Από τη μια είναι να βάζεις τα γέλια βλέποντας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να ζητούν «εξηγήσεις» (η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ!) για τα μυστικά κονδύλια. Κι από την άλλη είναι να βάζουν τα κλάματα για τα χάλια τους οι κύριοι των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ που το περιλάλητο «ηθικό τους πλεονέκτημα» έχει πλέον για σήμα κατατεθέν και τις αλληλοκατηγορίες των ίδιων των υπουργών τους για τα μυστικά κονδύλια.

Ας πάμε, λοιπόν, να θυμηθούμε πόσο παλιά είναι αυτή η «ωραία» ιστορία. Εδώ και 60 σχεδόν χρόνια στην Ελλάδα, η εκάστοτε κυβέρνηση δηλώνει «πολέμια» της τακτικής των μυστικών κονδυλίων και κατηγορεί την προηγούμενη ότι μέσω των μυστικών κονδυλίων εξαγοράζει δημοσιογράφους για να παίζει το παιχνίδι της.

Αυτό κατηγόρησε το 1964 η Ένωση Κέντρου την ΕΡΕ για το διάστημα που εκείνη κυβερνούσε.

Αυτό κατηγόρησε το 1982 το ΠΑΣΟΚ τη ΝΔ για τη δική της διακυβέρνηση από το 1974.

Αυτό κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ (μετά τις καταγγελίες Μητσοτάκη κατά Σαμαρά) για τη διακυβέρνηση της ΝΔ πριν από το 1993.

Αυτό κατηγόρησε η ΝΔ το ΠΑΣΟΚ για τη δική του διακυβέρνηση πριν από το 2004.

Με δυο λόγια, όποτε συμβαίνει «αλλαγή φρουράς» στη διακυβέρνηση της χώρας, έχει μετατραπεί σε «έθιμο» οι επόμενοι να επαναφέρουν την υπόθεση των μυστικών κονδυλίων  και του χρηματισμού δημοσιογράφων και ΜΜΕ και να καταγγέλλουν τους προηγούμενους για την τακτική τους. Τώρα είδαμε με εργαλείο τα μυστικά κονδύλια να βγάζουν τα μάτια τους μεταξύ υπουργοί ακόμα και της ίδιας κυβέρνησης!

Με μια υποσημείωση: Ούτε αυτοί, ούτε οι προηγούμενοι, ούτε οι επόμενοι έδωσαν ποτέ καμία «λίστα». Ποτέ δεν αποκάλυψαν τίποτα. Ποτέ δεν εξάρθρωσαν το «κύκλωμα». Και να που πλέον έχουμε δυο κερασάκια στην τούρτα: Το ένα το έβαλε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ με τους ίδιους τους υπουργούς της να κατηγορούνται για τα μυστικά κονδύλια. Το άλλο το είχε βάλει η κυβέρνηση Γ.Παπανδρέου  αφού τα «τρωκτικά» θα παραμείνουν «άγνωστα» διότι δεν έχουμε… «παραστατικά», όπως έλεγε ο Μόσιαλος.

Έκθεση Σακελλαρίου: Υπέρ Χωροφυλακής και αντικομμουνισμού…

Υπάρχουν, όμως, κάτι άλλα… παραστατικά: Στις 25 Μάη 1964 ο τότε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Β. Σακελλαρίου, παραδίδει στον υπουργό Δικαιοσύνης το 25σέλιδο πόρισμα της έρευνας που διενήργησε περί «ελέγχου διαχειρίσεως των μυστικών κονδυλίων εις το υφυπουργείον Εσωτερικών» για την περίοδο 1955-1963.

Ανάμεσα στα άλλα, ο άνθρωπος είχε διαπιστώσει και τα εξής (σσ: οι δυο πολύ ενδιαφέρουσες μαρτυρίες – καταθέσεις που είχαν προκύψει από την έρευνα παρατίθενται όπως καταγράφονται στην έκθεση, οι υπογραμμίσεις είναι από το πρωτότυπο):

«…ο εν αποστρατεία Υποστράτηγος κ. Σόλων Τσαούσης, διατελέσας και ούτος Γεν. Διευθυντής του Υφυπουργείου Εσωτερικών, καταθέτει μεταξύ άλλων και τα εξής: “Πώς διέθετεν ο Υπουργός τα ποσά τα οποία ελάμβανε δεν είμαι εις θέσιν να γνωρίζω. Γνωρίζω μόνον εκ των ποσών τα οποία ελάμβανεν έδιδε κατά μήνα και εις Δημοσιογράφους που έκαμναν το Αστυνομικόν ρεπορτάζ και εις άλλα πρόσωπα που ενεφανίζοντο ότι διενήργουν αντικομμουνιστικήν προπαγάνδαν”»…

«Χαρακτηριστική επίσης είναι η κατάθεσις του Συνταγματάρχου ε.α. κ. Αντων. Θεοδώρου, διατελέσαντος ως αναπληρωτού του Δ/ντού Ασφαλείας του Υπουργείου Εσωτερικών επί 2 1/2 περίπου μήνας, καταθέτοντος μεταξύ άλλων και τα εξής: “Κατά το μικρόν αυτό διάστημα ενθυμούμαι ότι ήρχοντο δημοσιογράφοι και άλλα διάφορα πρόσωπα, τα οποία ησχολούντο με την προβολήν του έργου του Σώματος της Χωροφυλακής και επιδίωκον τη λήψιν αμοιβής, ήτις, ως καλώς ενθυμούμαι εκυμαίνετο από 30.000 – 50.000 δραχμών”»…

Αυτή η τόσο παλιά ιστορία, λοιπόν, με τα «τρωκτικά» τα οποία, απλώς, με κάθε αλλαγή κυβέρνησης αλλάζουν «αφεντικό», έχει κατά καιρούς γίνει πρωτοσέλιδο στον Τύπο. Ηδη από το 1963 οι εφημερίδες, μεταξύ άλλων, έγραφαν:

«492 εκατομμύρια τα μυστικά κονδύλια επί ΕΡΕ».

«Ιλιγγιώδη ποσά εδόθησαν εις υψηλά πρόσωπα»και «ισχυρά πίεσις στα παρασκήνια να συγκαλυφθεί το μέγα σκάνδαλον».

«(…) το χρήμα του λαού διά να υμνολογήται το έργον της ΕΡΕ».

«77,5 εκατομ. δραχ. το χρόνο δι’ εξαγοράν του Τύπου».

«Η κυβέρνησις Παπανδρέου διστάζει υπόπτως να φωτίση το μέγα σκάνδαλον της διαθέσεως των μυστικών κονδυλίων »(«Ελεύθερος Τύπος», 4/12/1963 και 6/12/1963)…

    Από τον Μαρούδα το 1981…

Μετά την περίοδο του «γύψου» και των «Γεωργαλάδων», η ίδια προδικτατορική εικόνα επαναλαμβάνεται και επί ημερών κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Από τα μυστικά κονδύλια που διατίθονταν στη μετεμφυλιακή Ελλάδα για το χρηματισμό «δημοσιογράφων» οι οποίοι υμνούσαν τη Χωροφυλακή και συμμετείχαν στην αντικομμουνιστική προπαγάνδα, φτάσαμε στις καταγγελίες Μαρούδα το 1981 για «δημοσιογράφους – τρωκτικά» του κρατικού προϋπολογισμού.

 Ήταν Δεκέμβρης του 1981, μόλις δυο μήνες από την ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, όταν ο τότε υφυπουργός Προεδρίας Δημήτρης Μαρούδας καταγγέλλει τη ΝΔ ότι ανάμεσα στους ανθρώπους που επιβάρυναν τον κρατικό προϋπολογισμό με πολυθεσίες ή άλλες παροχές στο παρελθόν υπήρξαν και δημοσιογράφοι. Είναι η εποχή που και πάλι χαλούσε ο κόσμος από τα σχετικά δημοσιεύματα.

Η «Συνδικαλιστική Κίνηση Δημοσιογράφων», στην οποία συμμετείχαν οι κομμουνιστές και άλλοι προοδευτικοί δημοσιογράφοι, στέλνει μάλιστα και επιστολή στον υφυπουργό, υπογεγραμμένη από τον Νίκο Καραντηνό, με την οποία ζητείται να δοθεί άμεσα στη δημοσιότητα ο «κατάλογος» αυτών των δημοσιογράφων με τις σκοτεινές «εισοδηματικές πηγές».

Τι έπραξε η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ; Ούτε φωνή ούτε ακρόαση, ουδεμία απάντηση στις πιέσεις για ξεκαθάρισμα του τοπίου και για αποκαλύψεις με «διευθύνσεις και ονόματα», καμία απολύτως συνέχεια, συγκάλυψη και κουκούλωμα. Ο «Παναμάς» των «μυστικών κονδυλίων» είχε πια αλλάξει χέρια μαζί και το χρώμα των «τρωκτικών»…

…σε Μητσοτάκη – Σαμαρά το 1990-‘93

Επειτα, το 1993, περάσαμε στην υπόθεση των μυστικών κονδυλίων του υπουργείου Εξωτερικών:

Ηταν ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης που κατηγόρησε τότε τον Αντ. Σαμαρά ότι επί υπουργίας του στο υπουργείο Εξωτερικών πακτωλός μυστικών κονδυλίων κατέληγε και σε δημοσιογράφους.

Ξεσπά σάλος, το ΠΑΣΟΚ δεσμεύεται ότι μόλις γίνει κυβέρνηση θα αποκαλύψει τα πάντα ενώ φιλοΠΑΣΟΚικές εφημερίδες κάνουν λόγο για «Απόρρητο φαγοπότι 17 δισ.!»(«Εθνος», 21/10/1993) κατά την τριετή διακυβέρνηση 1990-1993 από τη ΝΔ.

Το γεγονός, πάντως, ότι την προηγούμενη ΠΑΣΟΚική περίοδο (1981-1989) το ύψος των ίδιων μυστικών κονδυλίων ελέγετο πως έφτασε τα 10 δισ. δραχμές φαίνεται να περνάει στα «ψιλά»…  Το ΠΑΣΟΚ έρχεται πράγματι στην κυβέρνηση, αλλά σχεδόν αμέσως αρχίζουν τα «ήξεις-αφήξεις»:

«Το υπουργείο Εξωτερικών, σχετικά με τα μυστικά κονδύλια  δεν διαθέτει καταλόγους δημοσιογράφων ούτε κάποιο άλλο στοιχείο που αφορά τον Τύπο»,

 είναι μια από τις πρώτες δηλώσεις της κυβέρνησης του Αντρέα Παπανδρέου… Ταυτόχρονα, όμως, οι υποσχέσεις συνεχίζονται:

«Είμαι αποφασισμένος ως αρμόδιος υπουργός να υπερασπιστώ το κύρος και την αξιοπιστία του δημοσιογραφικού λειτουργήματος και θα το πράξω με κάθε νόμιμο τρόπο (…). Δεν μπορεί να υπάρχει αυτή η εκκρεμότητα», δηλώνει σχετικά με τα μυστικά κονδύλια ο Ευ. Βενιζέλος (22/10/1993).

    Προηγουμένως, όμως, έχει φροντίσει να πει:

«(Θα) δοθούν στη δημοσιότητα όλα τα στοιχεία» (σσ: ακόμα να δοθούν…), αλλά «με εξαίρεση βεβαίως τα στοιχεία εκείνα που καλύπτονται από το εθνικό απόρρητο»…

Ένεκα τα… «συμφέροντα της χώρας»

Ο καθένας μπορεί να εικάσει: Οι «άγνωστοι» που τα παίρνουν, είναι τόσο «άγνωστοι» σε αυτούς που τα δίνουν, ώστε να καλύπτονται (όλοι μαζί) από το «εθνικό απόρρητο! Το τι έγινε και σε εκείνη την υπόθεση είναι λίγο – πολύ γνωστό: Ο Τύπος συνέχιζε να κάνει λόγο για τα μυστικά κονδύλια, οι εφημερίδες έγραφαν για

«1,2 δισ. σε δημοσιογράφους για άρθρα “εθνικά”» («Ελευθεροτυπία», 30/5/1994),

αλλά ο υφυπουργός Εξωτερικών, τότε, Γιώργος Παπανδρέου, αν και αποδεχόταν τις αποκαλύψεις μετά από παρέμβαση του ΚΚΕ στη Βουλή (Μάρτης 1994) ότι μέσα σε 1,5 χρόνο διανεμήθηκε στα «τρωκτικά» 1,5 δισ., δήλωνε:

«Η Ενορκη Διοικητική Εξέταση δεν στάθηκε δυνατόν να επαληθεύσει τίποτα απ’ όσα είχαν λεχθεί γύρω από την υπόθεση χρηματισμού των δημοσιογράφων» (10/3/1994)…

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ακολουθεί την πεπατημένη και στέλνει την υπόθεση στον εισαγγελέα. Το αποτέλεσμα: Η υπόθεση των μυστικών κονδυλίων τίθεται από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθ. Σιούλα και επισήμως στο αρχείο. Αυτά επί υπουργού Τύπου Ευ. Βενιζέλου (σσ: του ιδίου που δήλωνε «αποφασισμένος» να λύσει την «εκκρεμότητα» με τα μυστικά κονδύλια)…

Αξιοσημείωτη παραμένει, ωστόσο, η ακόλουθη αναφορά στο πόρισμα του εισαγγελέα:

«…επίμαχες δαπάνες δεν μπορούν να γίνουν φανερές χωρίς να ζημιωθούν τα συμφέροντα της χώρας και ότι για τις δαπάνες αυτές, όπως ορίζει ο οργανισμός του υπουργείου Εξωτερικών, δεν αποδίδεται λογαριασμός» («Το Βήμα» 11/6/1995)…

Τουτέστιν, τα μυστικά κονδύλια περιφρουρούντο ως «μυστικά » από τον ίδιο τον Οργανισμό του υπουργείου Εξωτερικών, που – παρεμπιπτόντως – δεν θυμόμαστε να τον άλλαξε ο κ. Παπανδρέου, τόσα χρόνια που βρισκόταν στη συγκεκριμένη θέση.

Και εις άλλα με υγεία!

 Από τότε μέχρι σήμερα πέρασαν πάνω δυο δεκαετίες. Ηρθε ξανά η ΝΔ, ήρθε ξανά και το ΠΑΣΟΚ, ήρθαν μαζί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ήρθε και ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ.  Στο μεσοδιάστημα:

 Όχι μόνο τις «λίστες» των σιτιζομένων από τα μυστικά κονδύλια δεν είδαμε, αλλά στο «διάλογο» που είχε οργανώσει η κυβέρνηση της ΝΔ το 2005 για το θέμα, εκείνο που εξ αρχής δηλώθηκε ήταν ότι τα στοιχεία δεν θα δίνονταν για λόγους σεβασμού των… «προσωπικών δεδομένων» (σσ: των «τρωκτικών»). Τελικά το θέμα «έκλεισε» με τον ισχυρισμό ότι μυστικά κονδύλια και «λίστες»… δεν υπήρχαν καν!

Τα ίδια και μετά το 2009. Επί ΠΑΣΟΚ. Που ανακοινώθηκε ότι οι κονδυλοφόροι των «μυστικών κονδυλίων » – όπως είπε ο υπουργός Μόσιαλος (σσ: που θα τα καταργούσε) – ήταν «άγνωστοι» και «παραστατικά» δεν κρατήθηκαν.

Τα ίδια και τώρα. Που μπορεί μεν να τσακώνονται μεταξύ τους ακόμα και υπουργοί της ίδιας της κυβέρνησης μέσα στο υπουργικό συμβούλιο, που μπορεί να «λούζει» ο ένας τον άλλον με κατηγορίες για παρανομίες και για συκοφαντίες, αλλά νυν υπέρ πάντων το «απόρρητο» ένεκα «εθνικού συμφέροντος».

Τώρα, αν ισχύουν φυσικά τα δημοσιεύματα που μιλούν για διάθεση 1 εκ. ευρώ από μυστικά κονδύλια σε ΜΜΕ των Σκοπίων και της Αλβανίας για να «παίζουν» θετικά την ελληνική κυβέρνηση (http://www.iefimerida.gr/news/452348/poy-pigan-mystika-kondylia-toy-ypex-ypsoys-1-ekat-eyro-i-teleytaia-enimerosi-tis-voylis), κι αν αυτό συνιστά μέθοδο εξυπηρέτησης του «εθνικού συμφέροντος», ας το ξεκαθαρίσουν οι αρμόδιοι.

 Εμείς, από πλευράς μας, και κατόπιν όλης αυτής της αναδρομής στο θέμα των (καταργημένων) μυστικών κονδυλίων, περιοριζόμαστε σε μια ευχή από βάθους καρδίας: «Και εις άλλα (μυστικά κονδύλια) με υγεία»!   

Η μυωπία Τσίπρα και η χλεύη του Καμμένου…

Παραιτείται ο Κοτζιάς που δεν έκανε τίποτα το αντικανονικό. Και μένει στη θέση του ο Καμμένος, που έχει εκθέσει επανειλημμένα τον πρωθυπουργό. Και σήμερα χαμογελάει χαιρέκακα από την υπουργική καρέκλα. Θλιβερή εξέλιξη

Του Γιώργου Καρελιά  

Χρειάστηκε να περάσουν τρία χρόνια για να συμπεριφερθεί ένας υπουργός της κυβέρνησης Τσίπρα με κανονικό τρόπο. Ενας υπουργός που αισθάνεται ότι μένει ακάλυπτος από τον πρωθυπουργό και παραιτείται. Ετσι πρέπει να γίνεται. Αυτό έκανε ο Νίκος Κοτζιάς και ευτυχώς που το έκανε. 

Το θλιβερό είναι ότι αυτή η παραίτηση γίνεται υπό τα χάχανα του Πάνου Καμμένου. Και το ακόμα θλιβερότερο: ο Αλέξης Τσίπρας έχει αποκτήσει υψηλό βαθμό πολιτικής μυωπίας και σε λίγο δεν θα βρίσκει γυαλιά, για να βλέπει λίγο πιο πέρα από τη μύτη του. 

Η παραίτηση Κοτζιά δεν αλλάζει κάτι στους κυβερνητικούς συσχετισμούς(ο παραιτηθείς υπουργός δεν ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ), ούτε στον σχεδιασμό των δύο συνεταίρων (Τσίπρα- Καμμένου), για τον οποίο είπαμε στο προηγούμενο σημείωμα (εδώ). Όμως, μπορεί να αποδειχθεί καίριο λάθος στις επιλογές του κ. Τσίπρα και των συν αυτώ. Διότι στέλνει λάθος μηνύματα. Ας τα δούμε αναλυτικά. 

Η σύμπλευση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για τον σχηματισμό κυβέρνησης ήταν μονόδρομος πριν από τέσσερα χρόνια, αφού ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ δεν θα μπορούσαν να συνεργαστούν με κόμματα του «παλαιού καθεστώτος», εν προκειμένω με το ΠΑΣΟΚ. Βεβαίως, τον Σεπτέμβριο του 2015 και αφού ο κ. Τσίπρας είχε κάνει τη στροφή προς την Ευρώπη και τα Μνημόνια, κάλλιστα θα μπορούσε να συνεργαστεί με το νεόκοπο Ποτάμι, το οποίο δεν βαρυνόταν με παλιές κυβερνητικές αμαρτίες. Δεν έγινε και η συνέχιση της σύμπλευσης με τον Καμμένο ήταν αναγκαστική. 

Ο συνεταιρισμός αυτός είχε νόημα μέχρι πρότινος, όσο υπήρχε και ο στόχος «να βγάλουμε τη χώρα από τα μνημόνια». Μετά τον Αύγουστο άρχισε να φαίνεται ότι ο Καμμένος ήταν ένα βαρίδι για τον ΣΥΡΙΖΑ. Η δε υπόθεση της Συμφωνίας των Πρεσπών το έκανε ασήκωτο. 

Η Συμφωνία αυτή δεν εντάσσεται στις άλλες, τόσες και τόσες, περιπτώσεις που οι ΑΝΕΛ έβγαιναν έξω από την κυβερνητική γραμμή και δεν ψήφιζαν κυβερνητικά νομοσχέδια. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για τον Πάνο Καμμένο. Γι’ αυτό και αντιμετώπιση του προβλήματος ήταν εξαρχής μυωπική εκ μέρους του πρωθυπουργού. Για τρεις λόγους: 

– Πρώτον, διότι είναι αδιανόητη η διαρκής- και προκλητικά επιδεικτική- διαφωνία υπουργού σε μια κορυφαία κυβερνητική επιλογή. Ο κ. Τσίπρας το επέτρεψε. 

– Δεύτερον, διότι είναι αδιανόητο ένας υπουργός να αναπτύσσει πρωτοβουλίες για να υπονομεύσει αυτήν την κορυφαία κυβερνητική επιλογή, όπως έκανε ο κ. Καμμένος στην Αμερική. Ο κ. Τσίπρας το ανέχτηκε. Και 

– Τρίτον, διότι ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν να περιμένουν τίποτα για το μέλλον από τον κ. Καμμένο. Είναι καμένο χαρτί. Αυτό το βλέπουν πολύ καλά όσα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στηλιτεύουν την στάση του κ. Καμένου, αλλά δεν το βλέπουν οι αμβλύωπες υπουργοί-φίλοι του κ. Καμμένου, οι οποίοι καίγονται για λίγους μήνες εξουσίας παραπάνω. Όμως, αυτήν την εξουσία δεν μπορεί να τους την στερήσει ο κ. Καμμένος, διότι δεν αντέχει να την στερήσει από τον ίδιον τον εαυτό του. 

Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο να παραιτείται ο Κοτζιάς, ο οποίος δεν έκανε τίποτα το αντικανονικό και να παραμένει στη θέση του ο Καμμένος, ο οποίος έχει εκθέσει επανειλημμένα τον Πρωθυπουργό. Και σήμερα χαμογελάει χαιρέκακα ξαπλωμένος στην υπουργική του καρέκλα. Τι απομένει; Ενας θαρραλέος ΣΥΡΙΖΑίος να μπουκάρει μια μέρα στο Mέγαρο Μαξίμου και να απαγγείλει στους ενοίκους του την εμβληματική φράση του Γεωργίου Παπανδρέου, ελαφρώς παραλλαγμένη για την περίσταση: Εγίναμεν η χλεύη των Καμμένων…    

Πόσα ξέρει ο Πάνος Καμμένος

Επικεφαλής στρατευμάτων είναι ο Πάνος Καμμένος, έριξε μια προειδοποιητική ρουκέτα ως προειδοποίηση. Την έριξε στο ιδιαίτερο γραφείο του Νίκου Κοτζιά, είπε κάτι ασαφές για «κακοδιαχείριση στο Υπουργείο Εξωτερικών», αναφέρθηκε σε «μυστικά κονδύλια» και ξέρει ότι αυτές οι λίγες λεξούλες θα κάνουν τη δουλίτσα τους, δηλαδή θα αμαυρώσουν τον Νίκο Κοτζιά.

Γράφει η Λώρη Κέζα

Είναι τακτική πολέμου την οποία ο Πάνος Καμμένος εφαρμόζει έχοντας κερδίσει μια μάχη, μια σημαντική μάχη, για να μην υποτιμήσουμε τη νίκη του στο υπουργικό συμβούλιο. Απασχολεί τους εχθρούς του σε ένα πεδίο που ο ίδιος επιλέγει και όλοι κατευθύνονται στο σημείο. Δεν είπε σε τι συνίσταται η κακοδιαχείριση.

Άλλο να έχει αγοράσει μαχητικά αεροπλάνα ένας υπουργός και να έχει ενθυλακώσει εκατομμύρια, άλλο να έχουν δοθεί δωράκια των είκοσι χιλιάδων από το γραφείο του, ξέρετε, δωράκια του τύπου «επιδοτούμε την εξωστρέφεια και επιλέγουμε κράτη όπου η ομογένεια είναι ισχυρή».

Με την αφηρημένη κατηγορία για κακοδιαχείριση κονδυλίων μπορούν όλοι να αντιδράσουν κατά το δοκούν. Ο πρόεδρος της Βουλής έκανε δήλωση, δεν ισχύουν κάτι τέτοια, ο Άδωνις Γεωργιάδης τιτίβισε, «προφανώς ο Πάνος ξέρει πολλά», άσχετα αν τα πολλά είναι σημαντικά ή ασήμαντα, ο Νικήτας Κακλαμάνης βγήκε στο γυαλί, είπε ότι η αντιπαράθεση έγινε προσωπική, με τούτα και με τ΄άλλα ο Πάνος Καμμένος πέτυχε αυτό που ήθελε, αντιπερισπασμό με ρουκέτα.

Αμείλικτα ερωτήματα ΚΙΝΑΛ και κεραυνοί για τα περί διαχείρισης μυστικών κονδυλίων στο υπουργικό συμβούλιο!

Το συμπέρασμα; Ας προσέχουν ποιους διαλέγουν όταν πάνε σε πολέμους. Ισχύει για όλους, για τους πρωθυπουργούς που διαλέγουν υπουργούς, για τους υπουργούς που διαλέγουν συνεργάτες. Όλοι έχουν τον κίνδυνο να εκτεθούν όταν δεν προσέχουν αυτήν την κρίσιμη πτυχή της διοίκησης. Σε αυτά πατάει ο υπουργός Άμυνας και προειδοποιεί, χωρίς φυσικά να συνειδητοποιεί ότι και ο ίδιος είναι αποτέλεσμα μιας επιλογής που θα κριθεί ιστορικά.

Τραγέλαφος κατά φαντασίαν και μεταφορικά

Γράφει ο Πέτρος Μανταίος

Διαβάζω στη χθεσινή «άποψη» (κύριο άρθρο) της «Εφ.Συν.» για το τρέχον (και μη φθάνον…) ζήτημα Καμμένου και των παρενεργειών του: «Είναι αλήθεια ότι αυτό το συμμαχικό σχήμα που κυβερνά τη χώρα είναι προϊόν αναγκαστικών καταστάσεων και συγκεκριμένα αυτών που δημιούργησε η μνημονιακή εποχή». Από όπου και αν προέκυψε «αυτό το συμμαχικό σχήμα που κυβερνά τη χώρα», όχι μόνο τώρα που οι αντιθέσεις ζωήρεψαν λόγω Μακεδονικού, αλλά από τη γέννησή του, μέσα από διάφορα κρίσιμα νομοσχέδια και τις επ’ αυτών τοποθετήσεις των ΑΝ.ΕΛΛ., αυτό το σχήμα ήταν –και παραμένει πιστεύω– ένας πολιτικός τραγέλαφος.

Τράγος και έλαφος ομού, κατά τα παλαιά λεξικά, ή ζώον κατά φαντασίαν πεπλασμένον. Στο πιο επιστημονικό, αυτά τα (μυθολογικά, και όχι μόνο στη δική μας μυθολογία, πολλά δανείστηκαν οι αρχαίοι από άλλες μυθολογίες και παραδόσεις) είδη ονομάζονται διαγενετικά (πολλά γένη διασταυρούμενα) πλάσματα της φαντασίας. Ή (και αυτό έχει σημασία στην περίπτωση που… εξετάζουμε) υβρίδια, που σημαίνει (έπαθα πλάκα με την ερμηνεία!): μικρές ύβρεις, δηλαδή βρισιές, προς τη φύση, επειδή παραβιάζει κανόνες διασταύρωσης ειδών και δημιουργεί τερατογενέσεις!

Φοβεροί οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Οσα δεν χωρούσε η λογική ή ποθούσε η ψυχή και δεν έβρισκε, έμπαινε στη μέση η φαντασία και τα έκανε μύθους και όντα μυθικά· καλά ή κακά, σοβαρά ή γουστόζικα.

Ετσι γεννήθηκαν φανταστικά όντα διαγενετικά άπειρου αριθμού: Αρπυιες, Πήγασοι, Κένταυροι, Μέδουσες, Γοργόνες, Χίμαιρες, Μινώταυροι, Κέρβεροι, Λερναίες Υδρες, Σφίγγες… ατελείωτα. Πέρασαν και στον Αριστοφάνη και στον Πλάτωνα και στον Αριστοτέλη και άλλους πολλούς. Στα δικά μας τώρα, τα τρέχοντα, εκτός του τραγέλαφου, ενδιαφέρον παρουσιάζει, νομίζω, κι ένα άλλο διαγενετικό υβρίδιο που λέγεται ιππαλεκτρυών, με σημερινή… ισοτιμία: αλογοκόκορας…