Ο Τσίπρας που «έσπασε» τον ΣΥΡΙΖΑ σε δέκα κομμάτια, τώρα θέλει να ενώσει την Αριστερά

 

Σε ένα απαξιωμένο πολιτικό σύστημα, ο Αλέξης Τσίπρας που έσπασε τον ΣΥΡΙΖΑ σε 10 κομμάτια, πλασάρεται τώρα ως ο άνθρωπος που θα ενώσει την Αριστερά και την Κεντροαριστερά. Αυτός που δε σεβάστηκε τη λαικη βουληση, θέλει τώρα λέει να αναβαπτιστεί στην “κολυμπήθρα της κοινωνίας”, με, όπως λέει, “εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του λαού”, όπως είπε σε συνέντευξή του στην – υπό ιδιοκτησίας Μελισσανίδη – Εφημερίδα των Συντακτών.

Σε μια περίοδο γενικευμένης απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται ξανά στο προσκήνιο επιχειρώντας να ανακτήσει τον ρόλο του ενοποιητή της ευρύτερης Αριστεράς και Κεντροαριστεράς. Ο ίδιος δηλώνει πως είχε μια «σχέση ζωής με τον ΣΥΡΙΖΑ» που όμως «έχει κλείσει» — σαν να πρόκειται για ένα φυσιολογικό τέλος, και όχι για τη συνέπεια μιας πολιτικής πορείας που ο ίδιος είχε ηγετικό ρόλο.

 

Ο Αλέξης Τσίπρας μιλά για «σχέση ζωής με τον ΣΥΡΙΖΑ» που έκλεισε. Όμως δεν ήταν σχέση που έσβησε — ήταν μια πολιτική δομή που κατέρρευσε, επειδή κι εκείνος την άδειασε από περιεχόμενο. Και τώρα, με όρους σχεδόν προσωπικής μυθολογίας, προσπαθεί να παρουσιάσει τον εαυτό του ως φορέα ενότητας, ελπίδας και νέας αρχής.

 

Η αλήθεια είναι πως η κοινωνία έχει αλλάξει, και μαζί της και η εμπιστοσύνη των πολιτών. Ο κόσμος που κάποτε τον ανέδειξε, βλέπει σήμερα στο πρόσωπό του το σύμβολο μιας πολιτικής απογοήτευσης, όχι ενός νέου ξεκινήματος.

 

Η ρητορική του πρώην πρωθυπουργού μοιάζει να θέλει να αποκαταστήσει όχι μόνο τη δημόσια εικόνα του, αλλά και να ξαναγράψει την πρόσφατη πολιτική ιστορία: εκείνη που τον θέλει να οδηγεί τον ΣΥΡΙΖΑ από κόμμα εξουσίας σε τρία κομμάτια — διαλυμένο, αποπροσανατολισμένο και εσωτερικά διαβρωμένο από δολοπλοκίες και ίντριγκες.

 

Ο άνθρωπος που «τελείωσε» τον ΣΥΡΙΖΑ, επιχειρεί την επιστροφή μέσω της κοινωνίας

 

Η ειρωνεία είναι προφανής. Ο ίδιος που δεν σεβάστηκε τη λαϊκή βούληση όπως αποτυπώθηκε στο δημοψήφισμα, τώρα ζητά να αναβαπτιστεί στην “κολυμπήθρα της κοινωνίας” δείχνοντας «εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του λαού». Ο ίδιος που μεταμόρφωσε τον ΣΥΡΙΖΑ από κίνημα ελπίδας σε κόμμα εξουσίας χωρίς ιδεολογικό στίγμα, επιχειρεί να εμφανιστεί ως εκείνος που μπορεί να ενώσει ό,τι ο ίδιος διέλυσε.

 

Λες και δεν ήταν οι δικές του επιλογές που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση, αλλά πρόκειται για κάποιο φυσικό φαινόμενο που απλώς συνέβη.

 

Από τη ριζοσπαστική υπόσχεση στην πολιτική φάρσα

 

Η πορεία του Αλέξη Τσίπρα είναι, με κάθε έννοια, το παράδειγμα μιας πολιτικής μετάλλαξης. Από το 2015, όταν φώναζε ότι «η Ελπίδα έρχεται», μέχρι το 2023, όταν παρέδωσε έναν ΣΥΡΙΖΑ εξουθενωμένο, διαιρεμένο και χωρίς ταυτότητα, η απόσταση είναι χαοτική.

 

Και σήμερα, επιχειρεί να πείσει ότι αυτός μπορεί να είναι ο καταλύτης για την «επανένωση» της Αριστεράς. Μόνο που αυτή η «ένωση» δεν έχει πια περιεχόμενο:

 

μοιάζει περισσότερο με μια επικοινωνιακή κατασκευή που αποσκοπεί στη δική του πολιτική επιβίωση, παρά σε πραγματική αναγέννηση του προοδευτικού χώρου.

 

Το πιο επικίνδυνο ίσως στοιχείο της επιστροφής του Τσίπρα δεν είναι η πολιτική του φιλοδοξία, αλλά η εργαλειοποίηση της Αριστεράς. Μιλώντας για «ενότητα», επιχειρεί να απορροφήσει ξανά τα ρεύματα που απομακρύνθηκαν λόγω της ίδιας του της διακυβέρνησης, προβάλλοντας τον εαυτό του ως τον «μόνο που μπορεί να τα ενώσει».

 

Η πολιτική μνήμη δεν έχει βραχεία διάρκεια

 

Η προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να επανατοποθετηθεί στο πολιτικό σκηνικό δεν είναι μόνο κίνηση επιβίωσης, αλλά και δοκιμασία για τη μνήμη του εκλογικού σώματος. Η ιστορία, ωστόσο, δεν ξεγράφεται εύκολα — και οι πολιτικές συνέπειες των πράξεων του δεν μπορούν να παραγραφούν με δηλώσεις περί «σχέσεων ζωής».

 

Αν η Αριστερά έχει πράγματι ανάγκη από ενότητα, δεν μπορεί να προκύψει από εκείνον που τη διέλυσε. Γιατί η ενότητα δεν είναι επικοινωνιακό σύνθημα, είναι πράξη ευθύνης, συνέπειας και ανάληψης ευθύνης όταν γίνονται λάθη. Και αυτά είναι ακριβώς τα στοιχεία που ο Αλέξης Τσίπρας εγκατέλειψε, πολύ πριν «κλείσει» η σχέση του με τον ΣΥΡΙΖΑ.

πηγή

Η Αριστερά μάς αφήνει μόνους

 

Ως γνωστόν η φύση – και οι κοινωνίες – απεχθάνεται τα κενά. Το κενό που αφήνει η Αριστερά όμως, δεν γεμίζει με Δεξιά. Γεμίζει με μοναξιά.

 

γράφει ο Οδυσσέας Ιωάννου

 

 

 

Είναι αρκετά χρόνια που πιστεύω πως το ζητούμενο και ο ρεαλιστικός στόχος μίας σύγχρονης Αριστεράς είναι να υπερασπιστεί τα αυτονόητα του Διαφωτισμού, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως πρέπει να υπερασπιστεί τα αυτονόητα της Αστικής Δημοκρατίας. Εκεί είμαστε. Με έναν κόσμο να μετακινείται ραγδαία προς την ακροδεξιά, οι γραμμές της άμυνάς μας έχουν αναγκαστικά μετακινηθεί. Ακόμη κι όσοι ευαγγελίζονται ριζοσπαστικές ανατροπές τις οραματίζονται μάλλον με λάθος τρόπο. Ακριβώς όπως δεν μπορείς να κολυμπήσεις δύο φορές στο ίδιο ποτάμι, έτσι δεν μπορείς να κάνεις δύο φορές την ίδια επανάσταση.

 

 

Δεν υπάρχουν επαναστάσεις έξω από την συγκυρία της εποχής, δεν είναι απόλυτο μέγεθος, είναι συγκρίσιμο. Επαναστατικό είναι να μιλάς σήμερα στην σύγχρονη Αμερική για δημόσιο σύστημα υγείας. Για την Ευρώπη -μέχρι πριν λίγα χρόνια- ήταν μία light διεκδίκηση, γιατί ήταν σχεδόν κερδισμένο. Η ιστορία της Αριστεράς έχει βρει χαρακτηρισμό για αυτά, ρεφορμισμός ή οπορτουνισμός, ανάλογα με την περίπτωση. Σωστοί είναι οι χαρακτηρισμοί και ακόμη πιο σωστό πως δεν μπορείς να προσαρμόζεις την στρατηγική σου με βάση την ατζέντα των άλλων, αλλά -ελάτε τώρα- ποια στρατηγική;

 

Οι άνθρωποι δεν είμαστε παράγωγα θεωριών, όσοι μας μέτρησαν έτσι, έστησαν κάτι ολοκληρωτισμούς -ο Θεός να σε φυλάει. Είμαστε ένα κράμα ονείρων, διεκδικήσεων, ανταγωνισμού, αλληλεγγύης, συμφέροντος, ιδιοτέλειας. Μεγάλοι στις μεγάλες μας στιγμές και μικροί στις μικρές μας. Ακριβώς όπως και στην προσωπική μας ζωή.

 

 

Είμαστε όλοι καλλιτέχνες που στα μεγάλα έργα μας πιάνουμε ένα δεκαράκι, ενώ η ζωή μας είναι γεμάτη και από τριαράκια και τεσσαράκια. Ποιος μπορεί να ζει μονίμως στο δέκα του; Άσε που δίχως τις φτηνές μας στιγμές, δεν έχει καθόλου πλάκα.

 

Από την άλλη βέβαια, όταν κάνεις όνειρα, γιατί να μην τα κάνεις μεγάλα; Γιατί να μην ονειρεύεσαι το απόλυτο; Μα το απόλυτο ονειρεύεσαι αλλά το όνειρο δεν ορίζει τόπο, ορίζει διαδικασία, διαδρομή. Τα όνειρα δεν δικαιώνονται μόνο όταν πραγματώνονται, δικαιώνονται από την στιγμή που δημιουργούνται. Όλη η διαδρομή είναι μέρος του ονείρου, άρα μην ενοχοποιείς την υπεράσπιση των αξιών του Δυτικού Διαφωτισμού όταν ονειρεύεσαι προλεταριακή επανάσταση.

 

 

Δεν το βλέπουμε πως έχει χαθεί η μπάλα; Πρέπει να ζήσουμε κάπως, μακάρι να κλείναμε τα μάτια και να τα ανοίγαμε σε έναν άλλο κόσμο. Αλλά η άρνηση της πραγματικότητας δεν είναι και η καλύτερη υπηρεσία στο όνειρο, όπως νομίζουμε. Μάλλον το απομακρύνει, το σταμπάρει ως οριστική ουτοπία, το κάνει παιχνιδάκι στα χέρια των κυνικών και των αυτοβαφτιζόμενων «λογικών». Είναι πολύ σοβαρή ιστορία το όνειρο για να το αφήσουμε ανυπεράσπιστο στα χέρια των «έτσι είναι ο κόσμος και δεν αλλάζει».

 

Και είναι τόσο αποκαρδιωτικές πια οι διαφωνίες εντός της Αριστεράς. Είμαστε με ορό και οξυγόνο και κάθονται πάνω από το κρεββάτι και διαφωνούν για τα σεντόνια. Ρε γαμώτο, θα πάθουμε χοντρή νίλα – δεν είμαστε μακριά – σκοτεινιάζει, έχουμε όλοι ευθύνη απέναντι στις ζωές μας, όχι στις θεωρίες μας.

 

Ως γνωστόν η φύση – και οι κοινωνίες – απεχθάνεται τα κενά. Το κενό που αφήνει η Αριστερά όμως, δεν γεμίζει με Δεξιά. Γεμίζει με μοναξιά.

 

Τραγωδία στα Τέμπη: το αίσχος μιας χώρας που δεν σέβεται τη ζωή και δεν θέλει να αλλάξει

 

γράφει ο Νίκος Μαρκάτος*

 

Δεν είναι ατύχημα. Είναι έγκλημα»: αυτή η φράση κυκλοφόρησε μέσα σε λίγο καιρό ως κοινός τόπος για τους πολίτες που δεν αντέχουν άλλο τη σιωπή της ατιμωρησίας. Και, δυστυχώς, έχει δίκιο. Το δυστύχημα στα Τέμπη δεν ήταν ούτε «τραγωδία» της μοίρας, ούτε μόνο «ανθρώπινο λάθος». Ηταν το αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών, συγκάλυψης και μιας ατελείωτης αλυσίδας ανευθυνότητας. Ενα συλλογικό έγκλημα που βαραίνει πολιτικούς, δικαστές, δημοσιογράφους και επιστήμονες. Οι Ελληνες πολίτες γνωρίζουν καλά την αλήθεια. Το σύστημα τηλεδιοίκησης δεν λειτούργησε ποτέ όπως έπρεπε, παρά τα εκατομμύρια που δαπανήθηκαν. Οι αρμόδιοι υπουργοί μιλούσαν για «ασφάλεια», ενώ γνώριζαν.

 

Τα στοιχεία που φωτίζουν τη βαρύτητα της υπόθεσης

● Η σημαντικότατη σύμβαση 717 για σηματοδότηση και τηλεδιοίκηση, η οποία (αν είχε ολοκληρωθεί) θα απέτρεπε το δυστύχημα, παρατάθηκε επανειλημμένα και δεν εκτελέστηκε εγκαίρως.

 

● Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία διώκει την Aktor, την Alstom και στελέχη τους για «εγκληματικό σχεδιασμό» στη σύμβαση 717.

 

● Οι οικογένειες των θυμάτων κατέθεσαν μηνυτήρια αναφορά κατά πρώην υπουργών για πολιτικές και ποινικές ευθύνες.

 

● Η πρόεδρος Εφετών Λάρισας άνοιξε τον δρόμο για παραπομπή σε δίκη 36 κατηγορουμένων για το δυστύχημα, με κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα.

 

Η πολιτική, η επιστημονική και η δικαστική ντροπή

● Σε όλη αυτή την τραγωδία, η πολιτική διαχείριση έδειξε το πιο σκληρό της πρόσωπο: εξαγγελίες χωρίς έργο, μετάθεση ευθυνών, θρασύτητα στις δικαιολογίες.

 

● Οι επιστημονικές και τεχνικές αρχές που επικαλούνται κάποιοι δεν μπορούν να καλύψουν την έλλειψη ενημέρωσης, την εξάλειψη στοιχείων και τον ανεπαρκή έλεγχο.

 

● Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να λειτουργεί με καθυστερήσεις και συγκάλυψη. Χρειάζεται αποδεικτική και όχι προσχηματική λειτουργία.

 

Ο θυμός της κοινωνίας

● Χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα, με κεντρικό σύνθημα «Δικαιοσύνη».

 

● Η σιωπηλή διαμαρτυρία διήρκεσε, αλλά οι φωνές «Δολοφόνοι» επαναφέρουν το αυτονόητο: ότι η ζωή δεν επιτρέπεται να θεωρείται κόστος.

 

● Δεν πρόκειται μόνο για τους συγγενείς των θυμάτων, αλλά για όλους τους πολίτες που δεν αντέχουν την ατιμωρησία και απαιτούν δικαιοσύνη.

 

Η Ελλάδα που αρνείται να ξεχάσει

● Δεν αρκεί να ζητάμε «να μην το ξανακάνετε». Χρειάζεται αλλαγή στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε πολιτική ευθύνη, τεχνική επάρκεια και δικαστική ανεξαρτησία.

 

● Απαιτούμε:

 

1. Πλήρη, ανεξάρτητη έρευνα όλων των εμπλεκομένων.

 

2. Απόδοση πολιτικών, ποινικών και ηθικών ευθυνών.

 

3. Νόμους με πρόληψη, ελέγχους και κυρώσεις για όσους παρεκκλίνουν.

 

4. Διαφάνεια και συμμετοχή πολιτών σε ελέγχους.

 

5. Καμία επιστροφή στην παθητικότητα, οι νεκροί απαιτούν σεβασμό.

 

Δεν μπορώ άλλο να ξεχωρίζω «κρατικούς λειτουργούς», «επιστημονικούς φορείς», «δικαστικά σώματα» ως κάποιους που απλά κάνουν το καθήκον τους. Ολοι και όλες φέρουμε ευθύνη - και η σιωπή είναι συνενοχή.

 

Η Δικαιοσύνη, αντί να σταθεί στο ύψος της, κωλυσιεργεί ή βιάζεται, ανάλογα. Οι υπεύθυνοι μένουν στο απυρόβλητο, ενώ επιχειρείται να φορτωθεί η ευθύνη μόνο σε έναν σταθμάρχη. Αυτή δεν είναι Δικαιοσύνη – είναι συνενοχή.

 

Οι δημοσιογράφοι που έπρεπε να αναδεικνύουν τα σκάνδαλα, μετατρέπονται σε φερέφωνα της εξουσίας. Αντί για έρευνα, προσφέρουν τηλεοπτικά άλλοθι.

 

Και η επιστημονική κοινότητα; Πολλές φορές σιωπά, φοβισμένη ή βολεμένη. Οταν η σιωπή γίνεται συνενοχή, η επιστήμη χάνει την ψυχή της.

 

Αυτή η χώρα οφείλει στους νεκρούς των Τεμπών μια τιμητική αλλαγή: να μην επιτρέψει ποτέ άλλοτε η ανθρώπινη ζωή να χαθεί σε μια λίστα ελέγχων που «ξεχάστηκαν», σε μια σύμβαση που «έμεινε στη μέση», σε μια δικαστική καθυστέρηση που ακυρώνει το νόημα της Δικαιοσύνης.

 

Η Ελλάδα δεν μπορεί να προχωρήσει έτσι. Η οργή των πολιτών δεν είναι παροδική, είναι βαθιά και δικαιολογημένη. Γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι αύριο μπορεί να συμβεί ξανά αν δεν αλλάξει ριζικά το κράτος, η πολιτική, η Δικαιοσύνη, τα ΜΜΕ, η ίδια η νοοτροπία μας.

 

Τα Τέμπη δεν είναι απλώς μια πληγή. Είναι ο καθρέφτης μας. Και όσο δεν κοιταζόμαστε σε αυτόν τον καθρέφτη με ειλικρίνεια, θα ζούμε με το ίδιο αίσχος.

 

*Ομότ. καθηγητής ΕΜΠ, π. πρύτανης ΕΜΠ, γ.γ. Ευρωπαϊκής Ενωσης Ομότιμων Καθηγητών

Μία παραίτηση, πολλές αντιφάσεις

 

γράφει ο Δημήτρης Κουκλουμπέρης

 

Στην επόμενη ημέρα της παραίτησης του Αλέξη Τσίπρα, τα ερωτήματα και οι αντιφάσεις παραμένουν. Είπε απευθυνόμενος προς τους πρώην συντρόφους του ότι «ίσως σύντομα να ταξιδέψουμε πάλι μαζί σε πιο όμορφες θάλασσες». Και γιατί τότε δεν συνέχιζε το ταξίδι εντός ΣΥΡΙΖΑ αλλά τον διασπά ακόμα μια φορά, κατακερματίζοντας τον πολυτραυματισμένο χώρο της Αριστεράς;

 

Ξόρκισε τους Μεσσίες, τονίζοντας ότι δεν πιστεύει σε αυτούς. Αλλά παραιτείται, προκειμένου να σχεδιάσει το δικό του κόμμα. Αν αυτό δεν είναι μεσσιανισμός, τι είναι;

 

Καταλόγισε ιδιοτέλειες σε όσους έχουν την ευθύνη της δημοκρατικής αντιπολίτευσης και τους κάλεσε να τις παραμερίσουν. Παραγνωρίζοντας ότι πρόκειται για εκλεγμένους από τη βάση αρχηγούς, ο καταλογισμός του ακούγεται ιδιοτελής και εγωκεντρικός, ως προτροπή «φύγετε να έρθω εγώ».

 

Χαρακτήρισε τη Βουλή δημοκρατικά απογυμνωμένη και υποστήριξε ότι δεν επιτελεί τον ρόλο της. Ωστόσο, επί 2,5 χρόνια ως μέλος του Κοινοβουλίου δεν πήρε μία φορά τον λόγο. Δεν έκανε ούτε μία ερώτηση. Γιατί άραγε; Δεν φέρει ευθύνη; Αναφέρθηκε στη δύναμη του λαϊκού κινήματος, εκφράζοντας την πίστη του σε αυτό και πολλοί θυμήθηκαν το βιαστικό δημοψήφισμα που το «Οχι» του λαού έγινε «Ναι» σε μια νύχτα... Κι επίσης, τι σχέση μπορεί να έχει το «από τα πάνω» κάλεσμά του με ένα γνήσιο εγχείρημα «από τα κάτω»;

 

Ο κ. Τσίπρας, παρά το rebranding, δεν είναι άγνωστος ούτε χθεσινός στην πολιτική. Δεν είναι tabula rasa. Εχει παρελθόν και πεπραγμένα, έστω κι αν θα προτιμούσε ο κόσμος να τα ξεχάσει. Το βασικότερο, το οποίο καθιστά το εγχείρημά του προβληματικό, αν και μιντιακά υπερτιμημένο, είναι ότι έχει ηττηθεί πέντε φορές από τη Ν.Δ. και τον κ. Μητσοτάκη και μόνο ως φόβητρο δεν λογίζεται από σχεδόν κανέναν. Σε κάθε περίπτωση, το ταξίδι του ξεκίνησε, έστω κι αν πυξίδα δεν υπάρχει και στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται λιμάνι.

Ο πόλεμος μέσα από τα smartphones

 

Είναι εντυπωσιακό πώς διαμορφώνεται η γνώμη ενός πολίτη στις μέρες μας, παρακολουθώντας έναν πόλεμο μέσα από το smartphone του.

γράφει ο Γιάννης Παντελάκης

 

ΤΟ ΠΡΩΙΝΟ ΤΗΣ Κυριακής 22 Ιουνίου, λίγες ώρες μετά τον βομβαρδισμό του Ιράν από τον Τραμπ, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, απ’ όπου οι Έλληνες, δυστυχώς, μαθαίνουν για όσα συμβαίνουν στη μεγάλη τους πλειονότητα, ήδη βρισκόταν σε εξέλιξη ένα όργιο παραπληροφόρησης αλλά και διακίνησης βεβαιοτήτων.

Πολλοί γνώριζαν με λεπτομέρειες τι έχει συμβεί και αυτό βασιζόταν όχι στα γεγονότα αλλά στην προσωπική τους άποψη για τους Ισραηλινούς και τους Ιρανούς. Έχει ενδιαφέρον πώς ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει κορυφαία γεγονότα όπως αυτό ενός πολέμου αλλά και με πoιον τρόπο τα αντιλαμβάνεται, βάσει ποιων πληροφοριών δημιουργεί βεβαιότητες γι’ αυτά. Τελικά, τι μαθαίνει κάποιος γι’ αυτά τα γεγονότα από τις εκατοντάδες πληροφορίες και εικόνες που δέχεται καθημερινά, οι οποίες διακινούνται χωρίς έλεγχο και επιβεβαίωση; Τι είναι αλήθεια και τι ψέμα;

Η μετατροπή ενός πολέμου σε θέαμα, κάτι σαν θεατρική παράσταση που παρακολουθούσαμε παλιότερα από τους δέκτες των τηλεοράσεων και στις ημέρες μας από τα κινητά, αποδυναμώνει τη φρίκη που συνοδεύει κάθε πόλεμο, μειώνει την τραγικότητά του.

Δεν είμαι ειδικός για να εξηγώ επιστημονικά συλλογικές συμπεριφορές, απλώς εντυπωσιάζομαι συχνά από το έλλειμμα στοιχειώδους αντικειμενικής πληροφόρησης, από το μέγεθος της παραπληροφόρησης ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από τις βεβαιότητες χρηστών τους οι οποίοι συνήθως γνωρίζουν –και μόνο αυτοί– την απόλυτη αλήθεια, από τη διάθεση πολλών να δημιουργήσουν ή να υιοθετήσουν σενάρια συνωμοσίας τα οποία δεν περιορίζονται στους ψεκασμούς αλλά φτάνουν μέχρι τα πρωτόκολλα της Σιών.

Ισραήλ - Ιράν: Μισός αιώνας βίας και αντιπαλότητας

Είναι εντυπωσιακό πώς διαμορφώνεται η γνώμη ενός πολίτη στις μέρες μας, παρακολουθώντας έναν πόλεμο μέσα από το smartphone του, διαβάζοντας κάθε είδους προπαγανδιστή ή απλώς κάποιον που με σοβαροφάνεια δημοσιεύει τις δικές του ανόητες αλήθειες.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον και κάτι άλλο όμως, το πώς στις σύγχρονες κοινωνίες ένας πόλεμος, μια γενοκτονία (όπως αυτή στη Γάζα), οι όποιες βαρβαρότητες προηγήθηκαν στο Ισραήλ (όπως αυτή της Χαμάς, με τη σφαγή αθώων πολιτών) και όποιες ακολούθησαν (όπως η συνεχιζόμενη εξαθλίωση των Παλαιστινίων που πεθαίνουν από σφαίρες περιμένοντας σε ένα συσσίτιο), εντάσσονται στο συλλογικό μας υποσυνείδητο, γίνονται μέρος μιας ρουτίνας, μετατρέπονται σε γεγονότα που απλώς συμβαίνουν. Συνηθίζεται η φρίκη ενός πολέμου από κάποιους που δεν μετέχουν σε αυτόν; Η Ιστορία απαντάει καταφατικά. Ακόμα και ένας πόλεμος μετατρέπεται σε κομμάτι των καθημερινών μας αναφορών, που ιεραρχείται συχνά ως λιγότερο σημαντικό από άλλα γεγονότα. Πηγαίνουμε στις δουλειές μας, συναντάμε φίλους, βλέπουμε ταινίες, συζητάμε, έχουμε τη ζωή μας και ενδιαμέσως μαθαίνουμε και για έναν πόλεμο που συμβαίνει μακριά ή κοντά μας, στην προκειμένη πολύ κοντά μας. Πόσοι, αλήθεια, δείχνουμε ακόμα ενδιαφέρον για τους ανθρώπους που συνεχίζουν να πεθαίνουν σχεδόν καθημερινά στον πόλεμο της Ουκρα

Την τρίτη ημέρα από την επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν κυκλοφόρησε ένα βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το οποίο έδειχνε κάτι συναρπαστικό: σε ένα πολυτελές εστιατόριο στον Λίβανο, μερικά χιλιόμετρα από το Ισραήλ και μία από τις εστίες του πολέμου, κάποιοι απολαμβάνουν το δείπνο τους υπό τους ήχους ενός σαξοφώνου. Την ίδια ώρα, έχουν στραμμένο το βλέμμα τους στον ουρανό και με τα έξυπνα κινητά τους καταγράφουν φωτεινές λάμψεις που φωτίζουν το σκοτάδι· και το κάνουν σχεδόν μαζικά. Δεν επρόκειτο για βεγγαλικά από κάποια γιορτή, ήταν πύραυλοι που αντάλλασσαν δύο αντιμαχόμενες πλευρές (Ισραήλ και Ιράν) που στόχο είχαν να πλήξουν συγκεκριμένες περιοχές και να σκοτώσουν ανθρώπους.

Ένας πόλεμος σε εξέλιξη καταγραφόταν από έξυπνα κινητά, είχε πάρει μια σουρεαλιστική μορφή και είχε μετατραπεί σε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον θέαμα το οποίο όχι απλώς παρακολουθούσαν οι θαμώνες ενός εστιατορίου αλλά θεώρησαν σκόπιμο να το αναμεταδώσουν ως κάτι ενδιαφέρον ανάμεσα στις άλλες δραστηριότητές τους. Φαντάζομαι πως όταν βαρέθηκαν να καταγράφουν την εικόνα των εκτοξευόμενων πυραύλων επέστρεψαν στο γεύμα τους.

Η μετατροπή ενός πολέμου σε θέαμα, κάτι σαν θεατρική παράσταση που παρακολουθούσαμε παλιότερα από τους δέκτες των τηλεοράσεων και στις ημέρες μας από τα κινητά, αποδυναμώνει τη φρίκη που συνοδεύει κάθε πόλεμο, μειώνει την τραγικότητά του. Μοιάζει να μη συνειδητοποιούμε ότι χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν. Λες και οι εικόνες των γκρεμισμένων κτιρίων είναι μέρος σκηνικών ενός έργου που παίζεται, λες και τα θύματα. που συνήθως δεν τα βλέπουμε αλλά ακούμε γι’ αυτά. είναι οι κομπάρσοι μιας ταινίας. Και, φυσικά, με αυτόν τον τρόπο είναι λιγότερο έντονες οι αντιδράσεις μας, ατομικές και συλλογικές, με μικρές εξαιρέσεις.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

Το πνεύμα Τραμπ στην Ελλάδα

 

Πώς σχετίζεται το πρόσφατο συμβάν στην Εθνική Πινακοθήκη με την απαγόρευση προγραμμάτων για την ισότητα και τη διαφορετικότητα της National Gallery of Art στην Ουάσινγκτον από τον Αμερικανό Πρόεδρο.

 

γράφει ο Γιάννης Παντελάκης

 

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ που σε πρώτη ανάγνωση φαίνεται παράδοξο και ενδεχομένως ακραίο. Μπορεί να έχουν κάποια σχέση ή να συνδέονται με οποιονδήποτε τρόπο δυο γεγονότα που δεν απέχουν πολύ χρονικά και συνέβησαν στον χώρο του πολιτισμού, σε συνθήκες ελευθερίας της έκφρασης, στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ;

 

Δηλαδή είναι δυνατό να υποθέσει κάποιος ότι το βίαιο κατέβασμα έργων τέχνης στην Εθνική Πινακοθήκη από έναν ακροδεξιό βουλευτή του κόμματος της Νίκης και η κυβερνητική απόφαση να μην εκτεθούν τα έργα αυτά πάλι να έχει οποιαδήποτε σύνδεση με την απόφαση του Τραμπ να διακόψει τα προγράμματα της National Gallery of Art στην Ουάσινγκτον που αφορούν τη διαφορετικότητα και την ισότητα με το επιχείρημα ότι είναι «παράνομα και ανήθικα»;

 

Μήπως ένας τέτοιος παραλληλισμός και μια τέτοια σύγκριση αποτελούν ένα ακραίο νοητικό άλμα, μια υπερβολή, μήπως εν τέλει περιέχουν μια μικρή δόση συνωμοσιολογίας; Σε μια πρώτη ανάγνωση, πρόκειται για δυο παράλληλα γεγονότα που χτυπάνε τον πυρήνα του πολιτισμού και αφορούν την ελευθερία της έκφρασης, αυτό είναι βέβαιο. Αλλά αρκεί αυτό για οποιαδήποτε σύνδεση μεταξύ τους;

 

Ο τρόπος της διακυβέρνησης Τραμπ είναι πολύ περισσότερα από μια επιβολή του ισχυρού σε θέματα οικονομίας ή γεωπολιτικής, δεν περιορίζεται σε αυτά ο νέος Αμερικανός ηγέτης.

Η αλήθεια είναι πως όσα συμβαίνουν στις ΗΠΑ περνάνε τα σύνορα της χώρας και λόγω της σημαντικής επιρροής της υπερδύναμης σε πολλαπλά επίπεδα εξαπλώνονται με ιλιγγιώδεις ταχύτητες σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

 

 

Κυβερνήσεις υποκύπτουν στις παράλογες και επεκτατικές απαιτήσεις του Τραμπ, ηττημένες χώρες ετοιμάζονται να υπογράψουν ταπεινωτικές συμφωνίες μαζί του, οι οποίες βασίζονται αποκλειστικά στη δύναμη του ισχυρού, καταργώντας τα τελευταία ίχνη Διεθνούς Δικαίου, ακροδεξιοί (ή και κάποιες φορές απλώς συντηρητικοί λαϊκιστές ηγέτες) σε διάφορες χώρες αναθαρρεύουν και μιμούνται θεωρίες και λογικές της νέας διακυβέρνησης των ΗΠΑ, πολλοί επιδιώκουν πολιτικές προσαρμογές που θα τους κάνουν αρεστούς στον νέο ηγέτη της υπερδύναμης, φωνές που θα όφειλαν να μιλήσουν και να αντισταθούν προτιμάνε τη σιωπή, που συχνά θεωρείται ένοχη.

 

Όμως, ο τρόπος της διακυβέρνησης Τραμπ είναι πολύ περισσότερα από μια επιβολή του ισχυρού σε θέματα οικονομίας ή γεωπολιτικής, δεν περιορίζεται σε αυτά ο νέος Αμερικανός ηγέτης. Επιχειρεί να μπει στον πυρήνα του τρόπου ζωής και του πολιτισμού, της κουλτούρας που έχει διαμορφωθεί και έχει ως βασική κινητήρια σκέψη την ελευθερία έκφρασης, προσπαθεί να ακυρώσει δικαιώματα που θεωρούνταν δεδομένα εδώ και δεκαετίες, να επιτεθεί ισοπεδωτικά σε φορείς που είναι ικανοί να αντισταθούν στις λογικές του, να διαμορφώσει μια νέα αντι-woke κουλτούρα, επαναφέροντας τον κόσμο σε σκοτεινές εποχές, να τρομοκρατήσει όσους τολμήσουν εντός και εκτός της χώρας να αμφισβητήσουν τον ιδεατό κόσμο του MAGA, ο οποίος αποτελεί την δική του βίβλο.

 

Ο Τραμπ, με τις επιθέσεις του στα πανεπιστήμια και στην ελευθερία διακίνησης ιδεών, στα εναπομείναντα στις ΗΠΑ ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, στην ίδια τη νομοθεσία, στους δικαστές αλλά και στους δικηγόρους, με τις απαγορεύσεις βιβλίων, τις παρεμβάσεις σε χώρους πολιτισμού και την επιβολή της ατζέντας του δεν λειτουργεί απλώς ισοπεδωτικά όσον αφορά τον πολιτισμό της χώρας του αλλά έχει καταφέρει να βρει μιμητές και να φτάσει παντού με κάθε τρόπο η νέα, αλλά πολύ παλιά αντιδραστική αντίληψή του για τον ιδανικό γι’ αυτόν κόσμο.

 

 

Το πνεύμα Τραμπ, αν μπορεί να θεωρηθεί δόκιμη μια τέτοια λέξη για τον συγκεκριμένο άνθρωπο, απλώνεται παντού, χωρίς απαραίτητα να κάνει ο ίδιος κάτι περισσότερο απ’ ό,τι ήδη έχει κάνει στη χώρα του. Το πνεύμα Τραμπ εμπνέει πολιτικές ηγεσίες άλλων χωρών και απελευθερώνει δυνάμεις και ανθρώπους σε πολλές γωνιές του πλανήτη, που έως τώρα κινούνταν στη σκιά.

 

Ο ακροδεξιός βουλευτής της Νίκης είναι ένας από αυτούς που «απελευθερώθηκαν» και είδαν πως οι ακραίες απόψεις τους δεν βρίσκονται πια στο περιθώριο αλλά τις ακολουθεί ο πιο ισχυρός άνθρωπος του πλανήτη. Το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού που αρνείται να εκθέσει πάλι τα έργα που κατέβασε ο βουλευτής είναι ο δεύτερος μιμητής.

 

Υπάρχουν αρκετοί ακόμα. Όπως το υπουργείο Εξωτερικών που έδωσε εντολή να αποκαθηλωθεί από το ελληνικό Γενικό Προξενείο της Νέας Υόρκης ένα έργο της Γεωργίας Λαλέ επειδή θεωρήθηκε ότι είναι προσβλητικό για το εθνικό μας σύμβολο, τη σημαία· όπως εκατοντάδες άνθρωποι με μικρή ή μεγάλη εξουσία που παρεμβαίνουν στις παραστάσεις του stand-up κωμικού Χριστόφορου Ζαραλίκου· όπως ο «ιερός πόλεμος» που έχει ξεκινήσει εναντίον της ταινίας Αδέσποτα κορμιά της Ελίνας Ψύκου που μιλάει για το δικαίωμα των γυναικών στη ζωή, στην άμβλωση και στην αξιοπρέπεια στον θάνατο.

 

Οι μιμητές της λογικής Τραμπ υπάρχουν ήδη και στη χώρα μας και οι φόβοι ότι θα πολλαπλασιαστούν είναι ορατοί. Και για να απαντηθεί το ερώτημα των πρώτων γραμμών του κειμένου, ναι, υπάρχει νοητή σύνδεση μεταξύ των δύο παρεμβάσεων στις ΗΠΑ και την Ελλάδα...

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

Γραφείο Γεωργιάδη / H γυναίκα του Πορτοσάλτε πρέπει…να είναι τίμια

 

Κατά μέτωπο επίθεση του in.gr κατά του γνωστού σχολιαστή του Σκάι. Άρθρο της ιστοσελίδας αναφέρει ότι η σύζυγος Πορτοσάλτε είναι «αποσπασμένη από το 2017 από το ΑΠΕ στη Νέα Δημοκρατία και στη συνέχεια στο γραφείο του Άδωνι Γεωργιάδη, όπου σπάνια εμφανίζεται και σε κάτι… συμβάσεις. Ξαναμιλήστε περί αξιολόγησης να δούμε κάτι, όσο πληρώνεται από το Δημόσιο και κάνα…. εξτραδάκι », γράφει «Ειδικός Συνεργάτης».

 

Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο

 

Μπορεί μια δημοσιογράφος, σύζυγος γνωστού τηλεοπτικού δημοσιογράφου, όπως είναι ο Άρης Πορτοσάλτε, να εργάζεται στο πλευρό υπουργού, για την τύχη του οποίου αγωνιούσε ο άνδρας της -κατά τον πρόσφατο ανασχηματισμό- επιχειρώντας με τα λόγια του να επηρεάσει καταστάσεις ώστε πρωτίστως ο υπουργός να μην χάσει την υπουργική καρέκλα και ει δυνατόν να μείνει και στο ίδιο υπουργείο; Στην Ελλάδα της κατά τα λοιπά φιλελεύθερης δημοκρατίας φαίνεται ότι μπορεί.

 

 

Παραμονές του ανασχηματισμού, εντύπωση έκανε -στους μη γνωρίζοντες- η σπουδή του Άρη Πορτοσάλτε να ενδιαφερθεί ανοιχτά για την τύχη του αγαπημένου του φίλου Άδωνι Γεωργιάδη. Μιλώντας στην πρωϊνή εκπομπή του ΣΚΑΪ των δημοσιογράφων Οικονόμου-Παυλόπουλου, ο κ. Πορτοσάλτε ξεκίνησε λέγοντας πως έχει «ένα θέμα», διερωτώμενος τι θα γίνει με «αυτούς που σηκώνουν το βάρος της εκπροσώπησης των πολιτικών, της αντιμετώπισης των πολιτικών αντιπάλων, επιβραβεύονται ή πετάγονται;».

 

Εν συνεχεία επιβεβαίωσε ότι αναφέρεται στον υπουργό Υγείας, τον οποίο αποθεώνοντας χαρακτήρισε «εμβληματική περίπτωση για την κυβέρνηση».

 

Η σύζυγος Πορτοσάλτε στο γραφείο του Άδωνι!

Άνθρωποι που γνωρίζουν καλά πρόσωπα και πράγματα εντός των κυβερνητικών γραφείων, απέδωσαν στην πολύ στενή -πιο σωστά εξαρτητική, με εξυπηρετήσεις και χάρες- σχέση των δύο ανδρών, την ταραχή και το άγχος που επέδειξε το πρώτο βιολί του ΣΚΑΪ για τον κ. Γεωργιάδη.

 

Τονίζοντας μία όχι και τόσο γνωστή πτυχή της σχέσης αυτής: η σύζυγος Πορτοσάλτε φέρεται να δουλεύει στο πλευρό του κ. Γεωργιάδη εδώ και κάποια χρόνια. Μάλιστα, οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι δεν εμφανίζεται πολύ συχνά στο κτίριο της Αριστοτέλους, με τα κουτσομπολιά εντός του υπουργείου Υγείας να δίνουν και να παίρνουν γι’ αυτή την «ειδική μεταχείριση» στο πρόσωπό της. Πάντως όποτε τους κάνει την τιμή να εμφανιστεί ασχολείται στον τομέα των συμβάσεων.

 

Αν δεν παινέψεις τον εργοδότη της γυναίκας σου…

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η κυρία Δέσποινα Κουτσομητροπούλου που τυγχάνει να είναι η σύζυγος του κ. Πορτοσάλτε, σε καμία περίπτωση δεν ακολούθησε το μονοπάτι της «μαχητικής» δημοσιογραφίας του τελευταίου. Μιας δημοσιογραφίας που αρχίζει και τελειώνει στο οτιδήποτε είναι αρεστό στην κυβέρνηση.

Όπως διαβάζει κανείς στο μικρό βιογραφικό της στην Athens Voice στην οποία αρθρογραφεί τακτικά, «ασκεί δημοσιογραφία από το 1993, έχοντας ολοκληρώσει όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης με όλα τα αξεσουάρ έως το ΜΒΑ και έχει λάβει την υποτροφία Robert Schuman για δημοσιογράφους από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Εκτός από τις τρέχουσες επαγγελματικές υποχρεώσεις της, ανέκαθεν της άρεσε να παρατηρεί τους ανθρώπους και τις κοινωνικές συμβάσεις και να γράφει χωρίς σύμφωνο συμβίωσης με τα δημοσιογραφικά στερεότυπα».

 

Διορισμένη στο ΑΠΕ με απόσπαση στη ΝΔ

Το ενδιαφέρον είναι ότι ενώ τη βρίσκουμε διορισμένη στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, από το 2017 φέρεται να έχει αποσπαστεί στη Νέα Δημοκρατία. Δυστυχώς το χαρτί της απόσπασης δεν υπάρχει στη Διαύγεια ή σε κάποιο ΦΕΚ, καθώς τα σχετικά στοιχεία που αφορούν σε αποσπάσεις σε κόμματα «δεν δημοσιοποιούνται για να μην υπάρχουν διώξεις με αφορμή την κομματική τοποθέτηση», όπως μας είπε χαρακτηριστικά πηγή που γνωρίζει καλά τα περί αποσπάσεων στο υπουργείο Εσωτερικών.

 

Υπάρχει όμως στο ΑΠΕ, αλλά και στα χέρια του γραμματέα της ΝΔ όπου κρατούν αντίγραφα απ’ όλες τις αποσπάσεις και μετακινήσεις τέτοιου είδους. Οι οποίες -σημειωτέον- γίνονται νομίμως, καθώς όντως προβλέπεται ότι ένας συγκεκριμένος αριθμός δημοσιογράφων, που εργάζονται στο ΑΠΕ μπορούν να αποσπαστούν σε κόμματα. Με ποια κριτήρια γίνεται η επιλογή τους και γιατί πρέπει δημοσιογράφος που πληρώνεται από τον Έλληνα φορολογούμενο να εξυπηρετεί τις ανάγκες κόμματος είναι ένα άλλο ζήτημα κυρίως ηθικής τάξης. Οι περιπτώσεις δε αυτές συνήθως είναι σαν τα «βίσματα» στον Στρατό, κάνουν πως υπηρετούν. Αποτέλεσμα να έχουν άπλετο χρόνο και για άλλες δουλειές, αυξάνοντας το εισόδημά τους αφού ο ένας μισθός πέφτει μηνιαίως χωρίς να «γονατίζουν» στη δουλειά.

 

Συνοψίζοντας, στις οδηγίες προς ναυτιλλομένους σε κομματικά και υπουργικά καράβια, αναφέρεται ως πρώτο βήμα η προσέγγιση και ανάπτυξη στενής σχέσης με κομματικό μηχανισμό, το κάνεις ο ίδιος ή στενός συγγενής και εν συνεχεία χτίζεις το «επενδυτικό χαρτοφυλάκιο» ώστε να αυγατίζεις τα έσοδά σου. Ο διορισμός στο κρατικό ΑΠΕ είναι «σίγουρο χαρτί», ασφαλής επένδυση και διευκολύνεις και τον «προστάτη» σου υπουργό ή κομματικό μεγαλοστέλεχος να σε «τραβήξει» εν συνεχεία στο απάγκιο του γραφείου του. Ο προστάτης συνήθως δεν αφήνει έτσι τους δικούς του ανθρώπους τους βρίσκει θεσούλες και σε άλλα… μισθολόγια εταιρειών που τις έχουν επίσης άνθρωποι κοντινοί του, ενώ πάντα επιτρέπεται να κλείνεις και δικές σου δουλειές κόβοντας τιμολόγιο σε άλλον ή δημιουργώντας μια προσωπική εταιρειούλα από αυτές τις μίας στάσης. Το τίμημα είναι συνήθως υποταγή, υπακοή, εχεμύθεια και ετοιμότητα.

 

Πηγαίνοντας λοιπόν πίσω στο 2017, σε διάφορα μέσα είχε γραφτεί πως η κυρία Κουτσομητροπούλου είχε πάρει απόσπαση από το ΑΠΕ, «στο τμήμα διεθνών σχέσεων της ΝΔ». Κατά συνέπεια είναι εύλογη η απορία πώς βρίσκεται εργαζόμενη στο γραφείο του υπουργού Υγείας. «Μπορεί να συμβεί με άτυπη ανάθεση από το κόμμα προς το γραφείο του υπουργού ή του βουλευτή», είναι η απάντηση από την πηγή μας. «Πρόκειται για μια εσωτερική μετακίνηση που δεν τη γνωρίζει κανείς, παρά μόνο οι ενδιαφερόμενοι», συμπληρώνει η πηγή.

 

Κατά συνέπεια, για να ολοκληρώσουμε την εικόνα, έχουμε μια δημοσιογράφο διορισμένη στο ΑΠΕ, η οποία στα χαρτιά είναι αποσπασμένη στη ΝΔ -αλλά επί της ουσίας στο γραφείο του υπουργού Υγείας- την ίδια ώρα που ο σύζυγός της επίσης δημοσιογράφος σε μεγάλο κανάλι, όχι μόνο προπαγανδίζει τα εκάστοτε αφηγήματα της κυβέρνησης και δίνει μάχες υπέρ της on air καθημερινά, αλλά ταυτόχρονα στέλνει προειδοποιητικά μηνύματα στο Μαξίμου αναφορικά με την τύχη που θα έχει ο πολιτικός προϊστάμενος της συζύγου του!

 

Και κάπου εδώ η μάχη μεταξύ νόμιμου και ηθικού γίνεται πόλεμος. Γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις η οσμή διαπλοκής μεταξύ δημοσιογραφίας και πολιτικής εξουσίας γίνεται μπόχα. Πέρα από το ρεσιτάλ υποκρισίας του υποτίθεται νεοφιλελεύθερου και αντικρατιστή κ. Πορτοσάλτε που δεν χάνει ευκαιρία να λοιδορήσει τους κακούς δημόσιους υπαλλήλους που επαναπαύονται στη νομιμότητα και δεν εργάζονται σκληρά, τους τεμπέληδες άνεργους που επαναπαύονται στο επίδομα ανεργίας, ενώ φρόντισε η γυναίκα του να βρει καταφύγιο στην αγκαλιά του δημοσίου και μάλιστα ως προστατευόμενη στενού φίλου του υπουργού.

 

Και ως προς το θέμα αυτό οφείλουν εξηγήσεις όχι μόνο η σύζυγος του κ. Πορτοσάλτε, αλλά και η τωρινή διοίκηση του ΑΠΕ, καθώς και η ΝΔ και ο υπουργός Υγείας, ο οποίος σίγουρα γνωρίζει με ποιους συνεργάζεται.

 

Ξαναπείτε μας κάτι περί «αξιολόγησης» να δούμε κάτι…

 

Στασίδι στον ΣΚΑΪ

Δεν γνώριζε εν προκειμένω ο κ. Γεωργιάδης ότι υπάρχει θέμα δεοντολογίας με το να εργάζεται δημοσιογράφος του ΑΠΕ στο γραφείο του που τυγχάνει σύζυγός του μόνιμου αγιογράφου του στα μέσα ενημέρωσης; Που αν ανατρέξει κανείς στο διαδίκτυο θα διαπιστώσει ότι ο κ. Γεωργιάδης έχει πιάσει μόνιμο… στασίδι στις διάφορες εκπομπές του κ. Πορτοσάλτε, ειδικά στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ;

 

Για να είμαστε δίκαιοι και η ίδια η κυρία Κουτσομητροπούλου έχει δώσει τους δικούς της, δημοσιογραφικούς «αγώνες». Παρά το γεγονός ότι είναι υπάλληλος του ΑΠΕ, αποσπασμένη στη ΝΔ, καταπατώντας κάθε έννοια δεοντολογίας το 2018 δημοσιεύει κείμενο-αγιογραφία για τη Νέα Δημοκρατία, το οποίο δημοσιεύεται στην Athens Voice.

 

Tη σχετική αποκάλυψη είχε κάνει το Documento με τον Άρη Πορτοσάλτε, προφανώς ενοχλημένο να βγαίνει και να απαντά: «Στοχοποιεί και τη σύζυγό μου το καρακόλι του Μαξίμου Κώστας Βαξεβάνης. Στον φασιστικό-σεξιστικό λίβελό του απαντώ: η σύζυγος δεν είναι παρακολούθημα κανενός και δουλεύει όπου γουστάρει. Εκτός και αν πρέπει να ζητήσει την άδεια των λειτουργικά ανεγκέφαλων που υποκαθιστούν την εξουσία».

 

Το… καρακόλι

To ερώτημα που έρχεται στο μυαλό εν προκειμένω είναι το εξής: Aν ο Βαξεβάνης ήταν «καρακόλι του Μαξίμου» τότε, τί είναι ο κ. Πορτοσάλτε σήμερα; Εδώ μάλλον ισχύει η παροιμία ότι στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί.

 

Στο δεύτερο σκέλος όμως ο Άρης, κάνει ένα μεγάλο λάθος. Η σύζυγός του δεν μπορεί να δουλεύει «όπου γουστάρει» και ειδικά στο γραφείο του Άδωνι, από τη στιγμή που ο ίδιος εμφανίζεται να έχει τόσο στενή σχέση με τον υπουργό Υγείας. Σε άλλες χώρες αυτά δεν μπορεί να γίνονται, αλλά ούτε και στη φιλελεύθερη Ελλάδα της ΝΔ. Ή μήπως ναι, αν έχεις την ανάλογη κάλυψη και σε λένε Άρη Πορτοσάλτε;

 

 

Αντιλαμβάνεστε ότι κάπως έτσι εξηγούνται και όλες αυτές οι δημόσιες τοποθετήσεις αλληλοεκτίμησης, σεβασμού και αγάπης μεταξύ του κ. Πορτοσάλτε και του κ. Γεωργιάδη. Το Διαδίκτυο βρίθει απ’ αυτές και την ίδια ώρα η δημοσιογραφία αναζητά τη χαμένη δεοντολογία της και τις εποχές που ήταν απέναντι στην εκάστοτε εξουσία και όχι τσιράκι της.

 

Αλήθεια, η ΕΣΗΕΑ τί λέει για όλα αυτά; Η διοίκηση του ΣΚΑΪ τα γνωρίζει; Κι αν τα γνωρίζει τα επικροτεί; Πόσο ηθικό και δίκαιο είναι να κουνάς το δάχτυλο στην κοινωνία μέσω σειράς εκπομπών και συγκεκριμένων δημοσιογράφων για σειρά διεκδικήσεων, αιτημάτων και διαμαρτυριών την ώρα που έχεις ένα τέτοιο σκελετό στη δική σου ντουλάπα; Όταν έχεις τη διαπλοκή εντός των τειχών σου; Εν κατακλείδι ας πληρώσει ο Γιάννης Αλαφούζος την σύζυγο του Πορτοσάλτε και όχι οι έλληνες φορολογούμενοι μέσω ΑΠΕ.

πηγή

Ακρίτας Καϊδατζής για προανακριτική και Τριαντόπουλο: Εκ του πονηρού η πρόταση, γεννά ακυρότητα

 

γράφει ο Ακρίτας Καϊδατζής*

 

Με απόφαση της ολομέλειας, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 86 του Συντάγματος και του νόμου περί ευθύνης υπουργών (ν. 3126/2003), η Βουλή συγκρότησε ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης της πρότασης άσκησης δίωξης κατά του πρώην υφυπουργού κ. Τριαντόπουλου.

 

Αποστολή της επιτροπής είναι να εξετάσει αν συντρέχουν ενδείξεις ενοχής του κ. Τριαντόπουλου και να υποβάλει πόρισμα στην ολομέλεια, προκειμένου αυτή να αποφασίσει αν θα του ασκήσει δίωξη ή όχι. Αν ασκηθεί δίωξη, συγκροτείται δικαστικό συμβούλιο του Ειδικού Δικαστηρίου που απαρτίζεται από τρεις αρεοπαγίτες και δύο συμβούλους της Επικρατείας. Το συμβούλιο διεξάγει κύρια ανάκριση, η οποία διέπεται από την αρχή της μυστικότητας, προκειμένου να αποφασίσει αν θα παραπέμψει τον κατηγορούμενο στο ακροατήριο του Ειδικού Δικαστήριο.

 

Σε μια πρωτοφανή κίνηση, ο κ. Τριαντόπουλος ζητά να παρακαμφθεί η διαδικασία ενώπιον της ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής, δηλαδή να μη διενεργηθεί προκαταρκτική εξέταση, και να εισαχθεί η εναντίον του κατηγορία απευθείας στο δικαστικό συμβούλιο του Ειδικού Δικαστηρίου, προφανώς μετά από απόφαση που θα λάβει η ολομέλεια της Βουλής για την άσκηση δίωξης. Κυβερνητικά στελέχη φέρεται να επικαλούνται, προς υποστήριξη του αιτήματός του, την αρχή του «φυσικού δικαστή». Παραβλέπουν όμως ότι «φυσικός δικαστής» για την άσκηση δίωξη κατά υπουργού είναι η ολομέλεια της Βουλής, η οποία κατά την αρμοδιότητά της αυτή ενεργεί ως εισαγγελέας.

 

Το αίτημα του κ. Τριαντόπουλου είναι εξωφρενικό. Και, κυρίως, είναι εκ του πονηρού. Ούτε λίγο ούτε πολύ ζητά από τη Βουλή να ασκήσει την αρμοδιότητά της, δηλαδή να του ασκήσει ποινική δίωξη, χωρίς να έχει προηγηθεί προκαταρκτική εξέταση και, επομένως, χωρίς να έχει διαπιστωθεί ότι συντρέχουν ενδείξεις ενοχής. Μια τέτοια δίωξη είναι αυτόχρημα άκυρη, διότι της άσκησής της δεν προηγήθηκε η συνταγματικά επιβεβλημένη προδικασία. Αυτό είναι το πρώτο –και τελευταίο– που θα αποφασίσει το δικαστικό συμβούλιο του Ειδικού Δικαστηρίου, αν η υπόθεση φτάσει ενώπιόν του κατ’ αυτό τον τρόπο.

 

 

Το αίτημα του κ. Τριαντόπουλου συνιστά βαρύτατο ευτελισμό της Βουλής, μέλος της οποίας είναι και ο ίδιος. Δεν σέβεται την ψήφο των συναδέλφων του στην ολομέλεια, που ψήφισαν τη συγκρότηση επιτροπής για να διενεργήσει προκαταρκτική εξέταση. Και δεν σέβεται τους συναδέλφους του που ορίστηκαν μέλη μιας επιτροπής, της οποίας την αρμοδιότητα ευθέως αμφισβητεί. Ταυτόχρονα, το αίτημά του συνιστά βαρύτατο ευτελισμό του Συντάγματος, καθώς γελοιοποιεί την, ήδη προβληματική και πολλαπλά βεβαρημένη, διαδικασία του άρθρου 86.

 

Παρότι παντελώς αδικαιολόγητο, το αίτημα του κ. Τριαντόπουλου είναι πάντως εξηγήσιμο. Σε βάρος του εκκρεμεί κατηγορία για τη διάπραξη, έστω, πλημμελήματος. Αυτό που είναι ακατανόητο και θεσμικά σοκαριστικό είναι η ενθουσιώδης υιοθέτηση του αντιθεσμικού και αντισυνταγματικού αυτού αιτήματος από τον πρωθυπουργό και κυβερνητικούς κύκλους, που φτάνουν μάλιστα να βαφτίζουν «γενναίο βήμα» την πρόταση ευτελισμού του Συντάγματος και της Βουλής.

 

Το αν θα σταματήσει ο θεσμικός κατήφορος από τις πρωτοφανείς αυτές ενέργειες επαφίεται πλέον στον πρόεδρο της Βουλής, ο οποίος οφείλει να αρνηθεί να συγκαλέσει την ολομέλεια χωρίς πόρισμα της επιτροπής. Αυτό θα είναι ένα πρώτο κρας τεστ για τον νέο πρόεδρο, που καλείται να αποδείξει αν αντιλαμβάνεται εαυτόν ως πολιτειακό παράγοντα ή ως κομματικό εγκάθετο.

 

*Αναπλ. καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Α.Π.Θ.

 

Ανωτάτη Βουλευτική του Κωστή Χατζηδάκη

 

γράφει η Λώρη Κέζα

 

Δεν έχουν πολιτική εμπειρία, γκρινιάζετε. Έχουν μακρά κοινοβουλευτική εμπειρία, γκρινιάζετε. Για όλους κάτι στραβό θα βρείτε: ο ένας είναι γόνος και κληρονόμησε την έδρα, ο άλλος βγαίνει στην τηλεόραση και είναι εκτός ανταγωνισμού, ο τάδε βάζει γκολ και δεν ξέρει να διαβάσει προϋπολογισμό, ο δείνα είναι τεχνοκράτης χωρίς ψυχή, χωρίς αισθήματα.

 

Τί θέλετε πιά; Τον Κωστή τον Χατζηδάκη τον θέλετε;

 

 

Τον Κωστή Χατζηδάκη ο λαός τον θέλει, τον ψηφίζει, τον ξαναψηφίζει, τον επαναψηφίζει. Από τα εσωκομματικά μέχρι το εθνικό Κοινοβούλιο ανέβηκε σκαλί-σκαλί την ιεραρχία. Από το αμφιθέατρο της Νομικής μέχρι τη θέση Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, με διορισμό ή με ψήφο κάθισε σε πολλές καρέκλες παίρνοντας ειδικότητα στο πολιτεύεσθαι.

 

Να βάλουμε τις χρονολογίες σε μια σειρά, να δούμε αν πρόλαβε να δουλέψει. Το 1984 μπήκε στη Νομική Αθήνας και κατόπιν έκανε μεταπτυχιακό στο Κεντ. Επέστρεψε από τη Μεγάλη Βρετανία το 1992, με τα πτυχία του και με κομματική εμπειρία καθώς διετέλεσε γραμματέας των φοιτητών του κόμματος. Από το 1992 και για δύο χρόνια ήταν πρόεδρος της Οργάνωσης Νέων Νέας Δημοκρατίας. Σε ηλικία 29 ετών είχε τα πανεπιστήμια, λογικά είχε ξεμπλέξει με το στρατιωτικό του, είχε τα ένσημα ως κομματάρχης και εξελέγη πρώτη φορά ευρωβουλευτής.

 

Εξελέγη αλλά δεν ψηφίστηκε, με την έννοια ότι δεν πήρε σταυρούς για την Ευρωβουλή. Τον διόρισε ο τότε πρόεδρος του κόμματος, ο Μιλτάδης Έβερτ καθώς η εκλογή γινόταν με λίστα, με προκαθορισμένη τη σειρά εκλογής υποψηφίων. Ήταν τιμητική διάκριση και έτσι συνυπήρχε στη λίστα με τον Τάκη Λαμπρία και τη Νάνα Μούσχουρη. Να θυμηθούμε τα κοσμογονικά γεγονότα που μετέτρεψαν αυτήν την πρώτη θητεία σε διδακτορικό πολιτικής εμπειρίας. Είχε καταρρεύσει η Σοβιετική Ένωση, είχε ψηφιστεί η Συνθήκη του Μάαστριχτ, η μικρή Ευρωπαϊκή Κοινότητα των 12 κρατών διευρυνόταν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

 

Ο Κωστής Χατζηδάκης έλαβε το χρίσμα δυο ακόμη φορές και έζησε στις Βρυξέλλες 13 χρόνια. Από αυτά τα ωραία χρόνια ας κρατήσουμε μια υποσημείωση για τις απολαβές του. Όλο αυτό το διάστημα είχε ετήσιο εισόδημα περίπου 8 φορές το μέσο ετήσιο εισόδημα των Ελλήνων. Κάτι οι μισθοί και τα επιδόματα, κάτι οι κληρονομιές, κάτι οι επενδύσεις, τα νούμερα βγαίνουν όταν διαβάζουμε ότι πλέον δηλώνει στην εφορία 27 ακίνητα και μετρητά και απ’ όλα.

 

Η καριέρα συνεχίστηκε στο Εθνικό Κοινοβούλιο. Από το 2007 ως σήμερα εκλέγεται αδιάλειπτα. Δηλαδή 13 χρόνια στην ευρωβουλή συν 18 χρόνια στην πλατεία Συντάγματος, κάνει μόνο αυτό. Ενίοτε με αυξημένες ευθύνες, ως υπουργός Ανάπτυξης, υπουργός Μεταφορών, ξανά υπουργός Ανάπτυξης. Με τούτα και με τα άλλα, δεν έχει βγει στην αγορά εργασίας, δεν έχει ιδρύσει επιχείρηση, δεν ξέρει τι είναι η πιάτσα, δεν ξέρει τι πάει να πει να μαζεύεις ένσημα, να πληρώνεις ασφάλιση υπαλλήλου, να παρακαλάς τις τράπεζες, να ασφυκτιάς από τη φορολόγηση. Έχει άραγε σημασία να έχει ζήσει ένας πολιτικός σαν απλός άνθρωπος; Και δεν λέμε «απλός» ως συνώνυμο του φτωχός ούτε αποτελεί εγγύηση αν κάποιος έχει μείνει άνεργος ή αν δυσκολεύτηκε. Εντούτοις κάποιος που επί δεκαετίες είναι μόνο στο κόμμα, μόνο σε στασίδι, ζει σε παράλληλο σύμπαν.

 

Δεν μπαίνουμε σήμερα στην ανάλυση του τί έκανε ή τί δεν έκανε ο Κωστής Χατζηδάκης στην άσκηση των καθηκόντων του. Ένα ερώτημα μόνο να αρθρώσουμε. Θεωρείται λογικό για έναν πολιτικό να μην έχει κάνει τίποτε άλλο στη ζωή του, να κινείται από τη μια κομματική θέση στην άλλη, από το ένα έδρανο στο άλλο; Αν είναι αυτό αποδεκτό, να ιδρύσουμε σχολή, την Ανωτάτη Βουλευτική και να τον διορίσουμε Πρύτανη.