Η "δημοκρατική στιγμή" & η ανάδυση της μεταδημοκρατίας

η μεταδημοκρατία στην Ελλάδα της κρίσης [κεφάλαιο 3]

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

  

 Οι μετασχηματισμοί που παρουσιάστηκαν προηγουμένως [κεφάλαιο 1 & κεφάλαιο 2] και οι οποίοι συναρθρώνουν την μεταδημοκρατία φαντάζουν εξαιρετικά επίκαιροι αν τους προσαρμόσουμε στην ελληνική πραγματικότητα. Διαβάζοντας κανείς τη Μεταδημοκρατία του Κράουτς αισθάνεται ότι μιλά για την Ελλάδα του σήμερα, παρόλο που το βιβλίο είναι γραμμένο το 2003 και αντλεί έμπνευση από τα τεκταινόμενα κυρίως στην Αγγλία. Στα επόμενα δυο κεφάλαια θα επιχειρήσουμε μια μελέτη των μεταδημοκρατικών συμπτωμάτων της Ελλάδας, επικεντρώνοντας στη περίοδο από το 2009 μέχρι σήμερα, την περίοδο δηλαδή που η οικονομική [και όχι μονο] κρίση έπληξε με ιδιαίτερη σφοδρότητα τη χώρα μας. Στο παρόν κεφάλαιο ακολουθεί μια σύντομη παρουσίαση της ελληνικής μεταδημοκρατίας, όπως αυτή ξεκινά, ακολουθώντας τις παγκόσμιες εξελίξεις τη δεκαετία του 1980, μια παρουσίαση που θα στηριχθεί σε κάποιον βαθμό στην εισαγωγή της Μεταδημοκρατίας, την οποία επιμελήθηκε ο Αλέξανδρος Κιουπκιολής (Κράουτς,2006:5-47)

  Ξεκινώντας την περιπλάνηση μας στην ελληνική μεταδημοκρατία είναι απαραίτητη μια διευκρίνηση. Ο ιδεότυπος που έχει στο μυαλό του ο Κράουτς σχετικά με την ακμάζουσα περίοδο της δημοκρατίας [μέχρι τη δεκαετία του 1960] δεν ταιριάζει στο ελληνικό παράδειγμα. Η Ελλάδα αποτελεί μια ειδική περίπτωση. Μεταξύ εμφυλίου και χούντας κυριαρχεί ένα πολίτευμα που απέχει αρκετά από αυτό που θα ονομάζαμε "δημοκρατικό", στη συνέχεια έχουμε τη δικτατορία και επομένως υπάρχει μια καθυστέρηση συγκριτικά με την υπόλοιπη Ευρώπη, ιδίως τη Δυτική. Η περίοδος ακμής της δημοκρατίας στη σύγχρονη Ελλάδα εντοπίζεται στην πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ (1981-1985) με τον Ανδρέα Παπανδρέου να γίνεται για πρώτη φορά πρωθυπουργός. Με συνθήματα όπως "Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία", "Δεν υπάρχουν θεσμοί, μόνο λαός", "το κοινωνικό κράτος δεν χαρίζεται, με αγώνες κερδίζεται" και τα πολύ γνωστά "Αλλαγή" και η "Ελλάδα ανήκει στου Έλληνες", ο "Ανδρέας" κατάφερε να συγκεντρώσει το 48,1%. Τότε είναι που παρατηρείται μαζική κινητοποίηση, συμμετοχή και ενδιαφέρον του λαού για το δημόσιο πεδίο, προώθηση του κράτους πρόνοιας, ανάπτυξη συνδικάτων, μαζικών κομμάτων [με το ΠΑΣΟΚ να αποτελεί το πρώτο μαζικό κόμμα που δεν είναι κομμουνιστικό και τη ΝΔ να ακολουθεί το ίδιο παράδειγμα], μια φιλολαϊκή πολιτική με αυξήσεις μισθών και μια γενικότερη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των κατώτερων και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων. Τότε είναι που η δημοκρατία "θριαμβεύει" και πάλι στην Ελλάδα. Για πόσο όμως;

    Αυτός ο "θρίαμβος της δημοκρατίας" πολύ γρήγορα αρχίζει να παρουσιάζει σημάδια κατάρρευσης. Οι παγκόσμιες εξελίξεις στο χρηματοοικονομικό πεδίο παίζουν σημαντικό ρόλο σε τούτη την αλλαγή. Η επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και του θεσμικού προτύπου της παγκόσμιας εταιρείας σε συνδυασμό με τη λιτότητα και τη δημοσιονομική αυστηρότητα εξαιτίας της κρίσης, που εκδηλώθηκε το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980, και της στενότερης σύνδεσης με την ΕΕ που επιχείρησε η κυβέρνηση, παρά τις αρχικές της δηλώσεις, έβαλαν τα θεμέλια για την ανάπτυξη της ελληνικής μεταδημοκρατίας. Από το 1985 εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια αυτής της μετατόπισης, με την επέκταση της παγκόσμιας εταιρείας μέσω της προώθησης των ιδιωτικοποιήσεων, ο κύκλος των οποίων θα ανοίξει ουσιαστικά με την άνοδο του Μητσοτάκη στην εξουσία το 1990, την μείωση της φορολογίας για τις ανώνυμες εταιρείες και υψηλά εισοδήματα, την αποξένωση του λαού από την πολιτική, την αποδυνάμωση της εργατικής τάξης [ ήδη  από το 1983 η μαζική και οργανωμένη δράση της εργατικής τάξης φθείρεται και ο συνδικαλιστικός τομέας εισέρχεται σε μια περίοδο κρίσης, ενώ παράλληλα η κυβέρνηση ψηφίζει νόμους σχετικά με την απαγόρευση αυξήσεων σε μισθούς], τις αλλαγές στο πολιτικό και κομματικό σύστημα, την αυξανόμενη ισχύ των επιχειρηματικών και πολιτικών ελίτ, την ηθικοποίηση της πολιτικής, τον ρόλο των νεοϊδρυθέντων ιδιωτικών ΜΜΕ, τα πρώτα μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα που αποκαλύπτουν την διαπλοκή δημόσιου και ιδιωτικού τομέα  [σκάνδαλο Κοσκωτά, σκάνδαλο του γιουγκοσλαβικού καλαμπακιού] και την γενικότερη αποτελμάτωση της λαϊκής κυριαρχίας. 

  Η περίοδος πρωθυπουργίας του Μητσοτάκη προχωράει ένα βήμα παραπέρα το ήδη επερχόμενο στάδιο παρακμής της δημοκρατίας. Η μείωση του δημόσιου τομέα, η δημοσιονομική πειθαρχία, η προώθηση ιδιωτικοποιήσεων [ιδιωτικοποίηση της ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ, προσπάθεια ιδιωτικοποίησης των αστικών λεωφορείων της Αθήνας και του ΟΤΕ], ο παραμερισμός του συνδικαλιστικού τομέα, η απελευθέρωση της οικονομίας από διαφόρων ειδών περιορισμούς και του εργασιακού κλάδου με την απελευθέρωση του ωραρίου είναι μερικές απο τις μεταρρυθμίσεις που επισπεύθηκαν και συνέβαλλαν σημαντικά στην ανάδυση της ελληνικής μεταδημοκρατίας. Η επιστροφή του Ανδρέα Παπανδρέου στην κυβέρνηση (1993) δεν φέρνει καμία ουσιαστική αλλαγή στις πολιτικές εξελίξεις, μάλιστα το 1994 με νόμο επιτρέπεται η μετοχοποίηση του ΟΤΕ σε ποσοστό 25%, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο προς μια σειρά μετοχοποιήσεων της δημόσιας μέχρι τότε επιχείρησης. Παράλληλα προωθείται η πορεία προς την ΟΝΕ που συνεπάγεται με επιπλέον αλλαγές στην οικονομική πολιτική.

      Ο θάνατος του Ανδρέα Παπανδρέου και η διαδοχή του στην πρωθυπουργία και την προεδρία του κόμματος από τον Κώστα Σημίτη, σηματοδοτούν μια νέα σελίδα στην ιστορία του τόπου, μια νευραλγικής σημασίας σελίδα για την περαιτέρω ρηγμάτωση της δημοκρατίας. Ο εκσυγχρονισμός που αποτελεί το κομβικό σημείο στο λόγο του Κ.Σημίτη, κατά δική του ομολογία σημαίνει αντιλαϊκισμός. Πόσο όμως ταιριάζει σε μια δημοκρατία ένας αντι-λαϊκισμός, ένας λόγος δηλαδή που δεν ενέχει το σημαίνον "λαός" ;  Τα οκτώ χρόνια πρωθυπουργίας του χαρακτηρίστηκαν από την προσήλωση σε μια τεχνοκρατική ιδέα, εμμονή στους αριθμούς, εν ολίγοις την υιοθέτηση μιας νεοφιλελεύθερης δημοκρατίας. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως συνεχιστής στο έργο των ιδιωτικοποιήσεων που είχε ξεκινήσει η Δεξιά κυβέρνηση του Κ.Μητσοτάκη και που επιχείρησε φαινομενικά να διακόψει ο Α.Παπανδρέου στη σύντομη δεύτερη περίοδο πρωθυπουργίας του, το 1993-1996. Ο Κ.Σημίτης υπηρετεί πιστά το μοντέλο των ιδιωτικοποιήσεων που προβάλλει η νεοφιλελεύθερη λογική. Το γεγονός αυτό θα έπρεπε να μας ξενίζει. Πώς ένα σοσιαλιστικό ή σοσιαλδημοκρατικό κόμμα προωθεί με τόσο πάθος μια σειρά από ιδιωτικοποιήσεις και αφήνει στην άκρη τους αδύναμους και παρίες της κοινωνίας; Είναι μια εποχή όπου ο σοσιαλισμός επιχειρεί τη συμπόρευση με τον φιλελευθερισμό, σε επίπεδο τόσο πολιτικό, όσο και ιδεολογικό. Η πολιτική του σημιτικού ΠΑΣΟΚ χαρακτηρίστηκε γενικότερα από μια πορεία προς το κέντρο (Πανταζόπουλος). Παρουσιάζεται την περίοδο αυτή μια "σύμπτυξη Αριστεράς - Δεξιάς που προβάλλεται ως νίκη της δημοκρατίας, ωστόσο η σύμπτυξη αυτή οδηγεί σε μια παθητικότητα των μαζών, με την έννοια ότι τα πάθη δεν μπορούν να κινητοποιηθούν" (Μουφ, συνέντευξη "τόποι ιδεών"/Μεταδημοκρατία). Το άλλοτε σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ ενστερνίζεται εκ τότε σε απόλυτο βαθμό το νεοφιλελεύθερο μοντέλο. Από "κόμμα μαζών" γίνεται τώρα "κόμμα του κράτους" (Βερναρδάκης,2004).   

     Η περίοδος Σημίτη αυξάνει τα σημάδια φθοράς της μαζικής δημοκρατίας που γεύτηκε για λίγο η Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ο "εκσυγχρονιστικός" πια λόγος του ΠΑΣΟΚ προβάλλει ως κυβερνητικό και ιδεολογικό πρότυπο, μια στάση, η οποία "σε μια χώρα εξωστρέφειας, όπου η πολιτική στηρίζεται σε υποσχέσεις, μεγάλα λόγια, θεατρικές κινήσεις, ξένιζε και ξενίζει" (Σημίτης, 2004/ομιλία στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ) [ χρησιμοποιώ τη φράση αυτή με ειρωνικό και οπωσδήποτε διαφορετικό τρόπο από αυτόν που πιθανόν να εννοούσε ο Σημίτης]. Για να κλείσουμε την σύντομη αναφορά μας στην ιδιαίτερης σημασίας για την μελέτη μας περίοδο του Κ.Σημίτη θα σημειώσουμε ότι κατά την διάρκεια της πολύχρονης κυβερνητικής του θητείας 31 ΔΕΚΟ μετατράπηκαν σε Ανώνυμες Εταιρείες και εισήχθησαν στο χρηματιστήριο, μετοχοποιήθηκαν-ιδιωτικοποιήθηκαν ουσιαστικά, βάζοντας τις βάσεις για μια πορεία ιδιωτικοποίησης όλων των ΔΕΚΟ. Τράπεζες πουλήθηκαν [ τράπεζα Κρήτης, τράπεζα Μακεδονία-Θράκης, Ιονική Τράπεζα] και άλλες μετοχοποιήθηκαν [ Εθνική Τράπεζα]. Ο ιδιωτικός τομέας αρχίζει να παίζει σημαντικό ή μάλλον τον πλέον βασικό ρόλο στη δημόσια ζωή. 

    Η είσοδος στην ΟΝΕ με τη βοήθεια του Λουκά Παπαδήμου [διοικητή τότε της Τράπεζας της Ελλάδος] και της Goldman Sachs που έκρυψε με έξυπνο τρόπο από τα λογιστικά βιβλία του κράτους το 2,5% του ΑΕΠ, μετατρέποντας ένα μέρος του ελληνικού χρέους που καταμετρούταν σε δολάρια και γιεν σε ευρώ χρησιμοποιώντας παλαιότερη ισοτιμία. Το γεγονός αυτό αποκαλύφθηκε στον αμερικανικό τύπο με τα ονόματα "Αριάνδη", "Αίολος" και "Άτλας", τρεις εταιρείες ειδικού σκοπού. Οι εταιρείες αυτές δέσμευαν ,εν αγνοία φυσικά του ελληνικού λαού, για λογαριασμό της Goldman Sachs μέρος των μελλοντικών εσόδων του ΟΠΑΠ, των τελών του "Ελευθέριος Βενιζέλος" και των  διοδίων αντίστοιχα. Για την ιστορία, ο Λουκάς Παπαδήμος ένα χρόνο μετά διορίστηκε Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Δεν υπονοώ κάτι, μονάχα αναρωτιέμαι πόσο τυχαία ήταν αυτή η εξέλιξη; Προσχωρώντας στην ΟΝΕ η νομισματική πολιτική γίνεται αποκλειστική υπόθεση της ΕΚΤ. Το "σκάνδαλο του χρηματιστηρίου" επίσης επί Σημίτη, δείχνει την διαπλοκή δημόσιου και ιδιωτικού τομέα που αρχίζει να κυριαρχεί. Πιο συγκεκριμένα, αυτό που έγινε τότε ήταν ότι ο πρωθυπουργός της χώρας και ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας (Γ.Παπαντωνίου) προέβησαν σε δηλώσεις που καλούσαν, εμμέσως ή και ξεκάθαρα, τους μικροκαταθέτες να επενδύσουν τα χρήματα τους σε μετοχές στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Σημαντικό ρόλο προς αυτήν την κατεύθυνση έπαιξαν και τα ΜΜΕ, τα οποία θα μας απασχολήσουν περισσότερο στο επόμενο κεφάλαιο. Αμέσως μετά την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου χιλιάδες μικροεπενδυτές έχασαν τα λεφτά τους. Ο πρωθυπουργός περιορίστηκε σε μια δήλωση που προδίδει πολλά: "Ας πρόσεχαν". Οι ιδιωτικοποιήσεις ή μετοχοποιήσεις ή αποκρατικοποιήσεις, η είσοδος στη Νομισματική Ένωση και το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου νομίζω συνοψίζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την περίοδο Σημίτη. 

       Από τον Σημίτη στον Κώστα Καραμανλή, μια μετάβαση που έγινε με τον πλέον απολίτικο τρόπο. Στην προεκλογική διαμάχη κυριάρχησε το θέμα της διαφθοράς, καμία ουσιαστική πολιτική ή ιδεολογική διάφορα, καμία διαφορετική πρόταση, με κύριο σύνθημα της προεκλογικής εκστρατείας της Νέας Δημοκρατίας το "Το ΠΑΣΟΚ ότι ήταν να δώσει, το έδωσε". Ήδη από το 2000 ξεκινά μια προσπάθεια από τον πρόεδρο του κόμματος της ΝΔ να κατευθυνθεί και αυτός προς το κέντρο, θέλοντας να ξεφορτωθεί την ρετσινιά της "Δεξιάς" και να οικοιοποιηθεί την ταμπέλα ενός κόμματος του "μεσαίου χώρου" που απευθύνεται σε όλους του Έλληνες. Η ίδια αυτή η συμπόρευση Αριστεράς-Δεξιάς στον λεγόμενο μεσαίο χώρο αποτελεί σημαντικό σύμπτωμα της μεταδημοκρατίας. Ακολουθώντας και πάλι τα λεγόμενα της Σαντάλ Μουφ η σύμπτυξη αυτή μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την άνοδο εθνικιστικών, φασιστικών κομμάτων που επιχειρούν μια μαζική κινητοποίηση επιχειρώντας να αποκομίσουν κέρδη από την παθητικότητα στην οποία οδηγούνται οι μάζες εξαιτίας αυτής της συμπόρευσης. Αυτό επιβεβαιώνεται με την είσοδο του ακροδεξιού ΛΑΟΣ στη Βουλή [το 2007]. Κατά τ'άλλα, η κυβέρνηση Καραμανλή συνέχισε το έργο της προηγούμενης κυβέρνησης. Στο πλαίσιο αυτό η θέση του ιδιωτικού τομέα απέκτησε επιπλέον ισχύ. Προωθήθηκαν οι λεγόμενες ΣΔΙΤ [Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα] για ένα σύνολο έργων που κάλυπτε όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής. Επιπλέον αποφασίστηκε η μείωση φορολόγησης του κεφαλαίου κατά 10 μονάδες. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί, συν τοις άλλοις, η πρόταση του υπουργού επικρατείας Θ.Ρουσόπουλου, που αφορούσε την "πρόσληψη διεθνών εταιρειών για την αναδιοργάνωση της λειτουργίας του δημοσίου αλλά και τον ίδιο τον συντονισμό του κυβερνητικού έργου" (Κράουτς,2003:45). Πλέον η αλληλεξάρτηση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα εκλαμβάνεται, κατά κάποιον τρόπο, ως κάτι φυσικό και αυτονόητο. Επιπρόσθετα, προς την απαξίωση της εργατικής τάξης, που είχε ξεκινήσει από το 1985 και μετά, συνέτεινε η κατάργηση της μονιμότητας των εργαζομένων με τον νόμο του υπουργού οικονομικών, Αλογοσκούφη, το 2005. Η κυβέρνηση, γενικότερα, ακολουθούσε πιστά τις οδηγίες τραπεζιτών και ΕΕ περί ιδιωτικοποιήσεων, μείωσης δαπανών του δημοσίου, απελευθέρωσης των αγορών και "ελαστικών" εργασιακών σχέσεων. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το γεγονός ότι το 2005 η Ελλάδα γίνεται η πρώτη και μοναδική τότε χώρα της Ευρωζώνης, η οικονομία της οποίας περνά στα χέρια των Βρυξελλών. Τίθεται υπό κηδεμονία εξαιτίας των αποκλήσεων από το Σύμφωνο Σταθερότητας ενώ συγχρόνως επιταχύνονταν οι "θατσερικού τύπου", μεταρρυθμίσεις, με το ξεπούλημα τραπεζών, λιμανιών, ακινήτων και τις μειώσεις μισθών και συντάξεων (Βήμα,2006:Φεβρουάριος / προσωπικό αρχείο).        

       Ένα ακόμα χαρακτηριστικό της πενταετούς θητείας του Καραμανλή σχετίζεται με τα σκάνδαλα που ήρθαν στο φως. Η μονή Βατοπεδίου, τα δομημένα ομόλογα, η υπόθεση Ζαχόπουλου, η υπόθεση των υποκλοπών είναι μερικά από τα εκείνα που μας απασχόλησαν. Κατά περιόδους στήθηκαν τα γνωστά πλέον τηλεδικεία που ανεβάζουν τα νούμερα τηλεθέασης και μεταφέρουν το βάρος των ειδήσεων σε ένα ανούσιο πεδίο, παραπλανώντας τους τηλεθεατές. Η ηθικολογία που επικράτησε στον δημόσιο λόγο, σε συνδυασμό με τις πολιτικές που ακολουθήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια απομάκρυναν ακόμα περισσότερο τον λαό από την πολιτική. Κυριάρχησε η ιδέα που ήθελε όλους τους πολιτικούς διεφθαρμένους - "όλοι τα τρώνε", αυτή η φράση επικρατούσε στα χείλη των ανθρώπων που αδιαφορούσαν ολοένα και περισσότερο για την πολιτική. 

    Ακολουθήσαμε μια χρονολογική σειρά και παρουσιάσαμε με τρόπο αρκετά σύντομο και σχηματικό τα κύρια χαρακτηριστικά της κάθε περιόδου. Δεν αναφερθήκαμε, ωστόσο, καθόλου στο πολιτικό σύστημα έτσι όπως στήθηκε από τους ανθρώπους που σήμερα καθιστούν συνένοχους τους πολίτες. Ένα πελατειακό σύστημα, όπου πρωταγωνιστούν το ρουσφέτι και η διαφθορά. Λίγο πριν ή λίγο μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση προσλαμβάνονταν πότε "πράσινα" και πότε "γαλάζια παιδιά" στο δημόσιο με αντάλλαγμα φυσικά τη ψήφο τους. Ο ψηφοφόρος μετατρέπεται σε πελάτη και το ιδεολογικό πεδίο, κατά κάποιον τρόπο, θυσιάζεται χάριν του συμφέροντος. Ένα ακόμα στοιχείο στο οποίο δεν δόθηκε η απαιτούμενη προσοχή είναι στην επικράτηση μιας τεχνοκρατικής αντίληψης για την αντιμετώπιση διαφόρων ζητημάτων με τη σύσταση επιτροπών να αναλαμβάνουν την επίλυση τους (Κράουτς,2003:44).   

    Ανακεφαλαιώνοντας, περάσαμε από την "δημοκρατική στιγμή" της πρώτης τετραετίας του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, στον εκσυγχρονισμό του Κώστα Σημίτη και έπειτα στον Κώστα Καραμανλή του "μεσαίου χώρου". Την περίοδο αυτή εμφανίστηκαν δυναμικά τα πρώτα συμπτώματα της μεταδημοκρατίας. Οι ιδιωτικοποιήσεις, ο αυξανόμενος ρόλος των ιδιωτικών εταιρειών στο δημόσιο πεδίο, η σύμπτυξη Αριστεράς-Δεξιάς, η απογοήτευση και η αδιαφορία της μεγαλύτερης μερίδας του εκλογικού σώματος για την πολιτική με τη σταδιακή αύξηση της αποχής [με αποκορύφωμα τις ευρωεκλογές του 2009 όπου άγγιξε το 36,1%] , η παρακμή του συνδικαλιστικού τομέα, η άνοδος ακροδεξιών κομμάτων, η διαφθορά και τα ΜΜΕ ως καθρέφτης των συμφερόντων της εκάστοτε κυβέρνησης. Όλα αυτά τα συμπτώματα γίνονται ακόμα πιο φανερά στην περίοδο της "κρίσης". Ο λαός πια παραμερίζεται πλήρως, καθώς άλλοι αποφασίζουν γι αυτόν και ο ρόλος του περιορίζεται στο να ακούει τις αποφάσεις που πάρθηκαν στο όνομα του.

http://an8rwpakos.blogspot.gr/ 

Λουκέτο στις αμυντικές βιομηχανίες ζητάει η τρόικα

Λουκέτο σε ΛΑΡΚΟ, ΕΛΒΟ και ΕΑΣ και απόλυση των εργαζομένων φέρεται να ζητά η τρόικα μέσω email μπλοκάροντας τα σχέδια της κυβέρνησης για ε«εξυγίανση εν λειτουργία». Στις αμυντικές βιομηχανίες εργάζονται συνολικά 2.200 άτομα. 

Η αναπληρώτρια υπουργός Άμυνας Φώφη Γεννηματά, κατά τη διάρκεια της ομιλίας της στην εκδήλωση του ΠΑΣΟΚ για την επέτειο της ίδρυσής του, αναφέρθηκε στο ζήτημα, πως την προηγούμενη εβδομάδα η κυβερνητική πρόταση για αναδιάρθρωση των αμυντικών βιομηχανιών με έγκριση Σαμαρά και Στουρνάρα εστάλη στην τρόικα, η οποία την Κυριακή το βράδυ απάντησε αρνητικά κάνοντας λόγο για «μη ρεαλιστικές και μη βιώσιμες» προτάσεις.

Η Φώφη Γεννηματά δήλωσε πως η τρόικα ζήτησε από την κυβέρνηση το κλείσιμο των αμυντικών βιομηχανιών ακόμα και χωρίς αποζημιώσεις στους εργαζόμενους, προκρίνοντας το σενάριο της πτώχευσης. Σύμφωνα αναπληρώτρια υπουργό ο Αντώνης Σαμαράς δήλωσε πως «η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη αλλά πάμε για μάχη», ενώ η ίδια ζήτησε «να γίνουν παρεμβάσεις ανώτατο δυνατό επίπεδο γιατί υπό την πίεση επόμενης δόσης αργά ή γρήγορα το θέμα θα έρθει σε αδιέξοδο». Η Φ. Γεννηματά δήλωσε πως η κυβέρνηση αναζητά πλέον μια «τεχνοκρατική απάντηση».  
Το email, σύμφωνα με τις πληροφορίες, εστάλη το βράδυ της Κυριακής κατά τη διάρκεια της σύσκεψης των Σαμαρά και Βενιζέλου. Η τρόικα, όπως μεταδίδει ο ANT1,  φέρεται να ζητάει «μέθοδο ΕΡΤ» τονίζοντας πως δεν συναινεί με τη διάθεση των 40 εκατ. ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό με την μορφή δανεισμού, προκειμένου να γίνει η αναδιάρθωση των αμυντικών βιομηχανιών
Η είδηση για ανατροπή των κυβερνητικών σχεδίων από την τρόικα είναι εντυπωσιακή σε δύο επίπεδα: Αφενός γιατί δείχνει ότι δεν επίκειται σκληρή διαπραγμάτευση, όπως διαφημίζεται, αλλά ήδη η κυβέρνηση στέλνει στους ελεγκτές προς έγκριση ό,τι σχεδιάζει. Αφετέρου, γιατί επιβεβαιώνονται οι χειρότεροι φόβοι των εργαζομένων ότι το «σχέδιο κινητικότητας/διαθεσιμότητας» και η «αναδιάρθρωση του Δημοσίου» είναι ευφημισμοί που κρύβουν απολύσεις «τελεία και παύλα», κατά την έκφραση που αρέσει στον πρωθυπουργού.
Αιτία πολέμου οι προτάσεις της τρόικας αλλά και τα κυβερνητικά σχέδια
Οι εργαζόμενοι της ΕΛΒΟ πραγματοποίησαν την Τρίτη πορεία διαμαρτυρίας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ενώ από σήμερα ξεκίνησαν και επίσχεση εργασίας καθώς παραμένουν απλήρωτοι τους τελευταίους τέσσερις μήνες. Όπως ανακοίνωσαν, σύμφωνα με το Thestival, θα συμμετάσχουν και στις διαδηλώσεις το ερχόμενο Σάββατο στο πλαίσιο των εγκαινίων της 78ης ΔΕΘ, με μια ιδιότυπη παρέλαση οχημάτων που σχεδιάσαν και κατασκεύασαν οι ίδιοι όλα αυτά τα χρόνια στη βιομηχανία της ΕΛΒΟ.
Δείτε το Βίντεο

«Είναι έγκλημα, είναι εθνική προδοσία», δήλωσε ο Αντιπρόέδρος των εργαζομένων της ΕΛΒΟ στη Θεσσαλονίκη, Θόδωρος Δημητριάδης, στο άκουσμα της είδησης ότι η τρόικα απαιτεί τον «ξαφνικό θάνατο» της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας.
«Εμείς θα κάνουμε παρέλαση με τα οχήματα που κατασκευάσαμε εδώ και 45 χρόνια, αυτά που ο ελληνικός λαός χειροκροτούσε στις παρελάσεις, έτσι ώστε να αναβιώσουμε στη μνήμη τους ότι υπάρχει μία εθνική, αμυντική βιομηχανία», είπε χαρακτηριστικά, μιλώντας στην τηλεόραση του Σκάι.

Δείτε το Βίντεο
Σύμφωνα με το AltetThess οι εργαζόμενοι της ΕΛΒΟ ξεκαθάρισαν πως τόσο τα αρχικά κυβερνητικά σχέδια, όσο και οι προτάσεις της τρόικας αποτελούν αιτία πολέμου. Μάλιστα ισχυρίζονται πως ήταν ενήμεροι από το υπουργείο, πως το σχέδιο της κυβέρνησης δεν είχε συζητηθεί με τους τροικανούς και αποτελεί μόνο μια πρώτη πρόταση! Οι εργαζόμενοι και τα σωματεία υποστηρίζουν τώρα πως πρόκειται για επικοινωνιακό παιχνίδι τη κυβέρνησης, προκειμένου να φανεί πως δόθηκε μια μάχη, αλλά οι τροικανοί ήταν ανένδοτοι. Όπως σημειώνουν χαρακτηριστικό του εμπαιγμού είναι πως ενημερώθηκαν για τη στάση της τρόικας από τα ΜΜΕ, ενώ την ίδια στιγμή πραγματοποιούσαν συνάντηση με τον υπουργό Μακεδονίας-Θράκης.
http://tvxs.gr/

Πώς αποκαλεί ο Σαμαράς τους εντιμότατους Ψωμιάδη - Παπαγεωργόπουλο;

Σκληρή επίθεση εξαπέλυσε χθες ο ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή τις γαλαζοπράσινες αντιδράσεις (Κεδίκογλου, Μιχελάκης, ΠΑΣΟΚ και Ασκούνης) μετά τη συνάντηση Τσίπρα με την ΠΟΕ-ΟΤΑ, αλλά και την αποστροφή του περί... "φθαρμένων βλαχοδημάρχων της συμμαχίας Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ".

• Σκληρή απάντηση του Σύριζα

Σε απόλυτη σύμπνοια ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κατηγορούσε τον Αλ. Τσίπρα για "καταστροφολογία" και οι άλλοι για έλλειψη σεβασμού προς τους δημάρχους και τους πολίτες που τους ανέδειξαν.
Σε όλους αυτούς απάντησε ο ΣΥΡΙΖΑ σε υψηλούς τόνους, θέτοντας την... ταμπακέρα, που ακούει στο όνομα Παπαγεωργόπουλος, Ψωμιάδης κ.ο.κ., την ίδια ώρα που πηγές της Κουμουνδούρου έθεταν το ερώτημα αν, μεταξύ πολλών άλλων λόγων, ο Αντ. Σαμαράς αποφεύγει τη συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ προκειμένου να μη δεχθεί ερώτημα για τους δικούς του δημάρχους, που κάποτε εκθείαζε...
Στην αναλυτική, αιχμηρή απάντησή του το γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ ερωτά τον πρωθυπουργό: "Αλήθεια, πώς αποκαλούν εκεί στη Ν.Δ. και στην κυβέρνηση γενικότερα τους κ.κ. Παπαγεωργόπουλο, Ψωμιάδη, Λιακόπουλο, Μπαλάσκα, αιρετούς της τοπικής αυτοδιοίκησης, στελέχη της Ν.Δ. και φίλους του κ. Σαμαρά; Αυτές είναι μερικές από τις πρόσφατες περιπτώσεις που έλαβαν χώρα και ο κατάλογος των ονομάτων είναι μακρύς από διάφορους εκπροσώπους της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ στην τοπική αυτοδιοίκηση και όχι μόνο, όπου η διαφθορά, η διασπάθιση δημοσίου χρήματος, οι καταχρήσεις και οι κομπίνες ήταν ο κανόνας για τους αιρετούς και τα κόμματά τους, αποδεικνύοντας με αυτό τον τρόπο ότι Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ αποτέλεσαν διαχρονικά τη μήτρα της διαφθοράς και της διαπλοκής".
Μάλιστα, η αξιωματική αντιπολίτευση κάνει ένα βήμα πιο πέρα θυμίζοντας την τελευταία συνέντευξη του κ. Σαμαρά στη ΔΕΘ το 2011, όπου "ο ίδιος υποστήριζε για τον κατάδικο πλέον για υπεξαίρεση πρώην δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Παπαγεωργόπουλο τα εξής: 'Θεωρώ ότι είναι ένας έντιμος άνθρωπος ο οποίος έχει προσφέρει απίστευτα πράγματα στην πόλη της Θεσσαλονίκης'". Και προσθέτει: "Ο άλλος 'έντιμος' άνθρωπος της περιοχής και υπεύθυνος για τον προεκλογικό αγώνα της Ν.Δ. στη Μακεδονία και ένθερμος υποστηρικτής της συνεργασίας με τη Χρυσή Αυγή, κ. Ψωμιάδης, καταδικάστηκε για παράβαση καθήκοντος και εξέπεσε του αξιώματος του περιφερειάρχη". Αναφορά γίνεται και στους "γαλάζιους" αντιδήμαρχο Χαϊδαρίου και δήμαρχο Κιλκίς. "Αυτά προς το παρόν" κλείνει με νόημα η σχετική ανακοίνωση...
Ν. ΠΑΠ.
http://www.avgi.gr/

Ο Ρέστης δάνειζε τον ΔΟΛ όταν ήταν μέτοχός του

Υπέρογκα δάνεια, περισσότερα από τα μέχρι σήμερα γνωστά, για λογαριασμό οργανισμών των οποίων ο επιχειρηματίας Βίκτωρας Ρέστης ήταν μέτοχος ή μέλος του διοικητικού συμβουλίου, είχε εκδώσει η δικής του ιδιοκτησίας τράπεζα First Business Bank. Μεταξύ αυτών κι ένα δάνειο ύψους περίπου 8 εκατ. ευρώ στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη (ΔΟΛ), την περίοδο κατά την οποία ο Ρέστης ήταν βασικός μέτοχος και μέλος της διοίκησης. Επίσης υπάρχει δάνειο που δόθηκε εκτός τραπεζικής πρακτικής στην εταιρεία DA Ανώνυμη Εκδοτική Εμπορική Εταιρεία, που εκδίδει την εφημερίδα ΠΟΝΤΙΚΙ. Πρόκειται για δύο δάνεια τα οποία περιλαμβάνονται στη δικογραφία της First Business Bank, ωστόσο μέχρι σήμερα δεν έχουν δημοσιευθεί περισσότερα στοιχεία γι΄αυτά.
Σύμφωνα με στοιχεία της δικογραφίας που αποκαλύπτει το thepressproject.gr, η First Business Bank ενέκρινε χρηματοδότηση με κάλυμμα μετρητά, τα οποία δεν αφορούν σε ίδια διαθέσιμα των εταιριών, αλλά στο προϊόν του δανείου. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις το προϊόν της κατάθεσης αποδεσμεύεται σταδιακά με συνέπεια η εγκριθείσα χορήγηση να παραμένει χωρίς εξασφάλιση.
Για τη δανειοδότηση του ΔΟΛ αναφέρεται ότι: η Τράπεζα χορήγησε μακροπρόθεσμα δάνειο ποσού 8 εκατ. ευρώ στο ΔΟΛ Α.Ε. διάρκειας 7 ετών με αποπληρωμή κεφαλαίου στη λήξη (Ιούλιος 2018) με επιτόκιο euribor 3 μηνών πλέον περιθωρίου 4% και εισφοράς του Ν. 128/75. Το δάνειο χορηγήθηκε με σκοπό την υλοποίηση του προγράμματος αναδιοργάνωσης και εξυγίανσης των εταιριών του ομίλου ΔΟΛ Α.Ε. Ως εξασφάλιση προβλεπόταν η λήψη ισόποσης κατάθεσης.
Επιπλέον παρατηρείται ότι:
1. Ο όμιλος Ρέστη κατείχε το 19,23% των μετοχών του ΔΟΛ Α.Ε. ενώ παράλληλα τα χαρακτηριστικά της εν λόγω χορήγησης κρίνονται ιδιαιτέρως ευνοϊκά για μία ζημιογόνα εταιρία που δραστηριοποιείται σε έναν ιδιαίτερα επηρεασμένο από την οικονομική κρίση κλάδο. Καθίσταται συνεπώς απαραίτητη η ένταξή της στα χρηματοδοτικά ανοίγματα του ομίλου Ρέστη.
2. Η χρηματοδότησή της εταιρίας στη βάση της προόδου του προγράμματος αναδιοργάνωσης είναι γενική και δεν μπορεί εύκολα να αξιολογηθεί και να επιβεβαιωθεί. Η χρηματοδότηση θα πρέπει να αφορά συγκεκριμένα αντικείμενα/προγράμματα τα οποία θα πρέπει να είναι ελεγμένα εκ μέρους της τράπεζας.
3. Δεν υπάρχει δεσμευμένη κατάθεση από ίδια διαθέσιμα της εταιρίας αλλά το προϊόν του δανείου έγινε κατάθεση σε δεσμευμένο λογαριασμό από τον οποίο γίνονται σταδιακά οι εκταμιεύσεις. Αποτέλεσμα αυτό το δάνειο είναι ανεξόφλητο κατά το ήμισυ.
4. Μία εκ των τριών εκταμιεύσεων στις 28.9.2011 ποσού 1,25 εκατ. ευρώ εγκρίθηκε με καθυστέρηση από την Επιτροπή δανείων (ημερομηνία έγκρισης 22.11.2011). Αίτημα της εταιρίας από 20.12.2011 για εκταμίευση του υπόλοιπου ποσού 4,25 εκατ. ευρώ του εγκριθέντος ορίου μέχρι το πέρας του ελέγχου δεν είχε εγκριθεί να εκταμιευθεί.
5. Δεν αναφέρεται ο λόγος αποπληρωμής του δανείου με μία πληρωμή στη λήξη του μετά από επτά έτη, ούτε οι πηγές, προέλευσης των ταμειακών ροών αποπληρωμής του. Αν ληφθούν υπόψη και τα δυσμενή στοιχεία του ομίλου, η αποπληρωμή τίθεται εν αμφιβόλω.
6. Το επιτόκιο χορήγησης euribor 3 μηνών και περιθώριο 4% βάσει των οικονομικών στοιχείων του ομίλου ΔΟΛ, αλλά και γενικότερα της τραπεζικής πρακτικής με τις παρούσες οικονομικές συνθήκες θεωρείται ευνοϊκό. Πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη ότι η δεσμευμένη κατάθεση ποσού 4,25 εκατ. ευρώ προσφέρει επιτόκιο 3,02% γεγονός που μειώνει ακόμα περισσότερο το περιθώριο κέρδους της τράπεζας.
7. Μέχρι 30.4.2012 δεν είχαν πληρωθεί τόκοι συνολικού ποσού 241 χιλιάδων ευρώ, οι οποίοι αφορούν το εάμηνο 31.10.2011 έως 30.4.2012 και ως εκ τούτου θα πρέπει να παύσει ο εκτοκισμός της απαίτησης (άρθρο 88 του Ν. 3601/2007).
8. Λόγω των απλήρωτων τόκων της μη εκταμίευσης του συνόλου του δανείου των δυσμενών οικονομικών στοιχείων της εταιρίας και του ομίλου, της μη ύπαρξης εξασφαλίσεων και συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος αποπληρωμής προτείνεται ο σχηματισμός πρόβλεψης σε ποσοστό 25% επί της ακάλυπτης απαίτησης 3,991 εκατ. ευρώ.
9. Αναφορικά με την ΠΔ/ΤΕ 2442/99 η τράπεζα κατατάσσει τη χρηματοδότηση στην κατηγορία των ενήμερων απαιτήσεων ενώ θα έπρεπε να βρίσκεται στην κατηγορία των απαιτήσεων με καθυστέρηση 3-6 μήνες.
Ο Ρέστης είναι προφυλακισμένος από τον περασμένο Ιούλιο και κατηγορείται ότι μαζί με τους συνεργάτες του Αναστάσιο Πάλλη και Δημήτρη Καλλιμάνη υπεξαίρεσε χρήματα της τράπεζας μέσω δανειοδότησης. Στην αποκάλυψη αυτή είχε προχωρήσει ο πρόεδρος της Αρχής για το Ξέπλυμα Βρώμικου Χρήματος, Παναγιώτης Νικολούδης, ο οποίος σε πόρισμά του κατέγραφε τη διαδρομή δανείου ύψους 5,8 εκατ. ευρώ που είχε χορηγηθεί από την τράπεζα First Business Bank του ομίλου Ρέστη σε εταιρία συμφερόντων της ίδιας οικογένειας.
Ειδικότερα, στο πόρισμά του ο κ. Π. Νικολούδης διαπίστωνε ότι το επίμαχο δάνειο χορηγήθηκε από τη συγκεκριμένη τράπεζα στην εταιρεία AAM Holding τη 13η Ιουνίου 2012 με τη μορφή κεφαλαίου κίνησης. Το χρηματικό ποσό, σε ένα μήνα, φέρεται να κατέληξε στην εταιρεία BSR Fund S.A., το διοικητικό συμβούλιο της οποίας αποτελείτο από μέλη της οικογένειας Ρέστη. Στη διαδρομή των 5,8 εκατ. ευρώ από την ΑΑΜ Ηolding στην BSR Fund S.A. μεσολάβησε, μεταξύ άλλων, η Ronda Shipmanagement Inc., που έχει έδρα τη Λιβερία και ήταν υπό τον έλεγχο του Αναστάσιου Πάλλη. 
http://www.koutipandoras.gr/

Αν υπήρχε Mega Chanel την 21η Ιουλίου 1928

Ανανδρανιστάκης Γιώργος

Το απόγευμα της 21ης Ιουλίου 1928, ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης βρέθηκε νεκρός από σφαίρα πιστολιού στα περίχωρα της Πρέβεζας. Η ιατροδικαστική έρευνα δεν άφηνε την παραμικρή αμφιβολία: Επρόκειτο για αυτοκτονία.
«Νισάφι πια, Όλγα μου, με τους δημοσίους υπαλλήλους! Έχουνε φτάσει στα άκρα! Σήμερα ένας από δαύτους, κάποιος Καρυωτάκης, αυτοκτόνησε εν ώρα υπηρεσίας», είπε ο Γιάννης του 1928, που φυσικά δεν ήταν ο σημερινός Γιάννης. «Εν ώρα υπηρεσίας, Γιάννη μου, εν ώρα υπηρεσίας!», υπερθεμάτισε η τότε Όλγα, που φυσικά δεν ήταν η σημερινή Όλγα, αν και για να είμαστε απολύτως βέβαιοι, θα πρέπει να καταφύγουμε στην μέθοδο ραδιοχρονολόγησης «Άνθρακας 24». «Αυτός ο Καρυωτάκης, Όλγα μου, είναι επίορκος και πρέπει να τεθεί πάραυτα σε διαθεσιμότητα». «Σε διαθεσιμότητα, Γιάννη μου, σε διαθεσιμότητα!». Το πώς ακριβώς θέτεις έναν νεκρό σε διαθεσιμότητα δεν το γνωρίζω, εκείνο που γνωρίζω είναι ότι οι νεκροί είναι πάντοτε διαθέσιμοι και γνωστής κατοικίας, εκτός κι αν οι στάχτες τους έχουν διασκορπιστεί στις αχανείς Άνδεις.
«Δεν είναι μόνο επίορκος ο Καρυωτάκης, Όλγα μου, είναι και τρομοκράτης!». «Τι είναι αυτά που λες, Γιάννη μου; Με τρομοκρατείς!». «Αντί να χρησιμοποιήσει κάποια ακίνδυνη μέθοδο αυτοχειριασμού, το δηλητήριο, την πτώση από την Ακρόπολη, την ανταλλαγή ευχετήριων καρτών με τον Κ. Μητσοτάκη, την παραμονή επί δεκάλεπτο στο w.c. του Πάγκαλου, προτίμησε το πιστόλι, εξωθώντας τους νέους να πάρουν τα όπλα και να βγουν στους δρόμους». «Τρομοκράτης, Γιάννη μου, τρομοκράτης! Να βγει και να καταδικάσει αμέσως την αυτοκτονία ο ΣΥΡΙΖΑ», ο οποίος δεν ήταν ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο Σύνδεσμος των Ριζικά Αντιβασιλικών, σε αντίθεση με το τότε ΜΕGA, που ήταν κάργα βασιλόφρων. Όπως άλλωστε και το σημερινό.
«Δεν είναι μόνο επίορκος και τρομοκράτης, Όλγα μου, είναι και αρνησίπατρις!». «Τι είναι ο Αρνησίπατρις, Γιάννη μου; Πλοίο του Αγούδημου;» «Αρνησίπατρις, Όλγα μου, είναι ο προδότης, σαν τον Καρυωτάκη που πήγε και αυτοκτόνησε, αντί να μείνει στη ζωή και να συμβάλει στον τιτάνιο αγώνα του Βενιζέλου και του Σαμαρά», όπου ο Βενιζέλος ήταν προφανώς ο Ελευθέριος και ο Σαμαράς ήταν προφανώς κάποιος που έφτιαχνε σαμάρια.
Θα τον βγάζανε τον Καρυωτάκη επίορκο, θα τον βγάζανε τρομοκράτη, θα τον βγάζανε προδότη και μετά θα βγάζανε και τον Ψαριανό- ναι, υπήρχε και τότε Ψαριανός, διότι οι Ψαριανοί είναι σαν τους μύθους, παντού υπάρχει ένας- για να πει ότι ο Καρυωτάκης αυτοκτόνησε από έρωτα, όπως άλλωστε και οι 4.000 αυτόχειρες του Μνημονίου. Κι αν για τους αυτόχειρες του Μνημονίου υπάρχει κάποια αμφιβολία, για τον Καρυωτάκη δεν υπάρχει η παραμικρή, αφού ως γνωστόν ο ποιητής έπασχε από την σεξουαλικώς μεταδιδόμενη ωχρά σπειροχαίτη.
«Τι είναι η ωχρά σπειροχαίτη, Γιάννη μου; Βαφή μαλλιών;». «Όχι Όλγα μου, αρρώστια είναι». «Κι εσύ αρρώστια είσαι, Γιάννη μου».
http://www.avgi.gr/

Ο "πρόθυμος" Βενιζέλος σε αναδίπλωση μετά την κατακραυγή

Γιάμαλη Αναστασία

Να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από τη φιλοπόλεμη στάση του, κατηγορώντας μάλιστα τον ΣΥΡΙΖΑ ότι διαστρεβλώνει τις δηλώσεις του, επεχείρησε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλος βλέποντας ότι το διεθνές κλίμα έχει αλλάξει άρδην με αποτέλεσμα να εκτίθεται ακόμη περισσότερο. Ο ΥΠΕΞ επανέλαβε πως η στάση που τηρεί έχει να κάνει με συμφέροντα, τα οποία συνδύασε και με τη μέριμνα για τους χριστιανούς σε Αίγυπτο και Συρία αλλά και με τις υποχρεώσεις τις οποίες οφείλει να σεβαστεί η χώρα μας εκτός από ΟΗΕ Ε.Ε. ΝΑΤΟ σε διμερές επίπεδο ανοίγοντας έτσι το παράθυρο της παραχώρησης διευκολύνσεων στις ΗΠΑ στο μέτρο που ΝΑΤΟ και ΟΗΕ δεν σκοπεύουν να εμπλακούν σε ενδεχόμενη επέμβαση.

• 
  
• Ρ. Δούρου: Αντί για εν κρυπτώ διαβουλεύσεις περί πολεμικής εμπλοκής, η Ελλάδα χρειάζεται μια ενεργητική πολιτική ειρήνης, με σεβασμό του διεθνούς δικαίου, του ΟΗΕ, μακριά από τον ατλαντισμό, με πρωτοβουλίες που θα αναβαθμίζουν πραγματικά τη διεθνή της θέση»

Άλλωστε ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας ουσιαστικά απέρριψε το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ για σύγκληση ολομέλειας της Βουλής με θέμα τη Συρία υποστηρίζοντας -μέσω ανακοίνωσης του υπουργείου- πως "το πεδίο της εξωτερικής πολιτικής δεν προσφέρεται για αντιπολίτευση" και πως είναι "στη διάθεση των κομμάτων για κατ' ιδίαν ενημέρωση οσάκις του ζητηθεί. "Σε συνέντευξή του στη Real Νews συνέχισε λέγοντας πως υπάρχουν "πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν αντικείμενο δημόσιας συζήτησης στη Βουλή στο μέσον μιας κρίσης που εξελίσσεται ανά ώρα μέσα σε συνθήκες παγκόσμιας πολιτικοδιπλωματικής κινητικότητας".
Στη συνέντευξη επανέλαβε τη θέση του και πρόσθεσε πως: "Όσοι στην Ελλάδα εκφράζονται με ευκολία για θέματα εξωτερικής πολιτικής δεν μπαίνουν καν στον κόπο να σκεφτούν ότι η στάση μας σε σχέση με τη Συρία συγχρονίζεται με τη στάση μας σε σχέση με την Αίγυπτο, που είναι χώρα καθοριστική για πάρα πολλά θέματα, όχι μόνο στη Μ. Ανατολή και στη Β. Αφρική, αλλά και στην Α. Μεσόγειο, δηλαδή για θέματα που μας αφορούν άμεσα ως χώρα".
 

Η απάντηση της Ρ. Δούρου

Τα όσα είπε ο Ευ. Βενιζέλος δεν έμειναν αναπάντητα από την υπεύθυνη Ευρωπαϊκής Πολιτικής, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ρ. Δούρου, που σχολίασε πως: «Στη συνέντευξή του ο κ. Βενιζέλος ισχυρίζεται, πρώτον, ότι η ελληνική στάση σε σχέση με τη Συρία ‘συγχρονίζεται με τη στάση μας σε σχέση με την Αίγυπτο'. Ωστόσο, η Αίγυπτος, διά στόματος του υπουργού Εξωτερικών, Ναμπίλ Φάχμι, έχει απορρίψει τη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, εμμένοντας στο ότι η μόνη λύση είναι η πολιτική. Αντιθέτως η Ελλάδα, διά στόματος του κ. Βενιζέλου, έχει ταχθεί αναφανδόν υπέρ στρατιωτικής επιχείρησης πριν καν αυτή συγκεκριμενοποιηθεί. Πώς θα εξηγήσει την ελληνική, υπέρ της στρατιωτικής επέμβασης, θέση κατά την επίσκεψή του την Πέμπτη στον Αιγύπτιο ομόλογό του;".
Ακόμη αναρωτιέται "πώς" επιτυγχάνεται ο στόχος της ειρήνης και της σταθερότητας "από τη στιγμή που η χώρα μας έχει επιλέξει δημόσια το στρατόπεδο του πολέμου" και καταλήγει ότι μπορεί να "είναι δικαίωμα της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου να μην ανακοινώνει τις ενέργειές της. Ωστόσο αυτή η αντιδημοκρατική στάση είναι αποκαλυπτική του πώς αντιλαμβάνεται την άσκηση (και) της εξωτερικής πολιτικής: εν κρυπτώ, μακριά από τη βάσανο της δημόσιας κριτικής, μακριά από τη Βουλή. Οι λόγοι είναι φανεροί κι έχουν να κάνουν με τη μαζική, λαϊκή απόρριψη μιας πολιτικής που καθιστά την Ελλάδα κρίκο της αλυσίδας του πολέμου. Αντί για εν κρυπτώ διαβουλεύσεις περί πολεμικής εμπλοκής, η Ελλάδα χρειάζεται μια ενεργητική πολιτική ειρήνης, με σεβασμό του διεθνούς δικαίου, του ΟΗΕ, μακριά από τον ατλαντισμό, με πρωτοβουλίες που θα αναβαθμίζουν πραγματικά τη διεθνή της θέση».
Ο υπουργός, που την Πέμπτη θα βρεθεί στην Αίγυπτο για να αποδείξει πως "είμαστε ενεργά παρόντες στην περιοχή", συναντήθηκε χθες με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά για να συζητούσουν και πάλι το ζήτημα της συριακής κρίσης μετά τις τελευταίες εξελίξεις. καθώς και με τον πρώην πρωθυπουργό της Ιορδανίας.
Να μην εμπλακεί η Ελλάδα σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία ζήτησε η ΔΗΜ.ΑΡ. και υποστήριξε πως η χώρα "πρέπει να υποστηρίζει την πολιτική λύση καθώς και την εφαρμογή της διεθνούς νομιμότητας σε οποιαδήποτε παρέμβαση".
http://www.avgi.gr/

Ήρθε η καταστροφή; Όχι , ήταν καιρός η Βρετανία να σταματήσει να είναι το κουτάβι του θείου Σαμ

 του MAX HASTINGS, αρθρογράφου της Daily Mail
Το παρακάτω ενδιαφέρον άρθρο που δημοσιεύτηκε στη Daily Mail, φωτίζει αρκετές ειδικές πλευρές της συζήτησης για την επέμβαση στη Συρία και την αρνητική απόφαση της βρετανικής βουλής των κοινοτήτων… Ευχαριστούμε το φίλο, δημοσιογράφο, Γιώργο Καλλίνη, που το ανίχνευσε, το μετέφρασε και μας το έστειλε…

Ήρθε η καταστροφή; Όχι , ήταν καιρός η Βρετανία να σταματήσει να είναι το κουτάβι του θείου Σαμ … Και όσο για τις κοροϊδίες για τους «παλαιότερους συμμάχους» τους Γάλλους, ποιος νοιάζεται!

Στις 14 Ιουνίου του 1982, παρακολούθησα τους Βρετανούς να μπαίνουν κουρασμένοι, αλλά θριαμβευτές στο Port Stanley, καθώς οι δυνάμεις της Αργεντινής στις Νήσους Φώκλαντ παραδίνονταν. Εκείνη την ημέρα, όπως μπορούμε να δούμε με επώδυνη διαύγεια 31 χρόνια αργότερα, ήταν το πιο «υψηλό» επίτευγμα των βρετανικών στρατευμάτων από το 1945.

Η πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ είχε σωθεί από την καταστροφή. Μια βάναυση δικτατορία της Νότιας Αμερικής «έσβησε». Το Βασιλικό Ναυτικό και οι Ειδικές δυνάμεις αλεξιπτωτιστών είχαν νικήσει ένα όχλο Αργεντινών στρατιωτών -οι οποίοι ήταν ξεκάθαρα πιο αδύναμοι – σαν να παίζει η Γουίγκαν κόντρα στη Manchester United.

Ήρθαμε πίσω στην πατρίδα σε μια ομίχλη ευφορίας για να συναντήσουμε τον βρετανικό λαό το ίδιο χαρούμενους. Το φάντασμα της κρίσης του Σουέζ το 1956, μια μεγάλη εθνική ταπείνωση, επιτέλους ξεχάστηκε. Είχαμε επαναβεβαιώσει την περήφανη πολεμική κληρονομιά του έθνους. Οι Αργεντινοί ανακάλυψαν ότι ανεξάρτητα από την ανδρεία τους στο ποδόσφαιρο και στην Φόρμουλα Ένα, ο βρετανικός στρατός ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής στους μικρούς αποικιακούς πολέμους .

Αλλά όλα αυτά συνέβησαν πριν από τρεις δεκαετίες . Και δυστυχώς για τον βρετανικό λαό, οι εκάστοτε πρωθυπουργοί επιδιώκουν να αναδημιουργήσουν μια «στιγμή Φώκλαντ» για τις δικές τους, προσωπικές, πολιτικές σκοπιμότητες.

Ο Τόνι Μπλερ εμπιστεύτηκε σε έναν συνάδελφο στη δεκαετία του ’90, ότι το μάθημα των Φώκλαντ ήταν ότι «στους Βρετανούς αρέσουν οι πόλεμοι». Αυτή ήταν μια πολύ λάθος εκτίμηση, την οποία πλήρωσε το έθνος τις δεκαετίες που ακολούθησαν. Αυτό που αρέσει στους Βρετανούς είναι οι νίκες που συμβαίνουν γρήγορα και φτηνά, και εξυπηρετούν τα εθνικά μας συμφέροντα.

Αντίθετα αυτό που έχουμε βιώσει , είναι μια διαδοχή πολέμων και στρατιωτικών επεμβάσεων που κάποιες φορές μας ωφελούν ελάχιστα – όπως στο Κοσσυφοπέδιο και στη Σιέρα Λεόνε – αλλά τις περισσότερες φορές οδηγούν το έθνος στην έξοδο , τη θυσία και την αποτυχία.

Έτσι, με μια κυκλική διαδρομή , φθάνω πίσω στο «νοσοκομείο», όπου η πρωθυπουργία Ντέιβιντ Κάμερον υποβάλλεται σε χειρουργική επέμβαση έκτακτης ανάγκης μετά την ταπείνωση του στην ψηφοφορία του κοινοβουλίοιυ την Πέμπτη το βράδυ για τη Συρία.

Ο πρωθυπουργός μας προσπάθησε να ακολουθήσει τον Anthony Eden στην περίπτωση του Σουέζ και του Τόνι Μπλερ στο Ιράκ, για την έναρξη μιας περίεργης στρατιωτικής περιπέτειας – και το Κοινοβούλιο ματαίωσε με συνοπτικές διαδικασίες.

Θλιβερή μέρα ή νίκη της Δημοκρατίας;

Είναι αυτή μια θλιβερή ημέρα για τη Βρετανία, αποκαλύπτοντας ότι μια πάλαι ποτέ μεγάλη δύναμη και ο ηγέτης της, κάθονται πλέον στα αυγά τους λόγω της ψήφου φοβισμένων άγγλων βουλευτών;

Ή μήπως είναι, αντιθέτως, όπως θα υποστηρίξω, μια ωραία μέρα για τη δημοκρατία και μια ρεαλιστική υπενθύμιση σχετικά με τη δικαιωματική θέση της χώρας στον κόσμο; Ας ξεκινήσουμε με λίγο ιστορία.

Η Βρετανία βγήκε από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ως νικητής. Αλλά, ενώ οι ΗΠΑ είχαν μεγάλο κέρδος σε μετρητά, η χώρα μας είχε χρεοκοπήσει από τη σύγκρουση. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η υποχώρηση από τις αποικίες μας απαιτούσε επαναλαμβανόμενες, ακριβές στρατιωτικές επεμβάσεις στην Ινδία, την Παλαιστίνη, την Κύπρο, την Κένυα και την Μαλαισία.

Ένας μεγάλος στρατός έπρεπε να κρατηθεί στην Ευρώπη να αντιμετωπίσει τη σοβιετική απειλή. Καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, όπως στην Κορέα το 1950, μας ώθησαν στα όρια και εξάντλησαν τις αντοχές μας σε πόρους.

Αλλά ακόμα και οι κυβερνήσεις των Εργατικών ήταν αποφασισμένοι να διατηρήσουν το στάτους της Μ. Βρετανίας ως μεγάλη δύναμη. Ο Gladwyn Jebb, ο πρεσβευτής μας στα Ηνωμένα Έθνη , τηλεγράφησε τις πρώτες ημέρες μετά την κομμουνιστική εισβολή της Νότιας Κορέας, ότι η Βρετανία πρέπει να «διορθώσει την εντύπωση ότι οι αμερικάνοι αγωνίζονται μόνοι τους… Είναι πολύ επιθυμητό δείξουμε ότι οι ΗΠΑ είναι μόνο μία από τις ομάδες από τις οποίες συμμετέχουν, η κάθε μία ανάλογα με τις δύναμη της».

Ανοησία η «ειδική σχέση» με τις ΗΠΑ

Όμως , ενώ η Downing Street επιδιώκει την «ειδική σχέση» με τις ΗΠΑ με μια θέρμη που θυμίζει απόγνωση, οι Αμερικανοί ήταν πάντα πολύ πιο κυνικοί.

Οι αμερικάνοι χαιρέτισαν τη βρετανική υποστήριξη στην αντιμετώπιση της σοβιετικής απειλής , αλλά όποτε δεν τους βόλευε η κατάσταση, μας παρατούσαν. Αυτό συνέβη πιο εμφανώς τον Νοέμβριο του 1956, όταν οι βρετανοί και οι γάλλοι εισέβαλαν στην Αίγυπτο, για να πάρουν πίσω τη διώρυγα του Σουέζ, η οποία εθνικοποιήθηκε από τον Πρόεδρο Νάσερ.

Οι Αμερικανοί αποφάσισαν η περιπέτεια ήταν ένα τεράστιο λάθος – όπως πράγματι ήταν. Έτσι απέσυραν την στήριξη τους στο εγχείρημα, απειλώντας μάλιστα να σταματήσουν την υποστήριξή τους για τη στερλίνα. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Anthony Eden υποχρεώθηκε να αποσύρει το στρατό, και αμέσως μετά παραιτήθηκε.

Τα όρια της βρετανικής δύναμης και η απόλυτη παράδοση μας στη βούληση και στις ιδιοτροπίες των ΗΠΑ, ήταν πλέον οδυνηρά οφθαλμοφανή.

Ο βρετανικός αυτοσεβασμός υπέστη πλήγμα στο Σουέζ. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο στρατός πραγματοποίησε ορισμένες σημαντικές δραστηριότητες – για παράδειγμα κατά των Ινδονήσιων στο Βόρνεο – αλλά ποτέ ξανά μια βρετανική κυβέρνηση δεν ρίσκαρε τόσο πολύ όσο αυτή του Eden.

Ίσως η μόνη η λογική και οξυδερκής πράξη της θητείας του πρωθυπουργού Χάρολντ Ουίλσον το 1964-1970, ήταν η άρνηση του να στείλει τα στρατεύματά μας στο Βιετνάμ, όσο και αν παρακαλούσαν οι ΗΠΑ. Συμβιβαζόμασταν με το γεγονός ότι η Βρετανία δεν είναι πλέον μια μεγάλη αυτοκρατορική εξουσία, αλλά, αντίθετα, μια μεσαίου μεγέθους ευρωπαϊκή χώρα με παραδοσιακά ασταθή οικονομία.

Στη συνέχεια ήρθε το έπος της κ. Θάτσερ στα Φώκλαντ, η οποία έκανε πολλά για να αναβιώσει το ηθικό του έθνους μας. Στα χρόνια που ακολούθησαν, όχι μόνο βιώσαμε μια οικονομική και βιομηχανική ανάκαμψη, αλλά μοιραστήκαμε τη δόξα των νικητών του Ψυχρό Πόλεμο, όταν η ΕΣΣΔ υπέστη οικονομική και πολιτική κατάρρευση. Η Βρετανία, καθώς η Σιδηρά Κυρία συχνά δήλωνε, μπορούσε να περπατήσει και πάλι με το κεφάλι ψηλά.

Ήταν αποφασισμένη ότι θα πρέπει να διαδραματίσουμε και πάλι σημαντικό ρόλο στην παγκόσμια σκηνή. Κατά την τελευταία εβδομάδα της πρωθυπουργίας της το 1990, όταν οι Ιρακινοί εισέβαλαν στο Κουβέιτ, πίεσε τον πρόεδρο Μπους τον πρεσβύτερο να πολεμήσει. Με μεγάλη δυσκολία, μια αδύναμη, μικρή βρετανική στρατιά εντάχθηκε στον αμερικανικό στρατό στην ανακατάληψη του Κουβέιτ, την άνοιξη του 1991.

Ωστόσο, αυτό αποδείχθηκε σχεδόν η τελευταία φορά που μια βρετανική στρατιωτική επιχείρηση στο εξωτερικό είχε γρήγορο και αίσιο τέλος. Κατά τα τελευταία 22 χρόνια , οι διάδοχοί της Θάτσερ έχουν στείλει επανειλημμένα στρατεύματα να κάνουν καλές πράξεις σε έναν πονηρό κόσμο.

Οι Αμερικάνοι μας χρειάζονται μόνο για πολιτική κάλυψη

Αυτές μας έκαναν να δεχθούμε κάποιες σημαντικές αλήθειες: το να νικήσουμε τους Αργεντινούς ήταν πολύ πιο εύκολο από «τους πολέμους μεταξύ των ανθρώπων» στις μουσουλμανικές κοινωνίες. Οι εκστρατείες αυτές δεν είχαν καθαρή κατάληξη – ή νίκες.

Οι ένοπλες δυνάμεις μας είναι πλέον ελάχιστες, ειδικά όταν συγκρίνονται με εκείνες των Αμερικανών. Θυμάμαι έναν πρώην Αρχηγό του Επιτελείου να λέει κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ το 2003: «Οι Αμερικανοί δεν χρειάζεται τα στρατεύματα ή τα αεροπλάνα μας – μπορούν να επιτύχουν ό, τι θέλουν από μόνοι τους. Μας θέλουν μόνο για να τους παρέχουμε πολιτική κάλυψη».

Στρατιώτες και οι στρατηγικοί γκουρού τους οποίους σέβομαι, πιστεύουν ότι η Βρετανία πληρώνει ένα δυσανάλογα υψηλό τίμημα για να συμμετέχει με τις ΗΠΑ στο πεδίο της μάχης. Λίγοι αμερικάνοι έχουν παρατηρήσει ακόμη και την παρουσία μας στο Ιράκ και το Αφγανιστάν: τα μεγάλα αμερικάνικα βιβλία, αφιερώνουν μια ή δύο σελίδες στο βρετανικό ρόλο σχετικά με αυτές τις εκστρατείες.

Δεύτερον, είναι μάταιο να περιμένουμε ευχαριστήρια κάρτα για την υποστήριξή μας. Αγαπητέ, ακόμη και ο «φίλος» Ronald Reagan έβαλε εμπόδια στη κυρία Θάτσερ κατά τη διάρκεια του πολέμου των Νησιών Φόλκλαντ, αναγκάζοντας κατάπαυση του πυρός για να σώσει τα Αργεντινούς από την ήττα.

Ένας ανώτερος υπάλληλος του γραφείου Εξωτερικών μου είπε με νόημα το 2003: «Έχουμε ρισκάρει πάρα πολλά για να στηρίξουμε την Αμερική στο Ιράκ . Αυτή τη στιγμή έχουμε ίσως 20 σοβαρές εκκρεμότητες με την Ουάσιγκτον για πράγματα όπως η μεταφορά τεχνολογίας και τα δικαιώματα προσγείωσης αεροσκαφών. Σε καμία από αυτές οι ΗΠΑ δεν μας κάνουν ούτε μία παραχώρηση».

Σκεφτείτε τι συμβαίνει στην BP, μια μεγάλη επιχείρηση με βάση την Βρετανία. Ήταν υπεύθυνη για μια μεγάλη διαρροή πετρελαίου στον Κόλπο του Μεξικού. Ως εκ τούτου , έχει γίνει το «κυρίως πιάτο» της αμερικανικής νομικής γιορτή κανιβαλισμού, η οποία φαίνεται πιθανό να καταστρέψει την εταιρεία.

Αντίθεση με τον τρόπο που η Exxon , μια μεγάλη εταιρεία πετρελαιοειδών των ΗΠΑ, είχε γλυτώσει πολύ αναίμακτα μετά την πετρελαιοκηλίδα του Exxon Valdez το 1989 στις ακτές της Αλάσκας. Ουσιαστικά, η BP είναι θύμα των αμερικάνικων νομικών «όρνιων» χωρίς την οποιαδήποτε επιείκεια από την Ουάσιγκτον. Η Βρετανία εξακολουθεί να έχει σημαντικά συμφέροντα και κοινές αξίες με τις ΗΠΑ, τα οποία αντικατοπτρίζονται ιδιαίτερα σε μια επικοινωνία μυστικών πληροφοριών μεταξύ τους, μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλες χώρες.

Σε πολλά θέματα στον κόσμο, βρισκόμαστε στο ίδιο στρατόπεδο. Αλλά είναι ανοησία να μιλάμε για μια «ειδική σχέση». Η Αμερική και κυβερνήτες της, υπολογίζουν τη Βρετανία πολύ λίγο, και όταν το κάνουν είναι μόνο στο πλαίσιο της Ευρώπης – όπως το UKIP (Κόμμα Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου) καλά θα κάνει να αναγνωρίσει .

Γιατί να το παίζουμε διεθνείς αστυνομικοί;

Εφόσον έτσι είναι τα πράγματα, γιατί οι πρωθυπουργοί μας οδηγούν σε θλίψη, προσπαθώντας να διαδραματίσουν ηγετικό ρόλο σε ένα κόσμο που κανείς άλλος δεν παίρνει στα σοβαρά; Είμαστε ακόμα ένα σχετικά σημαντικό, αν και με επισφαλή οικονομία, έθνος. Αλλά οι ισχυρισμοί ότι πρέπει να το παίζουμε διεθνείς αστυνομικοί είναι γκροτέσκοι και έχουν κατ ‘επανάληψη δεχτεί σκληρή κριτική.

Τα τελευταία χρόνια, έχουμε προσπαθήσει να βοηθήσουμε το Αφγανιστάν, το Ιράκ και τη Λιβύη να γίνουν δημοκρατικές, νομοταγείς κοινωνίες, με τεράστιο κόστος για τους βρετανούς φορολογούμενους. Δεν οδήγησε πουθενά. Έχουμε προσπαθήσει να κάνουμε τους Αφγανούς να συμπεριφερθούν πιο πολιτισμένα, για παράδειγμα να φέρονται καλύτερα στις γυναίκες και αποτύχαμε.

Έχουμε συνοδεύσει τις ΗΠΑ σε αλλεπάλληλες ξένες σταυροφορίες και δεν κέρδισαμε καμία ανταμοιβή σε κύρος, σεβασμό και ευγνωμοσύνη.

Ο ιστορικός Michael Burleigh έγραψε στο τελευταίο του βιβλίο ”Small Wars, Far Away Places” για την αποτυχία των αμερικανικών επεμβάσεων: « Ότι έκαναν οι ΗΠΑ τους καταδίκασαν ως ιμπεριαλιστική δύναμη και αυτή η σκληρή ετυμηγορία τους συνοδεύει από το Βιετνάμ». Ο Burleigh δεν είναι αριστερός , απλώς ρεαλιστής. Ο δευτερεύοντας ρόλος της Βρετανίας έχει εξασφαλίσει μόνο δευτερεύοντα μερίδιο της αχαριστίας των λαών που βοηθούν μαζί με τους αμερικάνους, ενώ σε περιπτώσεις γινόμαστε και μισητοί.

Πιστεύω ότι η Βουλή των Κοινοτήτων αυτή την εβδομάδα, θυμήθηκε καθυστερημένα τις ευθύνες του ως νομοθέτης για τον έλεγχο, ενός στελέχους με υπερ-εξουσίες, του πρωθυπουργού. Διαδοχικοί πρωθυπουργοί έχουν κάνει κατάχρηση της εξουσίας τους για να κουβαλήσουν τη Βρετανία σε ξένους πολέμους, όπως ο David Cameron ζήτησε να γίνει και στη περίπτωση της Συρίας.

Το Κοινοβούλιο τον σταμάτησε πριν καν αρχίσει η περιπέτεια και επέδειξε υποδειγματικά καλή διαίσθηση του γενικότερου συμφέροντος της κοινωνίας. Δεν υπάρχει τίποτα για τη Βρετανία στη Συρία και τίποτα για τον συριακό λαό από τις Ένοπλες Δυνάμεις μας.

Άκουσα έναν υποστηρικτή του Cameron χθες: «Αλλά πώς θα αισθανόμαστε αν η Αμερική, που υποστηρίζεται από τη Γερμανία και τη Γαλλία , αναλάβει στρατιωτική δράση στη Συρία και εμείς δεν είμαστε εκεί;»

Αρκετά καλά, είναι η απάντησή μου σε αυτό. Καθώς η Αμερική σηματοδότησε χθες το βράδυ ότι είναι έτοιμη να επιτεθεί στη Συρία, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι, υπέδειξε τη Γαλλία ως την «αρχαιότερη σύμμαχος της Αμερικής». Αυτό ήταν μόνο μια πρόγευση από πολύ σκληρότερα σχόλια που θα έχουν στόχο τη Βρετανία από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Θα πρέπει να τους αποδεχθούμε χωρίς ντροπή ή θυμό, ως το τίμημα της απόφασης του Κοινοβουλίου. Εάν η παρέμβαση στη Συρία είναι επίφοβη, όπως πολλοί έξυπνοι άνθρωποι – συμπεριλαμβανομένων κορυφαίων των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ – πιστεύουν ότι είναι, τότε πολύ καλά είμαστε έξω από αυτό, όπως ήμασταν έξω από το Βιετνάμ.

Αυτό το επεισόδιο προκαλεί βλάβη στην αγγλο -αμερικανική σχέση, κυρίως επειδή καθιστά τον πρωθυπουργό σχεδόν ανόητο, αφού αυτός ήταν που έδωσε τόσο πολεμοχαρείς συμβουλές στον Πρόεδρο Ομπάμα για τη Συρία.

Αλλά όπως προανέφερα, οι ΗΠΑ μας κάνει ελάχιστες χάρες έτσι κι αλλιώς. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι η Γερμανία υπολείπεται ως διεθνής δύναμη επειδή οι ΗΠΑ μοιράζεται λιγότερα μυστικά ασφαλείας μαζί με το Βερολίνο, σε σύγκριση με το Λονδίνο;

Γελοίες αξιώσεις της ηγεσίας

Οι Βρετανοί είναι ορθώς κουρασμένοι από τις αξιώσεις των ηγετών τους να συμπεριφέρονται αλαζονικά στη διεθνή σκηνή. Το θέμα δεν είναι αν θα υποβαθμιστούμε σαν έθνος, αλλά να υιοθετήσουμε μια ρεαλιστική άποψη των εθνικών περιορισμών μας . Εμείς και οι κυβερνήσεις μας , θα πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας πρώτα στο εσωτερικό, ώστε να στρώσουμε τα οικονομικά , βιομηχανικά, κοινωνικά και πολιτικά μας θέματα. Θα πρέπει να εγκαταλείψουμε τις γελοίες αξιώσεις της ηγεσίας, τις οποίες αγαπούν μόνο όσοι κάθονται στην Downing Street.

Δεν είμαι ούτε ειρηνιστής ούτε υποστηρικτής του απομονωτισμού. Αναγνωρίζω εύκολα την ανάγκη , σε σπάνιες περιπτώσεις , να γίνει χρήση βίας για την υποστήριξη των εθνικών μας συμφερόντων και για αυτό λυπάμαι για τις αμυντικές περικοπές αυτής της κυβέρνησης .

Όμως, οι τωρινοί και οι πρόσφατοι πρωθυπουργοί αποδείχτηκαν πάρα πολύ πρόθυμοι να παίξουν παιχνίδια πολέμου στο όνομά μας. Είναι θετικό το γεγονός ότι η Βουλή των Κοινοτήτων αυτή την εβδομάδα απέσυρε με συνοπτικές διαδικασίες αυτό το προνόμιο από τον David Cameron .

Πηγή: Daily Mail

Επιμέλεια Μετάφρασης: Γιώργος Καλλίνης

http://ilesxi.wordpress.com/

Η Εργασία έγινε Δουλειά

Μοντέρνες δουλειές η αλλοτρίωση της εργασίας:  Ο πραγματικός πλούτος της χώρας παράγεται στο χωράφι και στο εργοστάσιο, γι  αυτό οι αγρότες και οι εργάτες δε διανοήθηκαν ποτέ να επικαλεστούν κάποια  νεφελώδη ιδεολογήματα για τη δουλειά τους. Η προσφορά τους είναι αυταπόδεικτη.

Αντιθέτως οι απασχολούμενοι στον τριτογενή τομέα των υπηρεσιών, δεν αρκούνται  στην υψηλότερη αμοιβή που εισπράττουν, αλλά αγωνιούν να δώσουν και ανώτερο  νόημα σε αυτό που κάνουν.

Το επάγγελμα έγινε ιδεολογία. Ο καλώς εννοούμενος επικερδής χαρακτήρας αποσιωπάται συστηματικά και  προβάλλεται κατά κόρον σαν ζωτική ωφέλεια για το κοινωνικό σύνολο.

Οι  χρηματιστές κόπτονται για την «ανάπτυξη», οι διαφημιστές μοχθούν για την  «επικοινωνία», οι ασφαλιστές χτίζουν την «ασφαλιστική συνείδηση», οι  δημοσιογράφοι αγωνιούν για την «ενημέρωση» κοκ. Εξ ου και το καταγέλαστο ορισμένων ότι ασκούν λειτούργημα.

Η κοινωνία που διευθύνεται από τους εγγράμματους, έχει περί πολλού αυτά τα επαγγέλματα και περιφρονεί εξόφθαλμα τον αγρότη, τον επαγγελματία, τον εργάτη. Απόδειξη ότι  τους αμείβει με τα χαμηλότερα των εισοδημάτων και τους επιφυλάσσει πενιχρές συντάξεις και ανεπαρκέστατη υγειονομική περίθαλψη.

Ουδείς ζηλεύει τη μοίρα τους. Οι νέοι ονειρεύονται να σπουδάσουν για να κάνουν καριέρα σε κάποιες από τις  μοντέρνες και αστραφτερές δουλειές. Αυτές έχουν πέραση, προσφέρουν υψηλές  αμοιβές και απείρως υψηλότερο κοινωνικό στάτους. Δεν υποψιάζονται καν πως η  καριέρα είναι η δική τους «κοιλάδα των δακρύων».

Για να πετύχεις σε αυτές τις  δουλειές, το παν είναι να ξέρεις να πουλάς τον εαυτό σου. Αλλού σε θέλουν  τολμηρό και επιθετικό και αλλού μετρημένο και αξιόπιστο. Οι απαιτήσεις αλλάζουν  ανάλογα με τον κλάδο. Άλλο σειλς και άλλο φαϊνανς. Σ’ αυτή την κωμωδία του  αγκρέσιβ ή του ρελαϊαμπλ δε θα σταματήσεις ποτέ να συμμετέχεις, αυτή θα σε κρατάει στη δουλειά. Επίσης από την ημέρα που θα εισέλθεις σε έναν κλάδο, θα  πρέπει να ασπαστείς και τις ιδεοληψίες του, σα να μυείσαι σε θρησκευτική  αίρεση. Ο κλάδος υπεράνω όλων.

Είναι ο ιερός δεσμός που προστατεύει και ανυψώνει τα μέλη του, ασχέτως των  εσωτερικών ανταγωνισμών. Με αυτή τη συντεχνιακή αντίληψη της χειρίστης μορφής  οι «συνάδελφοι» θωρακίζουν την επαγγελματική τους ιδιότητα και διεκδικούν από την κοινωνία διαρκώς και νέα προνόμια. Μαζί με την είσοδο στην αγορά εργασίας των νέων επαγγελμάτων εισήχθη και η  δυτική νοοτροπία του ολοκληρωτικά αφοσιωμένου στην δουλειά του προτεστάντη.

Ο  χρόνος που αφιερώνουν οι υπάλληλοι στην εταιρία είναι τρομακτικός.  Στις σύγχρονες επιχειρήσεις η εργασιακή σκλαβιά επανήλθε λουστραρισμένη, αλλά εξίσου εξοντωτική. Η μοίρα του σπουδασμένου εργαζόμενου είναι δυσμενέστερη από  αυτή του αγράμματου εργάτη. Το καθορισμένο ωράριο θεωρείται παρωχημένη  αντίληψη, και η αμοιβή για υπερωρίες είναι αδιανόητη.

Οι υπάλληλοι δουλεύουν  εντυπωσιακά περισσότερες ώρες από τις προβλεπόμενες από το νόμο, απασχολούνται  Σαββατοκύριακα και αργίες χωρίς την ανάλογη αμοιβή. Τα εξοντωτικά δωδεκάωρα δουλειάς είναι nonstop. Η μεσημβρινή σιέστα έχει τεθεί  πλέον και στη χώρα μας υπό διωγμόν, κατάντησε μομφή. Λένε πως αυτός κοιμάται  μεσημέρι εννοώντας πως είναι εκτός πνεύματος, εν ολίγοις ακατάλληλος.

Ο ύπνος  του μεσημεριού είναι βάλσαμο για τη ψυχική και τη σωματική υγεία και εννοείται, συμβάλλει καίρια στη υγιή μακροβιότητα. Είναι κατά πολύ πιο απαραίτητος και  ζωογόνος από όλες τις χελθι βιταμίνες, τα σπα και τις λοιπές τεχνικές στήριξης του ανθρώπινου οργανισμού. Ο ευπρεπής μισθός και ίσως κάποιο ετήσιο bonus που παρέχουν οι εταιρίες στα μοντέρνα σκλαβωμένα εργατόσκυλα δεν αντισταθμίζουν τις ατέλειωτες ώρες πρόσθετης δουλειάς.

Γι αυτό υπάρχουν συνήθως κάποιες έξτρα παροχές κολακείας το ωραίο γραφείο -με παράθυρο ή όχι ανάλογα με τη θέση σου στην ιεραρχία- και κάποιοι φανταχτεροί  τίτλοι που ουσιαστικά δε σημαίνουν τίποτε. Προβιβάζεσαι σε εξέκιουτιβ, σινιορ  εξέκιουτιβ, κορντινέιτορ, σουπερβάιζορ, νταιρέκτορ, βάιζπρεζιντεν, τσιφ, μέλος  του εξέκιουτιβ μπόρντ και άλλα του σωρού και χωρίς νόημα.

Η επιτυχημένη καριέρα σε μια σύγχρονη εταιρία αποτελείται από δύο βασικά στοιχεία: την όλο και μεγαλύτερη «τρέλα» για δουλειά και το λόγιαλτυ  (πιστότητα) για την εταιρία και τους στόχους της.

Επίσης είναι απαραίτητο να  συμμεριστείς κάποιες νέες αξίες. Όπως το σχιζοφρενικό «άλλο δουλειά και άλλο  φιλία» λές και ο άνθρωπος μπορεί να κάνει αναστολή αισθημάτων. Ή το δόγμα ότι «με κάθε θυσία πρέπει να φέρεις σε πέρας την αποστολή που σού ανέθεσαν» . Όλα αυτά  καλύπτονται με την πρόστυχη στρεψοδικία του σωστού επαγγελματία. Που σημαίνει  ότι προκειμένου να γίνει η δουλειά σου όλα επιτρέπονται. Η δουλειά προηγείται  κάθε ανθρώπινου αισθήματος, η φιλία, η αγάπη, το δίκιο, η κατανόηση είναι δευτερεύοντα.

Λέμε είμαι προφέσιοναλ και αυτό τα εξηγεί όλα. Και ο Αλ Καπόνε προφέσιοναλ ήτανε.

Το πλέον ψυχοφθόρο για τον εργαζόμενο είναι πως πρέπει να δίνει κάθε μέρα εξετάσεις. Τα σύγχρονα επαγγέλματα έχουν υψηλό βαθμό ανασφάλειας σε σχέση με τα  παραδοσιακά. Και απείρως σκληρότερο ανταγωνισμό τόσο εξωτερικό, από άλλες  ομοειδείς εταιρίες, όσο και κυρίως εσωτερικό, από άλλους καπάτσους που  εποφθαλμιούν την ίδια θέση.

Ακόμη και το υψηλόβαθμο στέλεχος δεν αισθάνεται  σιγουριά: πάει ένα πρωί στη δουλειά και χωρίς καμιά προειδοποίηση βρίσκει το  γραφείο του στο διάδρομο. Στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας όλοι ξέρουμε ότι στον κόσμο δεν ήρθαμε για να  κάνουμε καριέρα, λεφτά και όνομα, ήρθαμε πρωτίστως για να ζήσουμε και ει  δυνατόν να αφήσουμε αυτό τον κόσμο λίγο καλύτερο από ότι τον βρήκαμε.

Αλλά δε ζούμε κι αυτό μας τρελαίνει. Το άγχος, το στρες, ο φόβος, η ντροπή, η  περιφρόνηση, η επιθετικότητα, η θέληση της δύναμης γεννιούνται από μια  καταπιεσμένη θέληση για ζωή. Με την πιο κοινή λογική όσες ώρες δουλεύεις, άλλες  τόσες πρέπει να έχεις ελεύθερες για να χαρείς αυτά που έβγαλες.

Όμως ο νέος άνθρωπος  σπαταλά όλο το χρόνο, την ευφυία, την εφευρετικότητα και τις εμπνεύσεις του για  την καριέρα του και όχι για τη ζωή του. Ο ψυχισμός του μολύνεται από αυτό το  δηλητηριώδες αλισβερίσι.

Φυσικά, το εξέκιουτιβ τερατάκι γραφείου θα μεταφέρει μακάβρια το πάρε δώσε και  στις προσωπικές του σχέσεις. «Αυτά έκανα για σένα, περιμένω ανταπόδοση».  Μοιραία οι λαμπρές καριέρες είναι πυραμίδες που θεμελιώνονται πάνω σε  προσωπικές και οικογενειακές τραγωδίες.

Δ. Χαριτόπουλος   BUSINESS LIFE

Τι κοινό έχουν ο Ε. Βενιζέλος και ο Μ. Μουσολίνι;…

3 Σεπτέμβρη 2013… το τέλος μιας ένδοξης πορείας
Του Νίκου Κλειτσίκα
 39 ολόκληρα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την μετεξέλιξη της αντιστασιακής οργάνωσης του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος (ΠΑΚ) σε πολιτικό κίνημα.
39 ολόκληρα χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ…

Επέτειος σήμερα κι η μνήμη όλων στον αρχηγό του ΠΑΚ και τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ…
Άρθρα, σχολιασμοί, κρίσεις κι επικρίσεις διαχέονται στα ΜΜΕ… και το σημερινό ΠΑΣΟΚ με ηγέτη τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο γιορτάζει την επέτειο.
Πολλά μπορούν να γραφούν και να ειπωθούν. Όμως η σημερινή επέτειος ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ βρίσκει τον πλανήτη σε μια πολεμική υστερία εναντίον της Συρίας και αναμένονται οι προαναγγελθείσες πολεμικές επιχειρήσεις.
Στην Ελλάδα θυμούμαστε την Συρία, τον περήφανο λαό της και την αλληλεγγύη της προς την Ελλάδα στην κρίση του Μάρτη 1987… τότε που ο ηγέτης Ανδρέας Παπανδρέου ζήτησε βοήθεια και η Συρία παρέταξε τα στρατεύματά της στα σύνορα με την Τουρκία, χωροφύλακα των ΗΠΑ στη Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή.
Στον αείμνηστο Κώστα Τσίμα, τον άνθρωπο που επέλεξε ο Ανδρέας Παπανδρέου -με την ίδρυση του ΠΑΚ- να είναι εκείνος που θα έχει τις «σχέσεις» με τα επαναστατικά προοδευτικά κινήματα όλης της γης και το πρώτο στέλεχος του ΠΑΚ που εκπαιδεύτηκε στα Παλαιστινιακά στρατόπεδα στην κοιλάδα Μπεκά της Συρίας, ανατέθηκε να μεταβεί στη Δαμασκό τον Μάρτη του 1987.
Πήγε στη Δαμασκό μεταφέροντας μήνυμα του Ανδρέα Παπανδρέου στον πρόεδρο Άσσαντ, πατέρα του σημερινού προέδρου της Συρίας.
Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας ενημέρωνε τον Άσσαντ για τις εξελίξεις της κρίσης του Μάρτη ’87 και ζήτησε βοήθεια. H Συρία χωρίς χρονοτριβή παρέταξε τα στρατεύματά της στα σύνορα με την Τουρκία, τον χωροφύλακα των ΗΠΑ στη Μεσόγειο και Μέση Ανατολή κι ο πρόεδρος Άσσαντ  χωρίς δισταγμούς διακήρυξε: «Τούρκος στρατιώτης σε ελληνικό έδαφος, σημαίνει εισβολή στη Συρία!».
Μια φιλία του ΠΑΣΟΚ, του Ανδρέα Παπανδρέου με το Αραβικό Σοσιαλιστικό Κόμμα ΜΠΑΑΘ, που δεν μπόρεσε ποτέ να διαρρήξει ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και οι σιωνιστές του ναζιστικού ισραηλινού καθεστώτος μέχρι χθες που ο ηγέτης του νέου, του σημερινού ΠΑΣΟΚ τάχθηκε υπέρ της επέμβασης των ΗΠΑ στη Συρία!
Ζούμε ιδεολογικοπολιτικές ανακατατάξεις ή απλώς το σύστημα κατέλαβε τα τελευταία οχυρά των λαών, τις σοσιαλιστικές προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις;
Διαχρονικά στην παγκόσμια ιστορία του προοδευτικού κινήματος, ποτέ σοσιαλιστής δεν μπορεί να ταχθεί υπέρ μιας πολεμικής σύγκρουσης. Η συμμετοχή σε πολεμική σύρραξη είναι η χαρακτηριστική διαφοροποίηση του σοσιαλιστικού, του αριστερού, του προοδευτικού κινήματος από τη συντηρητική δεξιά, νεοφιλελεύθερη αντίληψη.
Σήμερα 39 χρόνια από την 3η του Σεπτέμβρη 1974 και τις απειλές των ιμπεριαλιστών εναντίον της αδέσποτης Συρίας, οφείλουμε μια "ματιά" στην ιστοριογραφία του αριστερού κινήματος.
Μπενύτο Μουσολίνι, ο ηγέτης του επαναστατικού σοσιαλισμού
Γιος επαναστάτη σοσιαλιστή, σιδηρουργού και κατόπιν εστιάτορα στη Forlì.
Η πρώτη του πολιτική ωρίμανση όταν εργάζεται ως δημοσιογράφος στο εβδομαδιαίο περιοδικό “Pensiero romagnolo” και το Νοέμβριο του 1908 δημοσιεύει το άρθρο του «La filosofia della forza» (Η φιλοσοφία της δύναμης), αφιερωμένο στο έργο του  Friedrich Wilhelm Nietzsche, ακριβώς την περίοδο που ο F. Nietzsche είναι ο συγγραφέας που διαβάζεται κυρίως από την αριστερά.
Διαμορφώνει τις ιδεολογικές του θέσεις επηρεασμένος από τα κείμενα των Georges Sorel  και Vilfredo Pareto.
Εμφανίζεται στην πολιτική σκηνή το 1911, θέτοντας σε πρώτη γραμμή την κάθετη διαφωνία με τις μιλιταριστικές αντιλήψεις και την βίαια αντίθεσή του στις πολεμικές επιχειρήσεις της Ιταλίας στην Λιβύη.
Η πρώτη πολιτική πράξη με αρχηγικό χαρακτήρα είναι η κατάθεση μομφής και η αποπομπής από το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ιταλίας -στο 10ο Συνέδριο του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ιταλίας (Ιούλης 1912)- του Leonida Bissolati για την αποδοχή συνομιλιών με τον βασιλιά και ρεφορμιστές πολιτικούς, προσάπτοντάς του στάση υπέρ των ιταλικών επιχειρήσεων στη Λιβύη.
Η εκλογή του αριστερού επαναστάτη Μουσολίνι στην καθοδήγηση του σοσιαλιστικού κόμματος και η θέση του διευθυντή της “Avanti”, της ιστορικής εφημερίδας του κόμματος, προκαλεί ενθουσιασμό στη νεολαία. Ως διευθυντής της εφημερίδας δίνει αριστερό πολιτικό χαρακτήρα στο έντυπο, με φλογερή αρθρογραφία υπέρ των απεργιών και εναντίον των βίαιων μεθόδων καταστολής και κυρίως εναντίον του πολέμου!
Την ίδια χρονιά, στη διάρκεια της «Κόκκινης Εβδομάδας» (Settimana Rossa),  των μεγαλύτερων κινητοποιήσεων του ιταλικού εργατικού κινήματος μέχρι εκείνη την περίοδο, με αφορμή το αντιπολεμικό κίνημα και τα βίαια γεγονότα με επίκεντρο την Αγκώνα.
Την επομένη ημέρα των γεγονότων της «Κόκκινης Εβδομάδας» Μπενύτο Μουσολίνι γράφει στο κύριο άρθρο της εφημερίδας  “Avanti”:
«Δεν ήταν μια αμυντική, αλλά μια επιθετική απεργία….
Οι μάζες που μέχρι τότε δεν τολμούσαν να πλησιάσουν τις αρχές ασφαλείας, αυτή τη φορά έμαθαν να αντιστέκονται και να αγωνίζονται με ανέλπιστη ορμή…
Έγινε έφοδος σε καταστήματα όπλων, μπήκαν φωτιές, έγιναν εισβολές σε εκκλησίες…».
Ο Μεγάλος Πόλεμος (Α’ παγκόσμιος πόλεμος) ήταν η αιτία της ρήξης του Μπενύτο Μουσολίνι με το σοσιαλιστικό κόμμα. Ενώ το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ιταλίας, παρά τις όποιες εσωτερικές διαφοροποιήσεις των τάσεων και ηγετικών του στελεχών, τάχθηκε υπέρ της ουδετερότητας απέναντι στον επερχόμενο Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο  υπέρμαχος σοσιαλιστής του αντιπολεμικού κινήματος Μπενύτο Μουσολίνι τάχθηκε υπέρ της “ενεργής και δυναμικής” επέμβασης στον πόλεμο.
«Έπεισε» την αριστερή πτέρυγα του σοσιαλιστικού κινήματος ότι η αποχή των σοσιαλιστών από μια παγκόσμια πολεμική σύγκρουση θα επέφερε την περιθωριοποίηση του κόμματος. «Η ευκαιρία συμμετοχής», εκτιμούσαν, «είναι η οδός της επαναστατικής ανανέωσης».
 Όμως, στην κεντρική καθοδήγηση του κόμματος ο Μπενύτο Μουσολίνι βρέθηκε απομονωμένος κι αναγκάζεται να παραιτηθεί από τη διεύθυνση της εφημερίδας “Avanti”, εκδίδει την καθημερινή εφημερίδα “Il Popolo d'Italia”,  με τη βοήθεια του δημοσιογράφου και επιχειρηματία Filippo Naldi, ιταλών και γάλλων βιομηχάνων που τα οικονομικά τους συμφέροντα ταυτιζόταν με τα οικονομικά οφέλη από μια πολεμική σύρραξη.
Η αντίδραση του Σοσιαλιστικού Κόμματος ήταν άμεση: διαγραφή του Μπενύτο Μουσολίνι και σκληρή δημόσια επίθεση στο πρόσωπό του με χαρακτηρισμούς όπως «προδότης» και «πουλημένος». κανένα μέλος ή στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος δεν ακολουθεί τον υπέρμαχο του πολέμου Μουσολίνι.
Σήμερα, 39 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Σαμαρά, υπουργός των Εξωτερικών και αρχηγός του «σοσιαλιστικού» ΠΑΣΟΚ τάχθηκε υπέρ της «τιμωρίας» της Συρίας. «Η ευκαιρία συμμετοχής στην πολεμική σύρραξη… είναι η οδός της επαναστατικής ανανέωσης;».
Το τραγικό στα γεγονότα που ζούμε σήμερα είναι πως στις εκδηλώσεις του νέου ΠΑΣΟΚ, κανείς δεν θα θυμίσει στον κ. Βενιζέλο πως σοσιαλιστής κι υπέρμαχος μια πολεμικής σύρραξης είναι έννοιες ασυμβίβαστες.
Από τα ιστορικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ κι όχι όσους έχουν μπολιαστεί από τις «εκσυγχρονιστικές», «ρεαλιστικές» πολιτικές των Σημίτη-Γ. Παπανδρέου, κανένας δεν άρθρωσε λόγο για αυτή την ενέργεια του αρχηγού του νέου ΠΑΣΟΚ, εκτός του Στέφανου Τζουμάκα. Ούτε καν ο Κώστας Λαλιώτης που «πλήρωσε» με την αποπομπή του και από τον Σημίτη, την αντιπολεμική θέση του ΠΑΣΟΚ στον πόλεμο Ιράκ, Γιουγκοσλαβίας, που εξέφρασε ως Γραμματέας του κόμματος, ως όφειλε για σοσιαλιστικό κίνημα.
Σήμερα με τι κουράγιο θα χειροκροτούν τον Ε. Βενιζέλο στην επετειακή ομιλία του, όσοι παρευρεθούν σε εκδήλωση που γίνεται, μπροστά σε μια πολεμική σύρραξη στη Μέση Ανατολή, με δεδομένες τις πολεμοχαρείς δηλώσεις του Αντιπροέδρου, ΥΠΕΞ και αρχηγού του ΠΑΣΟΚ;
Μεγάλη κι ατιμωτική η προσβολή της μνήμης και των αγώνων του Ανδρέα Παπανδρέου!
http://www.nikosklitsikas.gr/
 

Γενέθλια ΠΑΣΟΚ με τούρτα Ελιάς

«Από τη Μεταπολίτευση στην κρίση. Από την κρίση στην ανασυγκρότηση. Το ΠΑΣΟΚ και η ελληνική πραγματικότητα 1974-2014». Το θέμα του Συνεδρίου που θα πραγματοποιηθεί σήμερα και αύριο στο Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος για τα 39 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ ενδεικτικό των προθέσεων των διοργανωτών: Από την κρίση έχουμε πάει ή πάμε στην ανασυγκρότηση, όχι στην κατάρρευση, και ως παρόν ορίζεται το 2014, όταν θα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα, θα είναι ελληνική η προεδρία της ΕΕ και θα πλησιάζει η καταβολή της τελευταίας δόσης Γράφει η Αγγελική Σπανού.

μετά την οποία -βάσει των κυβερνητικών υπονοούμενων- τελειώνουμε την Τρόικα.

Ο Ευ. Βενιζέλος, από τη στιγμή που εξασφάλισε την συμμετοχή στην εκδήλωση του πρώην πρωθυπουργού Κ. Σημίτη, έχει κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένος για το μήνυμα πανστρατιάς που θα εκπεμφθεί. Το επόμενο βήμα θα είναι να γίνει έκκληση, από μία ομάδα υψηλού κύρους, σε όλους όσοι δραστηριοποιούνται για την ανασύνθεση του πολιτικού χώρου μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να ενταχθούν σε ένα συμμαχικό σχήμα, την ελληνική “Ελιά”, που θα δοκιμαστεί στις επόμενες εκλογές.
Αλλοι λένε πως πρόκειται απλώς για μια προσπάθεια διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ, επομένως και ισχυροποίησης της κυβέρνησης, άλλοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται για υπέρβαση. Και ποιος ξέρει πόσοι πιστεύουν πραγματικά ότι το κυοφορούμενο συμμαχικό σχήμα θα απευθυνθεί στην κοινωνία με νέο τρόπο και νέο λόγο, ώστε να ανακτηθούν τα χαμένα ερείσματα.
Στη διάρκεια της εκδήλωσης θα συμβούν εντυπωσιακά πράγματα: Πρώτα πρώτα θα χωρέσουν διαφορετικοί κόσμοι στην ίδια αίθουσα. Για παράδειγμα, όχι την ίδια μέρα, ούτε την ίδια ώρα, θα μιλήσουν ο Τάσος Γιαννίτσης και ο Δημήτρης Ρέππας που τον διαδέχθηκε στο υπουργείο Εργασίας μετά την ακύρωση (2001) της μεταρρύθμισης για το ασφαλιστικό η οποία σε μεγάλο βαθμό προέκυψε από την αντίδραση του βαθέος ΠΑΣΟΚ. Η αντίστιξη γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακή αν δει κανείς το αντικείμενο των ομιλιών: Ο πρώτος θα μιλήσει για κάτι που ξέρει “Ιδεολογία και Οικονομικές Πολιτικές”, ο δεύτερος έχει επιλέξει το θέμα “ΠΑΣΟΚ μόνο ως κεντροαριστερά”...
Ο Ευ. Βενιζέλος πέτυχε επίσης να βάλει δίπλα δίπλα, χωρίς αυτό να σημαίνει ενότητα άλλου τύπου από τη χωροταξική, το παραδοσιακό-ιστορικό ΠΑΣΟΚ (Βάσω Παπανδρέου, Παρ. Αυγερινός, Κ. Σκανδαλίδης) με το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ (Β. Ράπανος, Ν. Χριστοδουλάκης, Κ. Καρτάλης, Ν. Αλευράς), να επουλώσει τα τραύματα στις σχέσεις με τους ευρωβουλευτές που έχουν ενισχυμένο ρόλο ενόψει ελληνικής προεδρίας της ΕΕ (Αννυ Ποδηματά, αντιπρόεδρος του Ευρωπ. Κοινοβουλίου), να φέρει κοντά του τον Νίκο Μπίστη, ο οποίος -τυπικά- ανήκει ακόμη στη ΔΗΜΑΡ και δραστηριοποιείται έντονα για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς, τον Η. Μόσιαλο (που φλέρταρε με το κόμμα του Φώτη Κουβέλη), τον Γ. Παγουλάτο (συνεργάτη του Λ. Παπαδήμου και μέλους του Δικτύου της Διαμαντοπούλου), τον Αρίστο Δοξιάδη (εταίρο του Γ. Φλωρίδη στον Κοινωνικό Σύνδεσμο) , να διαφημίσει την επιστροφή του επί πολλά χρόνια αποστασιοποημένου Σταύρου Μπένου.
Στα πάνελ βρίσκει κανείς τα ονόματα εξαιρετικών και πολιτικοποιημένων πανεπιστημιακών όπως ο Γιάννης Βούλγαρης, (Πάντειο), ο Γιάννης Καλογήρου (Ε.Μ.Πανεπιστήμιο), ο Ανδρέας Πανταζόπουλος (ΑΠΘ), η Λίνα Παπαδοπούλου (ΑΠΘ) κ.α. Η παρουσία τους λειτουργεί καταλυτικά για τη δημιουργία της εντύπωσης ότι αυτή η εκδήλωση δεν είναι ένα παιχνίδι στα μέτρα του Βενιζέλου αλλά μια σοβαρή προσπάθεια για την ενίσχυση και την ανάδειξη της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Και βέβαια, άρωμα νέας γενιάς (Κυρ. Πιερρακάκης, Π. Ζαγορίτη) και ειδική θεματική για την νεολαία, προκειμένου να καταδειχθεί έντονο ενδιαφέρον για την ηλικιακή ανανέωση του στελεχιακού δυναμικού.
Αλλά το ΠΑΣΟΚ είναι ΠΑΣΟΚ: Στον κατάλογο θα δείτε τον Γιάννη Σουλαδάκη και τον Γιάννη Ζαφειρόπουλο, τον Αντώνη Βγόντζα, ενώ ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δεν ξέχασε να καλοπιάσει τους δύο αντάρτες: Τον Απόστολο Κακλαμάνη (προεδρεύων) που απουσίασε από την ψηφοφορία για το πολυνομοσχέδιο και τον Πάρη Κουκουλόπουλο (ομιλητής) που καταψήφισε τη διάταξη για τη δημοτική αστυνομία. Μάλιστα ο βουλευτής Κοζάνης θα μιλήσει για τη “συγκρότηση του σύγχρονου κράτους”!
Το ερώτημα που δεν θα απαντηθεί σήμερα και αύριο είναι ποιος θα ηγηθεί του συμμαχικού σχήματος της κεντροαριστεράς, εφόσον τελικά συγκροτηθεί. Ο Ευ. Βενιζέλος φέρεται από συνεργάτες του αποφασισμένος να βάλει στο τραπέζι την ηγεσία της ελληνικής “Ελιάς” εφόσον τα πράγματα οδηγήσουν στη δημιουργία ενός ΣΥΡΙΖΑ της Κεντροαριστεράς, όπως φιλοδοξεί η Χαριλάου Τρικούπη για να απαλλαγεί από το οξύ εκλογικό άγχος. Με τον τρόπο αυτό, ξεκαθαρίζοντας δηλαδή ότι ο ίδιος δεν θέλει να είναι οπωσδήποτε αρχηγός, θα εκπέμψει μήνυμα εναντίον των ηγεμονισμών και εναντίον του προσωποπαγούς χαρακτήρα των κομμάτων εκθέτοντας, κατά την άποψη του επιτελείου του, όσους κινούνται εκτός ΠΑΣΟΚ λόγω προσωπικών φιλοδοξιών (και εννοούν πρωτίστως τον Ανδρέα Λοβέρδο και την Αννα Διαμαντοπούλου).
Η ομιλία που θα προσελκύσει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι αυτή του Κώστα Σημίτη. Θα μιλήσει καθαρά για την ανάγκη δημιουργίας ενός ισχυρού μεταρρυθμιστικού τρίτου πόλου; Θα ασκήσει ή όχι κριτική στο σημερινό ΠΑΣΟΚ; Ο,τι και να πει ο πρώην πρωθυπουργός, ο Ευ. Βενιζέλος δεν πρόκειται -κατά συγκλίνουσες εκτιμήσεις- να διαφωνήσει. Θα συνθέσει και θα επενδύσει στην ενότητα.
Τα δύσκολα είναι μετά τη γιορτή και έχουν να κάνουν με την απόσταση που θα διανύσει το μήνυμα -αν θα φτάσει, δηλαδή, στους πολλούς αποδέκτες, ποια ανταπόκριση θα έχει, ποια δυναμική. Με άλλα λόγια, αν η “Ελιά” θα καταπιεί το ΠΑΣΟΚ ή το ΠΑΣΟΚ την “Ελιά”.

• Ελλάδα
• ΠΑΣΟΚ