ΜΜΕ και Εντιμότητα

Λίγο πριν τα τανκς των συνταγματαρχών καταλύσουν τη δημοκρατία στην Ελλάδα, ο Ιταλός στοχαστής, Ουμπέρτο Έκο, στο βιβλίο του, «Σημειολογία στην καθημερινή ζωή» έγραφε: «Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς αφού υπάρχει η τηλεόραση». 

Ο Παπαδόπουλος και η παρέα του δεν είχαν μάλλον εντρυφήσει στο βιβλίο και έτσι έβγαλαν στους δρόμους τα άρματα μάχης και το στρατό, φροντίζοντας πάντως να καταλάβουν αμέσως το κτίριο του ΟΤΕ και της ραδιοτηλεόρασης. 

Τα χρόνια, οι δεκαετίες καλύτερα, πέρασαν και κάποιοι άλλοι φρόντισαν να μελετήσουν πολύ καλά τον Ουμπέρτο Έκο και να ακολουθήσουν τη… συμβουλή του. Διότι αυτό που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια από τα ιδιωτικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και μερίδα του Τύπου, αποδεικνύει του «λόγου το αληθές».

Όλα τα μεγάλα κανάλια, των Αθηνών κυρίως, έχουν καταπατήσει κάθε έννοια δεοντολογίας, προβάλλοντας ότι εξυπηρετεί μια πολιτική τάξη που καταρρέει και η οποία είναι απολύτως ελεγχόμενη μιας επιχειρηματικής ελίτ η οποία, όπως αναφέρουν και τα ξένα ΜΜΕ, δεν έχει πατριωτικά χαρακτηριστικά.

Σταδιακά από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 και μετά οι εφημερίδες της εποχής αλώνονται από ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, τα οποία κάνουν τη μεγάλη έφοδο με τη λειτουργία της ιδιωτικής τηλεόρασης, της «ελεύθερης» όπως παρουσιάστηκε στις αρχές του ’90. Με την κίνηση αυτή αλλάζει ουσιαστικά ο ρόλος του Τύπου και των ΜΜΕ στην Ελλάδα με προκλητικό τρόπο. Αντί να ελέγχει την εξουσία και κυρίως να αποκαλύπτει τη διαπλοκή της επιχειρηματικής τάξης με την εκτελεστική εξουσία, γίνεται όργανο της πρώτης προκειμένου να εξυπηρετούνται καλύτερα οι απαιτήσεις και τα συμφέροντά της.

Εργολάβοι, προμηθευτές του δημοσίου, επιχειρηματίες που έχουν σχέση με το δημόσιο χώρο, εκβιάζουν πλέον μια πολιτική τάξη αδύναμη, που υποχωρεί και υποκύπτει στις απαιτήσεις τους, προκειμένου να απολαμβάνει την προβολή και των θετικών ρεπορτάζ. Όσοι τολμούν να αντιδράσουν δέχονται ανηλεή επίθεση που τους αναγκάζει είτε να συμβιβαστούν, είτε να αποχωρήσουν από το πολιτικό προσκήνιο κρατώντας την αξιοπρέπειά τους. Κοντά τους μεγαλοδημοσιογράφοι που δέχτηκαν να γίνουν πειθήνια όργανά τους, χωρίς αιδώ.

Αυτό όμως που παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Στα λεγόμενα συστημικά ΜΜΕ, προβάλλονται μόνο τα θέματα που εξυπηρετούν την πολιτική της συγκυβέρνησης Ν.Δ.- ΠΑΣΟΚ και κατ’ επέκταση της τρόικας, γιατί αυτή κυβερνά τη χώρα, ενώ αποκρύπτονται προκλητικά σημαντικά θέματα. Για παράδειγμα το μεγάλο κανάλι διαθέτει 20 λεπτά σε ρεπορτάζ και σχολιασμούς για την απόσυρση μιας υποψήφιας από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν λένε κουβέντα για την Ντόρα Μπακογιάννη που αποκαλεί σε τηλεοπτική της συνέντευξη μικρό κόμμα τη Ν.Δ.

Προβάλλουν ανελέητα κάθε θέση της συγκυβέρνησης, αποκρύπτουν κάθε στραβό και ανάποδο, αλλά πρωτοστατούν στην πολεμική, χωρίς εντιμότητα, στα Κόμματα που έχουν διαφορετική άποψη. 

Ενισχύουν το συναίσθημα του φόβου στους πολίτες, προσπαθώντας να τους πείσουν ότι η χώρα θα… εξαφανιστεί, εάν δε συνεχίσουν να κυβερνούν εκείνοι που μας έφεραν σε αυτή την οικτρή κατάσταση, καταπατώντας κάθε έννοια δημοκρατίας.

Η προσπάθεια ελέγχου της συνείδησης των Ελλήνων βρίσκεται σε εξέλιξη οργανωμένη από επαγγελματίες του είδους. Εκείνο που διαπιστώνουμε στη χώρα μας είναι η επιβολή της λεγόμενης «δημοκρατικής λογοκρισίας», όπως την περιγράφει ο Ιγνάσιο Ραμονέ στο βιβλίο του, «η τυραννία των ΜΜΕ» όπου σημειώνει:

«Ανέκαθεν, η έννοια της λογοκρισίας ήταν αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με την απολυταρχική εξουσία, της οποία αποτελεί σημαντική συνιστώσα. Λογοκρισία σημαίνει κατάργηση, απαγόρευση, παρεμπόδιση, περικοπή και παρακράτηση της πληροφορίας, αφού η εξουσία θεωρεί ότι ένα σημαντικό στοιχείο της δύναμής της είναι ο έλεγχος της έκφρασης και της επικοινωνίας».

Δημοσκοπήσεις

Αυτή την προσπάθεια ελέγχου των συνειδήσεων βλέπουμε και στις δημοσκοπήσεις που παρουσιάζουν τα συστημικά ΜΜΕ, λίγες μέρες πριν τις εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και την ευρωβουλή.
Μέσα σε λίγες μέρες το προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ που μπορεί να φτάσει και τις πέντε μονάδες αλλάζει υπέρ της ΝΔ με πολύ μικρή διαφορά, ξαφνικά η λεγόμενη παράσταση νίκης μεταβάλλεται υπέρ της «γαλάζιας» παράταξης, ενώ ο Αντώνης Σαμαράς είναι… καταλληλότερος ακόμη και για να κάνουν παιδιά μαζί του οι γυναίκες μας.

Την ίδια ώρα αποκρύπτουν το κυριότερο στοιχείο των δημοσκοπήσεων, που είναι η οργισμένη αντίδραση της μεγάλης πλειοψηφία των πολιτών, όταν στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής τους γραμμής ακούνε την λέξη δημοσκόπηση. Μόλις ένας στους δέκα πολίτες δέχεται πλέον να απαντήσει, δείχνοντας τη μεγάλη ρευστότητα του εκλογικού σώματος.

Όσοι δημοσκόποι θέλουν να κρατήσουν τη σοβαρότητά τους επισημαίνουν αυτό εύρημα, τονίζουν την οργή και το θυμό των πολιτών, υπογραμμίζοντας ότι το βράδυ της 25ης Μαΐου το πιθανότερο είναι να δούμε απίστευτα πράγματα.

Και αυτή είναι η πραγματικότητα όταν η πραγματική ανεργία έχει ξεπεράσει το 30%, οι ανασφάλιστοι που δεν έχουν πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι εκατομμύρια, όταν το εισόδημα των Ελλήνων έχει μειωθεί μέσα σε τρία χρόνια πάνω από 50%, και η ανεξαρτησία της χώρας έχει παραδοθεί στους δανειστές.

«Η Ελλάδα έχει παραιτηθεί από την εθνική της κυριαρχία, αυτοκαταλύεται ως ανεξάρτητο κράτος και γίνεται υποτελής στους δανειστές της, αυτοκαταλύεται ένα κράτος χωρίς πόλεμο εν καιρώ ειρήνης. Πρόκειται για πρωτοφανές ιστορικό γεγονός», γράφει στο νέο του βιβλίο, «Αγαπημένο μου Σύνταγμα», ο πρώην πρόεδρος του Αρείου Πάγου, Βασίλειος Νικόπουλος, σημειώνοντας ότι το Σύνταγμα της Ελλάδος για πρώτη φορά στην ιστορία του τόπου γνώρισε τέτοια περιφρόνηση, κάνοντας λόγο για ξεκάθαρη συνταγματική εκτροπή.

Αυτές τις θέσεις και τις απόψεις δεν πρόκειται να τις δούμε σε κάποιο από τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια της χώρας, που πιστεύουν ότι ελέγχοντας τις συνειδήσεις θα κρατήσουν στην εξουσία ένα φαύλο πολιτικό σύστημα προκειμένου να το ελέγχουν οι ιδιοκτήτες τους και να κάνουν τις… δουλειές του. Μόνο που δεν έχουν αντιληφθεί ότι καταρρέουν μαζί του.
Γιατί όπως γράφει ο Ιγνάσιο Ραμονέ:

«Ο έλεγχος των ΜΜΕ, και της τηλεόρασης ειδικότερα, δεν συνεπάγεται αυτόματα και έλεγχο των συνειδήσεων. Η διάχυση ιδεών και η διαμόρφωση συνειδήσεων δεν είναι σε καμία περίπτωση μια απλή, μηχανική πράξη. Αντίθετα, εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά περίπλοκη».

Κώστας Βασιλάκης για το tvxs.gr

 

Αποδόμηση του success story αλά γαλλικά

Το μήνυμα του success story που προσπαθεί να περάσει ο Α. Σαμαράς δεν είναι ορατό τους δρόμους της Αθήνας με τις διανομές τροφίμων και τους άστεγους, γράφει η γαλλική εφημερίδα Le Monde, υποστηρίζοντας ότι οι αλλαγές στην Ελλάδα δεν είναι ορατές

«Η κοινωνία αισθάνεται ενοχές για την κατάσταση που επικρατεί και αυτό ευνοεί την κυβέρνηση Σαμαρά η οποία μετά από δύο χρόνια διαχείρισης της κρίσης δεν έχει ακόμα καταρρεύσει και καταφέρνει να αντιστέκεται στην επίθεση του ΣΥΡΙΖΑ», αναφέρεται στο άρθρο για την Ελλάδα.

Η Αθήνα έκανε πολλές μεταρρυθμίσεις, αλλά απέφυγε τις πιο σημαντικές, επισημαίνει ο αρθρογράφος. 

Στα θετικά, περιλαμβάνεται ο εκσυγχρονισμός των εφοριών. Παρόλα αυτά, η φορολογική μεταρρύθμιση δεν έχει γίνει ακόμα και δεν έχει υπάρξει απλοποίηση. Έτσι, κάθε νέος νόμος προστίθεται στον προηγούμενο, με αποτέλεσμα να μεγαλώνει το «ελληνικό φορολογικό μιλφέιγ»...

http://www.thepressproject.gr/

Να φύγει η Ιταλία από την Ευρωζώνη λέει ο Μπερλουσκόνι.

Του Γιώργου Δελαστίκ
Πολιτική... «πυρηνική βόμβα» εναντίον του ευρώ και της γερμανικής πολιτικής έριξε προχθές ο δεξιός πολιτικός ηγέτης και μακροβιότερος πρωθυπουργός της Ιταλίας κατά την τελευταία εικοσαετία Σίλβιο Μπερλουσκόνι, σε ραδιοφωνική του συνέντευξη: «Η ιδέα να βγούμε από το ευρώ μού φαίνεται ριψοκίνδυνη, αλλά αν δεν καταφέρουμε να αλλάξουμε την πολιτική της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της ΕΕ, θα είμαστε υποχρεωμένοι εμείς, η Γαλλία, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία να βγούμε από το ευρώ για να ξαναγυρίσουμε στο δικό μας νόμισμα» τόνισε ο Μπερλουσκόνι χωρίς περιστροφές. Συνέχισε ακάθεκτος: «Δεν μπορούμε να πάμε μπροστά έτσι, με το ευρώ που για μας είναι ένα ξένο νόμισμα. Τώρα είμαστε σαν την Αργεντινή!» υπογράμμισε προκαλώντας για μια ακόμη φορά πανευρωπαϊκή αίσθηση. Η λύση που προτείνει είναι σαφής και απολύτως συγκρουσιακή με τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα του Βερολίνου.

«Η ΕΚΤ πρέπει να εγγυηθεί το δημόσιο χρέος όλων των χωρών (σ.σ. εννοεί των κρατών - μελών της ΕΕ), πρέπει να τυπώνει χρήμα και να εκδίδει κρατικά ομόλογα. Να κάνει όλα αυτά τα οποία δεν έχει θελήσει η Γερμανία» πρόσθεσε με κατηγορηματικό τρόπο, πριν διατυπώσει τον κύριο όρο της πολιτικής που ο δεξιός Ιταλός ηγέτης θεωρεί απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου να παραμείνει η Ιταλία στην Ευρωζώνη: «Πρέπει να επιβάλουμε στη Γερμανία, η ΕΚΤ να γίνει κεντρική τράπεζα όλων των κρατών. Αν αυτό δεν γίνει, τότε θα είμαστε υποχρεωμένοι όλοι να βγούμε από το ευρώ»!

Ο Μπερλουσκόνι μπορεί να είναι από πολιτική σκοπιά μια χυδαία και απεχθής προσωπικότητα που με την προκλητική και ξεδιάντροπη συμπεριφορά του αποκαλύπτει τη διαφθορά, τη χυδαιότητα και το μηδαμινό πολιτικό μέγεθος των σημερινών ηγετών της Ευρώπης. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι ταυτόχρονα είναι ένας από τους κορυφαίους πετυχημένους επιχειρηματίες του ανεπτυγμένου ιταλικού Βορρά, της οικονομικής καρδιάς της τέταρτης ισχυρότερης οικονομίας της Ευρώπης μετά τη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Βρετανία. Εχει τεράστια πολιτική σημασία ένας επιχειρηματίας και πολιτικός σαν τον Μπερλουσκόνι να θεωρεί την έξοδο της Ιταλίας από το ευρώ ως αναγκαία προϋπόθεση επιβίωσης μιας από τις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης. Οταν ένας από τους κορυφαίους επιχειρηματίες και μάλιστα της τέταρτης οικονομίας της ΕΕ, της Ιταλίας, λέει το εκπληκτικό... «τώρα είμαστε σαν την Αργεντινή (!)», τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά από όσο υποδηλώνει η πολιτική επιρροή του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Την έκταση της πολιτικής πρόκλησης για το ευρώ στην Ιταλία αποκάλυπτε κύριο άρθρο της σοβαρής δεξιάς γερμανικής εφημερίδας «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», το οποίο δημοσιεύτηκε την ίδια ημέρα που ο Μπερλουσκόνι έδινε τη ραδιοφωνική του συνέντευξη. «Πέντε κόμματα, τα οποία σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις έχουν προοπτική να συγκεντρώσουν περίπου το 60% των ψήφων, επιδιώκουν τώρα με οξείς τόνους την έξοδο από το ευρώ, ένα δημοψήφισμα για την έξοδο ή πλήρως νέες συνθήκες (σ.σ. της ΕΕ) ως προϋπόθεση για την παραμονή της Ιταλίας στη Νομισματική Ενωση» έγραφε στην αρχή του άρθρου της η γερμανική εφημερίδα. «Ο ηγέτης μάλιστα του κόμματος της Λίγκας του Βορρά λέει ότι το ευρώ είναι τμήμα ενός εγκληματικού σχεδίου για τον πλουτισμό της Γερμανίας και την κυριαρχία επί της Ιταλίας» προσθέτει με μάλλον γνήσια έκπληξη ο Γερμανός αρθρογράφος. Αν σκεφτεί κανείς ότι η Λίγκα του Βορρά μέχρι πρόσφατα εξέφραζε τους πιο «γερμανόφρονες» Ιταλούς, η εκ βάθρων ανατροπή της πολιτικής του κόμματος αυτού υποδηλώνει σοβαρότατες πολιτικές ανακατατάξεις αναφορικά με τον ραγδαία αναπτυσσόμενο αντιγερμανισμό σε μεγάλα πλέον τμήματα των ευρωπαϊκών λαών.

Οπως φαίνεται πάντως και από το άρθρο της «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», οι Γερμανοί προτιμούν να δείχνουν την περιφρόνησή τους προς τους Ιταλούς παρά να αλλάξουν πολιτική. «Οι Ιταλοί πολιτικοί υπόσχονται ότι η Ιταλία χωρίς το ευρώ θα γίνει ένα τεμπελχανείο (!), με περισσότερο πληθωρισμό ως υποθετικό ''λιπαντικό της ανάπτυξης'' ή με μια άνετη χρηματοδότηση του δημόσιου χρέους μέσω της κεντρικής τράπεζας» αναφέρει επιθετικά η γερμανική εφημερίδα. Με τέτοια νοοτροπία των Γερμανών, η έκρηξη στην Ευρώπη ολόκληρη κατά της πολιτικής του Βερολίνου δεν θα είναι μόνο εκλογική...



ethnos.gr

Τον άνδρα της Τρέμη διόρισε πρόεδρο στο Ωνάσειο ο Αδωνις!

Τα καθήκοντα του προέδρου του Ωνάσειου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου αναλαμβάνει ο καθηγητής Χειρουργικής κ. Νίκος Νικητέας και σύζυγος της κυρίας Ολγας Τρέμη μετά την παραίτηση του καθηγητή Γιάννη Λεκάκη.

Σύμφωνα με την απόφαση που υπέγραψε ο υπουργός Υγείας, κ. Άδωνις Γεωργιάδης, η σύνθεση του Δ.Σ. του Ωνασείου διαμορφώνεται ως εξής:

α. Νικητέας Νικόλαος, Αναπληρωτής Καθηγητής Χειρουργικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με αναπληρωτή τον Ευσταθόπουλο Ευστάθιο, Αναπληρωτή Καθηγητή της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

β. Νίκας Δημήτριος, Καρδιοχειρουργός, Καθηγητής τ. Δ/ντής του Παν/μίου Νότιας Αλαμπάμα, με αναπληρωτή τον Θεοδωρόπουλο Ιωάννη, Δικηγόρο.

γ. Αυγερινός Αντώνιος , Φαρμακοποιός, με αναπληρωτή τον Ψαλτόπουλο Δημήτριο, Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών Πανεπιστημίου Πατρών.

δ. Λαμπίρης Ηλίας, Καθηγητής Ορθοπεδικής, με αναπληρωτή τον Νησιώτη Αθανάσιο, Συντονιστή Δ/ντή Χειρουργό του Γ.Ο.Ν.Κ. «ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ».

ε. Χατζής Αναστάσιος, Διευθυντής Μονάδας Εντατικής Θεραπείας Γ.Ν. Παίδων Αθηνών «Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ», με αναπληρώτρια την Αδαμίδου Βασιλική, Συνταξιούχο Δημοσίου.

στ. Μπαλτόπουλος Παναγιώτης, Συντονιστής Δ/ντής Ορθοπεδικής Κλινικής του Γ.Ν.Α. «ΚΑΤ», με αναπληρωτή τον Ανδρικόπουλο Παναγιώτη, Δικηγόρο.

ζ. Ιωαννίδης Ιωάννης, Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Ωνάση, με αναπληρώτριά του την Μόσχου Μαριάννα, Γραμματέα του Δ.Σ. του Ιδρύματος Ωνάση, ως εκπρόσωποι του Κοινωφελούς Ιδρύματος ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Σ. ΩΝΑΣΗΣ.

Η θητεία των διοριζομένων με την υπουργική απόφαση λήγει με τη λήξη της θητείας και των λοιπών μελών του Συμβουλίου στις 7-6-2014.

olympia.gr

Ο Βενιζέλος καταδίκασε τη χώρα στο αγγλικό Δίκαιο, ενώ είχαν βρει λύση οι Αμερικανοί

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ως υπουργός Οικονομικών, ήταν αυτός που πήρε την απόφαση να προχωρήσει στο PSI και να εντάξει τη διαδικασία στο Αγγλικό Δίκαιο, υποθηκεύοντας την ανεξαρτησία της χώρας και τα περιουσιακά της στοιχεία (έσοδα από ενέργεια, αποθέματα χρυσού, πλουτοπαραγωγικές πηγές) παρά τις αντίθετες προτάσεις της αμερικανικής εταιρείας συμβούλου, που προσέλαβε και πλήρωσε για να εξασφαλίσει τα ελληνικά συμφέροντα.

Τα έγγραφα που αποκαλύπτει το koutipandoras.gr και τα οποία δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία πως ο τότε υπουργός Οικονομικών λειτούργησε με γνώμονα ξένα συμφέροντα, δημοσιεύονται για τραγική ειρωνεία την περίοδο που ένας μικροομολογιούχος αυτοκτόνησε, αφού καταστράφηκε από το κούρεμα που αποφάσισε ο Βενιζέλος.

Η αμερικανική εταιρεία Cleary Gottlieb Steen and Hamilton, ορίστηκε από τον Βενιζέλο ως η εταιρεία που θα διαμεσολαβούσε νομικά και θα διαχειριζόταν το σενάριο του PSI. Για την υπόθεση αυτή η εταιρεία έλαβε μερικά εκατομμύρια ως αμοιβή.

Στις 4 Αυγούστου 2011, ο Lee Buccheit, μέτοχος της εταιρείας και ειδικός σε θέματα χρηματοοικονομικής διαχείρισης και κρατικού χρέους, με επιστολή του στον Διευθύνοντα Σύμβουλο του ΟΔΔΗΧ Πέτρο Χριστοδούλου, αναφέρει τα αποτελέσματα των επαφών του με τους ομολογιούχους και τις προτάσεις που υπάρχουν. Η ενημέρωση προφανώς και απευθύνεται στον άνθρωπο που πρόκειται να πάρει τις αποφάσεις, δηλαδή τον υπουργό Οικονομικών, Ευάγγελο Βενιζέλο.

Ο Buccheit, ενημερώνει λοιπόν πως οι αντιπρόσωποι διαχείρισης επιμένουν τα ομολογιακά δάνεια να διέπονται από το αγγλικό Δίκαιο, ώστε να μην υπάρχει η δυνατότητα στο μέλλον, το ελληνικό κράτος να αλλάξει το νομικό καθεστώς.

Γράφει συγκεκριμένα: «Οι αντιπρόσωποι διαχείρισης ισχυρίστηκαν ότι η συνέχιση της πρακτικής που θέλει τα ομόλογα της  Ελλάδας να εκδίδονται υπό ελληνικό δίκαιο θέτει τους ομολογιούχους στο έλεος της Βουλής για τα επόμενα 30 χρόνια. Ισχυρίζονται πως η Βουλή θα μπορεί στο μέλλον να αλλάξει τους σχετικούς νόμους με επιζήμιο, για τα συμφέροντα των ομολογιούχων, τρόπο».

Δηλαδή οι ομολογιούχοι φοβούνται μια μελλοντική αλλαγή του ελληνικού θεσμικού πλαισίου που μπορεί να μην τους συμφέρει. Έτσι ο Buccheit, προτείνει στην ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών και τους χειριστές της υπόθεσης: «Υπάρχει μια συμβιβαστική λύση που απευθύνεται και στην ανησυχία των αντιπροσώπων διαχείρισης ενώ παράλληλα διατηρεί και την ελληνική νομοθεσία στα νέα ομόλογα. Τα νέα ομόλογα θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν και μια πρόβλεψη κατά το εξής πρότυπο: Αυτά τα ομόλογα θα διέπονται και θα ερμηνεύονται σύμφωνα με το Δίκαιο της Ελληνικής Δημοκρατίας, όπως αυτό ισχύει έως και την 1η Αυγούστου 2011. Επίσης, τα νέα ομόλογα θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν τη ρητή υποβολή τους στη δικαιοδοσία τόσο των ελληνικών, όσο και των αγγλικών δικαστηρίων.

Το αποτέλεσμα αυτής της προσέγγισης θα είναι να εξουδετερωθεί ο κίνδυνος να περάσει η Βουλή κάποιον μελλοντικό νόμο που θα φέρει σε μειονεκτική θέση τους ομολογιούχους του Project Oak.»

Η νομική εταιρεία προτείνει δηλαδή την εναλλακτική λύση, σε όποιο δικαστήριο και αν επιδικάζονται μελλοντικές διαφορές, Ελλάδας ή εξωτερικού, αυτό να γίνεται με βάση το ελληνικό Δίκαιο και τη διαβεβαίωση πως αυτό δεν θα αλλάξει. Με τον τρόπο αυτό η εταιρεία επιλύει την πιθανή νομική ανασφάλεια των ομολογιούχων για το κούρεμα.

Ο Βενιζέλος ωστόσο απορρίπτει τη λύση και προχωρά σε PSI επιλέγοντας το αγγλικό Δίκαιο και την υποθήκευση της Ελλάδας. Το PSI βεβαίως καταστρέφει ταμεία και μικροομολογιούχους, ενώ αφήνει αλώβητους άλλους κατόχους ομολόγων. Οι τράπεζες οι οποίες φαίνονται να χάνουν από το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων ανακεφαλαιοποιούνται με 50 δισ. ευρώ.

Η απόφαση του Βενιζέλου να εντάξει τη διαδικασία στο αγγλικό Δίκαιο παρά τις αντίθετες συμβουλές της εταιρείας που πληρώθηκε για να βρει λύση, δεν βάζουν μόνο ένα πολιτικό αλλά και ένα νομικό θέμα το οποίο συνοψίζεται στο απλό ερώτημα: «για ποιό λόγο ο υπουργός Οικονομικών λειτούργησε ενάντια στο συμφέρον της χώρας;» Περιμένουμε απάντηση.

Δείτε τα ντοκουμέντα 

http://www.koutipandoras.gr/

Η ψήφος και η συνείδηση μας

Είναι γεγονός ότι στις αυτοδιοικητικές εκλογές και ειδικά μετά τον «Καλλικράτη» οι περισσότεροι ψηφίζουν με προσωπικά κριτήρια η μικροσυμφέροντα, και είναι γνωστό ότι δεν θα καταγραφούν πολιτικές τάσεις στο αποτέλεσμα γιατί ακριβώς αυτές οι ρουσφετολογικές και οικογενειοκρατικές πρακτικές έχουν ακυρώσει την ήδη απαξιωμένη πολιτική.

Αυτή όμως είναι και η αιτία της καταστροφής μας, οι περισσότεροι δεν μπορούν η δεν θέλουν να το καταλάβουν ότι στην πραγματικότητα όλες μας οι ενέργειες και ο τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας μας είναι πολιτικές εκφράσεις, απαξιώνοντας την πολιτική και βάζοντας την στο περιθώριο ουσιαστικά ακυρώνουμε την ίδια μας τη ζωή.(δεν μιλάω για τους κάθε είδους πολιτικούς- υπεύθυνους για τη μιζέρια μας)

Αλλά για να μη γράφω πολλά γιατί τα τελευταία χρόνια δυστυχώς βαριόμαστε και να διαβάζουμε, να το πω ορθά κοφτά.

Έχετε καταλάβει προς τα που πάμε; έχετε υποψιαστεί την κατάρρευση της χώρας που έρχεται; έχετε συνειδητοποιήσει ότι σε λίγο θα χάσετε τα σπίτια σας; τη δουλειά σας(όσοι ακόμα έχετε), ότι τα παιδιά σας θα φύγουν όλα στο εξωτερικό και θα γίνουμε μια χώρα γερόντων; ότι θα ζούμε εξαθλιωμένοι και άστεγοι στον τόπο που θα τον έχουν ήδη πάρει οι δανειστές μας;

Όλα τα άλλα που ακούω, δηλαδή ότι εγώ θα ψηφίσω τον τάδε επειδή μου έταξε αυτό, ή ότι θα ψηφίσω τον κουμπάρο μου ή το φίλο μου γιατί έχω υποχρέωση, ή ότι θα ψηφίσω τον Σπύρο γιατί δε μου αρέσει ο Νίκος και δεκάδες άλλα φαιδρά, είναι το αποτέλεσμα της απαξίωσης της πολιτικής και του πνευματικού και πολιτιστικού μας ξεπεσμού, αυτός ο ξεπεσμός κάθε αξίας μας έφερε εδώ και θα μας παρασύρει όλους, ξυπνούς και κοιμισμένους, στον όλεθρο.

Όταν μπείτε στο παραβάν για να ψηφίσετε σταθείτε για λίγο και μιλήστε με τη συνείδησή σας, σκεφτείτε ότι: ή ψήφος δεν είναι η εκπλήρωση μιας «υποχρέωσης», ούτε τρόπος έκφρασης προσωπικής αντιπάθειας, είναι μυστική και ιερή και δεν εξαγοράζεται, είναι το μόνο όπλο σας στη μάχη για την ίδια σας την υπόσταση αλλά και όλων μας μαζί, δεν έχουμε το δικαίωμα να την πουλάμε.

Σκεφτείτε το μέλλον της Ελλάδας που βουλιάζει και χάνεται.

Από τον Κώστα Λιτσαρδόπουλο (Νέα Ριζοσπαστική Κίνηση Κέρκυρας)


Πηγή:
paganeli.wordpress.com

 

Δημήτρης Κοτρώνης - Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος Παλλήνης, στην Δημοτική Ενότητα Παλλήνης με τον Συνδυασμό "Παρέμβαση για έναν άλλο Δήμο"

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Βουνιχώρα της Φωκίδας.

Γη άγονη και φτωχή αλλά τόσο πλούσια σε παραστάσεις γόνιμες για την παιδική ψυχή, που απλόχερα μας τις μοίραζε και μ’ αυτές τροφοδοτούσε καρδιά και νου.

Από τα πρώτα φοιτητικά χρόνια εντάχθηκα στο χώρο της αριστεράς, αρχικά στο ΚΚΕ, στο Συνασπισμό και στο ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια.

Αν πρέπει κάτι να ξεχωρίσω από τη στάση μου απέναντι στη ζωή, πρέπει να πω ότι πάντα θεωρούσα –και θεωρώ- ότι η όποια ατομική προσπάθεια ˝για να πάει ο κόσμος μπροστά˝ μπορεί να έχει πιθανότητες επιτυχίας, μόνο ενταγμένη μέσα στη συλλογική προσπάθεια.

Αυτή την έννοια έχει και η συμμετοχή μου στην Παρέμβαση για έναν άλλο Δήμο.


http://pa-pallini.blogspot.gr/

Φιλελευθερισμός και στις παραλίες

Μια μέρα στις αρχές του καλοκαιριού του 2012 ξεκινούσα με την παρέα μου για να πάμε για μπάνιο σ’ένα μέρος που δε βρισκόταν μέσα στη Χαλκιδική, όπως συνηθίζεται μ’εμάς τους Θεσσαλονικείς, αλλά πιο κοντά στην πόλη, σε μία περιοχή γεμάτη κακές παραλίες, με ρηχά για πολλά μέτρα και θολά νερά. Γνωρίζαμε όμως από άλλες χρονιές ένα μικρό και αρκετά άγνωστοκομματάκι ακτής, όπου για κάποιον παράξενο λόγο, η παραλία εκεί ήταν μια χαρά και η θάλασσα αρκετά καθαρή.

Εκείνο το καλοκαίρι ανακαλύψαμε ότι η αγαπημένη μας κοντινή παραλία όχι μόνο είχε πάψει να είναι άγνωστη, αλλά είχε πλέον γεμίσει ξαπλώστρες. Κι όταν λέω ότι είχε γεμίσει, εννοώ ότι κάποιος είχε καταλάβει ολόκληρο το κομμάτι για το οποίο μιλούσα, από τη μία άκρη μέχρι την άλλη, εκτός από μία λωρίδα μπροστά στη θάλασσα, τριών-τεσσάρων μέτρων το πολύ. Βλέποντας αυτό το θέαμα, η γενική αντίδραση αρκετών στην παρέα ήταν περίπου: Ώστε έτσι ξηγιέται ο μαλάκας; ωραία, θα πάμε να βάλουμε την ομπρέλα ακριβώς μπροστά στις ξαπλώστρες του, λοιπόν. Στο κάτω κάτω δε μας έχει αφήσει άλλη επιλογή. Μέσα σε δύο λεπτά, ο προαναφερθείς μαλάκας βρέθηκε πάνω απ’τα κεφάλια μας, ζητώντας να μάθει γιατί δεν πηγαίναμε λίγο πιο πέρα (λίγες εκατοντάδες μέτρα μόνο, εκεί που δεν κολυμπά κανείς γιατί η θάλασσα είναι χάλια) να βάλουμε την ομπρέλα μας εκεί. Μετά τις προφανείς απαντήσεις και ενώ ο τύπος είχε ήδη καταφύγει στο πρώτο πράγμα που ήξερε, δηλαδή στον κλασσικό ελληναράδικο τσαμπουκά εναντίον μου (ήμουν ο άντρας της παρέας, βλέπετε), όσοι είχαμε συμμετέχει σ’αυτή την ανούσια κουβέντα με κάποιον που θεωρούσε ότι επειδή έδωσε μερικά λεφτά στο δήμο, είχε αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης στη μόνη καλή παραλία σε ακτίνα δεκάδων χιλιομέτρων, έπρεπε να αντιμετωπίσουμε και τη συγκατάβαση της υπόλοιπης παρέας που έλεγε πλέον: Χέστο μωρέ, πάμε στις ξαπλώστρες. Κερνάω εγώ, αν δε θες να πληρώσεις. Γινόμαστε θέαμα και άλλα παρόμοια, που προσωπικά με εκνεύρισαν ακόμα περισσότερο, ειδικά αφού ο τύπος επιστράτευε πλέον τα υψηλά επιχειρήματα του μνημονιακού αφεντικού περί των αίτιων της κρίσης, δηλαδή:Γι’αυτό δεν πάει μπροστά αυτή η χώρα κλπ.

Εμ, γι’αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, στο μνημόνιο, επειδή κάποιοι σε αυτή τη χώρα σαμποτάρουν συνεχώς κάθε επένδυση, κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία, αρνούμενοι να κάνουν πλούσιο κάποιον που απλά τσεπώνει μια επιδότηση και σκάει μύτη στην παραλία για να σου πουλήσει αέρα κοπανιστό, σα να είναι ιδιοκτησία του ένα δημόσιο αγαθό. Τέτοιοι άνθρωποι θα φέρουν την ανάπτυξη, εισπράττοντας ένα δεκάευρο ανά κεφάλι λουόμενου και πληρώνοντας κανα τριακοσάρι ευρώ σε δύο παιδιά, στην πραγματικότητα χωρίς να προσφέρουν στην παραγωγική διαδικασία κάτι περισσότερο από ένα φραπόγαλο, καταλήξαμε να λέμε, αναμασώντας ειρωνικά όλους τους σχετικούς Μανδραβελισμούς, με αποτέλεσμα να λήξει επιτέλους η συζήτηση. Λίγα λεπτά αργότερα, βρέθηκαν κι άλλοι άνθρωποι που αποφάσισαν να κάνουν το ίδιο, στήνοντας τις ομπρέλες τους μπροστά στις ξαπλώστρες. Την επόμενη φορά που πήγαμε στη συγκεκριμένη παραλία, ο καινοτόμος επιχειρηματίας που τον καταπιέζουν οι μίζεροιμε τις Ι.Χ. ομπρέλες τους είχε πλέον βρει λύση σε όλα τα προβλήματά του: οι ξαπλώστρες του έγλειφαν το κύμα, αλλά αυτό ασφαλώς δεν του αφαιρούσε το θράσος να απειλεί όποιον διαμαρτυρόταν ότι θα φέρει τη δημοτική αστυνομία να τον κανονίσει.

Κάθομαι και τα θυμάμαι όλα αυτά, γιατί αυτό που με πείραξε πολύ περισσότερο από το θράσος του καντινιέρη entepreneur ήταν ο αθεράπευτος μικροαστισμός μερίδας της παρέας που φοβόταν ότι όταν διεκδικείς το δικαίωμά σου σε ένα τετραγωνικό άμμου, ξεφτιλίζεσαι απέναντι στον κόσμο που θα σε θεωρήσει τζαμπατζή. Πολύ καιρό πριν αποφασίσει η αγαπημένη μαςκυβέρνηση – ακομπλεξάριστη πλέον για τον απολυταρχικό νεοφιλελευθερισμό της – να νομοθετήσει, μεταξύ άλλων, τη δυνατότητα να πάψουν και οι παραλίες να αποτελούν δημόσιο αγαθό και να γίνουν ιδιωτικές επιχειρήσεις στις οποίες δε θα έχει καμία θέση όποιος δεν είναιπρόθυμος να πληρώσει, ήταν έκδηλα τα σχετικά κόμπλεξ πολλών συμπολιτών μας: όντας μισθωτοί που τους άρεσε στον ελεύθερό τους χρόνο να παίζουν τους αστούς, ένιωθαν υποχρεωμένοι να κάτσουν σε ξαπλώστρα, όχι μόνο βλέποντας το να τους εκμεταλλεύονται οικονομικά σα δείγμα κοινωνικού στάτους, αλλά και βρίσκοντας μίζερο όποιον δεν είχε όρεξη να τους μιμηθεί. Η πλειοψηφεία των Ελλήνων έμαθε από καιρό να ανέχεται κάθε είδους αεριτζήδες. Γιατί όχι λοιπόν και αυτούς της ξαπλώστρας, κι ας καταπατούσαν τους ήδη απαράδεκτους κανονισμούς, καταλαμβάνοντας μεγαλύτερες εκτάσεις από το επιτρεπόμενο και μη αφήνοντας έστω ένα κενό λίγων μέτρων από τη θάλασσα. Ο πολίτης που ψαρώνει όταν του λένε ότι η ομπρέλα του και η ψάθα στο πάτωμα τον κάνουν να δείχνει σα γύφτος, ενώ αντίθετα, έχει πειστεί ότι η selfie που θα τραβήξει στην ξαπλώστρα δείχνει, όχι ότι τον πιάνουν μαλάκα, αλλά ότι κάνει καλή ζωή και θα έπρεπε να ζηλέψουμε, είναι ένας πολίτης που δεν έμαθε ποτέ να διεκδικεί ούτε τα στοιχειώδη: από την πρόσβαση στην παραλία μέχρι το ίδιο το νερό που πίνει. Του λείπει – κι αυτό είναι το πραγματικά αστείο – ακριβώς αυτό που οι φιλελεύθεροι, όταν τους συμφέρει, συνηθίζουν να αποκαλούν ευρωπαϊκή κουλτούρα, γιατί οι κάτοικοι των ευρωπαϊκών μητροπόλεων σπάνια υποφέρουν από το νεοελληνικό μικροαστισμό που θεωρεί υποχρεωτικό το να κάτσεις σε μαγαζί, αντί να χαρείς το δημόσιο χώρο, αράζοντας στα γρασίδια κάποιου πάρκου. Είναι ένας πολίτης που ύστερα από 5 λεπτά τηλεόρασης, θα πειστεί ότι πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν οι υπηρεσίες υγείας, η παιδεία και τα παιδιά του μαζί, αρκεί να του πεις ότι όλα αυτά τα περί δημόσιων αγαθών είναι χρεωκοπημένες σοβιετικές αντιλήψεις, όπου το«σοβιετικές» αποτελεί ένα ομιχλώδες συνώνυμο του ντεμοντέ, σαν το καπέλο που φορούσε συνεχώς στα τελευταία του ο Καζαντζίδης. Είναι αυτός που ακούει στα σοβαρά τα επιχειρήματα των μιντιακών υπαλλήλων του εθνικού εργολάβου, που τίποτα δε θα τον αποτρέψει από το να πνίξει σε τοξικές ουσίες χιλιάδες κατοίκους και να καταστρέψει μια ολόκληρη περιοχή της Χαλκιδικής (δημιουργώντας όμως εκατοντάδες θέσεις εργασίας!), αφού η κυβέρνηση του έκανε δώρο μεταλλευτικό πλούτο δισεκατομμυρίων και τι αντίλογος να υπάρξει σε μια τέτοια μεγάλη επένδυση, εφόσον το να ζει ένας κεφαλαιοκράτης με δημόσιο χρήμα δεν αποκαλείται σοβιετική αντίληψη από κανέναν Μανδραβέλη.

Είναι λοιπόν εύκολο να λέμε το προφανές, ότι αυτή η κυβέρνηση δε θα σταματήσει πουθενά, μέχρι να γίνουμε ένα best-of κάθε νεοφιλελεύθερης μπανανίας αυτού του κόσμου, αλλά μία πικρή αλήθεια είναι ότι με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, η κυβέρνηση αποφάσισε να μας δώσει τις παραλίες που η πλειοψηφεία των πολιτών απέδειξε ότι της αξίζουν.

Δηλαδή αυτό:

CrippleHorseshortlink: http://wp.me/p1pa1c-jAY

http://parallhlografos.wordpress.com/

Κλάψε, κλάψε! Του Πιτσιρίκου

Τέσσερις μήνες στη φυλακή ήταν αρκετοί για να μετατρέψουν τον βουλευτή της Χρυσής Αυγής Στάθη Μπούκουρα από Ράμπο σε Μάρθα Βούρτση. Βέβαια, η Μάρθα Βούρτση είχε και ταλέντο.

Ο Στάθης Μπούκουρας το έριξε στην κλαψομουνίαση μέσα στη Βουλή, σε μια προσπάθεια να προκαλέσει οίκτο.

Το λαϊκό παιδί που εργάζεται από 15 ετών, είναι παντρεμένος 25 χρόνια με την ίδια γυναίκα -την καημένη-, έχει τρία παιδιά που έμειναν ορφανά, παίρνει ψυχοφάρμακα, και προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, αφού ο Ανδρέας Παπανδρέου τον έκανε εθνικιστή. Όλοι θυμόμαστε πόσο εθνικιστής ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Φυσικά, ο Στάθης Μπούκουρας ξέχασε την δράση του ως μέλος και βουλευτής της Χρυσής Αυγής αλλά τα «κατορθώματά» του υπάρχουν σε πολλά βίντεο στο Διαδίκτυο.

Βλέποντας τον Μπούκουρα να προσπαθεί να κερδίσει τον οίκτο των άλλων βουλευτών -ώστε να μην αρθεί η ασυλία του-, σκεφτόμουν τα ζώα που ψήφισαν αυτόν και τα άλλα μπουμπούκια της Χρυσής Αυγής.

Μπορεί ο Μπούκουρας να έκανε πως κλαίει, αλλά είναι πάρα πολύ αστείο πως χιλιάδες Έλληνες ψήφισαν την Χρυσή Αυγή, για να τιμωρήσουν το πολιτικό σύστημα.

Θα πρέπει να αισθάνθηκαν πολύ μαλάκες που έστειλαν στη Βουλή τους χρυσαυγίτες Μπούκουρες για να πλακώσουν τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, και οι Μπούκουρες κατάντησαν να μυξοκλαίνε σαν τρίχρονα που δεν τους παίρνει η μαμά τους γλειφιτζούρι.

Μην ξεχάσουν να τους ψηφίσουν ξανά.

Βγάζουν πολύ γέλιο.

Και οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, και οι ψηφοφόροι τους.



 

Ψηφίστηκε η σκανδαλώδης τροπολογία για τα χρέη του Μεγάρου Μουσικής

Ψηφίστηκε σήμερα από την Ολομέλεια της Βουλής η σκανδαλώδης τροπολογία με την οποία τακτοποιούνται τα χρέη του Μεγάρου Μουσικής μέχρι τις 30 Αυγούστου. Η τροπολογία είχε κατατεθεί στο νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης για την αδειοδότηση των επιχειρήσεων, το οποίο ψηφίστηκε επί των άρθρων και των τροπολογιών. 

Στο ίδιο νομοσχέδιο ενσωματώθηκαν 12 υπουργικές τροπολογίες και έξι βουλευτικές, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση βουλευτών της αντιπολίτευσης -ιδίως του ΣΥΡΙΖΑ- οι οποίοι έκαναν λόγο για εσπευσμένες προεκλογικές ρυθμίσεις, ενώ ο κ. Χατζηδάκης απάντησε ότι αφορούν σε επείγοντα θέματα (διεξαγωγή εκλογών, πληρωμή εργαζομένων, ημερομηνίες που παρέρχονται και απαιτείται παράταση), αλλά και σε προαπαιτούμενα της τρόικας.

Ειδικότερα, για τον Οργανισμό Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (ΟΜΜΑ) προβλέπεται ότι:

• Απαλλάσσεται από την υποχρέωση προσκόμισης αποδεικτικού ενημερότητας, αποδεικτικού ασφαλιστικής ενημερότητας για τα χρέη του προς το ελληνικό δημόσιο, το ΙΚΑ ή άλλους ασφαλιστικούς οργανισμούς, πλην της μεταβίβασης ακινήτου ιδιοκτησίας του.
• Δεν επιτρέπεται σε βάρος του η διενέργεια πάσης φύσης συμψηφισμού που αφορά βεβαιωμένες χρηματικές απαιτήσεις.
• Αναστέλλονται οι κατά του Μεγάρου πάσης φύσεως πράξεις διοικητικές ή αναγκαστικές εκτελέσεις και λήψεις οποιουδήποτε ασφαλιστικού μέτρου.
• Δεν υπολογίζονται τόκοι και πρόστιμα εκπρόθεσμης καταβολής για τα χρέη του ΟΜΜΑ από καταπτώσεις εγγυήσεων του ελληνικού δημοσίου του λογαριασμού «Κεφάλαιον Ασφαλίσεως Χρηματοδοτήσεων εκ κεφαλαίων ή εγγυήσει του Ελληνικού Δημοσίου».

Η προτεινόμενη ρύθμιση κρίθηκε αναγκαία, σύμφωνα με την τροπολογία, ενόψει επικείμενης συνολικής λύσης με τη μεταβίβαση της ακίνητης περιουσίας του Μεγάρου, προκειμένου να δύναται στο μεσοδιάστημα να εισπράττει τα ποσά της τακτικής λειτουργικής επιχορήγησής του ή άλλα ποσά που του οφείλονται από τρίτους, ώστε να εξυπηρετήσει τους λειτουργικούς του σκοπούς, την εκκρεμή-από μήνες- μισθοδοσία των εργαζομένων, αλλά και τις συμβατικές υποχρεώσεις του Οργανισμού στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Σημειώνεται ότι σύμφωνα με έγγραφο που έχει διαβιβάσει στη Βουλή ο κ. Σταϊκούρας, το Μέγαρο Μουσικής έχει συνάψει τρία δάνεια με την εγγύηση του Δημοσίου, συνολικού αρχικού ποσού 245 εκατ. ευρώ. Το ανεξόφλητο υπόλοιπο των συγκεκριμένων δανείων στις 30 Ιουνίου 2013 ήταν 229,27 εκατ. ευρώ.


 
Το Κουτί της Πανδώρας

Θεόδωρος Γκοτσόπουλος - Υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος με την "Δύναμη Ζωής - Ρένα Δούρου", Τομέας Ανατολικής Αττικής

Βιογραφικό Σημείωμα 

Ο Θεόδωρος Γκοτσόπουλος είναι πολιτικός επιστήμονας. Γεννήθηκε στην Πάτρα, τελείωσε το Πανεπιστήμιο στην Αθήνα, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι στις πολιτικές επιστήμες, εντάχθηκε στο επιστημονικό προσωπικό της Παντείου και στη συνέχεια δούλεψε στον ιδιωτικό τομέα σε εταιρίες μελετών για την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Κατοικεί μόνιμα με την οικογένειά του στην Παλλήνη από το 1987.

Πολιτικά προέρχεται από τον Ρήγα και το ΚΚΕ Εσωτερικού και ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το 1998 ως επικεφαλής συνδυασμού εξελέγη Νομαρχιακός Σύμβουλος Ανατολικής Αττικής.

Από τη θέση της αντιπολίτευσης προσπάθησε για την ουσιαστική και αποτελεσματική λειτουργία του νεοσύστατου θεσμού της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης, συμμετείχε ενεργά στην επεξεργασία και διεκδίκηση των κρίσιμων θεμάτων της περιοχής (αποχέτευση, έργα υποδομής, σχολεία πόλης, κοινωνικές δομές).

Το 2002 εξελέγη Δήμαρχος Παλλήνης.

Οι βασικές του επιτυχίες ήταν η ανάπτυξη της πόλης με την έγκριση ένταξης στο σχέδιο 3 περιοχών, η κατασκευή αναγκαίων υποδομών (Δημοτικό σχολείο, δύο πολιτιστικά κέντρα, αθλητικό κέντρο και η κοινωνική φροντίδα, ίδρυση και λειτουργία των Δημοτικών Ιατρείων).

Την περίοδο 2007-2011 ήταν μέλος των ΔΣ των ΚΕΔΚΕ και ΤΕΔΚΝΑ.

Αγωνίστηκε με όλες του τις δυνάμεις εναντίον του «Καλλικράτη», αναδεικνύοντας τις καταστροφικές συνέπειες που θα είχε για την Αυτοδιοίκηση. Παράλληλα κατέθεσε ως εκπρόσωπος του πολιτικού- αυτοδιοικητικού του χώρου συγκεκριμένες εναλλακτικές προτάσεις που θα μπορούσαν να μεταρρυθμίσουν ριζικά τους Δήμους. 

Από το 2010 συμμετέχει στην Επιτροπή των Περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που είναι το όργανο της Αυτοδιοίκησης στις Βρυξέλλες, μέλος της 12μελούς ελληνικής αντιπροσωπείας ως εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ.

Ως εισηγητής για το «δικαίωμα ασύλου» και για την «Ευρωπαϊκή ιθαγένεια», πρότεινε συγκεκριμένα μέτρα για το σοβαρό ζήτημα της μετανάστευσης και την κοινωνική διάσταση της ιθαγένειας. Ορίσθηκε αντιπρόεδρος της 11μελούς ειδικής επιτροπής του σώματος για την αναβάθμιση του εσωτερικού κανονισμού.



Ταυτόχρονα είναι Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Παλλήνης και συμμετέχει στην Γραμματεία του Τμήματος Αυτοδιοίκησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Συνέβαλε στην επεξεργασία των προγραμματικών προτάσεων του κόμματος για τους μετακαλλικρατικούς Δήμους και Περιφέρειες στην μεταμνημονιακή περίοδο στη οποία επιβάλλεται να μπούμε. 

Στα άρθρα του που έχουν δημοσιευτεί παρεμβαίνει αφενός σε ζητήματα ιστορίας, θεωρίας του κράτους και του ρόλου της αυτοδιοίκησης, αφετέρου στα συγκεκριμένα προβλήματα της Παλλήνης και της ανατολικής Αττικής.

Η συμμετοχή του στο ψηφοδέλτιο για την Περιφέρεια Αττικής «Δύναμη Ζωής» με επικεφαλής τη Ρένα Δούρου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ανατολικής Αττικής εκφράζει την επιθυμία του να συνεισφέρει στην ουσιαστική αναβάθμιση του ρόλου της παραμελημένης Περιφέρειας, σε θεσμό Κοινωνικής Αλληλεγγύης, δημοκρατικού προγραμματισμού-συμμετοχής και παραγωγικής ανασυγκρότησης, που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος μας.

e-mail: tgkotsopoulos@yahoo.gr

facebook: Γκοτσόπουλος Θεόδωρος




http://pa-pallini.blogspot.gr/

«Ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα τη μάνα που σας γέννησε»

”Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά. Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων, ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη, παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό. Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου… Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα τη μάνα που σας γέννησε.” Ζοζέ Σαραμάγκου 

“Αυτό το τραγούδι ηχεί στα αυτιά μου από τη στιγμή που διάβασα για το νομοσχέδιο που προωθεί το Υπουργείο Οικονομικών σχετικά με τη διαχείριση του αιγιαλού και των παραλιών της χώρας, με στόχο -πάντα- την επιχειρηματική ”ανάπτυξη” (!;!) και σίγουρα την ποιοτική υποβάθμιση της ζωής μας και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Οι ένθερμοι υποστηρικτές του τρίπτυχου πατρίς-θρησκεία-οικογένεια προχωρούν σε έναν απίστευτο βιασμό και ένα πρωτοφανές ξεπούλημα των ελληνικών ακτογραμμών σε ιδιωτικά συμφέροντα. Η πρόσβασή μας πια στις παραλίες θα είναι δύσκολη και οικονομικά ασύμφορη. Αυτό είναι όμως το λιγότερο μπροστά στην καταφανή καταστροφή του περιβάλλοντος, γεγονός εγκληματικό για τις επόμενες γενιές. Έχουμε σκεφτεί με τι εικόνες και επιρροές θα μεγαλώσουν τα παιδιά, τα οποία πια δε θα έχουν κανένα ουσιαστικό και αληθινό δεσμό με τη φύση; Έχουμε καταλάβει ότι η αποκοπή του ανθρώπου από αυτή έχει ως συνέπεια τη δημιουργία μεταλλαγμένων πνευματικά όντων ανίκανων να δεχτούν τις ευεργετικές, για τη φαντασία, τη δημιουργικότητα, το πνεύμα, την ψυχή, την Τέχνη, το ήθος, επιρροές του φυσικού περιβάλλοντος; Τη δημιουργία ανελεύθερων ανθρώπων που από τη μικρή ηλικία τους θα μαθαίνουν ότι ακόμα και η απόλαυση της φύσης αφορά τους έχοντες και κατέχοντες και ότι σε αυτή τη ζωή όλα πουλιούνται κι όλα αγοράζονται, αφού η μοναδική αξία είναι το κέρδος; Οι κυβερνώντες, βέβαια, αυτούς τους πολίτες θέλουν, γιατί μόνο με τέτοιους πολίτες μπορούν να στηρίξουν την εξουσία τους. Το ερώτημα είναι, εμείς αυτό το μέλλον ονειρευόμαστε για τον εαυτό μας και τα παιδιά μας; Αυτή την αγάπη έχουμε για τον τόπο μας; Διότι, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, όλοι αυτοί που μέχρι τώρα έχουν ξεπουλήσει κυριολεκτικά εργασιακά κι ανθρώπινα δικαιώματα, την Υγεία, την Παιδεία, αξίες, το φυσικό περιβάλλον, γιατί τάχα υπεραγαπούν αυτήν την πατρίδα και διακαώς θέλουν να τη σώσουν, μοιάζει με την αγάπη που έχει ο νταβατζής για την πουτάνα του που την ”αγαπά” όσο αυτή του φέρνει χρήμα! Αν μας ικανοποιεί αυτό, τότε:”Περάστε κόσμε…’‘ Βασιλική Μ-ίντζα

—

O Θάνατος του Παρά Θιν Αλός.

Θα υπήρχε ποτέ άνθρωπος που θα σκεφτόταν στη Γερμανία να τσιμεντώσει με γιγάντια ξενοδοχεία τον Μέλανα Δρυμό;
Θα υπήρχε ποτέ άνθρωπος που θα σκεφτόταν στις ΗΠΑ να τσιμεντώσει με γιγάντια ξενοδοχεία το Γκράν Κάνυον;
Καμία περίπτωση και πιθανότητα.
Ε,στην Ελλάδα,οι κυβερνώντες αποφάσισαν την καταστροφή του,μοναδικής παγκόσμιας ομορφιάς,αιγιαλού.
Νομιμοποιούν με σχέδιο νόμου ΚΑΘΕ τύπου μπάζωμα,τσιμέντωμα,χτίσιμο πάνω στην παραλία και καταργούν στην πράξη το ελεύθερο δικαίωμα πρόσβασης των κατοίκων αυτής της χώρας στη θάλασσα μας.
Με πρόσχημα την Ανάπτυξη.
Θα έρθει Ανάπτυξη καταστρέφοντας οριστικά το ελληνικό τοπίο;
Ας ρωτήσουμε τους Ισπανούς που το καναν δύο δεκαετίες πριν καταστρέφοντας οριστικά όλη την ακτογραμμή του Νότου τους,και που τώρα γκρεμίζουν μιας και οι μόνοι τουρίστες που τους απέμειναν είναι αυτοί του δίευρου.
Ας ρωτήσουμε και τους Ταυλανδούς που καταστρέφοντας όλη την ακτογραμμή τους καθώς και τα φυσικά φράγματα με τα κοράλλια καταστράφηκαν απ το Τσουνάμι αλλά και ΔΕΝ έχουν δικαίωμα σήμερα να πλησιάσουν ως λουόμενοι τις παραλίες τους.
Κέρδισαν τουλάχιστον οι Ταυλανδοί; Βεβαίως,έχουν το μεγαλύτερο ποσοστό τουριστικής παιδικής πορνείας στον πλανήτη και εργαζόμενους στα παραλιακά ξενοδοχεία για ψίχουλα.
Αυτό θέλουμε για ανάπτυξη;
Ποιος ηλίθιος Υπουργός Τουρισμού θα προτιμούσε 20 εκατομμύρια τουρίστες του δίφραγκου και όχι δέκα εκατομμυριούχους που θα έρθουν για το μοναδικό τοπίο και θα είναι απολύτως ευτυχείς να δέσουν το κότερο τους ακόμα και σ΄έναν βράχο για να χαρούν την απλότητα μιας ερημικής ελληνικής παραλίας;
Ναι,θα καταστρέψουν οριστικά το Τοπίο που χιλιάδες χρόνια σημαδεύει όσους ζουν εδώ.
Ναι,θα καταστρέψουν οριστικά το τουριστικό μέλλον της χώρας.
Δεν ξέρουν; Ξέρουν. Τότε γιατί;
Γιατί δεν τους νοιάζει να καταστρέψουν τα πάντα, τα καταστρέφουν ήδη.
Το μόνο που τους νοιάζει είναι να εξυπηρετήσουν, βραχυπρόθεσμα, μικρά και μεγάλα συμφέροντα.
Κοντόφθαλμοι άλλωστε δεν μπόρεσαν να δουν ποτέ την Ελλάδα σαν χώρα του μέλλοντος.
Δεν τους νοιάζει να την δουν.
Θα τους αφήσουμε;
Είναι η τελική μάχη γι αυτόν τον τόπο.
Αν τους αφήσουμε, είμαστε όλοι συνένοχοι.” Sofia Lampiki

—

Αλλά “χεστήκανε” κοινώς, όλοι εκείνοι οι πάμπολλοι Ελληναράδες ψηφορόφοι-πελάτες, που πηγαίνανε και συνεχίζουν να πηγαίνουν στην κάθε παραλία μόνο για να την χρησιμοποιήσουν, σαν την πόρνη που είπε και η Βασιλική παραπάνω, να της πετάξουν και όλα τα σκουπίδια τους και να την παρατήσουν για να πάνε την επόμενη μέρα σε… άλλη παραλία και ούτω κάθε εξής…  Περάστε κόσμε! Ναι. Ακριβώς. Όπως μου είχε πει και η Χρύσα Ρώπα: “Ας έρθουν να τα πάρουν όλα… Έτσι καταλαβαίνει ο Έλληνας. Δεν καταλαβαίνει αλλιώς”.

Crystalia Patouli 

 http://afigisizois.wordpress.com/2

Αναθεώρηση δημοκρατίας

Απόστολος Διαμαντής
To πιο σύνηθες «προοδευτικό» κλισέ είναι πλέον η αναθεώρηση του συντάγματος, η οποία σκορπά ρίγη συγκινήσεως σε Ποτάμι, Ελιά και ΝΔ ταυτόχρονα και κάνει όλους τους μεταμοντέρνους φιλελεύθερους της πλατείας να χοροπηδούν κυριολεκτικά.

Τι προτείνουν; Ένα μπουκέτο αναθεωρήσεων, που στην ουσία συνιστούν απορρυθμίσεις, ενός εξόχως δημοκρατικού άλλωστε ελληνικού συντάγματος. Αρχίζουν με τις εκλογές, τις οποίες, λένε, πρέπει να τις κάνουμε υποχρεωτικά ανά 4 έτη! Δεν φτάνει δηλαδή που έχουν καταργήσει ουσιαστικά το κοινοβούλιο, καθώς τα νομοσχέδια συντάσσονται από αλλοδαπούς στα αγγλικά και εν συνεχεία ψηφίζονται μέσα σε μια νύχτα αδιάβαστα, δεν φτάνει που έχει εκχωρηθεί πλήρως η διακυβέρνηση στους επόπτες της Γερμανίας στην Ελλάδα, δεν φτάνει που έχουν παραχωρήσει κάθε δημόσιο έλεγχο και κάθε πρόνοια στον πρώτο ιδιώτη τυχάρπαστο, τώρα έρχονται να απαγορεύσουν ακόμα και τις εκλογές! Δηλαδή, με λίγα λόγια, ο λαός δεν θα έχει δικαίωμα να ρίξει την κυβέρνηση που τον εξαπάτησε, πριν περάσουν 4 χρόνια ακριβώς! Και αυτό ονομάζεται προοδευτική αναθεώρηση, διότι έτσι εξυπηρετείται δήθεν η πολιτική σταθερότητα.

Ποια πολιτική σταθερότητα; Και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος είχε σταθερότητα, τι σημαίνει ο όρος; Κινδυνεύει η σταθερότητα ή μήπως κινδυνεύει το πολιτικό προσωπικό που κυβερνάει;. Απαράβατος όρος για το χρόνο διενέργειας των εκλογών δεν μπορεί να τεθεί, παρά μόνον με την έννοια που έχει ήδη τεθεί στο ισχύον σύνταγμα: ως ανώτατο χρονικό όριο. Φυσικά, υπάρχει ο αντίλογος ότι αν τεθεί το όριο των 4 ετών θα εμποδίζεται ο εκάστοτε πρωθυπουργός να κάνει κατάχρηση του δικαιώματος για πρόωρες εκλογές. Πλην όμως, ακόμη και αυτό το δικαίωμα είναι λογικό: ποιος μπορεί να εμποδίσει έναν πρωθυπουργό να προκαλέσει εκλογές; Τι σημαίνει λοιπόν εκλογές κάθε 4 χρόνια; Ότι δεν δίνω λογαριασμό σε κανέναν έτσι και αρπάξω την εξουσία- αυτό σημαίνει.

Δεύτερη εξυπνάδα των περιπατητών του Κολωνακίου είναι η μείωση των βουλευτών από 300 σε 200! Αυτό θεωρείται το άπαν του προοδευτισμού. Πρώτον λέει, διότι μειώνονται τα έξοδα! Και δεύτερον διότι μειώνεται το ρουσφέτι! Έχω να προτείνω μια καλύτερη λύση. Γιατί δεν τους κάνουμε 100; Ή καλύτερα γιατί δεν αφήνουμε μόνον ένα από κάθε κόμμα, εφόσον μάλιστα όποιος καταψηφίζει διαγράφεται από τον αρχηγό του κόμματος; Τι χρειάζονται οι βουλευτές; Για φασαρία; Ή για να κάνει σχόλια η Πιπιλή; Νομίζω πρέπει όλα αυτά να εκσυγχρονιστούν, οι βουλευτές να πάνε στους 7 και να ησυχάσουμε εντελώς, από όλους αυτούς τους άχρηστους.

Εν συντομία, μας λένε το εξής: θα απαγορευθούν οι εκλογές για 4 χρόνια και θα μειωθούν και οι βουλευτές, έτσι ώστε να μην μπορεί κανένας στο εξής να καταψηφίζει και να απειλεί την κυβέρνηση. Όσο λιγότεροι Κασσήδες, τόσο καλύτερα.

Φυσικά πρόκειται για αστειότητες. Ουσιαστικά συρρικνώνουν και άλλο τη δημοκρατία, που ως αντιπροσωπευτική είναι ούτως ή άλλως δήθεν δημοκρατία, εφόσον ο αντιπρόσωπος δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Αυτό που απαιτείται δεν είναι η μείωση των βουλευτών και η απαγόρευση των πρόωρων εκλογών, αλλά η ανάκτηση της πολιτικής κυριαρχίας στο εσωτερικό, η εκδίωξη της τρόϊκα, η ανάδειξη μιας νέας ανεξάρτητης ελληνικής κυβέρνησης, η οποία πρωτίστως θα δίνει λογαριασμό στο λαό και όχι στο ΤΧΣ και η τόνωση της συμμετοχής του λαού και των οργανώσεών του στα κοινά.

Τα υπόλοιπα είναι ένα ακόμη βήμα προς την τυπική κατάργηση του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα, που έχει μετατραπεί ήδη, εξ’ αιτίας της υπαγωγής του στον πλήρη δημοσιονομικό και πολιτικό έλεγχο της Γερμανίας, σε κράτος μειωμένης εθνικής κυριαρχίας. 

http://tvxs.gr/