Ταξίδι στο χρόνο

Στα χρόνια αυτά, κατά τα οποία τη χώρα έχουν κυβερνήσει σχεδόν όλοι όσοι έκαναν τις επιλογές που έφεραν τη χώρα σε αποσύνθεση σε συνεργασία με τους εκπροσώπους της τρόικα, το κυβερνητικό έργο δεν μπορεί να μετρηθεί σε πραγματικό χρόνο. Και δεν μπορεί γιατί και μόνο τα νομοθετήματα που ψηφίστηκαν σε αυτή βουλή και με αυτόν τον (πέρα από τα όρια της δημοκρατίας) τρόπο, θα μας πάρει καιρό να τα δούμε να εφαρμόζονται μπροστά στα μάτια μας.

Ως θαυμαστής της βρετανικής κουλτούρας δεν θα μπορούσα να κρύψω την συμπάθειά μου στον Doctor Who, επειδή είναι ένας ήρωας που μπορεί να σε βάλει να “ταξιδέψεις” στο χρόνο, με βάση τα δεδομένα που η σύγχρονη γνώση σου προσφέρει. Για μένα, όποιος ονειρεύεται, χρονοταξιδιώτης είναι, αλλά αυτή ίσως είναι μια καλή συζήτηση για κάποια άλλη φορά.

Μπορεί λοιπόν, το ταξίδι στο χρόνο να είναι μία έννοια αρεστή σε ονειροπόλους και λοιπούς “τεμπέληδες” αυτού του κόσμου, το “ταξίδι” στην επιβολή του μνημονίου όμως το ζούμε κάθε ημέρα, και τα επόμενα χρόνια θα το ζούμε ακόμα πιο έντονα. Πολύ απλά, γιατί οι πολιτικές που θα εφαρμοστούν θα διαγράψουν σε μεγάλο βαθμό το μέλλον της κοινωνίας μας.

Αν επιχειρήσουμε να ρίξουμε μια ματιά στην εικόνα που θα έχει η χώρα τα επόμενα χρόνια, μαζί θα περάσουμε από δημόσια νοσοκομεία στα οποία ο κόσμος κάνει ουρά στο ταμείο για να καταβάλει εισιτήριο, ως επί το πλείστον ανασφάλιστοι, αφού πλέον οι ασφαλισμένοι θα έχουν ανακαλύψει το συμφέρον τους στην ιδιωτική υγεία, που θα δουλεύει ρολόι.

Θα περάσουμε μια βόλτα από δημόσια σχολεία και πανεπιστήμια που θα λειτουργούν με χορηγούς, ακολουθώντας συγκεκριμένα προγράμματα εγκεκριμένα από τις εταιρείες που τα χρηματοδοτούν. Τα ιδιωτικά σχολεία ήδη θα είναι η μόνη λύση για όποιον γονιό σέβεται το παιδί του και καταφέρνει να κάνει το σκατό του παξιμάδι για μια αξιοπρεπή Παιδεία.

Μετά μπορούμε να ρίξουμε μια ματιά στα τα τεχνικά έργα που θα έχουν αναλάβει οι εθνικοί μας εργολάβοι, μόνο που αυτή τη φορά δεν θα είναι μόνοι. Όλο και κάποιος Καταρινός, κάποιοι Κινέζοι, κάποιος τρελός Ρώσος μεγιστάνας θα έχει καταφέρει να “χωθεί” στο έργο. Παράλληλα με την αγορά ενός κομματιού της ηλεκτρικής ενέργειας, ενός οικοπέδου άντλησης υδρογονανθράκων ή κάποιου νησιού.

Ύστερα, δεν έχουμε παρά να κάνουμε ένα πέρασμα από τους χώρους εργασίας. Εκεί που το οκτάωρο αποτελεί παρελθόν από χρόνια και η “ευελφάλια” της Διαμαντοπούλου θα έχει γεμίσει τον κόσμο με Ανάπτυξη.

Δεκάωρα σπαστά, οχτάωρα δηλωμένα σαν τετράωρα, πληρωμή με κουπόνια για το σούπερ μάρκετ, για μεγάλα εμπορικά, για ηλεκτρικό ρεύμα ή για παροχή νερού. Η ασφάλιση θα είναι ένα πρόβλημα του εργαζόμενου, και ως τέτοιο θα πρέπει να το αντιμετωπίσει μόνος του. Χωρίς να βαραίνει την επιχείρηση μια τέτοια ευθύνη.

Όλα όσα οι νόμοι των μνημονίων προβλέπουν, έχουν ψηφιστεί για να εφαρμοστούν.

Αστυνομία σε κάθε γωνία, μη επανδρωμένα αεροσκάφη που θα επιβλέπουν και θα επιβάλλουν την τάξη στην κίνηση των δρόμων, στις πλατείες και στις διαδηλώσεις.

Χρεωμένοι που θα κυκλοφορούν με ηλεκτρονικά βραχιολάκια στο χέρι, σαν, εναλλακτική της φυλακής, τιμωρία για την μη καταβολή των οφειλών τους.

Φυλακές χωρίς δικαίωμα αδειών, ιατρικής περίθαλψης, αξιοπρεπούς διαβίωσης και με καθαρά τιμωρητικό χαρακτήρα. Φυλακές χωρίς ουσιαστικό δικαίωμα επανένταξης στην κοινωνία.

Σπίτια σε πόλεις και χωριά χωρίς το δικαίωμα καλλιέργειας αγαθών, που βάση νόμου θα πρέπει να λαμβάνουν πλέον έγκριση από το κράτος.

Τροφές μεταλλαγμένες και νερό σε μπουκάλες σε ράφια σούπερ μάρκετ και μικρές αγορές.

Ηλεκτρική ενέργεια, δίκτυα τηλεπικοινωνιών, δίκτυα παροχής νερού, όλα πλέον ιδιοκτησίες ιδιωτικών επιχειρήσεων, που με άνεση θα ανεβοκατεβάζουν τις τιμές και χωρίς καμία υποχρέωση για κοινωνική πολιτική.

Μπορώ να συνεχίσω για ώρες ατελείωτες το ταξίδι μου στο χρόνο, όμως υπάρχει κίνδυνος να μείνω εκεί. Και να αποδεχτώ πως ζούμε παγιδευμένοι σε ένα μέλλον αδιόρατο, αδιαπέραστο, σκοτεινό και έτοιμο να μας κατασπαράξει.

Όμως, όσο δυσοίωνο και εάν είναι αυτό το μέλλον, δεν ζούμε ήδη εκεί. Ζούμε στο παρόν.

Και το παρόν είναι ακόμα στα χέρια μας. Όσο προδιαγεγραμμένα και αν είναι τα πράγματα, η δική μας συμβολή ή απουσία είναι που θα τα πραγματώσει.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς επιστήμονας ή φαντασιόπληκτος για να φανταστεί την εικόνα της Ελλάδας, αλλά και του κόσμου, στις επόμενες δεκαετίες. Φτάνει να ρίξει μια ματιά στις αποφάσεις που έχει πάρει η κυρίαρχη ομάδα που κυβερνάει τη χώρα.

Ούτε χρειάζεται να είναι κανένας διδάκτωρ της Αριστεράς για να καταλάβει πως η μόνη άμυνα που μπορεί να στηθεί απέναντι από όλα τα παραπάνω θα πρέπει να πηγάζει από τα σωθικά της κοινωνίας και να επικεντρώνεται στον άνθρωπο και το κοινωνικό σύνολο.

Όσοι άνθρωποι ήρθαν στη γη, όσοι άνθρωποι γεννήθηκαν πριν από εμάς, έμελλε κάτι να βρουν. Σε κάποια κατάσταση ο πλανήτης να είναι. Η Ιστορία, η εξέλιξη. Εμείς έμελλε να βρούμε έναν κόσμο γραμμένο. Και δη, ξεγραμμένο.

Δεν ξέρω τι αίσθηση είχε ο προλετάριος του Μεσαίωνα, ή τι σκεφτόταν ο δούλος της Αρχαίας Ελλάδας, αλλά πάντα ο κόσμος προχωρούσε.

Όση δύναμη και να συγκέντρωναν οι λίγοι, πάντα οι πολλοί έβρισκαν τον τρόπο να την αναχαιτίσουν. Και να συνεχίζουν να εξελίσσονται.

Το επίπεδο της τεχνολογίας και της επιστημονικής γνώσης σήμερα, δεν επιτρέπει να οπισθοδρομήσουμε σε εποχές που αυτά τα κατείχαν οι λίγοι και ισχυροί.

Δικαιούμαστε να μη ζήσουμε ξανά μια ζωή είλωτα και αλυσοδεμένου, και αυτό είναι ένα ταξίδι στο χρόνο που δεν πρέπει να κάνουμε.

 
Rebeliskos
 

Την καταδίκη τεσσάρων μεγαλοβιομηχάνων πρότεινε ο εισαγγελέας για τη ρύπανση του Ασωπού

Του Θοδωρή Παναγιωτίδη

Οργή, τρόμο και έντονα ερωτηματικά προκαλεί η πολυετής ρύπανση του Ασωπού με τοξικά και βιομηχανικά απόβλητα. Σε προηγούμενα δημοσιεύματα, το HOT DOC προχώρησε σε αποκαλύψεις σχετικά με τα πορίσματα των ειδικών επιστημόνων και των επιθεωρητών περιβάλλοντος που αφορούσαν την ανεξέλεγκτη ρύπανση του Ασωπού από τις βιομηχανίες της περιοχής που επί σειρά ετών επιβαρύνουν την ατμόσφαιρα, την γη και τον υδροφόρο ορίζοντα με τοξικά, βιομηχανικά απόβλητα που περιέχουν βαρέα μέταλλα και τιμές παγκοσμίου ρεκόρ (με δεύτερη στο παρελθόν την Ινδία) στο άκρως καρκινογόνο εξασθενές χρώμιο και το οποίο αποδεδειγμένα σκορπά τον θάνατο στους κατοίκους της περιοχής.

Η έρευνα του τεύχους 54 της δημοσιογραφικής ομάδας του HOT DOC  παρουσιάστηκε μάλιστα και στη δίκη που έγινε στην Θήβα με κατηγορούμενους 15 βιομηχανίες και μηνυτές τους κατοίκους των Οινοφύτων και του Ωρωπού. Όπως πληροφορηθήκαμε, η μόνη …ένσταση επί όσων αναφέρονταν στο δημοσίευμα, από πλευράς των συνηγόρων υπεράσπισης ήταν ότι αναφερόμασταν σε αναβολές που είχαν γίνει σε δικασίμους ενώ έπρεπε να τις αποκαλούμε συνεδριάσεις…

Επί των στοιχείων βέβαια ουδεμία αντίρρηση ειπώθηκε, ενώ κλήθηκε η έδρα από τους συνηγόρους υπεράσπισης να μην επηρεάζεται από δημοσιεύματα… Βεβαίως, τα δημοσιεύματα αυτά δεν ήταν κάτι λιγότερο από παράθεση αποδείξεων, ντοκουμέντων και γεγονότων, όπως αυτά έχουν στοιχειοθετηθεί από τις αρμόδιες Αρχές και τους ειδικούς επιθεωρητές περιβάλλοντος, αλλά και από την Ιατρική Αθηνών για τους τραγικούς αριθμούς θνησιμότητας, εξαιτίας άμεσα συνυφασμένων με το εξασθενές χρώμιο καρκίνων και παιδικής νοσηρότητας, που εμφανίζει η περιοχή.

Για την ιστορία, βιομήχανος της περιοχής που αντιμετωπίζει όπως και οι υπόλοιποι συγκατηγορούμενοί του βαρύτατες κατηγορίες για υποβάθμιση περιβάλλοντος και πρόκληση βαρέων σωματικών βλαβών ακόμα και θανάτων, είχε πρόσφατα προχωρήσει στη δωρεά ενός πανάκριβου πιάνου στο δημοτικό σχολείο των Οινοφύτων. Η απάντηση που έλαβε τότε από τον σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων ήταν πως αν συνεχιστεί η δραστηριότητα των βιομηχάνων με τον τρόπο που γίνεται τα τελευταία 40 χρόνια, στο τέλος δεν θα μείνουν παιδιά στο χωριό …για να παίζουν πιάνο…

Η έρευνα του HOT DOC και το χρονικό του Ασωπού

Η ιστορία του Ασωπού ξεκινάει από την περίοδο της Χούντας, όπου με νόμο του 1969 έδωσε στην βιομηχανική ζώνη Οινοφύτων που δημιούργησε την άδεια να απορρίπτονται χημικά-τοξικά απόβλητα των βιομηχανιών στον ποταμό Ασωπό.

Βεβαίως μέχρι και σήμερα ουδέποτε ελέγχθηκαν σοβαρά οι βιομηχανίες εάν τηρούν τον νόμο ή ουδέποτε μέχρι τώρα τους …επιβλήθηκε. Από την Ασωπία Βοιωτίας μέχρι και τον Ωρωπό εκτείνεται (από υδρολογικές έρευνες που έχουν γίνει) μία ενιαία υπόγεια λίμνη μεγέθους σχεδόν Ευβοϊκού Κόλπου, η όποια  από την ΕΤΒΑ τα τέλη ΄60 αρχές ΄70 είχε χαρακτηριστεί ως στρατηγικό απόθεμα πόσιμου νερού για την υδροδότηση της Αττικής.

Η περιοχή ολόκληρη από την Θήβα μέχρι και τον Ωρωπό βρίθει γεωτρήσεων και για υδροδότηση κατοικιών και για υδροδότηση βιομηχανιών αλλά και για άρδευση των καλλιεργειών. Τραγική λεπτομέρεια: Το πλήθος των προϊόντων της περιοχής αφορούν καρότα, πατάτες και κρεμμύδια που ως βολβοί αποτελούν το πλέον επικίνδυνο προϊόν για απορροφητικότητα βαρέων μετάλλων και άρα εξασθενούς χρωμίου με κύριο προϊόν επικινδυνότητας και δυνατότητας σε απορροφητικότητα βαρέων μετάλλων το καρότο (στις ΗΠΑ χρησιμοποιούν τις καλλιέργειες καρότου για την αποκάθαρση γαιών από βαρέα μέταλλα και στη συνέχεια απορρίπτουν το προϊόν), ενώ τα αποτελέσματα σχετικής μελέτης του Πανεπιστημίου Αθηνών για τα προϊόντα αυτά που δέχονται τις τιμές βαρέων μετάλλων με τον τρόπο που τα δέχονται τα προϊόντα της περιοχής είναι αποκαρδιωτικά.

Ο ιερέας των Οινοφύτων πατήρ Γιάννης Οικονομίδης έχει κάνει μία μελέτη θνησιμότητας από τα αρχεία ταφής του χωριού του και σε συνδυασμό με μελέτη της παιδικής νοσηρότητας στην περιοχή αλλά και της μελέτης θνησιμότητας που τελέστηκε υπό την αιγίδα της Ιατρικής Σχολής Αθηνών και της καθηγήτριας Αθηνάς Λινού αποδεικνύεται η εκτίναξη κρουσμάτων καρκίνου και παιδικών ασθενειών που βρίσκονται σε άμεση συνάρτηση και γενεσιουργό αιτία με το εξασθενές χρώμιο και τα άλλα επικίνδυνα βαρέα μέταλλα που έχουν τρεις τρόπους να διεισδύουν στο ανθρώπινο σώμα και να προκαλούν σοβαρούς και αμετάβλητους κυτταρικούς εκφυλισμούς. Ο πρώτος τρόπος είναι μέσω της αναπνευστικής οδού, ο άλλος μέσω της πόσης και ο τρίτος με την επιδερμική επαφή κατά το πλύσιμο, άρα δεν υπάρχει τρόπος προφύλαξης από το κοινό παρά μόνο μέσω καθολικής και σοβαρής αντιμετώπισης του προβλήματος στη ρίζα του.

Το εξασθενές χρώμιο επιτίθεται κατευθείαν στο DNA του θύματος και ενσωματώνεται σε αυτό και δημιουργεί έναν νέο κρίκο εκφυλισμένων κυττάρων στην γενετική άλυσο που σαν άμεσο αποτέλεσμα έχει την πρόκληση τερατογενέσεων και καρκίνων με συνηθέστερες μορφές αυτές της λευχαιμίας, του καρκίνου στομάχου, ύπατος, παγκρέατος, πνεύμονα, νεφροπαθειών κλπ. που αποτελούν κατά τραγική «σύμπτωση» και τις κύριες αιτίες θανάτου στην ευρύτερη περιοχή.

Ενδεικτικά, τα τελευταία χρόνια της εκτίναξης της βιομηχανικής δραστηριότητας στην περιοχή, οι θάνατοι από καρκίνο έχουν αυξηθεί κατά 500% και μάλιστα για μορφές καρκίνου που ενώ υπό κανονικές συνθήκες εμφανίζουν μία συχνότητα του ενός ανθρώπου κάθε 10.000, στην περιοχή να αντιστοιχεί στο απίστευτό 1-5!

Σύμφωνα με την μελέτη του Πατέρα Ιωάννη από τα αρχεία ταφής των Οινοφύτων προέκυψε μία αύξηση της τάξεως του 40% έως και το 2005, ενώ σύμφωνα με την μελέτη Λινού στους 474 θανάτους της δεκαετίας 1999-2009, πολύ πάνω από το 90% η αιτία θανάτου ήταν καρκίνος και μάλιστα σε μορφές καρκίνου που είχαν άμεση σχέση με το εξασθενές χρώμιο.

Στην περιοχή των Οινοφύτων που αποτελεί ίσως και την μεγαλύτερη βιομηχανική περιοχή της χώρας μέχρι και τα όρια της Θήβας, εδράζονται περίπου1.000 βιομηχανίες με περίπου 100-150 από αυτές να είναι υπεύθυνες για το πρόβλημα και αφορά κατά προτεραιότητα και βαθμό τοξίνωσης του υδροφόρου ορίζοντα από βιομηχανίες εκείνες που δραστηριοποιούνται στον τομέα του μετάλλου, χάλυβα, αλουμινίου κλπ. τις εταιρείες που παράγουν χρώματα, χρωστικές κλπ. και τα μεγάλα τυπογραφεία που χρησιμοποιούν μελάνια.

Μετά τις διαδοχικές αποκαλύψεις για το «toxic river» του Ασωπού, οι κάτοικοι των Ωρωπού και των Οινοφύτων στράφηκαν με όλα τα στοιχεία που είχαν στη διάθεσή τους στην Επιτροπή Περιβάλλοντος του Ευρωκοινοβουλίου η οποία εξέτασε διεξοδικά τα στοιχεία και κατέληξε σε καταδίκη του ελληνικού δημοσίου ως προς την τακτική του γύρω από το ζήτημα του Ασωπού, διαβεβαίωσε πως το θέμα προχωράει και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ενώ ταυτόχρονα ηΕπιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης καταδίκασε την χώρα μας για παραβάσεις σε βάρος του στοιχειώδους δικαιώματος των πολιτών της στην …υγεία το 2013. Μέχρι και σήμερα εκκρεμεί η συμμόρφωση της χώρας μας...

Πλέον, οι κάτοικοι των Οινοφύτων συνδέθηκαν με το δίκτυο το Μόρνου για πόσιμο νερό και του Ωρωπού με την γεώτρηση της Μαυροσουβάλας, ωστόσο η ρύπανση που δέχονται από τους υπόλοιπους παράγοντες παραμένει σε υψηλά επίπεδα. Μάλιστα, κάτοικοι της περιοχής καταγγέλλουν και μία περίεργη συμπεριφορά από την ΕΥΔΑΠ που αφήνει να ρέουν τόνοι καθαρού νερού στον Ασωπό, σε μία λογική αραίωσης της ρύπανσης που έχει υποστεί ο ποταμός και άρα των τιμών που εμφανίζει, όταν αυτό το νερό θα μπορούσε να παρέχεται για παράδειγμα στις καλλιέργειες αντί να …ξεπλένει τις αμαρτίες των βιομηχάνων.

200.000 κάτοικοι έναντι 15 Βιομηχάνων και όμως ο αγώνας άνισος

Με δεδομένη την ύπαρξη εξασθενούς χρωμίου και άλλων επικίνδυνων για την υγεία βαρέων μετάλλων στα ύδατα της περιοχής και την ανεξέλεγκτη και ασταμάτητη τοξίνωση και ρύπανση των υδάτων από τις βιομηχανίες της περιοχής, η Ομοσπονδία κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά το 2009 με αφορμή το πόρισμα των επιθεωρητών περιβάλλοντος του 2007, για να εξευρεθούν και να τιμωρηθούν όσοι βιομήχανοι είναι υπεύθυνοι για τη ρύπανση και τους θανάτους και τις αρρώστιες που αυτή προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί.

Η εκδίκαση της υπόθεσης άρχισε τον Οκτώβριο του 2012, ανεβλήθη επανειλημμένα, συνέχισε το 2013 και είναι προγραμματισμένα να εκδικαστεί εκ νέου στις 4 Ιουνίου 2014. Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της καθυστέρησης …είναι η 19η φορά…

Το κατηγορητήριο περιελάμβανε 15 βιομήχανους. Συγκεκριμένα, πρόκειται για τις εταιρείες: EUROPA PROFIL ΑΛΟΥΜΙΝΙΟ Α.Β.Ε., ALUMINCO A.E., I.C.R. ΙΩΑΝΝΟΥ ΑΒΕΕ, ΠΡΟΤΑΛ ΑΒΕΕ, ΓΑΛΒΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΒΕΕ, BERLING ABEE, VIOMETALE ΑΒΕΕ, ΕΛΒΑΛ Α.Ε., Μ.Ι. ΜΑΪΛΗΣ ΑΕΒΕ, ΒΑΦΙΚΗ Α.Ε., ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΕΤΡ. ΣΤΕΡΓΙΟΥ, PROFILCO AE, ΜΑΣΤΕΡΣΟΛ, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ (ΕΑΒ) Α.Ε., BLK ΒΙΟΜ. ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ Α.Ε.

Το «μπέρδεμα» των αγωγών

Σύμφωνα πάντα με το σχετικό δημοσίευμα του HOT DOC, στις αρχές του 2010 οι επιθεωρητές περιβάλλοντος, οι οποίοι αποδεκατίστηκαν από την Πολιτεία και έφτασαν να είναι μόλις 20 για ολόκληρη την Επικράτεια,  προχώρησαν σε αιφνιδιαστικούς δειγματοληπτικούς ελέγχους των αποβλήτων της ΕΑΒ. Η ΕΑΒ, σύμφωνα με πληροφορίες, διαθέτει δύο αγωγούς επεξεργασίας αποβλήτων, ο ένας είναι βιομηχανικών αποβλήτων και ο άλλος λυμάτων του προσωπικού. Στην πρώτη περίπτωση τα απόβλητα διαχέονται σε μία στέρνα όπου με την παροχή νερού αραιώνονται σε μεγάλο βαθμό και όταν αυτή η δεξαμενή υπερχειλίζει, αδειάζει στον Ασωπό.

Όμως αυτή την φορά οι επιθεωρητές αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν δειγματοληπτικό έλεγχο στον αγωγό μέσω του οποίου μεταφέρονταν τα «ανθρώπινα» λύματα και εκεί έκπληκτοι ανακάλυψαν πολύ υψηλές τιμές σε εξασθενές χρώμιο που σε καμία περίπτωση, σύμφωνα με τους ειδικούς, δεν θα μπορούσαν να προέρχονταν από άνθρωπο παρά μόνο από βιομηχανική χρήση. Οι ειδικοί λοιπόν κατέληξαν σύντομα στο συμπέρασμα πως θέλοντας η επιχείρηση να δείξει λιγότερη χρήση νερού για βιομηχανικούς σκοπούς έριξε μέρος των αποβλήτων της στον αγωγό των ανθρωπίνων λυμάτων.

Οι δικαιολογίες της διοίκησης, σύμφωνα πάντα με τους ειδικούς, ήταν τόσο εξωφρενικές όσο και εξωπραγματικές αφού προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, επικαλούμενοι λίγο ή πολύ ότι ο κάθε εργαζόμενος κατανάλωνε 500 λίτρα νερού ημερησίως! Αυτή ήταν η δικαιολογία για τον όγκο των υδάτων που έβγαιναν από τον αγωγό αυτό, γιατί σε ό,τι αφορά το εξασθενές χρώμιο ούτε λόγος…

Όπως και να έχει, οι επιθεωρητές κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η ΕΑΒ μολύνει την περιοχή και παρά τις πιέσεις που δέχτηκαν από το Υπουργείο Άμυνας επί του διδύμου Βενιζέλου-Μπεγλίτη προχώρησαν τελικά στην επιβολή προστίμου.

Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες του HOT DOC, το ΣτΕ κάλεσε τους επιθεωρητές περιβάλλοντος και για να αποφύγουν μία απόφαση «λουκέτου» της ΕΑΒ που θα καταδίκαζε την εθνική αμυντική βιομηχανία και θα εξέθετε σε σοβαρούς κινδύνους την Πολεμική Αεροπορία και άρα την εθνική ασφάλεια, συμφώνησαν να υποβάλουν μία έκθεση με μέτρα που έπρεπε να λάβει η ΕΑΒ και να της επιβληθεί πρόστιμο.

Τα μέτρα σε έναν βαθμό ελήφθησαν αλλά λόγω του ότι ουδείς είχε την πολιτική βούληση να επανελεγχθούν οι αγωγοί από τότε κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος και για το εάν η βιομηχανία επιμένει να ρυπαίνει.

Ο «κρυφός» αγωγός και τα θαμμένο «μυστικό»  

Στα τέλη του 2010 οι επιθεωρητές περιβάλλοντος προχώρησαν σε δειγματοληπτικούς ελέγχους στον Αγωγό ομβρίων Μαΐλη (ονομάζεται έτσι γιατί διέρχεται από το οικόπεδο Μαΐλη). Στην εκβολή του αγωγού στον ποταμό Ασωπό βρέθηκαν εξαιρετικά υψηλές τιμές εξασθενούς χρωμίου. Αρχικά έγινε έρευνα στην Βιομηχανία Μαΐλη, όμως δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί η παρουσία του εξασθενούς χρωμίου, αφού η επιχείρηση χρησιμοποιούσε μόλυβδο και όχι χρώμιο.

Οι επιθεωρητές ακολούθησαν την διαδρομή του αγωγού και κατέληξαν στην PEPSICO όπου οι τιμές του εξασθενούς χρωμίου εμφανίζονταν ακόμα πιο αυξημένες. Η παρουσία του συγκεκριμένου χημικού ευρήματος ωστόσο δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί από τα απόβλητα της εν λόγω βιομηχανίας αφού πρόκειται για βαρέα μέταλλα.

Κατά τη διάρκεια της έρευνας των επιθεωρητών, ανακάλυψαν έναν δεύτερο αγωγό και ακολουθώντας την πορεία του έφτασαν ουσιαστικά έξω από την περίφραξη της χαλυβουργικής ΕΛΒΑΛ. Τότε οι επιθεωρητές αποφάσισαν σε συνεργασία με το ΙΓΜΕ να ανοίξουν γεωτρήσεις σε διπλανό σημείο με την βιομηχανία που συνόρευε με την εταιρεία ΑΡΜΟΣ, η οποία κατασκεύαζε τσιμεντοσωλήνες και η οποία, επίσης σύμφωνα με τους ειδικούς, δεν μπορούσε να δικαιολογήσει την παρουσία τόσο υψηλών τιμών εξασθενούς χρωμίου, που θα μπορούσε να προέρχεται μόνο από απόβλητα μεταλλευμάτων. Οι γεωτρήσεις στο σημείο εξήγαγαν εξωφρενικά και άνευ προηγουμένου ευρήματα της τάξεως των 5.500-6.000 μικρογραμμαρίων εξασθενούς χρωμίου το λίτρο.

Από εκεί και μετά ξεκίνησε ένας τεράστιος αγώνας των επιθεωρητών περιβάλλοντος οι οποίοι πλήρωναν από την τσέπη τους, τους ελέγχους αυτούς με εξαίρεση ένα ελάχιστο κονδύλι 1.200 ευρώ για το ΙΓΜΕ που συμμετείχε των ερευνών και με την βοήθεια της αντιπεριφέρειας Βοιωτίας. Σε κάποιες μετρήσεις που ακολούθησαν, εντός του γηπέδου της ΕΛΒΑΛ πλέον εμφανίστηκαν χαμηλές τιμές, κάνοντας έτσι τους ειδικούς να πιστεύουν ότι από την εταιρεία έριχναν νερό για να αραιώσουν τις υφιστάμενες τιμές.

Από την εταιρεία προσλήφθηκαν Γερμανοί ειδικοί όμως εκείνοι έβγαλαν χαμηλές  τιμές όπως και το ΙΓΜΕ, εντός τουλάχιστον του γηπέδου της ΕΛΒΑΛ, ωστόσο αμφισβητούσαν την διαδικασία που ακολούθησαν οι δεύτεροι.  Όταν ζητήθηκε από τους επιθεωρητές να εγκριθεί ένα κονδύλι της τάξης των 19.000 ευρώ για δοθεί στο ΙΓΜΕ για περαιτέρω ελέγχους και γεωτρήσεις περιμετρικά των εγκαταστάσεων της ΕΛΒΑΛ, ώστε να εντοπιστεί η εστία της ρύπανσης, η απάντηση δεν δόθηκε ποτέ και στο τέλος ήταν αρνητική με την δικαιολογία της κατάτμησης του έργου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα πάντα με πληροφορίες του HOT DOC το έργο αυτό υπό κανονικές συνθήκες θα κοστολογούταν 400.000-500.000 ευρώ, όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση το ΙΓΜΕ δέχτηκε να χρησιμοποιήσει ό,τι υλικά είχε στη διάθεση του και να χρησιμοποιηθεί ακόμα και γεωτρύπανο φίλου του φίλου και πάει λέγοντας για να πέσει το κόστος σε σημείο τέτοιο που θα μπορούσε το Κράτος να δεχθεί να χρηματοδοτήσει.

Σαν μάννα εξ ουρανού για τους επιθεωρητές περιβάλλοντος ήρθε πρόσφατα το πρόγραμμα «Life» της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδος που είχε αναλάβει να διεκπεραιώσει το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το οποίο είχε λάβει χρηματοδότηση. Οι περαιτέρω έλεγχοι στην περιοχή των Οινοφύτων και του Ασωπού και οι περαιτέρω γεωτρήσεις που χρειάζονταν, κατέστη δυνατόν να ενταχθούν στο πρόγραμμα και τα αποτελέσματα για το συγκεκριμένο σημείο έγραψαν ιστορία, αφού για πρώτη φορά στα χρονικά της ανθρωπότητας και της παγκόσμιας πραγματικότητας εντοπίστηκαν σε δύο γεωτρήσεις περιμετρικά της ΕΛΒΑΛ και με την ονομασία ΙΝΟ 5 και ΙΝΟ 6 πάνω από 10.000 μικρογραμμάρια εξασθενούς χρωμίου το λίτρο τιμή χωρίς προηγούμενο με αμέσως επόμενη μία παλιότερη μέτρηση στην Ινδία…

Μεταξύ άλλων βρέθηκαν πολύ υψηλές τιμές και σε άλλα επικίνδυνα βαρέα μέταλλα όπως Νικέλιο, Κάδμιο, Αντιμώνιο και οργανοχλωριομένες ενώσεις, οι οποίες μάλιστα θεωρούνται ακόμα πιο επικίνδυνες και ύποπτες για πρόκληση καρκινογενέσεων.

Το πόρισμα του ΕΜΠ όπως και του ΙΓΜΕ ήταν καταπέλτης, ενώ εκτίμηση των ειδικών είναι πως στο σημείο για να εμφανίζονται τέτοιου μεγέθους τιμές πιθανόν είτε κοντά να βρίσκονται θαμμένα στερεά απόβλητα, είτε να υπάρχει αγωγός απευθείας από εγκαταστάσεις που αποβάλλονται υγρά βιομηχανικά, τοξικά απόβλητα, είτε να υφίσταται συνδυασμός και των δύο παραγόντων.

Από την πλευρά της ΕΛΒΑΛ, εκπρόσωπος της εταιρείας ανέφερε στο HOT DOC, πως πιθανότερο είναι να πρόκειται για θαμμένα στερεά απόβλητα κάπου κοντά, αρνούνται κατηγορηματικά όμως την πιθανότητα τα απόβλητα αυτά να είναι της εταιρείας, να είναι θαμμένα εντός του οικοπέδου τους και επισημαίνουν πως έχουν δαπανήσει 50 εκατ. ευρώ για το αγωγό τους που βγάζει υγρά απόβλητα στον Ασωπό ώστε να εξουδετερώνει σε μεγάλο βαθμό την τοξικότητά τους και τα αντίστοιχα μέτρα τα έχουν πάρει για όλες τις μορφές αποβλήτων τους (αέρα, υγρά, στερεά). Επίσης, από την εταιρεία δηλώνουν συνεργάσιμοι και θορυβημένοι το ίδιο όπως και οι διπλανές εταιρείες και ανυπομονούν το ίδιο και εκείνοι να ανακαλυφθεί η εστία της ρύπανσης.

Όπως έχει αναφερθεί και στο τεύχος 54 του HOT DOC, δεν μένει λοιπόν παρά το Κράτος να βγάλει από την …αγωνία τους πάντες και να κάνει ό,τι είναι απαραίτητο ώστε να ανακαλυφθεί τόσο η εστία της ρύπανσης όσο και ο ρυπαντής.

Οι εξελίξεις στο δικαστήριο ανοίγουν τον δρόμο της τελικής δικαίωσης των κατοίκων

Στο δικαστήριο ολοκληρώθηκε ο κύκλος των αγορεύσεων και στις 9 Ιουλίου αναμένεται η τελική απόφαση. Ο εισαγγελέας πρότεινε να εξαιρεθεί ένας βιομήχανος από το κατηγορητήριο, λόγω του ότι έχει αποβιώσει και έτσι το κατηγορητήριο να μειωθεί στους 14 βιομήχανους και συν τοις άλλοις πρότεινε την απαλλαγή 10 εξ αυτών και την ενοχή 4 εξ αυτών, όπου σύμφωνα με πληροφορίες είναι οι βιομηχανίες ΕΛΒΑΛ, ΜΑΪΛΗΣ, ICR ΙΩΑΝΝΟΥ και ALOUMINCO.

Αν και βιομηχανίες όπως η ΕΑΒ, είναι μεταξύ εκείνων που προτάθηκε από τον εισαγγελέα να απαλλαγούν, τουλάχιστον φαίνεται πως ίσως για πρώτη φορά γίνεται ένα μεγάλο βήμα για την δικαίωση των κατοίκων που αποδεκατίζονται από μία εγκληματική δραστηριότητα που τελείται στην ευρύτερη περιοχή επί σειρά ετών.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του koutipandoras.gr αναμένεται μάλιστα τις επόμενες ημέρες η γεωτρήσεις στις οποίες βρέθηκαν εξωφρενικά νούμερα εξασθενούς χρωμίου ανάμεσα στον περιβάλλοντα χώρο τριών βιομηχανιών της περιοχής να επαναληφθούν και να βρεθεί το κονδύλι που χρειάζεται για να γίνουν ανασκαφές που θα εντοπίσουν τυχόν θαμμένα τοξικά απόβλητα τα οποία ρυπαίνουν τον υδροφόρο ορίζοντα.

Η αντίδραση των κατοίκων

Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις, η Ομοσπονδία Συλλόγων Ωρωπού εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση: «Μετά από 8 μήνες και 22 δικάσιμες ημέρες αποπερατώθηκε η ακροαματική διαδικασία στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο της Θήβας με 15 εργοστασιάρχες που κατηγορούνται από τους επιθεωρητές περιβάλλοντος και μετά από μηνυτήρια αναφορά της Ομοσπονδίας Συλλόγων Ωρωπού, για επικίνδυνη ρύπανση με το άκρως τοξικό και καρκινογόνο εξασθενές χρώμιο, των επιφανειακών υδάτων, του υδροφόρου ορίζοντα και του Ασωπού ποταμού, με τις γνωστές συνέπειες και στην υγεία των κατοίκων και στην οικονομία της περιοχής από Οινόφυτα μέχρι Ωρωπό. Η απόφαση ανακοινώθηκε από το δικαστήριο, ότι θα εκδοθεί την Τετάρτη 9 Ιουλίου 2014 στις 12 το μεσημέρι.

Αυτή η απόφαση, εάν έχει αξιολογηθεί, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, θα ανοίξει επιτέλους τον δρόμο για την απορρύπανση του Ασωπού ποταμού, ενός περιβαλλοντικού εγκλήματος που συνεχίζεται και υποθάλπεται από το έτος 1969!

Για τον λόγο αυτό είναι απαραίτητη η παρουσία όλων και των μελών της Ομοσπονδίας και των κατοίκων στην αίθουσα του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου της Θήβας, όπου αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον η έκδοση της απόφασης. Η μεταφορά θα γίνει με πούλμαν της Ομοσπονδίας από τα γραφεία της, με αναχώρηση στις 10:30 το πρωί».

 http://www.koutipandoras.gr/

Όταν πουλάνε το νερό: Μία ιστορία από το Βερολίνο για τη Θεσσαλονίκη

Σε κάθε περίπτωση το δημοψήφισμα που έγινε για το νερό στην Θεσσαλονίκη αποτέλεσε μια πρωτόγνωρη διαδικασία για τα ελληνικά δεδομένα. Πάνω από 218.000 Θεσσαλονικείς συμμετείχαν σε μια διαδικασία άσκηση για τη δημοκρατία ενώ πάνω από 2.000 εθελοντές συμμετείχαν στη διοργάνωση, στη διαδικασία της ψηφοφορίας και τη καταμέτρηση. 

Ταυτόχρονα πολύτιμη ήταν και η συμβολή της διεθνούς εμπειρίας με την αποστολή δεκάδων παρατηρητών από την Ευρώπη. Το αποτέλεσμα αδιαμφισβήτητο. Πάνω από το 98% των πολιτών διατράνωσαν την αντίθεση τους στη παράδοση του νερού στους ιδιώτες.

Σήμερα το μέτωπο ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, που απέκτησε νέα πνοή με τη δημιουργία του Συντονιστικού πολιτών και φορέων «SOSτε το νερό», μόλις δύο χρόνια πριν μετά από πρωτοβουλία του Σωματείου Εργαζομένων, βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Η πλατιά συμμαχία πολιτών και Δήμων που δημιουργήθηκε με αιχμή το δημοψήφισμα φαίνεται να «σπάει» όταν προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα «μετά το δημοψήφισμα τι;».

Ήδη οι διαφορετικές προσεγγίσεις για τη διαχείριση του νερού, ταυτόχρονα με τη πρόθεση Δήμων του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης να εμπλακούν στο παιχνίδι της απόκτησης των μετοχών της ΕΥΑΘ δημιουργεί ισχυρούς τριγμούς. Ειδικά μετά και τις τελευταίες εξελίξεις (με την απόφαση του ΣτΕ για την ΕΥΔΑΠ) εμφανής είναι η διάθεση της κυβέρνησης και του ΤΑΙΠΕΔ να βρεθεί εναλλακτικός τρόπος να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση, όπως η πώληση ενός μειοψηφικού πακέτου μετοχών σε ιδιώτη επενδυτή με την ταυτόχρονη απευθείας ανάθεση του μάνατζμεντ της εταιρείας. 

Είναι γνωστό πως κάποιοι Δήμοι δεν απορρίπτουν το σχέδιο της ιδιωτικοποίησης καθώς αναζητούν τρόπους να αποκτήσουν μετοχές της ΕΥΑΘ Α.Ε.. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την αδυναμία των σημερινών διοικήσεων τους να το διαχειριστούν, άποψη που έχει ως κύριο εκφραστή της τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, προκαλεί εύλογα ερωτήματα.
Μάλιστα ο Γιάννης Μπουτάρης επανειλημμένα έχει εκφράσει την άποψη πως το μάνατζμεντ της ΕΥΑΘ πρέπει να δοθεί σε «ιδιωτικά χέρια» και να λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως ακόμη και με δημοτική ιδιοκτησία η πρόθεση είναι η παραχώρηση της διαχείρισης σε ιδιωτικές εταιρείες που φυσικά και θα ταυτίζονται με τους «βαρόνους του νερού» που διεκδικούν σήμερα την ΕΥΑΘ. Πρόκειται για μία πολιτική που θυμίζει το «Θατσερικό» μοντέλο όταν δημόσιες επιχειρήσεις, περνούσαν στην ιδιοκτησία των Δήμων οι οποίοι παρέδιδαν τη διαχείριση σε ιδιωτικές εταιρείες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτυχίας του μοντέλου ο βρετανικός «ΟΑΕΔ» , τον οποίο αναγκάστηκε ο «σοσιαλιστής» Γκόρντον Μπράουν να επαναφέρει στο δημόσιο.  

Ταυτόχρονα βέβαια ας μη ξεχνάμε πως ήδη η λειτουργία του διυλιστηρίου του Αλιάκμονα από το οποίο υδροδοτείται η Θεσσαλονίκη καθώς και ο σταθμός επεξεργασίας λυμάτων στη Σίνδο βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών και συγκεκριμένα του Άκτορα, συμφερόντων του επιχειρηματία Μπόμπολα. 

Τι γίνεται όμως όταν τα προτεινόμενα μοντέλα δεν κινούνται σε επίπεδο φαντασίας αλλά αντίθετα έχουν δοκιμαστεί;

Ενδεικτικό και άκρως κατατοπιστικά είναι ένα άρθρο του Philipp Terhorst στην ιστοσελίδα tni.org για τη πορεία της κατοχής και διαχείρισης του νερού στο Βερολίνο αλλά και τις αντιστάσεις του κινήματος.

Το 1994 ένας μεγάλος συνασπισμός στη Γερουσία του Βερολίνου μεταξύ των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD) πήρε τη πρωτοβουλία και οδήγησε στην εφαρμογή του μοντέλου των ΣΔΙΤ στη διαχείριση του νερού. Δημόσιο και ιδιωτικές εταιρείες συνέπραξαν μέσω μιας δημόσιας εταιρείας η οποία όμως ενέπιπτε στο πλαίσιο του ιδιωτικού δικαίου. 

Πέντε χρόνια αργότερα, ένας άλλος μεγάλος συνασπισμός υπό τον ίδιο δήμαρχο, Eberhard Diepgen (CDU), προχώρησε ακόμη παραπέρα και πώλησε το 49,9 τοις εκατό της εν λόγω εταιρείας σε ίσα μερίδια στις εταιρείες RWE Aqua Ltd και Vivendi Environment (αργότερα μετονομάστηκε σε Veolia) με μια διαδικασία που έχει επικριθεί ως αντιδημοκρατική και μυστικοπαθής.

Το μοντέλο σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ), ήταν μια εξαιρετικά πολύπλοκη δομή συγκρότησης που έδινε τεράστια κέρδη και φορολογικά πλεονεκτήματα στις ιδιωτικές εταιρείες. Παρά το μειοψηφικό τους πακέτο μετοχών, οι ιδιωτικές εταιρείες ήλεγχαν τη διαχείριση και είχαν εγγυημένα υψηλά κέρδη, μέσω μυστικών συμβάσεων οι οποίες δεν προέβλεπαν τη δυνατότητα ακύρωσης ή επαναδιαπραγμάτευσης από πλευράς δημοσίου για 30 έτη.

Συνέπεια όλων αυτών μια ραγδαία αύξηση στην τιμή του νερού, η μαζική μείωση των θέσεων εργασίας, καθώς και η σημαντική μείωση των επενδύσεων που επηρέασαν την τοπική βιομηχανία και κατέληξαν σε «υπόεπενδύσεις» στον τομέα των υποδομών. 

«Από μια δημοκρατική και κοινωνική προοπτική, η εμπορευματοποίηση και η μερική ιδιωτικοποίηση ήταν μια καταστροφή… Από την πλευρά των ιδιωτών μετόχων της RWE και της Veolia, ήταν μια κερδοφόρα επιχείρηση», αναφέρει χαρακτηριστικά το άρθρο.

Μετά τις συνέπειες μιας πολιτικής με γνώμονα το κέρδος στον τομέα του νερού αναδείχθηκε ένα μαζικό κίνημα των Βερολινέζων εμπνευσμένο από τους αγώνες για το νερό στη Βολιβία και στη Βενεζουέλα.

Το 2013 διεξήγαγε το πρώτο δημοψήφισμα με το οποίο 666.235 άνθρωποι ψήφισαν υπέρ της πρότασης «οι Βερολινέζοι θέλουν πίσω το νερό τους». Μετά από αυτή τη νίκη του κινήματος και τη πολιτική πίεση, η κυβέρνηση ξεκίνησε διαδικασίες επαναδημοτικοποίησης του νερού. Η αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή για τις συμβάσεις του νερού που συστάθηκε υποστήριξε ότι η μόνη επιλογή ήταν μια ακριβή εξαγορά.
Από τη πλευρά του το κίνημα των πολιτών πρότεινε μια «νομική πρόκληση»: τη μονομερή ακύρωση της σύμβασης. Η πρόταση βασιζόταν στο ότι η εγγύηση των κερδών στις ιδιωτικές εταιρείες είχε αντισυνταγματικό χαρακτήρα. Η Γερουσία του Βερολίνου όμως διαπραγματεύτηκε μια αναμφισβήτητα ακριβή επαναγορά των μετοχών των δύο εταιρειών που εμπλέκονταν στην ύδρευση, των μετοχών της RWE για € 618 εκατομμύρια το 2012 και των μετοχών της Veolia για € 590 εκατομμύρια το 2013.

Παρά όμως την θεωρητικά «ευνοϊκή» αλλαγή ιδιοκτησίας, καμιά αναδιοργάνωση στο τρόπο λειτουργίας και χρήσης δεν παρατηρήθηκε ενώ ταυτόχρονα το αίτημα για «δημοκρατία στο νερό» έμεινε στον αέρα. Μάλιστα η δημοτική εταιρεία που είχε δημιουργηθεί για τη διαχείριση του νερού συνέχισε να λειτουργεί με κερδοσκοπική λογική και ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια ενώ η ακριβή εξαγορά που χρηματοδοτήθηκε με δάνειο 30 ετών προσέθεσε ένας μεγάλο χρέος το οποίο η Γερουσία αποφάσισε να μετακυλήσει στα τιμολόγια και στους εργαζόμενους, πληρώνοντας τις πολιτικές επιλογές των προηγούμενων ετών.

Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα πως η αρμόδια υπηρεσία εξέδωσε επικριτική γνωμοδότηση για τα τιμολόγια με το σκεπτικό πως είναι πολύ υψηλά και ζήτησε μείωση τιμών 15%. Όπως εκτιμά το άρθρο προκειμένου να αποφευχθούν νομικές προσφυγές η διοίκηση της δημοτικής εταιρείας αποφάσισε απρόθυμα να μειώσει τα τιμολόγια του νερού κατά 6% το 2015. 
Ταυτόχρονα λόγω των οικονομικών προβλημάτων που δημιούργησε το χρέος η Γερουσία αποφάσισε μείωση των θέσεων εργασίας έως και 10% και περαιτέρω μείωση των επενδύσεων σε έργα υποδομής ενώ θα συνεχίσει να λαμβάνει τα κέρδη από την εταιρεία του νερού.


Πηγή:
Κατερίνα Μπακιρτζή - alterthess.gr



 

Η Κλεψύδρα

Υπάρχουν στιγμές που αισθάνομαι να με κατακλύζει ένας ατελείωτος κυνισμός. Στιγμές που δε πιστεύω τίποτα... Δε περίμενω τίποτα και από κανέναν... Δεν ελπίζω τίποτα... Μα, σε αντίθεση με τον Καζαντζάκη, δεν αισθάνομαι ελεύθερος. Γιατί ξέρω πως, λίγη ώρα μετά, πάλι θα αρχίσω να ελπίζω... και να κάνω σχέδια... και να έχω προσδοκίες. Γιατί έτσι είμαι, σε τελική ανάλυση.

Μα τις στιγμές εκείνες, τις στιγμές του ατελείωτου κυνισμού, τις ώρες που ο δείκτης του προσωπικού μου ρολογιού έχει φτάσει στο Μηδέν... Τις ώρες εκείνες θέλω να γελάσω στα μούτρα κάθε ρομαντικού της γης. Να γελάσω και να του πω πόσο γελοίος ακούγεται στ' αυτιά μου. Με τα χαζά του όνειρα και τις νεανικές του επιθυμίες. Και θέλω να φτύσω κατάμουτρα κάθε χαμογελαστή μάσκα που επαναλαμβάνει "καλημέρα σε όλο τον κόσμο, η ζωή είναι όμορφη, αγαπηθείτε, ερωτευτείτε, αλλάξτε τον κόσμο, πιστέψτε το και θα γίνουν τα όνειρα σας πραγματικότητα!".

Θέλω να πετάξω αυτή τη μάσκα στη φωτιά και να δω τις φλόγες να χορεύουν πάνω της.

Ή ενδεχομένως, να επαναλάμβανα τα λόγια του Μπουκόφσκι...

- Τι σε ωθεί να γράψεις ένα ποίημα;

- Εσένα τι σε ωθεί να τραβήξεις ένα χέσιμο;

Η κλεψύδρα έχει δύο μέρη. Πάνω βρίσκεται ο ρομαντισμός. Κάτω ο κυνισμός. Όσο αδειάζει το ένα, γεμίζει το άλλο. 

Το φοβερό όμως ξέρετε ποιό είναι; 

Πως το ένα χωρίς το άλλο δεν υπάρχει. Αυτό είναι το φοβερό.

Και όταν ο δείκτης φύγει απ' το Μηδέν... Κάτι που πάντα γίνεται, αργά ή γρήγορα... Τότε αρχίζεις πάλι να χτίζεις κάστρα με τη φαντασία σου - τα ίδια κάστρα που είδες να διαλύονται, ξανά και ξανά, τα κάστρα που σε κάποια φάση σκόρπισες με αγανάκτηση κάτω. Τότε αρχίζεις να αισιοδοξείς ξανά, να θεωρείς πως, ναι, μπορούν τα πράγματα ν' αλλάξουν. Έγινε στο παρελθόν - μπορεί να συμβεί ξανά. Και τα όνειρα τα γαμημένα, σα διαρρήκτες, τρυπώνουν πάλι μες στο νου σου. 

Και συ ακολουθείς. Εσύ, ο κυνικός, τρέχοντας πίσω απ' τα όνειρα σου.

Και χτίζεις πάλι κάστρα και τα μάτια σου πετούν αστέρια.

Και η μάσκα του κυνισμού πέφτει. Και η κλεψύδρα γυρνά απ' την ανάποδη... Και πάμε πάλι απ' την αρχή.

tofonikokouneli.blogspot.gr

- Ρε συ, χανόμαστε! - Ε! και λοιπόν;

Η Κυβέρνηση, που έχει λόγους να παραμένει στην εξουσία, αποφάσισε μετά τα εκλογικά αποτελέσματα ανασχηματισμό. Για τις εντυπώσεις φυσικά. Ώσπου να ξεθυμάνουν αυτές, κάποιος χρόνος παραμονής της σ` αυτή εξασφαλίζεται. Και αυτό είναι το κύριο που επιδιώκει, την παραμονή της. 

Κι ενώ πλειοψηφία δεν έχει παρά μόνο κοινοβουλευτική, που απέχει παρασάγγες, 20 ποσοστιαίες μονάδες, από την ψηφική, κρατιέται με κάθε τρόπο στη θέση του «κυβερνάν». Για να επιμένουν βέβαια οι άνθρωποί της να παραμένουν με νύχια και με δόντια στην εξουσία, θα πρέπει κατ` αρχήν να έχουνε ισχυρό λόγο να τους το επιβάλλει και να μπορούν κατά δεύτερο με νομικές αλχημείες να τον εκπληρώνουν, τη μειοψηφία δηλαδή του 30% να την κάνουνε κοινοβουλευτική πλειοψηφία, 151 έδρες. Ας αντιβαίνει αυτό στο Σύνταγμα, που θέλει πηγή κάθε εξουσίας το λαό και στην Κυβέρνηση την πλειοψηφία του.


Του Αλέκου Τζιόλα


Πάντα υπάρχει τρόπος και στη Δημοκρατία, αν είναι ισχυρή προσωπική ανάγκη, να παραβιάζεται το Σύνταγμα με εκλογικούς νόμους της αλχημείας. Αν είναι βέβαια ανάγκη να επιβληθεί δικτατορία, τότε το Σύνταγμα παραβιάζεται με ερπύστριες.

Στην εκλογική μας τραμπάλα(ανάρτηση 21.04.2012) λέγαμε ότι οι δημοκρατικές μας κυβερνήσεις με ένα ποσοστό 35% των ψήφων μπορούν χάρη σε νομικές αλχημείες να έχουνε κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Τότε δεν ήταν ακόμη ψηφισμένος ο χονδροειδής νόμος του Παυλόπουλου που χαρίζει στο πρώτο κόμμα 50 έδρες, ώστε και κάτω από το 35% να έχει αυτό 151 έδρες. Τώρα που ισχύει μπορεί και με 30% ένα κόμμα ή δύο να σχηματίσουνε κοινοβουλευτική πλειοψηφία και να αποτελέσουν Κυβέρνηση. Κι έτσι έχουμε αυτό το ευρύ χάσμα μεταξύ ψηφικής και κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και στραγγαλισμό βέβαια της αρχής της πλειοψηφίας και της αρχής της δεδηλωμένης, που απαιτεί η Δημοκρατία να ισχύουν.

Έγινε λοιπόν ο ανασχηματισμός για το λόγο που είπαμε και στη βάση φυσικά της πολιτικής εμβέλειας του Πρωθυπουργού, που δεν πάει πέρα από την άκρα δεξιά. Παίρνει τον έναν και τον βάζει στη θέση του άλλου με εσπευσμένη όμως δημόσια δήλωση, μη τυχόν και τον δυσαρεστήσει για πολύ, ότι τον άλλο θα τον ξαναχρησιμοποιήσει από Σεπτέμβρη στη θέση του πρώτου. Υπουργοποιεί και τον ανεξάρτητο πανεπιστημιακό Λομβέρδο. Άρα η εμβέλεια του Πρωθυπουργού δεν είναι τόσο περιορισμένη, όσο έλεγα, θα μου πει κάποιος. Πήρε και άνθρωπο από άλλο φάσμα. Ρευστό, θα του πω εγώ, οπότε σαν ρευστό μπορεί κάποιες φορές να είναι και ταυτόσημο με εκείνο της αμοιβαίας αλλαγής.

Ο πανεπιστημιακός μας δάσκαλος ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία θητεύοντας ως νεολαίος στην Αριστερά. Είδε μεγαλώνοντας ότι η πολιτική στο Πασόκ εξακολουθεί να έχει ψωμί, πήγε στις τάξεις του και αλληλοϋπηρετήθηκαν χρόνια. Όταν τέθηκε θέμα είχε σκοπεύσει να διεκδικήσει και την αρχηγία στο κόμμα, μετάνιωσε όμως και την άφησε στον «ομόκλινό» του ιδεολογικά το φίλο του Βενιζέλο. Ως Υπουργός πάντως διαφορετικών Υπουργείων αφού υπηρέτησε τα μνημόνια, του `ρθε κάποια στιγμή μια κρίση που τα υπηρετούσε, γιατί έβλεπε ότι σβήνει πολιτικά, και παίρνει δρόμο από το κόμμα. Είχε παύσει εξάλλου να είναι Υπουργός. Δηλώνει ανεξάρτητος. Μετά αποφασίζει να φτιάξει κόμμα δικό του. Δεν τον ακολουθεί κανείς. Μάζεψε πέντε προσωπικότητες σαν αυτές που νιώθουν αδικημένες και περιφέρονται εδώ κι εκεί μπας και τους δει κανένας πολιτικός γυρολόγος και αναγνωρίσει την αξία τους. Το έφτιαξε.

Αφού είδε πως δεν προχωρούσε – και πώς να προχωρήσει; - πηγαίνει δεν πηγαίνει, πώς να το ξέρουμε τόσο κινητός που είναι; - στην Ελιά που βγήκε από το Πασόκ, αντικαθιστώντας το μάλιστα, για να έχει ξανά ερωτοτροπίες με κόμμα εξουσίας, για να τον δει ο Σαμαράς ότι λιγουρεύεται εξουσία, ο οποίος Σαμαράς έχει και μεγάλη ανάγκη τους ανεξάρτητους βουλευτές, οπότε, ας είναι ρευστός, τον πιάνει ταχυδακτυλουργικά– έχει και τέτοιες ικανότητες ο Πρωθυπουργός μας- και αυτή την ασταθή «αξία» την επανυπουργοποιεί. Τον τοποθέτησε μάλιστα στο Υπουργείο Παιδείας, για να μη λείπουν τα πρότυπα από τις νέες γενιές.

Καταλαβαίνεται γιατί έλεγα στο προηγούμενο κείμενό μου ότι «αν δεν πίστευα στη δημοκρατία ούτε ήμουνα αριστερός, και μου ζητούσατε να επιλέξω ανάμεσα σε Βενιζέλο – παίρνω έναν τυχαίο εκπρόσωπο του διεφθαρμένου πολιτικού μας συστήματος – και τη Χρυσή Αυγή, είστε σίγουροι ότι θα προτιμούσα το Βενιζέλο;». Το Λομβέρδο βάλτε εσείς τώρα, που είναι επίσης άλλος «τυχαίος εκπρόσωπος του διεφθαρμένου πολιτικού μας συστήματος».

Για να κάνει βέβαια ο Πρωθυπουργός τέτοιου είδους επιλογές κατά τον ανασχηματισμό, φαίνεται πως και η ηθική του δε θα έχει πολύ έρμα. Και πώς να το έχει, αφού ο ίδιος την έχει υποσκάψει χρόνια πριν.
Ρίχνει την Κυβέρνηση Μητσοτάκη, γιατί δεν ακολουθούσε, λέει, εθνικό δρόμο, και θέλοντας να ανακηρύξει τον εαυτό του εθνοπατέρα, φτιάχνει δικό του κόμμα, από το οποίο του `μεινε μόνο η καδραρισμένη χαρμόσυνη και διθυραμβική δήλωση του Ελύτη, μιας άλλης πνευματικής προσωπικότητας με πολύ βαρύ ηθικό φορτίο! Κατόπιν ο Καραμανλής ο νεότερος τον χρειάζεται, για να ενισχύσει τη θέση του στο κόμμα, αλλά και το κόμμα, και τον παίρνει στη ΝΔ τοποθετώντας τον στη θέση Υπουργού Πολιτισμού, για να διορίσει ο Πρωθυπουργός μας ως Υπουργός τότε μόνο από την εκλογική του περιφέρεια τη Μεσσηνία υπαλλήλους στο Μουσείο της Ακρόπολης, ενώ τελευταία τελευταία ως Πρωθυπουργός πια απολύει την καθηγήτρια που συλλαμβάνει το γιο του να κλέβει σε διαγώνισμα.
Και για να γίνει τέλος Πρωθυπουργός, έπρεπε να αναποδογυρίσει τον εαυτό του και από αντιμνημονιακός να δείξει μνημονιακός. Και αυτό έγινε, για να εξασφαλίσει το χρίσμα του Πρωθυπουργού από τους εταίρους μας.

Αλλά και τι να κάνει ο κακομοίρης; Εγώ τον καταλαβαίνω. Να τα βάλει με τον εαυτό του; Αφού γι` αυτό τον αναποδογύρισε και τοποθετήθηκε Πρωθυπουργός, για να τον προσέχει, και θα τον προσέχει περισσότερο από τη θέση του αυτή, τη στιγμή μάλιστα που τα πολιτικά του πεπραγμένα επισύρουν βαρύτατες ποινικές κυρώσεις κι αν φύγει από αυτή τη θέση, θα επέλθουν. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για το πρόσωπό του, αλλά για όλους τους συγκυβερνώντες συνεργούς του. Γι` αυτό και μένουν αγκιστρωμένοι στην εξουσία, ακόμη και αντισυνταγματικά.

Και ο εγγυητής του Συντάγματος τι κάνει; Γιατί δεν επεμβαίνει; Επειδή και αυτός είναι δικός τους. Τον βρήκανε μοναδικό «αδιάφθορο» μέσα στο πλήθος των «διεφθαρμένων» του Πασόκ και τον επιλέξανε. (Οι χαρακτηρισμοί είναι του Καραμανλή που τον επέλεξε). Οπότε: Έχει λόγους η Κυβέρνηση να κλείσει εσπευσμένα και πρόωρα τη Βουλή, γιατί της ήρθε φάκελος που την καίει; Κλείνει τη Βουλή και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπογράφει λέγοντας ό, τι του έχουνε πει.

Και ο λαός τι κάνει θα μου πείτε, τι θέση παίρνει απέναντι σε όλα αυτά; Δεν αντιδρά; Αφού χανόμαστε.

Ε! και λοιπόν; Απαντά ο λαός που ούτε για τη δική του επιβίωση δε δείχνει να νοιάζεται πια. Συντηρείται μόνο από τα κόπρανά του. Όσο θα συντηρείται. Ποια είναι αυτά μη ρωτάτε. Ο λόγος έγινε.


Αλέκος Τζιόλας για το tvxs.gr