1943 - Έλληνες μαυραγορίτες, συλλεκτικό βίντεο

Για να μην ξεχνάμε μία Ελλάδα χωρισμένη και προδομένη. Αυτή είναι η ιστορία μας, Έλληνες εκμεταλλεύονται Έλληνες. Θα πρέπει να μαθαίνουμε από το παρελθόν για να είμαστε πιο σοφοί σήμερα και στο μέλλον. Ένα εξαιρετικό ντοκουμέντο από το αρχείο της ΕΡΤ.

Και μία ανάλυση από τον Ναπολέοντα Μαραβέγια (καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας, κάτοχος της Εδρας Jean Monnet στο ΓΠΑ και πρόεδρος του Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικής Ερευνας) με τίτλο:

Πώς κυριάρχησαν οι μαυραγορίτες στην Κατοχή

Η γερμανοϊταλική κατοχή ήταν εξαιρετικά καταπιεστική, αρπακτική και βίαιη, όχι μόνο λόγω του φασιστικού χαρακτήρα του καθεστώτος των χωρών αυτών, αλλά και επειδή ο πόλεμος συνεχιζόταν τόσο στη Β. Αφρική όσο και κυρίως στην αχανή Ρωσία. Χρειαζόταν συνεπώς ο Αξονας οικονομικούς πόρους σε χρήμα, πρώτες ύλες και μεταφορικά μέσα, προκειμένου να συνεχίσει τις κατακτητικές του διαθέσεις σε άλλα μέτωπα. Από την άλλη πλευρά, τόσο η προπολεμική οικονομική κατάσταση της Ελλάδας όσο και οι καταστροφές του εξάμηνου πολέμου δημιουργούσαν εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για την επιβίωση των Ελλήνων.

Η δυσκολία ανεφοδιασμού των πόλεων σε τρόφιμα, ιδίως στην τραγική περίοδο του χειμώνα 1941-1942, δεν οφείλεται μόνο στην έλλειψη μεταφορικών μέσων και καυσίμων, ούτε στην κακή κατάσταση του συγκοινωνιακού δικτύου, ούτε μόνο στην ανεπάρκεια της εγχώριας αγροτικής παραγωγής, δεδομένου βεβαίως του αποκλεισμού από τους Συμμάχους. Ενα μεγάλο μέρος των δυσκολιών στον ανεφοδιασμό των πόλεων και κυρίως της Αθήνας με τρόφιμα οφείλεται στους μηχανισμούς που πολύ γρήγορα αναπτύχθηκαν στην κατοχική περίοδο.

Ο τρόπος των συναλλαγών

Αρκετά σημαντικό ρόλο στην ανεπάρκεια των τροφίμων φαίνεται ότι έπαιξε η γενικευμένη και δικαιολογημένη άρνηση των αγροτών να παραδώσουν υποχρεωτικά τα βασικά αγροτικά προϊόντα τους στους οργανισμούς συγκέντρωσης. Βεβαίως η συγκέντρωση των σιτηρών από την ΚΕΠΕΣ (Κεντρική Επιτροπή Προστασίας Εγχωρίου Σιτοπαραγωγής) γινόταν και προπολεμικά σε εθελοντική βάση και διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στον καθορισμό των τιμών και συνεπώς στη βελτίωση του αγροτικού εισοδήματος. Μπροστά στην αποτυχία του συστήματος της υποχρεωτικής συγκέντρωσης σιτηρών από τις κατοχικές αρχές, προκειμένου να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα διατροφής των κατοίκων των πόλεων τον Ιούλιο του 1941, προτάθηκε η ανταλλαγή (πληρωμή των αγροτών) να γίνεται όχι μόνο σε χρήμα αλλά και σε είδη του ελληνικού μονοπωλίου (σαπούνι, λάδι, αλάτι και σπίρτα). Ούτε και αυτή η προσπάθεια πέτυχε, καθώς όσο περνούσε ο καιρός οργανωνόταν η «μαύρη αγορά», όπου σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής «μια οκά φασόλια» επισήμως τιμάται 35 δρχ. αντί 300 δρχ. στη «μαύρη αγορά» και το «ελαιόλαδον... 40-50 δρχ. αντί 400 την οκάν» («Πρωία», 10.9.1941). Βεβαίως οι συναλλαγές της μαύρης αγοράς σε χρήμα αφορούσαν μεγάλες ποσότητες και έτσι ήταν δυνατόν το χρήμα αυτό να μετατραπεί άμεσα σε χρυσό, ενώ στις καθημερινές μικρές ανταλλαγές το σιτάρι αποτελούσε το σταθερό μέτρο συναλλαγών και το χρήμα είχε συμβολική σημασία στον αγροτικό χώρο λόγω του ανεξέλεγκτου, όπως θα δούμε, πληθωρισμού. Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι τα αστικά κέντρα, και ιδιαίτερα η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, στη διάρκεια του πολέμου αλλά και μετά την κατάρρευση του μετώπου και την εχθρική εισβολή τον Απρίλιο - Μάιο του 1941 αποτέλεσαν καταφύγια για μεγάλες μάζες αγροτικού πληθυσμού, ο οποίος μέσα σε συνθήκες πανικού και εξαθλίωσης προσπαθούσε να αποφύγει τους βομβαρδισμούς και την άγρια εισβολή ιδίως των Βουλγάρων στη Μακεδονία.

Οι συνέπειες του υποσιτισμού

Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1941 άρχισαν να φαίνονται καθαρά οι συνέπειες του υποσιτισμού και τον Νοέμβριο άρχισαν οι πρώτοι θάνατοι από την πείνα. Υπάρχουν διαφορετικοί υπολογισμοί για τους θανάτους από την πείνα, όμως ο ακριβής αριθμός δεν έχει τόση σημασία. Σύμφωνα με πολύ μετριοπαθείς εκτιμήσεις, μόνο τον Μάρτιο του 1942, οπότε κορυφώθηκε η πείνα, πέθαναν 4.500 άτομα περισσότερα από τον αντίστοιχο μήνα του 1940 (σε ειρηνική περίοδο). Οι πλέον προχωρημένες εκτιμήσεις αναφέρουν περίπου χίλιους θανάτους την ημέρα στην περιοχή της Αθήνας και του Πειραιά την περίοδο εκείνη, πράγμα που σημαίνει ότι ο συνολικός αριθμός ξεπερνά τις 300.000. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Επιτροπής Σμπαρούνη σχετικά με τις επισιτιστικές ανάγκες της Ελλάδας, στην οποία συμμετείχαν εκτός από τον Α. Σμπαρούνη ως πρόεδρο και οι Ζολώτας, Αγγελόπουλος, Ευελπίδης κ.ά., η κρατική προσπάθεια μέσω του «Δελτίου Τροφίμων» την περίοδο Ιουλίου 1941 - Μαρτίου 1942 δεν εξασφάλισε στον πληθυσμό της Αθήνας ούτε το 30% του ελάχιστου ορίου θερμίδων για την επιβίωση ενός ανθρώπου. Οι υπόλοιπες ανάγκες έπρεπε να καλυφθούν από άλλες πηγές, οι οποίες δεν μπορούσαν να είναι παρά η μαύρη αγορά, η άμεση προμήθεια από συγγενείς στο χωριό και σε ορισμένες περιπτώσεις η κλοπή των τροφίμων είτε από τους εμπόρους-«μαυραγορίτες» είτε από τις δυνάμεις κατοχής από τους περίφημους «σαλταδόρους» κτλ.

Φωτ: Οι σαλταδόροι

Σε μια πρώτη φάση η μαύρη αγορά αφορούσε έναν τεράστιο αριθμό ανθρώπων, οι οποίοι με διάφορους τρόπους μπορούσαν να προμηθευτούν τρόφιμα από διάφορες πηγές και με διάφορα μέσα. Τους πρώτους μήνες της πείνας ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων των αστικών κέντρων και κυρίως της Αθήνας μετακινούνταν προς τις αγροτικές περιοχές για αναζήτηση τροφίμων, συχνά με ζώα και ακόμη και με τα πόδια. Σε όλες αυτές τις διαδρομές των «καραβανιών» όπως ήταν επόμενο αναπτύχθηκαν ληστοσυμμορίες που επωφελούνταν από την ουσιαστική απουσία αστυνόμευσης στην περίοδο της Κατοχής, παρά τις σπασμωδικές προσπάθειες καταστολής από το κατοχικό καθεστώς.

Η υποτίμηση του χρήματος

Αργότερα οι συμμορίες αυτές σχεδόν εξαφανίστηκαν χάρη στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της Εθνικής Αντίστασης. Σταδιακά, τα δίκτυα της μαύρης αγοράς πέρασαν σε λιγότερα χέρια και οργανώθηκαν περισσότερο, ενώ ταυτόχρονα αναπτύχθηκαν στις πόλεις προμηθευτικοί συνεταιρισμοί. Ηδη στις αρχές του 1942 το φαινόμενο των συνεταιρισμών είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις. Σχεδόν όλα τα αστικά επαγγέλματα είχαν καταφέρει να οργανώσουν καταναλωτικούς συνεταιρισμούς. Τα κυριότερα αίτια της αύξησης του πληθωρισμού θα πρέπει να αναζητηθούν όχι μόνο στην έλλειψη των αγαθών σε σχέση με τη ζήτηση (πράγμα που εξέθρεψε τη μαύρη αγορά), αλλά και στη νομισματική και δημοσιονομική πολιτική των αρχών της Κατοχής. Είναι γνωστό ότι οι κατοχικές αρχές «δέχτηκαν» να καταβάλουν τεράστια ποσά σε δραχμές στις δυνάμεις του Αξονα ως «δαπάνες Κατοχής». Η πληρωμή των δαπανών Κατοχής αυξήθηκε με πολύ υψηλούς ρυθμούς από 25 εκατ. δρχ. τον Νοέμβριο του 1941 σε 850 εκατ. δρχ. τον Αύγουστο του 1943. Ταυτόχρονα το σύστημα είσπραξης δημοσίων εσόδων από φόρους και δασμούς είχε προφανώς καταρρεύσει. Οι δαπάνες της κατοχικής κυβέρνησης ωστόσο ήταν σημαντικές, προκειμένου να πληρώσει τις δαπάνες Κατοχής στον κατακτητή και να καλύψει τις εσωτερικές ανάγκες (μισθοί κτλ.). Προφανώς το τεράστιο έλλειμμα που προέκυπτε χρηματοδοτείτο με έκδοση νέου χρήματος. Ετσι η αύξηση της κυκλοφορίας του χρήματος έφθασε σε δυσθεώρητα ύψη, από 9 δισ. δρχ. τον Δεκέμβριο του 1939 σε 450.000 δισ. τον Ιούνιο του 1944 (Εκθεση Σμπαρούνη), με αποτέλεσμα την ταχύτατη υποτίμηση του χρήματος, δηλαδή την τεράστια μείωση της αγοραστικής του δύναμης. Οσοι μπορούσαν να μετατρέπουν τις δραχμές σε χρυσό έβγαιναν κερδισμένοι τελικά περισσότερο από αυτούς που συσσώρευαν εμπορεύματα, κυρίως τρόφιμα, με στόχο να επωφεληθούν από τη συνεχή άνοδο της τιμής τους. Πράγματι για μια σειρά συγκυριακούς λόγους, που συνδέθηκαν με τις συμμαχικές στρατιωτικές επιτυχίες στις αρχές Νοεμβρίου του 1942, οι τιμές των τροφίμων έπεσαν κατά 50%. Την πτώχευση αυτή προφανώς πλήρωσαν περισσότερο οι μικροί και σχετικά απληροφόρητοι κερδοσκόποι, οι ποσότητες των τροφίμων στην αγορά διπλασιάστηκαν, διότι οι «μαυραγορίτες» άνοιξαν τις αποθήκες τους φοβούμενοι ότι οι επιτυχίες των συμμάχων θα οδηγούσαν σε άρση του ναυτικού αποκλεισμού της χώρας. Μερικοί θυμούνται ακόμη το επιφώνημα των εμπόρων «αγάντα Ρόμελ!» την περίοδο εκείνη.

Η μεταφορά του πλούτου

Από όλη αυτή την πληθωριστική διαδικασία ολόκληρη την περίοδο της Κατοχής προέκυψε μια μεταφορά πλούτου από το σύνολο σχεδόν του αστικού πληθυσμού προς τους «επιτήδειους εμπόρους»-«μαυραγορίτες», οι οποίοι συσσώρευσαν τεράστιες περιουσίες και σταδιακά ανέτρεψαν την οικονομική και κοινωνική ιεραρχία στη διάρκεια της Κατοχής και κυρίως μετά την απελευθέρωση. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, στην περίοδο της Κατοχής άλλαξαν χέρια τεράστιες περιουσίες, από κινητά αντικείμενα αξίας (κοσμήματα, χρυσαφικά, αντικείμενα τέχνης κ.ά.) ως και ακίνητα (κατοικίες, διαμερίσματα, οικόπεδα). Υπάρχουν σχετικές πληροφορίες ότι πουλήθηκαν ακίνητα την περίοδο εκείνη στο 15%-25% της πραγματικής τους αξίας. Η «κρίση» της μαύρης αγοράς του Νοεμβρίου του 1942 ξεπεράστηκε από τους κερδοσκόπους σχετικά γρήγορα. Ωστόσο η κατάσταση στην αγορά τροφίμων κάπως βελτιώθηκε λόγω της αυξημένης εξωτερικής βοήθειας που ήδη είχε αρχίσει να επιτρέπεται, κυρίως στα πλαίσια των προσπαθειών του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού. Ετσι σταδιακά από τον Απρίλιο του 1942 σουηδικά πλοία μετέφεραν καναδικό σιτάρι. Τα επισιτιστικά προβλήματα των αστικών κέντρων οδήγησαν αναγκαστικά τις αρχές Κατοχής να εντείνουν τις προσπάθειες συγκέντρωσης αγροτικών προϊόντων χρησιμοποιώντας νέες μεθόδους. Σύμφωνα με το νομοθετικό διάταγμα του Απριλίου του 1942, αναβίωσε η φορολόγηση των αγροτών με το παλαιό σύστημα της δεκάτης, δηλαδή της υποχρεωτικής παράδοσης στις φορολογικές αρχές ενός δεκάτου της αγροτικής παραγωγής. Ταυτόχρονα εισήχθη το λεγόμενο «παρακράτημα» για τους μεγάλους παραγωγούς, δηλαδή η υποχρεωτική παρακράτηση ενός τμήματος της παραγωγής πέραν της δεκάτης αντί ενός αντιτίμου αυθαίρετα καθοριζομένου από το κατοχικό κράτος. Οι σχετικοί πίνακες ανηρτώντο στα κοινοτικά γραφεία με στόχο την «αλληλοκαταγγελία» των αγροτών για ψευδείς δηλώσεις. Βεβαίως αντί αλληλοκαταγγελίας έγινε «αλληλοσυγκάλυψη» και το βάρος ελέγχου έπεσε στην αρμόδια επιτροπή. Οπως ήταν αναμενόμενο, στις περισσότερες περιπτώσεις όλα ή μερικά από τα πρόσωπα των διαφόρων επιτροπών δεν εκτελούσαν τις διαταγές των κατοχικών αρχών, κερδίζοντας έτσι και την εμπιστοσύνη των αγροτών. Πολλά από τα μέλη των επιτροπών αυτών αναδείχθηκαν έτσι τοπικοί ηγέτες της Εθνικής Αντίστασης. Ολη αυτή η προσπάθεια των αρχών Κατοχής τελικά ελάχιστα απέδωσε σε σχέση με τα αναμενόμενα και δεν μπόρεσε να λύσει το πρόβλημα του επισιτισμού των αστικών κέντρων. Αντίθετα δημιούργησε και στον αγροτικό χώρο συνθήκες έντονης δυσαρέσκειας, η οποία δεν άργησε να μετατραπεί σε αντίδραση κατά των κατοχικών δυνάμεων και να ενισχύσει την προσπάθεια της Εθνικής Αντίστασης, που ήδη είχε αρχίσει να οργανώνεται στον αγροτικό χώρο.

 www.argolikeseidhseis.gr

Όλη η αλήθεια για τη δήθεν αξιολόγηση των Δημοσίων Υπαλλήλων

Από την ημέρα που οι τύχες της χώρας παραδόθηκαν σε πολυκομματικές κυβερνήσεις (Παπαδήμος, ο υπηρεσιακός Πικραμένος, Σαμαράς), αυτό που όλη η ελληνική κοινωνία παρατηρεί με δέος, είναι η πλήρης κατάρρευση των δικαιωμάτων, πάσης φύσεως, με ταυτόχρονη καταπάτηση – κατάργηση άρθρων του Συντάγματος.

Μια από τις σημαντικότερες ανατροπές είναι και η ουσιαστική κατάργηση της μονιμότητας των Δημοσίων Υπαλλήλων.

Προκειμένου να επιτύχουν αυτό το στόχο, επέλεξαν διάφορες μεθόδους. Μεταξύ αυτών ήταν και η περίφημη κινητικότητα – διαθεσιμότητα, μετά από «αξιολόγηση»!

Έχει μεγάλη σημασία να εξετάσουμε πώς εννοεί η κυβέρνηση την αξιολόγηση.

Κατά τους κυβερνώντες, λοιπόν, σε κάθε υπουργείο, με τους βαθμούς 9 ως 10 αξιολογείται ποσοστό έως και 25% των υπαλλήλων, με τους βαθμούς 7 ως 8 αξιολογείται ποσοστό έως και 60% των υπαλλήλων και με τους βαθμούς 1 ως 6 αξιολογείται ποσοστό έως και 15% των υπαλλήλων.

Πρόκειται για τη λεγόμενη έκθεση επιμερισμού ποσοστών ανά κλίμακα βαθμολόγησης. Και στέλνεται και διευκρίνιση με την οποία το υπουργείο επισημαίνει ότι όσοι βαθμολογούνται με την κατώτερη βαθμολογία δεν οδηγούνται σε διαθεσιμότητα, καθώς αυτή τελείωσε, ούτε απολύονται.

Με βάση τα όσα λέει η κυβέρνηση, προκύπτουν κάποια κρίσιμα ερωτήματα. Πώς θα γίνει η αξιολόγηση; Με τι κριτήρια; Από πού προκύπτουν αυτές οι βαθμολογήσεις; Οι εργαζόμενοι ως τι θα αξιολογηθούν;

Η λογική της κυβέρνησης και σε αυτό το θέμα είναι απολύτως εσφαλμένη. ΔΕΝ επιθυμεί να αξιολογήσει, απλά, επιθυμεί να παρουσιάσει αριθμούς, όπως της ζητούν οι τροϊκανοί. Γιατί, με όσα λένε ότι θέλουν να κάνουν και όπως περιγράφονται στο νόμο, το μόνο που δεν τους ενδιαφέρει, είναι η αξιολόγηση.

Αν πραγματικά επιθυμούσε να μεταρρυθμίσει τη χώρα και ιδιαίτερα το Δημόσιο Τομέα, την ατμομηχανή κάθε σοβαρής χώρας, έπρεπε να κάνει κάποιες σημαντικές κινήσεις.

Η πρώτη κίνηση είναι να συνταχθούν νέα οργανογράμματα κατά υπουργείο, στα οποία θα περιγράφονται:

• Η θέση εργασίας

• Τα προσόντα του ενδιαφερόμενου

• Καθηκοντολόγιο

Στη συνέχεια προκηρύσσει τις θέσεις με αναλυτική περιγραφή των παραπάνω. Με την πρόσληψη των ενδιαφερομένων και την τοποθέτησή τους να υπάρχει ένα χρονικό περιθώριο έξι μηνών για να μπορέσουν να δείξουν τις δυνατότητές τους.

Ακολούθως, με ένα σύστημα επιστημονικά τεκμηριωμένο και πλήρως αδιάβλητο, μπορεί να προχωρήσει στην αξιολόγηση.

Η αξιολόγηση που γίνεται υπό αυτές τις συνθήκες, έχει αποτέλεσμα. Παράλληλα, με τον τρόπο αυτό, θα τοποθετείται ο κατάλληλος ενδιαφερόμενος στην κατάλληλη θέση.

Αντί αυτών, η πρακτική που ακολουθείται σήμερα είναι η προκήρυξη αριθμού ΠΕ, ΤΕ, ΔΕ, ΥΕ και στη συνέχεια η τοποθέτησή τους όπου υπάρχουν κενά ή ανάγκες!

Πλέον αυτού, πλείστες όσες φορές ο προσληφθείς υποχρεώνεται σε αλλαγή θέσης αναιτιολόγητα. Ή υποχρεώνεται σε συχνές αλλαγές καθηκόντων, ανάλογα με τις διαθέσεις του προϊσταμένου.

Ο κάθε εργαζόμενος, υπό αυτές τις συνθήκες, ΔΕΝ μπορεί να κριθεί. Εκτός εάν κρίνεται για την προσαρμοστικότητά του σε κάθε θέση που τοποθετείται. Για ουδένα άλλο λόγο μπορεί να κριθεί.

Γιατί η κυβέρνηση επέλεξε αυτή την περίοδο για να εφαρμόσει μια δήθεν αξιολόγηση στους Δημοσίους Υπαλλήλους;

Για να μπορεί να κουνά το δάχτυλο σε όσους διαφωνούν μαζί της, τονίζοντας σε κάθε περίπτωση ότι οι διαφωνούντες δεν επιθυμούν την αξιολόγηση!!!

Βρήκαν οι κυβερνώντες να λένε διάφορα, επιτιθέμενοι στους διαφωνούντες και χαρακτηρίζοντάς τους όπως τους εξυπηρετεί. Και επίσης, σε μια τόσο δύσκολη περίοδο για τους εργαζόμενους, να τους έχει σε διαρκή ομηρεία.

Με αφορμή το ζήτημα της αξιολόγησης, καλό είναι να γνωρίζουμε και κάποια πράγματα από το πολύ πρόσφατο παρελθόν.

Είναι αδιανόητο οι υπουργοί και βουλευτές της κυβέρνησης να επιδιώκουν να επιβάλλουν την δήθεν αξιολόγηση, όταν οι ίδιοι αρνούνται να αξιολογηθούν για το έργο τους.

Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του πρώην Προέδρου της Βουλής, Απόστολου Κακλαμάνη, που στις 19 Μαρτίου του 2010, στην Πρώτη Γραμμή, εκπομπή της συγχωρεμένης ΝΕΤ, σύμφωνα με την οποία «οι βουλευτές και οι υπουργοί δεν είναι μαθητούδια για να τα πηγαίνουν από το αυτί και στο δάσκαλο».

Αυτή η δήλωση δείχνει τη νοοτροπία του συνόλου του πολιτικού κόσμου, σύμφωνα με την οποία οι πολιτικοί είναι στο απυρόβλητο, αν και αυθαιρετούν, βάζουν μια ολόκληρη χώρα στη μέγγενη των μνημονίων, παραβιάζουν το Σύνταγμα, προσβάλλουν με τη συμπεριφορά τους το σύνολο των πολιτών, οδηγούν έναν λαό στη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση που γνώρισε χώρα σε περίοδο ειρήνης, βιάζουν βάναυσα το κοινωνικό κράτος και παρόλα αυτά εξακολουθούν να συμπεροφέρονται με μοναδική αλαζονεία.

Αν από κάπου πρέπει να ξεκινήσει η αξιολόγηση είναι από τον πολιτικό κόσμο, που αδυνατεί να πράξει το αυτονόητο. Να φτιάξει ένα σωστό κράτος.

Γιάννης Γ. Αγγέλου

http://mlagananews.blogspot.gr/

Ποιοι γλιτώνουν το μεγάλο «ψαλίδι» σε επικουρικές και εφάπαξ

Παράθυρο για μικρότερες περικοπές σε ασφαλιστικά ταμεία που χορηγούν επικουρική σύνταξη και εφάπαξ μέσω της μετατροπής τους σε επαγγελματικά ταμεία ανοίγει η διάταξη του πολυνομοσχεδίου για τους ένστολους που ψηφίστηκε στη Βουλή.

Η παράταση που δόθηκε ως τις 30 Ιουνίου του 2015 τα Ταμεία των ένστολων (ΤΕΑΠΑΣΑ, Ταμείο Λιμενικών και Μετοχικά Ταμεία Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας) προκειμένου να μετατραπούν σε ταμεία ιδιωτικού δικαίου και να αποφύγουν την ένταξη τους στο ενιαίο επικουρικό (ΕΤΕΑ) αφορά και άλλους φορείς που καταβάλλουν επικουρική σύνταξη ή εφάπαξ που σήμερα είναι εκτός ΕΤΕΑ.
Πρόκειται για κλάδους και λογαριασμούς που λειτουργούν εντός Οργανισμών του Δημοσίου, όπως ο κλάδος πρόνοιας των υπαλλήλων του ΟΓΑ, του υπουργείου Εσωτερικών, το ταμείο Αρωγής προσωπικού ΟΤΕ, αλλά και το Ταμείο που χορηγεί εφάπαξ στους υπαλλήλους της Βουλής.
Ίδια τύχη
Στην ίδια κατηγορία ανήκουν το Μετοχικό Ταμείο Πολιτικών Υπαλλήλων που καταβάλλει μερίσματα, ο κλάδος πρόνοιας του Ταμείου Νομικών, του ΤΣΜΕΔΕ και άλλα μικρότερα Ταμεία που καταβάλλουν βοηθήματα σε υπαλλήλους οργανισμών του Δημοσίου. Συνολικά περίπου 30 τέτοια μικρά Ταμεία που είναι διάσπαρτα στο Δημόσιο θα μπορούν να αποφύγουν τις μεγάλες μειώσεις.

Πηγή: Ελεύθερος Τύπος

 

Πρώην μέλος XA: Παίρναμε λεφτά από νεοδημοκράτη επιχειρηματία

Ένα πρώην μέλος της Χρυσής Αυγής, που θα είναι μάρτυρας στη δίκη για τη δράση της νεοναζιστικής οργάνωσης, μιλάει, μεταξύ άλλων, στην έκθεση της Human Rights First για την άνοδο του νεοναζισμού στην Ελλάδα και την Ουγγαρία.

 Μιλώντας για την προσωπική του ιστορία στη νεοναζιστική οργάνωση αποκαλύπτει μεταξύ άλλων πως στην περιοχή του τη δράση της Χρυσής Αυγής χρηματοδοτούσε ένας επιχειρηματίας, μέλος της ΝΔ.

 Επιπλέον αποκαλύπτει τη στενή σχέση των νεοναζί με την αστυνομία και δηλώνει πως ο καλύτερος όρος για να αναφέρεται κανείς στην Χρυσή Αυγή είναι «εγκληματική οργάνωση», σημειώνοντας πως η ηγεσία δημιουργούσε έναν στρατό.

Όπως λέει ο μάρτυρας, που ζήτησε να διατηρηθεί η ανωνυμία του, ο εν λόγω νεοδημοκράτης επιχειρηματίας έδωσε στη τοπική της νεοναζιστικής οργάνωσης πάνω από 1.500 δολάρια για στρατιωτικές στολές, ενώ πλήρωνε και τη λειτουργία των γραφείων στην περιοχή και έδινε συμβουλές στα νέα και στα παλιά μέλη για τις επιθέσεις των ταγμάτων εφόδου. «Μην επιτίθεστε μέσα στην ημέρα», έλεγε μεταξύ άλλων. Στόχος του ήταν να πιέσει τις πολιτικές εξελίξεις, όπως αναφέρει. 

Επίσης ο μάρτυρας αναφέρει πως ο Ηλίας Παναγιώταρος πουλούσε εξοπλισμό και στολές στην ελληνική αστυνομία. Ακόμη σημειώνει τα κέρδη που είχε ο βουλευτής της νεοναζιστικής οργάνωσης από τα μπλουζάκια που πουλούσε σε μέλη της Χρυσής Αυγής. Όπως σημειώνει ο Παναγιώταρος αγόραζε τα μπλουζάκια με 50 σεντ και τα πουλούσε για 2 δολάρια στη Χρυσή Αυγή. Στη συνέχεια η οργάνωση τα έδινε στα μέλη της με περίπου 20 δολάρια. 

Το πρώην μέλος αναφέρεται και σε μια ακόμη τοπική επιχείρηση που προμήθευε με όπλα τους νεοναζί. Τα ανώτερα στελέχη χρησιμοποιούσαν αεροβόλα, τα οποία είχαν «πειράξει» με αποτέλεσμα να έχουν τη δυνατότητα να ρίχνουν αληθινές σφαίρες, όπως αναφέρει. Αποκαλύπτει επίσης πως όποιο μέλος της Χρυσής Αυγής είχε άδεια για όπλο, αγόραζε πυρομαχικά και προμήθευε την οργάνωση. Στην μαρτυρία του σημειώνει πως η άδεια οπλοφορίας επέτρεπε στον καθένα να αγοράζει τρία κουτιά σφαίρες ανά έτος. 

Ο μάρτυρας αναφέρει ακόμη πως «ο καθένας είχε ένα μαχαίρι πάνω του». «Δεν ήταν όλοι εκπαιδευμένοι αλλά λαμβάνοντας υπ' όψιν τον αριθμό των μαχαιρωμάτων στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, φαίνεται ότι πολλοί έμαθαν να τα χρησιμοποιούν στην πράξη. Η αστυνομία δεν μπορούσε να μας αγγίξει», δηλώνει, τονίζοντας πως «η αστυνομία είχε συγκεκριμένες εντολές να μην μας αγγίζει». Ο ίδιος διηγείται τι συνέβη μετά από μια επίθεση τεσσάρων μελών της Χρυσής Αυγής σε δύο Πακιστανούς. Ο ίδιος έλαβε τηλεφώνημα από υψηλόβαθμο αστυνομικό, που διατηρούσε σχέσεις με την τοπική οργάνωση της Χρυσής Αυγής, ο οποίος τον ενημέρωσε ότι η υπόθεση δεν πρόκειται να ερευνηθεί. 

Το πρώην μέλος της Χρυσής Αυγής αναφέρεται και στις στρατιωτικές κατασκηνώσεις της νεοναζιστικής οργάνωσης, στις οποίες όπως λέει τα μέλη εκπαιδεύονταν από βετεράνο των ειδικών δυνάμεων. Μεταξύ άλλων η εκπαίδευση περιελάμβανε ασκήσεις μάχης με paintball, βολές κατά στόχων και ιδεολογική κατήχηση. Όπως σημειώνει «μια από τις βασικές προϋποθέσεις για να ανέβει κάποιος στην ιεραρχία ήταν να πάει σε ειδικά στρατόπεδα εκπαίδευσης». 

Ο ίδιος δηλώνει πως αποχώρησε από τη Χρυσή Αυγή επειδή λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές του 2012 παρατήρησε πως το πορτρέτο του δικτάτορα Παπαδόπουλου σε ένα σπίτι μέλους είχε αντικατασταθεί από ένα πορτρέτο του Χίτλερ. Όπως αναφέρει ο παππούς του είχε πολεμήσει με τους αντάρτες εναντίον των ναζί και είχε σκοτωθεί από τους Γερμανούς. Δεν μπόρεσε να το δεχτεί και αποχώρησε. Καταλήγοντας σημειώνει πως «η κυβέρνηση επέτρεψε στη Χρυσή Αυγή να μεγαλώσει για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της και αποφάσισε να αναλάβει δράση εναντίον της όταν δυνάμωσε υπερβολικά».

tvxs

Οι εργαζόμενοι νικούν, το μποϊκοτάζ πετυχαίνει και η Coca Cola τρέμει

Του Μιχαήλ-Αγγελου Κωνσταντόπουλου 

Την επιτυχία της καμπάνιας για μποϊκοτάζ των προϊόντων της Coca-Cola 3Ε αποδεικνύει η κίνηση της εταιρείας να ζητήσει την απαγόρευση των αναρτήσεων σε facebook και Διαδίκτυο των απεργών της Coca- Cola Θεσσαλονίκης καταθέτοντας ασφαλιστικά μέτρα στο Πρωτοδικείο Αθηνών. Οι εργαζόμενοι στη μονάδα της Θεσσαλονίκης βρίσκονται εδώ και σχεδόν έναν χρόνο σε απεργιακές κινητοποιήσεις ύστερα από την ανακοίνωση του κλεισίματος του εργοστασίου, και μέσω ανακοινώσεών τους σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ιστοσελίδες καλούν σε μποϊκοτάζ των προϊόντων της πολυεθνικής εταιρείας, έως ότου επαναλειτουργήσει η μονάδα και ακυρωθούν οι απολύσεις τους.

Οι απεργοί θεωρούν ότι το Διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι το μόνο μέσο που διαθέτουν για να προβάλουν τα αιτήματα του αγώνα τους καθώς επισημαίνουν ότι η πολυεθνική εταιρεία διαθέτει τεράστια επιρροή στα μεγάλα ΜΜΕ, τα οποία δεν αναφέρονται στην απεργία φοβούμενα την απώλεια διαφημιστικών εσόδων, χορηγιών κτλ. Το γεγονός του αποκλεισμού των απεργών από τα μεγάλα ΜΜΕ έχει καταγγείλει η ΠΟΕΣΥ σε ανακοίνωσή της στις 25 Ιουνίου.

Απ’ ό,τι φαίνεται, ακόμα και ο πολυεθνικός κολοσσός βρέθηκε προ εκπλήξεως από τον κλιμακούμενο αγώνα των εργαζομένων στη Θεσσαλονίκη και την έκταση που πήρε το μποϊκοτάζ, καθώς όπως αναφέρεται στο κείμενο του δικαστικού εγγράφου της εταιρείας με το οποίο ζητά την απαγόρευση της καμπάνιας: «Το μποϊκοτάζ αυτό κατά των προϊόντων μας […] συνεχίστηκε μέχρι και το τέλος Απριλίου […] πιστεύαμε ότι εκείνοι που είχαν κηρύξει αυτό το μποϋκοτάζ […] θα έπαυαν πλέον οριστικά το μποϊκοτάζ των προϊόντων μας. Ομως, προς μεγάλη μας έκπληξη, το μποϊκοτάζ αυτό συνεχίστηκε […] και με επέκτασή του πλέον και στην Αθήνα, αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας».

Μάλιστα, τα αποτελέσματα του μποϊκοτάζ φέρονται να είναι ιδιαίτερα ορατά στη Βόρεια Ελλάδα, όπου σε αρκετά σημεία πώλησης διατίθενται πλέον ομοειδή προϊόντα που δεν προέρχονται από την Coca-Cola 3E αλλά από διαφορετικές εταιρείες. Κατά την εταιρεία, οι απεργοί έχουν προβεί σε σωρεία αναρτήσεων με δυσφημιστικό περιεχόμενο για την υπόληψή της προκαλώντας με αυτόν τον τρόπο σημαντική ηθική και οικονομική βλάβη: «Μέσω των ιστοτόπων που έχουν δημιουργήσει (www.elastithesitous.gr, https://www.facebook.com/pages/Coca-cola-apergia/238774946277939?hc_loca...), έχοντας μετατρέψει τους εαυτούς τους σε αυτόκλητους διοργανωτές ενός ιδιότυπου “δημοψηφίσματος” και στρατολογώντας με τον τρόπο αυτό τους καταναλωτές στο μποϊκοτάζ των προϊόντων μας», αναφέρεται χαρακτηριστικά στο κείμενο της Coca-Cola. Από την πλευρά τους, οι απεργοί εγκαλούν σε ανακοίνωσή τους την εταιρεία για προπαγανδιστικές πρακτικές καθώς σε διαφήμιση παρουσίαζε το εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης εν λειτουργία ενώ δεν είναι.

«Η Coca-Cola ζητά να σταματήσει κάθε μορφή μποϊκοτάζ και σε ό,τι αφορά τον αγώνα μας, ακόμα και να μη φοράμε τα μπλουζάκια που έχουμε φτιάξει. Γιατί οδηγήθηκαν έπειτα από οκτώ μήνες στα ασφαλιστικά μέτρα και δεν έπραξαν κάτι τέτοιο από την πρώτη στιγμή; Είναι μια προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα προηγούμενο που δεν θα επιτρέπει στους εργαζομένους να κάνουν τέτοιες μορφές αγώνα. Το ζήτημα είναι ευρύτερο», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Κώστας Κοσίδης, οργανωτικός γραμματέας του σωματείου εργαζομένων της Coca-Cola. Προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε με εκπρόσωπο της εταιρείας αλλά δεν κατέστη δυνατό.

Η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων της Coca-Cola 3Ε κατά της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργατοϋπαλλήλων Εμφιαλωμένων Ποτών και του Σωματείου Coca Cola συζητήθηκε στις 5 Αυγούστου στο τμήμα ασφαλιστικών μέτρων του Πρωτοδικείου Αθηνών, του οποίου η απόφαση αναμένεται. Επίσης, άλλη αγωγή της εταιρείας κατά των εργαζομένων εκκρεμεί από τον Νοέμβριο. Κατά της εταιρείας έχουν προσφύγει και οι εργαζόμενοι, ώστε οι απολύσεις στο εργοστάσιο της Θέρμης να κριθούν παράνομες, με την απόφαση να αναμένεται τον Οκτώβριο.

Πηγή: «Εφημερίδα των Συντακτών»

Τα «voucher» της ντροπής: θησαυρίζουν οι μεσάζοντες, πετούν τα «ψίχουλα» στους άνεργους, οι εργατοπατέρες σιωπούν…

Πάνω από το 40% των πόρων του Ευρωπαϊκού Kοινωνικού Tαμείου πηγαίνει σε «πιστοποιημένους» μεσάζοντες για «κατάρτιση»  προς όφελος «των κλειστών επαγγελμάτων» στο χώρο και εις βάρος των πραγματικών δικαιούχων, των ανέργων και των αδύναμων κοινωνικών ομάδων που είναι ο προορισμός των πόρων αυτών...

 Μια διαρκής λεηλασία των πόρων του ΕΚΤ...ένα διαρκές αίσχος και σκάνδαλο για το πολιτικό σύστημα της χώρας που δεν μπορεί πλέον να μείνει κρυφό.

Το τελευταίο καιρό ένα μπαράζ προγραμμάτων με στόχο την ανάσχεση της ανεργίας όπως έχει ανακοινωθεί βρίσκεται σε εξέλιξη .Το συνολικό ποσό που πρόκειται να διατεθεί  φτάνει τα 600 εκατομμύρια και αφορά πόρους που προέρχονται κυρίως από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο. Το ποσό μάλιστα ξεπερνά τα 750 εκατομμύρια, εάν προσθέσουμε μαζί  το πρόγραμμα ενίσχυσης κοινωνικών δομών στους Δήμους και των βρεφονηπιακών σταθμών.

Το πρωτείο σε σχέση με αυτό το πακέτο έχουν  τα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης ανέργων με χρήση του νέου συστήματος των επιταγών κατάρτισης (voucher) 125.000. νέων θέσεων εργασίας συνολικού προϋπολογισμού περίπου 450 εκατ. Ευρώ .

Τον Σεπτέμβριο επίσης  ξεκινά όπως έχει ανακοινωθεί ένα Πρόγραμμα Κοινωφελούς Εργασίας για άλλους 50.000 ανέργους - αυτή τη φορά μακροχρόνια ανέργους, ή από νοικοκυριά που δεν έχουν κανένα εργαζόμενο - συνολικού κόστους 200 εκατομμυρίων.

Ενώ σε εξέλιξη βρίσκονται τα προγράμματα Τοπικό και ΤΟΠΣΑ που στοχεύουν σε τοπικές πρωτοβουλίες για την απασχόληση μακροχρόνια άνεργων και ατόμων με ειδικές ανάγκες.

Παράλληλα μέσα στο Σεπτέμβριο αναμένεται η προκήρυξη του προγράμματος για τις περιφερειακές δομές στήριξης της Κοινωνικής Οικονομίας ή όπως αλλιώς λέγεται για τους «Μηχανισμούς στήριξης της κοινωνικής οικονομίας».

Αυτό όμως που κρύβεται από αυτές τις ανακοινώσεις και  δεν λέει κανείς επισήμως από τους θεσμούς της Πολιτείας και των συνδικαλιστικών οργανώσεων είναι ότι οι μεγάλοι ωφελούμενοι σε ποσοστό 40% έως και 80% είναι οι διαμεσολαβητές και μεσάζοντες. Οι διάφοροι πάροχοι όπως λέγονται συμβουλευτικής και κατάρτισης. Όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς οι άνεργοι είναι το πρόσχημα για τη μεγάλη αρπαχτή.

 Για παράδειγμα για το  πακέτο(voucher) 108.000.000 που προκηρύχθηκε μέσα στον Αύγουστο 30.000 θέσεων εργασίας περίπου 40.000.000 θα πάνε στα ΚΕΚ για κατάρτιση 80 ωρών σε κάθε ωφελούμενο. Κατάρτιση θεωρητική που επί το πλείστον είναι εικονική και δεν χρησιμεύει σε τίποτε στους νεοπροσλαμβανόμενους για πέντε σε επιχειρήσεις.

Εάν προσθέσουμε και το λειτουργικό κόστος της γραφειοκρατίας των υπουργείων και του ΟΑΕΔ που διαχειρίζονται αυτά τα προγράμματα τότε εύλογο είναι να υποθέσει κανείς ότι το πάνω από το 50% των κονδυλίων που προορίζονται για την αντιμετώπιση της ανεργίας στην Ελλάδα πηγαίνει στη γραφειοκρατία και σε κάθε είδους διαμεσολαβητές.

Πουθενά στην Ευρώπη δεν υπάρχει τέτοια σκανδαλώδης διαχείριση των κοινοτικών πόρων και ειδικότερα  με τους πόρους του ΕΚΤ. Πρόκειται για το σκάνδαλο των σκανδάλων νομιμοποίησης της διαφθοράς δημιουργώντας προνόμια σε κάποιους επιτηδευματίες κατά παράβαση της κοινοτικής νομοθεσίας που ως γνωστόν απαγορεύει το μονοπώλιο κάθε  επιτήδευσης. Έχουμε δηλαδή μια  πλήρης διαστροφή στη φιλοσοφία της διαχείρισης των πόρων  συνέπεια αυτής της πρακτικής  να πλουτίζουν πάλι κάποιοι  επιτήδειοι κάνοντας προγράμματα για ανέργους.

Από τις ελάχιστες αντιδράσεις για αυτό το φαινόμενο είχαμε από την  Ομοσπονδία Υπαλλήλων ΟΑΕΔ Αρ. Πρωτ. 90 / 20-6 – 2014 που καταγγέλλει τις «Αθέμιτες πρακτικές των ΚΕΚ» στο «κυνήγι ανέργων» και το εμπόριο ελπίδας το οποίο εξελίσσεται με την «εγκατάσταση» των ΚΕΚ έξω από τα Κέντρα Προώθησης Απασχόλησης του ΟΑΕΔ και την αγωνιώδη προσπάθειά τους να προσεγγίσουν ανέργους με κάθε τρόπο, για τη δική τους επιχείρηση.

Τα «λεφτά από ότι φαίνεται είναι πολλά» και  ο ανταγωνισμός μεταξύ τους, τους έχει εξωθήσει σε συμπεριφορές και πρακτικές που προσβάλουν κυρίως  τους ίδιους τους ανέργους.

Υπενθυμίζουμε ότι η εργασία αποτελεί δικαίωμα και πως ο μοναδικός Δημόσιος Φορέας Απασχόλησης στην Ελλάδα είναι ο ΟΑΕΔ. Υπενθυμίζουμε επίσης ότι οι άνεργοι δεν είναι πελάτες αλλά πολίτες με αξιοπρέπεια και δικαιώματα.

Πράγματι το πόσα καρπώνονται οι μεσάζοντες έχει πολύ ενδιαφέρον να το γνωρίζει η κοινωνία.1.380 εισπράττουν τα ΚΕΚ για την κατάρτιση 80 ωρών σε κάθε άτομο εάν μετά το πεντάμηνο βρει δουλειά και 1.080 εάν δεν βρει δουλειά. Γιατί οι συνδικαλιστικές ηγεσίες τα επιμελητήρια και οι επαγγελματικές συντεχνίες δεν αντιδρούν;  Προφανώς η  απάντηση είναι γιατί οι συνδικαλιστικές ηγεσίες στην Ελλάδα ουδόλως ενδιαφέρονται για τους ανέργους αλλά για την καλοπέραση των συνδικαλιστών και γιατί έχουν τα δικά τους ΚΕΚ. Τα δικά τους ισχυρά λόμπυ άντλησης κοινοτικών πόρων για τους ολίγους στη συνδικαλιστική ιεραρχία…

http://www.koutipandoras.gr/

Για αυτό το σκάνδαλο και την ζημιά που υπέστη το Ελληνικό Δημόσιο θα λογοδοτήσει κανείς?

Ο Σάλλας (Τρ. Πειραιώς) πούλησε την ΑΤΕ Ασφαλιστική με 90.1 εκ ….όσα αγόρασε όλη την Αγροτική τράπεζα !!!!

Η ΑΤΕ Ασφαλιστική ήταν θυγατρική της ΑΤΕ Bank που η Εθνοσωτήριος συγκυβέρνηση μας ξεπούλησε, ως μη βιώσιμη,στην Τράπεζα Πειραιώς.

Αν θυμάστε,το «τίμημα» του ξεπουλήματος ήταν 90 εκ.ευρώ.

Τώρα, η Τράπεζα Πειραιώς
ξεπουλάει την ΑΤΕ Ασφαλιστική στην γερμανική ergo με «τίμημα»…90 εκ.ευρώ!

Δηλαδή, με την πώληση μιας θυγατρικής ο Σάλλας πήρε πίσω τα λεφτά που,υποτίθεται, έδωσε κι ενώ είχε εκμεταλλευτεί επί 1,5 χρόνο το ενεργητικό της (άρα είχε βγάλει κι από εκεί κέρδος)!

Λεπτομέρεια:Το ελληνικό κράτος θα πάρει τα λεφτά για την πώληση της ΑΤΕ Bank σε βάθος 10ετίας, ενώ η Τρ.Πειραιώς πήρε τα λεφτά για την ΑΤΕ Ασφαλιστική…μετρητοίς! Στουρναροπαπαδημοσαμαροβενιζέλοι να…χαίρεστε τα deals σας(μωρέ εσείς τα χαίρεστε γιατί γλιτώνετε τα δάνεια των κομμάτων σας, τα οποία τα πληρώνει ο κοσμάκης…)!!!!

Διαβάζουμε στο newmoney.gr, Τρ. Πειραιώς:
Στην Ergo (θυγατρική της Munich Re) πωλείται η ΑΤΕ Ασφαλιστική αντί 90,1 εκατ. ευρώ

Τη συμφωνία για την πώληση του 100% του μετοχικού κεφαλαίου της ATE Ασφαλιστικής στην ERGO Insurance Group, θυγατρική της Munich Re, ανακοίνωσε η Τράπεζα Πειραιώς. Το συνολικό τίμημα ανέρχεται σε €90,1 εκατ. σε μετρητά, το οποίο υπόκειται στις συνήθεις προσαρμογές για τη μεταβολή της καθαρής θέσης μέχρι την ολοκλήρωση της συμφωνίας. Η συναλλαγή τελεί υπό την έγκριση των εποπτικών αρχών και αναμένεται να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2014. Η ATE Ασφαλιστική αποκτήθηκε τον Ιούλιο του 2012 από την Τράπεζα Πειραιώς ως μέρος της εξαγοράς της «υγιούς» ΑΤΕbank. Η ΑΤΕ Ασφαλιστική κατέχει την 5η θέση στην ελληνική ασφαλιστική αγορά στους κλάδους κατά Ζημιών, παρέχοντας παράλληλα και ασφαλιστικά προϊόντα Ζωής και Υγείας στους πελάτες της. Η συνολική παραγωγή ασφαλίστρων της Εταιρείας διαμορφώθηκε στα €170 εκατ. το 2013, εκ των οποίων €130 εκατ. αντιστοιχούσαν στις ασφάλειες των κλάδων κατά Ζημιών.

[ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ]

Y.Γ

ΕΎΛΟΓΗ ΑΠΟΡΊΑ:
Από το 2012 η η Ergo group της Munich Re ενδιαφερόταν για την ΑΤΕ Ασφαλιστική ..
Αφού τελικά την αγόρασε… γιατί δεν πουλήθηκε απ’ ευθείας από το Ελληνικό Δημόσιο, άλλα έπρεπε να κάνει «βόλτα» από την Πειραιώς για να φθάσει στους Γερμανούς;

http://www.hellasforce.com/

Η παραλία του Μπάλου και το νησί Γραμβούσα από ψηλά

Η θέα από ψηλά της εξωτικής παραλίας-λιμνοθάλασσας Μπάλου και του νησιού Γραμβούσα  είναι μοναδική. Το παρακάτω βίντεο που τραβήχτηκε με τη βοήθεια drones, δείχνει την ομορφιά της περιοχής που πραγματικά σε μαγεύει.

Η διάσημη λιμνοθάλασσα του Μπάλου βρίσκεται περίπου 56km βορειοδυτικά των Χανίων και 17km βορειοδυτικά της Κισσάμου. Είναι μια ρηχή αμμουδερή παραλία που σχηματίζεται ανάμεσα στο Ακρωτήριο της Γραμβούσας και το μικρότερο ακρωτήριο Τηγάνι. Ο Μπάλος αποτελεί σίγουρα την πιο πολυφωτογραφημένη παραλία της Κρήτης, ένα πολύ αγαπημένο θέμα όλων των τουριστικών οδηγών της Ελλάδας.

Τα δύο ακατοίκητα νησιά της Γραμβούσας, η Άγρια και η Ήμερη Γραμβούσα βρίσκονται κοντά στο ομώνυμο ακρωτήρι των Χανίων. Είναι πολύ κοντά στον Μπάλο, διάσημο για τα εξωτικά του νερά που θυμίζουν Καραϊβική. Η Ήμερη Γραμβούσα είναι διάσημη για το επιβλητικό της κάστρο, για την πανέμορφη παραλία και το μοναχικό ναυάγιο.

-----

Ο εξαρθρωμένος χρόνος

Ο πραγματικός ήρωας του περιστατικού που ενέπνευσε την ταινία «Ελεύθερος ωραρίου», όταν αποκαλύπτεται το ψέμα του, σκοτώνει όλη την οικογένειά του. Θού Κύριε φυλακήν εν τω πνεύματί μου... 

Μια φράση μου ’χει σφηνωθεί εδώ και μερικά χρόνια στο μυαλό. Την έχω κλέψει κάμποσες φορές, την έχω καταχραστεί, αλλά μάλλον δεν είχα μπει μέχρι τώρα στο μεδούλι της. «Το να χάνεις τη δουλειά σου είναι σαν κάταγμα». Αν θυμάμαι καλά, το ’λεγε στον εαυτό του ένας από τους ήρωες των διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου, στη συλλογή «Κάτι θα γίνει, θα δεις». Το βιβλίο έχει φύγει από τη βιβλιοθήκη μου, κάπου το δάνεισα, καλώς το δάνεισα, τα βιβλία είναι για να διαβάζονται κι όχι για να κοιμούνται στα ράφια, αλλά και κακώς, γιατί τώρα που το αναζήτησα για να τσεκάρω τη φράση δεν το ’χω. Ας εμπιστευτώ την αβέβαιη μνήμη μου.

Προσπαθώ να φανταστώ τον συνειρμό που οδήγησε στο «κάταγμα». Όταν σπας χέρι, πόδι, λεκάνη, σπόνδυλο υποχρεώνεσαι σε μερική ακινητοποίηση, ενίοτε και ολική. Ξέρεις ότι το ίδιο το οστό δεν κινείται, ο μυς το κινητοποιεί, αλλά μαζί με το ακινητοποιημένο οστό ακινητοποιείται αναγκαστικά και ο μυς. Του «απαγορεύεται» να κινηθεί, με ένα νάρθηκα ή με γύψο ή με εκείνους τους φρικτούς μεταλλικούς συνδέσμους που τοποθετούνται μετά την επέμβαση, αν το κάταγμα είναι σοβαρό. Εν μέρει γίνεσαι ένα ασπόνδυλο, ένα μαλάκιο, ένας γαιοσκώληκας.

                                      ****

Τα οστά αρθρώνουν το σώμα στην πολύπλοκη μηχανή του σώματος που συνδυάζει την ευελιξία με τη σταθερότητα, την τρυφερότητα με τη σκληρότητα, την αβεβαιότητα με την ασφάλεια. Κάτι τέτοιο πρέπει να συμβαίνει και με τη δουλειά. Αρθρώνει τον χρόνο σου. Χωρίς το απεχθές, αλλοτριωτικό, αποξενωτικό, εξουθενωτικό, εκμεταλλευτικό, ψυχοφθόρο, κακοπληρωμένο οκτάωρο της δουλειάς – αλλά και τετράωρο ή δεκάωρο- το 24ωρο γίνεται μια άμορφη μάζα, χωρίς αρχή, μέση, τέλος. Το να χάνεις τη δουλειά σου είναι σαν να εξαρθρώνεται ο χρόνος σου.

Λέτε να βρήκα πού κολλάει το «κάταγμα» του Χ. Οικονόμου; Δεν έχει τόση σημασία, όμως, τίποτε δεν μπορεί να υποκαταστήσει το πρωτότυπο μιας σύλληψης, ούτε τη μοναδικότητα ενός βιώματος. Πιθανότατα κάθε άνεργος, μετά λίγους μήνες «προσαρμογής» στη νέα κατάσταση, έχει ένα μοναδικό μίγμα συναισθημάτων, μια ιδιαίτερη ποσόστωση «αχρηστίας», «τεμπελιάς», αδυναμίας, απομόνωσης, αποκλεισμού, αυτοαποκλεισμού, ματαίωσης, διάψευσης,  που τελικά αποκρυσταλλώνονται σε μια αίσθηση προσωπικής αποτυχίας. Ωστόσο, το κοινό χαρακτηριστικό κάθε ανέργου, κάθε ανέργου που έχει πίσω του πολλά χρόνια δουλειάς, ενδεχομένως και δεκαετίες, είναι η αδυναμία να ξαναοργανώσει τον «απελευθερωμένο» χρόνο του.

                                      ****

Ό,τι κι αν καταλογίσει κανείς στη δουλειά σε συνθήκες καπιταλισμού, ό,τι αρνητικό κι αν της αποδώσει- την αποξένωση, την εκμετάλλευση, τη μισθωτή σκλαβιά, τον εξευτελισμό, την ταπείνωση, την καταπίεση της δημιουργικότητας, την έλλειψη ικανοποίησης, την εξουθενωτική ρουτίνα, τη σωματική καταπόνηση, την καταρράκωση της προσωπικότητας, τον ελεεινό ανταγωνισμό-, αυτός ο κακός, φρικτός κι ανάποδος καταναγκασμός, αυτό το βαρύ οκτάωρο που σου το τρώει τ’ αφεντικό, τελικά σού οργανώνει τη μέρα, το 24ωρο, την εβδομάδα, τους μήνες, τον χρόνο.

Όταν έχεις δουλειά, πολύ απλά η μέρα σου έχει ώρες πριν και μετά απ’ αυτήν. Θέλεις δεν θέλεις, πρέπει να κάνεις επιλογές και ιεραρχήσεις για τις υπόλοιπες 12-15 ώρες που σού απομένουν. Κάποιες είναι ύπνος, κάποιες άραγμα, κάποιες δουλειές για το σπίτι, την οικογένεια, κοινωνικές σχέσεις με συγγενείς, φίλους, συναδέλφους, συντρόφους. Πρακτικά, αυτός ο κατ’ επίφαση ελεύθερος, εκτός δουλειάς χρόνος δεν είναι τίποτε άλλο παρά χρόνος για να αναπληρώσεις τις δυνάμεις που σε καταστούν ικανό να πας και την άλλη μέρα στη δουλειά. Ο θείος Κάρολος το έχει αναλύσει επαρκώς αυτό εδώ κι ενάμιση αιώνα, ας μην το ζαλίζουμε περαιτέρω. Αλλά αυτή η σχέση εργάσιμου και υποταγμένου στον εργάσιμο «ελεύθερου» χρόνου σε απαλλάσσει από την βάσανο να οργανώσεις εσύ ο ίδιος το 24ωρό σου, από την αυγή της μέρας μέχρι τα μεσάνυχτα, τουλάχιστον μέχρις ότου εσύ και αρκετά εκατομμύρια σαν εσένα αποφασίσουν ότι ήρθε η ώρα να απαλλαγούν από τα δεσμά της μισθωτής σκλαβιάς. Μέχρι τότε, για τη βασική δομή του 24ώρου σου αποφασίζει ο εργοδότης σου, ο συγκεκριμένος ή ο αφηρημένος συλλογικός εργοδότης σου. Αυτός παρέχει τον σκελετό στο σώμα του χρόνου σου.

                                      ****

Συμπληρώνοντας μερικούς μήνες πραγματικής ανεργίας, διαπιστώνω ότι έχω περάσει ήδη το όριο της πλήρους εξάρθρωσης του χρόνου μου. Τώρα καταλαβαίνω κάπως καλύτερα τον συνάδελφό που είχε επισημάνει πωςχειρότερο από το να δουλεύεις και να μην πληρώνεσαι είναι να σηκώνεσαι το πρωί και να μην έχεις τι να κάνεις και πού να πας, γιατί απλώς δεν έχεις δουλειά. Τώρα καταλαβαίνω και το σοκ του συνταξιούχου που έπειτα από 35 χρόνια δουλειάς αντιμετωπίζει με δέος το «ελεύθερο» 24ωρό του και το γεμίζει ή με κατάθλιψη ή με ένα επινοημένο υποκατάστατο πλήρους απασχόλησης. Τώρα καταλαβαίνω και τη νευρική αμηχανία του 26χρονου ανιψιού μου που, με ένα πτυχίο μηχανικού υπό μάλης, δηλώνει διαθέσιμος για «ό,τι να ’ναι», «όσο να ’ναι». Τώρα καταλαβαίνω τον ήρωα της ταινίας του Λοράν Καντέ «Ελεύθερος ωραρίου», τον άνεργο Βενσάν που αποκρύπτει από τους πάντες την απόλυσή του και επινοεί μια φανταστική εργασία, περνώντας τις μέρες του στους δρόμους, κοιμώμενος στο αυτοκίνητο, τρώγοντας τις οικονομίες του και παραμυθιάζοντας την οικογένειά του κάθε σαββατοκύριακο για τη συναρπαστική δουλειά του στον ΟΗΕ.

Θεωρητικά, η ανεργία μπορεί για κάποιο διάστημα να είναι μια δημιουργική περίοδος. Οι φίλοι κι οι δικοί σου σε συμβουλεύουν «να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου»: γράψει ποίηση, γράψε λογοτεχνία, ζωγράφισε, διάβασε, δες παλιούς φίλους, κάνε μικροεπισκευές στο σπίτι, φύτεψε λουλούδια, κάνε το νοικοκυριό του σπιτιού, μαγείρεψε, βοήθησε το παιδί στο διάβασμα, κάνε πράγματα που δεν έκανες πριν μαζί του, πήγαινε στο χωριό σου, κάνε τον ερασιτέχνη αγρότη αν έχεις λίγη γη, έλεγξε την υγεία σου, πήγαινε στους γιατρούς όσο υπάρχει ασφάλιση, δες τι γίνεται με το συνταξιοδοτικό σου, κάνε εθελοντισμό. Υπάρχουν χίλια δυο πράγματα που δεν απαιτούν χρήματα ή απαιτούν λίγα, και μάλιστα μπορεί και να σου γλιτώνουν χρήματα. Φυσικά, μέσα σ’ όλα κάπου πρέπει να βρεις χρόνο και για το «ψάξε για δουλειά», αλλά επειδή αυτό αποκλείεται να έχει άμεσο αποτέλεσμα με 1,5 εκατ. ανέργους, είναι δεδομένο πως για αρκετούς μήνες θα έχεις άφθονο «ελεύθερο» χρόνο, για να κάνεις «πράγματα για τον εαυτό σου».

‘Όμως, όταν κάθε πρωί είσαι αντιμέτωπος μ’ αυτόν τον άχρονο, άρρυθμο, εξαρθρωμένο «ελεύθερο» χρόνο, έχεις πρόβλημα. Πώς ξεκινάς; Από τι; Εντάξει, φτιάχνεις τον πρώτο καφέ της μέρας, κάνεις και το πρώτο τσιγάρο, αποχαιρετάς τη γυναίκα σου που πάει στη δουλειά (ναι, υπάρχει τουλάχιστον κάποιος που δουλεύει), αποχαιρετάς και το παιδί που πάει σχολείο. Μετά; Κάνεις δυο τρία στοιχειώδη πράγματα στο σπίτι- μην είσαι γαϊδούρι, θα έρθει η άλλη σκοτωμένη απ’ τη δουλειά και θα τα βρει όλα στη μέση;-, ετοιμάζεις το μεσημεριανό, εξαντλώντας τους μαγειρικούς πειραματισμούς, ποτίζεις τις γλάστρες, πληρώνεις λογαριασμούς που λήγουν, ψωνίζεις στο σούπερ μάρκετ… Και μετά; Αυτά γίνονταν και πριν, δεν δικαιολογούν την παρουσία σου και, προ παντός, δεν γεμίζουν το 24ωρό σου. Παίρνεις κανένα τηλέφωνο, ενημερώνεσαι αποσπασματικά στο ίντερνετ, διαβάζεις ένα βιβλίο που το σέρνεις για εβδομάδες, κοιτάζεις την ατζέντα μήπως υπάρχει κανένα ραντεβού, οι περισσότερες ημερομηνίες είναι κενές σημειώσεων, αποφασίζεις κάτι να κάνεις, θυμάσαι ή επινοείς εκκρεμότητες, φτιάχνεις λίστες «καθηκόντων» στον εαυτό σου, ανακαλύπτεις ότι έχουν δίκιο όσοι σε συμβουλεύουν «πόσα πράγματα έχεις να κάνεις για τον εαυτό σου», αλλά όταν αυτά τα «πολλά πράγματα» επιχειρείς να τα οργανώσεις, να τα ιεραρχήσεις, να τα ταξινομήσεις, αδυνατείς. Τα αναβάλλεις, τα μετακινείς, καταστρατηγείς τα χρονοδιαγράμματα, κολλάς σ’ έναν βάλτο αδράνειας. Όταν επιχειρείς έναν απολογισμό των εβδομάδων και των μηνών που πέρασαν, αναρωτιέσαι πότε ήταν Χριστούγεννα, πότε Απόκριες, Πάσχα, πού πήγαν οι αργίες, πότε έφτασε καλοκαίρι. Οι εποχές, το ημερολόγιο και τα ορόσημά του γλιστρούν και χάνονται μέσα από το σουρωτήρι του εξαρθρωμένου «ελεύθερου» χρόνου της ανεργίας.

                                      ****

Από μια άποψη είναι λυπηρό. Είναι ένα τεκμήριο της θλιβερής μας αλλοτρίωσης από τον «αρθρωμένο χρόνο» της μισθωτής σκλαβιάς. Φαίνεται ότι αυτός ο εξαρτημένος χρόνος έχει την ικανότητα να ιδιοποιείται όλο τον χρόνο μας, να καταλύει την ικανότητά μας να αυτοργανωθούμε, να επαναδιοποιηθούμε τον απελευθερωμένο χρόνο μας. Είναι σχεδόν κάτι αφύσικο, ή για την ακρίβεια είναι μια δεύτερη, κεκτημένη «φύση» στην οποία μας εκπαιδεύει ο οργανωμένος εργάσιμος χρόνος (είτε είναι ευέλικτος και ελαστικοποιημένος είτε είναι σταθερός, ο πρώτος απλώς απογειώνει την εξάρτηση του «ελεύθερου» χρόνου, σε σημείο εκμηδενισμού του). Ας μην ξεχνάμε, η «εκπαίδευση» ξεκινά από νωρίς, το σχολείο είναι και μια προσομοίωση του εργάσιμου χρόνου, μάταια αντιστέκονται τα βλαστάρια μας που αρνούνται να ξυπνήσουν το πρωί, στο τέλος εμείς οι ίδιοι καταστέλλουμε τη φυσική τους αντίσταση...

Παρ’ όλα αυτά, μού λείπει. Μού λείπει ο αρθρωμένος, εξαρτημένος, ιδιοποιημένος, ο κλεμμένος από τον εργοδότη και την αγορά εργάσιμος χρόνος, που καταλαμβάνει και δίνει υπόσταση σε όλο τον χρόνο μου. Προφανώς το σώμα μου αντιλαμβάνεται ότι αυτού του είδους η βίαιη «απελευθέρωση» του ανθρώπινου χρόνου από την εργασία δεν είναι παρά μια εναλλακτική στρατηγική υποδούλωσής του. Με χαμηλότερο κόστος, λιγότερα παζάρια, χαμηλές απαιτήσεις. Το επόμενο στάδιο είναι το «ό,τι να ’ναι, όσο να ’ναι» - τίποτα δεν είναι τυχαίο στο άναρχο σχέδιο της μνημονιακής μας πραγματικότητας. Μακρύς ο δρόμος της απελευθέρωσης του χρόνου μας, κι ακόμη πιο μακρύς ο δρόμος της χειραφέτησης του είδους μας…

ΚΙΜΠΙ

 

Οι φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών νόμιμες, η επανάσταση παράνομη. Πρέπει να γράψω κι άλλα;...

Βρίσκεστε σε μια διασταύρωση στη μέση τού πουθενά. Εχετε πλήρη ορατότητα και διαπιστώνετε ότι δεξιά κι αριστερά σας δεν περνά κανένα αυτοκίνητο. Το φανάρι είναι κόκκινο κι ως νομοταγείς πολίτες περιμένετε να ανάψει πράσινο για να ξεκινήσετε. Μετά από πέντε λεπτά, όμως, ο φωτεινός σηματοδότης εξακολουθεί να είναι παγωμένος στην θέση τού "Σταμάτη". Εκνευρισμένοι αποφασίζετε να βάλετε πρώτη και να εκκινήσετε. Στην επόμενη στροφή, ωστόσο, σας σταματά τροχονόμος, ο οποίος θεωρεί καθήκον του να σας επιβάλει πρόστιμο. Ποιός έχει πληγώσει τη δικαιοσύνη με τη συμπεριφορά του; Εσείς ή το φανάρι και το όργανο της τάξης; Το ερώτημα δεν είναι καθόλου θεωρητικό, αφού στην καθημερινότητά μας καλούμαστε να απαντούμε σε διλήμματα που σχετίζονται με το γράμμα και του πνεύμα τού νόμου. Θεωρώ τους τυπολάτρες μεγαλύτερη απειλή για τη δικαιοσύνη από τους παραβάτες. Κι αυτό γιατί γενικώς με ανησυχούν οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν τα δόγματα για να υποκαθιστούν τη φαντασία και την ανάληψη της ατομικής ευθύνης...

Δεν ισχυρίζομαι πως δεν έχουμε ανάγκη τους νόμους. Οταν κάποτε φτιάξουμε οργανωμένες κοινωνίες συνειδητοποιημένων πολιτών οι οποίοι δεν θα σκοτώνουν, για παράδειγμα, όχι γιατί φοβούνται τη φυλακή ή την τιμωρία από κάποιον θεό, να το συζητήσουμε κατά πόσο δεν χρειαζόμαστε ένα πλαίσιο κανόνων το οποίο θα διέπει τις ζωές μας. Μέχρι, όμως, να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, το οποίο θα κάνει πράγματι εν πολλοίς περιττή τη νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία, η παρουσία των νόμων κρίνεται απαραίτητη. Μην περιμένετε, ωστόσο, να υποστηρίξω πως οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να σέβονται καταφανώς άδικες διατάξεις μόνο και μόνο γιατί έχουν ψηφιστεί από τη Βουλή. Οπως θα θεωρούσατε τρελό να πέσετε από τον πέμπτο όροφο πολυκατοικίας μόνο και μόνο γιατί κάποιος έχει απαιτήσει από εσάς να το κάνετε, είναι το ίδιο παράλογο να υπακούτε σε νόμους που έχουν κατασκευαστεί για την αποκλειστική εξυπηρέτηση των λίγων έναντι των πολλών. Προφανώς κι όσες επαναστάσεις καταγράφηκαν στην Ιστορία δεν έγιναν κατόπιν άδειας των αρχών, αλλά παρά τη θέλησή τους. Και είναι ακριβώς χάρη σε αυτές τις επαναστάσεις που χρωστούν οι μικρομεσαίοι το ότι σήμερα δεν κυκλοφορούν και κυριολεκτικώς με αλυσίδες στα πόδια τους...

Η επανάσταση δεν πρόκειται ποτέ να γίνει συνταγματικό άρθρο ή να ρυθμιστεί νομοθετικώς. Το πολύ πολύ να γραφτεί κάτι παρόμοιο με το ότι η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των ελλήνων, αλλά τίποτα πέραν αυτού. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι δεν είναι υποχρέωση του κάθε συνειδητοποιημένου πολίτη να στέκεται απέναντι σε οτιδήποτε του καταστρέφει αδικαιολογήτως τη ζωή, ανεξαρτήτως αν έχει προσλάβει επίχρισμα νομιμότητας. Οι σαμαροβενιζέλοι ετοιμάζονται, για παράδειγμα, να νομιμοποιήσουν την εισβολή στα σπίτια μας χωρίς εισαγγελική άδεια και την κατάσχεση περιουσιακών μας στοιχείων στην περίπτωση που χρωστούμε ένα "ολόκληρο" ευρώ στην εφορία. Φαντάζομαι πως δεν είστε τόσο αφελείς ώστε να πιστεύετε ότι τα "ντου" θα ξεκινήσουν από τις βίλες των εφοπλιστών. Αλλά, τί λέω ο χαζός; Αυτοί δεν πληρώνουν σχεδόν καθόλου φόρους, νομίμως βεβαίως...

Το αντάρτικο πόλης θα ήταν μια λύση γι' αυτήν τη χώρα, αν δεν υπόκυπτε στο θεμελιώδες σφάλμα να θεωρεί πως η ένοπλη βία θα πείσει τους νοικοκυραίους να εγκαταλείψουν την ψευδαίσθηση της βολής τους και να συμπαραταχθούν στον αγώνα κατά των κοινωνικών ανισοτήτων. Οσες βόμβες κι αν τοποθετήσουν οι Μαζιώτηδες και οι Ξηροί το μόνο που θα καταφέρουν θα είναι να συντηρητικοποιήσουν ακόμα περισσότερο μια ήδη φονταμενταλιστική συμβίωση ατομικών φιλοδοξιών, την οποία κατ' ευφημισμόν αποκαλούμε κοινωνία. Και είναι, επίσης, πολύ συντηρητικό εκ μέρους των ανταρτών πόλης να χρησιμοποιούν τα ίδια μέσα για να ανατρέψουν το καθεστώς, τα οποία έχουν αποδειχθεί ιστορικώς αναποτελεσματικά... 

Θα προτιμούσα, για παράδειγμα, να διοχέτευαν όλη τους την ενέργεια στη δημιουργία σε κάθε γειτονιά σχολείων επαναστατικής σκέψης, στα οποία θα διδάσκουν όσα η ελίτ δεν θα μας επιτρέψει ποτέ να διδαχθούμε μέσω του επίσημου εκπαιδευτικού συστήματος. Γιατί να αυτοπεριθωριοποιούμε την Αριστερά όταν η εποχή μας δίνει τη δυνατότητα να ακουστούν καλύτερα τα μηνύματά της στο λούμπεν προλεταριάτο; Γιατί να αφήνουμε το πεδίο ελεύθερο στην προπαγάνδα τού νεοφιλελευθερισμού και του νεοναζισμού, αυτών των δίδυμων μπάσταρδων του κατεστημένου, όταν μπορούμε να μεταδώσουμε το μήνυμα για κοινωνική δικαιοσύνη δίχως να οπλοφορούμε;... 

Ξέρω ότι είναι πιο γοητευτικοί οι επαναστάτες με κουμπούρια για το υποσυνείδητο των απαίδευτων. Ακόμα, όμως, κι αν επιτέλους εξεγερθεί η μάζα σε αυτήν τη χώρα, αν δεν έχει εφοδιαστεί προηγουμένως με την κατάλληλη πνευματική τροφή κι αν δεν ανοίξει τους ορίζοντές της, η εξέγερσή της θα είναι καταδικασμένη στο τέλος να καταλήξει σε μία από τα ίδια. Κι αυτό μπορούμε να το αποφύγουμε αν προτιμήσουμε να μάθουμε σε όσους το θελήσουν όχι πώς να φτιάχνουν βόμβες μολότοφ αλλά πώς να σκέφτονται χωρίς παρωπίδες, δίχως θεούς κι αρχηγούς και με μια βαθιά πίστη ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει γιατί έχει ήδη αλλάξει τόσες φορές στο παρελθόν...     




http://tripioevro.blogspot.gr/

Ας φάνε σκόνη…

Σε αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης πέρασε η Γερμανική Οικονομία –μείον 0,2%, αν δεν κάνω λάθος.

Εμείς εδώ, σε αντίθεση με τη Γερμανία, περνάμε ήδη σε θετικούς ρυθμούς. Να που το έκανε και φέτος η Παναγία το θαύμα της. Αν συνεχίσουμε με την ίδια ευλάβεια, σε λίγο όλοι θα τρώνε τη σκόνη μας. Κι υπάρχει μπόλικη. Από τα πολλά μπάζα. Γκρέμιζε-γκρέμιζε, μαζεύτηκαν τα μπάζα, γεμίσαμε και σκόνη.

Όλη αυτή τη σκόνη πρέπει κάπου να τη διοχετεύσουμε. Δεν υπάρχει κόσμος διατεθειμένος να τη φάει; Υπάρχει. Πεινάει; Πεινάει. Ε, ας τον ταΐσουμε σκόνη.

Τώρα μάλιστα που έχουμε και τον τάφο της Αμφίπολης, ποιος μας πιάνει… Σκόνη και χώματα να φάν’ κι οι κότες!

Ντριν-ντριν (το πορτοκαλί).

–Εμπρός. Ποιος είναι;

–Πρόεδρε, ο Κώστας είμαι.

–Ποιος Κώστας;

–Ο Τασούλας.

–Αδελφούλη! Τι τρέχει;

–Μια Περιστέρη τη θυμάσαι;

–Όχι. Από πού να την θυμάμαι;

–Από το υπουργείο Πολιτισμού.

–Ποιο υπουργείο Πολιτισμού;

–Δεν ήσουν υπουργός Πολιτισμού;

–Ναι. Και; Γιατί να την θυμάμαι;

–Αυτή, λέει, κάνει εδώ και είκοσι χρόνια μιαν ανασκαφή σ’ ένα μεγάλο Μακεδονικό τάφο στην Αμφίπολη, και μου κουβαλήθηκε εδώ στο γραφείο μου για χρήματα. Να μη γίνει, λέει, η αρχαιολογική σκαπάνη θύμα της κρίσης και τέτοια, τα γνωστά. Σε σκέφθηκα, που λες, που είναι και Μακεδονικός ο τάφος, και της είπα μήπως θα μπορούσαμε έτσι να την επισπεύσουμε κάπως την ανακάλυψη. Ξέρεις, να δείξουν μερικά πλάνα από το σημείο οι κάμερες κ.τ.λ. Και μου είπε ότι εντάξει, γίνεται. Οπότε, της υπέγραψα πενήντα χιλιάρικα, κι έλεγα μήπως με την ευκαιρία ανέβεις κι εσύ εκεί να κάνεις μια δήλωση. Μας παίρνει ν’ αφήσουμε και το υπονοούμενο ότι μπορεί να είναι ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Γι αυτό σου λέω…

–Καλά. Θα σε πάρει ο Γιώργος, να το ρυθμίσετε.

Γκλανγκ (το πορτοκαλί).

Τι άλλο έχει μείνει; Α, ναι! Να διώξει η Παναγία την Τρόικα.

Γονατιστοί εμείς, περιμένουμε. Μες τη σκόνη.

• http://sotosblog.com/