Εγώ λυπάμαι κύριε Σόιμπλε

Αγαπητέ μου Πιτσιρίκο, ζω σε αυτή τη χώρα επτά χρόνια. Όταν ξεκίνησε η κρίση ανέχτηκα τα εξώφυλλα της άθλιας «Bild», η οποία κατά τα άλλα στο οπισθόφυλλο παρουσιάζει γυμνές γυναίκες. Έτσι αντιλαμβάνεται κανείς το επίπεδο του αναγνωστικού κοινού. Ανέχτηκα το εξώφυλλο του άθλιου περιοδικού που σατίρισε ένα από τα πιο όμορφα αγάλματα που έχω δει στη ζωή μου. Θυμάμαι ακόμα τα δάκρυα που κύλησαν από τα μάτια μου όταν ανέβαινα τη σκάλα του μουσείου του Λούβρου και εκείνη έστεκε στην κορυφή, περήφανη και Ελληνίδα.

Ανέχτηκα σχόλια γνωστών, «φίλων» και συναδέλφων που αναρωτιόνταν αν υπάρχει ακόμα η Ελλάδα, όπου σκόπευα να περάσω τις καλοκαιρινές μου διακοπές, αν πετάνε εκεί ακόμα τα αεροπλάνα και αν γίνονται ακόμα γάμοι (το καυστικό σχόλιο «φίλου» όταν ανακοίνωσα το γεγονός του γάμου μου στην Ελλάδα).

Κανείς από όλους αυτούς δε με ρώτησε ποτέ αν η οικογένεια μου είναι καλά, αν οι φίλοι μου είναι άνεργοι, αν η γιαγιά μου ζει αξιοπρεπώς με τη σύνταξή της ή αν χρειάζεται να συνεισφέρω οικονομικά.

Όταν η Ελλάδα έπαψε να είναι πρωτοσέλιδο, τα σχόλια περιορίστηκαν. Οι «φίλοι» αρκούνταν να συμπεριλαμβάνουν την Ελλάδα σε συζητήσεις περί των τεμπέληδων νοτιοευρωπαίων που τρώνε πολύ αργά το μεσημέρι γιατί πιο πριν κοιμούνται μην έχοντας κάτι καλύτερο να κάνουν.

Χθες εξοργίστηκα πιο πολύ από κάθε άλλη φορά.

Ο κύριος Σόιμπλε είπε ότι με λυπάται. Όχι. Τώρα δεν πρέπει να με λυπάται.

Ας με λυπόταν όλα τα προηγούμενα χρόνια που οι κυβερνήσεις ξεπουλούσαν την ιστορία, την αξιοπρέπεια και το φυσικό πλούτο της χώρας μου.

Ας μη με λυπάται τώρα που επιτέλους κάποιος ήρθε να σκίσει τα εξώφυλλα που τόσα χρόνια με διακωμωδούσαν, να ορθώσει το ανάστημά του και να αντιμιλήσει σε όσους με χλεύασαν.

Εδώ και επτά χρόνια προσπαθούσα να αντιληφθώ και την άλλη πλευρά, την πλευρά της γερμανικής κοινής γνώμης.

Κατανοούσα ως ένα βαθμό τις αντιρρήσεις και τις επιφυλάξεις τους. Σήμερα αποφάσισα για πρώτη φορά να επιτρέψω στον εαυτό μου να εξοργιστεί με το λαό αυτό που από χθες κατακεραυνώνει σε ιστοσελίδα σοβαρής εφημερίδας ό,τι έχει σχέση με την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Μάλλον φταίει το γεγονός ότι εδώ και βδομάδες δεν έχει βγει ο ήλιος, είπαν να κάνουν ένα διάλειμμα από την υπερκατανάλωση αλκοόλ και αποφάσισαν «να απελευθερώσουν τον εαυτό τους από τους Έλληνες».

Όμως, ας μην ξεχνούν ότι «όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως και του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά των Ελλήνων» (Friedrich Nitzsche, Η γέννηση της τραγωδίας).

Φιλιά από Γερμανία

Μ.Π.

Υ.Γ. Υπάρχουν και ελάχιστες εξαιρέσεις, φιλέλληνες που πραγματικά κατανοούν τη δυσμενή κατάσταση στην Ελλάδα. Αυτούς δε θέλω να τους αδικήσω, απεναντίας, τους ευχαριστώ για την αλληλεγγύη.

(Αγαπητή φίλη, δεν θα αργήσει η ημέρα που οι πολίτες της Γερμανίας θα αντιδράσουν απέναντι στην κυβέρνησή τους. Με τον γερμανικό λαό δεν μας χωρίζει τίποτα. Αντιθέτως, μας ενώνουν πάρα πολλά. Έρχονται καλύτερες μέρες για όλους μας. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Πηγή

Μ.Γλέζος: "Εξάμηνο πάγωμα και stop στην αποπληρωμή τόκων - Να γίνει λογιστικός έλεγχος"

Επικαλούμενος Μένανδρο και Πλούταρχο, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μανόλης Γλέζος επιχειρηματολόγησε ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν πρέπει να συζητά για συνέχιση της παροχής δανείων από τους Ευρωπαίους δανειστές.

Ο λαός κατεψήφισε τα δάνεια γιατί τα δάνεια, όπως έλεγε ο Μένανδρος "τους ανθρώπους δούλους ποιούν" και στη συνέχεια επικαλέστηκε τον Πλούταρχο λέγοντας: "Της εσχάτης παραφροσύνης και της μαλακίας εστί".

«Ο λαός καταψήφισε τα δάνεια.Ε,τι;Θα συζητάμε για τα δάνεια; Τα καταψήφισε ο λαός τα δάνεια, τώρα τον βάζουν να πάρει πίσω την ψήφο του;» αναρωτήθηκε ο κ. Γλέζος και πρόσθεσε: «Δεν θέλω να δυσκολέψω το έργο της κυβέρνησης».

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε και στις δηλώσεις του Ισπανού υπουργού Εξωτερικών Μάργκαλο, ότι με τα δάνεια που παραχώρησε στην Ελλάδα, η Ισπανία θα μπορούσε να έχει αυξήσει τις συντάξεις κατά 38% και να έχει μειώσει την ανεργία των Ισπανών κατά 50%.

«Αντί να δώσουν τα χρήματα για να σταματήσει η ανεργία στην Ισπανία τα έδωσαν για να βοηθήσουν τον ελληνικό λαό.Ποιον ελληνικό λαό; Τα έδωσε για να βοηθήσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα!» εκτίμησε ο κ. Γλέζος και συμπλήρωσε: «Ελα εδώ Ραχόι.Ποιο είναι το πραγματικό δάνειο και πόσα είναι τα τοκοχρεολύσια που εισέπραξες;»

«Τους έχουμε ξοφλήσει όλους» εξέφρασε ορθά-κοφτά την άποψή του ο κ. Γλέζος και πρόσθεσε: «Ας μας καλέσουν να κουβεντιάσουμε. Να γίνει ένας λογιστικός έλεγχος»

Κατά την άποψη του ιστορικού στελέχους της Αριστεράς «πρέπει να ξεκαθαρίσουμε: Βάζουμε τον λαό να πάρει πίσω την ψήφο του; Αυτό συζητάμε. Πρέπει να καταλάβει ο κ. Σόιμπλε ότι αν μας εμποδίσει να βγάλουμε τον βρόχο από τον λαιμό του ελληνικού λαού,θα σπάσουνε τα μούτρα τους».

Ο κ. Γλέζος υποστήριξε ότι πιθανό Grexit θα προκαλέσει μεγάλο πρόβλημα στην Ευρωζώνη. «Σε ζημιά τους θα γίνει - εγώ δεν θέλω να βγούμε απ' το ευρώ- έχουν μετρήσει ότι θα είναι σε ζημιά τους να βγούμε απ' το ευρώ».

«Η μόνη λύση σ' αυτό το αδιέξοδο είναι να παγώσουν όλα, να έρθουν μετά από έξι μήνες να συζητήσουμε» συνέχισε και τόνισε: «Η κυβέρνηση ζητάει από τους δανειστές-τους καταπιεστές να παγώσουν όλα για έξι μήνες, χωρίς να σημαίνει ότι για έξι μήνες θα μπαίνουν τόκοι: Πάγωμα απόλυτο».

Σε ερώτηση αν διαφωνεί με τους ακολουθούμενους χειρισμούς από την κυβέρνηση ο κ. Γλέζος απάντησε: «Μην το βάζεις σε διαφωνία, εγώ έχω μια άποψη».

Ερωτηθείς για το πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ τόνισε ότι η αλλαγή την οποία ψήφισε ο ελληνικός λαός να είναι ο ένας κυβέρνηση και ο άλλος να είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ένα παιχνίδι που δεν πρέπει να ξοδευτούμε.

«Γιατί δεν τολμούμε να αναδείξουμε έναν πρόεδρο της Αριστεράς για να ολοκληρωθεί η αλλαγή;» αναρωτήθηκε ο κ. Γλέζος.

 

Οι καλοί φράχτες κάνουν τους καλούς γείτονες!

Του Αλέξανδρου Ρασκόλνικ

Οι καλοί φράχτες κάνουν τους καλούς γείτονες, λέει μια παροιμία. 

Αλλά οι Εγγλέζοι που επινόησαν αυτήν την παροιμία, γιατί εγγλέζικη είναι, ενδεχομένως αγνοούν ίσως ότι στην εποχή του Τάπερμαν, που έλεγε και η συχωρεμένη η Μαλβίνα, η Ελλάδα έγινε σε μία νύχτα ξέφραγο αμπέλι. Τα αγνοούν και αρκετοί απληροφόρητοι Έλληνες, αυτά!

Ο φαιδρός παρ’ ολίγον σωτήρας μας, ο Mind-the-GAPapandreou, ως «Υπουργός» Εξωτερικών το 2003, υπέγραψε την περίφημη συμφωνία που είναι γνωστή ως «Δουβλίνο  ΙΙ», μετατρέποντας την πατρίδα μας αυτοστιγμεί, αυθωρεί και παραχρήμα -αμελλητί, σαν να λέμε, για να χρησιμοποιήσουμε και μια λέξη του συρμού, σε αποθήκη ανθρώπινων ψυχών.

Αυτό ήταν το αποτέλεσμα -κι αφού οι Τούρκοι στήσανε από απέναντι την μπιζνα την καλή, τώρα, δεν είναι και τίποτα κορόιδα να την κλείσουνε ξαφνικά την επιχείρηση, έτσι δεν είναι?

Tι να σου κάνουν οι φράχτες κι αυτοί οι τύποι της Frontex? Ότι κάνει το FBI στα σύνορα με το Μεξικό κάνουν κι αυτοί, για τον φόβο των Ιουδαίων: Μια τρύπα στο νερό. Οι μπόμπες, ο βούρδουλας κι η πείνα δεν είναι χειρότερα κακά από τις κακουχίες των κολασμένων στην έξοδο απελπισίας, εκεί που ο πνιγμός είναι μόνο μια νοσηρή πιθανότητα που λίγο μετράει στον λογαριασμό των απελπισμένων.

Οι απέναντι, αρχίσανε λοιπόν τη φάμπρικα με τις ευλογίες των ανεκδιήγητων που μας κυβέρνησαν και που στο αναμεταξύ τους, άλλοι συνεχίζουν να μας κυβερνούν, κι άλλοι από το σπίτι τους επιμένοντας να διεκδικούν δημόσιο λόγο, μας κουνούν κι από πάνω το δάχτυλο, ορισμένοι από όλους αυτούς τους ανεκδιήγητους.

Κι αρχίσανε οι απέναντι να στέλνουνε στα μέρη μας όσους δυστυχισμένους ήταν περισσευούμενοι δούλοι, τόσοι και τόσοι διωγμένοι από τους τόπους τους, από την πείνα, από τον βούρδουλα της γιαγιάς Σαρίας, από τις βόμβες των συμμάχων και των φίλων μας. 

Δεν χρειαζόταν καλύτερη ευκαιρία για τους εθνικούς μας εργολάβους, εκείνη την εποχή που κανονίζονταν αυτά, για μπόλικη φτηνή κι ανασφάλιστη εργασία, προκειμένου να δουλέψει αποδοτικά ο κασμάς και με το διάφορό του να αποδώσει το χαμαλίκι των δούλων, εκείνο τον καιρό που ο χρόνος έτρεχε γρήγορα! Τι σημασία είχε που μας τα χρέωναν όλα τα ολυμπιακά έργα διπλά και τρίδιπλα? Έβγαζαν κι απ' το μεδούλι των δούλων. Χτιζόταν τότε η Μεγάλη Νέα Ιδέα, η Ολυμπιακή Φλόγα θα γύρναγε και μπορεί και να έμενε στον γενέθλιο τόπο της -κι αν σφάχτηκαν σαν τα κοκόρια στα θεμέλια των υπέρλαμπρων υποδομών, μερικοί από δαύτους τους δούλους, δεν χάλασε δα κι ο κόσμος μπροστά στον υπέρτατο σκοπό. 

Αλλά έφερε γουρσουζιά το άδικα χυμένο αίμα στα ολυμπιακά θεμέλια, γιατί τα ρημάξανε και τα ολυμπιακά τα έργα, οι Ολετήρες, κατά που ξέρουνε αυτοί πιο καλά απ’ όλους και όλα να κάνουνε: μόνο να καταστρέφουν και να μας υπνωτίζουν για να υφαρπάζουν την ψήφο μας με τα χυδαία ψεύδη τους, για να εκλέγονται και να σιτίζονται δωρεάν στο Πρυτανείο, είναι μόνον άξιοι.

Κι ύστερα, πριν να προλάβομε να συνέλθομε από τον εφιάλτη, είδαμε να χάνονται μαζί με όλα τα άλλα και οι ποταπές δουλειές που τους βάζαμε να κάνουν ανασφάλιστοι και κακοπληρωμένοι, σε όλες τις Μανωλάδες και τα μέχρι προχθές σφύζοντα από τη δουλειά εργοτάξια της χώρας.

Και θα μου πεις, εγώ υπάλληλος γραφείου ήμουν, τι να έκανα, δεν έχω ευθύνη! 

Μα δεν είναι τώρα η ώρα να μιλήσομε για τις ευθύνες μας και για την ένοχη σιωπή μας στη θέα όλων τούτων ούτε να μπλέξομε σε ατέρμονες και αδιέξοδες συζητήσεις πάλι, καλύτερα να κοιτάξομε τι θα κάνουμε με όλους αυτούς που ξεβράζει η θάλασσα, μισοπνιγμένους στις ακτές μας. 

Όπως το βλέπω εγώ, η πρώτη δουλειά είναι να τους περιθάλψομε -κι αυτό βέβαια δε μπορεί να γίνεται στο κέντρο της Αθήνας, αλλά κάπου αλλού και μακριά. 

Σκορπισμένοι σε μέρη που υπάρχει γη παρατημένη και χειρωνακτική δουλειά. Θα τους ταΐσουν οι ντόπιοι με το αζημίωτο, αφού τα Ευρωπέη πρόθυμα πληρώνουν τα έξοδα των ατασθαλιών και των ανομημάτων τους για να έχουν την ησυχία τους -και στο κάτω-κάτω, καλύτερα είναι να τα τρώνε τα λεφτά οι δουλέμποροι της Αμυγδαλέζας?  Ας ωφεληθούν οι πρόθυμοι να προσφέρουν λίγην ανθρώπινη φροντίδα. 

Κι ύστερα όταν σταθούν στα πόδια τους όλοι αυτοί οι κατατρεγμένοι, να υπάρχει κι ένα μεροκάματο για να συντηρούν τους εαυτούς τους κι ίσως αυτούς που άφησαν πίσω τους, με κάποια αξιοπρέπεια, μέχρι να αποφασιστεί η τύχη τους.

Παρατημένες γιαγιάδες χωρίς τους παππούδες τους στα άδεια χωριά, κοιτάνε χωρίς ελπίδα τις εγκαταλειμμένες κι άσκαφτες πεζούλες που χάσκουν μισογκρεμισμένες και δεν έτυχε να έχουν ακούσει ποτέ για το πείραμα του Ριάτσε  γιατί αν είχαν ακούσει τίποτα, μπορεί και να είχαν σε κάτι να ελπίζουν.

Και για να σε προλάβω κι εσένα αριστερούλη μου και καλέ μου σύντροφε, που πάλι θα βάλεις τις φωνές και θα μου πεις ότι αυτό που σου προτείνω είναι αντιδημοκρατική εκμετάλλευση ανθρώπου από τον άνθρωπο, θα σου πω ότι κάποιοι πρέπει επιτέλους και να σκάψουν τα παρατημένα χωράφια και να πληρωθούν σαν σκαφτιάδες κι όχι σαν να ήταν διευθυντάδες τραπέζης, που λέει ο λόγος, γιατί, να σου πω την αλήθεια, τον βαρέθηκα τον ταβερνιάρη από δίπλα να μου γκρινιάζει από το πρωί μέχρι το βράδυ, ότι αναγκάζεται να φτιάχνει το τζατζίκι που πουλάει στους τουρίστες, με κινέζικα σκόρδα. Ασφαλώς δεν πρόκειται να πάει να σκάψει ούτε ο εξάδελφός σου, ο απολυμένος καθηγητής Τεχνικών, αλλά ούτε κι ο κανακάρης σου που πρόκοψες να τον σπουδάσεις ψυχολόγο, με μεταπτυχιακά στο τέταρτο της Σορβόνης -κι ας παραμένει άνεργος ο καημένος, αμαρτία δεν είναι κοτζάμ ψυχολόγο με τόσα κορνιζωμένα πτυχία, να τον κάνεις σκαφτιά και παραγωγό σκόρδων?

Διότι αν δεν θέλουμε να αερολογούμε, κι επειδή ούτε να τους πνίξουμε τους ανθρώπους αυτούς, ως να ήτανε ανεπιθύμητα γατιά, μπορούμε, όπως υποδεικνύουν ουρλιάζοντας οι ανεγκέφαλοι που πληθαίνουν ούτε να τους «επαναπροωθήσουμε» (sic) πίσω στην κόλαση απ' όπου μας ήρθαν ούτε όμως κι επ’ αόριστον να τους ταΐζουμε επειδή είναι πάρα πολλοί και, κυρίως, γιατί πεινάμε κι εμείς οι ίδιοι, τώρα∙ πρέπει λοιπόν να κοπούν τα αστεία.

Γιατί αν, βέβαια, είναι να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση που θα πάμε? Αυτός ο κακός χαμός που κάνει κάποιους να θέλουν να ανοίξουν κεφάλια μεταναστών για εκτόνωση, επειδή έχουν απηυδήσει με όλα τα αίσχη που του έχει επιφυλάξει η ζωή τους τον τελευταίο καιρό, μια ζωή που γίνεται όλο και πιο σκυφτή, και που κάτι τέτοιοι, σαν τις μύγες που πέφτουν στο ψόφιο κρέας, έτσι κι αυτοί, οι λιγότερο ψύχραιμοι πέφτουν να φάνε τους ξένους, να τους διώξουν από τις γειτονίες τους που μεταλλάσσονται σε γκέτο, ας τους λες εσύ φασίστες, εγώ καθόλου δε θα διαφωνήσω μαζί σου, αλλά έτσι είναι η ζωή, τι να κάνομε? Άλλον ο Θεός τον έκανε φιλεύσπλαχνο, υπομονετικό  κι ανθρωπιστή –κι άλλον τον έφτιαξε με μεγάλη μύτη. Τι να κάνουμε, τώρα, να τις κόψουμε τις μύτες από εκείνους που τις έχουν μεγαλύτερες?

Όχι, εγώ λέω ότι μέχρι να δούμε τι θα κάνουμε με την αναθεώρηση των κατάπτυστων συνθηκών που έχουν συνυπογράψει ή έχουν επωάσει οι αχαρακτήριστοι πολιτικοί σκερβελέδες που μας κυβερνούν, οφείλουμε να στρωθούμε κάτω και να σχεδιάσομε στα σοβαρά τον τρόπο που θα γίνει η διαχείριση αυτής της λαοθάλασσας. 

Τόσοι άνθρωποι αβοήθητοι στους δρόμους και μερικοί μαντρωμένοι σε απάνθρωπες φυλακές που λέγονται χώροι φιλοξενίας, δεν είναι καθόλου καλό πράγμα. Έτσι που το πάνε οι φαυλεπίφαυλοι που μας κυβερνούν, θα χυθεί αίμα –και δεν θα είναι κατά ανάγκη ούτε μόνο το αίμα αυτών των απρόσκλητων ξένων. 

Πηγή

 

το 2015 έρχεται από πολύ παλιά... (Βάσω και Γιώργος Θανασέκος)

γράφει ο ΠάνοςΣκουρολιάκος*

Με το βλέμμα και την καρδιά μας στραμμένα εκεί, στις μακρινές Βρυξέλλες, πασχίζουμε λοιπόν όλοι μαζί να τιμήσουμε τους αγώνες όλων όσων προετοίμασαν την 25η Γενάρη 2015 από παλιά. Από πολύ παλιά!           

Εν μέσω διαπραγματεύσεων στο Eurogroup του Αλέξη Τσίπρα και των υπουργών της κυβέρνησης, ώστε να μπει ένα τέλος στην εποχή των Μνημονίων, μας έρχονται στον νου πέτρινα χρόνια που εκτείνονται σε πολλές δεκαετίες πίσω. Η κυβέρνηση της Αριστεράς στη χώρα μας προέκυψε από τις εκλογές τρεις εβδομάδες πριν, αλλά αυτή η μέρα γεννήθηκε μέσα από τους αγώνες πολλών ανδρών και γυναικών αγωνιστών της Αριστεράς.

Βάσω Θανασέκου. Μία από αυτή τη μεγάλη χορεία των ανθρώπων που θυσίασαν τα πάντα στον κοινό, πανανθρώπινο σκοπό. Εκλέχτηκε βουλευτής Φθιώτιδος της Δημοκρατικής Ένωσης το 1956, όταν για πρώτη φορά οι Ελληνίδες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου για τις βουλευτικές εκλογές. 19 Φεβρουαρίου ήταν. Τέτοιες μέρες δηλαδή, πριν από 59 χρόνια!

Η Βάσω Σαραβάνου, κόρη εύπορου πιλοποιού από την Άνδρο, μια μεγαλοαστή δηλαδή, γνωρίζει και ερωτεύεται τον Γιώργο Θανασέκο, αγωνιστή της Αριστεράς από το Κφησοχώρι ή Άνω Τιθορέα Φθιώτιδος. Ο Θανασέκος ήταν απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων. Στα χρόνια της σχολής διάβαζε κρυφά το «Κεφάλαιο» του Μαρξ και γοητεύτηκε από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ως λοχαγός του ιππικού, παίρνει μέρος στην πρώτη γραμμή κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Παραιτούμενος αργότερα από το στράτευμα, πολιτεύεται με το Αγροτοεργατικό Κόμμα του Αλέξανδρου Παπαναστασίου. Ως εκπρόσωπος της επαρχίας Λοκρίδος συμμετέχει στην εθνοσυνέλευση στις Κορυσχάδες, το 1944. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία.

Ο πολιτικός αγώνας της Βάσως Θανασέκου δεν ήταν ένας περίπατος. Ας αναλογιστεί κανείς την εικόνα μιας γυναίκας υποψηφίου της Αριστεράς στα κακοτράχαλα πολιτικά χωριά της μετεμφυλιακής περιόδου. Τότε που ακόμα και ο κεντρώος ψηφοφόρος θεωρείτο αιμοσταγής εαμοβούλγαρος. Οι δημοκρατικοί και αριστεροί πολίτες εξόριστοι, μετανάστες και φευγάτοι από τις πατρικές εστίες. Όσοι είχαν μείνει ήταν καταδικασμένοι σε αποχή από τα κοινά και σιωπή. Η τρομοκρατία της Δεξιάς σε πλήρη εξέλιξη. Δύσκολη ήταν και η μεταδικτατορική περίοδος σε αυτές τις πολιτικές εξορμήσεις. Πόσο μάλλον εκείνα τα πέτρινα χρόνια. Είναι γνωστό στη Φθιώτιδα το επεισόδιο όπου η Θανασέκου, μιλώντας σε ένα καφενείο χωριού στην Λοκρίδα, δέχθηκε, ως φιλοφρόνηση φαντάζομαι, μια καρέκλα που εκσφενδονίστηκε από θερμόαιμο πολίτη ακροδεξιών αντιλήψεων.

Αν κάνουμε ένα άλμα και έρθουμε στην πρόσφατη Ιστορία, θα βρούμε ξανά τη βουλευτίνα της Αριστεράς. Τη συναντάμε στην έκκληση προς τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που «ελπίζουν σε ένα διαφορετικό μέλλον από το ζοφερό του Μνημονίου». Καλούν αυτές τις δυνάμεις να συσπειρωθούν για «μια κυβέρνηση που θα φέρει τον λαό στην εξουσία». Μαζί με το όνομα στης Βάσως Θανασέκου στις υπογραφές, διαβάζουμε και εκείνα των Βαρδή Βαρδινογιάννη, Μανώλη Γλέζου, Νίκου Γουριώτη, Βούλας Δαμιανάκου, Μίκη Θεοδωράκη, Θεόδωρου Καλλίνου, Μαρίας Καραγιώργη, Παναγιώτη Κατερίνη, Ελένης και Τάκη Μπενά, Ευτύχη Μπιτσάκη και Γιώργου Τσαπόγα.

Η ευθύνη της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα απέναντι στον ελληνικό λαό έχει και ένα διαφορετικό ποιοτικό βάρος. Εμπεριέχει και την ευθύνη σε αγωνιστές σαν αυτούς που εκπροσωπούν οι πιο πάνω υπογράφοντες. Όλων αυτών που έφεραν την υπόθεση της Αριστεράς ώς τις μέρες μας με θυσίες, φυλακίσεις, αγώνα, πείσμα και αισιοδοξία. Είναι στον νου μας η δικαίωση των αγώνων όλων αυτών λοιπόν, που με την ευκαιρία της αναφοράς μας στη Βάσω και στον Γιώργο Θανασέκο ξαναθυμηθήκαμε. Η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής πριν διαβεί το κατώφλι του Μεγάρου Μαξίμου αυτό το χρέος συμβολίζει.

Με το βλέμμα και την καρδιά μας στραμμένα εκεί, στις μακρινές Βρυξέλλες, πασχίζουμε λοιπόν όλοι μαζί να τιμήσουμε τους αγώνες όλων όσων προετοίμασαν την 25^η Γενάρη 2015 από παλιά. Από πολύ παλιά!

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

Πάνος Σκουρολιάκος

Βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

Η Μέρκελ αγνοεί το ιστορικό παράδειγμα της Έλενας Τσαουσέσκου

Του Κώστα Βαξεβάνη

Η Ευρώπη αποκαλύπτει όχι μόνο τα δομικά της προβλήματα, αλλά και πως ένα από αυτά είναι η έλλειψη Δημοκρατίας. Τα τελεσίγραφα θυμίζουν στους παλιότερους έλληνες το τελεσίγραφο που είχε στείλει ο φασιστικός Άξονας κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου και στους πιο νέους τις απειλές βομβαρδισμών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Η Ελλάδα πρέπει μέσα σε εικοσιτετράωρα να υπογράψει όσα επιβάλει ο κύριος Ντάισελμπλουμ και ο υποβολέας του, το Βερολίνο. Δηλαδή μέχρι στιγμής, η Μέρκελ αδιαφορεί για δύο πολύ σοβαρά θέματα. Το πρώτο είναι πως οι πρόσφατες εκλογές ανέδειξαν μια κυβέρνηση πάνω στη βάση ενός προγράμματος που δεν προβλέπει τέτοιες υπογραφές.vΤο δεύτερο, πως η αδιέξοδη πολιτική που εφαρμόζεται στην Ευρώπη τη σπρώχνει σε περιπέτειες τις οποίες δεν θα δημιουργήσουν οι έλληνες, αλλά οι κάτοικοι της Ευρώπης.

Η κρίση αποκάλυψε πως η Ε.Ε είναι στημένη σε λάθος βάση. Πως η λιτότητα δεν είναι εργαλείο ούτε οικονομίας ούτε πολιτικής. Πως οι κανόνες αυστηρότητας έχουν ίσως μια αξία αν επιβεβαιώνονται και όχι όταν απορρίπτονται και διαψεύδονται.

Ο ευρωπαϊκός Βορράς με επίκεντρο το Βερολίνο, ανεβάζει τα κέρδη του σε καιρό κρίσης, αν και τα κέρδη αυτά τα εισπράττει μια οικονομική ελίτ, ένα καρτέλ συμφερόντων και όχι οι πολίτες. Ούτε καν οι γερμανοί. Στο Νότο, οι λαοί είτε αντιλαμβάνονται τα δομικά προβλήματα μιας ψευτοαλληλέγγυας Ευρώπης είτε όχι, το θέμα είναι πως δεν μπορούν να αντέξουν τη λιτότητα της οποίας μοναδικό αποτέλεσμα είναι η ανθρωπιστική κρίση.

Το αξίωμα της  δημοσιονομικής σταθερότητας της Μέρκελ, παράγει δολοφονικούς κανόνες και αναποτελεσματική οικονομία, αν βέβαια υποθέσουμε πως οικονομία είναι το σύνολο των ανθρώπινων ενεργειών με ζητούμενο μια καλύτερη διαβίωση και όχι κέρδη μιας μικρής ομάδας συμφερόντων.

Η Ευρώπη -αυτό δείχνει η κρίση και το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ που εξαπλώνεται- χρειάζεται πολιτικές λύσεις. Αναθεώρηση της λειτουργίας της, αλλαγή του προσανατολισμού της, επανεφεύρεση αξιών. Αυτό είναι το ζητούμενο αν θέλει να υπάρχει ως κοινωνία των πολιτών. Οι ηγέτες και οι λαοί της πρέπει να αποφασίσουν ποιοί είναι οι δείκτες και τα μέτρα που θα αντικαταστήσουν τους οικονομικούς δείκτες που κοσμούν το εικονοστάσι του μερκελικού οικονομικού προτεσταντισμού.

Αυτές οι αναγκαιότητες και όχι ο λαϊκισμός όπως θέλουν να λένε, έφεραν στην εξουσία στην Ελλάδα το ΣΥΡΙΖΑ, θα φέρουν τους Podemos στην Ισπανία ή θα αναγκάσουν το Ρέντσι να ακολουθήσει τα νέα κινήματα στην Ιταλία. Απέναντι σε αυτές τις νέες πραγματικές ανάγκες πρέπει να τοποθετηθεί η Ευρώπη, αντί να κρατάει το χάρακα σαν την συντηρητική δασκάλα σε μια τάξη ανήσυχων και σκεπτόμενων παιδιών.

Σε όλη αυτή την πολιτική πραγματικότητα που θα σφραγίσει τις εξελίξεις είτε το θέλει είτε όχι η κυρία Μέρκελ,οι εκφραστές της οικονομικής ελίτ στην Ευρώπη, αντιπαραθέτουν την τιμωρία, τα τελεσίγραφα και κάποια κείμενα μετανοίας που πρέπει να υπογράψει η Ελλάδα.

Μέσα στη μεγάλη αναγκαιότητα των αλλαγών που πρέπει να υπάρξει, η Μέρκελ προτιμά σαν το κακομαθημένο παιδί, να κάνει bullying την Ελλάδα, χρησιμοποιώντας την ισχύ απέναντι λογική. Την απειλή απέναντι στο διάλογο. Τη συντήρηση απέναντι στις νέες ορατές ανάγκες.

Όσα χρόνια οι κυβερνήσεις που είχαν την ευλογία της Μέρκελ κυβερνούν την Ελλάδα, ο λεγόμενος ευρωπαϊκός παράγοντας, η τρόικα, το Eurogroup, δεν ενοχλήθηκαν καθόλου από τη διαφθορά στην Ελλάδα με πρωταγωνιστές τους κυβερνώντες, από τους ολιγάρχες που συνέχιζαν να κλέβουν, από τη φοροδιαφυγή. Συστηματικά όμως ενοχλούνταν από τη σύνταξη των μερικών ευρώ για κάποια γιαγιά στην άκρη της Ελλάδας που δούλεψε όλη της ζωή. Δεν τους ενόχλησε η λίστα Λαγκάρντ, οι χαριστικοί νόμοι στους τραπεζίτες και τους επιχειρηματίες, οι νόμοι υπέρ των διεφθαρμένων αλλά ο μισθός πείνας που οδηγούσε όλη την κοινωνία σε θάνατο.

Είναι ένα ακόμη από τα στοιχεία που φανερώνει πως η ενιαία Ευρώπη πρέπει να επαναδιαμορφωθεί με νέους όρους Δημοκρατίας και όχι υποκρισίας και παρενόχλησης. Σε μια Ευρώπη όπου η Μέρκελ θα συνεχίσει να κάνει bullying και ο Σόιμπλε να παίζει το ρόλο του συμπλεγματικού δασκάλου (ποιός, ο Σόιμπλε που ήταν πρωταγωνιστής σκανδάλου χρηματισμών το 2000) τα πράγματα θα γίνουν ανεξέλεγκτα. Ίσως η Μέρκελ αγνοεί το ιστορικό προηγούμενο της Έλενας Τσαουσέσκου, οπαδού αντίστοιχων κανόνων λιτότητας στη Ρουμανία, η οποία πίστευε πως το πλήθος που είχε εξεγερθεί εναντίον της και ετοιμαζόταν να τη σκοτώσει, ήταν οπαδοί τους που προσπαθούσαν να της δείξουν την αγάπη τους. 

Πηγή

Το Κόμμα, η Κυβέρνηση και το Κράτος. Το «αμαρτωλό» τρίγωνο και οι προκλήσεις του νέου ΣΥΡΙΖΑ

Του Χριστόφορου Βερναρδάκη

Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές και σχημάτισε Κυβέρνηση. Και από σήμερα καλείται, μεταξύ πολλών άλλων βεβαίως, να αντιμετωπίσει ένα καινούργιο και ίσως πολυπλοκότερο πρόβλημα. Αυτό των σχέσεων του κόμματος με την Κυβέρνηση και το Κράτος.

 Υπάρχουν σε γενικές γραμμές δύο τρόποι να απαντηθεί αυτό το πρόβλημα. Ο πρώτος είναι να αποδεχτεί κανείς ότι διαχειρίζεται την υφιστάμενη δομή, με τον ίδιο λίγο έως πολύ (παλαιό) τρόπο και την ίδια (παλαιά) μεθοδολογία. Ο δεύτερος να αποδεχτεί ότι έχει μια πρόκληση μπροστά του, τη διεύθυνση του κράτους (και της κυβέρνησης ειδικότερα) προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων, επομένως μια μακρά διαδικασία ριζικών μετασχηματισμών, τόσο του κράτους καθαυτού όσο και των δομών πολιτικής αντιπροσώπευσης.

Ενας ευρύτερα διατυπωμένος φόβος προεκλογικά ήταν το κατά πόσον ο «ΣΥΡΙΖΑ θα γινόταν ΠΑΣΟΚ». Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε ΠΑΣΟΚ – ούτε θα μπορούσε να γίνει - λόγω της συμμετοχής στα ψηφοδέλτια ορισμένων ανθρώπων προερχόμενων από το ΠΑΣΟΚ, ούτε πρόκειται να γίνει ΠΑΣΟΚ εξαιτίας του γεγονότος ότι στην Κυβέρνηση συμμετέχουν ορισμένοι με ΠΑΣΟΚικό παρελθόν. Η συζήτηση αυτή – όσο κι’αν απηχεί υπαρκτούς και βάσιμους φόβους - είχε και έχει λάθος παραδοχές. Ο κίνδυνος ο «ΣΥΡΙΖΑ να γίνει ΠΑΣΟΚ»  θα γίνει ορατός τώρα. Αλλά τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Σημαίνει: α) Να «απορροφηθεί» το κόμμα από το κράτος. Να «αδειάσει» δηλαδή το κόμμα και να γίνει «κράτος» και «κυβερνητικές θέσεις». β) να πάψει να αναζητεί τους πόρους του στην κοινωνία (όλων των ειδών τους πόρους: προγραμματικούς, ιδεολογικούς, οικονομικούς, ανθρώπινους, κοκ) και να μεταβληθεί σε ένα είδος «κρατικού κόμματος» όπου όλοι οι πόροι του εξαρτώνται και προέρχονται από το κράτος. γ) να θεωρηθεί ότι ο χώρος συγκρότησης και αναπαραγωγής της κοινωνικής συμμαχίας που εκπροσωπείται είναι η «Κυβέρνηση» (και το Κράτος κατ’επέκτασιν) και όχι το κόμμα. Το τρίτο αυτό στοιχείο θα επισφράγιζε την «κρατικοποίηση» του κόμματος και το μετασχηματισμό του σε ένα εκλογικίστικο και προσωποκεντρικό πελατειακό οργανισμό. Τότε και μόνον τότε «θα γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ νέο ΠΑΣΟΚ», αν δηλαδή ενσωματώσει λειτουργίες και δομές πολιτικής αντιπροσώπευσης που τον μεταβάλλουν από κόμμα της κοινωνίας σε κόμμα του κράτους. Αυτό δηλαδή που κατέληξε να είναι και να εκπροσωπεί το ΠΑΣΟΚ.

 Στην εφαρμοσμένη άσκηση της πολιτικής (και κυρίως της αστικής πολιτικής) θεωρείται ορθόν το «κόμμα» να υποβαθμιστεί και όλο το κέντρο βάρους να μετατοπιστεί στην «Κυβέρνηση». Τεράστιο στρατηγικό και ιστορικό λάθος. Το κόμμα είναι «μόνιμος» σχηματισμός («θεσμός»), η Κυβέρνηση «προσωρινή». Το κόμμα είναι η συνέχεια της συλλογικής συνείδησης, η Κυβέρνηση είναι μία στιγμή και μία πλευρά της πολιτικής του. Επομένως, το κόμμα είναι το επίκεντρο οργάνωσης και αναπαραγωγής κοινωνικών συμμαχιών, το κόμμα είναι ο συμπυκνωτής του πολιτικού προγράμματος που εφαρμόζεται, το κόμμα εντέλει είναι ο πυρήνας παραγωγής πολιτικής. Η λειτουργία αυτή δεν αφορά μόνον στα αριστερά κόμματα. Αφορά σε όλων των ειδών τα κόμματα αντιπροσώπευσης (ακόμα και τα αστικά ή συντηρητικά που δεν εξαρτώνται μονομερώς από το κράτος), αφού στη ρίζα αυτής της θέσης ενυπάρχει η αποδοχή του «κόμματος» ως του βασικού θεσμού πολιτικής αντιπροσώπευσης. Αλλά βεβαίως, αφορά πολύ περισσότερο ένα αριστερό κόμμα, ένα «κόμμα των μαζών» όπως θα λέγαμε κάποτε,

Με βάση τα παραπάνω επιβάλλεται στη σημερινή συγκυρία να ανοίξει μια σε βάθος συζήτηση για το «κόμμα ΣΥΡΙΖΑ», συζήτηση όμως που πρέπει να είναι μεθοδολογικά οριοθετημένη, τεκμηριωμένη και δυναμική σε νέες ιδέες. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί να είναι μια συζήτηση «κωφών», ούτε μια συζήτηση ανθρώπων με προϋπάρχουσες ιδεοληψίες.

Εν’όψει αυτής της συζήτησης είναι πιστεύω κρίσιμες οι παρακάτω συντεταγμένες:

1.      Το «κόμμα ΣΥΡΙΖΑ» ισορροπεί σήμερα σε τεντωμένο σχοινί. Κάνει θαυμάσια πράγματα, αλλά και αδικαιολόγητα λάθη. Είναι και σεκταριστικό και ανοικτό. Είναι και γραφειοκρατικό και φιλελεύθερο. Για την ακρίβεια, αδυνατεί να οριοθετήσει μεθοδολογικά τη λειτουργία του. Απέχει πολύ από το να θεωρηθεί «κόμμα των μελών», με μεγάλη ευθύνη των ηγετικών του οργάνων, αλλά και οι Οργανώσεις των Μελών πολλές φορές αδυνατούν να λειτουργήσουν ως «κόμμα μαζών» και όχι ως «κόμμα στελεχών». Με δύο λόγια, το κόμμα μας απέχει πολύ από το να θεωρηθεί συλλογικός διανοούμενος  των «από κάτω».
                                                                                                  

2.      Χωρίς κόμμα ωστόσο δεν μπορεί να υπάρξει ούτε Κυβέρνηση, ούτε αριστερό πρόγραμμα, γιατί το κόμμα είναι ο οργανωτής και ο εκφραστής της «κοινωνικής συμμαχίας». Είναι το πεδίο αποκρυστάλλωσής της. Το κόμμα δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να ξεπεραστεί ή να αγνοηθεί. Επιβάλλεται να διορθωθεί, έτσι ώστε να διαδραματίσει ιστορικό ρόλο μακράς πνοής.
 

3.      Η συζήτηση περί σχέσεων Κόμματος – Κυβέρνησης δεν πρέπει να γίνει με παλαιές και ξεπερασμένες θεωρητικές προσεγγίσεις. Συνήθως η συζήτηση αυτή εξαντλείται σε διαπιστώσεις δεοντολογίας: «το κόμμα (πρέπει να) σπρώχνει την κυβέρνηση», «(να) κριτικάρει την Κυβέρνηση», «(να) ελέγχει την Κυβέρνηση», κοκ. Είναι κατά τη γνώμη μου λάθος μέθοδος συζήτησης, λάθος σημείο αφετηρίας. Το κόμμα για να τα κάνει όλα αυτά και πολύ περισσότερα πρέπει να αλλάξει το πεδίο της δραστηριότητάς του. Το κόμμα δεν πρέπει να «βλέπει» προς την Κυβέρνηση, αλλά προς την κοινωνία και το κοινωνικό σώμα. Να οργανώσει και να κάνει συνεκτική την κοινωνική συμμαχία που σήμερα κτίζεται. Εχει το δικό του πεδίο βολής, τον δικό του ορίζοντα. Θα ήταν δομικό λάθος να εξαρτήσει την δουλειά του και το χώρο του από την Κυβέρνηση. Ούτε μπρος ούτε πίσω από την Κυβέρνηση. Κανένας ετεροκαθορισμός από την Κυβέρνηση. Στροφή προς το κοινωνικό σώμα, με μαζικό προσανατολισμό, στρατηγική συγκρότησης κοινωνικών μετώπων και ανάδειξη μαζικών κοινωνικών στελεχών. Αφού τα κάνει όλα αυτά, τότε η επίδραση προς την «Κυβέρνηση» θα είναι αυτονόητη και πολύ σημαντική. Γιατί, απλούστατα, δεν θα είναι παρακολούθημα του κράτους αλλά «κόμμα της κοινωνίας».
 

4.      Το κόμμα επιβάλλεται να αποκτήσει μαζικό προσανατολισμό και συγκροτημένη δουλειά πεδίου. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Το κόμμα πρέπει να ρίξει το βάρος του στη διεύρυνση και σταθεροποίηση της κοινωνικής εκλογικής βάσης, να αντιστοιχηθεί με αυτήν με ένα πολιτικό πρόγραμμα και μια πολιτική ανάδειξης νέας γενιάς μαζικών κοινωνικών στελεχών, με μετρήσιμους στόχους μέσα στην επόμενη πενταετία. Στην πρώτη γραμμή των στόχων του πρέπει να είναι η δημιουργία / ισχυροποίηση συνδικάτων και δομών κοινωνικής αντιπροσώπευσης, με έμφαση στην ένταξη όλων των «αποκλεισμένων» σε αυτήν, ο πλήρης εκδημοκρατισμός της ΓΣΕΕ και η οριστική συντριβή του συνδικαλιστικού καρτέλ που λυμαίνεται τα συνδικάτα, η ανάπτυξη ενός ισχυρού και δομημένου νεολαϊστικού και πολιτισμικού κινήματος στη χώρα, με έμφαση στην κατοχύρωση κοινωνικών και επικοινωνιακών δικαιωμάτων, και βεβαίως, η ενίσχυση των τοπικών δομών αλληλεγγύης με στόχο την καθοριστική ενίσχυση της Αριστεράς στο τοπικό κράτος (γειτονιές, Δήμοι, Περιφέρειες), εκεί δηλαδή που συγκροτούνται και ανασυγκροτούνται οι κοινωνικές συμμαχίες μακροχρόνια.
 

5.      Προφανώς, όλη αυτή η στρατηγική για το κόμμα περνάει μέσα από την ενίσχυση των δομών του και της ενδοκομματικής του δημοκρατίας. Επιβάλλεται μια διευρυμένη συζήτηση για ένα κόμμα μαζικό, ανοικτό στα κοινωνικά κινήματα και τις συλλογικότητες, με καταστατικές αλλαγές που θα εμβαθύνουν τη δημοκρατία και την εσωκομματική απογραφειοκρατικοποίηση, με αναβαθμισμένα όργανα πολιτικής συγκρότησης και παραγωγής πολιτικής και στρατηγικής.

Πηγή: εφημερίδα "ΕΠΟΧΗ"

Η Ελληνική πλευρά πρέπει να εμμείνει με σκληρότητα στις θέσεις της

γράφει η Παναγιώτα Μπλέτα*

Η πολιτική της λιτότητας έχει αποδειχθεί όχι απλά ανεπαρκής, αλλά καταστροφική για την βιώσιμη ανάπτυξη των χωρών μελών της Ευρώπης. Οι περισσότερες χώρες μέλη, που εντάχθηκαν στα πλαίσια μνημονίων λιτότητας, είναι αυτές που εξελικτικά, αντί να μειώσουν το δημόσιο χρέος τους το αύξησαν δραματικά.

Οι κοινωνικές ανάγκες συσσωρεύονταν, οι αγορές ασφυκτιούσαν και τα κέρδη πολλαπλασιαζόντουσαν, εκτός όμως των εγχώριων αγορών. Η συρρίκνωση των εγχώριων οικονομικών και κοινωνικών αγορών αποτέλεσε ένα έξυπνο εργαλείο ιδεολογικής διαχείρισης των λαών, χωρίς όμως εγγύηση επιστροφής χρημάτων…

Και αυτό, γιατί κάθε πατέντα που δημιουργείται, χωρίς να εξυπηρετεί το πελατειακό κοινό στο οποίο απευθύνεται, θα επιστραφεί χωρίς αμφιβολία στον πωλητή με κόστος του ιδίου.

Η κακώς εννοούμενη λιτότητα απέκτησε ιδεολογικές διαστάσεις και καταστάθηκε επικίνδυνη, ως ένα φαινόμενο, που απειλεί και όλο το υπόλοιπο κόσμο, καθώς καταργεί παγιωμένα δικαιώματα και κατακτήσεις του ανθρώπου, σε όλη την ενήλικη, αλλά και ανήλικη πορεία του στη ζωή.

 Η αποτυχημένη πολιτική της λιτότητας πρέπει να επιστραφεί πίσω λοιπόν, σε αυτούς που κακώς την πούλησαν στην Ελλάδα, για την αποκατάσταση της οικονομικής της δυσλειτουργίας, με αντιπαροχή την εθνική της κυριαρχία. Γιατί ούτε αποζημίωση ορίζεται στην περίπτωση αποτυχία της, αλλά ούτε και αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας.

Γνωστή δήλωση του Προέδρου του Λαικού κόμματος στην Ευρώπη, ότι η άρση της λιτότητας θα απογοητεύσει τους επενδυτές, που σχεδιάζουν να επενδύσουν στην Ελλάδα, αποδεικνύει περίτρανα, ότι το ιδανικό περιβάλλον για τους ξένες επενδυτές αποτελούν οι μισθοί πείνας και η μικρής κλίμακας καταναλωτική δύναμη, που θα καθοδηγείται και θα ικανοποιείται από την τιμολόγηση που θα επιβάλλουν οι πολυεθνικές, που έχουν υποτάξει την αγορά.

Αυτοί οι ξένοι επενδυτές, δεν είναι επιθυμητοί όμως στον μέσο καταναλωτή, που δεν παύει να είναι και μέσος ιδεολογικά πολίτης αυτής της χώρας. Τα χαρακτηριστικά του target group λοιπόν, στο οποίο απευθύνονται, δεν είναι αυτά που πληρούν τις προυποθέσεις για την υλοποίηση τέτοιων πολιτικών…

Για αυτό οφείλει η Ευρωζώνη να εγκαταλείψει αυτές τις πολιτικές και να προχωρήσει σε μια πιο ποιοτική διαχείριση των αναγκών της, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η πιστότητα συνολικά των πολιτών της, σε όλες τις χώρες που την απαρτίζουν.

Η ελληνική πρόταση θα αποτελέσει την γέφυρα, για να περάσει όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά συνολικά η Ευρώπη απέναντι. Για αυτό και είναι μονόδρομος, αν υποθέσουμε, ότι θέλει πραγματικά η Ευρώπη να διατηρήσει την παρουσία της, στο διεθνές πολιτικό γίγνεσθαι.

Ούτε λόγος λοιπόν να γίνεται για Grexit. Ούτε Αρμαγεδδών θα έρθει στην Ελλάδα, η οποία όμως έχει αποδείξει ιστορικά, ότι μπορεί να αντέξει όλα τα σενάρια.
Αυτή παρτίδα σκάκι θέλει παίκτες με ιδιαίτερη ψυχραιμία. Η παγωμένη ατμόσφαιρα, τα βλέμματα εκνευρισμού, οι μεταμφιεσμένες δηλώσεις-απειλές, είναι μερικές μόνο από τις στρατηγικές της απέναντι πλευράς, που μέσω της επίδειξης ισχύος σκοπό έχει να αποπροσανατολίσει την ελληνική πλευρά από τον στόχο της.

Το ψυχολογικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί, αφορά την αλαζονεία από την μια πλευρά και αντίστοιχα την δημοκρατική εντολή από την άλλη, που επικαιροποιείται και οπτικοποιείται μέσω των συγκεντρώσεων συμπαράστασης σε όλο τον κόσμο.

Οι Γερμανοί υποστηρίζουν την λιτότητα για λόγους υπεροχής. Και αυτή είναι η παγίδα στην οποία έπεφταν ιστορικά οι Γερμανοί, από ορισμού του Γερμανικού κράτους. Οι Πορτογάλοι και οι Ισπανοί αντιτίθενται, διότι οι κυβερνήσεις τους υλοποίησαν την λιτότητα, χωρίς να εξεγερθούν και έτσι ανταγωνιστικό πλεονέκτημα απέναντι στους ψηφοφόρους τους, θα αποκτήσουν τα καινούργια κόμματα που διεκδικούν την εξουσία. 

Η συμμαχία του Νότου όμως αφορά τους λαούς και όχι τις κυβερνήσεις τους. Οι λαοί του Νότου αρχίζουν να διαμαρτύρονται και να δημιουργούν συμμαχία με τον ελληνικό λαό.

Αλλά και σε άλλες χώρες στην Ευρώπη οι λαοί είναι σύμμαχοι της Ελλάδας, ανεξάρτητα, με το πως οι κυβερνήσεις τους θέλουν να παρουσιάζονται.

Η πάλη λοιπόν γίνεται σε επίπεδο εντυπώσεων και όχι ουσίας, εφόσον σε καμία χώρα αυτές οι πολιτικές δεν έχουν δημοκρατικό αντίκρισμα.

Και το επίπεδο των εντυπώσεων όμως, έχει όρια τα οποία εξαντλούνται και πρέπει να εξαντλούνται στο γεγονός, ότι εάν δεν βρουν έδαφος συνεννόησης οι δίκαιες οικονομικά και κοινωνικά στοιχειοθετημένες προτάσεις της Δημοκρατικής Ελληνικής Κυβέρνησης, την σκυτάλη θα την δώσει ο λαός σε νεοναζιστικά κόμματα, όπως η Χρυσή Αυγή, που όμως εγγυούνται την ρήξη με βάση το κοινωνικό συμφέρον. Και αυτό θα συμβεί σε όλη την Ευρώπη…

Για αυτό οι διαφωνίες είναι τεχνητές και συνίστανται στο πόσες τελικά από τις διεκδικήσεις της Ελληνικής Κυβέρνησης θα γίνουν αποδεκτές.

Για αυτό η Ελληνική πλευρά πρέπει να εμμείνει με σκληρότητα στις θέσεις της, ακόμη και αν δεν καταλήξει σε συμφωνία στις 16/2/2015, προκειμένου να κάνει δεκτό το μεγαλύτερο μέρος του προγράμματος της.

Γιατί ούτε από την Ευρωπαική Ένωση μπορούν να διώξουν την Ελλάδα, εφόσον συνεπάγεται πρώτιστα χρεοκοπία των πιστωτών της, αλλά και θα εξακολουθούν να χρειάζονται την συγκατάθεση της για να αλλάξουν τις συνθήκες ή για όποια πολιτική απόφαση χρειάζεται ομοφωνία, όπως η ανανέωση των κυρώσεων απέναντι στη Ρωσία.

Η ωριμότητα που δεν επιδεικνύει η Ευρωπαική Επιτροπή, μπροστά στο πάθος της για το γεωστρατηγικό παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες της Ελλάδας, αποτελεί και την Αχίλλειο Πτέρνα της για την όποια διαπραγμάτευση…

* Η Παναγιώτα Μπλέτα γεννήθηκε στην Λακωνία ενώ μεγάλωσε στο Χαλάνδρι.

Σπούδασε στη Νέα Υόρκη: 
ΜΒΑ - Μεταπτυχιακός τίτλος στη Διοίκηση και Οργάνωση Επιχειρήσεων, New York Institute of Technology
BSc Marketing-Management - Πτυχίο στην Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων και Marketing, City University of New York
Δραστηριοποιήθηκε έντονα στο χώρο της Τοπικής αυτοδιοίκησης όπου και διακρίθηκε:
Αντιδήμαρχος Χαλανδρίου - Πρόεδρος των Δημοτικών Επιχειρήσεων Πολιτισμού και Ανάπτυξης στο Δήμο Χαλανδρίου, Δημιουργία πρώτου Δημοτικού Κ.Ε.Π. στην Ελλάδα –Κ.Ε.Π. Χαλανδρίου
Υποψήφια Νομάρχης-Nομός Λακωνίας -Επικεφαλής Νομαρχιακής Παράταξης - Δημιουργία πρότυπου Newsletter, που αφορούσε τα Ευρωπαϊκά προγράμματα σε σχέση με την Περιφέρεια και συνέβαλλε ουσιαστικά στην απορρόφησή τους.
Συνεργάστηκε επαγγελματικά με μεγάλους ελληνικούς και ξένους επιχειρηματικούς ομίλους, που δραστηριοποιούνται στο χώρο των call centers, έρευνας, επικοινωνίας, εκπαίδευσης, καθώς και εστίασης αναλαμβάνοντας υψηλές διοικητικές θέσεις:
Σχεδίασε και υλοποίησε projects με σημαντικά ωφέλιμη αξία για το Ελληνικό κοινό –Γραμμή Ενημέρωσης σεισμόπληκτων 0800-18000, Γραμμή Εξυπηρέτησης Πολιτών 1464 κτλ
Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με την αρθρογραφία και τη συγγραφή. Έχουν εκδοθεί: το πολιτικό βιβλίο «ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ», το οικονομικό δοκίμιο «ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ» και τρεις ποιητικές της συλλογές «ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΧΑΜΕΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ», «UNFUCK THE WORLD» (έχει εκδοθεί και στα αγγλικά) και «ΓΥΜΝΕΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ».e-mail: bletas.p1@gmail.com 
www.panagiotableta.blogspot.gr 
Facebook/Twitter:Panagiota Bletas

 

Γιατί ο Γιάννης Βαρουφάκης δεν φοβάται τον Αρμαγεδώνα?

γράφει ο κυριάκος Τόμπρας
Γιατί, απλά, ο Γιάνης Βαρουφάκης ξέρει γράμματα !!!
Ξέρει ότι η ελληνική κρίση ήταν εξ' αρχής και συνεχίζει να παραμένει ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ !!!
Και ότι βαφτίστηκε ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ, για να μοιραστεί η μαύρη τρύπα και οι επισφάλειες των ελληνικών και ευρωπαϊκών τραπεζών, στους ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΥΣ της Ελλάδας και της Ευρωζώνης !!!

Έτσι λοιπόν, αφού σήμερα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα βρίσκεται με 240 Δις δάνεια, εκ των οποίων τουλάχιστον τα μισά είναι σε καθυστέρηση και κόκκινα, έναντι 145 μόνο Δις καταθέσεων, εκ των οποίων μάλιστα το 93% είναι μικρότερο των 10.000 ευρώ, τότε γιατί πρέπει οι Έλληνες να φοβόμαστε τον ΑΡΜΑΓΕΔΩΝΑ ;;;

Αν δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτό,  Ο ΑΡΜΑΓΕΔΩΝΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ !!!

Τι να φοβηθούμε λοιπόν ;;; 

Τον εαυτό μας ;;;

Τον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΡΜΑΓΕΔΩΝΑ, όμως, έχουν κάθε λόγο να τον φοβούνται οι δανειστές, οι χαρτογιακάδες των Βρυξελλών και η κατεστημένη ελληνική τάξη, 

δηλαδή οι Έλληνες που ανήκουν στην κατηγορία του 0,4% και έχουν περισσότερα από 100.000 ευρώ καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες.

Οι υπόλοιποι δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα.

Αντίθετα.

Θα γλυτώσουμε από τα 100 περίπου Δις των ληξιπρόθεσμων οφειλών μας στο Δημόσιο και τα Ασφαλιστικά Ταμεία, από τα 240 περίπου Δις των δανείων μας στις Τράπεζες, από τα 327 Δις του επίσημου, λογιστικοποιημένου δημοσίου χρέους μας και από τα 200 τουλάχιστον Δις των εγγυήσεων του δημοσίου και των swaps που κάποια στιγμή, νομοτελειακά, θα προστεθούν στο επίσημο χρέος.

ΟΛΑ ΜΑΖΙ, 100+240+327+200  =867 Δις, 

δηλαδή σχεδόν 500% του ΑΕΠ !!!

ΑΡΜΑΓΕΔΩΝ σημαίνει μηδενισμός του κοντέρ και restart !!!

Από το ΜΗΔΕΝ και με πολλά προβλήματα, αλλά και με μηδενισμένο το κοντέρ του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους.

Με τα σπίτια και την υπόλοιπη περιουσία μας, δημόσια και ιδιωτική, απαλλαγμένα από τα βάρη της εξυπηρέτησης των χρεών μας, αφού δεν πρόκειται νάρθουν ποτέ εδώ οι φίλοι μας οι Γερμανοί να φορτώσουν για το Βερολίνο, ούτε την Ακρόπολη, ούτε τα χωράφια, ούτε τα σπίτια, ούτε τα εργοστάσια, ούτε τα αυτοκίνητα, ούτε τα πρόβατα, ούτε τη θάλασσα μας.

Και όλα αυτά ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ και της ΕΕ, 

αφού έχουμε πλέον κουραστεί να επαναλαμβάνουμε ότι το GREXIT όχι μόνο δεν υπάρχει (αρθ. 140, παρ. 3, Συνθήκη Λισαβώνας + Άρθρο 50, Συνθήκη ΕΕ), αλλά ότι συνιστά τη μεγαλύτερη επικοινωνιακή ΑΠΑΤΗ του Μνημονίου και του Δόγματος του Σοκ, για να κρατούνται οι λαοί της ευρωζώνης φοβισμένοι, υποταγμένοι και καθηλωμένοι στους καναπέδες τους, παραλυμένοι από το φόβο και ανήμποροι να αντιδράσουν.

Αυτός είναι λοιπόν ο ΑΡΜΑΓΕΔΩΝΑΣ !!!

Ποιος έχει τώρα λόγο να τον φοβάται και να ψάχνεται για PLAN B ;;;

Εμείς ή αυτοί ;;;

Η απάντηση είναι απλή.

Ρωτήστε τους πιστωτές ή τους κομιστές επιταγών των εταιρειών που μπαίνουν στο άρθρο 99 ή τους εγγυητές των δανείων που σκάνε !!!

Λέγε με και EFSF, ESM, EKT, IMF, ΑΓΟΡΕΣ, κλπ ... κλπ....

Στους οποίους ορθώς ο Γιάνης Βαρουφάκης επεσήμανε ότι τους συμφέρει περισσότερο να μας κουρέψουν το χρέος αντί να μας δώσουν νέα δάνεια, αφού το κούρεμα είναι ο μόνος τρόπος για να απομειωθεί και να περιοριστεί η μη βιώσιμη ελληνική επισφάλεια των 867 Δις ευρώ !!! 

Πηγή