Ο σύζυγος της Άννας Διαμαντοπούλου ίδρυσε κατασκευαστική και μετά έγινε μέλος του δ.σ. στο κτηματολόγιο...

Η εταιρία ιδρύθηκε με τρεις στενούς συνεργάτες εφοπλιστή, που κατηγορείται για φοροδιαφυγή

Απ’ όπου και να πιάσεις το παλιό κομματικό σύστημα, βρωμάει… Βρωμάει τόσο πολύ που θα πρέπει ο οποιοσδήποτε να σκεφτεί πολύ καλά αν θα ακουμπήσει κάτι, ή αν θα το αφήσει – παρακάμψει, γιατί ίσως λερωθεί τόσο πολύ, που θα καταλήξει από κατήγορος, ο χειρότερος κατηγορούμενος…

Όπως διαβάζουμε στο μπλογκ tiresias-press.blogspor.gr,ο σύζυγος της Άννας Διαμαντοπούλου δημιούργησε κατασκευαστική εταιρία, μαζί με συνεργάτες γνωστού εφοπλιστή που εμπλέκεται και σε μέσα μαζικής ενημέρωσης της Ελλάδας. Ως εδώ δεν υπάρχει κάτι μεμπτό. Το μεμπτό είναι ότι λίγους μήνες αργότερα, ο σύζυγος της Άννας Διαμαντοπούλου, στελέχους του ΠΑΣΟΚ και Ευρωπαίας Επιτρόπου, έγινε μέλος στο διοικητικό συμβούλιο του Κτηματολογίου και από το βιογραφικό του έσβησε τελείως το γεγονός ότι ήταν, είναι και θα είναι, ιδρυτικό μέλος κατασκευαστικής εταιρίας.

Όπως διαβάζουμε το μπλογκ tiresias-press, σύμφωνα με το ΦΕΚ (ΤΑΕ-ΕΠΕ 10966/11-9-2009) και ενώ η χώρα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο, ο σύζυγος της Άννας Διαμαντοπούλου, Γιάννης Σαβαλάνος, ίδρυσε μαζί με τρεις στενούς συνεργάτες του Βίκτωρα Ρέστη την κατασκευαστική εταιρία ΓΑΚΑΤ Α.Ε. δηλώνοντας μάλιστα ως έδρα το σπίτι του!!!

Το περίεργο είναι ότι λίγους μήνες αργότερα όταν ανέλαβε τη θέση του μέλους του ΔΣ της ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΑΕ, στο βιογραφικό του δεν ανέφερε καν την ύπαρξη της εταιρίας αυτής.

Προσέξτε τώρα, οι τρεις συνέταιροί του...

Γιάννης Σαβαλάνος, Σέργιος Μαναράκης (δικηγόρος), Γιώργος Μένεγας (τοπογράφος) και ο υιός του Αντώνης, ίδρυσαν πρόσφατα την ΡΑΒΕΝΙΑ ΑΕ (ΦΕΚ ΤΑΕ-ΕΠΕ 2021/2010) και την ΑΒΙΛΙΟΣ ΑΕ (ΦΕΚ ΤΑΕ ΕΠΕ 3019/2010) οι οποίες έχουν ως αντικείμενο την διαχείριση ακινήτων και τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.

Ο Αντώνης Μένεγας εργάζεται στο Τμήμα Έρευνας και Ανάπτυξης της RF Energy (όπως αναφέρει και Δελτίο Τύπου της εταιρίας στις 30-4-2010), η οποία ανήκει στην οικογένεια του Βίκτωρα Ρέστη.

Αυτό είναι το τελευταίο και ανανεωμένο βιογραφικό σημείωμα του συζύγου της Άννας Διαμαντοπούλου το οποίο υπάρχει στην εταιρεία Κτηματολόγιο Α.Ε. και δεν αναφέρει το παραμικρό για την εταιρεία που ίδρυσε μαζί με τους στενούς συνεργάτες του Βίκτωρα Ρέστη.

Εκείνο που θα πρέπει να απαντηθεί είναι αφενός μεν γιατί ο σύζυγος της Άννας Διαμαντοπούλου, δεν συμπεριέλαβε στο βιογραφικό του (που δημοσιεύεται και στην ιστοσελίδα της ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΑΕ) την ενασχόλησή του στην συγκεκριμένη εταιρία (εν αντιθέσει με άλλες).

Αφετέρου δε εάν υπάρχει νομικό και ηθικό ασυμβίβαστο από τη στιγμή που η συγκεκριμένη εταιρία ΓΑΚΑΤ ΑΕ, έχει (ή θα έχει) δοσοληψίες με το κράτος και μάλιστα με το ΥΠΕΚΕ το οποίο τον διόρισε στην Κτηματολόγιο ΑΕ.

Πηγή 

Ο ανεκδιήγητος Πρετεντερης

Ο τελευταίος νοσταλγός του Σημίτη ξαναχτυπά στρεφόμενος ξανά κατά του Προέδρου της Δημοκρατίας

Είναι, εδώ και χρόνια, γνωστός ο φθόνος του Πρετεντέρη κατά του Προκόπη Παυλόπουλου, κυρίως λόγω της στενής σχέσης του με τον Κώστα Καραμανλή. Τον οποίο ο Πρετεντέρης μισεί κυριολεκτικώς, διότι διέλυσε το «μύθο» του μέντορά του, του Σημίτη, του Πρωθυπουργού του Παπαντωνίου και του Τσοχατζόπουλου. Για τους οποίους ο Πρετεντέρης δεν έγραψε κουβέντα όταν «λήστευαν» το Χρηματιστήριο και όταν έπαιρναν τις μίζες αντιστοίχως. Α, να μην ξεχνάμε κι από πάνω ότι τα τελευταία χρόνια είναι το τελευταίος «θαυμαστής» του Ευάγγελου Βενιζέλου, ναι αυτού του μεγάλου «αστέρα» της πολιτικής που τον εκτιμούσαν τόσο πολύ στο ΠΑΣΟΚ ώστε τον αντικατέστησαν με τη Φώφη Γεννηματά!

Από τον καιρό όμως που ο Προκόπης Παυλόπουλος έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Πρετεντέρης ξεπέρασε σε δηλητήριο τον «οφιώδη» εαυτό του.

Τελευταίο «δῆγμα» γραφής το άρθρο του στο αυριανό ΒΗΜΑ. Εδώ όλος ο Τύπος, γραπτός και ηλεκτρονικός, εκθειάζει τον Προκόπη Παυλόπουλο για τον εθνικό ενωτικό του ρόλο αυτές τις κρίσιμες στιγμές για την Ελλάδα –ακόμη και το ίδιο το ΒΗΜΑ, γραπτό και ηλεκτρονικό- και ο Πρετεντέρης το χαβά του! Ο αθεόφοβος τα έβαλε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας διότι ο τελευταίος, στο μήνυμά του για την επέτειο αποκατάστασης της Δημοκρατίας, είπε ότι πρέπει να παραμείνουμε πάση θυσία στην Ευρώπη και ν’ αγωνισθούμε για να ξαναβρεί η Ευρώπη τις ιδρυτικές αρχές και αξίες της! Ρωτάει λοιπόν ειρωνικά ο ανεκδιήγητος Πρετεντέρης αν υπάρχουν άλλοι ευρωπαίοι πλην Παυλόπουλου που πιστεύουν το ίδιο!!! Να του θυμίσουμε λοιπόν μερικούς, που μέμφονται ανοιχτά την Ευρώπη για τη νεοφιλελεύθερη αλά Σόιμπλε πολιτική της, για να βγει από την τύφλα του φθόνου του: Χέλμουτ Σμιτ, Ζακ Ντελόρ από τους παλαιότερους, στους οποίους πρέπει να προστεθεί ο κορυφαίος εν ζωή γερμανός φιλόσοφος Γιούργκεν Χάμπερμας. Και από τους νεότερους ο ίδιος ο Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ, ο Φρανσουά Ολάντ, ο Ματέο Ρέντσι, ο οποίος είπε «τι Ευρώπη είναι αυτή» το βράδυ της Συνόδου Κορυφής για το μεταναστευτικό!!

Αλλά τι να περιμένεις από τον Πρετεντέρη; Για τον οποίο άσπονδοι φίλοι και συνάδελφοί του λένε πως αν βγάλει τη χολή του καμιά μέρα θα χάσει το σύνολο της «προσωπικότητάς» του!!!

Πηγή

Ποιος συντηρεί τη «συμμορία» του ευρώ;

γράφει ο Άρης Χατζηστεφάνου

Η Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους έφερε πριν από εβδομάδες στο φως τα «σεμινάρια δημοσιογράφων» του ΔΝΤ. Μήπως όμως διαθέτει και η Ε.Ε. τα δικά της «σχολεία» για να προωθεί το ενιαίο νόμισμα, να δικαιολογεί τις πραξικοπηματικές παρεμβάσεις της ΕΚΤ και τη διαρκή διάσωση των τραπεζών σε βάρος των πολιτών; Η απάντηση είναι ότι όχι μόνο τα διαθέτει, αλλά τα μαθήματα ξεκινούν από την… Δ' Δημοτικού.

Με ετήσιο προϋπολογισμό 3.3 δισ. ευρώ για διαφημίσεις, η Ε.Ε ξοδεύει περισσότερα για την προβολή της και από την Coca- Cola

(Eκθεση της βρετανικής οργάνωσης TPA)

Tο 1998 ο εκπρόσωπος του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε μια περίεργη εντολή. Διέταξε να πολτοποιηθούν 75.000 αντίτυπα ενός παιδικού κόμικς με τίτλο «Ο πόλεμος του παγωτού βατόμουρου». Στο βιβλίο τρία παιδιά που ζουν στην Ε.Ε. πραγματοποιούν ένα ταξίδι στον χρόνο για να βρεθούν σε μια Ευρώπη η οποία είναι ακόμη χωρισμένη με σύνορα και όπου διεφθαρμένοι συνοροφύλακες λαδώνονται για να επιτρέψουν τη μετακίνηση των πολιτών.

Οι διαιρέσεις μεταξύ των λαών είναι τόσο μεγάλες ώστε οι χώρες που φτιάχνουν παγωτό βατόμουρο δεν μπορούν να συνεννοηθούν με αυτές που παράγουν χωνάκια ώστε να προωθήσουν μαζί ένα κοινό προϊόν. Οταν όμως ένα από τα παιδιά αποφασίζει ότι προτιμά να μείνει σ' αυτόν τον κόσμο και να μην επιστρέψει στη σύγχρονη Ε.Ε. οι φίλοι του το απειλούν ότι δεν θα ξαναδεί ποτέ μακαρονάδες, καραμέλες, τσιχλόφουσκες και σοκολάτες.

«Ο πόλεμος του παγωτού βατόμουρου» ήταν το πρώτο κόμικς το οποίο τύπωσε και διένειμε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για παιδιά σχολικής ηλικίας. Οταν όμως έφτασαν στην Αγγλία τα πρώτα αντίτυπα, χαρακτηρίστηκαν φτηνή προπαγάνδα που στόχο έχει να παραχαράξει την Ιστορία και να «προσηλυτίσει» ανήλικα παιδιά στις αρχές της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα οι προπαγανδιστικές παρεμβάσεις της Κομισιόν ακόμη και σε Δημοτικά Σχολεία θεωρούνται τόσο διαδεδομένες (και κυρίως θεμιτές) ώστε ελάχιστοι ασχολούνται μαζί τους. Τι γίνεται όμως όταν ολόκληροι λαοί συνειδητοποιούν ότι τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. απειλούν να ανατρέψουν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις ή όταν όλο και μεγαλύτερα τμήματα των κατοίκων της ευρωπαϊκής περιφέρειας θεωρούν τη νομισματική ένωση τη βασική αιτία της κρίσης χρέους;

Πριν από ενάμιση χρόνο σύλλογοι εκπαιδευτικών καλούσαν τους Ελληνες δασκάλους να μη συμμετάσχουν στο πρόγραμμα της Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα με τίτλο Teachers4Europe (Δάσκαλοι για την Ευρώπη) το οποίο είχε στόχο «να εμπλουτίζει τις γνώσεις και εμπειρίες των μαθητών της Δ', Ε' και Στ' τάξης Δημοτικού σχετικά με το νέο περιβάλλον και τις ευκαιρίες που παρουσιάζει σε ευρωπαϊκό επίπεδο».

Συνήθως πάντως την εκπαίδευση των νεαρών μαθητών στις αρχές της Ε.Ε. αναλαμβάνει το Ευρωπαϊκό Κέντρο Αριστείας «Jean Monnet», το οποίο προωθεί τις αρχές της Ε.Ε. με προγράμματα και εκπαιδευτικό υλικό σε σχολεία.

Στα Πανεπιστήμια ο αέρας της Ενωμένης Ευρώπης έρχεται συχνότερα μέσω κονδυλίων για ερευνητικά προγράμματα που προσδένουν φοιτητές, και κυρίως τους καθηγητές τους, στις αρχές μιας ένωσης που ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τη διάσωση τραπεζών και την προώθηση συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων.

Οι παρεμβάσεις όμως της Ε.Ε. για τον επηρεασμό της κοινής γνώμης δεν περιορίζονται σε σχολεία και Πανεπιστήμια. Οπως αποκαλύφθηκε πριν από τις ευρωεκλογές του 2014, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει συστήσει ομάδες που παρακολουθούν τον «δημόσιο διάλογο» κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με στόχο να παρεμβαίνουν με επιχειρήματα υπέρ της λειτουργίας της Ε.Ε.

Η Κομισιόν μάλιστα με μυστικό έγγραφό της, το οποίο διέρρευσε σε βρετανικά μέσα ενημέρωσης, ζητούσε να «δοθεί προτεραιότητα σε χώρες όπου σημειώνεται άνοδος του ευρωσκεπτικισμού».

Η υπόθεση αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν η προώθηση των θέσεων της Ε.Ε. δεν πραγματοποιείται από τα επίσημα όργανα αλλά από ιδρύματα ερευνών, εταιρείες ή ακόμη και πανεπιστημιακούς που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με «γενναία» ευρωπαϊκά προγράμματα.

Η οργάνωση Corporate Europe Observatory έχει φέρει πολλές φορές στο φως περιπτώσεις πανίσχυρων λόμπι και εταιρειών δημοσίων σχέσεων που προωθούν συγκεκριμένες πολιτικές –είτε γιατί πληρώνονται γι’ αυτό μέσω ειδικών προγραμμάτων είτε γιατί τα συμφέροντά τους ταυτίζονται και εξαρτώνται άμεσα από την πολιτική της Ε.Ε.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει, παραδείγματος χάριν, η πρόσφατη έκθεση της Ernst & Young (ΕΥ) με τα καταστροφολογικά σενάρια για το ενδεχόμενο επιστροφής της Ελλάδας σε εθνικό νόμισμα. Η ΕΥ συμμετέχει σε σειρά συμβουλευτικών οργάνων της Κομισιόν (EU VAT Forum, The VAT Expert Group and the Joint Transfer Pricing Forum), ενώ θεωρείται ένα από τα ισχυρότερα λόμπι των Βρυξελλών.

Παρά το γεγονός δηλαδή ότι η εταιρεία είχε διαπραγματευτεί τις φορολογικές υποθέσεις πολυεθνικών όπως η Walt Disney Company, η Koch Industries και η Skype, που ήρθαν στο φως με το τεράστιο φορολογικό σκάνδαλο των Luxleaks, η Ernst & Young παραμένει ένας από τους σημαντικότερους συμβούλους της Ε.Ε. για θέματα φορολόγησης.

Δεν πρόκειται φυσικά ούτε για την πρώτη ούτε για την τελευταία εταιρεία που συνεργάζεται οικονομικά με την Κομισιόν αλλά συνεχίζει να κουνά το δάχτυλο σε όσους τολμούν να αμφισβητήσουν τη λειτουργία της Ε.Ε. και συγκεκριμένα της ευρωζώνης. Ισως γιατί στα 16 χρόνια της ύπαρξής της η ζώνη του ευρώ φρόντισε να εξασφαλίσει τα συμφέροντα μεγάλων τραπεζών, πολυεθνικών αλλά ακόμη και πανεπιστημιακών και ανθρώπων του «πνεύματος» που σήμερα δεν έχουν καμία πρόθεση να δαγκώσουν το χέρι που τους τάιζε όλα αυτά τα χρόνια.

Πηγή

Φίσερ: Ο Σόιμπλε χρησιμοποιεί το ευρώ ως οικονομικό «αναμορφωτήριο»

Ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα κατά του διδύμου Μέρκελ-Σόιμπλε χρησιμοποιεί ο πρώην υπουργός Εξωτερικών και αντικαγκελάριος της Γερμανίας Γιόσκα Φίσερ σε άρθρο του στο Project Syndicate, κατηγορώντας τους ανοιχτά ότι επέβαλαν εκβιαστικά στη Ελλάδα ένα οικονομικό πρόγραμμα διάσωσης το οποίο την μετατρέπει σε ευρωπαϊκό προτεκτοράτο χωρίς καμία ελπίδα ανάκαμψης της οικονομίας της.

Κατηγορεί δε ευθέως τον Σόιμπλε ότι θέλει να χρησιμοποιήσει το κοινό νόμισμα ως μέσο οικονομικής «αναμόρφωσης» της νότιας Ευρώπης, προειδοποιώντας τον ωστόσο ότι το σχέδιο του θα αποδειχθεί επικίνδυνη πλάνη.

Σύμφωνα με τον Φίσερ, η Γερμανία έχει έρθει σε ρήξη με όλη την μέχρι σήμερα μεταπολεμική πολιτική της στην Ευρώπη καθώς είναι φανερό ότι με την συμφωνία που επέβαλε στην Ελλάδα, επιδιώκει να μετατρέψει την ευρωζώνη από ένα κοινό ευρωπαϊκό σχέδιο σε σφαίρα επιρροής της.

Ολόκληρο το άρθρο του Γιόσκα Φίσερ:

Η επιστροφή της άσχημης Γερμανίας

Στη διάρκεια της μεγάλης νύχτας των διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα στις 12-13 Ιουλίου, κάτι θεμελιώδες σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ράγισε. Από τότε, οι Ευρωπαίοι ζουν σ' ένα διαφορετικό είδος Ευρωπαϊκή Ένωσης.

Αυτό που άλλαξε εκείνη την νύχτα, ήταν η ίδια η Γερμανία έτσι όπως την γνώριζαν οι Ευρωπαίοι από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου κι έπειτα. Στην επιφάνεια βρίσκονταν οι διαπραγματεύσεις για την αποτροπή μιας εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη (ή Grexit) και την αποφυγή των ολέθριων συνεπειών που θα ακολουθούσαν τόσο για την Ελλάδα όσο και για την νομισματική ένωση. Σ' ένα βαθύτερο επίπεδο ωστόσο, αυτό που βρίσκονταν επί τάπητος ήταν ο ρόλος που διαδραματίζει στην Ευρώπη η πιο πολυπληθής και η πλέον οικονομικά ισχυρή χώρα της.

Η αναγέννηση της Γερμανίας μετά τον Β'ΠΠ και η αποκατάσταση της παγκόσμιας εμπιστοσύνης προς αυτήν (με αποκορύφωμα την συναίνεση για την γερμανική ενοποίηση τέσσερις δεκαετίες αργότερα) οικοδομήθηκε πάνω σε ανθεκτικούς πυλώνες εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Στο εσωτερικό, μια σταθερή δημοκρατία εδραιωμένη στο κράτος δικαίου, αναδύθηκε γρήγορα. Η οικονομική επιτυχία του κράτους πρόνοιας της Γερμανίας λειτούργησε ως μοντέλο για την Ευρώπη. Και η προθυμία των Γερμανών να αντιμετωπίσουν τα ναζιστικά εγκλήματα δίχως επιφύλαξη, οδήγησε σε μια βαθιά ριζωμένη δυσπιστία τους απέναντι σε κάθε τι μιλιταριστικό.

"Ευρω-ρομαντικοί"...

Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, η Γερμανία οικοδόμησε την εμπιστοσύνη της με την αποδοχή της Δυτικής ολοκλήρωσης και του εξευρωπαϊσμού (Europeanization). Η χώρα-δύναμη στο κέντρο της Ευρώπης δεν θα έπρεπε ποτέ ξανά να καταστεί απειλή για την ήπειρο ή το εαυτό της. Έτσι, ο στόχος των Δυτικών Συμμάχων μετά το 1945-σε αντίθεση με τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο-δεν ήταν να απομονώσουν την Γερμανία και να την αποδυναμώσουν οικονομικά, αλλά να την προστατεύσουν στρατιωτικά και να την ενσωματώσουν πολιτικά με ακλόνητο τρόπο στη Δύση. Πράγματι, η συμφιλίωση της Γερμανίας με τον κορυφαίο εχθρό της, τη Γαλλία, παραμένει το θεμέλιο της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, βοηθώντας στην ενσωμάτωση της Γερμανίας στην κοινή Ευρωπαϊκή αγορά, με το βλέμμα στραμμένο στην

δυνητική πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης.

Αλλά στην σημερινή Γερμανία, αυτές οι ιδέες θεωρούνται αθεράπευτα "Ευρω-ρομαντικές", ο χρόνος τους έχει παρέλθει. Αυτό που ανησυχεί την Ευρώπη, είναι το ότι από τώρα και στο εξής, η Γερμανία θα ακολουθεί πρωτίστως τα εθνικά της συμφέροντα, όπως κι όλοι οι άλλοι.

Αυτό το σκεπτικό όμως βασίζεται σε μια εσφαλμένη παραδοχή. Το μονοπάτι που η Γερμανία θα βαδίσει στον 21ο αιώνα-προς μια "Ευρωπαϊκή Γερμανία" ή μια "Γερμανική Ευρώπη"- αποτελούσε το θεμελιώδες, ιστορικό ερώτημα που παρέμενε στην καρδιά της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής επί δύο αιώνες. Και απαντήθηκε στη διάρκεια της μεγάλης νύχτας στις Βρυξέλλες, με την Γερμανική Ευρώπη να επικρατεί έναντι της Ευρωπαϊκής Γερμανίας.

Η μοιραία απόφαση

Ήταν μια μοιραία απόφαση τόσο για την Γερμανία όσο και για την Ευρώπη. Αναρωτιέται κανείς αν η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ήξεραν τι ακριβώς έκαναν. Για να απορρίψουν τις σφοδρές επικρίσεις κατά της Γερμανίας και των κορυφαίων παικτών της οι οποίες ξέσπασαν μετά το τελεσίγραφο προς την Ελλάδα, απλά φόρεσαν ροζ γυαλιά, όπως έκαναν και οι περισσότεροι Γερμανοί. Βέβαια, υπήρξε και όλη αυτή η παράλογη προπαγάνδα για το Τέταρτο Ράιχ και οι ανόητες αναφορές στον Φύρερ. Όμως, στον πυρήνα της, η κριτική αυτή αρθρώνει μια οξυδερκή συνειδητοποίηση της ρήξης της Γερμανίας με όλη την μεταπολεμική ευρωπαϊκή πολιτική της.

Για πρώτη φορά η Γερμανία δεν ήθελε περισσότερη Ευρώπη, ήθελε λιγότερη. Η στάση της Γερμανίας τη νύχτα της 12ης προς 13η Ιουλίου διατράνωνε την επιθυμία της να μετατρέψει την ευρωζώνη από ένα ευρωπαϊκό σχέδιο σε ένα είδος σφαίρας επιρροής. Η Μέρκελ υποχρεώθηκε να διαλέξει ανάμεσα στον Σόιμπλε και την Γαλλία (και την Ιταλία). Το θέμα ήταν θεμελιώδες: ο υπουργός των Οικονομικών της ήθελε να εξαναγκάσει ένα μέλος της ευρωζώνης να την εγκαταλείψει "οικιωθελώς" ασκώντας αφόρητη πίεση. Η Ελλάδα θα έπρεπε είτε να φύγει (με πλήρη επίγνωση των καταστροφικών συνεπειών αυτής της πράξης για την ίδια και την Ευρώπη) ή να αποδεχθεί ένα πρόγραμμα που την καθιστά ουσιαστικά ευρωπαϊκό προτεκτοράτο χωρίς καμία ελπίδα ανάκαμψης της οικονομίας της. Η Ελλάδα υπόκειται τώρα σε μια θεραπεία περαιτέρω λιτότητας η οποία ούτε στο παρελθόν είχε αποδώσει, και η οποία είχε συνταγογραφηθεί αποκλειστικά για να ανταποκριθεί στις εσωτερικές πολιτικές ανάγκες της Γερμανίας.

Αλλά η κατά μέτωπο σύγκρουσή της με την Γαλλία και την Ιταλία, την δεύτερη και τρίτη αντίστοιχα μεγαλύτερες οικονομίες της ευρωζώνης, δεν έχει τελειώσει, διότι, για τον Σόιμπλε, το Grexit παραμένει μια επιλογή. Ισχυριζόμενος ότι η ελάφρυνση χρέους είναι "νομικά" δυνατή μόνον εκτός της ευρωζώνης, θέλει να μετατρέψει την υπόθεση σε μοχλό για να πετύχει ένα "εθελοντικό" Grexit.

Στο "αναμορφωτήριο" του ευρώ

Η στάση του Σόιμπλε κατέστησε ιδιαίτερα εμφανή με μια έντονα ανάγλυφη εικόνα, το θεμελιώδες ζήτημα της σχέσης ανάμεσα στον βορά και τον νότο της Ευρώπης, η προσέγγισή του απειλεί να δοκιμάσει την αντοχή της ευρωζώνης σε σημείο θραύσης. Η πεποίθηση ότι το ευρώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την επίτευξη της οικονομικής "αναμόρφωσης" της νότιας Ευρώπης θα αποδειχθεί μια επικίνδυνη πλάνη-και όχι μόνον σ' ότι αφορά την Ελλάδα. Όπως γνωρίζουν πολύ καλά οι Γάλλοι και οι Ιταλοί, μια τέτοια άποψη θέτει σε κίνδυνο ολόκληρο το ευρωπαϊκό σχέδιο το οποίο έχει χτιστεί πάνω στην διαφορετικότητα και την αλληλεγγύη.

Η Γερμανία ήταν ο μεγάλος νικητής της ευρωπαϊκής ενοποίησης, τόσο από οικονομική όσο και από πολιτική άποψη. Απλά συγκρίνετε την ιστορία της Γερμανίας στο πρώτο και το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα. Η ενοποίηση της Γερμανίας κατά τον 19ο αιώνα από τον Βίσμαρκ συνετελέσθη στο αποκορύφωμα του Ευρωπαϊκού εθνικισμού. Κατά τον γερμανικό τρόπο σκέψης, η ισχύς συνδέθηκε με μια περίπλοκη σχέση με τον εθνικισμό και τον μιλιταρισμό. Ως εκ τούτου, σε αντίθεση με την Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες οι οποίες νομιμοποιούν την εξωτερική πολιτική τους με όρους "εκπολιτιστικής αποστολής", η Γερμανία αντιλαμβάνεται στην δύναμή της σε όρους ωμής στρατιωτικής ισχύος.

Η ίδρυση του δεύτερου, ενοποιημένου γερμανικού έθνους-κράτους το 1989 βασίστηκε στον αμετάκλητο Δυτικό προσανατολισμό και τον Εξευρωπαϊσμό (Europeanization) της Γερμανίας. Και ο εξευρωπαϊσμός της πολιτικής της Γερμανίας συμπλήρωσε -και εξακολουθεί να συμπληρώνει- το χάσμα πολιτισμού που είναι εμποτισμένο στην γερμανική κρατική υπόσταση. Το να επιτρέψουμε να διαβρώσουν αυτόν τον πυλώνα- ή ακόμα χειρότερα, να τον γκρεμίσουν- είναι μια τρέλα του ύψιστου βαθμού. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, στην Ευρώπη που προέκυψε το πρωί της 13ης Ιουλίου, τόσο η Γερμανία όσο και η Ευρώπη κινδυνεύουν να χάσουν.

* Ο Γιόσκα Φίσερ ήταν υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας και αντικαγκελάριος την περίοδο 1998-2005. Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε στο Project Syndicate.

Mετάφραση-επιμέλεια: Νίκος Κυριακίδης

Πηγή 

Τι σταμάτησε η κυβέρνηση Σαμαρά που θα εμπόδιζε το λαθρεμπόριο καυσίμων

Ανταποκρινόμενος σε επιστολή – πρόσκληση που έλαβε από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Πρατηριούχων Καυσίμων, ο Υφυπουργός στο Πρωθυπουργό και μέλος της Διυπουργικής Επιτροπής για τη πάταξη της Διαφθοράς Τέρενς Κουίκ, επισκέφτηκε τα γραφεία της Ομοσπονδίας, όπου είχε πολύωρη συνάντηση - εργασίας με τον Πρόεδρό της Γιώργο Ασμάτογλου και τον πρώην Πρόεδρο Δημήτρη Μακριβέλιο. Στη συνάντηση ήταν παρούσα και το στέλεχος της Γενικής Γραμματείας Συντονισμού Δρ. Ιωάννα Γκέργκη.

Οι εκπρόσωποι της ΠΟΠΕΚ ζήτησαν από τον Υφυπουργό Τέρενς Κουίκ, η κυβέρνηση να προχωρήσει τάχιστα στη λειτουργία του συστήματος «εισροών – εκροών», όχι μόνο στα πρατήρια (όπου και εκεί δεν το εφαρμόζουν όλα), αλλά ιδιαίτερα σε όλες τις υπάρχουσες δεξαμενές των μικρών, μεσαίων ή μεγάλων εταιρειών εμπορίας καυσίμων, όπως και στις δεξαμενές ιδιωτικών επιχειρήσεων ή εργοστασίων, καθώς επίσης και εργοταξίων.

Ειδικότερα ο κ. Ασμάτογλου έθεσε και το θέμα της επιβολής της «ιχνηθέτησης», που θα συμβάλλει αποτελεσματικά στη πάταξη της λαθρεμπορίας και του ναυτιλιακού καυσίμου, αλλά και της μεταφορά λαθραίου καυσίμου από βυτιοφόρα οχήματα σε συνδυασμό με το σύστημα GPS.

Όπως αποκαλύφθηκε στη συζήτηση, αυτό το κρίσιμο θέμα της «ιχνηθέτησης» εφαρμόζεται με επιτυχία στη Βρετανία και την Ιρλανδία και ενώ ήταν έτοιμη να προκηρύξει σχετικό διεθνή διαγωνισμό η Ελλάδα, το σταμάτησε η προηγούμενη κυβέρνηση το καλοκαίρι του 2014.

Ο Τέρενς Κουίκ δεσμεύτηκε, ότι τα συγκεκριμένα θέματα που του τέθηκαν θα τα συμπεριλάβει σε έκθεση, που θα παραδώσει στον αρμόδιο Υπουργό Επικρατείας για τη πάταξη της διαφθοράς Παναγιώτη Νικολούδη, με αντίγραφο σε όλους τους συναρμόδιους Υπουργούς.

«Η πάταξη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής είναι στη κορυφή της ατζέντας του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησης, που στηρίζουν ο Πάνος Καμμένος και οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ.

Για τη Κυβέρνηση, αλλά και εμάς τους ΑΝΕΛ, είναι ανυποχώρητη η πολιτική βούληση για πάταξη της διαφθοράς, ώστε να πάψουν τα γνωστά υποζύγια - μισθωτοί, συνταξιούχοι και συνεπείς επιχειρηματίες - να πληρώνουν φόρους για λογαριασμό διακεκριμένων και γνωστών φοροφυγάδων σε βαθμό κακουργήματος, που αγκάλιαζαν και αμνήστευαν τα γνωστά πολιτικά συστήματα του παρελθόντος», τόνισε ο Τέρενς Κουίκ μετά το τέλος της συνάντησης στα γραφεία της ΠΟΠΕΚ. Και πρόσθεσε:

«Η κυβέρνηση θα δίνει συνέχεια το παρών της στο πλευρό όλων εκείνων των δημοσίων λειτουργών, εφοριακών, τελωνειακών κλπ,  με όποια μορφή, ακόμη και των μεικτών κλιμακίων έλεγχου και ερευνών, που άμεσα θα διαπιστώσετε, ότι πραγματικά θα δίνουν τον δικό τους ξεχωριστό αγώνα».

Πηγή

Guardian: Το μεγάλο ξεπούλημα της Ελλάδας

Τις πρώτες ημέρες της ελληνικής κρίσης, δύο Γερμανοί πολιτικοί σκέφτηκαν μία ριζοσπαστική λύση: η Ελλάδα θα έπρεπε να πουλήσει μερικά από τα ακατοίκητα νησιά της και άλλα περιουσιακά στοιχεία για να ξεπληρώσει τους δανειστές. «Πουλήστε τα νησιά σας χρεοκοπημένοι Ελληνες! Πουλήστε και την Ακρόπολη!», ήταν ο τρόπος με τον οποίο η Bild συνόψισε την ιδέα τους.

Αυτό υπενθυμίζει ο Guardian, ανοίγοντας το φάκελο των ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα, με αφορμή τη συμφωνία με τους δανειστές για τη δημιουργία ανεξάρτητου Ταμείου, στο οποίο θα μεταφερθούν κρατικά περιουσιακά στοιχεία, με στόχο να συγκεντρωθούν 50 δισεκατομμύρια ευρώ.

«Αν και η πώληση αρχαιολογικών μνημείων δεν ήταν ποτέ μία σοβαρή ιδέα, η ιδιωτικοποίηση περιουσιακών στοιχείων υπήρξε πάντα αναπόσπαστο στοιχείων των ελληνικών προγραμμάτων διάσωσης. Τα τελευταία πέντε χρόνια, η Ελλάδα δίστασε να υλοποιήσει υποσχέσεις για να πουλήσει ζωτικά τμήματα των υποδομών της- λιμάνια, αεροδρόμια, μαρίνες και εγκαταστάσεις ύδρευσης- με αντάλλαγμα δάνεια δισεκατομμυρίων ευρώ.

Οι ιδιωτικοποιήσεις παραμένουν ένα ζωτικό στοιχείο στην τελευταία συμφωνία για ελληνικό πρόγραμμα. Υπό την απειλή της εκδίωξης από την ευρωζώνη, η Αθήνα συμφώνησε να μεταφέρει πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία σε ένα ανεξάρτητο Ταμείο, με στόχο να συγκεντρωθούν 50 δισ. ευρώ. Τα μισά θα χρησιμοποιηθούν για τις ελληνικές τράπεζες, το 1/4 θα πάει στην αποπληρωμή των δανειστών και τα υπόλοιπα θα διατεθούν σε αδιευκρίνιστες επενδύσεις», γράφει η βρετανική εφημερίδα.  

Το Ταμείο ιδιωτικοποιήσεων είναι πιθανό να παραμείνει ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα καθώς η Ελλάδα και οι δανειστές της θα προσπαθούν να ολοκληρώσουν τις συνομιλίες έως τα μέσα Αυγούστου, εκτιμά ο Guardian. Από την πλευρά των δανειστών, οι ελληνικές ιδιωτικοποιήσεις πάνε από αποτυχία σε αποτυχία. Το 2011, οι δανειστές όρισαν ότι η Αθήνα θα έπρεπε να συγκεντρώσει 50 δισ. ευρώ έως τα τέλη του 2015 από την πώληση κρατικής περιουσίας. Εως τις αρχές του 2015, μόλις 3,2 δισ. είχαν συγκεντρωθεί. Κανένα από τα σημαντικά περιουσιακά στοιχεία- αεροδρόμια, λιμάνια, σιδηρόδρομος- δεν είχαν πωληθεί. Ούτε οι αξιωματούχοι της Κομισιόν, ούτε εκείνοι του ΔΝΤ παίρνουν τον στόχο των 50 δισ. ευρώ σοβαρά.

Σε μία καταστροφική ανάλυση του ελληνικού χρέους, που δημοσιεύθηκε αυτό το μήνα, το ΔΝΤ αναφέρει ότι είναι ρεαλιστικό να εκτιμηθεί ότι οι πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων δεν θα ξεπερνούν τα 500 εκατ. ευρώ το χρόνο. Κάτι που σημαίνει ότι θα χρειαστούν 100 χρόνια για να συγκεντρωθούν τα 50 δισ. ευρώ.

Ο Γκάμπριελ Στερν, του Oxford Economics επιμένει ότι το ΔΝΤ απέτυχε να μάθει από την πρόσφατη ιστορία ότι «όσο λιγότερο, τόσο καλύτερο», σε ότι αφορά τον ορισμό αριθμητικών στόχων.

«Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την εξουσία τον Ιανουάριο, μία από τις πρώτες ενέργειες ήταν να αλλάξει πρόσωπα στο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων και να ακυρώσει τα πλάνα για την πώληση του ΑΔΜΗΕ. Η πώληση άλλων περιουσιακών στοιχείων- πιο σημαντικά τα περιφερειακά αεροδρόμια και το λιμάνι του Πειραιά- είχαν σχεδόν ολοκληρωθεί, αλλά τέθηκαν σε αμφισβήτηση. Η κυβέρνηση αναμένεται να προβάλει λίγη αντίσταση στις πωλήσεις. Εγκαταστάσεις που χτίστηκαν για τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004, που μένουν εγκαταλελειμμένες την τελευταία δεκαετία, επίσης θα είναι ανάμεσα στα περιουσιακά στοιχεία που θα μεταφερθούν στο Ταμείο, μαζί με κρατικές επιχειρήσεις.

Η Ρωσία και η Κϊνα έχουν εκφράσει ενδιαφέρον για το σιδηροδρομικό δίκτυο, ένα από τα μεγαλύτερα βάρη στα δημόσια οικονομικά πριν από το ξέσπασμα της κρίσης. Το ελληνικό κράτος είναι επίσης πλούσιο σε κτίρια που κληροδοτήθηκαν από ιδιώτες, τα οποία επίσης αναμένεται να ενταχθούν στο Ταμείο. Αντίθετα με την επικρατούσα αντίληψη, ο δημόσιος τομέας κατέχει πολύ λίγα νησιά. Η αγορά νησιού στο Αιγαίο την προηγούμενη εβδομάδα από τον σταρ του Χόλιγουντ Τζόνι Ντεπ, που λέγεται ότι έφτασε τα 4,2 εκατ. ευρώ, έγινε ιδιωτικά», γράφει ο Guardian.

Ανεξάρτητοι παρατηρητές όμως φοβούνται. «Οι ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή σημαίνουν ξεπούλημα», δήλωσε ο πολιτικός οικονομολόγος, Γενς Μπαστιάν. Ενας από τους αξιωματούχους υπεύθυνους για τις ιδιωτικοποιήσεις στην Taskforce της Κομισιόν για την Ελλάδα, πιστεύει ότι είναι «πολιτικό λάθος» να τίθεται ο στόχος των 50 δισ. ευρώ από πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων, με την απουσία στήριξης από Ελληνες πολιτικούς από όλο το φάσμα, από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ως τον ΣΥΡΙΖΑ.

«Ποτέ δεν είχαμε μία πολιτική πλειοψηφία που να αποδέχεται την ιδέα των ιδιωτικοποιήσεων. Πώς θα δημιουργηθεί το πολιτικό μομέντουμ που απουσιάζει τα τελευταία πέντε χρόνια, υπό τις ακόμη πιο δύσκολες συνθήκες που υπάρχουν σήμερα;», αναρωτιέται.

Οι δανειστές της Ελλάδας έχουν τον ίδιο σκεπτικισμό. Η δική τους απάντηση είναι ο αυστηρότερος έλεγχος. Το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων θα το διοικούν Ελληνες, αλλά υπό τη στενή παρακολούθηση των δανειστών.

Η Ελλάδα έχει επείγουσα ανάγκη για ρευστό. Αν και το πρόγραμμα της ευρωζώνης θα φτάνει τα 86 δισ., μόνο 50 δισ. από αυτά είναι στο τραπέζι, από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, σημειώνει η βρετανική εφημερίδα. Ο Πίτερ Ντόιλ, πρώην οικονομολόγος του ΔΝΤ, θεωρεί ότι το ελληνικό πρόγραμμα είναι υποχρηματοδοτούμενο. «Οι Ευρωπαίοι απλά δεν έχουν αρκετό ρευστό. Και ο καλύτερος τρόπος για να καλυφθεί αυτό το κενό είναι οι ιδιωτικοποιήσεις», αναφέρει. «Το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων αντιμετωπίζει την ανταλλαγή ανάμεσα σε κάτι που δίκαιο και ανοιχτό με αμερόληπτες διαδικασίες ή κάτι που θα φέρει τα απαιτούμενα χρήματα», προσθέτει. Ο ίδιος φοβάται ότι η Ελλάδα μπορεί να οδεύει στο δρόμο που πήρε η Ρωσία τη δεκαετία του '90, όταν πολύτιμα κρατικά περιουσιακά στοιχεία πουλήθηκαν σε πεσμένες τιμές για να συγκεντρωθεί το ρευστό για το οποίο υπήρχε επείγουσα ανάγκη, δημιουργώντας μία νέα τάξη ολιγαρχών στην πορεία.

«Αυτό που όλοι πιστεύουμε ότι χρειάζεται η Ελλάδα- να ξεφορτωθεί την ολιγαρχία- στην πραγματικότητα θα εδραιωθεί από ιδιωτικοποιήσεις που θα γίνουν με αυτό τον τρόπο», τονίζει ο Ντόιλ, ο οποίος είχε εργαστεί σε ιδιωτικοποιήσεις στην Τσεχία, τη Σλοβακία και την Πολωνία στη δεκαετία του '90. Η διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις χώρες και την Ελλάδα, όπως λέει, είναι ότι ο λαός και οι πολιτικοί στην κεντρική Ευρώπη αποδέχθηκαν την ιδέα των ιδιωτικοποιήσεων, παρά τις βραχυπρόθεσμες δυσκολίες.

Ο ίδιος είναι πεπεισμένος ότι το τρέχον πλάνο ιδιωτικοποιήσεων για την Ελλάδα είναι καταδικασμένο να αποτύχει. «Το πρόγραμμα δημιουργήθηκε για να ενθαρρύνει την Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ και αυτό το πλάνο δεν λειτούργησε. Οπότε τώρα μείναμε με μία συμφωνία για τις ιδιωτικοποιήσεις την οποία κανείς- ούτε καν οι δανειστές- δεν ήθελαν ποτέ να συμβεί», κατέληξε.

Πηγή 

Προαναγγέλλει εκλογές ο Νίκος Παππάς: Η χώρα δεν μπορεί να πορεύεται με κυβέρνηση μειοψηφίας για πολύ

Προσφυγή στις κάλπες προαναγγέλλει ο υπουργός Επικρατείας, Νίκος Παππάς αν συνεχιστούν οι διαφοροποιήσεις κυβερνητικών βουλευτών, ενώ σχολιάζει και τις κινήσεις της Πρόεδρου της Βουλής.

«Η χώρα δεν θα μπορεί να πορεύεται με κυβέρνηση μειοψηφίας για πολύ», δήλωσε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Επένδυση».

«Χρειάζονται καθαρές, συμπαγείς και σταθερές λύσεις», πρόσθεσε ο στενότερος συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα.

Ο κ. Παππάς αναγνωρίζει το ρήγμα εντός του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο έχει επιβεβαιωθεί, όπως αναφέρει, σε τρεις ψηφοφορίες.

Τονίζει, μάλιστα, ότι η διαφορετική ψήφος δεν αφορά δευτερεύοντα θέματα, αλλά «το πλαίσιο της συμφωνίας, το οποίο αυτή η κυβέρνηση κατάφερε να αποσπάσει», σημειώνοντας ότι «η ψήφιση ή μη της συμφωνίας είναι οριακή στιγμή» και ότι «η καταψήφιση σημαίνει και άρση της εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση».

Για τα σενάρια περί εκλογών αναφέρει ότι «είναι λογικό να ανακυκλώνονται, όταν το κυβερνητικό κόμμα έχει τόσες κοινοβουλευτικές απώλειες».

Ερωτηθείς αν σε περίπτωση εκλογών θα είναι η Αριστερή Πλατφόρμα στα ψηφοδέλτια, ο κ. Παππάς απαντά: «Αν πάμε σε εκλογές, θα πάμε για να εξασφαλιστούν η απολεσθείσα σταθερότητα και η πλειοψηφία».

Αναφερόμενος στη Ζωή Κωνσταντοπούλου ο κ. Παππάς ανέφερε, μεταξύ άλλων: «Η κ. Κωνσταντοπούλου έχει εκφράσει καθαρά τη διαφωνία της με τις κυβερνητικές επιλογές. Την ψηφίσαμε βέβαια αλλά πρέπει να σας πω ότι η κάθετη διαφωνία και η κατοχής μιας τόσο σημαντικής θέσης είναι ένας απολύτως ασυνήθιστος συνδυασμός. Ειδικά όταν καταγγέλλονται διάφορα με λεκτικές ακρότητες και ανοίκειες στις αναλύσεις της Αριστεράς».

Ο υπουργός Επικρατείας αναφέρεται στην πορεία των διαπραγματεύσεων και την αποφυγή του Grexit, λέγοντας μάλιστα ότι το σενάριο της εξόδου από το ευρώ «συνεχίζει να προωθείται από ακραίους γερμανικούς κύκλους».

Πηγή

Σε ποιο δημόσιο Οργανισμό δεν έφτασε ποτέ το μνημόνιο: Παίρνουν ακόμη 15 μισθούς

Ποινική δίωξη για τη μη εφαρμογή περικοπών σε μισθούς και επιδόματα για τους εργαζόμενους του Οργανισμού Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας του Υπουργείου Ανάπτυξης άσκησε η εισαγγελέας διαφθοράς. Οι εργαζόμενοι του Οργανισμού λάμβαναν μέχρι σήμερα 15 μισθούς και «ανύπαρκτα» επιδόματα.

Η εισαγγελέας Διαφθοράς άσκησε κακουργηματική δίωξη κατά της ηγεσίας και των στελεχών του Οργανισμού Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας, καθώς ο φορέας, που ανήκει στο υπουργείο Ανάπτυξης, δεν εφάρμοσε τους μνημονιακούς νόμους για περικοπές σε μισθούς και επιδόματα .

Όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο, η δίωξη ασκήθηκε μετά την διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης από τον εισαγγελέα Ιωάννη Σέβη, για το αδίκημα της απιστίας στην υπηρεσία κατά του Δημοσίου ιδιαίτερα μεγάλης αξίας κατά συναυτουργία και κατ' εξακολούθηση και στρέφεται κατά του προέδρου, των μελών του ΔΣ και τους γενικούς Διευθυντές του ΟΒΙ.

Σύμφωνα με την δικογραφία που σχηματίστηκε, από την εισαγγελική έρευνα φαίνεται να προέκυψε πως είτε δεν εφαρμόστηκαν καθόλου, ή δεν εφαρμόστηκαν ορθά, οι περικοπές που ορίζονταν στους μνημονιακούς νόμους του 2010 και του 2012, με αποτέλεσμα να προκληθεί ζημία ύψους περίπου 4,5 εκατομμυρίων ευρώ.

Για την υπόθεση είχε συνταχθεί απόρρητη έκθεση, το 2013, σύμφωνα με την οποία εκτός από 15 μισθούς, οι εργαζόμενοι στον ΟΒΙ έπαιρναν και σειρά επιδομάτων, μεταξύ αυτών ακόμη και επίδομα κυλικείου. Μάλιστα, στην έκθεση αναφέρεται πως οι 97 υπάλληλοι του Οργανισμού έχουν μισθούς που ξεπερνούν ακόμη και τις 7.000 ευρώ το μήνα. Ο Οργανισμός Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας είναι φορέας που έχει αρμοδιότητα να κατοχυρώνει και εκδίδει άδειες ευρεσιτεχνίας και βιομηχανικά σχέδια.

Πηγή

Spiegel: Οι δανειστές είναι θετικοί σε χαλάρωση των όρων λιτότητας

Χαλάρωση των όρων λιτότητας του προγράμματος για την Ελλάδα, λόγω της κακής κατάστασης της οικονομίας, επιθυμούν οι θεσμοί, σύμφωνα με δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel.

Σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό, η Κομισιόν, η ΕΚΤ, το ΔΝΤ και ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας φέρονται να συμφωνούν πως η Ελλάδα δεν μπορεί να πετύχει το στόχο του 1% του ΑΕΠ για το πρωτογενές πλεόνασμα στο τρέχον έτος λόγω της κατάστασης της οικονομίας. Όπως αναφέρεται οι δανειστές είναι έτοιμοι να δεχτούν πλεόνασμα 1% για το 2016 αντί του αρχικού 2%. Το ίδιο θα συμβεί, αναφέρεται στο δημοσίευμα, και τα επόμενα χρόνια, καθώς οι θεσμοί δεν επιθυμούν να οξύνουν περισσότερο την ύφεση.

Η «έκπτωση» στην εξυγίανση θα θέσει ωστόσο υπό αμφισβήτηση, επισημαίνεται, την μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του χρέους, από την οποία εξαρτά την συμμετοχή του στο πρόγραμμα βοήθειας ειδικά το ΔΝΤ, ενώ θα πυροδοτήσει τη συζήτηση σχετικά με το αν τελικά η χώρα εξακολουθεί να χρειάζεται ένα «κούρεμα» του χρέους της.

Πηγή

Πρόταση εισαγγελέα για παραπομπή σε δίκη για πέντε για τις μίζες στους TORM1

Πέντε άτομα που κατηγορούνται παραπέμπονται σε δίκη, μεταξύ των οποίων ο επιχειρηματίας Πάνος Γερμανός, για σκέλος της υπόθεσης των παράνομων χρημάτων που διακινήθηκαν από την υλοποίηση εξοπλιστικών προγραμμάτων επί υπουργίας Άκη Τσοχατζόπουλου, εισηγείται με πρόταση της στο Συμβούλιο Εφετών η Εισαγγελέας Ευγενία Κυβέλου.

Η εισαγγελική λειτουργός, με την πρότασή της (αριθμός 1149/15) ζητά να παραπεμφθούν σε δίκη ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για τις κατηγορίες, ανά περίπτωση, της απιστίας από κοινού, παθητικής και ενεργητικής δωροδοκίας κατ” εξακολούθηση και νομιμοποίησης εσόδων από παράνομη δραστηριότητα, οι Ιωάννης Σμπώκος, πρώην επικεφαλής της Διεύθυνσης Εξοπλισμών του ΥΕΘΑ, Γιώργος Κάμαρης στέλεχος επιχειρήσεων, ο επιχειρηματίας Πάνος Γερμανός και οι αδελφοί Γιώργος και Πιερ Χριστοδουλίδης διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων.

Η δικογραφία αφορά διακίνηση μέρους των παράνομων αμοιβών από την αγορά των ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων TORM1, μέσω της εταιρίας CLAVIS, που ίδρυσε ο κατηγορούμενος Γ.Κάμαρης – και οι ανακριτές την κατατάσσουν σε αυτές «συμφερόντων Σμπώκου» – της οποίας την διαχείριση φέρεται να είχαν οι αδελφοί Χριστοδουλίδη.

Η επίμαχη εταιρία φαίνεται να διακίνησε προς τον κατηγορούμενο επιχειρηματία Π. Γερμανό ποσά άνω των 2 εκατομμυρίων δολαρίων, τα οποία στην συνέχεια μέσω άλλων εταιριών κατέληξαν στον Γιάννη Σμπώκο.

Συνολικά στην CLAVIS φαίνεται να διοχετεύθηκαν και να διακινήθηκαν ποσά περίπου 12 εκατομμυρίων ευρώ, που θεωρούνται, κατά τη δικογραφία, ως η «αμοιβή» του κ. Σμπώκου, από τα περίπου 90 εκατομμύρια που φέρεται να δόθηκαν συνολικά ως «δώρα» για τα ρωσικά όπλα.

Να σημειωθεί ότι μεγάλο μέρος των επίδικων ποσών έχουν επιστραφεί στο Δημόσιο, τόσο από τον κ. Κάμαρη, όσο και από τον κ. Γερμανό, που, σύμφωνα με πληροφορίες, έχει επιστρέψει όλο το χρηματικό ποσό που του αποδίδεται, αρνούμενος πως γνώριζε την προέλευση των χρημάτων.

Στην υπόθεση ήταν κατηγορούμενος και ο επιχειρηματίας, με κομβικό ρόλο στην υπόθεση της αγοράς των αντιαεροπορικών όπλων από την ρωσική ΑΝΤΕΥ, Βλάσσης Καμπούρογλου ο οποίος βρέθηκε νεκρός σε ξενοδοχείο στην Τζακάρτα τον Οκτώβριο του 2012.

Πηγή

Επιστολή Τσακαλώτου προς Λαγκάρντ - Ζητά νέα δανειακή διευκόλυνση από το ΔΝΤ

Επιστολή προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με την οποία η ελληνική κυβέρνηση αιτείται νέας δανειακής διευκόλυνσης από το Ταμείο, έδωσε στη δημοσιότητα το Υπουργείο Οικονομικών.
Την υπογράφει ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος και έχει ως αποδέκτη την διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ

Στην επιστολή, τονίζεται ότι οι ελληνικές αρχές έχουν δεσμευτεί για την εφαρμογή μίας σειράς πολιτικών που θα ενισχύσουν τη δημοσιονομική βιωσιμότητα, θα ενισχύσουν τη χρηματοοικονομική σταθερότητα, τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη και, κυρίως, θα κατανείμουν το κόστος της οικονομικής προσαρμογής με τρόπο δίκαιο,  διορθώνοντας έτσι τις αδικίες του παρελθόντος.

Παράλληλα, σημειώνεται ότι κάποια από αυτά τα μέτρα έχουν ήδη νομοθετηθεί. «Εκτιμούμε, όμως, ότι θα χρειαστεί αρκετός χρόνος πριν η ελληνική οικονομία μπορέσει να ανταποκριθεί και να επιστρέψει σε ένα δυναμικό και βιώσιμο δρόμο ανάπτυξης με δικαιοσύνη και κοινωνική συνοχή».

Στην επιστολή επισημαίνεται ότι «με βάση τα παραπάνω και με στόχο να ανταποκριθούμε σε αυτές τις προκλήσεις, έχουμε αιτηθεί  μίας νέας τριετούς δανειακής σύμβασης,  η οποία έχει ήδη γίνει κατ’ αρχήν δεκτή,  και οι όροι της οποίας είναι σήμερα υπό διαπραγμάτευση». 

Ο υπουργός καταλήγει λέγοντας πως «Ως εκ τούτου, και κατ’ εφαρμογή της απόφασης της Συνόδου Κορυφής της 12ης Ιουλίου 2015, σας ενημερώνουμε ότι αιτούμεθα μίας νέας δανειακής διευκόλυνσης από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Προσδοκούμε τη συνέχιση της συνεργασίας μας με το Ταμείο».

Πηγή

Ο Βαγγέλας τρούπωσε

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Τον θυμόσαστε τον Κώστα Βουτσά στην γνωστή ταινία, που έλεγε εγώ θέλω να τρουπώσω κι όλα τα άλλα θα έρθουν από μόνα τους;

Τρούπωσε ο Βουτσάς και μετά δεν ξετρούπωνε με τίποτα, διευθυντής της εταιρείας έγινε, παραγκωνίζοντας τον Αυλωνίτη και τον Ρίζο. Τρούπωσε ο Βουτσάς στην εταιρεία, τρούπωσε και ο Μεϊμαράκης στη Νέα Δημοκρατία, μπήκε ως μεταβατικός και κοντεύει να γίνει μόνιμος. Το χειρίστηκε έξυπνα ο Βαγγέλης, αν με αμφισβητείτε, είπε, τότε να πάμε για εκλογή αρχηγού στις 30 Αυγούστου,  να τελειώνει το παραμύθι. Το είπε και σχίστηκε το καταπέτασμα, εξήντα βουλευτές έσπευσαν να μαζέψουν υπογραφές στήριξης, κάτσε Βαγγέλη μέχρι την Άνοιξη του 2016 και μετά βλέπουμε.

Οι  εξήντα από τους εβδομήντα έξι βουλευτές της Ν.Δ. ζητούν να παραμείνει αρχηγός ο Μεϊμαράκης. Βουλευτές απ' όλες τις τάσεις απεύχονται την άμεση εκλογή αρχηγού, διότι γνωρίζουν ότι η διαδικασία  θα καταλήξει σε μέγα μπάχαλο, ενδεχομένως και σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Είναι πολλοί οι ανοιχτοί λογαριασμοί στη Ν.Δ., η ακροδεξιά διακυβέρνηση Σαμαρά έχει αφήσει βαθιές πληγές, έστειλε την ελληνική Δεξιά δεκαετίες πίσω, στο πιο σκοτεινό και αποτρόπαιο παρελθόν της. Δεν το βάζουν κάτω οι ακροδεξιοί, επιμένουν να διεκδικούν το κόμμα μέσω του φοβερού διδύμου Βορίδη- Άδωνη, ενώ δεν λείπουν και οι ψίθυροι για επιστροφή του Σαμαρά. Ο Αντώνης  νοιώθει δικαιωμένος από τις εξελίξεις και θέλει να ξαναπρωθυπουργέψει.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Από τη μια το μπλοκ των ακροδεξιών και από την άλλη η οικογένεια Μητσοτάκη, η Ντόρα και ο Κυριάκος. Δεν είναι οικογενειακό το ζήτημα, είναι ιδεολογικό, τα δύο αδέλφια εκπροσωπούν, με τον τρόπο του ο καθένας, τη νεοφιλελεύθερη εκδοχή της ελληνικής Δεξιάς. Όχι ότι οι άλλοι είναι κεϋνσιανιστές, απλώς η Ντόρα και ο Κυριάκος εκφράζουν την καθαρότητα του αγοραίου φιλελευθερισμού, θεωρούν μάλιστα ότι τώρα, στην συγκυρία του τρίτου Μνημονίου, είναι η κατάλληλη ώρα για να επιβληθούν οι ιδέες τους στο κόμμα.

Τούτων δοθέντων,  η παράταση της αρχηγίας του Μεϊμαράκη μοιάζει ως η πιο εύλογη επιλογή. Ο Βαγγέλης είναι ψιλοκεντρώος, είναι παλαιοκομματικός, είναι έμπειρος, είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να κρατήσει το κόμμα εν λειτουργία. Εν λειτουργία μεν, σε πολύ χαμηλές στροφές δε, σαν το σαραβαλάκι που δεν του πατάς το γκάζι από φόβο μη σου σκάσει στα χέρια. Ο Μεϊμαράκης είναι επιλογή αυτοσυντήρησης και ταυτοχρόνως επιλογή ήττας. Μέχρι την Άνοιξη του 2016 θα έχουν γίνει σίγουρα εκλογές κι όταν πηγαίνεις στη μάχη  με αρχηγό μουχλιασμένο, έκτακτης ανάγκης, χωρίς καθαρή εντολή από το κόμμα και τη βάση του, πας για να τη χάσεις αέρα πατέρα.

Εκτός αντίπαλο θα παίξει η Αριστερά στις επόμενες εκλογές, θα τις κερδίσει σίγουρα, εκτός κι αν αποφασίσει να αναγάγει σε αντίπαλο τον εαυτό της. Ονομάζεται και πολιτικό αυτοάνοσο.

Πηγή

Spiegel: Σόιμπλε, ο σκιώδης καγκελάριος του πόνου

Ένα άρθρο - προφίλ βασισμένο στις τελευταίες - εμπρηστικές αναφορικά με το ελληνικό ζήτημα - κινήσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε φιλοξενεί το περιοδικό Der Spiegel υπό τον τίτλο: «Σόιμπλε, ο σκιώδης καγκελάριος του πόνου». 

Όπως σημειώνει το περιοδικό, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε παρουσιαζόταν ως βαθιά ευρωπαϊστής και μετά απείλησε την Ελλάδα με έξοδο από το ευρώ, τονίζει ο αρθρογράφος, Γιάκομπ Όγκσταϊν. 

Τονίζει ότι ο Σόιμπλε επί της ουσίας δεν έχει αλλάξει γνώμη. Επιθυμεί μια ενωμένη Ευρώπη. Μόνο που την επιθυμεί υπό γερμανική κυριαρχία. 

«Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι ταυτόχρονα ο πιο αγαπητός πολιτικός της Γερμανίας, στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και ο πιο μισητός, στο εξωτερικό, ρίχνοντας από την πρώτη θέση την καγκελάριο 'Ανγκελα Μέρκελ» σημειώνει ο Όγκσταϊν.

«Όταν ο Γερμανός υπουργός απείλησε την Ελλάδα με έξοδο από το ευρώ, αυτό αποτέλεσε μια αλλαγή πορείας, όχι μόνο για τη δημοφιλία του, αλλά και για τον γερμανικό ρόλο στην Ευρώπη» προσθέτει και υποστηρίζει: «αν η πορεία του Σόιμπλε από βαθιά ευρωπαϊστή σε έναν άνθρωπο που εκτοξεύει απειλές είναι και η πορεία της Γερμανίας, τότε αυτό είναι άσχημα νέα τόσο για το Βερολίνο όσο και για την Ευρώπη». 

Ο Όγκσταϊν εκτιμά ότι ο Σόιμπλε είναι σήμερα πιο ισχυρός από ποτέ. «Θεωρείται σκιώδης καγκελάριος, όμως είναι ένας σκιώδης καγκελάριος του πόνου» επισημαίνει και τονίζει ότι ενώ «έχει εκφράσει επανειλημμένα την πίστη του στη Γερμανίδα καγκελάριο, τώρα φαίνεται να μην είναι καθόλου πιστός». Την εκτίμηση αυτή στηρίζει ο αρθρογράφος στο γεγονός ότι ο Σόιμπλε επέμενε για μια έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, «παρόλο που η Μέρκελ είχε λάβει μια διαφορετική απόφαση», όπως υποστηρίζει. 

Ο λόγος που ο Σόιμπλε κινείται με αυτόν τον τρόπο είναι, σύμφωνα πάντα με τον Όγκσταϊν, το γεγονός ότι ο Σόιμπλε θέλει να κατευθύνει το ευρωπαϊκό μέλλον προς μια άλλη πορεία από αυτή που ακολουθεί η Άνγκελα Μέρκελ ή επιθυμούσε ο Χέλμουτ Κολ. 

«Ο Σόιμπλε θέλει να χρησιμοποιήσει την κρίση για την πρόοδο της Ευρώπης, όμως πρόκειται για μια άλλη Ευρώπη, μια γερμανική» είναι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει ο Όγκσταϊν.

Πηγή