Η ελληνική ΤΙΝΑ*

γράφει ο Δημήτρης Ψαρράς

Η υπόθεση του «σχεδίου Β» εξελίσσεται σε φαρσοκωμωδία. Ολο και περισσότεροι το επικαλούνται, εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όλο και λιγότεροι εννοούν το ίδιο πράγμα.

Και βέβαια όσο πληθαίνουν οι όψιμοι υποστηρικτές του σχεδίου-φάντασμα τόσο πολλαπλασιάζονται και εκείνοι που δηλώνουν ότι μας έσωσαν απ’ αυτό.

Μέχρι και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εμφανίστηκε σε δημοσιογραφικά ρεπορτάζ να οργανώνει την «εθνική αντίσταση» στο υποτιθέμενο «σχέδιο Β» του Γιάνη Βαρουφάκη. Κακά τα ψέματα. Τέτοιο σχέδιο δεν υπήρξε ποτέ. Οσο περνούν οι μέρες αυτή η ανυπαρξία επιβεβαιώνεται πανηγυρικά.

Η εσωκομματική αντιπολίτευση στο κυβερνών κόμμα βρίσκεται ήδη ένα βήμα από τη συγκρότησή της σε αυτόνομο πολιτικό οργανισμό και ούτε σήμερα δεν διατυπώνεται από την πλευρά της με σαφήνεια αυτό το εναλλακτικό πολιτικό πρόγραμμα που θα μας είχε απαλλάξει από τα Μνημόνια (δεξιάς ή αριστερής κοπής).  Ο λόγος είναι προφανής.

Εκείνο που έγειρε την πλάστιγγα στις 12 Ιουλίου και ο πρωθυπουργός υποχρεώθηκε να υποχωρήσει στον τελικό εκβιασμό των δανειστών ήταν η αδυναμία του να διατηρήσει τη χώρα στην ευρωζώνη και την Ε.Ε. ύστερα από ένα ενδεχόμενο ναυάγιο της διαπραγμάτευσης και η άρνησή του να καταλήξει στο «Μνημόνιο της δραχμής».

Ο,τι και να λένε σήμερα οι επικριτές αυτής της τελικής απόφασης που κλήθηκε να πάρει ο Αλέξης Τσίπρας, δεν υπήρχε κανένας από το ελληνικό πολιτικό προσωπικό που να εισέφερε εκείνες τις κρίσιμες ώρες μια πραγματική εναλλακτική λύση.

Και δεν εννοούμε τους συνήθεις «μνημονιακούς». Ο ίδιος ο ηγέτης της Αριστερής Πλατφόρμας είχε φροντίσει στις δύο κρίσιμες καμπές (δύο μέρες πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου και δύο μέρες πριν από το δημοψήφισμα) να επιβεβαιώσει και μάλιστα σε διεθνή μέσα ότι «η έξοδος από το ευρώ δεν είναι επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ».

Μ’ αυτόν τον τρόπο έστελνε κι εκείνος το μήνυμα στους δανειστές ότι «σχέδιο Β» δεν υπάρχει. Ολες οι σχετικές δημοσκοπήσεις επιβεβαίωναν όλο αυτό το διάστημα τη λαϊκή διάθεση παραμονής στην ευρωζώνη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι και το ΚΚΕ σε όλες τις φάσεις της διαπραγμάτευσης έως και σήμερα επιμένει ότι δεν υπάρχει διέξοδος εκτός ευρωζώνης.

Ακόμα και η ναζιστική Χρυσή Αυγή που διαλαλούσε την επιστροφή στη δραχμή, τώρα διά του Αρχηγού της διατυπώνει την πεποίθησή της ότι η καταφυγή σε εθνικό νόμισμα δεν είναι της παρούσης.

Λες και όλοι έχουν συναινέσει εκ των προτέρων στην έλλειψη εναλλακτικής λύσης, συγκλίνοντας σε μια ελληνική ΤΙΝΑ, έστω και χωρίς να το παραδέχονται.

Η έξοδος από την ευρωζώνη και την Ε.Ε. εφευρέθηκε κατόπιν εορτής ως εναλλακτική λύση και πρόταση διεξόδου, δυστυχώς όμως εκ του ασφαλούς.

Οταν δηλαδή είχε ήδη αποφασιστεί η υπογραφή του τρίτου Μνημονίου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τελικά η στάση των περισσότερων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που αρνήθηκαν να ψηφίσουν τη συμφωνία συνοδεύεται όχι από πολιτικά αλλά από ηθικά επιχειρήματα.

«Αν ψηφίσουμε Μνημόνιο θα χάσει η Αριστερά το ηθικό της πλεονέκτημα», ακούγεται ως δικαιολογία της ψήφου.

Και η ατομική παραλλαγή: «Κατανοώ τον εκβιασμό, αλλά εγώ προσωπικά δεν μπορώ να υποκύψω για λόγους ηθικής και αξιοπρέπειας».

Αλλά βέβαια το ηθικό δίλημμα για την Αριστερά δεν γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου. Τέθηκε στις 25 Ιανουαρίου, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κλήθηκε να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες κάτω από τις συγκεκριμένες δυσμενείς συνθήκες.

Η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να δεχτεί την εντολή και ο τρόπος συγκρότησης της κυβέρνησής του ήταν απολύτως ενδεικτικά για τα πολιτικά όρια και τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων της δεδομένης πολιτικής συγκυρίας.

Και από ό,τι αποδεικνύεται, ο πρωθυπουργός ήταν ο μόνος που από την πρώτη στιγμή είχε υπόψη του αυτά τα όρια. Το έδειξε με τη συγκρότηση της κυβέρνησής του, τις ιδιαίτερες ισορροπίες που κράτησε, την ανάθεση κρίσιμων υπουργείων σε πρόσωπα του ευρύτερου «προοδευτικού» ή ακόμα και «συντηρητικού» χώρου, ακόμα και με την επιλογή ως υποψήφιου προέδρου του κ. Παυλόπουλου.

Δεν μπορεί λοιπόν κανείς να πει ότι ο κ. Τσίπρας δεν είχε προειδοποιήσει τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για το πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο καλείται να κυβερνήσει η «πρώτη φορά Αριστερά».

Αλλά κανείς από όσους σήμερα επικαλούνται την «ηθική» τους, δεν αρνήθηκε τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση υπ’ αυτούς τους όρους.

Μοναδική εξαίρεση, από όσο γνωρίζω, ο Γιάννης Μηλιός, ο οποίος διαφώνησε με την ακολουθούμενη πολιτική την τελευταία προεκλογική περίοδο και αρνήθηκε να συμμετάσχει στο κυβερνητικό σχήμα.

Οι υπόλοιποι μετείχαν ευχαρίστως. Και μάλιστα δεν μπήκαν καν στον κόπο να παραιτηθούν μετά τις 12 Ιουλίου, περιμένοντας απλώς να «ανασχηματιστούν».

Η «ηθική», λοιπόν, δεν έχει εδώ καμιά θέση. Το πραγματικό σημερινό δίλημμα είναι πολιτικό και όχι ηθικό.

Και τίθεται ως εξής: Αν η Αριστερά δεν ήταν σε θέση να κυβερνήσει, να εφαρμόσει δηλαδή το πρόγραμμά της με τους συγκεκριμένους συσχετισμούς, το λάθος έγινε στις 25 Ιανουαρίου (ή ακόμα νωρίτερα) και όχι στις 12 Ιουλίου.

Οση σημασία κι αν έχει για τον κάθε βουλευτή η προσωπική «ηθική» του ακεραιότητα, ακούγεται εξαιρετικά υποκριτική η σημερινή επίκλησή της.

Γι’ αυτό ξαφνιάζει ότι ακόμα και σήμερα τα ίδια στελέχη διστάζουν να ρίξουν την κυβέρνηση, παρά το γεγονός ότι τη θεωρούν απολύτως «μνημονιακή». Αλλά έτσι εξαφανίζεται κάθε «ηθικολογικό» επιχείρημα.

Υπάρχει, όμως, και κάτι χειρότερο. Κάτω από την πίεση να «εφευρεθεί» αυτό το «σχέδιο Β», διαμορφώνεται σήμερα ένα ρεύμα σκέψης στην Αριστερά, το οποίο θεωρεί ότι η επαγγελία της νομισματικής αλλαγής θα ριζοσπαστικοποιήσει την ελληνική κοινωνία και θα ανατρέψει από μόνη της τους σημερινούς δυσμενείς διεθνείς συσχετισμούς.

Αναφέρονται μάλιστα και σε νέες μορφές κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης που θα στηρίξουν αυτές τις αλλαγές, θεωρώντας δεδομένο ότι έτσι πρέπει να ερμηνευτεί και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Μόνο που η κοινωνική πραγματικότητα δεν προσφέρει παρόμοια δείγματα ριζοσπαστικοποίησης και το άλμα στο κενό δεν αποτελεί πολιτική πρόταση.

Ή, μάλλον, αποτελεί μόνο για τους «ηθικολόγους».

* Αρκτικόλεξο του There Is No Alternative / Δεν υπάρχει εναλλακτική

Το υπουργείο Οικονομικών εξετάζει την σύνδεση του αφορολόγητου με πληρωμές μέσω καρτών

Πληρωμές με πιστωτικές και χρεωστικές κάρτες και σύνδεσή τους με το αφορολόγητο εξετάζει το υπουργείο Οικονομικών, όπως είπε σήμερα μιλώντας στο Βήμα FM ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών (Εσόδων) Τρύφων Αλεξιάδης.

«Μία από τις αλλαγές που πρέπει να κάνουμε, είναι στον τομέα της φορολογίας εισοδήματος, το αφορολόγητο κ.λπ. Πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες που μάς δίνει το τραπεζικό σύστημα. Δεν μπορώ να καταλάβω αυτός που επικαλείται ένα αφορολόγητο 9.000 ευρώ το χρόνο π.χ. και πρέπει να αποδείξει όχι με μια κούτα από χαρτάκια που φέρνει στην εφορία, ότι έχει κάνει αυτές τις δαπάνες, αλλά με μία βεβαίωση που θα έρθει χρονικά από την τράπεζά του στην Εφορία και θα πει ότι ο τάδε έχει χαλάσει τόσα με την πιστωτική του» είπε χαρακτηριστικά ο κ. Αλεξιάδης.

«Με απλά πράγματα, εξυπηρετούμε τον πολίτη, ελέγχουμε τη φοροδιαφυγή, είναι πολύ πιο απλό το σύστημα για τις υπηρεσίες. Απλά πράγματα που κάνουν στο εξωτερικό. Πρέπει να εξετάσουμε όλα τα θέματα των κινήτρων και σε όλους τους επιχειρηματίες, για να βγάλουν μηχανήματα για κάρτες. Πρέπει να δίνουμε κίνητρα στον πολίτη για να χρησιμοποιεί τις κάρτες και πρέπει να δούμε πώς θα αξιοποιούμε όλο αυτό το σύστημα και για την επιχείρηση και για τον πολίτη», είπε μεταξύ άλλων.

Επισήμανε ότι δεν θα υπάρξει παράταση για τις φορολογικές δηλώσεις που λήγουν στις 26 του μηνός και προσέθεσε ότι έχει υποβληθεί περίπου το 85% των δηλώσεων.

(φωτο αρχειο eurokinissi)

Πηγή

Στη γερμανική Fraport τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια

Οριστικοποιήθηκε η συμφωνία για την παραχώρηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων στην κοινοπραξία της γερμανικής Fraport με την Slentel, με την δημοσίευση της απόφασης του Κυβερνητικού Συμβουλίου Οικονομικής Πολιτικής (ΚΥΣΟΙΠ) που συνεδρίασε στις 13 Αυγούστου, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

H σχετική απόφαση ελήφθη ύστερα από την εισήγηση της διοίκησης του ΤΑΙΠΕΔ στις 3 Ιουλίου και υλοποιεί τον σχετικό διαγωνισμό που είχε ολοκληρωθεί προ μηνών. Την απόφαση υπογράφουν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκης και οι υπουργοί Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτος, Οικονομίας Γ. Σταθάκης και Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Π. Σκουρλέτης.

Πρόκειται για την πρώτη αποκρατικοποίηση που υλοποιείται από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως προκύπτει από το ΦΕΚ δεν υπάρχει κάποια αλλαγή και η σύμβαση θα γίνει βάσει των όρων του διαγωνισμού που είχε κατακυρωθεί στην γερμανική εταιρεία. Το τίμημα που θα καταβάλει η Fraport ανέρχεται σε 1,23 δισ. ευρώ. Η υλοποίηση του συγκεκριμένου project περιλαμβάνεται στο μνημόνιο που έγινε νόμος του κράτους στις 14 Αυγούστου.

Πρόκειται για τα αεροδρόμια της Θεσσαλονίκης, της Κέρκυρας, των Χανίων, της Κεφαλλονιάς, της Ζακύνθου, του Ακτίου, της Καβάλας, της Ρόδου, της Κω, της Σάμου, της Μυτιλήνης, της Μυκόνου, της Σαντορίνης και της Σκιάθου.

Στον διαγωνισμό του ΤΑΙΠΕΔ για την παραχώρηση 14 περιφερειακών αεροδρομίων για 40+10 χρόνια πλειοδότης ανεδείχθη η ελληνογερμανική κοινοπραξία Fraport - Slentel Ltd, η οποία προσέφερε εφάπαξ τίμημα 1,2 δισ. ευρώ, ετήσιο μίσθωμα 22,9 εκατ. ευρώ κατ' έτος, ποσοστό 25% από τα από τα προ φόρων, τόκων και αποσβέσεων έσοδα και τέλη υπέρ ΥΠΑ, που φτάνουν 1,2 δισ. ευρώ για όλη την περίοδο της παραχώρησης.

Παράλληλα, δεσμεύθηκε για επενδύσεις 330 εκατ. στην πρώτη τετραετία και συνολικά 1,4 δισ. ευρώ για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες.

«Ναυαρχίδα» της εταιρείας Fraport είναι ο αερολιμένας της Φραγκφούρτης. Η εταιρεία διαχειρίζεται επίσης τα αεροδρόμια του Ανόβερου, της Αγίας Πετρούπολης, της Βάρνας, του Μπουργκάς, της Αττάλειας, το «Ίντιρα Γκάντι» του Νέου Δελχί, το αεροδρόμιο στο Σιάν στην Κίνα, το αεροδρόμιο του Ντακάρ και το «Χόρχε Τσάβες» της Λίμας.

Βασικός μέτοχος της εισηγμένης στο χρηματιστήριο της Φραγκφούρτης, Fraport είναι το γερμανικό ομόσπονδο κρατίδιο της Έσσης (31,35%), ενώ στο μετοχικό κεφάλαιο συμμετέχουν επίσης: το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Έσσης (20,2%) και η αεροπορική εταιρεία Lufthansa (8,45%), η αυστραλιανή επενδυτική εταιρεία Rare Infrastructure Limited (5,27%), ενώ οι λοιποί μέτοχοι κατέχουν ποσοστό 34,91%.

Πηγή

ΟΗΕ: Σχεδόν 21.000 πρόσφυγες έφτασαν στην Ελλάδα μέσα σε μόλις μία εβδομάδα

Περίπου 20.843 πρόσφυγες φθασαν στην Ελλάδα την προηγούμενη εβδομάδα (8-14 Αυγούστου) διά θαλάσσης, ανακοίνωσε σήμερα στη Γενεύη η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες.

Ο αριθμός αυτός αντιπροσωπεύει σχεδόν το 50% του συνόλου των αφίξεων μεταναστών διά θαλάσσης στην Ελλάδα το 2014, που είχαν φθάσει τις 43.500, προσθέτει η HCR που επισημαίνει ότι «ο ρυθμός των αφίξεων αυξάνεται συνεχώς τις τελευταίες εβδομάδες».

Μόνο τον Ιούλιο, καταγράφηκαν 50.242 αφίξεις, δηλαδή περισσότερες απ΄ό,τι σε ολόκληρο το 2014.

Όσον αφορά τις αφίξεις της προηγούμενης εβδομάδας, η μεγάλη πλειονότητα των προσφύγων προερχόταν από τη Συρία (82%). Οι Αφγανοί αποτελούσαν το 14% του συνόλου και οι Ιρακινοί το 3%.

«Η μεγάλη πλειονότητα των αφιχθέντων αυτών πρέπει να λάβει το καθεστώς του πρόσφυγα», διευκρίνισε η HCR.

«Εδώ και μήνες, η Ύπατη Αρμοστεία έχει απευθύνει προειδοποιήσεις όσον αφορά την αυξανόμενη κρίση με τους πρόσφυγες στα ελληνικά νησιά», αναφέρει ακόμη η υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών, η οποία ζητεί να ενισχυθούν «επειγόντως» οι δομές υποδοχής στα νησιά και στην υπόλοιπη χώρα.

Η υπηρεσία «συνιστά στις ελληνικές αρχές να δημιουργήσουν μία μοναδική δομή η οποία θα επιφορτιστεί να συντονίσει την απόκριση έκτακτης ανάγκης» σε αυτή την κρίση και «να δημιουργήσει έναν κατάλληλο μηχανισμό ανθρωπιστικής βοήθειας».

«Οι ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει να υποστηρίξουν την Ελλάδα σε αυτή την εργασία», υπογραμμίζει ακόμη η HCR.

Πηγή

Πολιτική αμηχανία και ανοησία

γράφει ο Δημήτρης Τρίμης

Πιο αμήχανη φάση στην πρόσφατη πολιτική ιστορία της χώρας δεν νομίζω ότι έχει υπάρξει. Με αφορμή τη μνημονιακή πρόβλεψη (σύνδεσης κατώτατου μεροκάματου με την κατώτατη σύνταξη) και συνεπώς τη μείωση των βασικών συντάξεων από 486 ευρώ στα 392,7 ευρώ (μεικτά) μόνο στους νέους συνταξιούχους (δηλαδή, σ' αυτούς που βγαίνουν στη σύνταξη από την 1 Ιανουαρίου 2015 και εντεύθεν) ο Παύλος Χαϊκάλης παρεξηγήθηκε ως υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και εξέδωσε ανακοίνωση. Το θέμα του βεβαίως δεν ήταν η ορθότητα της είδησης για τη μείωση, αλλά αν αυτή η μείωση των κατώτατων συντάξεων γίνεται με δική του εγκύκλιο (άρα και πρωτοβουλία) ή όχι. Συγκεκριμένα η επίσημη ανακοίνωση γράφει τα εξής μοναδικά:

«Η πρόσφατη παραφιλολογία περί δήθεν μείωσης των κατώτατων συντάξεων με εγκύκλιο, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα καθώς όσο και αν κάποιοι το 'ξεχνούν', μείωση συντάξεων μπορεί να γίνει μόνο με νόμο και όχι με εγκυκλίους. Η συγκεκριμένη εγκύκλιος που εκδόθηκε την 14-8-2015 αφορά στην εφαρμογή διατάξεων νόμου του 2010 (Ν. 3863/2010, αρ. 3 παρ. 3)» (...) Διότι, μας εξηγεί, το 2012, «με Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου-ΠΥΣ 6/2012 μειώθηκε μονομερώς το κατώτατο ημερομίσθιο από 33,57€ σε 26,18€» (..) «Ως εκ τούτου με νομοθεσία του 2010 και του 2012 (κι όχι βέβαια του 2015), προβλέφθηκε μειωμένη κατώτατη σύνταξη: 26,18€ Χ 15 ημερομίσθια = 392,7€».

Με λίγα λόγια αν η νέα κυβέρνηση επανέφερε το κατώτατο ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη στα 33,57 ευρώ, τότε η κατώτατη σύνταξη δεν θα κατρακυλούσε στα 392,7 ευρώ το μήνα μεικτά. Αλλά η νέα κυβέρνηση δεν μπόρεσε; Δεν την άφησαν οι πιστωτές και οι Θεσμοί; Λησμόνησαν ολόκληρος ΣΥΡΙΖΑ και ολόκληρο το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, τόσοι και τόσοι ικανότατοι σύμβουλοι και υπάλληλοι του υπουργείου Εργασίας να ανεβάσουν τους μισθούς; Ηταν σχέδιο των ελλήνων διαπλεκομένων που κρατούν στο χέρι τον Τσίπρα; Διαλέγετε και παίρνετε. Πάντως η συζήτηση κ. υφυπουργέ δεν είναι αν η εγκύκλιός σας διεκπεραιώνει τα παλιά μνημόνια. Η κουβέντα στην έρμη χώρα μας είναι και θα παραμείνει για πολύ ακόμα δυστυχώς, αν μπορούμε να απεμπλακούμε από τις ταξικές και υφεσιακές δεσμεύσεις και των παλιών και των νέων μνημονίων.

Πηγή

Τα μνημόνια εξάλειψαν την αύξηση πληθυσμού μιας δεκαετίας

γράφει ο Μανόλης Γ. Δρεττάκης*

Στα τέλη Ιουλίου η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) έδωσε στη δημοσιότητα τις αναθεωρημένες εκτιμήσεις της για τον πληθυσμό της χώρας κάθε 1η Ιανουαρίου των τελευταίων 25 ετών (1991-2015).

Ταυτόχρονα έδωσε και τα δημοσιευμένα στοιχεία για τη φυσική κίνηση του πληθυσμού (τις γεννήσεις, τους θανάτους και τη φυσική μεταβολή, δηλαδή τις γεννήσεις μείον τους θανάτους) και τις εκτιμήσεις της για τα μεταναστευτικά ρεύματα (την εισροή, την εκροή και το ισοζύγιο, δηλαδή την καθαρή εισροή ή εκροή πληθυσμού - μετανάστευση) της χώρας.

Χρησιμοποιώντας τα στοιχεία αυτά καταρτίσαμε τον πίνακα. (Κάντε κλικ για να μεγαλώσει)

Στο πρώτο μέρος του δίνεται η φυσική κίνηση του πληθυσμού τις δεκαετίες 1991-2000 και 2001-2010 και την τετραετία 2011-2014, στο δεύτερο μέρος τα μεταναστευτικά ρεύματα της χώρας τις ίδιες περιόδους και στο τρίτο, ο πληθυσμός της χώρας την 1.1. των ετών 1991, 2001, 2011 και 2015, οι μεταβολές του και οι ποσοστιαίες μεταβολές του. Από τον πίνακα αυτόν φαίνεται ότι:

Τις δεκαετίες 1991-2000 και 2001-2010 το σύνολο των γεννήσεων ξεπερνούσε το σύνολο των θανάτων κατά έναν πολύ μικρό αριθμό, ενώ την τετραετία 2011-2014 συνέβη το αντίθετο.

Τις δύο δεκαετίες υπήρχαν έτη στα οποία οι θάνατοι ξεπερνούσαν τις γεννήσεις αλλά επικρατούσαν τα έτη στα οποία συνέβαινε το αντίθετο.

Ομως και τα τέσσερα έτη της περιόδου 2011-2014 οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις, κυρίως εξαιτίας της μείωσης των δεύτερων. Η μείωση αυτή οφείλεται στις επιπτώσεις της εφαρμογής των Μνημονίων, δηλαδή τον τριπλασιασμό της ανεργίας και τη δραστική μείωση των εισοδημάτων.

Οι επιπτώσεις αυτές οδήγησαν νέα ζευγάρια στην αναβολή γάμου ή/και αναβολή απόκτησης παιδιών παρ’ ότι το επιθυμούν, και άλλα ζευγάρια που έχουν παιδιά και θα ήθελαν να αποκτήσουν περισσότερα να το αποφεύγουν. Η φυσική μείωση της τετραετίας 2011-2014 εξάλειψε τη φυσική αύξηση της 20ετίας 1991-2010(!).

Τη δεκαετία 1991-2000 η καθαρή εισροή πληθυσμού ξεπέρασε το μισό εκατομμύριο, ενώ την επόμενη αυτή μειώθηκε στο μισό.

Αντίθετα, και τα τέσσερα τελευταία έτη της περιόδου 2011-2014 σημειώθηκε καθαρή εκροή πληθυσμού λίγο μικρότερη από την καθαρή εισροή της δεκαετίας 2001-2010 με αποτέλεσμα την εξάλειψή της.

Στην καθαρή εκροή της τετραετίας 2011-2014 περιλαμβάνονται τόσο Ελληνες άνεργοι ή χαμηλά αμειβόμενοι (λόγω των επιπτώσεων των Μνημονίων) με προσόντα και ειδικότητες που έχουν ζήτηση σε άλλες χώρες (κυρίως στη Γερμανία και στη Μεγάλη Βρετανία) όσο και αλλοδαποί, οι οποίοι λόγω της μεγάλης ανεργίας αναγκάζονται να επιστρέψουν στις πατρίδες τους.

Πολλοί από τους Ελληνες και αλλοδαπούς που μετανάστευσαν πήραν μαζί τους και τις οικογένειές τους.

Τα αποτελέσματα των εξελίξεων αυτών στον πληθυσμό της χώρας φαίνονται στο τρίτο μέρος του πίνακα.

Οι ρυθμοί αύξησής του την μεν πρώτη δεκαετία ήταν λίγο πάνω από μισό τοις εκατό, ενώ τη δεύτερη κατά λίγο πάνω από το ένα τέταρτο τοις εκατό τον χρόνο, δηλαδή πολύ μικροί. Αντίθετα, πολύ μεγαλύτερος ήταν ο ρυθμός της ετήσιας μείωσής του την τετραετία 2011-2014.

Η αύξηση του πληθυσμού τις δύο δεκαετίες οφείλεται κατά κύριο λόγο στην καθαρή εισροή πληθυσμού και η μείωσή του την τετραετία 2011-2014 στην καθαρή εκροή πληθυσμού και λιγότερο στη διαφορά θανάτων από τις γεννήσεις. Ειδικότερα, οι εξελίξεις τα 4 τελευταία χρόνια εξάλειψαν την αύξηση του πληθυσμού της δεκαετίας 2001-2010, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός της χώρας στα τέλη του 2014 να υποχωρήσει στο επίπεδο που ήταν την 1η Ιανουαρίου 2000!

Από την εισροή μεταναστών την 20ετία 1991-2010 η ελληνική οικονομία είχε σημαντικά οφέλη σε πολλούς κλάδους (γεωργία, δημόσια έργα, οικοδομή, βιομηχανία, νοικοκυριά).

Αντίθετα, με την καθαρή εκροή πληθυσμού η πατρίδα μας δεν στερήθηκε μόνο τα 60.421 παιδιά που δεν γεννήθηκαν και τους 215.992 νέους, κυρίως, άνδρες και γυναίκες καθώς και τα παιδιά τους που τα πήραν μαζί τους μεταναστεύοντας, αλλά και τα παιδιά που θα γεννηθούν από αυτούς.

Πρόκειται για ένα βαρύτατο πλήγμα της πενταετίας των Μνημονίων που επιδείνωσε το οξύ δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, το οποίο θα οξυνθεί περισσότερο από τα μέτρα του νέου Μνημονίου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται όχι μόνο για κοινωνικούς και οικονομικούς, αλλά και για εθνικούς λόγους.

Είναι, κατά συνέπεια, σαφές ότι στα μέτρα που πρέπει να λάβει η κυβέρνηση για να αμβλυνθούν οι επιπτώσεις της συμφωνίας αυτής προτεραιότητα θα πρέπει να δοθεί στην παροχή κάθε δυνατής βοήθειας σε οικογένειες με παιδιά και ιδιαίτερα στις τρίτεκνες και πολύτεκνες που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, αλλά και στα νέα ζευγάρια που θέλουν να αποκτήσουν παιδιά αλλά η οικονομική τους κατάσταση δεν τους το επιτρέπει.

* Τέως: αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ

Πηγή

 

Το δίλημμα του Die Linke και το «όχι» στο τρίτο πακέτο

Σε δίλημμα βρίσκεται η Αριστερά, το αδελφό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ στη Γερμανία, ενόψει της επικείμενης ψηφοφορίας στη γερμανική Βουλή για το τρίτο πακέτο στήριξης της Ελλάδας.

Αφενός, ως αδελφό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, το Die Linke είναι ο βασικός σύμμαχος του Αλέξη Τσίπρα στη Γερμανία ο οποίος όμως, πέρασε εντέλει από την ελληνική Βουλή το διαφιλονικούμενο τρίτο πακέτο βοήθειας. Αφετέρου η γερμανική Αριστερά διαφωνεί επί της αρχής με τους όρους των δανειστών και τους απορρίπτει.

Σε συνέντευξή του προς το πρώτο πρόγραμμα της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD, ο επικεφαλής της Κ.Ο. της Die Linke προανήγγειλε ότι το κόμμα του θα καταψηφίσει τη νέα συμφωνία με την Ελλάδα: «Ψηφίζοντας ‘όχι' ασκούμε κριτική στη δική μας κυβέρνηση. Εάν επρόκειτο να εξαρτηθεί η έγκριση από τις ψήφους μας, θα έπρεπε να είχαν διαπραγματευτεί με εμάς και τότε το πακέτο θα είχε διαφορετική μορφή. Δυστυχώς όμως δεν εξαρτώνται από εμάς. Στην Ελλάδα θα ψήφιζα πάντα με ‘ναι' γιατί οτιδήποτε άλλο θα σήμαινε την εξαθλίωση των Ελλήνων. Άλλωστε εκβιάστηκαν, θα πρέπει να το πούμε και αυτό».

«Κατάργηση της δημοκρατίας»

Δριμεία επίθεση εξαπέλυσε ο επικεφαλής της Κ.Ο. της Αριστεράς στην Τρόικα: «Με ενοχλεί το ότι κάθε προσχέδιο νόμου πρέπει να περνά από κάθε θεσμό ξεχωριστά πριν καν συζητηθεί. Σας παρακαλώ! Πρόκειται για κατάργηση της δημοκρατίας! Μια κυβέρνηση που δεν μπορεί καν να ανακοινώσει ένα σχέδιο νόμου χωρίς την έγκριση της Κομισιόν, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. Υπάρχουν όρια…»

Ο Γκρέγκορ Γκίζι πάντως εκφράζει την ικανοποίησή του που τα σενάρια Grexit δεν υπάρχουν πλέον στο τραπέζι. «Είμαι ευτυχής που απετράπη το Grexit το οποίο θα ισοδυναμούσε με εξαθλίωση του ελληνικού λαού. Επιπλέον θα κινδύνευε η ευρωζώνη στο σύνολό της καθώς ενδέχεται να υπήρχαν αλυσιδωτές αντιδράσεις και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι το ευρώ ωφελεί πρωτίστως τη Γερμανία. Αυτό που βρίσκω τραγικό σε αυτό το πακέτο είναι ότι δεν είναι ένα πακέτο ανοικοδόμησης. Επιτρέψτε μου την εξής επισήμανση. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε δώσει ούτε σεντ στην Ελλάδα. Οι αναγνώστες μιας συγκεκριμένης εφημερίδας νομίζουν ότι δώσαμε ήδη δις στην Ελλάδα. Αυτό δεν ισχύει, δεν δώσαμε τίποτα. Αυτά προέρχονται από αλλού. Η κυβέρνησή μας όμως υπέγραψε ότι εγγυόμαστε για το 27 % των δανείων. Είναι αρκετά στην περίπτωση της Ελλάδας. Μόνον όμως για την περίπτωση που χρεοκοπήσει η Ελλάδα, αν δεν μπορεί να πληρώσει».

Μονόδρομος η ανοικοδόμηση της Ελλάδας

Σύμφωνα με τον ίδιο υπάρχει λοιπόν μόνο ένας δρόμος:«Η ανοικοδόμηση της Ελλάδας. Και πάλι όμως μειώνονται οι συντάξεις, οι κοινωνικές παροχές και άλλα, με αποτέλεσμα να υποχωρούν τα φορολογικά έσοδα διότι η Ελλάδα και λόγω του μικρού όγκου εξαγωγών εξαρτάται από την εσωτερική ζήτηση. Αυξάνουμε τον ΦΠΑ στα νησιά, το οποίο θα οδηγήσει σε μείωση του αριθμού των τουριστών. Ο τουρισμός όμως φέρνει φορολογικά έσοδα. Δεν καταλαβαίνω τη λογική σε όλα αυτά». Υπάρχουν όμως και ορισμένα θετικά σημεία στη συμφωνία, σύμφωνα με τον ίδιο, όπως τα μέτρα πάταξης της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής. «Όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις εμπλέκονταν σε υποθέσεις διαφθοράς. Αυτή είναι τώρα η πρώτη κυβέρνηση που δεν εμπλέκεται. Μόνον με αυτή μπορούμε τώρα να αντιμετωπίσουμε τη διαφθορά, τη φοροδιαφυγή».

Πηγή 

Το χαμένο στοίχημα του «ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ» και η επόμενη μέρα

Ο ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2013, ιδρύθηκε και επίσημα - μετά από πολύχρονη παρουσία ως συνεργατικό σχήμα μιας ντουζίνας περίπου πολιτικών δυνάμεων - ως ενιαίο κόμμα της αριστεράς. Στις πρώην συνιστώσες, όσες αντέδρασαν - που μέχρι τότε συγκυβερνούσαν αριστίνδην - δλδ ισότιμα, ανεξαρτήτως μεγέθους - ως κονκλάβιο των σοφών της αριστεράς και μοιραζόντουσαν αναλογικά (;) την κρατική επιδότηση - δόθηκε χρόνος να διαλυθούν λίγο μετά από το συνέδριο και να απορροφηθούν κανονικά στο ενιαίο κόμμα.

Το "ενιαίο κόμμα" και η "βίαιη ωρίμανση" ήταν απαραίτητες προϋποθέσεις για να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση. Γιατί κακά τα ψέμματα: ένα ομόσπονδο σχήμα, μπορεί να είναι πολυσυλλεκτικό, μπορεί να έχει χαρακτηριστικά κινήματος και να συσπειρώνει μια ποικιλία αιτημάτων και πρωτοβουλιών αλλά δεν μπορεί να κυβερνά - και αυτό ήταν σε γνώση των δυνάμεων του παλιού ΣΥΝ που σχεδίαζαν βάσει της εμπειρίας τους ως κυρίαρχη δύναμη στον χώρο της αριστεράς, τον δρόμο προς την εκλογική νίκη του νέου κόμματος.

Ο ίδιος ο ΣΥΝ διαλύθηκε παράλληλα με το ιδρυτικό συνέδριο. Άλλες συνιστώσες όχι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά συνέχισαν στην νοοτροπία της αναλογικότητας στην στελέχωση του κομματικού μηχανισμού με αποκορύφωμα την διεκδίκηση επίσης αναλογικά υπουργικών και άλλων κυβερνητικών θώκων από την αριστερή πλατφόρμα κατ΄αναλογίαν δύναμης και όχι πολιτικού προτάγματος. Είχαμε έτσι ανθρώπους που δεν πίστευαν στις αποφάσεις του κόμματος (έχοντας επανειλημμένα μειοψηφήσει στην αντίθεσή τους με κεντρικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ, όπως παραδέχεται τώρα η "αριστερή πλατφόρμα") να καλούνται να υλοποιήσουν την κυβερνητική γραμμή σε καίριους για την οικονομία και την ανάπτυξη τομείς!

Παραγωγική ανασυγκρότηση και περιβάλλον ή ακόμη και το ασφαλιστικό κληρώθηκαν στην εποπτεία της αντιπολιτευόμενης μειοψηφίας του κόμματος, λίγο εξ ανάγκης για ηρεμία μεσούσης της διαπραγμάτευσης, λίγο από κεκτημένη ταχύτητα του κομματικού μηχανισμού στην αναλογικότητα. Σημασία έχει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε σαν ενιαίο κόμμα λειτουργούσε ούτε σαν ενιαίο κόμμα κυβερνούσε. Οι παλινωδίες στις Σκουριές (με πρόταγμα την προστασία των εργαζομένων στην καταστροφική για το περιβάλλον επένδυση), η επιλογή και νέων μονάδων λιγνίτη αντί επένδυσης στις ΑΠΕ για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, η επιβράβευση των κυνηγών ως περίπου φυσιολατρών και προστατών του περιβάλλοντος αλλά και η αφλογιστία στο ασφαλιστικό, η μη εφαρμογή του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ για τους μικρομεσαίους στο καίριο ζήτημα του χαρατσιού του ΟΑΕΕ που τους καθιστά ανασφάλιστους και χωρίς σύνταξη (μόνο η αποποινικοποίηση πραγματοποιήθηκε στο παρά πέντε) αλλά και του προστίμου-ξαφνικού θανάτου για τις μικρές επιχειρήσεις (10.500 €) του ανάλγητου νεοφιλελεύθερου Βρούτση της ΝΔ, είναι δείγματα γραφής των υπουργείων της "αριστερής πλατφόρμας". Και προφανώς υλοποίηση άλλης γραμμής από την κυβερνητική, σε εποχή που κανένα μνημόνιο δεν εμπόδιζε τους υπουργούς της ΑΠ να εφαρμόσουν τα ψηφισμένα του συνεδρίου...

Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ, μπροστά στην δοκιμασία του νέου μνημονίου που πρέπει να διαχειριστεί στον μακρύ δρόμο της απεμπλοκής από το μη βιώσιμο χρέος, έχει ταυτόχρονα να λύσει και το πρόβλημα της ενοποίησής του. Το ένα είναι προαπαιτούμενο για το άλλο. Ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει - ενιαία στάση απέναντι στο τι μέλει γενέσθαι επίσης. Αν το κόμμα ήταν ενιαίο, η εσωτερική αντιπολίτευση θα διαφωνούσε μέσα στο κόμμα αλλά θα πειθαρχούσε στο κοινοβούλιο ή θα αποχωρούσε παραδίδοντας τις έδρες της στην πλειοψηφία,  ιδρύοντας ή προσχωρώντας σε, μιαν άλλη πολιτική δύναμη.

Τώρα η εσωτερική αντιπολίτευση διεκδικεί ως κόμμα μέσα στο κόμμα  ...ολόκληρο το κόμμα. Και το έκτακτο συνέδριο απειλείται να γίνει, αντί συνέδριο επικαιροποίησης του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ στις νέες συνθήκες και ειδικά ένα συνέδριο διαμόρφωσης του αριστερού σχεδίου για την επείγουσα παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, απλά ένα συνέδριο διάσπασης. Όπου όλα τα σημαντικά θα περάσουν σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην μικροπολιτική και τα κουκιά της κάθε παράταξης. Ένα τέτοιο συνέδριο δεν έχει νόημα - απλά θα διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ και θα εκνευρίσει την κοινωνία που θα της έχουν γυρίσει την πλάτη για να λύσουν τους μεταξύ τους λογαριασμούς.

Νόημα σήμερα έχουν οι καθαρές λύσεις. Και καθαρές λύσεις προέρχονται από την καταφυγή στην λαϊκή εντολή, όχι στους πολέμους των μηχανισμών. Στο κάτω κάτω τα κόμματα δεν υπάρχουν αυτόνομα, αλλά για να λύνουν τα προβλήματα των πολιτών με την ορθή διακυβέρνηση και την αύξηση του εθνικού προϊόντος - στην αναδιανομή του οποίου συγκρούονται ως δεξιά και αριστερή προσέγγιση. Αν αποτύχουν στο πρώτο, δεν υπάρχει το δεύτερο - η αναδιανομή. Μένει η αναδιανομή της φτώχειας.

Οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις έπεσαν γιατί απέτυχαν να ανακόψουν την φτώχεια. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να προτείνει μια πορεία ανασυγκρότησης μέσα στις νέες συνθήκες και τα πλαίσια της νέας δεσμευτικής δανειακής σύμβασης. Και να παρουσιάσει τον οδικό χάρτη της απεμπλοκής. Είναι τεχνητή η ένταση που υπάρχει αυτήν την στιγμή ανάμεσα στους οπαδούς της ρήξης τώρα και τον κυβερνώντα ΣΥΡΙΖΑ. Και παραπλανητική. Θα μπορούσε να ξεπεραστεί με δημοκρατικές καταστατικές διαδικασίες εντός και να μην απασχολεί το κόμμα την κοινωνία με τα άλυτα προβλήματά του.

Αλλά η μορφοποίηση της πολιτικής διαφωνίας της "αριστερής πλατφόρμας" σε πρόβλημα επιβίωσης της κυβέρνησης και άρα πρόβλημα της κοινωνίας έγινε αναπόφευκτη λόγω της επιβίωσης των συνιστωσών και της παραβίασης του ιδρυτικού συμβολαίου του κόμματος. Αποτέλεσμα της υπερίσχυσης του ισορροπισμού - που είναι η ιδεολογία των μηχανισμών  - απέναντι στην εκπεφρασμένης πλειοψηφική θέληση του κόμματος - που είναι η ιδεολογία των μελών του και των ψηφοφόρων του. Πως τίθεται ζήτημα προδοσίας επειδή η κυβέρνηση δεν υιοθέτησε την άποψη της μειοψηφίας για έξοδο από το ευρώ; Πόθεν τεκμαίρεται ότι υπήρξε εκλογική εντολή ή κομματική απόφαση για εφαρμογή οποιουδήποτε σχεδίου Β αγνώστου στους ψηφοφόρους και τα μέλη; Πως διεκδικεί η "αριστερή πλατφόρμα" το κόμμα όταν η εντολή ήταν "σκληρή αντιμνημονιακή διαπραγμάτευση αλλά εντός ευρώ";

Αν μείνουμε στις λέξεις, τότε είμαστε στην περιοχή της πλατφόρμας... "δεν μας ψήφισαν για να εφαρμόσουμε μνημόνιο". Σύμφωνοι. Αλλά "ισχύει επίσης ότι "δεν μας ψήφισαν για να βγούμε από το ευρώ", "δεν μας ψήφισαν για να περάσουμε σε εθνικό νόμισμα", "δεν μας ψήφισαν να βγούμε από την ευρωζώνη και την ΕΕ". Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποφασίσει συλλογικά πως να προσαρμόσει την τακτική του στις νέες συνθήκες χωρίς να απεμπολήσει την στρατηγική εξόδου από την μνημονιακή εξάρτηση. Συλλογικά - εφόσον δεν έχει αλλάξει στρατηγική και στόχευση, απλά συνάντησε τοίχο στην άμεση εφαρμογή τους και δυσμενή συσχετισμό που αποκαλύψθηκε και δυσμενέστερος των αρχικών προβλέψεων. Έως την πραγματοποίηση ενός άμεσου grexit βρήκε μπροστά του.

Είναι απαραίτητο να πέσει η κυβέρνηση για να γίνει αυτή η προσαρμογή; Η πλατφόρμα λέει ναι - και καταψηφίζει την κυβέρνηση της αριστεράς! Μπορούμε να εμπιστευθούμε ότι αυτή η κυβέρνηση θα σχεδιάσει με ότι μπόρεσε να πετύχει και όσα ισοδύναμα ή παράλληλα εφαρμόσει, την απεμπλοκή από το δυσβάσταχτο χρέος και τις υποχρεωτικές δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια που τις συνοδεύουν; Η "αριστερή πλατφόρμα" λέει όχι και δεν δίνει ψήφο εμπιστοσύνης, ρίχνοντας την κυβέρνηση -λίγη σημασία έχει α αυτό θα εκφραστεί με παρών, όχι ή αποχή! Κι όμως: το κόμμα δεν αποφάσισε - έχει προγραμματίσει έκτακτο συνέδριο γι αυτό. Και στο μεταξύ, η κυβέρνηση δεν απεμπολεί τις ευθύνες της στην διαχείριση της κατάστασης, δεν φυγομαχεί, δεν αφήνει στην τύχη της ενώ γύρω περιπλανιέται το φάντασμα της άτακτης χρεοκοπίας, την κοινωνία και επίσης τους ανθρώπους που την εμπιστεύθηκαν.

Τι ακριβώς λοιπόν ζητά η «αριστερή πλατφόρμα»;

Να πληρώσουν άλλοι την προχειρότητά τους στην διατύπωση εναλλακτικής πρότασης. Να πληρώσουν άλλοι για κάθε πρόταση που μειοψήφησε από όσες  κατέβασαν στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ - δλδ την αποτυχία τους να πείσουν το κομματικό σώμα. Να πληρώσουν άλλοι και μάλιστα η πλειοψηφία και ο λαός, εφαρμόζοντας τα τυχοδιωκτικά σχέδια της κοπής νέου νομίσματος ή των επιδρομών στο νομισματοκοπείο και την ΤτΕ για κατάσχεση αποθεματικών σε χαρτονόμισμα που δεν μπορεί να κυκλοφορήσει. Με το ζόρι δλδ να εφαρμοστεί το σχέδιο της μειοψηφίας, μόνο και μόνο επειδή έγινε ανεκτό τόσο καιρό χάριν του ισορροπισμού να λειτουργεί ως κόμμα μέσα στο κόμμα...

Αυτό δεν είναι αριστερά, είναι θράσος. Είναι η κλασική περίπτωση «δώσε θάρρος στον χωριάτη να σου ανέβει στο κρεβάτι». Δεν είναι πολιτική καν - είναι μικροπολιτική.

Κι όσοι επίσης αριστεροί/ές βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου  δεν ξέρουν ακόμη τι να επιλέξουν ανάμεσα στο όχι, το ναι και το παρών ή την αποχή, καλόν είναι να πάψουν να κλαίγονται και να γκρινιάζουν και να αναλάβουν τις ευθύνες τους - δεν εκλέχτηκαν για να μοιρολογούν αλλά για να αποφασίζουν.

Καλώς ή κακώς, ένα ομοσπονδιακό κόμμα δεν κυβερνά. Ούτε μια κυβέρνηση χωρίς την δεδηλωμένη, έρμαιο στους εκβιασμούς της παλαιοκομματικής αντιπολίτευσης.

Οι εκλογές είναι αναπόφευκτες.

Ας συγκρουστούν εκεί τα διαφορετικά πολιτικά σχέδια και μέσα στην Αριστερά και ας αποφασίσει ο λαός για τα περαιτέρω. Κι ύστερα, αν ο ΣΥΡΙΖΑ παραμείνει στο πηδάλιο, ας λύσει στο επερχόμενο συνέδριό του το πρόβλημα της επιβίωσης και ανασυγκρότησης της κοινωνίας και της χώρας μας στις νέες συνθήκες - τα κομματικά του προβλήματα δεν αφορούν κανέναν και η αμέλειά του να εξασφαλίσει την αφομοίωση των συνιστωσών σε ενιαίο, κανονικό κυβερνών κόμμα δεν αφορά την κοινωνία. Και μια επίπλαστη ενότητα στον ΣΥΡΙΖΑ με θυσία και βάσανο της κοινωνίας δεν είναι πια επιτρεπτή - η ζωή απειλείται ακόμη από την λιτότητα και τις δημοσιονομικές περικοπές, η παραγωγή φθίνει, οι επιχειρήσεις κλείνουν, η ανασυγκρότηση φωνάζει "ή τώρα ή ποτέ".

Συγγνώμη «αριστερή πλατφόρμα», αλλά η ζωή είναι αλλού.

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

Η «γενοκτονία» της εποχής των μνημονίων

Οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, η αύξηση της ανεργίας και όλα τα παρελκόμενα που οδήγησαν στην απότομη χειροτέρευση της ζωής της συντριπτικής πλειονότητας του πληθυσμού έχουν γίνει βίωμα. Είναι γεγονός αναμφισβήτητο.

Ομως η ελληνική κρίση και ο τρόπος αντιμετώπισης που επέβαλαν οι δανειστές έχoυν ορισμένες πιο μακροπρόθεσμες συνέπειες -ενδεχομένως πιο οδυνηρές- που το βαθύ αποτύπωμά τους φτάνει στις επόμενες γενιές.

Τα πρόσφατα δημογραφικά στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) που παρουσιάζει και σχολιάζει σήμερα στη σελίδα 6 της εφημερίδας μας ο καθηγητής και πρώην υπουργός Μανόλης Γ. Δρεττάκης είναι αποκαρδιωτικά, αλλά ταυτόχρονα εύγλωττα για να κατανοήσουμε το μέγεθος της κοινωνικής καταστροφής που επέφεραν τα μνημόνια μετά και τη χρεοκοπία της χώρας.

Δεν είναι μόνον ότι την τετραετία 2011-2014 οι θάνατοι ξεπερνούν τις γεννήσεις στην Ελλάδα, διότι ο τριπλασιασμός της ανεργίας και η μείωση των εισοδημάτων δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για αισιοδοξία.

Το ζήτημα είναι ότι μέσα σε τέσσερα χρόνια εξαλείφθηκε η φυσική αύξηση του πληθυσμού μιας ολόκληρης 20ετίας (1991-2010) και ότι η χώρα χάνει τους νέους της που μεταναστεύουν κατά χιλιάδες για να βρουν αξιοπρεπή εργασία, αλλά και ότι φεύγουν μαζικά και οι αλλοδαποί μετανάστες με τις οικογένειές τους, οι οποίοι πλέον δεν έχουν ευκαιρίες αλλά ούτε και προσδοκίες.

Τα στοιχεία δείχνουν επίσης ότι κατά την 20ετία εισροής μεταναστών στην Ελλάδα (1991-2010) η χώρα είχε οφέλη σε πολλούς κλάδους της οικονομίας - εκείνους στους οποίους δεν υπήρχε προσφορά εργασίας από το εγχώριο ανθρώπινο δυναμικό. Αυτό σημαίνει ότι η ρατσιστική προπαγάνδα «οι ξένοι μάς παίρνουν τις δουλειές» δεν είχε καμιά βάση.

Επιπλέον προκύπτει ευκρινώς και η αποκαθήλωση ενός άλλου μεγάλου ξενοφοβικού και ρατσιστικού μύθου που κυριάρχησε τα προηγούμενα χρόνια (με την αμέριστη χορηγία και καθοδήγηση των υπερπατριωτών, των πολιτικών, των παπάδων και οπωσδήποτε των λαϊκίστικων κραυγών των ΜΜΕ): ότι δήθεν η χώρα δεν χωράει άλλους και οι ξένοι περισσεύουν και αυτοί φταίνε για τη φτώχεια μας.

Τώρα που έφυγαν οι εργαζόμενοι μετανάστες, μαζί με την ντόπια νεολαία, γιατί η Ελλάδα δεν είναι πια πλούσια;

Πηγή

Επιχειρούν να «κουκουλώσουν» το σκάνδαλο φοροδιαφυγής στο μουσείο της Κνωσού

Προσπάθεια να «κουκουλώσουν» όσα αποκάλυψε ο έλεγχος των «Ράμπο» της Υπηρεσίας Ερευνών και Διασφάλισης Δημοσίων Εσόδων (ΥΕΔΔΕ) στο μουσείο της Κνωσού που δημοσίευσε κατ αποκλειστικότητα το tvxs.gr, επιχειρείται τις τελευταίες ημέρες από το ΤΑΠ και την ΚΓ΄ Εφορία του υπουργείου Πολιτισμού.

Ενώ ο έλεγχος των εφοριακών απέδωσε 534 παραβάσεις για μη έκδοση αποδείξεων και κατάσχεση των ανεπίσημων βιβλίων που κρατούσαν οι υπάλληλοι του πωλητηρίου του μουσείου, η επιτροπή του υπουργείου Πολιτισμού που έκανε έρευνα τα βρήκε «όλα καλά». Η δε ηγεσία του ΤΑΠ υιοθέτησε ασμένως το πόρισμα και  δεν έκανε καν ένσταση προς την ΥΕΔΔΕ για τον καταλογισμό των παραβάσεων, όπως είχε δικαίωμα εντός 10 ημερών. 

Ας δούμε πώς ξεκίνησε το πρόβλημα και ποιά ερωτήματα μένουν αναπάντητα, που προφανώς δεν προβληματίζουν την ηγεσία του ΤΑΠ και του υπουργείου Πολιτισμού.

Όλα ξεκίνησαν όταν ένας τουρίστας επέμεινε να ζητά απόδειξη για το αντικείμενο που αγόρασε από το πωλητήριο του μουσείου της Κνωσού, προκειμένου να αποδείξει  στο φίλο του που του το παρήγγειλε, όπως είπε στους υπαλλήλους, ότι είναι γνήσιο αντίγραφο προερχόμενο απ το μουσείο και όχι από κάποιο τυχαίο κατάστημα. Στην επιμονή του, οι υπάλληλοι τον εφοδίασαν με κάποιο απλό χειρόγραφο σημείωμα και όχι βεβαίως απόδειξη. (Ωραία εντύπωση!)

- Βάσει ποιάς απόφασης του υπουργείου Οικονομικών το Μουσείο της Κνωσού απαλλάσσεται της έκδοσης αποδείξεων για ότι πουλά; Καμιάς φυσικά, αφού δεν υπάρχει τέτοια. Άρα έχουμε φοροδιαφυγή! Κι ας λένε άλλα τα πορίσματα των υπηρεσιών του υπουργείου Πολιτισμού. Εκτός και αν η εφορία που θεωρεί αδίκημα ποινικώς κολάσιμο την τήρηση χειρόγραφων-ανεπίσημων βιβλίων από τους ιδιώτες επιχειρηματίες, στην περίπτωση του υπουργείου Πολιτισμού εφαρμόζει άλλα μέτρα και σταθμά. Κι αν είναι πράγματι έτσι, γιατί στα μουσεία της Ακρόπολης, το Βυζαντινό και το Χριστιανικό έχουν επιβληθεί και έχουν τοποθετηθεί ταμειακές μηχανές και στης Κνωσού όχι; Αλλα μέτρα και σταθμά γι αυτά κι άλλα για την Κνωσό;

Άντε να το δεχθούμε και αυτό. Προς τι τότε η ταμειακή μηχανή που υπήρχε στο μουσείο της Κνωσού, αλλά όλως συμπτωματικώς δεν ήταν δηλωμένη στην εφορία; Όλως τυχαίως!

Όντως το υπουργείο Πολιτισμού δεν υποχρεούται στην απόδοση ΦΠΑ για τα προϊόντα του που πουλάει. Οφείλει, όμως, φόρο, όπως όλοι οι επιχειρηματίες. Αυτός πως υπολογίζεται; Βάσει των χειρόγραφων καταστάσεων, που όλως συμπτωματικώς πάλι είναι γραμμένες με μολύβι και όχι στυλό διαρκείας;

Το μουσείο πουλά επίσης αντικείμενα τρίτων για τα οποία οφείλει να καταβάλει ΦΠΑ. Και καταβάλει. Εδώ πως γίνεται ο υπολογισμός; Βάσει των χειρόγραφων με μολύβι, καταστάσεων;

Βάσει των τιμολογίων προμήθειας, θα απαντήσουν οι αρμόδιοι. Δηλαδή ο ΦΠΑ καταβάλλεται για την τιμή χονδρικής και όχι για τη λιανική; Τότε γιατί στην ελεύθερη αγορά επιβλήθηκαν οι αποδείξεις; Αν είναι άνευ αντικειμένου ας τις καταργήσουν παντελώς! Η συναλλαγή (προμήθεια και απόδοση λογαριασμού) με τον όποιον προμηθευτή δεν έχει την καθαρότητα και εγκυρότητα αν δεν μπορεί να αποδειχθεί αυτή από τα παραστατικά της εφορίας ( τιμολόγια και αποδείξεις λιανικής). Ο λόγος είναι αυτονόητος και δεν αφορά τους απλούς υπαλλήλους και δη συμβασιούχους εποχιακούς, στους οποίους κάποιοι επιχείρησαν να στρέψουν τα πυρά.

- Προφανώς θα είχε ενδιαφέρον να ελέγξει κανείς και πως επελέγησαν αυτοί «οι τρίτοι» που τα μουσεία πωλούν τα προϊόντα τους κι αυτοί εισπράττουν.

- Όπως έχει πολύ ενδιαφέρον η περίπτωση των δύο αυτόματων πωλητών αντιγράφων αρχαίων νομισμάτων που είναι τοποθετημένα δίπλα από την είσοδο του μουσείου της Κνωσού. Επιχειρηματίας από την Αθήνα νοίκιασε, λέει, τον χώρο (ένα + ένα τετραγωνικό) και τοποθέτησε εκεί τα μηχανήματα. Μη ρωτήσει κανείς αν προκηρύχτηκε διαγωνισμός, πότε, πόσοι πήραν μέρος κλπ για την ενοικίαση του προνομιακού αυτού χώρου (κοινώς χρυσωρυχείο) δίπλα ακριβώς από την είσοδο του μουσείου, γιατί θα εκπλαγεί. Τον χώρο που είναι τοποθετημένοι οι αυτόματοι πωλητές, νοίκιασε στον επιχειρηματία, για την ακρίβεια υπενοικίασε στον επιχειρηματία, ο... καφετζής! Ναι, ο ιδιοκτήτης της καφετέριας που βρίσκεται παρά-δίπλα απ το μουσείο!

- Όμως, κι αν ακόμη προβλέπονταν στο συμβόλαιό του ότι μπορεί να υπενοικιάζει χώρους (!) δεν θα ήταν λογικό οι χώροι αυτοί να βρίσκονται πλησίον του καφέ; Εδώ πρόκειται για δύο αυτόματους πωλητές που είναι τοποθετημένοι κολλητά στην είσοδο του μουσείου, μακριά από το καφέ, ακριβώς για να δίνουν στον πελάτη-επισκέπτη την εντύπωση ότι πρόκειται για μέρος του επίσημου πωλητηρίου του μουσείου. (Κι άλλη σύμπτωση! Τυχαία...)

- Εισιτήρια. Κάθε εκδότης εισιτηρίων εισόδου σε χώρους συναυλιακούς, κινηματογράφους κλπ έχει υποχρέωση στο εμπρός αριστερό μέρος να αναφέρει τα στοιχεία του (του φορέα που τα εκδίδει, δηλαδή) και το ΑΦΜ του. Ολως τυχαίως στο μουσείο της Κνωσού δεν υπάρχει κανένα από αυτά τα στοιχεία. Πιθανόν και στους άλλους αρχαιολογικούς χώρους, ενδεικτικό, του αλαλούμ που επικρατεί...

- Η υπόθεση με τα εισιτήρια έχει και ουρά όμως. Και αυτή τη γνωρίζει και η πρόεδρος του ΤΑΠ κυρία Ασπασία Λούβη.

Στον αρχαιολογικό χώρο της Κνωσού ασκούν τη δραστηριότητά τους και οι ξεναγοί. Είκοσι ανεπίσημα, τρεις επίσημα! Πως γίνεται αυτό, θα πείτε. Εχει την εξήγησή του. Οταν πήγαν οι ελεγκτές της ΥΕΔΔΕ στον χώρο, κάνοντας κατόπτευση αντίκρισαν σε μια αίθουσα 20 ξεναγούς που διαπραγματεύονταν τα γκρουπ. Μόλις δήλωσαν την ιδιότητά τους-εφοριακοί- οι 17 ξεναγοί εξαφανίστηκαν και έμειναν μόλις 3! Προφανώς μόνον οι τρεις είχαν τα νόμιμα παραστατικά!

Οι ξεναγοί δουλεύουν με γκρουπάκια των 8 ή 10 ατόμων-τουριστών. Τα εισιτήρια που συνήθως κόβονται για τέτοια γκρουπάκια είναι 4 ή 5. Δηλαδή τα μισά! Μη φανταστεί κανείς όμως ότι στον αρχαιολογικό χώρο εισέρχονται μόνον οι μισοί. Ολοι μπαίνουν!...

- Είναι πολλές οι... συμπτώσεις για τις θεωρήσει κανείς... αθώες, παρά την προσπάθεια των ιθυνόντων του υπουργείου Πολιτισμού και πριν ακόμη πάρουν στα χέρια τους την έκθεση των ελεγκτών εφοριακών. Το βάρος πέφτει τώρα στη Γενική Γραμματέα Εσόδων κ Σαββαίδου, η οποία αντί να κάνει έρευνες για να διαπιστώσει πως πληροφορήθηκε το tvxs.gr την έφοδο των ελεγκτών της υπηρεσίας που προίσταται σ ένα χώρο που βρίσκονταν 2000 άτομα και να φοβάται τις... πολιτικές παρενέργειες, ας αφήσει τους υφισταμένους της να φτάσουν την έρευνα σε βάθος.

Θα έχει ενδιαφέρον, τέλος, να δούμε ποιός από το υπουργείο Πολιτισμού θα καθίσει στο εδώλιο, καθώς η τόσο μεγάλη φοροδιαφυγή (534 αποδείξεις) είναι και ποινικώς κολάσιμη. Το ένα υπουργείο (Οικονομικών) θα καθίσει στο σκαμνί ένα άλλο υπουργείο (Πολιτισμού) στην Ελλάδα του 2015 και των τριών μνημονίων!

Πηγή

Αλλαγές στα capital controls: Τι ισχύει για δάνεια και μεταφορές χρημάτων στο εξωτερικό

Μικρή χαλάρωση των capital controls φέρνει η νέα Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ αργά το βράδυ της Δευτέρας, με αλλαγές όσον αφορά στο ύψος των χρημάτων που μπορούν να μεταφερθούν στο εξωτερικό και στην αποπληρωμή των δανείων.

Σε ό,τι αφορά τις μεταφορές χρημάτων στο εξωτερικό, επιτρέπονται πλέον μέχρι του ποσού των 500 ευρώ μηνιαίως, ενώ στα 8.000 ευρώ αυξάνεται (από τα 5.000 ευρώ που ήταν μέχρι σήμερα) το όριο για μεταφορά χρημάτων στο εξωτερικό σε Έλληνες φοιτητές, με την προϋπόθεση ότι τα χρήματα θα πιστωθούν απευθείας σε λογαριασμούς φοιτητικής εστίας ή εκμισθωτή κατοικίας φοιτητή.

Επιπλέον, επιτρέπεται το άνοιγμα λογαριασμού (χωρίς δικαίωμα ανάληψης) για την εξυπηρέτηση τραπεζικού δανείου, ενώ επιτρέπεται η μερική ή πλήρης αποπληρωμή δανείου, εκτός από μετρητά ή έμβασμα από το εξωτερικό, και με χορήγηση νέου δανείου, «υπό την προϋπόθεση ότι το ποσό του νέου δανείου είναι ίσο τουλάχιστον με το ποσό του ανεξόφλητου κεφαλαίου του αρχικού δανείου».

Πηγή

Υπάρχει οικονομία πέρα από το Μνημόνιο;

γράφει η Ελεάννα Ιωαννίδου

Μετά από πέντε χρόνια πολύπλευρης χρεοκοπίας, βαθιάς ύφεσης και άγονης δημόσιας αντιπαράθεσης για το χρέος (στο βωμό του οποίου θυσιάστηκε και εξακολουθεί να θυσιάζεται η κοινωνική συνοχή, η περιβαλλοντική βιωσιμότητα, ακόμα και η ίδια η επιβίωση), μετά την επιβεβαίωση της ανησυχίας πως θα έχουμε και μνημόνιο και αριστερά και αφού εμπεδώθηκε η συνειδητοποίηση πως ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι απλά μια ιδεολογία, αλλά μια κυρίαρχη παγκοσμίως -και στην Ευρώπη- κατάσταση, επιτέλους φαίνεται να αρχίζει (και) στους κόλπους της ελληνικής αριστεράς η συζήτηση για μια εναλλακτική παραγωγική ανασυγκρότηση στη χώρα μας.

Η κοινωνική οικονομία έχει γίνει το νέο trend, από την αριστερή αρθρογραφία μέχρι τα χείλη του πρωθυπουργού, χωρίς όμως να γίνεται σαφές πώς την αντιλαμβάνονται, καθώς ο όποιος δημόσιος διάλογος περιορίζεται σε αοριστολογίες, ευχολόγια και διαβεβαιώσεις των καλών προθέσεων. Ο κίνδυνος να εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνική οικονομία ό,τι έχει εφαρμόσει ως τώρα στα περισσότερα κινήματα, από τις Σκουριές ως τη διαχείριση των απορριμμάτων κι από το αντί-ΤΑΙΠΕΔ ως το γήπεδο της ΑΕΚ, είναι δυστυχώς ορατός. Ο ηγεμονισμός, ο μανιχαϊσμός και η άρνηση δίχως εστίαση στις εναλλακτικές (“ΟΧΙ”) είναι παιδικές ασθένειες που η αριστερά, ως κυβέρνηση, οφείλει να ξεπεράσει.

Η φαστ-τρακ ενηλικίωσή της δεν μπορεί παρά να περάσει μέσα από την συνειδητοποίηση πως πλέον ό,τι ανήκει στο δημόσιο ανήκει στους δανειστές και πως ο ιδεολογικοποιημένος κρατισμός δεν αποτελεί παρά δίαυλο παράδοσης (και) συλλογικών αγαθών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι μετοχές της ΕΥΑΘ και της ΕΥΔΑΠ που, μετά από 6 μήνες “αριστερής” διακυβέρνησης, παρέμειναν στην περιουσία του ΤΑΙΠΕΔ με την υπόσχεση της διατήρησης του κρατικού ελέγχου τους, για να ενωθούν, τελικά, με τα υπόλοιπα ελληνικά “ασημικά”, παρά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για την Αθήνα και παρά το δημοψήφισμα της Θεσσαλονίκης.

Είναι, παράλληλα, προφανές πως, ακόμα κι αν γινόταν πλήρης κάθαρση του κρατικοδίαιτου και διαπλεκόμενου ελληνικού καπιταλισμού, η αειφόρος παραγωγική ανασυγκρότηση δείχνει απίθανο να θεμελιωθεί στην ιδιωτική πρωτοβουλία, όχι μόνο εξαιτίας των συνθηκών επιταχυνόμενης ύφεσης, αλλά και εξαιτίας του ότι η επιχειρηματικότητα που παγκόσμια προωθείται εργαλειοποιεί την περιβαλλοντική και κοινωνική λεηλασία. Ακόμα και η ήπια ανάπτυξη της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας μικρής κλίμακας είναι δέσμια της βαρύτατης οριζόντιας φορολόγησης της εργασίας και των εισοδημάτων, κατ' επιταγή των δανειστών, με τα όποια της έσοδα να καταλήγουν στο άπατο βαρέλι του χρέους. Για παράδειγμα, με τις περισσότερες από τις υπό θεσμοθέτηση “μεταρρυθμίσεις” για την αγροτική παραγωγή, όχι μόνο απομακρύνεται ο στόχος της διατροφικής αυτάρκειας, αλλά γίνονται ακόμα πιο συμφέρουσες για τους μεταπράτες οι εισαγωγές αγροτικών προϊόντων.

Σ' αυτές τις συνθήκες, η περίφημη έννοια της κυριαρχίας, με όποιο ιδεολογικό πρόσημο κι αν συνηθίζεται να συνοδεύεται, λαϊκή ή εθνική, είναι κενή περιεχομένου, καθώς, στην υπάρχουσα ευρωπαϊκή αλληλεξάρτηση, όλοι οι δρόμοι που περνούν μέσα από την κεντρική εξουσία καταλήγουν στους δανειστές και τις δικές τους επιλογές. Κυριαρχία σήμερα σημαίνει να είσαι σε θέση να σπας τις δομές που εγκλωβίζουν την κοινωνία στην αυτοκαταστροφή, σημαίνει πρωτίστως διατροφική και στη συνέχεια ενεργειακή κυριαρχία, κυριαρχία στα συλλογικά αγαθά με το βλέμμα στο μέλλον. Στο πλαίσιο αυτό, το νόμισμα δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μόνο εργαλείο για τη διαμόρφωση οικονομικής πολιτικής (αφού βεβαίως πρώτα τη βρούμε και τη συμφωνήσουμε). Ακόμα, όμως, και ο στόχος του απεγκλωβισμού από το ευρώ περνάει μέσα από τη νέα έννοια της κυριαρχίας.

Έτσι, η κοινωνική οικονομία είναι συγχρόνως μέσο, όχι μόνο για να ξεπεράσουμε το δίπολο κρατική-ιδιωτική οικονομία, δίνοντας χώρο στην κοινωνική πρωτοβουλία, αλλά και για να σώσουμε ό,τι σώζεται, επενδύοντας πρωτίστως στην επιβίωση. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται ταυτόχρονη διέξοδος από την οικονομική, κοινωνική, αξιακή και περιβαλλοντική κρίση.

Κατά την άποψή μας, τρεις είναι οι βασικές προτεραιότητες για την επιβίωση που μπορούν να αποτελέσουν θεμέλιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και μπορούν να σωθούν από τους δανειστές, περνώντας από το κράτος ή τους ιδιώτες στην κοινωνία, μέσα από θεσμούς συλλογικής διαχείρισης: νερό, τροφή και ανανεώσιμη ενέργεια.

Πτυχές της οικονομίας, οι οποίες μπορούν να παράξουν ουσιαστικό πλούτο και συνεπακόλουθα βιώσιμη ευημερία, όπως ο ήπιος τουρισμός ή οι νέες τεχνολογίες, και επίσης μπορούν να οργανωθούν (και) στη βάση της κοινωνικής οικονομίας, βρίσκονται σε απόλυτη εξάρτηση από την εξυπηρέτηση αυτών των τριών βασικών αναγκών. Για παράδειγμα, δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμος τουρισμός, χωρίς διασύνδεση με τα τοπικά αγροτικά προϊόντα. Η διασύνδεση αυτή προϋποθέτει τοπική διατροφική αυτάρκεια και εξυπηρετείται καλύτερα μέσα από την άμεση, συνεργατική δικτύωση ξενοδόχων, εστιατόρων και τοπικών παραγωγών, ενώ ενισχύεται από την ταυτόχρονη τοπική ενεργειακή αυτάρκεια της περιοχής που δεν μπορεί παρά να στηρίζεται σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τις οποίες συνδιαχειρίζονται οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, δηλαδή οι μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής.

Σε επόμενο άρθρο μας καταθέτουμε προτάσεις για θεσμικές αλλαγές που θα επιτρέψουν -συνεπώς θα ενθαρρύνουν- την εναλλακτική οργάνωση της οικονομίας στη βάση της κοινωνίας στους τρεις αυτούς τομείς. Οι περισσότερες δεν είναι καινοφανείς. Στηρίζονται σε πρακτικές που έχουν εφαρμοστεί ή εφαρμόζονται. Προϋποθέτουν, όμως, συμμετοχή κι εγρήγορση των πολιτών, οι οποίοι, με αυτόν τον τρόπο, γίνονται θεματοφύλακες του μη εκφυλισμού τους στα χέρια επιτήδειων, όπως, δυστυχώς, έχουμε δει πολλές φορές να γίνεται στο παρελθόν.

Προϋποθέτουν, ταυτόχρονα, μια κεντρική εξουσία που, με διάθεση αυτοκριτικής, εκχωρεί στην κοινωνία κομμάτια της, απορρίπτοντας στην πράξη -και όχι μόνο στα λόγια- τόσο τη νοοτροπία της ανάθεσης και τη συνεπακόλουθη δημιουργία ή συντήρηση πελατειακών δικτύων, όσο και την αναπαραγωγή του μοντέλου “ανάπτυξης” που μας οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα. Αν όντως θέλουμε να απεμπλακούμε από τα μνημόνια, οφείλουμε στις επόμενες γενιές να επενδύσουμε εδώ και τώρα στη δημοκρατία, την ελευθερία, την αλληλεξάρτηση και την αλληλεγγύη, με τη γη, τον αέρα και το νερό θεμέλια ευημερίας και όχι αντικείμενα λεηλασίας.

Το παρόν κείμενο συνυπογράφουν οι:

Ελεάννα Ιωαννίδου, δικηγόρος, δημοτική σύμβουλος Θεσσαλονίκης

Τζέννυ Γκιουγκή, σύμβουλος κοινωνικής επιχειρηματικότητας, ακτιβίστρια της διατροφικής κυριαρχίας

Ανδρέας Βασιλείου, ιστορικός, μεταπτυχιακός φοιτητής πολιτικών επιστημών

Γειτονιές σε δράση, Οικολογία-Αλληλεγγύη-Πολιτισμός

Επιστρέφουν οι δημόσιοι υπάλληλοι που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα

Οι υπάλληλοι που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα μπορούν να επανέλθουν κανονικά στην υπηρεσία τους, όπως αναφέρει, σύμφωνα με πληροφορίες, ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Γιώργος Κατρούγκαλος σε επιστολή του προς τον γενικό γραμματέα της κυβέρνησης Σπύρο Σαγιά.

Σύμφωνα με όσα μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο, ο υπουργός στην επιστολή του αναφέρει πως ισχύουν τα άρθρα του σχετικού νόμου (4325/2015) καθώς και πως η επαναφορά των εν λόγω υπαλλήλων δεν επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, αφού αυτή έχει συνυπολογιστεί στο συνολικό αριθμό που προβλέπεται για τις φετινές προσλήψεις.

Για το λόγο αυτό ο κ. Κατρούγκαλος ζητά να δημοσιευθούν άμεσα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως οι σχετικές διαπιστωτικές πράξεις του υπουργείου.

Πηγή

Bild: Τρεις γερμανικοί «κολοσσοί» πίσω από σκάνδαλο απάτης

Τρεις από τις μεγαλύτερες επιχειρηματικές εταιρείες της Γερμανίας, η Siemens, η Bosch και η T-Systems της Deutsche Telekom, βρίσκονται στο «μικροσκόπιο» των δικαστικών αρχών για απάτη αναφορικά με τα συμβόλαια που έχουν αναλάβει για το υπό κατασκευή νέο αεροδρόμιο του Βερολίνου, όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της «Bild» σήμερα Δευτέρα.

Σύμφωνα με τη γερμανική εφημερίδα, η παράδοση του έργου έχει ήδη καθυστερήσει πέντε χρόνια και ήδη η ομάδα κατά της διαφθοράς του κονσόρτιουμ που έχει την ευθύνη του νέου αεροδρομίου ξεκίνησε έρευνα για την καταβολή μεγάλων ποσών στις τρεις εταιρείες, που έχουν εγκριθεί από τα ανώτερα στελέχη του αεροδρομίου.

Όπως επισημαίνει ο συντάκτης του σχετικού άρθρου, περιλαμβάνονται αποδείξεις που χρονολογούνται από το 2012, πριν από τα σχεδιαζόμενα τότε εγκαίνια του νέου αερολιμένα, τα οποία, ωστόσο, δεν έγιναν ποτέ. Ταυτόχρονα, εμφανίζονται διάφορες πρόσθετες πληρωμές για μια σειρά υπηρεσιών, οι οποίες, όμως, δεν προσδιορίζονται.

Το νέο αεροδρόμιο της γερμανικής πρωτεύουσας έχει εξελιχθεί σε ένα φιάσκο, σύμφωνα με τα γερμανικά ΜΜΕ, που έχει κοστίσει μέχρι στιγμής πολλά δισεκατομμύρια και έχει γίνει ένα κακό ανέκδοτο το οποίο αμαυρώνει την φήμη της Γερμανία για την αποτελεσματικότητα της, την μηχανολογική της επάρκεια και δύναμη και την συνέπεια της.

Τώρα, μετά από αυτή την πολυετή καθυστέρηση και τα δισεκατομμύρια που έχει κοστίσει, οι αξιωματούχοι ελπίζουν το αεροδρόμιο να μπορέσει να λειτουργήσει σε δυο χρόνια, το 2017.

Ωστόσο, κατά την Bild, ακόμη και αυτός ο στόχος δεν μοιάζει και τόσο εύκολος να επιτευχθεί, καθώς η χρεοκοπία της γερμανικής θυγατρικής του ολλανδικού ομίλου Royal Imtech, που είχε αναλάβει το μεγάλο έργο της καλωδίωσης, εξαερισμού και υδραυλικών του αεροδρομίου βάζει νέα εμπόδια στην αποπεράτωση του έργου.

Πηγή