Ψηλό ή κοντό ηγέτη;

γράφει η Μαρίσσα Δημοπούλου*

Πρώτα έκανε κάτι νοήματα που κανένας δεν κατάλαβε, ύστερα ζήτησε από τον εικονολήπτη να καδράρει τον συνομιλητή του στο πραγματικό του ύψος και λίγο αργότερα έσκυψε με χιούμορ για να δείξει πού ακριβώς ήταν αυτό. Εντάξει, το πιάσαμε, εκτός από «νεομνημονιακός» ο Αλέξης Τσίπρας είναι και πιο κοντός από τον Βαγγέλη Μειμαράκη. Κερδίζει, όμως, ψήφους το ύψος;

Θεωρητικά, ναι, οι ψηφοφόροι προτιμούν να εμπιστεύονται με την ψήφο τους τους πιο ψηλούς πολιτικούς, και, αντίστροφα, οι πιο ψηλοί (άνδρες) πολιτικοί τείνουν να βλέπουν τους εαυτούς τους ως ιδανικούς ηγέτες, τουλάχιστον περισσότερο από τους πιο κοντούς. Σ’ αυτό συμφωνούν διαφορετικές έρευνες υποστηρικτών της σχολής της εξελικτικής ψυχολογίας, που εξετάζουν την σύνδεση των πολιτικών προτιμήσεων των ψηφοφόρων με την σωματική παρουσία των υποψηφίων αρχηγών. Η φράση – κλειδί είναι η θεωρία της εξέλιξης. Αυτή δεν ερμηνεύει μόνο τα σωματικά χαρακτηριστικά που ανέπτυξαν τα ζώα (και οι άνθρωποι) κατά την διάρκεια χιλιάδων χρόνων προσαρμογής στο φυσικό τους περιβάλλον αλλά και τους ψυχολογικούς μηχανισμούς που υιοθέτησαν οι άνθρωποι για να επιβιώσουν και να αναπαραχθούν.

Ένας από τους ψυχολογικούς μηχανισμούς που ανέπτυξαν- και διατηρούν μέχρι σήμερα- οι άνθρωποι των σπηλαίων ήταν να συγκεντρώνονται γύρω από τους πιο μεγαλόσωμους, γεροδεμένους άνδρες που, τότε, αντιπροσώπευαν την μεγαλύτερη ελπίδα επιβίωσης της κάθε κοινότητας κατά των εχθρών, των καιρικών συνθηκών και των αναγκών διατροφής. Κι αν όλα αυτά ακούγονται πολύ θεωρητικά, τα νούμερα μιλούν από μόνα τους. Σε έρευνα που πραγματοποίησε το Texas Tech University το 2011, από τους 467 (διεθνούς καταγωγής) φοιτητές που ζητήθηκαν να περιγράψουν και να σχεδιάσουν έναν «τυπικό πολίτη» και έναν «ιδανικό ηγέτη», το 64% σχεδίασε τον τελευταίο ψηλότερο κατά 12%.

Στις ΗΠΑ ειδικότερα, την χώρα που εκτός από ψυχολογικούς μηχανισμούς οι άνθρωποι διαθέτουν μία σχολαστικότητα με την δημόσια εμφάνιση (αυτοί το λένε «image-making»), το 58% των προεδρικών εκλογών, από το 1789 έως το 2008, έχει αναδείξει τον ψηλότερο υποψήφιο. Και τον τελευταίο αιώνα δεν έχει εκλεγεί κανένας αμερικανός πρόεδρος που να έχει ύψος χαμηλότερο από τον μέσο όρο (1,75)- ο τελευταίος ήταν το 1897-1901 ο Ουίλιαμ ΜακΚίνλει (1,70μ.), γνωστός στα αμερικανικά μέσα ως «το μικρό αγόρι». Και αν δεν αρκούν τα στατιστικά στοιχεία, δεν μπορεί να είναι τυχαίο που ανάμεσα στις ερωτήσεις που γκουγκλάρουν οι αμερικανοί πολίτες σχετικά με τις επικείμενες εκλογές της χώρας, ξεχωρίζει η ερώτηση για το ύψος καθενός απ’ τους πολιτικούς υποψηφίους.

Στην Ευρώπη, πάλι, οι απαιτήσεις των ψηφοφόρων δεν είναι τόσο «υψηλές». Από τον μεγιστάνα, Σίλβιο Μπερλουσκόνι (1,65), που κέρδισε τρεις φορές στις εθνικές εκλογές της Ιταλίας, τον Βλαντιμίρ Πούτιν (1,70) που έχει σχεδόν βγάλει ρίζες στο Κρεμλίνο, έως τον Νικολά Σαρκοζί (1,65), που ύστερα από ένα διάλειμμα φιλοδοξεί μια δεύτερη θητεία στα Ηλύσια Πεδία, φαίνεται ότι το ύψος δεν επηρεάζει τις επιλογές των ψηφοφόρων, ή την αυτοπεποίθηση των υποψηφίων. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι το ύψος δεν επηρεάζει τις συμπεριφορές των πολιτικών αρχηγών.

Είτε από επίγνωση της σύνδεσης ανάμεσα στην πολιτική επιλογή και την θεωρία της εξέλιξης, ή –πιθανότερο- για δικούς του προσωπικούς λόγους, ο Νικολά Σαρκοζί δεν έχει συμφιλιωθεί με το ύψος του, ίσως ούτε με το γεγονός ότι η σύζυγός του, Κάρλα Μπρούνι, του ρίχνει δέκα πόντους. Ο γάλλος πολιτικός φροντίζει να ψηλώνει φορώντας εσωτερικά τακούνια, ανεβαίνοντας σε κούτες ή κάνοντας μύτες και να φωτογραφίζεται ανάμεσα σε πιο κοντούς ή να κυκλοφορεί με την σύζυγό του μόνο όταν αυτή φοράει χαμηλά παπούτσια.

Ο Σαρκοζί «υπερυψωμένος» στο βήμα, σε ομιλία κατά την διάρκεια της 65ης επετείου της Απόβασης των Συμμάχων (D-Day), στο αμερικανικό νεκροταφείο της Νορμανδίας, τον Ιούνιο του 2009

Θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος ότι ο Σαρκοζί έχει κληρονομήσει το DNA, μαζί και το υποτιθέμενο κόμπλεξ, του Ναπολέοντα. Αλλά εκτός από την γενετική κληρονομιά, ή την εξελικτική προσαρμογή, είναι και το περιβάλλον που επηρεάζει την συμπεριφορά ενός πολιτικού αρχηγού. Το βρετανικό δίδυμο, Ντέιβιντ Κάμερον (1,85) – Τζορτζ Όζμπορν (1,80), για παράδειγμα, έχει, στο παρελθόν, επιδείξει πώς το βρετανικό χιούμορ μπορεί να θίξει την γαλλική ευαισθησία: ο πρώτος χαρακτήρισε «κρυμμένο νάνο» τον Σαρκοζί σε μια φωτογραφία όπου είχανε ποζάρει μαζί, και ο δεύτερος ονόμασε «κουτί Σαρκοζί» το σκαμνί που βρισκόταν πίσω από το βήμα όπου θα μιλούσε σ’ ένα συνέδριο. Αντίστοιχα, ο σημερινός γάλλος πρόεδρος- πέντε εκατοστά ψηλότερος του Σαρκοζί και πέντε εκατοστά κοντύτερος από τον μέσο όρο ύψους των γάλλων ηγετών των τελευταίων 40 χρόνων- Φρανσουά Ολάντ (1,70), είχε δεχθεί σατιρικά σχόλια, αυτή την φορά από τα γαλλικά μέσα, κατά την πρώτη του επίσκεψη στο Λονδίνο, όταν έδειχνε μικροκαμωμένος σε σχέση με την βασιλική φρουρά της Βρετανίας.

Ο Ολάντ και η βρετανική Βασιλική Φρουρά, τον Ιούλιο του 2012, κατά την πρώτη επίσκεψή του στο Λονδίνο

Αντίθετα με τον πιο κουλ Ολάντ, ο Μπερλουσκόνι δεν μπορούσε να συγκρατηθεί απέναντι στην σάτιρα των μέσων ενημέρωσης: «Είμαι ψηλότερος από τον Πούτιν και τον Σαρκοζί, είμαι στο ίδιο ύψος με τον (Ρομάνο) Πρόντι (τον πρώην πρωθυπουργό της Ιταλίας), δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όλοι οι καρικατουρίστες με ζωγραφίζουν σαν νάνο, ενώ οι άλλοι σχεδιάζονται σε νορμάλ ύψος», είχε δηλώσει στον ιταλικό Τύπο. Φυσικά ο Πούτιν και 1,55 να ήταν δεν θα είχε πρόβλημα, καθώς ξέρει καλά από το image-making που αγγίζει το ρωσικό κοινό, «ταΐζοντας» το τελευταίο με την εικόνα του γυμνασμένου – αθλητικού τύπου, την οποία φροντίζει να καλλιεργεί, δημοσιεύοντας συνεχώς φωτογραφίες του πάνω σε άλογα, με μια καραμπίνα στο χέρι ή σε αγώνες τζούντο, και πάντοτε χωρίς μπλούζα.

Ο Πούτιν σε μία από τις βόλτες του στα βουνά της νότιας Σιβηρίας, τον Αύγουστο του 2009

«Είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχουν βιολογικές εξηγήσεις για τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε, αλλά η σκοπιά της εξελικτικής ψυχολογίας δεν πρέπει να υπερεκτιμάται», σχολιάζει ο Ρίτσαρντ Κβιατκόβσκι, λέκτορας ψυχολογίας στο βρετανικό Cranfield University.

«Τουλάχιστον μετά τον Διαφωτισμό, θα ήλπιζε κανείς ότι η δυνατότητά μας να εκλογικεύουμε καταστάσεις και να αξιολογούμε επιχειρήματα είναι εξίσου σημαντική». Ο Πούτιν θα διαφωνούσε.

*Η Μαρίσσα Δημοπούλου είναι δημοσιογράφος. 

Προειδοποίηση ΟΗΕ: Η αναποφασιστικότητα της Ευρώπης επιβαρύνει την Ελλάδα

Η καθυστέρηση στην λήψη αποφάσεων θα οδηγήσει σε περισσότερους θανάτους στο Αιγαίο, καθώς δεν αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά η προσφυγική κρίση – Πάνω από 500.000 πρόσφυγες και μετανάστες μπήκαν στην Ευρώπη, από τις αρχές του 2015, σύμφωνα με την Frontex – Τεράστια η πίεση στα ελληνικά νησιά

Οσο περισσότερο χρόνο καθυστερήσουν οι πολιτικές αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης, “τόσο περισσότερο χάος θα προκληθεί, τόσο μεγαλύτερο βάρος θα δημιουργηθεί για την Ελλάδα και τόσο περισσότεροι άνθρωποι θα προσπαθήσουν να διαφύγουν από τη Συρία”, προειδοποιεί ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (IOM).

“Φοβόμαστε ότι η αναποφασιστικότητα στην Ευρώπη θα οδηγήσει σε περισσότερους θανάτους στο Αιγαίο”, δήλωσε ο εκπρόσωπος του IOM Λέοναρντ Λόιντ κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στη Γενεύη προσθέτοντας ότι η απόφαση ευρωπαϊκών χωρών για την επιβολή συνοριακών ελέγχων θα έχει πολύ αρνητικές συνέπειες.

Παράλληλα, ο Υπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες εκφράζει “βαθιά απογοήτευση” από την αποτυχία των υπουργών Εσωτερικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης να φθάσουν σε οριστική συμβιβαστική λύση για το σχέδιο κατανομής των 120.000 προσφύγων.

“Χρειάζεται αποφασιστική συμφωνία χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις για την αντιμετώπιση των αναγκών, καθώς και αποφασιστικές ενέργειες με βάση την αλληλεγγύη από όλες τις χώρες μέλη”, αναφέρεται στην ανακοίνωση του Αντόνιο Γκουτέρες που εκδόθηκε στη Γενεύη. Σύμφωνα με τα στοιχεία του IOM, 464.876 πρόσφυγες και μετανάστες έχουν διασχίσει από τις αρχές του έτους τη Μεσόγειο, από 432.000 που έδειχναν τα στοιχεία μόλις της περασμένης Παρασκευής, αριθμός διπλάσιος ήδη του συνολικού αριθμού προσφύγων και μεταναστών που έκαναν το 2014 την ίδια θαλάσσια διαδρομή.

Σύμφωνα με τον IOM, 72 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους τις προηγούμενες ημέρες προσπαθώντας να διασχίσουν τη θαλάσσια ζώνη ανάμεσα στα τουρκικά παράλια και τα ελληνικά νησιά.

Η Ελλάδα και η Ιταλία συμφώνησαν στη δημιουργία ενός ή περισσότερων κέντρων πρώτης υποδοχής και καταγραφής προσφύγων στο έδαφός τους κατά τη χθεσινή σύνοδο των υπουργών Εσωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όπως ανακοίνωσε χθες Δευτέρα ο γερμανός υπουργός Εσωτερικών Τομας ντε Μεζιέρ, λίγο πριν από την επίσημη ολοκλήρωση της συνόδου, εκτός από την παροχή οικονομικής βοήθειας στις χώρες που βρίσκονται κοντά στην περιοχή όπου συνεχίζεται η κρίση και την Τουρκία, οι ευρωπαίοι υπουργοί Εσωτερικών συμφώνησαν στη δημιουργία κέντρων υποδοχής προσφύγων (hot spots) στην Ελλάδα και την Ιταλία.

«Σήμερα η Ελλάδα ανακοίνωσε για πρώτη φορά ότι είναι έτοιμη να δημιουργήσει έναν ή περισσότερους καταυλισμούς υποδοχής προσφύγων. Η Ελλάδα ξεκαθάρισε επίσης ότι θα συνεργαστεί με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ (UNHCR), κάτι το οποίο ζητούσαμε εδώ και καιρό. Η Ελλάδα ζήτησε να λάβει οικονομική βοήθεια για τη δημιουργία τoυ hot spot, κάτι που περιλαμβάνεται στην απόφασή μας», εξήγησε ο ντε Μεζιέρ.

Ταυτόχρονα, οι υπουργοί Εσωτερικών αποφάσισαν την οριστικοποίηση του καταλόγου των χωρών της νοτιο-ανατολικής Ευρώπης που θεωρούνται “ασφαλείς” και κατά συνέπεια οι προερχόμενοι από αυτές δεν δικαιούνται ασύλου. Η Τουρκία δεν περιλαμβάνεται, τουλάχιστον προς το παρόν, στον κατάλογο αυτόν, γεγονός που καθιστά αδύνατη την επαναπροώθηση ατόμων που έχουν φθάσει στο έδαφος της ΕΕ προερχόμενα από την Τουρκία.

Bloomberg: Σίγουροι για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους οι οικονομολόγοι

“Πριν ήταν αδιανόητη η ελάφρυνση του χρέους της Ελλάδας, τώρα όμως οι οικονομολόγοι λένε ότι είναι δεδομένη”, είναι ο τίτλος δημοσιεύματος του πρακτορείου Bloomberg, το οποίο αναφέρεται στο αποτέλεσμα σχετικής έρευνάς του.

Το 94% των 36 οικονομολόγων που ρωτήθηκαν από το Bloomberg στο διάστημα από τις 4 έως τις 11 Σεπτεμβρίου θεωρούν πολύ πιθανή την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους.

“Πόσο μεγάλη διαφορά κάνουν δύο μήνες”, σημειώνει το δημοσίευμα, προσθέτοντας: “Τον Ιούλιο, τα πράγματα φαίνονταν τόσο άσχημα για την Ελλάδα, ώστε το 71% των 31 οικονομολόγων που ρωτήθηκαν από το Bloomberg θα μπορούσε να δει τη χώρα να βγαίνει από το ευρώ έως το τέλος του 2016. Η ελάφρυνση του χρέους ήταν άπιαστο όνειρο για τη χώρα της ΕΕ με το υψηλότερο χρέος”.

Αν και μία πραγματική διαγραφή του τρέχοντος χρέους είναι απίθανη, η βοήθεια (στην Ελλάδα) θα λάβει τη μορφή “χαμηλότερων επιτοκίων, αναστολής πληρωμής τόκων, μεγαλύτερων περιόδων χάριτος και αποπληρωμής”, δήλωσε ο Ραλφ Βάιντενμαν, οικονομολόγος της Vontobel Asset Management στη Ζυρίχη.

Οι συζητήσεις για την ελάφρυνση του χρέους θα διεξαχθούν “αμέσως μετά” την πρώτη αξιολόγηση του νέου ελληνικού προγράμματος, η οποία θα αρχίσει πιθανόν τον Οκτώβριο, αναφέρει το δημοσίευμα, επικαλούμενο ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Οικονομικών.

Υπεράνω του 40%;

γράφει ο Δημήτρης Τρίμης

Η σημερινή «Καθημερινή» στο κύριο άρθρο της, ανησυχεί και ενώνει τη φωνή της με τους άλλους συγγενείς Ομίλους των Μέσων Ενημέρωσης απαιτώντας κι αυτή οπωσδήποτε ομοψυχία, οικουμενικές κυβερνήσεις, συναινέσεις, μεγάλους συνασπισμούς, συμμαχικές λύσεις και ουχί πόλωση (που είναι ως φαίνεται απαγορευμένη λέξη για τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης και της διαπλοκής προφανώς).

Σημειώνει λοιπόν η σοβαρή εφημερίδα: «Η σκανδαλολογία κατά την προεκλογική περίοδο είναι συνήθως σημάδι παρακμής και αμηχανίας. Οταν τελειώσουν τα επιχειρήματα αρχίζει η λάσπη. Η κοινή γνώμη γνωρίζει όμως καλά ότι η χώρα έχει τεράστια προβλήματα που απαιτούν πρακτικές λύσεις. Ξέρει ακόμη ότι ο μόνος τρόπος για να ξεπερασθούν είναι η όσο το δυνατόν ευρύτερη συνεργασία των υπεύθυνων πολιτικών δυνάμεων του τόπου(...) Η μόνη λύση για να αντιμετωπισθεί η διαφθορά είναι να συνεχίσουν οι αρμόδιοι θεσμοί, και κυρίως η δικαιοσύνη, το έργο τους».

Ωραία και καθώς πρέπει η άποψη της εφημερίδας, αλλά σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που η παραοικονομία (και μαζί της η διαφθορά, η σκανδαλώδης διαπλοκή και η φοροδιαφυγή που μας χρεοκόπησαν) επί σαράντα χρόνια βασιλεύει και αντιπροσωπεύει το 40% της οικονομίας, μοιάζει καλαμπούρι και «πλυντήριο» των κολοσσιαίων ευθυνών του παλιού πολιτικού συστήματος να λες δήθεν υπεράνω «αφήστε τους θεσμούς να συνεχίσουν να λειτουργούν».

Δεν είναι επομένως εκτός ημερησίας διατάξεως, ούτε στοιχεία «παρακμής και αμηχανίας», οι σκληρές αντιπαραθέσεις και η πολιτική πόλωση (όχι φυσικά η χρήση βρόμικων μέσων, η λάσπη και οι ανυπόστατοι ισχυρισμοί) για την αντιμετώπιση της τερατώδους παραοικονομίας, δηλαδή της διαφθοράς και των σκανδάλων, που ο καθένας γνωρίζει ότι αποτελούν την πρώτη αιτία της παταγώδους χρεοκοπίας μας και της κοινωνικής αδικίας που βιώνουμε.

Guardian: Οι απογοητευμένοι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ θα κρίνουν τις εκλογές

Εναν πλήρη οδηγό για τις εκλογές στην Ελλάδα δημοσίευσε ο Guardian στην ιστοσελίδα του.

Η βρετανική εφημερίδα εκτιμά πως οι απογοητευμένοι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ είναι εκείνοι που θα καθορίσουν το αποτέλεσμα που θα αναδείξουν οι κάλπες την Κυριακή. «Πριν από δύο μήνες, ο Αλέξης Τσίπρας απολάμβανε ένα 70% δημοτικότητας και εμφανιζόταν ως ο μόνος Ελληνας πρωθυπουργός που τουλάχιστον προσπάθησε να αντιταχθεί στους δανειστές. Τώρα, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η υποστήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ στις ηλικίες 18-44 ετών, εκείνους που βοήθησαν να ανέβει στην εξουσία, έχει σχεδόν καταρρεύσει και πολλοί από το 62% των Ελλήνων που ψήφισαν ενάντια στο νέο πρόγραμμα, στο δημοψήφισμα του Ιουλίου, είναι αγανακτισμένοι με το κόμμα που αποδέχθηκε μία συμφωνία την οποία είχε υποσχεθεί να τορπιλίσει», γράφει ο Guardian.

Το κλειδί στις εκλογές της Κυριακής θα είναι η συμπεριφορά αυτών των απογοητευμένων ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, εκτιμά η βρετανική εφημερίδα. «Κάποιοι φαίνεται να ελκύονται από την πιο ακραία Αριστερά, κάποιοι ακόμη και από την ακροδεξιά Χρυσή Αυγή, που είναι το πιο δημοφιλές κόμμα στις ηλικίες 18-24 ετών. Ομως, πολλοί φαίνονται διατεθειμένοι να εμπιστευτούν την ''πίσω στη σταθερότητα'' εικόνα που προβάλει ο αρχηγός της ΝΔ, Βαγγέλης Μεϊμαράκης», σημειώνει ο Guardian, προσθέτοντας ότι στις δημοσκοπήσεις τουλάχιστον το προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ έχει συρρικνωθεί δραματικά και σε κάποιες από αυτές τα δύο κόμματα δίνουν μάχη στήθος με στήθος.

Στο αφιέρωμα, ο Guardian κάνει ακόμη αναφορά στα όσα διαδραματίστηκαν τους τελευταίους μήνες, με τη διαπραγμάτευση της Αθήνας με τους δανειστές, αλλά και μία σύντομη αναδρομή για το πώς ξεκίνησαν όλα, από το 2010, με την Ελλάδα να έχει πάρει από τότε πάνω από 300 δισ. ως βοήθεια, αλλά με αυστηρούς όρους, με αποτέλεσμα η οικονομία να πάρει την κάτω βόλτα.

Τέλος, γίνεται αναφορά στα κόμματα που «κατεβαίνουν» στις εκλογές, αλλά και στα σενάρια της επόμενης ημέρας, σημειώνοντας ότι τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ θα χρειαστεί να σχηματίσουν συνασπισμό με ένα ή περισσότερα άλλα κόμματα προκειμένου να κυβερνήσουν. «Το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και η Ενωση Κεντρώων είναι οι πιο πιθανοί υποψήφιοι κυβερνητικοί εταίροι. Ενας συνασπισμός ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ είναι επίσης μία επιλογή, αν και ο κ. Τσίπρας δεν είναι πρόθυμος για κάτι τέτοιο», γράφει ο Guardian.

Πηγή 

Το σχέδιο κυβερνητικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ

Στη δημοσιότητα έδωσε πέντε μέρες πριν τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ το κυβερνητικό πρόγραμμά του στην πλήρη μορφή του, που υπηρετεί τις «ανάγκες των πολλών και όχι των λίγων» με την σημείωση ότι παραμένει ανοιχτό στον διάλογο και τις παρατηρήσεις.

Αποτυπώνονται οι βασικές προτεραιότητες του ΣΥΡΙΖΑ για το επόμενο διάστημα. Ιδεολογική θέση του κόμματος είναι ότι πρόκειται για ένα πρόγραμμα που μέσα σε ένα δύσκολο περιβάλλον θα προστατεύσει την πλειοψηφία της κοινωνίας και θα ανοίξει ένα διαφορετικό δρόμο με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες των πολλών και όχι για τους λίγους. ένα πρόγραμμα που ανοίγει το δρόμο για τον απεγκλωβισμό από την λιτότητα.

Με βάση τη θέση αυτή και την ανάγκη υλοποίησης του προγράμματός του, ο ΣΥΡΙΖΑ τονίζει ότι «η κυβέρνηση της Αριστεράς αποτελεί εγγύηση δημοκρατίας».

Στο πολιτικό προοίμιο του προγράμματος, που αναπτύσσεται σε 130 σελίδες, υπογραμμίζεται ότι το πραγματικό πολιτικό δίλημμα που έχει να αντιμετωπίσει η Αριστερά σήμερα είναι «αν θα επιτρέψει την παλινόρθωση του αστικού πολιτικού συστήματος στη χώρα ή αν θα δώσει συσπειρωμένη τον αγώνα για την απεμπλοκή από το νεοφιλελευθερισμό και την μνημονιακή πολιτική της λιτότητας και από κυβερνητική θέση».

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα, σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να λάβει υπόψη ότι μια πιθανή παλινόρθωση των αστικών κομμάτων στην χώρα θα αποτελέσει ιστορικού χαρακτήρα ήττα της Αριστεράς που πιθανά θα κλείσει για μεγάλο χρονικό διάστημα τις προοπτικές που άνοιξε η εκλογική-πολιτική νίκη της 25ης Ιανουαρίου.

Αυτό δεν σημαίνει, τονίζεται στην συνέχεια, ότι η επιβεβλημένη νίκη στις εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη δεν ενέχει τους δικούς της κινδύνους:

Τους κινδύνους της πολιτικής μετάλλαξης του κόμματος κάτω από την πίεση των δυσμενών συσχετισμών αλλά και των δεσμεύσεων που επιβάλλει το νέο Μνημόνιο, την απονεύρωση του κόμματος και της αποκοπής του από τα λαϊκά και εργαζόμενα στρώματα που επιδιώκει να εκπροσωπεί, την μετατροπή του σε ήπιο διαχειριστή του μνημονιακού νεοφιλελευθερισμού.

Πρόκειται, όπως επισημαίνεται, για κινδύνους υπαρκτούς που ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να λάβει υπόψη του, «στην προσπάθεια μας να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο, και μάλιστα από κυβερνητικές θέσεις, στον αγώνα του ελληνικού λαού για την ανατροπή των συσχετισμών μέσα και έξω από τη χώρα μας».

Όμως, η άλλη επιλογή, προστίθεται στο προοίμιο του προγράμματος, μπορεί να αποδειχθεί ιστορικά ολέθρια για τον κόσμο της εργασίας, καθώς η επιστροφή του παλιού πολιτικού συστήματος στην εξουσία είναι βέβαιο πως θα δώσει το έναυσμα για τιμωρητικές και εκδικητικές επιλογές απέναντι στην Αριστερά, αλλά και τα λαϊκά στρώματα, μετατοπίζοντας ανεπίστρεπτα τον κοινωνικό και πολιτικό συσχετισμό σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Υπό αυτό το πρίσμα, σημειώνει ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τα υπαρκτά προβλήματα του κόμματος «είμαστε αναγκασμένοι από τα πράγματα να δώσουμε αποφασιστικά τον αγώνα για τη νίκη στις επερχόμενες εκλογές. Με συσπείρωση και με πείσμα αλλά και αναγνωρίζοντας τόσο τις υπαρκτές αδυναμίες μας όσο και τα στρατηγικά διλήμματα που αντιμετωπίζουμε μετά την επιβολή του νέου Μνημονίου».

Προγραμματικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ «είναι να υλοποιήσει με άλλους όρους πλέον μετά την επτάμηνη διαπραγματευτική και κυβερνητική εμπειρία ένα κυβερνητικό πρόγραμμα με ορίζοντα τετραετίας, για την απεμπλοκή από τον νεοφιλελευθερισμό και τη λιτότητα, για το ριζοσπαστικό δημοκρατικό μετασχηματισμό του κράτους, βρίσκοντας ταυτόχρονα λύσεις για τον περιορισμό των συνεπειών της Συμφωνίας. Να υλοποιήσει μια πολιτική που θα στηρίζει την κοινωνική πλειοψηφία και θα μετατοπίζει διαρκώς τον δείκτη των συσχετισμών προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας».

Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι κορωνίδα του πολιτικού του αγώνα το προηγούμενο διάστημα αποτέλεσε το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, κάνοντας λόγο για «μια στιγμή λαϊκής ανάτασης και αγωνιστικής διαθεσιμότητας που θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη των ευρωπαϊκών λαών και θα παραγάγει τα πολιτικά της αποτελέσματα στο εγγύς μέλλον»

Προϋπόθεση για αυτό, όμως, σημειώνει, είναι το δημοψήφισμα να μην λειτουργήσει αντίστροφα, να μην αποτελέσει δηλαδή λόγο απογοήτευσης των λαϊκών στρωμάτων, καθώς όσα επακολούθησαν δεν συμβάδιζαν με τον αρχικό ενθουσιασμό. Και αυτός ο αγώνας για την ερμηνεία των γεγονότων, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά το δημοψήφισμα, δεν είναι ο μικρότερος που έχουμε να δώσουμε καθώς υπάρχουν σήμερα πολιτικές δυνάμεις που διαστρεβλώνουν τους λόγους αλλά και το αποτέλεσμά του με κύριο στόχο να το καρπωθούν και να το χρησιμοποιήσουν ως πολιτικό όχημα αντιπολιτευτικής επιβίωσης.

Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ χωρίζεται στις ακόλουθες θεματικές ενότητες και υποενότητες:

1. ΘΕΣΜΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΚΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

1.1. Δημοκρατική αναδιάρθρωση του πολιτικού συστήματος

1.1.1. Πόλεμος ενάντια στη διαπλοκή και τη διαφθορά

1.1.2. Σύγχρονα, δημοκρατικά ΜΜΕ

1.1.3. Άλλες αλλαγές για τον εκδημοκρατισμό του πολιτικού συστήματος

1.2. Θεσμική ανασυγκρότηση της διοίκησης

1.2.1. Δημόσια Διοίκηση στην υπηρεσία των πολιτών

1.2.2. Αυτοδιοίκηση με αρμοδιότητες και πόρους

1.3. Διεύρυνση ατομικών δικαιωμάτων και δημοκρατικών ελευθεριών

1.3.1. Δικαιοσύνη και σωφρονιστικό σύστημα σ' ένα σύγχρονο κράτος δικαίου

1.3.2. Αξιόπιστη μεταναστευτική πολιτική

1.3.3. Ισότητα φύλων - Σεξουαλικός προσανατολισμός και ταυτότητα φύλου - Δικαιώματα μειονοτήτων και αντιρρησιών συνείδησης

1.3.4. Σώματα ασφαλείας: από την καταστολή στην προστασία των πολιτών

1.4. Η φορολογία ως εργαλείο αναδιανομής

1.4.1. Δίκαιο, απλό και σταθερό φορολογικό σύστημα

1.4.2. Πόλεμος ενάντια στη φοροδιαφυγή

2. ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΕΙΦΟΡΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

2.1. Νέο παραγωγικό πρότυπο με πυλώνες την εργασία, τη γνώση και την καινοτομία

2.1.1. Ο χαρακτήρας και οι στόχοι της παραγωγικής ανασυγκρότησης

2.1.2. Αναπτυξιακός σχεδιασμός για την ανάταξη της οικονομίας

2.2. Θεσμικές αλλαγές και δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις για την παραγωγική ανασυγκρότηση

2.2.1. Προστασία της εργασίας και ενίσχυση της απασχόλησης

2.2.2. Αποκατάσταση ρευστότητας - Τραπεζικό σύστημα στην υπηρεσία της πραγματικής οικονομίας και της κοινωνίας

2.2.3. Αποτελεσματική χρήση των κοινοτικών πόρων

2.2.4. Στήριξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων

2.2.5. Ενίσχυση της κοινωνικής οικονομίας

2.2.6. Αξιόπιστος χωρικός σχεδιασμός

2.2.7. Αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας

2.2.8. Φιλόδοξη πολιτική για την καινοτομία

2.2.9. Συνεκτική ψηφιακή πολιτική

2.2.10. Νέα Νησιωτική Πολιτική: Νησιά ίσων ευκαιριών

2.3. Παραγωγικές προτεραιότητες

2.3.1. Αγροτική-κτηνοτροφική παραγωγή και αλιεία

2.3.2. Ενέργεια

2.3.3. Βιομηχανία

2.3.4. Μεταφορές

2.3.5. Νέες τεχνολογίες

2.3.6. Τουρισμός

2.3.7. Κατασκευές

2.4. Προστασία του περιβάλλοντος

3. ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

3.1. Ανθρωπιστική κρίση και προστασία ευάλωτων κοινωνικών ομάδων

3.2. Δημόσιο Σύστημα Υγείας με καθολικότητα και αποτελεσματικότητα

3.3. Βιώσιμη και αξιοπρεπής Κοινωνική Ασφάλιση

3.4. Δημοκρατική αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης

3.5. Μακρόπνοη πολιτική για την επιστημονική έρευνα

3.5. Πολιτισμός και αθλητισμός για όλους/ες

3.5.1. Πολιτισμός

3.5.2. Αθλητισμός

4. ΦΙΛΕΙΡΗΝΙΚΗ ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

4.1. Αναδιοργάνωση των ενόπλων δυνάμεων

4.2. Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική

Πηγή

«Δεν είμαστε ουρά κανενός» λέει η Φώφη Γεννηματά

Να καταψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία κάλεσε τους πολίτες η Φώφη Γεννηματά, διότι «όσο πιο αδύναμοι είναι, τόσο πιο εύκολα θα κάτσουν στο τραπέζι του διαλόγου και της συνεννόησης».

Ζήτησε κυβέρνηση με προγραμματική συμφωνία και την τρίτη εντολή στην Δημοκρατική Συμπαράταξη μιλώντας απόψε στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του συνδυασμού στην πλατεία Κοτζιά. »Δεν μας ενδιαφέρει η συμμετοχή σε μια Κυβέρνηση, αν δεν έχει πρόγραμμα και συνοχή», είπε.

«Πάμε μπροστά με αυτοπεποίθηση, με πίστη, με αισιοδοξία. Δώστε μας τη δύναμη, δώστε δύναμη από τη δύναμή σας, να είμαστε εμείς ο εγγυητής της σταθερότητας, να είμαστε εμείς ο καταλύτης της συνεργασίας» επανέλαβε η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Υποσχέθηκε δε ότι θα «ξαναφέρουμε την ελπίδα σε κάθε ελληνική οικογένεια. Αυτή την ελπίδα που συνετρίβη στο τρίτο και σκληρότερο μνημόνιο του κ. Τσίπρα είπε η κ. Γεννηματά υπογραμμίζοντας πως ο κ. Τσίπρας και ο κ. Μεϊμαράκης τώρα, δημιουργούν μια εικονική πραγματικότητα».

Στην τελική ευθεία προς την κάλπη η κ. Γεννηματά είπε «ο κ. Μεϊμαράκης παριστάνει τον λύκο που έγινε αρνάκι. Όμως εκφράζει την παλιά, γνωστή δεξιά, με τις συντηρητικές και νεοφιλελεύθερες συνταγές».

Ο κ. Τσίπρας από την άλλη παριστάνει «το καινούργιο». Όμως οι πολίτες τον γνώρισαν, τον δοκίμασαν, ξέρουν, υπογράμμισε η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και ζήτησε από τον κόσμο να δώσει δύναμη στην Δημοκρατική Συμπαράταξη να πάρει την τρίτη εντολή.

Η Δημοκρατική Συμπαράταξη θα είναι η θετική έκπληξη των εκλογών, υποστήριξαν η ίδια και ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος.

ICONPRESS/ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΤΟΥΝΤΟΥΜΗΣ

«Να επιβάλλει τη συνεργασία για την χώρα»

«Οι εκλογές πρέπει να οδηγήσουν σε μία αποτελεσματική διακυβέρνηση του τόπου με μεταρρυθμιστική πνοή και ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Να υπάρξει πολιτική και οικονομική σταθεροποίηση. Ο τόπος χρειάζεται μία προοδευτική πολιτική», ισχυρίστηκε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ.

Στην ομιλία του εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι «οι δημοκρατικοί και προοδευτικοί πολίτες θα στείλουν με την ψήφο τους στις 20 Σεπτεμβρίου τη Δημοκρατική Συμπαράταξη ως τρίτη δύναμη στο ελληνικό Κοινοβούλιο, ώστε να ακυρώσουν την καρικατούρα δικομματισμού».

«Επιδίωξη μας είναι να καταργηθεί το μπόνους των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα, μία απαραίτητη αλλαγή στην οποία δυστυχώς δεν προχώρησε ο ΣΥΡΙΖΑ παρά το γεγονός ότι η απλή αναλογική είναι πάγιο αίτημα της αριστεράς» προσέθεσε.

Ο κ. Θεοχαρόπουλος είπε ότι «συντηρητικό είναι ένα πρόγραμμα που μετακυλύει το βάρος της προσαρμογής πάντα στους αδύναμους, καθώς και η δογματική λιτότητα αντί για τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αλλά είναι βαθιά συντηρητικός και ο λαϊκισμός, που καλλιέργησε και καλλιεργεί αυταπάτες για επαναφορά στην πρότερη προβληματική κατάσταση και μάλιστα χωρίς δύσκολες αλλαγές». 

Αντίθετα, όπως υποστηρίξε, «προοδευτικό είναι να επιδιώκεις ευρύτερες συναινέσεις, αλλά δεν είναι να προτάσσεις τον κρατισμό, να υιοθετείς όλα ανεξαιρέτως τα συντεχνιακά αιτήματα ακόμη και αν είναι κοινωνικά άδικα και κυρίως να αντιμετωπίζεις τους πολίτες ως πελάτες».

«Συντηρητική πολιτική είναι να προσπαθείς με πόλωση να συσπειρώσεις κομματικά ακροατήρια. Προοδευτική πολιτική είναι αυτή που θα κρατήσει τη χώρα εντός ΕΕ και ευρωζώνης και όχι αυτή που θα διακινδυνεύσει την παρουσία μας στον Ε.Ε. και την ευρωζώνη», τόνισε.

Πράξη αντίστασης ή ανευθυνότητας;

γράφει η Νόρα Ράλλη 

Εχουν γραφτεί άρθρα επί άρθρων για το αν η αποχή είναι μια πολιτική παραίτηση άνευ όρων, συνθηκολόγηση με το απόλυτο «τίποτε», συνειδητή πολιτική επιλογή ή ένδειξη ανευθυνότητας την πλέον ακατάλληλη στιγμή. Ή μήπως και η ίδια η αποχή φαίνεται να έχει διαφοροποιηθεί ποιοτικά από τα παραπάνω, στην παρούσα εκλογική αναμέτρηση; Καλλιτέχνες, πολιτικοί αναλυτές και εκλογολόγοι έδωσαν τη δική τους απάντηση.

«Θα ’ναι μεγάλο το ποσοστό της αποχής αυτή τη φορά και αυτό με στενοχωρεί ιδιαίτερα», δήλωσε στην «Εφ.Συν.» η βραβευμένη ηθοποιός Κόρα Καρβούνη. «Είναι κρίμα να μην ασκήσουμε το εκλογικό μας δικαίωμα και μετά να γκρινιάζουμε και να παραπονιόμαστε. Καταλαβαίνω όσους σκέφτονται να μην ψηφίσουν, γιατί αρκετός κόσμος είναι απογοητευμένος, δεν εμπιστεύεται πια κανέναν –δυστυχώς ούτε την Αριστερά– και δεν ξέρει τι να ψηφίσει.

Εχει τις επιφυλάξεις του, φοβάται. Το ακούω παντού. Στο ταξί, στις παρέες, στον δρόμο... Ωστόσο, ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, για να μπορούμε να έχουμε δικαίωμα κρίσης μετά, θα πρέπει να μετέχουμε του εκλογικού μας δικαιώματος», διευκρίνισε. «Ούτε κι εγώ ξέρω ακόμη τι να ψηφίσω. Θα πάω, όμως, ακόμη κι αν είναι να αποφασίσω πάνω από την κάλπη. Είμαι αναφανδόν κατά της αποχής.

Είμαι υπέρ του αγώνα, όσο μάταιος και αν φαντάζει. Καλύτερα να είσαι οργισμένος, που είναι μια ενεργητική στάση, παρά αγανακτισμένος, που είναι παθητική». Ταυτόχρονα, εξέφρασε την αντίρρησή της και ως προς το «πάω να ψηφίσω για πλάκα»: «Αυτό πάλι είναι νέα μόδα. Να ψηφίζουμε πρόσωπα γραφικά, έτσι, για πλάκα. Τώρα είναι η ώρα να πάρουμε το δικαίωμα ψήφου στα σοβαρά. Ακόμη κι αν φοβόμαστε πως δεν υπάρχουν αρκούντως σοβαροί υποψήφιοι. Τόσοι αγώνες γίναν για την ψήφο, κι εμείς θα τους τη χαρίσουμε αμαχητί;» συμπλήρωσε.

Ωστόσο, όπως και αρκετοί ψηφοφόροι, ούτε η Κόρα Καρβούνη γνώριζε πως η αποχή ουσιαστικά ενισχύει τα κόμματα, ανάλογα με τα ποσοστά τους. «Η αποχή είναι σαν να ψηφίζεις όλα τα κόμματα κατά το ποσοστό που πήραν. Αρα, κατ’ ουσίαν, με την αποχή πριμοδοτούνται όλα τα κόμματα» εξηγούν έγκριτοι εκλογολόγοι. «Ωστόσο, η αποχή πράγματι τιμωρεί το σύνολο του πολιτικού συστήματος». Αρα είναι δείγμα δημοκρατίας; «Η αποχή εκφράζει την απαξίωση της δημοκρατίας».

Οσο για τη διαφορά της από το «λευκό» ή το «άκυρο», εξηγούν: «Ουσιαστικά είναι το ίδιο, μόνο που στη δεύτερη περίπτωση είναι πιο έντονη η απαξίωση του πολιτικού συστήματος, καθώς το δηλώνεις». Παρ’ όλα αυτά, στην Ελλάδα δεν είχαμε ποτέ υψηλά ποσοστά «λευκού/άκυρου». Οι περισσότεροι που επέλεγαν να πάνε να ψηφίσουν, ψήφιζαν συγκεκριμένο κομματικό σχηματισμό.

Μπορεί η ψηφοφορία να είναι συνταγματικά υποχρεωτική, αλλά, καθώς δεν υπάρχουν κυρώσεις, στην πράξη η αποχή είναι νόμιμη. Από την άλλη, τα ποσοστά αποχής που ακούγονται δεν εκπροσωπούν την πραγματικότητα. «Κατ’ αρχάς, οι εκλογικοί κατάλογοι δεν είναι ενημερωμένοι.

Σπάνια διαγράφονται ονόματα, κανείς δεν ειδοποιεί αν κάποιος έχει πεθάνει ή αν ζει στο εξωτερικό και δεν θα ψηφίσει. Αρα οι πραγματικά δικαιούμενοι ψήφου που ζουν στην Ελλάδα είναι περί τα 8,5 εκατ. και όχι δέκα. Η μεγαλύτερη προσέλευση στην κάλπη ήταν το 2004 που ψήφισαν 7,5 εκατ. άνθρωποι. Και στο δημοψήφισμα του Ιουλίου είχαμε τεράστια προσέλευση.

Η πραγματική αποχή είναι γύρω στα δύο εκατομμύρια και κάτι, δηλαδή περίπου 20%» εξηγούν έγκριτοι εκλογολόγοι. «Δεν περιμένουμε παρά ελάχιστα μεγαλύτερη αποχή από τις τελευταίες εκλογές του Ιανουαρίου, και αυτή σημειώνεται κυρίως μεταξύ των νέων έως 35 ετών, αλλά και έως 45, που δείχνουν να είναι και το πιο απογοητευμένο κομμάτι του πληθυσμού. Μάλιστα, μια πιο ποιοτική μελέτη δείχνει πως η αποχή απειλεί περισσότερο τον ΣΥΡΙΖΑ παρά τη Ν.Δ., σε αναλογία 4-1, γεγονός που δείχνει πως δεν είναι ισορροπημένη» διευκρινίζει ο διευθύνων σύμβουλος της Metron Analysis, κ. Στράτος Φαναράς.

«Δεν ξέρω αν η αποχή είναι ανευθυνότητα ή συνειδητή πολιτική πράξη. Ειδικά στην Ελλάδα, όπου ψηφίζουν περισσότεροι από κάθε άλλο κράτος της Ευρώπης, περίπου 75% έναντι 50-55% στα άλλα κράτη της Ε.Ε. Με βάση αυτό το δεδομένο, θα έλεγα μάλλον πως μάλλον είναι μια “ευρωπαϊκή εξέλιξη”, παρά οτιδήποτε άλλο», εξηγεί γνωστός πολιτικός αναλυτής.

«Αυτό που πρέπει να τονίσουμε, πάντως, είναι πως στην Ελλάδα τον 20ό αι. είχαμε πολιτική αποχή. Το 1914 απείχαν οι βενιζελικοί, το ’23 απείχαν οι αντιβενιζελικοί, το ’46 απείχαν το ΕΑΜ και η Κεντροαριστερά. Τότε η αποχή είχε άλλο νόημα. Ηταν πραγματικά συντεταγμένη ψήφος καταδίκης. Τώρα κανένα κόμμα δεν μιλάει υπέρ της – ειδικά μετά το ’46 που η αποχή οδήγησε πολλούς με φάκελο στην Ασφάλεια».

«Εγώ ψηφίζω κάθε δευτερόλεπτο και απέχω από την εκλογική Γιουροβίζιον», απάντησε, δίνοντας τη δική του προσωπική ματιά στο ζήτημα, ο γνωστός μας Χαΐνης, Δημήτρης Αποστολάκης, που είχε μάλιστα συμμετάσχει με το συγκρότημά του στη μεγάλη συγκέντρωση του «Οχι» στο Σύνταγμα.

«Εχω μόνο ένα ζευγάρι στιβάνια, ένα μαντίλι και ένα μπουφάν, δεν έχω ένσημα, δεν έχω ασφάλεια, δεν έχω αυτοκίνητο, άρα είμαι ελεύθερος διαπραγματεύσεων» είπε, προβάλλοντας μια ολιστική (και ουσιαστικά αντικαταναλωτική) αντίληψη γύρω από το θέμα. «Δεν απέχω κι ας μην ψηφίζω, είμαι έτοιμος κάθε στιγμή να κυβερνήσω και να κυβερνηθώ, ψηφίζω κάθε στιγμή, είμαι βαθιά πολιτικόν ον από τη στιγμή που ξυπνώ μέχρι που κοιμάμαι και μόνο έτσι εννοώ εγώ την πολιτική αλλά και την αποχή, με την έννοια που έχει στην ερώτησή σας» δήλωσε.

Στοιχεία για οκτώ πρόσωπα από το «στικάκι» Φαλσιανί

«Στικάκι» με στοιχεία που αφορούν σε οκτώ πρόσωπα που εμπλέκονται στην δράση εγκληματικής οργάνωσης που σχετίζεται με την λίστα Λαγκάρντ φέρεται να έδωσε στους έλληνες Εισαγγελείς την περασμένη Παρασκευή ο Ερβέ Φαλσιανί.

Ο πρώην υπάλληλος της ελβετικής τράπεζας HSBC ανανέωσε σύμφωνα με πληροφορίες το ραντεβού του με τους εισαγγελείς για μετά τις εκλογές. Κατά τις ίδιες πληροφορίες οκτώ συγκεκριμένα πρόσωπα που εμπλέκονται στην υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ ερευνούν οι Εισαγγελείς που έλαβαν κατάθεση από τον Ερβέ Φαλσιανί μετά από υλικό που τους παρέδωσε σε «στικάκι», κατά τη διάρκεια της 9ωρης κατάθεσης του στην πρεσβεία μας στο Παρίσι. Τα πρόσωπα αυτά φέρονται να εμπλέκονται στην υπό διερεύνηση δράση εγκληματικής οργάνωσης που καταγγέλλεται πως στοχευμένα «ξέπλενε» παράνομο χρήμα.

Το σύνολο του υλικού που έθεσε υπόψιν των Εισαγγελέων ο κρίσιμος μάρτυρας θα αξιολογηθεί από τους διενεργούντες την έρευνα, ωστόσο όπως αναφέρουν νομικές πηγές ήδη φαίνεται πως από το ηλεκτρονικό αρχείο που έχουν στα χέρια τους οι Εισαγγελείς προκύπτουν κοινά πρόσωπα και εταιρείες που σε πολλές περιπτώσεις έπαιζαν το ρόλο διαμεσολαβητή- μεταφορέα στη διακίνηση χρηματικών ποσών.

Να σημειωθεί πως πριν το ταξίδι τους στο Παρίσι οι Εισαγγελείς απέστειλαν αίτημα δικαστικής συνδρομής στις αρμόδιες αρχές της Γαλλίας για το άνοιγμα τραπεζικού λογαριασμού συγκεκριμένου προσώπου που φαίνεται να βρίσκεται στο επίκεντρο των ερευνών, ενώ αντίστοιχα αιτήματα αναμένεται να σταλούν και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

Μαρία Δήμα

Αγώνας δρόμου για την πάταξη της ανασφάλιστης εργασίας

Ύστατο όπλο για την αύξηση της εισφοροδιαφυγής είναι για το υπ. Εργασίας η πάταξη ή έστω μείωση της αδήλωτης και της ανασφάλιστης εργασίας. Πώς, λόγω των υψηλών προστίμων, η αδήλωτη εργασία μετατρέπεται σε μερική. Μείναν από... βενζίνη οι έλεγχοι. Γιατί οι εργοδότες επιλέγουν τη μαύρη εργασία.

Η πάταξη της ανασφάλιστης και αδήλωτης εργασίας αναμένεται να αποτελέσει μία από τις πλέον ισχυρές άμυνες της νέας κυβέρνησης, με στόχο την αύξηση των εσόδων των ασφαλιστικών ταμείων.

Το τρίτο Μνημόνιο προβλέπει ξεκάθαρα την ανάγκη αναδιάρθρωσης των ελεγκτικών μηχανισμών, κυρίως του ΣΕΠΕ το οποίο υπολειτουργεί, ενώ παρότι τα πρόστιμα έχουν αυξηθεί, οι έλεγχοι έχουν ατονήσει, καθώς μειώνεται συνεχώς λόγω συνταξιοδοτήσεων το προσωπικό, ενώ πολλοί εργαζόμενοι-ελεγκτές έχουν αποσπαστεί στις διαχειριστικές αρχές.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, λόγω των οικονομικών προβλημάτων, πολλές είναι οι καταγγελίες για έλλειψη βενζίνης, με αποτέλεσμα τα αυτοκίνητα των ελεγκτών να παραμένουν ακινητοποιημένα και οι έλεγχοι να μην πραγματοποιούνται...

Η αδήλωτη και ανασφάλιστη εργασία λειτουργεί στην Ελλάδα ως μια δευτερεύουσα, εξίσου ισχυρή και πλήρως ανταγωνιστική αγορά εργασίας, με αποτέλεσμα η χώρα μας να παρουσιάζει διαχρονικά ένα από τα υψηλότερα ποσοστά σ' αυτή την κατηγορία μεταξύ των χωρών της Ε.Ε.

Το ποσοστό αυτό αυξήθηκε σημαντικά στη διάρκεια της κρίσης, παρά το τυπικά αυστηρότερο θεσμικό πλαίσιο, καθώς οι έλεγχοι περιορίστηκαν, έγιναν δειγματοληπτικοί και πλέον δεν αφορούν ούτε το σύνολο των επιχειρήσεων, ούτε το σύνολο των κλάδων.

Το 2013 σε έκθεσή του το ΔΝΤ παρατηρούσε ότι οι Ελληνες εργοδότες επιλέγουν την αδήλωτη εργασία, παρά τα υψηλά πρόστιμα και τις αυστηρές κυρώσεις, επειδή σε βάθος χρόνου αυτή η επιλογή τούς κοστίζει φθηνότερα, λόγω των αραιών ελέγχων και του μικρού πρακτικά κινδύνου τιμωρίας.

Οι ειδικοί διαπιστώνουν ότι η μείωση της καταγεγραμμένης αδήλωτης εργασίας από 31,73% το 2013 σε 4,56% το 2014, ήτοι κατά 27 ποσοστιαίες μονάδες, συνδυάζεται με την αλματώδη αύξηση της μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης, καθώς πολλές επιχειρήσεις προκειμένου να αποφύγουν τα υψηλά πρόστιμα, προβαίνουν μεν στη δήλωση των εργαζομένων, αλλά δεν δηλώνουν τις πραγματικές ώρες εργασίας και συνακολούθως, τις καταβλητέες αποδοχές, με σοβαρότατες συνέπειες και στα οικονομικά των ασφαλιστικών ταμείων. Εκτιμάται ότι κάθε χρόνο, μόνο το ΙΚΑ χάνει περί τα 5 δισ. ευρώ από την ανασφάλιστη εργασία.

Σύμφωνα με το ILO, βέβαια, στην Ελλάδα την εποχή των μνημονίων, η επίσημα καταγεγραμμένη αδήλωτη εργασία από τις αρμόδιες ελεγκτικές αρχές εκτοξεύεται από το 29,7% λίγο πριν από το 2010, στο 40,5% στα τέλη του 2013, για να περιοριστεί στο 25% στα τέλη του 2014. Για το τρέχον έτος, τα επίσημα στοιχεία από το επιχειρησιακό σχέδιο «Αρτεμις» του υπουργείου Εργασίας δείχνουν ότι η αδήλωτη εργασία κινείται σε ποσοστά της τάξης του 21,21% τον Μάρτιο του 2015, υπονομεύοντας εργαζομένους, ασφαλιστικά ταμεία και υγιείς επιχειρήσεις.

Στο 3ο μνημόνιο, όπως και στα προηγούμενα, η αναδιάρθρωση του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας αλλά και η κατάρτιση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου καταπολέμησης της ανασφάλιστης εργασίας διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην προσπάθεια αύξησης του ανταγωνισμού, αύξησης των εσόδων των Ταμείων και προστασίας των εισοδημάτων των εργαζομένων.

Το προηγούμενο διάστημα η ηγεσία του υπουργείου Εργασίας αποφάσισε τη συγκρότηση ειδικών κλιμακίων ελέγχου στο ΙΚΑ, για την αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής και της ανασφάλιστης εργασίας. Τα συνεργεία ελέγχου θα διαθέτουν τουλάχιστον τρεις υπαλλήλους, ώστε να διασφαλίζεται η αρτιότητα των ελέγχων και θα αποτελούνται από υπαλλήλους των περιφερειακών υποκαταστημάτων του Ιδρύματος. Η δράση τους θα αναπτύσσεται σε όλη την επικράτεια της χώρας, εκτός από την περιοχή στην οποία υπάγεται το υποκατάστημα του ΙΚΑ στο οποίο υπηρετούν.

Οι γεωγραφικές περιοχές στις οποίες θα διενεργούνται οι έλεγχοι καθορίζονται με βάση κριτήρια επικινδυνότητας, όπως: α) Περιοχές με ένταση απασχόλησης στα τουριστικά και επισιτιστικά επαγγέλματα. β)Περιοχές όπου λόγω της διοικητικής αναδιοργάνωσης των υπηρεσιών του Ιδρύματος δεν λειτουργούν πλέον ελεγκτικές υπηρεσίες του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ (Ασφαλιστικές Περιοχές Παραρτημάτων και Υποκαταστημάτων που τελούν υπό καθεστώς αναστολής λειτουργίας). γ) Ασφαλιστικές Περιοχές Υποκαταστημάτων για τα οποία παρατηρείται υστέρηση στην καταβολή τρεχουσών ασφαλιστικών εισφορών σε σχέση με την περίοδο 2011-2013.

Ρούλα Σπυροπούλου

ΣΥΡΙΖΑ για Πρώτο Θέμα: Κομιστής διαπλοκής σε διατεταγμένη υπηρεσία

Για λασπολογία και διασπορά κατασκευασμένων ειδήσεων καταγγέλλουν το Πρώτο Θέμα, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και το στέλεχος του κόμματος, Αλέκος Φλαμπουράρης, καθώς η εφημερίδα με ένα ακόμα δημοσίευμα επιχειρεί να παρουσιάσει τον Αλέκο Φλαμπουράρη ως μέρος της διαπλοκής, υποστηρίζοντας πως «η τεχνική του εταιρεία πήρε έργο 3,9 εκατ. τον Μάιο από την Περιφέρεια Αττικής».

Ωστόσο ο Αλέκος Φλαμπουράρης έχει αποχωρήσει από την εταιρεία μόλις έγινε υπουργός και όπως είπε στον Αθήνα 9,84, έχει παραδώσει το εργολαβικό πτυχίο του και υπέβαλε τα χαρτιά του για σύνταξη. Επιπλέον η εν λόγω εταιρεία δεν πήρε το διαγωνισμό τον Μάιο αλλά πριν ενάμιση χρόνο. «Από εκεί και πέρα λασπολογίες υπάρχουν αρκετές», σημείωσε.

«Η ιστορία μου 50 χρόνια στην Αριστερά και 40 χρόνια στο επάγγελμα είναι τέτοια, που κανείς δεν μπορεί να μου καταμαρτυρήσει απολύτως τίποτα... Όποια προσπάθεια σπίλωσης γίνεται, νομίζω ότι θα πέσει στο κενό», πρόσθεσε.

Ανακοίνωση εξέδωσε και ο ΣΥΡΙΖΑ τονίζοντας πως «τις τελευταίες μέρες η ναυαρχίδα του κίτρινου Τύπου, το Πρώτο Θέμα, επιδίδεται σε μια εκστρατεία διασποράς κατασκευασμένων ειδήσεων και συκοφαντίας ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του». «Το συγκρότημα της παραδημοσιογραφίας, όπως και στο παρελθόν, έτσι και τώρα, συνεχίζει το ρόλο του κομιστή της διαπλοκής, σε διατεταγμένη υπηρεσία ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι πολίτες, όμως, έχουν και μνήμη και κρίση» καταλήγει.

Πηγή

Δώστε μου έναν λόγο!

γράφει ο Αλέξανδρος Raskolnick

Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Μακεδονίας που διενεργήθηκε το διάστημα 1 – 3 Σεπτεμβρίου, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ συγκεντρώνουν από 27% στην εκτίμηση ψήφου, με τα ποσοστά των κομμάτων να διαμορφώνονται ως εξής:

• ΣΥΡΙΖΑ 27%
• ΝΔ 27%
• Χρυσή Αυγή6,5% 
• ΚΚΕ 6%
• Το Ποτάμι 5,5% 
• ΠΑΣΟΚ 4,5%
• Ένωση Κεντρώων 4,5%
• Λαϊκή Ενότητα 4%
• ΑΝΕΛ 1,5%
• Άλλο 3%
• Δεν γνωρίζω, δεν απαντώ, να πάτε όλοι στο διάολο, λέει -σύμφωνα με την έρευνα- το 10,5% -που ασφαλώς υποτιμάται…

Ας υποθέσουμε ότι ετούτη τη φορά οι δημοσκόποι, καθότι εκπορεύονται από πανεπιστημιακούς κύκλους, έχουν μια κάποια αυξημένη αξιοπιστία, τέτοια, ώστε να την πάρουμε στα σοβαρά αυτή τη δημοσκόπηση –λέμε τώρα, απλά για να γίνεται κουβέντα, δηλαδή.

Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά από τα αριθμητικά δεδομένα, ότι αυτοί που προτιμούν και που συντάσσονται με τις πολιτικές δυνάμεις που αναζητούν τη λύση του ελληνικού ζητήματος εντός ευρωζώνης, ξεπερνούν ως άθροισμα το 62% του “όχι” του πρόσφατου δημοψηφίσματος!  

Μάλιστα, αν αφαιρέσει κανείς από το γενικό σύνολο των ερωτώμενων την προτίμηση στον Λαφαζάνοφ και στ’ άλλα ασήμαντα πολιτικά μορφώματα που αφελώς ή εκ του πονηρού επιθυμούν εδώ και τώρα επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, η πολιτική δύναμη των συμμοριών της Δραχμής, δεν φαίνεται να ξεπερνάει το πεντέξι τοις εκατό, αν συνυπολογίσει κανείς και το γεγονός ότι οι δύο ουρές αυτού του πολιτικού μιαρού που μας διαφεντεύει -και μιλώντας για τις ουρές, αναφέρομαι στο τιμημένο ΚΚΕ και τα αυγουλοκέφαλα ρεμάλια με τα μαύρα- επίσης θεωρούν σκόπιμη, αυτήν τη στιγμή, την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη! 

Φαντάσου, δηλαδή, να μην είχαν μαζί τους και τη Ζωή οι λαφαζάνηδες! Δεν θα περνούσαν, ίσως, ούτε απ’ έξω, πόσο μάλλον να διάβαιναν, το κατώφλι της επόμενης Βουλής!

Αλλά πραγματικά, με αφορμή τα ευρήματα των δημοσκόπων του πανεπιστημίου και τα συνθήματα που γράφονται στους τοίχους, ας παραδεχθούμε ότι είναι αδιανόητο αυτό που μας συμβαίνει, να συνειδητοποιεί δηλαδή κανείς ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο, η Φώφη και η κουστωδία της, να είναι μέσα στην επόμενη Βουλή∙ ίσως και στην επόμενη κυβέρνηση! Όνειδος! 

Πάντως, προς επίρρωση της παραπάνω διαπίστωσης περί ονείδους κι επειδή είναι εξίσου αδιανόητο να προτιμά ο ένας στους τέσσερις συνέλληνες τον Βαγγέλα τον Μπροστάντζα ως μέρος της λύσης του προβλήματος, και δεδομένου ότι κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί στατιστικό σφάλμα στο δημοσκοπικό αυτό εύρημα, τότε λοιπόν είναι πρόδηλο ότι  οι ερωτώμενοι συμπολίτες μας είτε κάνουν πλάκα στους ερευνητές ή είναι στατιστικά σημαντική η πιθανότητα να είμαστε, πράγματι, ένας λαός με μνήμη χρυσόψαρου.

Κι όπως λέγαμε και τις προάλλες που κουβεντιάζαμε και σχολιάζαμε τον Λεβεντόγερο, όλοι τους για κλάματα είναι -πιάσε τον έναν και χτύπα τον άλλο…

Πώς μπορείς όμως να αφήσεις εκτός συζήτησης το ρεζιλίκι του φερέλπιδος Αλέξη και της αστείας ομάδας που μας κυβέρνησε το πρώτο μισό ετούτου του σωτήριου έτους 2015 -και τι να τους πρωτοσυγχωρήσεις… 

Τι να λέμε, πάλι τα ίδια? 

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, από τη στιγμή που δεν χρησιμοποιήθηκε το ελληνικό όπλο την κατάλληλη εκείνη στιγμή. Αφού διοχετεύτηκαν σε δόσεις και τα τελευταία δημόσια αποθεματικά στο Δ.Ν.Τ., όλα τα υπόλοιπα είναι κολοκύθια στον πάτερο… Αφού παραδόθηκαν αδιαμαρτύρητα οι τελευταίες σφαίρες που υπήρχαν στον μύλο του περιστρόφου, κι αφού μείναμε ταπί και ψύχραιμοι, μας πήγαν σαν τα πρόβατα επί σφαγή και σε δημοψήφισμα, τρομάρα τους∙  για να λουστούμε όλοι μας αυτό που ολόκληρη η οικουμένη κραύγασε για μια στιγμή: “#ThisIsACoup, ρεεε!”… 

Κι έτσι καταντήσαμε, από εκείνο το μεγαλειώδες ποσοστό που αναπάντεχα προέκυψε από τις κάλπες να βροντοφωνάζει “όχι”, στην εθνική ταπείνωση, στηρίζοντας σήμερα επιλογές που πριν λίγες εβδομάδες είχαμε καταψηφίσει!

Αντί, επί τέλους, να πιάσουν τον ταύρο από τα κέρατα οι εκλεκτοί μας εκπρόσωποι κι αντί να πουν στους (συν)εταίρους, κοιτάξτε, πέντε-έξι χρόνια τώρα εμείς κάνουμε τους λεβεντομαλάκες κι εσείς κερδίζετε εις βάρος μας από μια κρίση που οι ίδιοι δημιουργήσατε για να σώσετε τα ευαγή τραπεζικά σας ιδρύματα, που τόσα χρόνια χρηματοδοτούσαν ασύστολα τη μεγάλη ληστεία της Ελλάδας…  

Αντί να επαναλάβουν, έστω και την ύστατη στιγμή, αυτό το “όχι” με το οποίο τους εξουσιοδοτήσαμε, αυτοί παρά την αντίθετη ρητορική τους, απέδειξαν ότι είναι ακόμα αξιώτεροι υποτακτικοί και επιδεξιότεροι σφουγγοκωλάριοι: σάρωσαν τα αποθεματικά όχι για να κάνουν κανένα πρόγραμμα Θεσσαλονίκης και άλλες τέτοιες τρίχες κατσαρές που λέγανε σ’ εμάς τους ψηφοφόρους ιθαγενείς, αλλά αντίθετα, αφήσανε την τοπική αυτοδιοίκηση στη μοίρα της, τη συντήρηση των σχολείων και την κάλυψη των οργανικών τους κενών όνειρο απατηλό, παράτησαν τα δημόσια νοσοκομεία να ρημάζουν, την κοινωνική πρόνοια να καταρρέει και την κοινωνία να βογκά, προκειμένου να αποπληρώνεται ένα χρέος που είναι ύποπτο, επειδή δεν έχει ελεγχθεί, και ειδεχθές, διότι δεν μπορεί να αποπληρωθεί…

Αυτό δεν μπορεί να συνεχίζεται, θα έλεγε ένας σοβαρός Έλληνας πρωθυπουργός, από το βήμα, ίσως, του ίδιου του ΟΗΕ. Αλλά που! Αντί να πράξουν, έστω και την τελευταία στιγμή το ορθό, το υπεσχημένο και το αυτονόητο, απαξίωσαν την Πρόεδρο της Βουλής που προσπάθησε να αναδείξει την κατάφωρη παραβίαση της νομιμότητας, την ταπείνωση της συνταγματικότητας και τον εξοβελισμό της Χάρτας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, από την Ελλάδα.

Αντί μετά το δημοψήφισμα να πουν ως εδώ και μη παρέκει, αυτοί κρύφτηκαν και λούφαξαν πίσω από τις αχρείαστες εκλογικές διαδικασίες -και η κοροϊδία συνεχίστηκε και… υπηρεσιακώς! 

Πιάσανε εν τω μεταξύ να πιπιλίζουν και την προεκλογική καραμέλα του ανυπόστατου νομικά και άρα ανύπαρκτου κινδύνου του GRexit, μοιράσανε και δουλίτσες στους ανέκαθεν εθνικούς εργολάβους, ντόπιους και ξένους, κι άλλα πολλά που η Ιστορία έγραψε∙ κι η ζωή συνεχίζεται…

Ας μου δώσει κάποιος έστω κι έναν λόγο για να ψηφίσω οποιονδήποτε από όλους αυτούς!

Έναν λόγο!

Πηγή

Μεϊμαράκης για Μαρκογιαννάκη: Με το θέμα θα ασχοληθεί η Επιτροπή – Η άσκηση ποινικής δίωξης δεν συνιστά και απόδειξη ενοχής

Στο θέμα του υποψηφίου Βουλευτή της ΝΔ Χρήστου Μαρκογιαννάκη, που διώκεται ποινικά για ηθική αυτουργία στην υπόθεση Γιακουμάκη αναφέρθηκε ο πρόεδρος της ΝΔ, Βαγγέλης Μεϊμαράκης, απαντώντας στη σχετική ερώτηση του NEWS 247, από το βήμα της ΔΕΘ, στη Θεσσαλονίκη.

Η ερώτηση του NEWS 247:

Ο κ. Μαρκογιαννάκης, πρώτος στη λίστα της ΝΔ στα Χανιά, καθώς ήταν πρώτος σε σταυρούς στην περιφέρεια τον Ιανουάριο διώκεται πλέον για ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος στην υπόθεση Γιακουμάκη,  που είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο. Καθώς ο υποψήφιος βουλευτής δεν δείχνει διάθεση παραίτησης, σας ρωτάω τι θα πράξετε, δεδομένου ότι έχετε δηλώσει πως όσοι έχουν ανοιχτούς λογαριασμούς με τη Δικαιοσύνη δεν έχουν θέση στα ψηφοδέλτια της ΝΔ;