Χριστοδουλοπούλου: Ο πρώτος που άνοιξε τα σύνορα ήταν ο Σαμαράς

Η Τασία Χριστοδουλοπούλου σε συνέντευξη που παραχώρησε στην Εφημερίδα των Συντακτών, υπεραμύνθηκε των επιλογών κατά τη διάρκεια της θητείας της στο υπουργείο Μεταναστευτική Πολιτικής, απαντώντας στις κατηγορίες που της προσάπτουν οι πολιτικοί της αντίπαλοι.

Σχετικά με τη διατήρηση του φράχτη στον Έβρο, η κ. Χριστοδουλοπούλου τόνισε πως ήταν εξαρχής αντίθετη στο φράχτη, αφού «συμβολίζει την Ευρώπη-φρούριο, αλλά και επειδή είναι παράνομο να μην αφήνεις δίοδο για τους πρόσφυγες».

«Καταλαβαίνετε όμως τι θα σήμαινε αυτό για μια κυβέρνηση της Αριστεράς όπως και για οποιαδήποτε κυβέρνηση. Δυστυχώς, σε μια χώρα όπου δεν υπάρχει πολιτικό θάρρος για ρηξικέλευθες λύσεις, αναγκάζεσαι να ακολουθείς την πεπατημένη, γιατί πρέπει να απολογείσαι διαρκώς στον ανείπωτο εθνικισμό που τον αξιοποιούν όλοι, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Για τα «ανοιχτά» θαλάσσια σύνορα είπε πως «ο πρώτος που άνοιξε τα χερσαία σύνορα ήταν ο Αντώνης Σαμαράς, για να μπουν οι Αλβανοί και οι Βορειοηπειρώτες» και συμπλήρωσε λέγοντας: «Το επιχείρημα είναι τελείως προσχηματικό. Ακόμα και αν υποθέταμε ότι υπήρχε αποτελεσματικός τρόπος επιτήρησης των 16,5 χιλιάδων χιλιομέτρων θαλασσίων συνόρων μας, ακόμα και αν δεν ήμασταν υποχρεωμένοι από το διεθνές δίκαιο να διασώζουμε τους πρόσφυγες που τρυπούν τις βάρκες τους και πέφτουν στη θάλασσα, το κλείσιμο των συνόρων, όπως το εννοούν, σημαίνει πως θα έπρεπε να πυροβολούμε τους νεοεισερχόμενους ή να κάνουμε επιχειρήσεις αποτροπής, που μπορεί να μοιάζουν ήπιες, αλλά στη θάλασσα εγκυμονούν μεγάλους κίνδυνους».

Και τεκμηρίωσε την άποψή της τονίζοντας: «Γι' αυτό άλλωστε μετά το Φαρμακονήσι η Ν.Δ. έδωσε εντολή να μη γίνονται τέτοιες επιχειρήσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν φυλάσσονται τα θαλάσσια σύνορα. Αν μπει εχθρικό πλοίο, θα αναλάβει το Πολεμικό Ναυτικό, είναι τελείως διαφορετικό. Εκτός αν θεωρεί κανείς τους πρόσφυγες εξωτερικούς εχθρούς. Εμείς είμαστε υπερήφανοι που επί των ημερών μας δεν πνίγηκε κανένας κατά τη διάρκεια της διάσωσης. Αυτό εγγυήθηκαμε, έτσι θα συνεχίσουμε, αν επανεκλεγούμε».

Όσον αφορά τις κατηγορίες περί μη διαχωρισμού προσφύγων και μεταναστών, απάντησε πως στο στάδιο της διάσωσης και της υποδοχής δεν μπορεί να γίνει κανένας διαχωρισμός. «Εάν κάναμε λοιπόν αυτό που λέει η ΝΔ, θα έπρεπε να κρατάμε όλο αυτό τον κόσμο σε κέντρα κράτησης, με την υποχρέωση να τους σιτίζουμε και να τους παρέχουμε όσα δικαιούνται. Η εμπειρία δείχνει ότι θα ζητήσουν άσυλο, όπως έχουν το δικαίωμα, γεγονός που σημαίνει ότι θα πρέπει να μείνουν στη χώρα ένα με δύο χρόνια, μέχρι να αποφανθούν η Υπηρεσία Ασύλου και η Αρχή Προσφυγών.

Στη συνέχεια, πολλοί από όσους δεν πάρουν άσυλο πρέπει να μείνουν στην Ελλάδα σε καθεστώς ανοχής, που σημαίνει άδεια παραμονής, μέχρι να γίνει εφικτή η απέλασή τους. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν συνεργάζονται τα προξενεία των χωρών και δεν πιστοποιούν την υπηκοότητά τους. Να σημειώσουμε για το υποτιθέμενο ρεκόρ απελάσεων της ΝΔ πως το μεγαλύτερο μέρος τους αφορούν την Αλβανία και δεν επηρεάζουν την κατάσταση, γιατί συχνά ξαναμπαίνουν στη χώρα» είπε.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη της κ. Χριστοδουλοπούλου εδώ

Πηγή

Έλεγχοι του ΣΔΟΕ σε όλες τις καταθέσεις άνω των 300.000 ευρώ από το 2000

Εντολή στο ΣΔΟΕ να ελέγξει όλες τις τραπεζικές καταθέσεις άνω των 300.000 ευρώ και τα εμβάσματα στο εξωτερικό άνω των 100.000 ευρώ, έδωσε η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών.

Συγκεκριμένα, την περασμένη εβδομάδα ο αρμόδιος αναπληρωτής υπουργός Τρύφων Αλεξιάδης υπέγραψε τη σχετική απόφαση με την οποία το ΣΔΟΕ προχωρά σε αυτοματοποιημένο έλεγχο των τραπεζικών λογαριασμών που έστω και σε ένα έτος, από το 2000 έως το 2012, περιείχαν καταθέσεις άνω των 300.000 ευρώ ή που από αυτούς εστάλη έμβασμα στο εξωτερικό άνω των 100.000 ευρώ. Εφόσον προκύψει αναντιστοιχία με τα εισοδήματά τους, οι κάτοχοί τους θα κληθούν να πληρώσουν επιπλέον φόρους.

Στελέχη τραπεζών αναφέρουν ότι είναι σε θέση να στείλουν το σύνολο των στοιχείων. Μάλιστα, σημειώνουν ότι τις προηγούμενες μέρες είχαν ξεκινήσει συζητήσεις για τη μορφή με την οποία θα σταλούν τα στοιχεία, προκειμένου να είναι αξιοποιήσιμα, δηλαδή να είναι συμβατά με το σύστημα taxis για να γίνουν οι απαραίτητες διασταυρώσεις.

Για να δούμε...

Πηγή

ΕΚΤ: Η βοήθεια στις τράπεζες αύξησε το χρέος Ελλάδας-Ιρλανδίας

Ζημία αντί για καλό φαίνεται πως έκανε η βοήθεια προς τις τράπεζες της ευρωζώνης. Σύμφωνα με την ίδια την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τα κρατικά μέτρα στήριξης των τραπεζών της ευρωζώνης μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση επιβάρυναν περισσότερο το δημόσιο χρέος της Ελλάδας και της Ιρλανδίας.

Όλο αυτό βέβαια φαίνεται πως περιλαμβάνεται στη συζήτηση που έχει ανοίξει για τον τρόπο με τον οποίο έχει γίνει η αναδιάρθρωση των τραπεζών, στις χώρες που βρίσκονται σε πρόγραμμα, με την οποία έως τώρα έχουν επιβαρυνθεί οι φορολογούμενοι των χωρών.

Αύξηση χρέους 22,2% στην Ελλάδα

Συγκεκριμένα, όπως δείχνουν τα στοιχεία, το χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε κατά 22,2% του ΑΕΠ (του 2014) την περίοδο 2008-2014, της Ιρλανδίας κατά 22,6%, ενώ της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Λιθουανίας επιβαρύνθηκε με λιγότερο από 1% του ΑΕΠ.

Σύμφωνα με τη μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στο μηνιαίο δελτίο της ΕΚΤ, η βοήθεια στις τράπεζες επιβάρυνε το συνολικό δημόσιο χρέος της Ευρωζώνης κατά 4,8% του ΑΕΠ, σχεδόν το ένα πέμπτο της συνολικής αύξησής του από το 65% στο 92% την παραπάνω περίοδο. Αντίστοιχα, τα χρήματα που δόθηκαν στις τράπεζες αντιστοιχούν στο 8% του ΑΕΠ της ζώνης του ευρώ, και οι χώρες-μέλη της έχουν ανακτήσει περίπου το 40% από αυτά (3,2% του ΑΕΠ).

Στην Ιρλανδία το μεγαλύτερο πλήγμα

Η Ιρλανδία ήταν αυτή που είχε τις μεγαλύτερες συνέπειες από τη στήριξη των τραπεζών στο δημοσιονομικό έλλειμμα, διότι καθώς το ισοζύγιο του προϋπολογισμού της επιδεινώθηκε σωρευτικά κατά σχεδόν 25% του ΑΕΠ. Οι προϋπολογισμοί της Ελλάδας, της Κύπρου και της Σλοβενίας επηρεάστηκαν επίσης πολύ από τα μέτρα στήριξης, με τη συνολική επίπτωση στο έλλειμμα να κυμαίνεται από 8% έως 13% του ΑΕΠ την περίοδο 2008-14.

Η Ελλάδα είχε στο τέλος του 2014 το υψηλότερο ποσοστό εκκρεμών κρατικών εγγυήσεων στις τράπεζες: ανερχόταν στο 28,5% του ΑΕΠ έναντι 12,9% στην περίπτωση της Ιρλανδίας και 2,7% για το σύνολο της ζώνης του ευρώ.

Χαμηλή ανάκτηση χρέους από τα κράτη

Το ποσοστό 40% ανάκτησης της βοήθειας στις τράπεζες από τα κράτη θεωρείται χαμηλό με βάση διεθνείς συγκρίσεις. Σύμφωνα με την έκθεση, «τα ποσοστά ανάκτησης έως σήμερα είναι ιδιαίτερα χαμηλά στην Ιρλανδία, την Κύπρο και την Πορτογαλία, ενώ είναι σχετικά υψηλά στην Ολλανδία». «Τα ποσοστά ανάκτησης βελτιώνονται», αναφέρεται, «αλλά είναι ακόμη σχετικά χαμηλά με ιστορικά κριτήρια».

Τέλος, στην έκθεση αναφέρεται πως αν και οι κρατικές εγγυήσεις μειώνονται απότομα από το 2012, τα κράτη έχουν αυξήσει τις εγγυήσεις για την ασφάλιση των καταθέσεων. Αυτή η κρατική στήριξη μπορεί να σημαίνει υψηλότερο δημοσιονομικό κόστος μακροπρόθεσμα, λέει η ΕΚΤ, διότι δημιουργεί δυσμενή κίνητρα για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

Θετικός αιφνιδιασμός με πρωτογενές πλεόνασμα 3,8 δισ. ευρώ τον Αύγουστο

Πρωτογενές πλεόνασμα ύψος  3,8 δισ. ευρώ στον κρατικό προϋπολογισμό καταγράφηκε στο τέλος του Αυγούστου. 

Τον Αύγουστο καταγράφηκε αύξηση των εσόδων του προϋπολογισμού στα 4,1 δισ. ευρώ, ποσό που είναι υψηλότερο κατά 200 εκατ. ευρώ από τον στόχο και κατά 800 εκατ. ευρώ από τα έσοδα του Αυγούστου του 2014.

Στην αύξηση συνετέλεσε η πολιτική ετεροχρονισμού των δαπανών που ακολούθησε έως και τον Ιούλιο το υπουργείο Οικονομικών. Με δεδομένη και την υπογραφή της συμφωνίας δημιουργούνται τώρα νέα δημοσιονομικά δεδομένα. Το υπουργείο μπορεί να επιταχύνει τις πληρωμές και να εξοφλήσει τα χρέη των προηγούμενων μηνών.

Επιπλέον οι προβλέψεις για τον προϋπολογισμό αναθεωρούνται, ενώ ο ρυθμός των πληρωμών εντείνεται ακολουθώντας την αύξηση των εσόδων που συνεχίζεται και τον Σεπτέμβριο.

Ήδη το πρώτο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου καταβλήθηκαν 600 εκατ. ευρώ σε έργα και προγράμματα του ΕΣΠΑ καθώς και σε προμηθευτές νοσοκομείων.

Πηγή

Τατούλης σε Παραπολιτικά: Δεν υπάρχει «θέμα Φλαμπουράρη» - Συνεργάτης του Μεϊμαράκη υπέγραψε τη σύμβαση με τη Διάτμηση

Ο Περιφερειάρχης Πελοποννήσου Πέτρος Τατούλης, που υπέγραψε με την εταιρεία Διάτμηση  τη σύμβαση με το έργο, μιλώντας στα Παραπολιτικά, άσκησε κριτική στα όσα αναφέρονται για τον Αλέκο Φλαμπουράρη, σημειώνοντας πως «η εταιρεία δεν πήρε το έργο επί ημερών της υπουργίας του, ο διαγωνισμός είχε ξεκινήσει πριν από ενάμιση χρόνο» και πως δεν έγινε κάτι παράνομα. «Δεν υπάρχει θέμα Φλαμπουράρη, σταματήστε επιτέλους», τόνισε. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η επισήμανση του κ. Τατούλη πως η σύμβαση με την εταιρεία Διάτμηση υπογράφτηκε από τον συνεργάτη του Βαγγέλη Μεϊμαράκη Πελοπίδα Καλλίρη. 

Ο κ. Φλαμπουράρης αποχώρησε από την εταιρεία από τη στιγμή που ανέλαβε υπουργική θέση και όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο κ. Τατούλης το έργο εγκρίθηκε μέσα από διαγωνισμό που έκαναν οι αρμόδιοι υπηρεσιακοί παράγοντες μεταξύ των οποίων και ο αντιπεριφερειάρχης κ. Πελοπίδα Καλλίρη, ο οποίος είναι συνεργάτης του Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Ο Πέτρος Τατούλης σημείωσε πως γνώριζε τίποτα για τον κ. Φλαμπουράρη και πως μίλησε μόνο με τον νόμιμο εκπρόσωπο της εταιρείας τον κ. Κοτταρίδη. «Ασφαλώς και δεν γνωριζα. Ασφαλώς και δεν με ενδιέφερε όπως δεν με ενδιαφέρει με ποιον υπογράφω. Υπογράφω με αυτόν που ο διαγωνισμός, ο νόμιμος διαγωνισμός που κάνουν οι υπηρεσιακοί μας παράγοντες τους οποίους απολύτως εμπιστεύομαι, μαζί με τον οικείο αντιπεριφερειάρχη, τον κ. Καλλίρη», δήλωσε.

«Τον κ. Καλλίρη τον συνεργάτη του κ.Μεϊμαράκη λέτε;», ρωτήθηκε για να απαντήσει: «Ναι ο κος Καλλίρης είναι ο γνωστός Πελοπίδας Καλλίρης, που είναι ο αντιπεριφερειάρχης της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας». «Και είναι ο άνθρωπος ο οποίος βρίσκεται στο επιτελείο του κ. Μεϊμαράκη. Είναι γνωστή η θέση του κ. Καλλίρη δεν είναι νεοφανής».

Όταν οι δημοσιογράφοι Γιάννης Κουρτάκης και Παναγιώτης Τζένος επιχείρησαν να επαναφέρουν το «θέμα Φλαπουράρη», όπως είπαν, έλαβαν την απάντηση από τον κ. Τατούλη: «Πρώτα από όλα μην ξαναπείτε για το θέμα του κυριου Φλαμπουραρη. Μην το ξαναπείτε αυτό το πράγμα, μην το ξαναπείτε».

«Άλλα έργα  έχει πάρει από  την Περιφέρεια η συγκεκριμένη εταιρεία;», επέμειναν οι δημοσιογράφοι. «Δεν ξέρω αλλά ξέρω ότι παλαιοτέρα είχε πάρει από το δήμο Καλαμάτας, είχε πάρει από το δήμο Τρίπολης. Η εταιρεία συμμετέχει κανονικά, δεν κατάλαβα;», τόνισε ο Περιφερειάρχης. Οι δημοσιογράφοι συνέχισαν: «Έχει πάρει λεφτά από τα 3.9 εκατομμύρια;». «Έχετε κάποιο ενοχοποιητικό στοιχειό για τον τρόπο που λειτουργούσε η εταιρεία αυτή;», διερωτήθηκε και σημείωσε πως «το έργο πρέπει να παραδοθεί έως το τέλος του χρόνου και πως δεν έχει καταβληθεί κανένα ποσό από την περιφέρεια».

Πηγή

Υπέρβαση ή πολιτική αυτοκτονία για τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ;

γράφει ο Γιάννης Σιδηρόπουλος

Οι οριακά υπέρ του Αλέξη Τσίπρα εντυπώσεις στο debate της Δευτέρας ακολουθούν το μοτίβο της οριακής νίκης που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις στην εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής και μαρτυρούν  ότι εύκολα ή δύσκολα παίρνει την εντολή που ζήτησε, ενδεχομένως και καθαρή, αν επιβεβαιωθούν ορισμένα ευρήματα που απομακρύνουν το σενάριο του «δεξιού ατυχήματος». Βέβαια είναι λίγο πρωτόγνωρο αυτό που συμβαίνει με τις δημοσκοπήσεις όπου οι δύο  κύριοι μονομάχοι διαθέτουν διαφορετική εικόνα από αυτή που "φωτογραφίζουν" οι μετρήσεις αλλά βολεύονται μέχρι τώρα, αυξάνοντας τη συσπείρωση και μειώνοντας τις διαρροές τους.

Την επόμενη μέρα δεν υπάρχει τίποτε εύκολο για τον Τσίπρα. Είτε πρέπει να πραγματοποιήσει την υπέρβαση και να κυβερνήσει με ένα άλλο μοντέλο χωρίς αυταπάτες είτε πρέπει να αυτοκτονήσει πολιτικά αποδεχόμενος τις «αναγκαιότητες» της εθνικής συνεννόησης που καλλιεργούνται αυτό το διάστημα από το πολιτικό και το μιντιακό κατεστημένο. Η πρόκληση είναι μπροστά μας:

Το πρώτο σενάριο αυτοκτονίας

Η απόλυτη αυτοκτονία θα ήταν να ενδώσει στις πιέσεις για την «ανάγκη» συγκρότησης κυβέρνησης συνεργασίας, τεχνοκρατών, οικουμενικής ή όπως αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένα τέτοιο σχήμα όσων ονειρεύονται ένα νέο ’89 για να σταματήσουν τον πολιτικό χρόνο και να εξαντλήσουν το πολιτικό κεφάλαιο του Τσίπρα μέσα σε λίγους μήνες. Ένα ακολούθημα του πολιτικού κατακερματισμού και της αποϊδεολογικοποίησης  που οικοδομείται από την συνύπαρξη πολλών, ετερόκλητων, ακόμη και γραφικών, σχηματισμών που πρωταγωνιστούν στην πολιτική  συζήτηση και φαίνεται να εκπροσωπούνται στη επόμενη Βουλή.  Τα σενάρια αυτά διακινούνται ή επιχειρείται να επιβληθούν με μανία  από τις ίδιες γκροτέσκες περσόνες  που σχετικά πρόσφατα κοινολογούσαν  το σενάριο της «σοβαρής» Χρυσής Αυγής. (Μπορεί σήμερα να μοιάζουν με κακό όνειρο οι μέρες του Μουρούτη και του Μπαλτάκου αλλά για τη χώρα ήταν ένας εφιάλτης).

Προφανώς ο ίδιος ο Τσίπρας έχοντας θέσει ως κεντρικό πολιτικό δίλημμα των εκλογών το παλιό απέναντι στο νέο και τη διαφοροποίησή του από το φθαρμένο πολιτικό προσωπικό, έχει κόψει κάθε πιθανή γέφυρα παρά τις παρακλήσεις που εκφράζουν όσοι θα ήθελαν η μνημονιακή κολυμπήθρα μιας τέτοιας «παρά φύσιν» συνεργασίας, να ξεπλύνει το πολιτικό κατεστημένο είτε να λερώσει μέσα στα βρώμικα νερά της συνύπαρξης  όσους ακόμη αυτοσυστήνονται ως καθαροί .  Να δικαιώσει, δηλαδή, όσους θα ήθελαν να επιβεβαιωθεί το βολικό λαϊκίστικο αφήγημα «όλοι ίδιοι είναι»  σε αντιδιαστολή με την ατζέντα  της διαφθοράς και της διαπλοκής, που ανοίγει ο Τσίπρας έστω και ετεροχρονισμένα σε σχέση με τον κυβερνητικό του βίο.

Οι αντιφάσεις που καλλιεργούνται

Όμως σε αυτή  τη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν επίσης αντιφάσεις που θα διαχειριστεί με δυσκολία την επόμενη μέρα. Η πρώτη από αυτές αφορά στις χαώδεις ιδεολογικές διαφορές που επικαλείται για να ξεκόψει κάθε σκέψη  συνεργασίας με τη ΝΔ αλλά, μοιραία, συνεχίζουν να υφίστανται με τον βολικό εταίρο των ΑΝΕΛ, τη στιγμή που το μνημονιακό-αντιμνημονιακό δίπολο έχει πάψει να προσφέρει πολιτική νομιμοποίηση στην, κατά τα άλλα έντιμη, συνεργασία τους. Κατά δεύτερο λόγο η επαναφορά της ορολογίας «προοδευτική» για την κατεύθυνση μιας κυβέρνησης – που θυμίζει την τακτική με την οποία η σοσιαλδημοκρατία λεηλατούσε για δεκαετίες την Αριστερά-  θεωρητικά περιλαμβάνει και  το ΠΑΣΟΚ στους πιθανούς εταίρους μιας διακυβέρνησης με αυτό το πρόσημο.

Είναι όμως κάτι που έρχεται σε σύγκρουση με το δίλημμα που η ίδια η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει θέσει για το παλιό και το νέο,  πόσο μάλλον όταν αυτό το ΠΑΣΟΚ δείχνει μια ανεξήγητη εμμονή να νοσταλγεί  το παρελθόν του.  Όμως ακόμη και αν βρεθεί κοινός βηματισμός υπό αυτό τον όρο, πώς θα χωρέσει τους ΑΝΕΛ το προοδευτικό πρόσημο; (Ίσως πάλι  χρειάζεται να επανακαθοριστεί η βάση της «έντιμης συνεργασίας» όπως αυτή περιγράφηκε στο προηγούμενο κυβερνητικό σχήμα όπου συχνά η κοινοβουλευτική αναλογικότητα υποχώρησε μπροστά σε μια εθνικολαϊκή ατζέντα, που δοκίμασε έντονα τη συνοχή του ΣΥΡΙΖΑ και ίσως να συντήρησε άθελα, σε αυτό το επίπεδο, μηχανισμούς του παλαιοκομματισμού)

Μήπως, θέτοντας διλήμματα και μειώνοντας τους άξονες των συναρτήσεων για τις πιθανές συνεργασίες, ο ΣΥΡΙΖΑ εγκλωβίζεται σε ένα πεδίο με περιορισμένες επιλογές;  

Το δεύτερο σενάριο… και η υπέρβαση!

Από το είδος της πολιτικής συμφωνίας που μπορεί να προκύψει την επόμενη μέρα με τους πιθανούς του εταίρους, ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιχειρήσει  να αποφύγει ένα δεύτερο –πιο ήπιο- σενάριο πολιτικής αυτοκτονίας, που θα ήταν ένα δυσλειτουργικό και ανομοιόμορφο ως προς τις πολιτικές αλλά και τις ιδιοτέλειες, κυβερνητικό σχήμα που σταδιακά θα εξαντλούσε το πολιτικό κεφάλαιο του Τσίπρα, με πιο αργό ρυθμό,  αυτή τη φορά μέσα στην επίπονη καθημερινότητα και την αδυναμία χάραξης αποφασιστικού κυβερνητικού έργου, που είναι το ζητούμενο.

Φαίνεται όμως πως η  υπέρβαση που απαιτείται για την επόμενη μέρα δεν εξαρτάται μόνο από τις πιθανές συνεργασίες αλλά και από τον ίδιο τον -απρόβλεπτο- ΣΥΡΙΖΑ. Τα λάθη της πρώτης περιόδου διακυβέρνησης είναι γνωστά  και  η έλλειψη συντονισμού προφανής, έστω και με ελαφρυντικά. Αυτό που απαιτείται την επόμενη μέρα είναι να υπερβεί τις αγκυλώσεις που αποδείχτηκε πως έχει η Αριστερά, τις βεβαιότητες  με τις οποίες πολιτεύτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ και διαψεύστηκαν σε καίριες πτυχές του κυβερνητικού έργου,  την διαχείριση της καθημερινότητας για ένα κόμμα που υποσχόταν ότι έχει τις λύσεις  για όλα, την αποφασιστικότητα στις τομές που απαιτούνται από την πρώτη μέρα για να μην απολέσει γρήγορα την ευκαιρία που  δίνουν στον Τσίπρα – άλλοι απλόχερα και άλλοι με φειδώ- επειδή  έχει πείσει πως τη δικαιούται.

Αλλά και η προστασία των συλλογικών διαδικασιών σε ένα κόμμα που βαδίζει με μεγαλύτερη περιουσία του, τη δημοφιλία του αρχηγού του, προδιαθέτει για μια δύσκολη ισορροπία που πρέπει να  διατηρηθεί εντός των τειχών. Ένα μοντέλο λειτουργικό απαιτεί μεγαλύτερη πυγμή  που όμως υποβαθμίζει τη συλλογικότητα (όπως ήδη έχει κατηγορηθεί στο εσωτερικό). Παράλληλα πρέπει να καθοριστεί με σαφήνεια ο διακριτός ρόλος κόμματος και κυβέρνησης και να εξασφαλιστεί η ξεκάθαρη επίδραση των ιδεών της Αριστεράς σε τομείς  όπου παρατηρήθηκε «υποχώρηση» στην πρώτη περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Έχοντας κατακτήσει πάντως το ρεαλισμό, πια…

Επίτευγμα η νίκη πράγματι αν…

Ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει προς  μια νίκη που -αν ολοκληρωθεί - θα αποτελέσει μάλλον επίτευγμα για ένα κόμμα που διασπάστηκε την ημέρα που προκηρύχθηκαν οι εκλογές, απέναντι σε δύο αντιπάλους που μόλις απαλλάχτηκαν από αντιδημοφιλείς αρχηγούς,  με τη νεολαία του ουσιαστικά διαλυμένη και τους κύριους μηχανισμούς κινητοποίησης απενεργοποιημένους, με το Γραμματέα του κόμματος να παραιτείται λίγες εβδομάδες πριν τις εκλογές, την ώρα που η εικόνα που εκπέμπουν στις τηλεοράσεις αρκετά από τα στελέχη του είναι η πλέον ακατάλληλη για αυτή τη συγκυρία. Με το επιχειρηματικό και μιντιακό σύστημα αρκετά πιο έξυπνο ώστε να μην του προσφέρει απλόχερα (με τη λυσσαλέα πολεμική του) το επιχείρημα της αντισυστημικής δύναμης, όπως συνέβη στο δημοψήφισμα. Πράγματι, υπό αυτές τις συνθήκες μοιάζει με άθλο και πιστώνεται στον Τσίπρα.

Και μάλλον έφτασε επιτέλους η ώρα που το κοινωνικό αποτύπωμα του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αντιστοιχηθεί με την εκλογική του βάση, ώστε να μπορέσει να εκφράσει ευρύτερες κοινωνικές ομάδες. Γιατί η προσπάθεια ελέγχου του κράτους και εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης δεν μπορεί να γίνει με όρους παλαιοκομματικού, σε αυτή τη συγκυρία, και είναι  εξέχουσα  αναγκαιότητα η μεταρρύθμισή του. Αρκεί να θυμάται κάποιος διαρκώς για ποιο λόγο ζήτησε και συνεχίζει να ζητά την εξουσία.

Σε αυτές τις συνθήκες όπου δοκιμάζεται η χώρα και, σε μικρότερη κλίμακα,  ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ και η συνέπεια της Αριστεράς, η μοναδική επιλογή είναι η υπέρβαση όλων αυτών των  εμποδίων  γιατί η στασιμότητα θα αποτελεί νέα ήττα και φαίνεται πως ο Τσίπρας είναι η τελευταία ελπίδα Δεν είναι δυνατόν να γίνει χωρίς επίπονες αποφάσεις  για τον ίδιο αλλά αυτό είναι τελικά που διαφοροποιεί τους Πρωθυπουργούς από τους ηγέτες...

* Φωτογραφία: Δημήτρης Θεοδόσης

«Γαλάζιο» έργο η συμφωνία ΝΕΡΙΤ με την εφημερίδα «Ακρόπολις»

Έξαλλη έγινε η Νέα Δημοκρατία, όταν την περασμένη Δευτέρα στην απογευματινή εκπομπή η ΕΡΤ είχε ως προσκεκλημένο τον διευθυντή της εφημερίδας «Ακρόπολις» Τάκη Μαυρίκο με σκοπό τον σχολιασμό της πολιτικής επικαιρότητας εν όψει εκλογών.

Ανάλογες συνδέσεις είχε πραγματοποιήσει η ΕΡΤ και με άλλους διευθυντές εφημερίδων, από τους οποίους ζητήθηκε να σχολιάσουν τα όσα συμβαίνουν λίγο πριν από τις κάλπες της 20ής Σεπτεμβρίου.

Τα όσα είπε ο κ. Μαυρίκος εξαγρίωσαν τον πρόεδρο της ΝΔ Βαγγέλη Μεϊμαράκη αλλά και την ηγεσία του κόμματος. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο κ. Μεϊμαράκης αμέσως μετά τη λήξη του ντιμπέιτ να επιτεθεί εναντίον της ΕΡΤ, εξαιτίας ακριβώς της παρουσίας του διευθυντή της «Ακρόπολης», κάνοντας λόγο για «αυλοκόλακες, που κάνουν ζημιά στον κ. Τσίπρα».

Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα στον ιστότοπο typologies.gr, αποκαλύπτεται ότι υπήρχε ιδιωτικό συμφωνητικό αμοιβαίας διαφήμισης ανάμεσα στην τότε «γαλάζια» διοίκηση της ΝΕΡΙΤ και τον διευθυντή της «Ακρόπολης».

Όπως αναφέρει η ίδια πηγή, η σύμβαση υπεγράφη στις 27 Απριλίου 2015 ανάμεσα στον τότε διευθύνοντα σύμβουλο της ΝΕΡΙΤ Πέτρο Μάη ο και τον εκπρόσωπο της ΜΑΥΡΙΚΟΣ ΑΕΒΕ, τον Τάκη Μαυρίκο. Πρόεβλεπε δε, ότι η τότε ΝΕΡΙΤ είναι υποχρεωμένη να μεταδίδει διαφημίσεις των εφημερίδων  «Ακρόπολις» και «24ώρες» όπως και των ιστοσελίδων τους, μέχρι του ποσού των 3.000 ευρώ. Αντί αυτής της προσφοράς η ΝΕΡΙΤ αποκτούσε το ξεχωριστό προνόμιο να διαφημίζεται στα συγκεκριμένα έντυπα.

Πηγή

Στα 41,1 δισ. ευρώ έφτασαν τα «κόκκινα» δάνεια -Τι προβλέπει το νέο Μνημόνιο

Αμέσως μετά τις εκλογές και βάσει των επιταγών του νέου Μνημονίου, οι τράπεζες θα κληθούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα των «κόκκινων» δανειών με διαφορετικό τρόπο από ό,τι έκαναν μέχρι τώρα.

Με δεδομένο ότι το πρόβλημα των επισφαλειών έχει φτάσει σε επικίνδυνο σημείο (ήδη καταλαμβάνει το 35% του χαρτοφυλακίου των δανείων), η λύση του καθίσταται αναγκαία και επιτακτική.

Όπως αναφέρει η Καθημερινή, βασικός άξονας της νέας στρατηγικής θα είναι η προστασία της πρώτης κατοικίας αποκλειστικά για όσους έχουν προφανή αδυναμία εκπλήρωσης των δανειακών τους υποχρεώσεων, με αυστηρά εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια, εισάγοντας παράλληλα νέα εργαλεία για τη διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και απελευθερώνοντας τη διαδικασία των πλειστηριασμών για όσους δανειολήπτες δεν εμπίπτουν στο νέο αυστηρό πλαίσιο προστασίας.

Η διόγκωση του προβλήματος των «κόκκινων» δανείων έχει οδηγήσει σε πενταπλασιασμό των προβλέψεων που έχουν κάνει οι τράπεζες τα τελευταία επτά χρόνια, από τα 8 δισ. ευρώ στα 41,1 δισ. ευρώ έως και τον Ιούλιο του 2015, χωρίς σε αυτές να περιλαμβάνονται οι διαγραφές δανείων που έχουν ξεπεράσει τα 8,6 δισ. ευρώ. Η νέα στρατηγική που, σύμφωνα με τις δεσμεύσεις του μνημονίου, θα έπρεπε να είχε ήδη εκπονηθεί έως τα τέλη Αυγούστου, αλλά παρατάθηκε λόγω εκλογών, θα πρέπει να αντιμετωπίζει δραστικά το πρόβλημα των «κόκκινων» δανείων, τα οποία εκτινάχθηκαν εκ νέου το πρώτο εξάμηνο του έτους. Αιτία υπήρξε το γεγονός ότι αρκετοί ήταν εκείνοι που αθέτησαν τις υποχρεώσεις τους, υιοθετώντας φρούδες προσδοκίες για γενναίες διαγραφές δανείων, μια τάση που ανακόπηκε το τρίτο τρίμηνο του έτους, επαναφέροντας το ενδιαφέρον για ρυθμίσεις δανείων.

Η νέα στρατηγική, όπως περιγράφεται με σαφήνεια στο μνημόνιο, δεν αποκλείει τις διαγραφές δανείων. Προβλέπει ωστόσο την ύπαρξη αυστηρών προϋποθέσεων και θα εφαρμοστεί μόνο σε όσες περιπτώσεις δανειοληπτών δεν έχουν καμία δυνατότητα στο μέλλον να αποκαταστήσουν ένα ελάχιστο επίπεδο εισοδήματος που θα τους επιτρέπει την αποπληρωμή της οφειλής τους. Η άποψη που φαίνεται ότι θα επικρατήσει σε ό,τι αφορά τους πλειστηριασμούς είναι πως το θεσμικό πλαίσιο για την προστασία της πρώτης κατοικίας, που υπάρχει με τον νόμο 3869 -γνωστό ως νόμο Κατσέλη-, είναι επαρκές και όσοι επιθυμούν την ελάχιστη προστασία μπορούν να ενταχθούν στο νόμο. Ηδη οι αιτήσεις έχουν ξεπεράσει τις 130.000 και οι πρόσφατες αλλαγές στον νόμο σε συνδυασμό με την επιτάχυνση των διαδικασιών για την εκδίκαση των υποθέσεων εκτιμάται ότι θα οδηγήσουν σε μια πιο ουσιαστικά και αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου.

Οι τράπεζες προετοιμάζονται, ήδη για την επομένη των εκλογών, με νέα εργαλεία, αλλά και συνεργασίες με εξειδικευμένες εταιρείες που θα εντάξουν στην αγορά νέες πρακτικές, όπως η δυνατότητα μεταβίβασης του ακινήτου στην τράπεζα ή πώλησής τους σε τρίτο, η διαμονή στο ακίνητο έναντι ενοικίου κ.ά. Τα εργαλεία αυτά έχουν περιγραφεί στον κώδικα δεοντολογίας που έχει δημοσιεύσει η Τράπεζα της Ελλάδος και έχει μείνει μέχρι σήμερα ανενεργός, αλλά αναμένεται να αναθεωρηθεί και να τεθεί σε πλήρη εφαρμογή τους επόμενους μήνες. Μεταξύ των νέων εργαλείων για τη ρύθμιση δανείων είναι και τα προϊόντα που διαχωρίζουν ένα μέρος του κεφαλαίου, μεταθέτοντας την αποπληρωμή του ύστερα από πέντε ή ακόμη και περισσότερα χρόνια.

Πηγή 

Η μάνα του Αλέξη και το debate

γράφει η Ρέα Βιτάλη

«Σε ξεμάτιαζα παλικάρι μου. Φουσκάλες έκανε το λάδι, Αλεξάκο. Πόνεσε το στόμα μου από το χασμουρητό. Καλά έκανες κι έβαλες το μαντιλάκι. Μας έπρηξαν με τη γραβάτα και τη γραβάτα. Εμείς, μια χαρά, με το μαντιλάκι. Νέο παλικάρι! Σιγά μη βάλεις λαιμοδέτη. Σ' έβλεπα που έπινες νερό. Το 'σκασε το πουλάκι μου, σκέφτηκα, ο μουστακαλής. Που να μη σώσει! Μα και συ πόσο νερό ήπιες; Δίψαγες; Εντάξει, δεν πειράζει. Άμα θες να πιεις, να πιεις. Σιγά μη ρωτήσεις για να πιεις. Αλλά να! Έλεγα μη και θελήσεις τουαλέτα. Εντάξει! Είπα και γω μια βλακεία, παιδάκι μου. Έτσι είναι οι μάνες. Εσύ έπινες, εγώ κατουρήθηκα. Δέκα φορές πήγα στο μέρος. Πώς σε είδα; Κούκλο! Και άνετο. Η ψυχούλα σου το ήξερε αγόρι μου! Μια χαρά τον πήγες. Αυτός πώς μου φάνηκε; Χάλια! Τον πείραζε το μπόι. Που θα σε πει κοντό! Άκου εσένα κοντό! Κι ο Γκάλης κοντός ήταν. Που εσύ δεν είσαι! Είσαι μια χαρά. Τι να είσαι; Κρεμανταλάς; Άστον αγόρι μου. Δεν φαντάζομαι να σε πείραξε; Μη δίνεις σημασία. Από τη ζήλια του τα λέει. Και να σου πω και κάτι; Καλύτερα να σε φθονούν παρά να σε λυπούνται. Α! Ξέχασα. Σου ετοίμασα και ντολμάδες που σ' αρέσουν. Πρέπει να έχεις δυνάμεις. Μην νομίζεις ότι δεν κουράζεσαι. Κουράζεσαι. Να πίνεις και χυμό πορτοκάλι. Να στο στύβουν και να το πίνεις. Όλο νερό και νερό. Α! Πήρε και η θεία Μαρία από το χωριό. Θρίαμβος, λέει. Όλοι σε καμάρωσαν. Τι ωραία τα έλεγες. Αν θα κερδίσεις; Άκου, λέει. Θα σκίσεις. Σιγά μην κερδίσει ο Βαγγέλης με το μουστάκι. Θα σκίσεις αγόρι μου. Μόνο την υγεία σου να προσέχεις. Τίποτα άλλο. Να! Θυμάσαι τη Χριστίνα τη γειτόνισσα που είχε ένα παιδάκι, εκείνο με τα σπυράκια. Καλά... κλείνω. Θα στα πω άλλη φορά. Να πίνεις και καμιά βιταμίνα. Και όταν με το καλό βγεις να κάνεις και μια εξέταση αίματος… Γιατί πίνεις τόσο νερό; Αλεξάκο μου, μάνα είμαι, ανησυχώ. Άντε καληνύχτα. Και μη σκας για τίποτα. Εσύ πάντα πάνω στο άλογο θα είσαι καβάλα! Άκου κοντό. Το δικό μου παιδί κοντό;»!

«Σε ξεμάτιαζα παλικάρι μου. Φουσκάλες έκανε το λάδι, Βαγγελάκο. Πόνεσε το στόμα μου από το χασμουρητό. Και πώς να μη σε ματιάσουν αγόρι μου. Κύριος! Με τη γραβάτα σου. Κύριος! Που μας ήρθε με το μαντιλάκι λες και πήγαινε σε ντισκοτέκ. Του το είπε όλη η Ευρώπη. Τίποτα αυτός! Εκεί! Το δικό του! Σ΄ έβλεπα αγόρι μου που έσκαγες για την κάμερα που τον έδειχνε ψηλό. Τον κοντοσβόιρα! Τον μια σταλιά σε όλα. Έπινε και ξαναέπινε νερό λες και ήταν νερόφιδο. Τον έσκασε ο Βαγγελάκης μου, έλεγα. Και ο πατέρας σου όλο σουτ και σουτ ν΄ακούσουμε. Τι ν΄ ακούσουμε. Όλο μες στο ψέμα! Στέριωσε καμιά αλήθεια για να τον ακούσουμε; Εσύ Βαγγέλη μου να μην δίνεις σημασία. Και να μη συγχίζεσαι πολύ. Όχι! Δεν φαίνεσαι συγχυσμένος. Άνετος! Ανετότατος! Αλλά εγώ είμαι μάνα και καταλαβαίνω. Διαβάζω την ψυχούλα σου. Θα σε φάει με το ψέμα του, παιδί μου. Αυτό καταλαβαίνω. Γι΄ αυτό σου λέω, ψύχραιμος εσύ. Να τα παίρνεις ελαφριά. Σιγά μη σκας γι΄ αυτά. Έχεις επάγγελμα εσύ. Καλά τον πέτσωσες. Δικηγόρος με χαρτί και με πελάτες! Α! Πήρε τηλέφωνο και η Γεωργία η γειτόνισσα. Αν δεν κερδίσει ο Βαγγελάκης λέει εμένα να μην με λεν Γεωργία. Σ΄ άγαπάει αγόρι μου. Και ποιος δεν σ΄ αγαπάει εσένα. Να κάνεις και καμία εξέταση αίματος. Σε είδα λίγο χλωμό κάτω από το μακιγιάζ. Δεν με ξεγελάνε εμένα αυτά τα μακιγιάζ. Άντε καληνύχτα αγόρι μου. Ντερέκι μου! Που ήθελαν να κάνουν τον κοντό ψηλό. Κυπαρίσσι μου!»

ΥΓ.: Αφιερωμένο στην Ελληνίδα μάνα, όπου και αν βρίσκεται, κοντά ή μακριά. 

Πώς αποφασίζει ο αναποφάσιστος;

γράφει ο Γιάννης Παντελάκης

Δυο ώρες πριν αρχίσει το debate Τσίπρα-Μεϊμαράκη, μια δημοσκόπηση (της Metron Analysis) που έβλεπε το φως της δημοσιότητας, έδειχνε απόλυτη ισοπαλία. Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ, συγκέντρωναν το ίδιο ακριβώς ποσοστό και στην πρόθεση ψήφου και στην εκτίμηση ψήφου. Δυο περίπου ώρες μετά το debate και νομίζω πως η ισοπαλία αυτή παρέμεινε ακριβώς ίδια. Οι δυο πολιτικοί αρχηγοί παρότι προσπάθησαν να αντλήσουν ψηφοφόρους από την ακόμα μεγάλη δεξαμενή των αναποφάσιστων (9,1% μαζί με όσους δηλώνουν «δεν απαντώ»), δεν πέτυχαν κάτι τέτοιο.

            

Για παράδειγμα, το συγκριτικά χαμηλό ποσοστό συσπείρωσης του ΣΥΡΙΖΑ (62,8%), δεν θα αυξήθηκε επειδή ο Τσίπρας εκτόξευσε μερικές κορώνες με τις οποίες προσπάθησε να ενεργοποιήσει αντιδεξιά ένστικτα. Οι ψηφοφόροι που έχουν φύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ, στην πλειονότητά τους, δεν «συγκινούνται» από αυτά γιατί θεωρούν απόδειξη της δεξιάς στροφής του ΣΥΡΙΖΑ το Μνημόνιο, ενώ παράλληλα έχουν και εναλλακτικές επιλογές για την κάλπη (όπως αυτή της ΛΑΕ).

      

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον Μεϊμαράκη, ο οποίος δεν έδωσε κάποια διαφορετική εικόνα που να δείχνει ότι μπορεί να ανεβάσει την ήδη υψηλή συσπείρωση της ΝΔ η οποία φτάνει στο 83,4%. Δεν πρόσθεσε κάτι ο αρχηγός της ΝΔ ώστε να μεταπείσει όσους ψήφισαν το κόμμα του στις περασμένες εκλογές να επιστρέψουν στο σύνολό τους.

       

Ο Τσίπρας, εκτός από τις αντιδεξιές κορώνες, προσπάθησε να παίξει με το δίπολο πρόοδος-συντήρηση παραπέμποντας σε μελανά σημεία της διακυβέρνησης της χώρας από την ΝΔ στο παρελθόν (π.χ. σκάνδαλο Siemens), αλλά και να διαβεβαιώσει πως μετεκλογικά θα υπάρξει κυβέρνηση (δηλαδή συνεργασία με άλλες πλην ΝΔ, δυνάμεις) προσπαθώντας έτσι να καθησυχάσει τους όποιους φόβους υπάρχουν για πολιτική αστάθεια μετά την Κυριακή των εκλογών.

       

Ο Μεϊμαράκης από την πλευρά του, εστίασε στη λογική της μετεκλογικής συνεργασίας ακόμα και με τον ΣΥΡΙΖΑ (ανεξάρτητα αν το πιστεύει ή όχι) ενώ παράλληλα επιχείρησε να αποδομήσει το «αριστερό» προφίλ του Τσίπρα (για ευνόητους λόγους), υπενθυμίζοντας συνεχώς την υπογραφή από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ του τρίτου Μνημονίου. Ο πρόεδρος της ΝΔ υπερασπίστηκε το παρελθόν τού κόμματός του ανατρέχοντας μάλιστα στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια (ένταξη στην ΕΟΚ κ.ο.κ.), και οι λόγοι είναι προφανείς: να επανέλθουν παραδοσιακά συντηρητικοί ψηφοφόροι στο μαντρί.

      

Παρά τις προσπάθειες και των δυο όμως, θέματα αγκάθια (όπως η ανεργία που συνεχίζει να καλπάζει, το μεταναστευτικό, το ασφαλιστικό κ.λπ), δεν συζητήθηκαν ουσιαστικά. Όπως ουσιαστικές προτάσεις δεν ακούστηκαν και σε ό,τι αφορά τα ισοδύναμα μέτρα τα οποία υποτίθεται θα αντικαταστήσουν σκληρές προβλέψεις του Μνημονίου που ψήφισαν και οι δυο. 

               

Ο Τσίπρας ρωτήθηκε συγκεκριμένα, για παράδειγμα, για τα ισοδύναμα των μέτρων για το ασφαλιστικό και τη νέα μείωση των συντάξεων, αλλά συγκεκριμένη απάντηση δεν έδωσε. Ανέτοιμος για τέτοιες απαντήσεις, ήταν και ο Μεϊμαράκης όμως. Αν είχαν άλλωστε τέτοιες απαντήσεις, θα τις έδιναν τις προηγούμενες ημέρες και δεν θα περιοριζόντουσαν στις γενικόλογες υποσχέσεις.

                      

Το ερώτημα: «πώς αποφασίζει ένας αναποφάσιστος» (στο οποίο προφανώς στόχευαν να απαντήσουν και οι δύο), μάλλον έμεινε αναπάντητο. Ο αναποφάσιστος δεν επηρεάζεται από σημειολογικές ή επικοινωνιακές εμφανίσεις και πρακτικές. Δεν τον ενδιαφέρει αν ο Τσίπρας προσπάθησε να φανεί άνετος (γελώντας ακόμα και όταν δεν είχε λόγο) ή ο Μεϊμαράκης προσπαθούσε να περιορίσει την έμφυτη «μαγκιά» και να δείξει σοβαρός.

                     

Ο αναποφάσιστος θέλει πειστικές απαντήσεις για να πάψει να είναι τέτοιος. Όχι απαραίτητα απαντήσεις που θα τον γοητεύσουν, αλλά τουλάχιστον θα του δώσουν μια μικρή ελπίδα και προοπτική για λιγότερο χειρότερες ημέρες. Τέτοιες απαντήσεις, από το χθεσινό debate δεν πήρε. Και μάλλον θα επιβεβαιωθεί το φαινόμενο των ψηφοφόρων που επιλέγουν ψηφοδέλτιο μπαίνοντας στο παραβάν...

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Irish Times: Οι πιο βουβές εκλογές των τελευταίων ετών -Απαθείς και κουρασμένοι οι Ελληνες

Μόλις τέσσερις ημέρες πριν από τις εκλογές, ελάχιστα σημάδια προεκλογικού πυρετού συναντάει κανείς στην Κόρινθο. Πάνω κάτω το ίδιο συμβαίνει στις περισσότερες περιοχές της επικράτειας.

Οι Irish Times πραγματοποίησαν οδοιπορικό στην Κορινθία και διαπίστωσαν πως η καθημερινότητα έχει υποσκελίσει τα πάθη, τις κομματικές αγωνίες και τις ελπίδες μέσα από αυτή την εκλογική μάχη. Ελάχιστες αφίσες βρίσκει κανείς στους δρόμους κι αυτές προέρχονται -κυρίως- από το ΚΚΕ και τα μικρότερα κόμματα.

Όπως αναφέρει το άρθρο: «Τούτες εδώ δεν είναι κανονικές εκλογές. Προκηρύχθηκαν τον Αύγουστο, ένα ζεστό μήνα που η πολιτική και όλα τα υπόλοιπα θέματα πηγαίνουν στη γωνία. Η μικρή προεκλογική περίοδος, ουσιαστικά, δεν μπορεί να καθορίσει το momentum για κανένα από τα κόμματα που κατεβαίνουν στις εκλογές. Πολλοί λένε ότι αντικατοπτρίζουν τη συνολική απάθεια και την κούραση της χώρας, η οποία έχει προσέλθει στις κάλπες άλλες δύο φορές μέσα στο χρόνο.

Ο υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ, Χρήστος Δήμας, παραδέχεται: "Αυτές είναι βουβές εκλογές. Όταν προκηρύχθηκαν, ο κόσμος βρισκόταν στις παραλίες ή στα χωριά του και έκανε διακοπές. Πριν από λίγες ημέρες άνοιξαν τα σχολεία, επομένως μόλις τώρα οι οικογένειες αρχίζουν να αφήνουν πίσω τους τις διακοπές του καλοκαιριού και να επιστρέψουν στην καθημερινότητα".

Μάλιστα, αυτή η εικόνα αναγκάζει και τους υποψήφιους βουλευτές, παρά το γεγονός ότι δεν ζητούν προσωπική ψήφο, να αλλάξουν την τακτική προσέγγισης του κόσμου. Ο κ. Δήμας λέει πως δεν έχει νόημα να πάει στο καφενείο και να μιλήσει στους θαμώνες: "Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ακούσει τα πάντα στις εκλογές του Ιανουαρίου και πριν από το δημοψήφισμα. Τώρα, αυτό που χρειάζονται είναι να συζητήσεις ήρεμα μαζί τους τις επιπτώσεις του δημοψηφίσματος στην καθημερινότητά τους". Έτσι, πλέον οι συναντήσεις γίνονται σε σπίτια και όχι στα κλασικά καφενεία της επαρχίας. Μεταξύ 20-30 συγκεντρωμένων, ο εκάστοτε υποψήφιος προσπαθεί να αναπτύξει τις θέσεις του κόμματός του.

Αυτό που έχει διαπιστώσει μέχρι τώρα ο κ. Δήμας είναι ότι ο κόσμος είναι θυμωμένος για την παραμονή του ΕΝΦΙΑ. Προσπαθεί να τους εξηγήσει τα λάθη που έγιναν με τον συγκεκριμένο φόρο και ευελπιστεί ότι η ΝΔ θα κόψει πρώτη το νήμα στην Κορινθία. Μάλιστα, λέει χαρακτηριστικά: "Είμαστε το Οχάιο της Ελλάδας. Συνήθως ό,τι βγάζει η Κορινθία συμβαίνει και πανεθνικά. Η μόνη εξαίρεση ήταν στις εκλογές του 2000. Αν οι εκλογές γίνονταν ένα μήνα μετά, και αφού είχαν επιβληθεί οι προβλεπόμενοι φόροι, ο ΣΥΡΙΖΑ μετά βίας θα έπιανε το 15%".

Στην κουβέντα παρεμβαίνει ένας σπουδαστής, που λέει με ειλικρίνεια πως "το πολιτικό σύστημά μας δεν σου επιτρέπει να ψηφίσεις το καλύτερο κόμμα, αλλά το λιγότερο κακό. Θα ψηφίσω Νέα Δημοκρατία, αν και δεν με έχει πείσει σε κάποια σημεία. Ωστόσο, είναι καλύτερη από τον ΣΥΡΙΖΑ"».

Πηγή 

Δραματική δήλωση Τσακαλώτου: Μπορεί να μην καταφέρουμε κάτι με το χρέος

«Η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους είναι το κλειδί για το μέλλον της οικονομίας», δήλωσε στο αμερικανικό MarketWatch o πρώην υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος. 

Εκτιμά ωστόσο ότι ορισμένοι «εχθρικοί πιστωτές» ενδεχομένως εμποδίσουν την επαναδιαπραγμάτευση. Με την έννοια ότι θα δυσχεράνουν ιδιαίτερα την πρώτη αξιολόγηση στα πλαίσια του νέου προγράμματος, με αποτέλεσμα να καταστεί πρακτικά αδύνατη η συζήτηση για το χρέος.

«Αυτό με ανησυχεί και θα ήταν κακόπιστο», πρόσθεσε. Μία από τις μεγαλύτερες νίκες της απελθούσας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, σημείωσε ο κύριος Τσακαλώτος, είναι ότι οι δανειστές δεσμεύθηκαν να εκκινήσουν τις συζητήσεις για την επαναδιαπράγματευση του χρέους μετά την αξιολόγηση των ελληνικών μεταρρυθμίσεων, η οποία έχει προγραμματισθεί να ξεκινήσει τον Οκτώβριο.

«Ήταν σχιζοφρένεια αυτό που συνέβαινε συχνά κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων», τόνισε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών συνέκρινε τις προηγούμενες υποσχέσεις περί επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους με τις υποσχέσεις που δίνει ένας πατέρας στα παιδιά του όταν εκείνα του ζητούν «πάρε μας στο Λονδίνο» και ο ίδιος απαντά «ναι, κάποια στιγμή», αναφέρει χαρακτηριστικά το Marketwatch.

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος επανέλαβε ότι η ελληνική κυβέρνηση αντιμετώπισε μία «άδικη» συμπεριφορά κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές, συμπεριλαμβανομένης ιδίως της περιόδου υπουργίας του Γιάνη Βαρουφάκη.

«Υπήρχαν καταφανώς πολιτικές δυνάμεις που ήθελαν την αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ. Οχι για οικονομικούς λόγους, αλλά επειδή θεωρούσαν ότι η επιτυχία μίας αριστερής κυβέρνησης θα ήταν επικίνδυνο προηγούμενο», δήλωσε. 

«Ήταν σχιζοφρένεια αυτό που συνέβαινε συχνά κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων», πρόσθεσε ο πρώην υπουργός Οικονομικών. Και συνέχισε: «Οι ίδιοι άνθρωποι που έλεγαν “μόνον εσείς μπορείτε να χειριστείτε τα θέματα της φοροδιαφυγής, των πελατειακών σχέσεων και της διαφθοράς γιατί δεν εμπιστευόμαστε την παλιά πολιτική ελίτ” ήταν οι ίδιοι που έλεγαν ότι “αν τα χειριστείτε εσείς, οι φίλοι μας στην Ισπανία, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία θα αναστατωθούν ιδιαιτέρως διότι θα φαίνεται σαν να υποστηρίζουμε την αντιπολίτευση στις χώρες τους”».

«Η συμφωνία έπρεπε να επιτευχθεί γιατί δεν είχαμε επιλογή. Διαπραγματευόμασταν με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα»

Απαντώντας στην παρατήρηση του δημοσιογράφου ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης εξευτέλισε τη συμφωνία που υπέγραψε εκείνος, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος δήλωσε ότι η συμφωνία υπεγράφη από ανάγκη: «Η άποψή μας είναι ότι η συμφωνία έπρεπε να επιτευχθεί γιατί δεν είχαμε επιλογή. Διαπραγματευόμασταν με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα», είπε χαρακτηριστικά για να υπογραμμίσει ωστόσο: «Αλλά η συμφωνία μπορεί να δουλέψει [...] Είτε εμείς πετύχουμε είτε όχι, ελπίζω ότι η νεότερη γενιά, μια μελλοντική γενιά, θα πει ότι “εκείνη η κυβέρνηση όντως προσπάθησε να το πετύχει”».

Αναφορικά με το δημοψήφισμα, για το οποίο τα μέλη που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούν την απελθούσα κυβέρνηση Τσίπρα για τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε το «όχι» ώστε να υπογράψει τελικά μια συμφωνία σχεδόν πανομοιότυπη με τις προηγούμενες, την οποία ο λαός είχε καταψηφίσει, αναφέρει το άρθρο, ο κύριος Τσακαλώτος τοποθετήθηκε ως εξής: «Υπάρχει πάντα κάτι το χειριστικό σε ένα δημοψήφισμα, γιατί είναι μία απλή ερώτηση του τύπου "ναι" ή "όχι" και μπορούν πολλοί να ψηφίσουν το ίδιο αλλά για διαφορετικούς λόγους».

Διευκρίνισε δε ότι «οι άνθρωποι που ψήφισαν “όχι” το έπραξαν για διάφορες αιτίες – από το να εκφράσουν τη γνώμη τους για μία κακή συμφωνία έως λόγω του ότι ένιωσαν εξαπατημένοι. Ορισμένοι ήθελαν να βγούμε από το ευρώ, αλλά όχι η πλειοψηφία».

Και κατέληξε: «Ο ψηφοφόρος του "όχι" δεν έχει μία και μόνη ταυτότητα». 

Πηγή 

Νέα στοιχεία για την εταιρεία ΔΙΑΤΜΗΣΗ ..του Αλέκου Φλαμπουράρη.!

Το μετοχολόγιο της εταιρείας ΔΙΑΤΜΗΣΗ του Αλέκου Φλαμπουράρη αποκαλύπτει σήμερα το iefimerida.gr.

Οπως προκύπτει από τα σχετικά έγγραφα, ο πρώην υπουργός Επικρατείας και «πολιτικός μέντορας» του Αλέξη Τσίπρα ήταν μέτοχος σε ποσοστό 50,01% (650.130 μετοχές) όταν η εταιρεία κατέθεσε τον φάκελο στην Περιφέρεια Πελοποννήσου για να πάρει το έργο. 

Δείτε σε μορφή pdf το μετοχολόγιο της εταιρείας

Μόλις η υπόθεση με την ανάθεση του έργου, προϋπολογισμού 3,9 εκατ. ευρώ, είδε το φως της δημοσιότητας, ο ίδιος ο κ. Φλαμπουράρης με δηλώσεις του στα μέσα ενημέρωσης είπε ότι μεταβίβασε τις μετοχές του στον διευθύνοντα σύμβουλο και πρόεδρο της εταιρείας Γιάννη Κοτταρίδη.

Συγκεκριμένα, δήλωσε στον Βήμα FM: «Λίγο πριν ή μόλις μου ανακοινώθηκε ότι θα γίνω υπουργός μεταβίβασα τις μετοχές μου στον υπάρχοντα διευθύνοντα σύμβουλο και πρόεδρο. Στον Γιάννη Κοτταρίδη. Στην εταιρεία αυτή, που την είχα φτιάξει εγώ, είμαστε τρεις συνεταίροι. Στον ένα από αυτούς τους συνεταίρους μου μεταβιβάστηκαν οι μετοχές».

Πρόσθεσε δε ότι «αυτός (σ.σ.: ο κ. Κοτταρίδης) ήταν διατεθειμένος να τις αγοράσει, τις αγόρασε, θα τις πληρώνει με δόσεις, δεν είναι και εύκολο». Υποστήριξε ακόμη ότι δεν υπάρχει «κανένα ηθικό θέμα». «Τη δουλειά που έχει πάρει την έχει πάρει το 2014. Βρύση ψεμάτων είναι το δημοσίευμα. Ότι μέσα σε τέσσερις μήνες πήρε τα λεφτά. Η εταιρεία δεν έχει πάρει καμία δραχμή, κανένα ευρώ τώρα, ενώ δικαιούνταν να πάρει το 10% της προκαταβολής και της το κόψανε. Δεν της δίνουν παράταση και της λένε "σε δυο μήνες να τελειώσεις". Αν πάντως στο Βραχάτι το έργο κοντεύει να τελειώσει, από ό,τι λέει το χαρτί, και μου το έστειλε και εμένα, δεν έχουν πάρει ούτε ένα ευρώ».

Χθες, σε άλλη συνέντευξή του (στον 9,84) είχε τονίσει ότι δεν απαγορεύεται να έχει μετοχές κάποιος που είναι υπουργός. «Η πρώην εταιρεία μου πήρε το έργο με διαγωνισμό, ο οποίος έγινε πριν από ενάμιση χρόνο. Κάθε Έλληνας μπορεί να έχει μετοχές σε διάφορες εταιρείες. Δεν απαγορεύεται να έχει μετοχές σε εταιρείες ούτε ο υπουργός. Εγώ έχω αποχωρήσει από την εταιρεία, έκλεισα το επάγγελμα μόλις έγινα υπουργός, παρέδωσα το πτυχίο μου, το εργολαβικό πτυχίο, και υπέβαλα τα χαρτιά μου για σύνταξη», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Φλαμπουράρης. 

Ωστόσο, σήμερα, μιλώντας στον ΣΚΑΪ, είπε ότι «δεν είμαι μέτοχος στην εταιρεία και έχω μεταβιβάσει τις μετοχές μου. Δεν είμαι τίποτα, είμαι ένας κοινός θνητός».

Σκιές: Ο κ. Φλαμπουράρης άλλαξε σήμερα το πρωί το μετοχολόγιο

Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύει το protothema, ο λογιστής του Αλέκου Φλαμπουράρη έσπευσε σήμερα το πρωί στην αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου Οικονομίας για να καταθέσει νέο, αναθεωρημένο πρακτικό γενικής συνέλευσης, αλλάζοντας το προηγούμενο με ημερομηνία 30 Ιουνίου 2015.

Ουσιαστικά, επιχειρήθηκε να καλυφθούν τα ίχνη του κ. Φλαμπουράρη και να παρουσιαστεί αναδρομικά μια νέα μετοχική και διοικητική εικόνα στην εταιρεία που έχει δοσοληψίες με το Δημόσιο, ώστε να απαλλαγεί από τις κατηγορίες ο πρώην υπουργός.

 

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με αδιάψευστες πληροφορίες, έως και σήμερα το πρωί ο κ. Φλαμπουράρης εξακολουθούσε να είναι μέτοχος της ΔΙΑΤΜΗΣΗ ΑΤΕ με ποσοστό 50,01% και πάνω από 650.000 μετοχές. Αυτό το έγγραφο κατατέθηκε από την κατασκευαστική εταιρεία στην Περιφέρεια Πελοποννήσου όταν υπέγραψε την ανάληψη της επίμαχης εργολαβίας, προϋπολογισμού 3,9 εκατ. ευρώ.

Μπορεί λοιπόν στις 4 Φεβρουαρίου 2015 ο τέως υπουργός να αποχώρησε από τη διοίκηση της εταιρείας, όμως κανονικά παρέμενε βασικός μέτοχος μέχρι και σήμερα το πρωί, οπότε και επιχειρήθηκε παρέμβαση.

Τι απάντησε σήμερα ο κ. Φλαμπουράρης

«Βρύση ψεμάτων» χαρακτηρίζει ο Αλέκος Φλαμπουράρης το δημοσίευμα που αναφέρεται στο θέμα της σύμβασης με το Δημόσιο που υπέγραψε κατασκευαστική εταιρεία στην οποία ήταν μέτοχος ο πρώην υπουργός.

«Δεν τίθεται κανένα ηθικό θέμα», λέει σε συνέντευξή του στον Βήμα FM 99,5, τονίζοντας ότι μόλις του ανακοινώθηκε η υπουργοποίησή του μεταβίβασε τις μετοχές του στον υπάρχοντα διευθύνοντα σύμβουλο και πρόεδρο.

Μιλώντας νωρίτερα στο Mega, έκανε λόγο για προσπάθεια σπίλωσης τόσο του ίδιου όσο και του ΣΥΡΙΖΑ.

«Εγώ νομίζω ότι υπάρχει προσπάθεια σπίλωσής μου και -εμμέσως- του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή 50 χρόνια στην Αριστερά ανιδιοτελώς, όπως γνωρίζουν όλοι, 40 χρόνια στο επάγγελμα, χωρίς να υπάρχει το παραμικρό και βγαίνει το "Πρώτο Θέμα" με στοιχεία του 2011 και 2012 και προσπαθεί να αποδείξει ότι εγώ είμαι μέτοχος στην εταιρεία Διάτμηση, που ήμουν μέτοχος το 2012 και το 2013 και το 2014, γιατί ήταν η δουλειά μου, από αυτή ζούσα. Εγώ την είχα ιδρύσει το 2002», είπε στο Mega.

Και συνέχισε παραθέτοντας τις περαιτέρω κινήσεις του: «Όταν τη Δευτέρα 26 του Γενάρη μού ανακοινώθηκε ότι υπουργοποιούμαι σήμερα ή αύριο, εγώ έτρεξα αμέσως και έκανα τις εξής ενέργειες: Έδωσα εντολή να φύγω από το ΔΣ της εταιρείας, να πάει να κατατεθεί το πτυχίο ΜΕΚ (είναι το πτυχίο του εργολάβου στο ΥΠΕΧΩΔΕ), τρίτον μεταβίβασα το μετοχολόγιο, έκλεισα το επάγγελμα του ιδιώτη μηχανικού, τακτοποίησα εκκρεμότητες με ΙΚΑ, ΤΣΜΕΔΕ και υπέβαλα τα χαρτιά μου για τη συνταξιοδότησή μου».

Υποστήριξε, μάλιστα, ότι η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» δεν τον πήρε τηλέφωνο για να εξηγήσει ο ίδιος τι ακριβώς έχει γίνει.

Σχετικά με το εάν ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ στην Α' Αθήνας επηρέαζε θετικά λόγω της υπουργικής του ιδιότητας την εταιρεία, απάντησε ότι σε έγγραφο της εταιρείας που εστάλη, για διαφύλαξη του κύρους της, «αποδεικνύεται ότι όχι μόνο αν ήμουν εγώ μέτοχος δεν μπορούσα να επηρεάσω, αλλά επηρέασα και αρνητικά, διότι ενώ δικαιούνται με βάση το νόμο να πάρουν 10% προκαταβολή, κάνανε την αίτηση και δεν πήραν τίποτα».

Πηγή 

Ο Μεϊμαράκης επαναφέρει τη θεωρία των δύο άκρων, συμψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσή Αυγή

Μιλώντας στο Mega το βράδυ της Τρίτης, ο πρόεδρος της ΝΔ ουσιαστικά εξίσωσε τον ΣΥΡΙΖΑ με τη Χρυσή Αυγή, σχολιάζοντας πως και τα δύο κόμματα αύξησαν τα ποσοστά τους εν μέσω κρίσης λόγω των έκτακτων συνθηκών και όταν η χώρα επιστρέψει στην κανονικότητα θα επιστρέψουν στα «κανονικά» τους ποσοστά.

«Σκεφτείτε σε τι απόγνωση έφτασαν οι πολίτες, να ψηφίσουν αυτό το μόρφωμα που λέγεται Χρυσή Αυγή και στον ΣΥΡΙΖΑ να δώσουν τέτοιο μεγάλο ποσοστό», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Κατά τ’ άλλα, βέβαια, ο «συναινετικός» Βαγγέλης Μεϊμαράκης θέλει να συγκυβερνήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ…

Πηγή

Τι θέλουν οι Γερμανοί…

Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου

Οι εκλογές είναι απλή αριθμητική λένε οι αριθμολάγνοι…

Δεν έχουν πολύ άδικο, εάν λειτουγήσουν και υπερισχύσουν οι συνθήκες τις οποίες διαμορφώνουν τα εργαστήρια και τα think tank εξωτερικού…

Το βαθύ γερμανικό κατεστημένο δεν συγχωρεί στον Τρίπρα τη ρωγμή που άνοιξε στην Ευρώπη με τη στάση του…

Οι βλαβερές για την ηγενονία της Γερμανίας, συνέπειες της πολιτικής Τσίπρα, αποτυπώνονται- παρά την ήττα- καθημερινά με όλους τους όρους και σε όλα τα πεδία …

Η εκτίναξη του Τζέρεμι Κόρμπιν στην ηγεσία του βρετανικού Εργατικού Κόμματος , μπορεί στην Ελλάδα να πέρασε απαρατήρητη για ευνόήτους λόγους, από τα συστημικά ΜΜΕ, αλλά στο γερμανικό κατεστημένο προκάλεσε πανικό. Αρκεί μια ματιά στα ΜΜΕ της Γερμανίας για να καταλάβει κανείς την ανησυχία…

Ριζοσπάστης και σκληρός πολέμιος της λιτότητας, ο βρετανός Τσίπρας, όπως έχει κατοχυρωθεί από τους ξένους αναλυτές, είναι ένας ακόμη δυνατός κρίκος στην αλυσίδα των συνθηκών ανατροπής των συχετισμών οι οποίοι επικρατούν στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια …

Με το φόβο της Πορτογαλίας στις αρχές Οκτωβρίου, της Ισπανίας το Νοέμβριο και της Ιρλανδίας το Μάρτιο, η δυναμική «αντίστασης» του Νότου, απειλεί να τινάξει στον αέρα τη νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική που επέβαλε η Γερμανία στην Ευρώπη…

Ο ελληνικός λαός και ο Τσίπρας έδωσαν πρώτοι το μεγάλο σήμα γι αυτό και πρέπει να τιμωρηθούν πρός παραδειγματισμό των άλλων …

Το σύστημα Σόϊμπλε παρότι πέτυχε δια του εκβιασμού να αναχαιτίσει αυτό το ιστορικό ρεύμα, επεξεργάζεται τώρα το τελικό στάδιο με στρατηγικό στόχο την ανατροπή Τσίπρα και την δια παντός απομακρυνσή του απο το πολιτικό γίγνεσθαι…

Τί προσδοκούν οι γερμανοί;

Κατ΄ αρχάς τον πολυπόθητο Μεγάλο Συνασπισμό, με συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, ενδεχόμενο όμως που απορρίπτει κατηγορηματικά η Κουμουνδούρου.

Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτο κόμμα, αλλά όχι αυτοδύναμο και οι ΑΝΕΛ δεν έχουν κατορθώσει να μπούν στη Βουλή, θα υποχρεωθεί- λένε – να συγκυβερνήσει εκ των πραγμάτων με ΠΟΤΑΜΙ και ΠΑΣΟΚ , αφού έχει αποκλείσει τη Ν.Δ. Για την περίπτωση αυτή ετοιμάζονται ήδη εφεδρικές κινήσεις με νέου τύπου «αποστασίες». Για παράδειγμα κάποιοι απο το ΠΟΤΑΜΙ να αποσκιρτήσουν διαμαρτυρόμενοι για τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, ή το αντίστροφο…

Τι γίνεται σε μια τέτοια περίπτωση; Καθίσταται αδύνατη η συγκρότηση κυβέρνησης, και ως εκ τούτου υποχρεωτική η συμμετοχή της Ν.Δ. Εαν συμβεί αυτό, ο Τσίπρας δεν θα δεχτεί να είναι πρωθυπουργός, ούτε όμως και ο Μειμαράκης, καθώς δεν έχει συμβεί ποτέ να γίνει πρωθυπουργός ο αρχηγός του δεύτερου κόμματος. Επιστρατεύεται επομένως ο πρώτος «πρόθυμος» είτε από τη μία μεγάλη παράταξη είτε από την άλλη, με «ειδικό σκοπό» να τρέξει χωρίς παράλληλα προγράμματα το μνημόνιο για το επόμενο εξάμηνο , μέχρις ότου ολοκληρωθεί δηλαδή ο κύκλος των εκλογικών αναμετρήσεων στις χώρες του «επίφοβου» Νότου…

Αυτή την αρχιτεκτονική επεξεργάζονται οι γερμανοί και υπηρετούν με κάθε τρόπο, οι αριθμολάγνοι φίλοι τους …

Αν τους βγει, η Ελλάδα θα μπεί οριστικά στο κεφάλαιο της Ιστορίας για τη μεγάλη ευκαιρία που βυθίστηκε στα ρηχά της πιο ύπουλης Ανοιξης…

Το ντιμπέιτ που δικαίωσε τον Τσίπρα και… κόντυνε τον Μεϊμαράκη

γράφει η Νικόλ Λειβαδάρη

Eάν τα δύο στοιχήματα του χθεσινοβραδινού ντιμπέιτ κορυφής ήταν ποιος μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα το τρίτο Μνημόνιο και ποιος είναι «καταλληλότερος» πρωθυπουργός, τότε μάλλον ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχασε το πρώτο και, σίγουρα, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δεν κέρδισε το δεύτερο. 

Tο εάν, δε, το αποτέλεσμα αυτό θα αποτυπωθεί και στις κάλπες της Κυριακής εξαρτάται πλέον - άνευ θεματικού και μοιραίου λάθους - από το εύρος της συσπείρωσης του ΣΥΡΙΖΑ και από το ύψος της αποχής (και σίγουρα όχι από το ύψος των… δύο υποψηφίων πρωθυπουργών).

Έως τότε, η προεκλογική ιστορία γράφει στο ενεργητικό της έναν πολιτικό διάλογο κορυφής σαφώς πιο ζωντανό και, σε ορισμένα σημεία του, πιο μεστό και ουσιαστικό απ’ ό,τι την περασμένη Τετάρτη, με έναν ώριμο Αλέξη Τσίπρα και έναν πολιτικά αγχωμένο Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Ο Αλέξης Τσίπρας πόνταρε στον ηγετικό ρεαλισμό και δικαιώθηκε. Ανάμεσα στις χαμένες μάχες του χθες και τις δύσκολες του αύριο επέλεξε την οδό των εφικτών και ήπιων προσδοκιών, κέρδισε την – ούτως ή άλλως προνομιακή για εκείνον – αναμέτρηση στο πεδίο της διαπλοκής και της διαφθοράς, αντιπαρήλθε πλήρως το σοκ της διάσπασης κι έστειλε την «αριστερή μελαγχολία» στο… Νομισματοκοπείο και ακύρωσε, πιο καθαρά από ποτέ, το επιχείρημα της ΝΔ ότι η νίκη ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή φέρνει χάος, ακυβερνησία και νέες κάλπες: Δεσμεύτηκε για «ευρείες συναινέσεις» εάν χρειαστεί – «θα υπάρξει κυβέρνηση», είπε, αλλά «όχι παρά φύσει κυβέρνηση» κλείνοντας οριστικά, από τη δική του πλευρά τουλάχιστον, το σενάριο του μεγάλου συνασπισμού με τη ΝΔ.

Στις δύσκολες – αλλά αναμενόμενες – στιγμές του ήταν καλά προετοιμασμένος: Δεν ακολούθησε τον αντίπαλό του στην αγωνία της ατάκας, ξεπέρασε με ψυχραιμία τον τίτλο «νεομνημονιακός» που του απένειμε επανειλημμένα ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης και δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει και εκείνος, για πρώτη φορά, τον όρο Μνημόνιο, χαρακτηρίζοντάς το προϊόν συμβιβασμού.

Στο απέναντι πόντιουμ (σε απόσταση ακριβώς ενάμισι μέτρου), ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης έδειξε να έχει το άγχος του rookie πριν καν μπει στο πλατό. Δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό του «λαϊκού» διακινδυνεύοντας το λαϊκίστικο, ανάλωσε πολύ χρόνο σε ευφυολογήματα, είτε απολογούμενος για τον «αυτοφωράκια» είτε εφευρίσκοντας τον «ωρομίσθιο (Τσίπρα)» και αγνόησε ουσιαστικές ερωτήσεις. Εκτέθηκε στην ερώτηση για το μεταναστευτικό μνημονεύοντας μεν την «κυρία Τασία» αλλά αποφεύγοντας να απαντήσει εάν εξετάζει μονομερή κατάργηση της Σένγκεν και κλείσιμο των συνόρων στα πρότυπα της Γερμανίας, δεν αποδοκίμασε ποτέ τις θέσεις κατά της Ελλάδας που είχε πάρει στην ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση ο ομοϊδεάτης του επικεφαλής του ΕΛΚ Μάνφρεντ Βέμπερ, όπως δεν απάντησε ποτέ και εάν «σκοπεύει να φορολογήσει, επιτέλους, τους ζάμπλουτους».

Σκόνταψε και δεν κατάφερε να ξεπεράσει το ηθικό μειονέκτημα – έστω κι εάν δεν βαρύνει τον ίδιο – της λίστας Λαγκάρντ και του περίφημου συμβούλου Παπασταύρου και αδίκησε τον εαυτό του εγκαλώντας τον σκηνοθέτη ότι με τα τηλεοπτικά «παράθυρα» που χρησιμοποιούσε... κόνταινε τον ίδιο και ψήλωνε τον Τσίπρα. Το ατόπημα επαναλήφθηκε και στις on camera δηλώσεις του μετά το τέλος του ντιμπέιτ, μετατοπίζοντας την προτεραιότητά του από την πολιτική στην παραπολιτική. Σα να μη γνώριζε ότι τα ηγετικά ύψη, παγίως και ιστορικά, ουδέποτε τα διαμόρφωσαν οι κάμερες ακόμη κι εάν το επεδίωξαν…