Η μεγάλη αναδιανομή της ακίνητης περιουσίας (1941 - 1944) αντίστοιχη της σημερινής

Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα.

75 χρόνια μετά τη μεγαλύτερη αναδιανομή γης, ακίνητων και εισοδημάτων, από την κατοχή του 1941, η ιστορία επαναλαμβάνεται με τους ίδιους πρωταγωνιστές. Φτωχούς και άνεργους, καταχρεωμένους από τη συνεχή φοροληστεία και τα χαράτσια από τη μία και μαυραγορίτες, τοκογλύφους, τραπεζίτες και το κράτος από την άλλη, στην υπηρεσία των δεύτερων, όπως και τότε, να πρωτοστατούν στη δεύτερη μεγαλύτερη απόπειρα βίαιης αναδιανομής του κόπου και του ιδρώτα εκατοντάδων χιλιάδων εργαζόμενων των δύο τελευταίων γενεών και με σχεδιασμούς που ξεπερνούν τους σημερινούς χρεοφειλέτες στις τράπεζες και το κράτος που χρησιμοποιούνται ως εμπροσθοφυλακή των σχεδιασμών που στοχεύουν στο σύνολο της λαϊκής ιδιοκτησίας που προορίζεται να αποτελέσει τη μεγάλη πηγή κερδοφορίας του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Οι μαυραγορίτες, χίτες και ταγματασφαλίτες της κατοχής, τοκογλύφοι, συνεργάτες των Γερμανών αναδείχτηκαν στη πλειοψηφία τους σε μεγαλονυκοκυραίους, εισοδηματίες , νομοταγείς πολίτες αφού πλούτισαν πατώντας πάνω στα συντρίμμια της ζωής εκατομμυρίων Ελλήνων συμπολιτών. Αυτοί αποτέλεσαν την μεσοαστική και αστική τάξη. Τροφοδότησαν με τους γόνους και τους απογόνους τους το σάπιο σημερινό αστικοκοινοβουλευτικό πολίτευμα, αφού πρώτα φρόντισαν να εκτελέσουν, φυλακίσουν, εξορίσουν, εξανδραποδίσουν με κάθε τρόπο και μέσο τον εχθρό λαό που πολέμησε στα βουνά τους κατακτητές. Σήμερα επιχειρούν εκ νέου ένα απίστευτο ρεσάλτο, μαζί με το μεγάλο κεφάλαιο και τη διεθνή τάξη των τοκογλύφων, που αποκαλούνται αγορές και επενδυτές, με στόχο ένα νέο, άκοπο πλουτισμό, που μπορεί να εδραιώσει τη κυριαρχία και τα κέρδη τους και τα επόμενα χρόνια, επιχειρώντας με τη νέα κατοχή, την ισοπέδωση κοινωνικών κεκτημένων και δικαιωμάτων που επιδιώκουν, να επιβάλλουν το ξεπέρασμα της κρίσης του συστήματος και του χρήματος πατώντας πάνω σε χιλιάδες κατεστραμμένες ζωές και πτώματα, όπως και τότε …

Τι έγινε πραγματικά εκείνο το βαρύ χειμώνα του 1941 στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στα μεσαία και μεγάλα αστικά κέντρα;

«Βιομήχανοι που έκαναν χρυσές δουλειές χάρη στις παραγγελίες της Βέρμαχτ ή την παραγωγή ειδών πρώτης ανάγκης, υπεργολάβοι δημοσίων έργων που άνοιγαν δρόμους κι έφτιαχναν λιμάνια ή αεροδρόμια για λογαριασμό του στρατού κατοχής, μικροί και μεγάλοι μαυραγορίτες, «διαμεσολαβητές» κάθε λογής που έσωζαν (ή «προσπαθούσαν να σώσουν») ζωές με αντάλλαγμα χρυσές λίρες – όλοι αυτοί αποτέλεσαν τους κερδισμένους των ημερών, τη σπονδυλική στήλη της εθνικοφροσύνης και τη μαγιά του «αναπτυξιακού θαύματος» των επόμενων δεκαετιών.

Η πλειοψηφία των ωφελημένων από την Κατοχή ανήκε ωστόσο στην κατηγορία των «νοικοκυραίων», των ανθρώπων που είδαν τη «ρευστότητα» της περιόδου απλώς σα μια καλή ευκαιρία να εξασφαλίσουν το μέλλον των παιδιών και των επιχειρήσεών τους. Και, σαν καλοί νοικουραίοι, φρόντισαν να επενδύσουν στην πιο σταθερή (αλλά συγκυριακά υποτιμημένη) «αξία». Αγοράζοντας -αντί πινακίου φακής- κάθε λογής ακίνητα, από οικόπεδα κι αγροτεμάχια μέχρι σπίτια κι ολόκληρες πολυκατοικίες.

Στην κατοχή άλλαξαν χέρια 350.000 περίπου ακίνητα. Το ένα τρίτο απ’ αυτά ήταν «αστικά» (σπίτια και οικόπεδα), τα δυο τρίτα «αγροτικά» (δηλαδή χωράφια, συχνά στην περίμετρο των αστικών κέντρων, συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου μέρους των σημερινών πολεοδομικών συγκροτημάτων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης), ενώ πουλήθηκαν και 1.000 περίπου «βιομηχανικά» ακίνητα, ως επί το πλείστον βιοτεχνίες.» Στοιχεία από την εξαιρετική δουλειά των συντακτών του ΙΟΥ. (Δείτε όλη την ανάρτηση ΕΔΩ)

Μετά τη κατοχή αναπτύχθηκε ένα μεγάλο κίνημα για την επιστροφή των ακινήτων που αποκτήθηκαν με εκβιασμούς και δόλια μέσα. Δεν είχε τύχη.

Ο αναγκαστικός νόμος «περι των επι κατοχής συναφθεισών ακινήτων» δεν είχε αποτελέσματα αφού η κυβέρνηση συνεργασίας Τσαλδάρη , Βενιζέλου Κανελλόπουλου με πρωθυπουργό τον τραπεζίτη Αλέξανδρο Διομήδη φρόντισε να νομιμοποιήσει την αναδιανομή ως τετελεσμένο γεγονός. Εκτός από μερικά καλύβια στην κυριολεξία φτωχών ανθρώπων που επιστράφηκαν αφού δεν είχαν καμία αξία για τους «μαυραγορίτες επενδυτές» οι υπόλοιπες ιδιοκτησίες τέθηκαν βάσει του νόμου σε μια ιδιότυπη διαπραγμάτευση μεταξύ «αγοραστών» και «πωλητών» προκειμένου να διευθετηθεί η «εκκρεμότητα» και αποδόθηκαν τελικά στους πρώτους με τη μέθοδο της φορολογίας.

Οι μετα-κατακτητές αποτέλεσαν το μετακατοχικό Ελληνικό κράτος και όριζαν με φωτιά και τσεκούρι τις τύχες της γενιάς που κατέστρεψε ο πόλεμος. Ερήμωσαν την ύπαιθρο που αποτελούσε εστία αντίστασης γιατί εκεί οι μνήμες της Ελεύθερης Ελλάδας ήταν ζωντανές, γέμισαν τα ξερονήσια και τις φυλακές με τους αγωνιστές που έχασαν το κοινωνικό πόλεμο, οδήγησαν στα εργασιακά κάτεργα των μεγαλουπόλεων εκατοντάδες χιλιάδες, γέμισαν με τσιμέντα τις πόλεις, έσπρωξαν τους εργαζόμενους στο δανεισμό, τους υποχρέωσαν να αποδεχτούν μια άγρια τοκογλυφία, χύθηκαν ποτάμια ιδρώτα για να αποκτηθεί ένα κεραμίδι … Δούλεψαν και βασανίστηκαν τόσοι πολύ για τόσους λίγους …

Η νέα κατοχή ήρθε χωρίς πόλεμο. Ισοπεδώνει κατακτήσεις και κεκτημένα. Επιχειρεί να αποστερήσει από κάθε ιδιοκτησία τους εργαζόμενους μετατρέποντας τους σε σκλάβους. Η νέα αναδιανομή της ακίνητης περιουσίας είναι μεγαλύτερη από εκείνη της κατοχής του 1941-44. Δυστυχώς τη νέα αναδιανομή υπογράφει μια κυβέρνηση με αριστερό προσωπείο που καπηλεύτηκε τα πάντα.

Δείτε και αναφορά στο κίνημα για τα ακίνητα που άλλαξαν χέρια στη κατοχή στη «Μηχανή του χρόνου» εδώ.

Πηγή

Και μετά τη διαπλοκή, τι;

Του Γιάννη Παντελάκη

Όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία αδειοδότησης των ιδιωτικών καναλιών, η κυβέρνηση θα έχει ένα επιπλέον πρόβλημα. Πως θ' αντικαταστήσει τον εχθρό που με μια λέξη ονομάζεται διαπλοκή. Θα πρέπει ν' αναζητήσει έναν νέο στόχο τον οποίο θα πυροβολεί κάθε φορά που θα έχει ανάγκη για αποπροσανατολισμό. Η διαπλοκή φυσικά θα εξακολουθήσει να υπάρχει, αλλά όχι ως μηχανισμός κυβερνητικού αντιπερισπασμού, θα έχει εξαντλήσει τον ρόλο της ως τέτοιου. Η κυβέρνηση, θα πρέπει αναζητήσει έναν νέο εχθρό.

Χθες, ο υπουργός Ν. Παππάς, επανέλαβε πως με την αδειοδότηση για τα ιδιωτικά κανάλια, σπάει ο ομφάλιος λώρος πολιτικής εξουσίας-ΜΜΕ. Ο υπουργός δεν λέει την αλήθεια. Και το γνωρίζει. Απλά πιστεύει πως η συγκεκριμένη στοχοποίηση μπορεί ακόμα να λειτουργεί αποπροσανατολιστικά για τα σκληρά μέτρα που παίρνει η κυβέρνησή του. Αυτό που δεν έχει αντιληφθεί είναι πως ελάχιστα ενδιαφέρει πια τον σκληρά φορολογούμενο ή τον συνταξιούχο που δέχεται νέες περικοπές, αν τις νέες άδειες θα τις πάρει ο χ ή ο ψ οικονομικά ισχυρός επιχειρηματίας.

Ήδη στα παρασκήνια, βρίσκεται σε εξέλιξη μια μάχη μεταξύ εκείνων που θα διεκδικήσουν τις νέες άδειες. Όλα τα ονόματα ανήκουν σε νυν μετόχους καναλιών ή σε μερικούς νέους παίκτες. Οι προθέσεις τους, δεν είναι κατά βάση προθέσεις επιχειρηματιών που προσδοκούν στο κέρδος. Η αγορά δεν τους επιτρέπει να πιστεύουν πως σ αυτή την χρονική περίοδο τουλάχιστον, υπάρχουν τέτοια περιθώρια. Οι προθέσεις συνδέονται με την νομή εξουσίας και την διάθεση προώθησης μέσα από τα κανάλια διαφορετικών συμφερόντων. Αυτές που ήταν πάντα δηλαδή. Και όχι μόνο στη χώρα μας.

Όταν στηθεί το νέο σκηνικό και δοθούν οι άδειες, η μοναδική διαφορά συγκριτικά με την σημερινή κατάσταση θα αφορά στην καταβολή ενός μικρού ποσού για την χρησιμοποίηση των συχνοτήτων. Τίποτα άλλο δεν θα έχει αλλάξει, απλά οι νέοι (και παλιοί) καναλάρχες θα αποκτήσουν μια νέα σχέση με τη σημερινή εξουσία. Αυτός άλλωστε ήταν και ο στόχος της σημερινής εξουσίας από την αρχή. Μια νέα σχέση που θα βασίζεται σε πιο ...φιλικές προθέσεις, ικανές να βοηθήσουν και τις δυο πλευρές.

Ο κ. Παππάς που δηλώνει πολέμιος της διαπλοκής, φρόντισε ώστε η διαδικασία για τις νέες άδειες να πραγματοποιηθεί από τον ίδιο. Και όχι από κάποια αδιάβλητη και ανεξάρτητη αρχή. Το υπουργείο του, διοργανώνει έναν διαγωνισμό ο οποίος μάλιστα έχει πολλές εμφανείς αδυναμίες. Ούτε καν ο ακριβής αριθμός των αδειών που θα δοθούν δεν έχει καθοριστεί. Ήταν τέσσερις, αλλά μπορεί να είναι και πέντε. Μπορεί και περισσότερες. Ο κ. Παππάς θα το αποφασίσει.

Στην νέα τάξη πραγμάτων στο τηλεοπτικό τοπίο, κάποιοι ισχυροί επιχειρηματίες (γιατί μόνο αυτοί έχουν την οικονομική δυνατότητα), θα έχουν τα νέα κανάλια. Η αλήθεια είναι, πως αυτό συμβαίνει και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Τα ισχυρά Μέσα, ανήκουν κυρίως σε οικονομικά ισχυρούς ανθρώπους. Υπάρχει ωστόσο μια θεμελιώδης διαφορά. Στην υπόλοιπη Ευρώπη (με εξαιρέσεις όπως η Πολωνία κλπ), για την λειτουργία των σταθμών σημαντικό ρόλο παίζουν πραγματικά ανεξάρτητα όργανα που επιβλέπουν και τους όρους της παρεχόμενης πληροφόρησης και της σύνθεσης της μετοχικής διαδικασίας.

Η σημερινή κυβέρνηση, ουσιαστικά δεν ήθελε ποτέ να αντιμετωπίσει την διαπλοκή. Οι αποκαλύψεις για προεκλογικές συναντήσεις Τσίπρα με ισχυρούς Μιντιάρχες, επιβεβαίωσαν πως το ζητούμενο από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η αναζήτηση συμμαχιών. Με κάποιους οι συμμαχίες πέτυχαν, με κάποιους όχι. Ωστόσο κοινή συνισταμένη των επιδιώξεων ήταν μια: η στοχοποίηση ήδη απαξιωμένων και μικρής επιρροής καναλιών, ως μέθοδος αποπροσανατολισμού. Και αυτή όμως, έχει μια ημερομηνία λήξης. Μετά, θα πρέπει ν αναζητήσουν τον νέο ...εχθρό !

Επιβάτες τρίτης θέσεως...

γράφει η Ιωάννα Ζαχαροπούλου

Η φωνή του λαού μας, βουβή, η ψυχή βυθισμένη στο φόβο και τη θλίψη που φτάνει στα όρια της κατάθλιψης. 

Πάνω στο καράβι χωρίς καπεταναίους κι αυτό να γέρνει τόσο πολύ που μπορείς έτσι δα να κάνεις το χέρι σου και να αγγίξεις τη θάλασσα.

Κι ένας φόβος ανελέητος, μια φρίκη χυδαία να βλέπεις γύρω σου πράκτορες, δανειστές-τοκογλύφους....

Κι αυτά τα ναύλα για ένα καλύτερο αύριο πανάκριβα , μόνο για λίγους, σκλάβοι στο ίδιο μας το καράβι.

Το ταξίδι για το φως μακρύ , φαντάζει σαν άπιαστο όνειρο ...

Όλα προσωρινά , όλα υποθηκευμένα ο αέρας , η θάλασσα, η γη, τα σπίτια μας ,η ζωή μας , η ζωή των παιδιών μας, οι αξίες μας κι εντέλει η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μας.....

.

Λησμόνησαν όμως το σημαντικότερο τούτος ο λαός δεν έχει δικαίωμα να χαθεί και το ξέρει!!

Λησμόνησαν ότι αγαπάμε τούτο το καράβι ,μας πληγώνει η ομορφιά του κι έρχονται δάκρυα στα μάτια κι ένας θύμος που δεν καταλαγιάζει !!!

Ποια δικαιοσύνη είναι αυτή που θα μας δικάσει και θα μας υποτάξει στην συμφιλίωση με τους σύγχρονους Βέβηλους της ζωής μας, μ' αυτούς που με τα "παραισθησιογόνα" και τα "τοξικά"ραδιοτηλεοπτικά μέσα που διαθέτουν έχουν δικαίωμα στον πιο χυδαίο εκβιασμό και στον αφανισμό μας?

Τίποτε δεν είναι το ίδιο .

Ένα μένει το Θαύμα αυτό που θα κάνουμε ΕΜΕΙΣ με τα δικά μας χέρια !!!

Λαβώθηκε η περηφάνια μας και τα δάκρυα της ψυχής μας ποτάμι που θα σαρώσει ότι βρει στο διάβα του .

Η ελπίδα θα γίνει δύναμη και η δύναμή γροθιά !!!

Δεν είναι ώρα να αλληλοσπαραχτούμε για το ποιος φταίει, που ανήκει, και τι πιστεύει.

Είναι ώρα να παλέψουμε όλοι μαζί ...

Γιατί τι θα πούμε στα παιδιά....ποια κληρονομιά θα τους αφήσουμε....?

Τα χάλια μας, πέρα από Φίλη και Γεροβασίλη...

γράφει ο Θάνος Οικονομόπουλος

Καταδικασμένοι, βιώνουμε και αναπαράγουμε την μιζέρια και την απόγνωση της καθημερινότητας που μας έχει επιβληθεί.

Χαμένοι μέσα σε αισχρά και προκλητικά ψέμματα που εκτοξεύουν εναντίον μας, αποσβολωμένοι από τις απίστευτες (αλλά πάντα επικίνδυνες...) ανοησίες που εκστομίζουν πότε ο ανεκδιήγητος κ. Φίλης (υπουργός Παιδείας, τρομάρα μας!), πότε η... γιατρός-συνταγματολόγος κ. Γεροβασίλη, κάθε τόσο με δάκρυα στα μάτια και πόνο ψυχής ο κ. Σπίρτζης ή ο στρατάρχης Καμμένος που δεν μπορεί να χωνέψει πως κοτζάμ παλληκάρι αυτός έπεσε “στα τέσσερα”, πολύ φοβάμαι ότι χάσαμε τα αντανακλαστικά μας.

Δεν αντιδρούμε που “ανεπαισθήτως υψώνουν γύρω μας τείχη τα οποία υποβαθμίζουν, εξαθλιώνουν τα απολύτως απαραίτητα για να μπορεί ένας άνθρωπος να κινείται με ελευθερία, ασφάλεια και στοιχειώδη κανονικότητα στο περιβάλλον ενός άστεως που έχει χτίσει την ζωή του. Γιατί, δεν είναι μόνο η οικονομική υποβάθμιση του επιπέδου ζωής που αναγκάζει τον άνθρωπο να σκύψει τους ώμους. Είναι -πολύ περισσότερο, ίσως- η αίσθηση ( η αίσθηση, όχι κάποια... αυταπάτη) πως αφαιρέθηκε βίαια από το σκηνικό της καθημερινότητάς του η ευλογία της ρουτίνας, η βεβαιότητα πως τα ελάχιστα “αυτονόητα” παραμένουν όπως ήταν, οι εικόνες που θα βλέπει περπατώντας στο σύνηθες περιβάλλον του, δεν θα τον κάνουν ξένο στην ίδια του την πόλη...

Να σφίξουμε το ζωνάρι, ν' αναλάβουμε το κόστος της χρόνιας ανεμελιάς και επίπλαστης ευμάρειας, να ζήσουμε πολύ πιο μαζεμένα- ναι! Να δεχθούμε με δυσφορία τις ατέλειωτες λίστες αναμονής για να εισαχθούμε στα δημόσια νοσοκομεία, να υπομείνουμε ότι (όπως επί... δεξιάς, έτσι και επί προοδευτικής αριστερά) θα πρέπει και σήμερα να πληρώσουμε “αποκλειστική” να φροντίζει τα βράδια τον άρρωστο μας. Αλλά να πρέπει να αγοράσουμε εμείς οι ίδιοι γάζες, πάνες, φάρμακα, νοσηλευτικά και χειρουργικά υλικά, γιατί “δυστυχώς, το νοσοκομείο, έχει ξεμείνει και δεν υπάρχουν πιστώσεις...”;

Τα σαββατοκύριακα, με το που πέφτει η νύχτα, να μην ξέρουμε αν λειτουργούν και ποιες διαδρομές εξυπηρετούν τρόλεϊ και λεωφορεία, επειδή η πολιτεία ανίκανη να εξασφαλίσει την στοιχειώδη τάξη, έχει αφήσει τις δημόσιες συγκοινωνίες στα... γούστα και τις ασκήσεις “επαναστατικής” γυμναστικής μιας δράκας τσογλανιών που καίνε οχήματα και απειλούν επιβάτες στις “άβατες” περιοχές τις οποίες ελέγχουν; Αντί η οργανωμένη πολιτεία να είναι παρούσα και αποτελεσματική, να δώσει “μάχη” για να διασφαλίσει την κανονικότητα της πόλης, κρύβεται (και μαζί της και όλοι εμείς, οι κατατρεγμένοι...) και δειλιάζει...

Στο πιο... κέντρο του κέντρου της Αθήνας (την “διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι”...), μπροστά στην Ακαδημία και την Βιβλιοθήκη, το Πανεπιστήμιο και το Μορφωτικό κέντρο του Δήμου Αθηναίων, μέρα μεσημέρι βλέπεις ναρκομανείς να “χτυπούν” ενέσεις στα πεζοδρόμια και τα κηπάκια, ενώ γύρω τους ανθεί το “νταραβέρι” ναρκωτικών μπροστά στα μάτια του κόσμου-και της αστυνομίας! Οι έμποροι θανάτου, είναι... σαν στο σπίτι τους. Άλλωστε ας είναι καλά και το “άσυλο”, που τους επιτρέπει να μετατρέπουν αίθουσες και υπόγεια των γύρω πανεπιστημιακών σχολών σε εξυπηρετικές, βολικές αποθήκες...

Τα κλασσικά ιστορικά αγάλματα στην περιοχή, ταυτότητα της πόλης για πάνω από 200 χρόνια, βεβηλώνονται, μπογιατίζονται, αποκεφαλίζονται από... “αντιδραστικούς επαναστάτες”, γνωστούς στις “δυνάμεις Τάξεως” (!), οι οποίες όμως... σέβονται την ατομικότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματά τους. Τελικά, γιατί να φορτιζόμαστε περισσότερο με τις ανοησίες και τις ιδεοληπτικές υστερίες του κ. Φίλη ο οποίος... αποφάσισε ότι η συγκέντρωση των “Παραιτηθείτε!” οργανώνεται από.... ακροδεξιούς και είναι “στο όριο της συνταγματικής νομιμότητας” (ο ίδιος, ο Κατρούγκαλος, ο Τσακαλώτος, όμως, συνυπήρχαν με την “Χρυσή Αυγή” στις συγκεντρώσεις των “αγανακτισμένων”, που ζητούσαν “να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή!”, και απολάμβαναν τις μολότοφ και τους βανδαλισμούς των “δικών τους παιδιών”) και όχι με την (απολύτως δικαιολογημένη) απόφαση του Δημάρχου Αθηναίων να μεταφέρει αγάλματα και χάλκινες προτομές τις αποθήκες για να τα προστατέψει, αφού η οργανωμένη(!) πολιτεία έχει υψώσει λευκή σημαία;

Τέτοια προληπτικά μέτρα διαφύλαξης των πολιτισμικών θησαυρών, επιχειρήθηκαν τα τελευταία χρόνια στο Ιράκ και την Συρία, για να γλυτώσουν από τον ζωώδη φανατισμό των τζιχαντιστών και του ISIS. Αλλά, εν πάση περιπτώσει, εκεί υπάρχει η φρίκη και ο όλεθρος του πολέμου. Ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία. Στην Ελλάδα της “πρώτη φορά Αριστερά”, στο χάραμα της... επελαύνουσας ανάπτυξης, τι υπάρχει;

   

Ο χρήσιμος (κάπου κάπου…) κυνισμός του Αλέξη Τσίπρα

Εντάξει, στη μια πλευρά στέκεται ο κυνισμός του Τσίπρα, που μέσα σε 17 μήνες πέρασε από το «Δεν Πωλείται» στο «πουλάω και πανηγυρίζω». Όμως, από την άλλη, γιατί άλλες τέσσερις κυβερνήσεις είχαν «ξεχάσει» το Ελληνικό επί δέκα χρόνια;

 Γράφει ο Γιώργος  Καρελιάς

Ας ξεκινήσουμε με τα γαργαλιστικά, με αυτά που κατακλύζουν το Διαδίκτυο και τα λοιπά μέσα ενημέρωσης κάθε φορά που ο Αλέξης Τσίπρας κάνει άλλη μια μεγαλοπρεπή κωλοτούμπα υπό την πίεση των δανειστών.

Στα «αγαπημένα» μια φωτογραφία του με Δημάρχους της περιοχής πίσω από το πανό «Δεν πωλείται» (εδώ). Στα πιο προκλητικά η προσωπική του διαβεβαίωση ότι αυτός «δεν πουλάει» και η παρότρυνσή του «ψηφίστε Σαμαρά» όσοι θέλετε (ήθελαν) να πουληθεί το Ελληνικό. Μόλις το Γενάρη του 2015 (εδώ).

 Στα «πλακατζίδικα» οι κεραυνοί της αντιπολιτευόμενης Αυγής (εδώ ένα δείγμα) και οι σημερινοί πανηγυρισμοί για το πράσινο, σε γαλάζιο φόντο (εδώ).

Αυτός είναι ο αριστερός κυνισμός. Ο κ. Τσίπρας τον έχει αναγάγει σε υψηλή πολιτική τέχνη εδώ και ενάμισι χρόνο. Εχει αναλυθεί επαρκέστατα. Τελεία.

Όμως,  τώρα θα μπούμε στα «αλλά»:

Το αεροδρόμιο του Ελληνικού έκλεισε τον Μάρτιο του 2001.

Ο χώρος δεν μπορούσε να αξιοποιηθεί αμέσως, αφού χρειαζόταν για τους Ολυμπιακούς της Αθήνας του 2004. Οι Αγώνες τελείωσαν τον Αύγουστο του 2004. Δίνουμε και ένα τράτο ακόμα λίγων μηνών.

Από το 2005 έως το 2014 (το 2015 ήρθε η κυβέρνηση Τσίπρα) πέρασαν δέκα γεμάτα χρόνια. Μεσολάβησαν τέσσερις κυβερνήσεις. Του Κώστα Καραμανλή έως το Σεπτέμβριο  2009 (σχεδόν πέντε χρόνια). Του Γιώργου Παπανδρέου έως τον Νοέμβριο του 2011 (σχεδόν δυο χρόνια). Η «υπηρεσιακή» τρόπον τινά του Λουκά Παπαδήμου έως τον Μάιο του 2012 (έξι μήνες). Και η κυβέρνηση Σαμαρά έως τον Δεκέμβριο του 2014 (δυόμισι χρόνια).

Βεβαίως, η σύμβαση για την παραχώρηση του Ελληνικού ετοιμάστηκε από την κυβέρνηση Σαμαρά (2014) και πάνω σ’ αυτήν στηρίζεται η σημερινή, που υπέγραψε η κυβέρνηση Τσίπρα. Όμως, η κυβέρνηση Σαμαρά δεν τόλμησε να ολοκληρώσει το έργο. Όπως και οι προηγούμενες  κυβερνήσεις, συνολικά επί δέκα χρόνια, φοβούμενες το κράξιμο για «ξεπούλημα». Ετσι, άφησαν αναξιοποίητα έξι χιλιάδες στρέμματα στο καλύτερο σημείο της Αττικής. Αν η αξιοποίηση είχε γίνει πριν από την κρίση (από το 2005 έως το 2009) και τα οφέλη για το κράτος θα ήταν περισσότερα και το έργο θα είχε τελειώσει.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Εκεί που απέτυχε ο ορθολογισμός (υποτίθεται) των κεντροδεξιών κυβερνήσεων έρχεται να πετύχει ο, ελέω δανειστών, αριστεροδεξιός ορθολογισμός της κυβέρνησης Τσίπρα, εμπλουτισμένος με πολύ κυνισμό.

Αυτός ο κυνισμός του κ. Τσίπρα μπορεί άλλους να προκαλεί και άλλους να εξοργίζει, αλλά έχει και κάποια χρησιμότητα. Αλλωστε, όπως έλεγε ο Οσκαρ Ουάιλντ, «κυνισμός σημαίνει να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι».

Άνθρωποι προς πώληση: τιμές ευκαιρίας

Του Άγη Βερούτη 

Ο Μάνος τέλος 2007 αγόρασε διαμέρισμα 123 τετραγωνικά στη Βούλα, νιόπαντρος, μαζί με τη γυναίκα του τη Στέλλα. Ο Μάνος έπαιρνε καλά λεφτά και επίσης καλή δουλειά είχε και η γυναίκα του, ως γραμματέας διευθύνσεως μάλιστα. 

Δώσανε €50 χιλιάρικα και δανείστηκαν €200 χιλιάρικα από την τράπεζα. Τους τα χορηγήσανε εύκολα, μιας και η οδηγία Γκαργκάνα για ανώτατο όριο δόσεων δανείων το 40% του εισοδήματος δεν είχε εκδοθεί ακόμη. Η δόση ήταν €1.600 το μήνα. 

Μετά από απανωτές μειώσεις μισθών τελικώς 40% και στους δύο, η εταιρία που δούλευε ο Μάνος έκλεισε κατά τέλος του 2013. Σταμάτησαν τότε να πληρώνουν το στεγαστικό ώστε να μπορούν να πληρώνουν ρεύμα και φαγητό, ενώ ο Μάνος παρότι πτυχιούχος έβγαλε επαγγελματικό δίπλωμα και έπιασε δουλειά νυχτερινή βάρδια σε ένα φίλο του που είχε ταξί. 

Τα λεφτά δεν έφταναν ούτε για τα απαραίτητα. 

Το 2016 το πολυνομοσχέδιο ΣΥΡΙΖΑ υποχρέωσε τις τράπεζες να δώσουν το δάνειό του σε ένα fund για 20 σεντς στο 1 ευρώ. 

Παρά το γεγονός πως είχαν αποπληρώσει €1.600 το μήνα X 6 χρόνια X 12 μήνες = €115.200 το δάνειο ξαναπήγε στα €200 χιλιάρικα στα δυόμιση χρόνια που έμεινε απλήρωτο. 

Η τράπεζα πούλησε το δάνειο του Μάνου και της Στέλλας στις αρχές του 2017 για €40.000 στο fund. Το fund τους πλησίασε και τους πρότεινε να δώσουν €160.000 για να το κλείσουν αλλά ήταν φυσικά αδύνατον να βρουν αυτά τα λεφτά, ούτε καν τα €120.000 που ήταν η υποτιθέμενη εμπορική αξία του διαμερίσματος σε μια νεκρή από χρόνια αγορά, οπότε προχώρησε η κατάσχεση και δυο χρόνια μετά, το 2019 το διαμέρισμα πουλήθηκε για €70.000.

Στο μεταξύ το fund ανέβασε το επιτόκιο στο 10,5% όπως είχε το δικαίωμα, και οι €200 χιλιάδες έγιναν €242.000 συν έξοδα άλλες €10.000, οπότε με τον πλειστηριασμό το χρέος έγινε €182.000. 

Με βάση τους ισχύοντες ελληνικούς νόμους, ο δανειολήπτης έχει εμπράγματη και ενοχική ευθύνη, άρα δεν ξεμπερδεύει με την οφειλή όταν εκποιηθεί το υποθηκευμένο ακίνητο. 

Στην Ελλάδα οι τράπεζες δανείζουν την υπογραφή. Όχι το ακίνητο.

Μετά το διαμέρισμα, το fund πούλησε την απαίτηση των €182.000 εναντίον του Μάνου και της Στέλλας σε ένα άλλο fund για €10.000.

Το δεύτερο fund κατάσχεσε το πατρικό της Στέλλας στη Σίφνο και το πούλησε το 2021, στην επέτειο 200 ετών επανάστασης του 1821, για €30.000 σε πλειστηριασμό, και ένα μικρό μαγαζί που στο μεταξύ κληρονόμησε η Στέλλα από την μητέρα της για άλλα €15.000. Η απαίτηση ήταν στο τέλος του 2021 πάλι €180.000. 

Η απαίτηση πουλήθηκε για τρίτη φορά το 2022 σε ενα fund που στήσανε τοκογλύφοι της συμπρωτεύουσας με έναν καθαρό front man, για €8.000. Το τρίτο fund στράφηκε κατά του κ. Δημήτρη, θείου του Μάνου, που είχε υπογράψει εγγυητής στο στεγαστικό του Μάνου και της Στέλλας, ανυποψίαστος για την καταστροφή του 35% του ΑΕΠ που επίκειτο. 

Μια μικρή τριώροφη πολυκατοικία στο Χαλάνδρι που είχε χτίσει με κόπους μιας ζωής ο θείος Δημήτρης, την πούλησε το τρίτο fund για €150 χιλιάρικα σε πλειστηριασμό διαμέρισμα-διαμέρισμα, και το εξοχικό του θείου στην Λούτσα έπιασε €20.000 το 2023. Την απαίτηση των υπόλοιπων €50.000 που παρέμενε μετά από τόκους και έξοδα, την κράτησε το fund των τοκογλύφων ώστε να κατάσχει οποιοδήποτε ποσόν άνω των €1.500 είχε στον "ακατάσχετο” λογαριασμό στην τράπεζα οποιοσδήποτε από τους υπογράφοντες. 

Ο Μάνος και η Στέλλα το 2024 επιτέλους πήραν την πολυπόθητη βίζα για να μεταναστεύσουν στην Αυστραλία και έφυγαν τρέχοντας. Δεν έκαναν ποτέ παιδιά. Οι κληρονόμοι του θείου Δημήτρη νομίζοντάς τον άφραγκο, παρέλειψαν να κάνουν αποποίηση εντός τετραμήνου από τον θάνατό του το 2025. 

Τώρα, 2026, το τρίτο fund ξεκίνησε διαδικασίες να κατάσχει το προικώο της θείας Ρούλας του Δημήτρη, μονοκατοικία εν Περιστερίω.

Καλή μπάζα. 
Φάμπρικα.

Εμπόριο ανθρώπων δεν είπαν σε κανένα πως θα κάνουνε. Όσοι τα ψηφίσανε στη Βουλή, γιατί δεν προειδοποίησαν κανέναν;

Μα στις πολιτισμένες χώρες, όταν σου πάρουν το ακίνητο η υποχρέωση τελειώνει!

Εδώ ενοχικό σου λέει. Μπαγκλαντές.
Με τις κάρτες και τα επιχειρηματικά να δεις πάρτι που θα γίνει!

Κι ο Θεός βοηθός. 

Το 71% των Ελλήνων λέει «όχι» στην Ε.Ε.

Παραμονές του δημοψηφίσματος στη Βρετανία για την παραμονή ή όχι της χώρας στην Ε.Ε. μία νέα έρευνα βλέπει το φως της δημοσιότητας.

Ανάλυση του αμερικανικού think tank «Pew Research Centre» καταγράφειαισθητή πτώση όσον αφορά τη στήριξη των Ευρωπαίων στην Ε.Ε. σε επτά μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες.

Πάνω από το 60% των Γάλλων ψηφοφόρων έχει αρνητική εικόνα για την Ε.Ε.,  ενώ σχεδόν το 50% του εκλογικού σώματος σε Γερμανία, Ισπανία και Ολλανδία δηλώνει «ευρωσκεπτικιστές».

Πρωταθλητές στη δυσαρέσκεια οι Έλληνες 

Την αντίθεση του στην Ε.Ε. δηλώνει οχι μόνο το 60% των Γάλλων, αλλά και το 71% των Ελλήνων, ποσοστά μεγαλύτερα από το 48% των Βρετανών.

Η μελέτη απεικονίζει την τεράστια προσπάθεια των Βρυξελλών να αποκαταστήσει τη σχέση εμπιστοσύνης των πολιτών με την Ε.Ε. μετά τη διπλή κρίση, οικονομική και προσφυγική, που αφορά μεταξύ άλλων και τη διαχείριση των ροών από Συρία και Βόρεια Αφρική.

Οι εξουσίες πίσω στα κράτη - μέλη

Το 2004, το 69% των Γάλλων ψηφοφόρων και το 58% των Γερμανών υποστήριζαν την Ε.Ε., ενώ δεν υπήρχε ούτε μία χώρα η οποία να καταγράφει αρνητική άποψη.

Η έρευνα αποκαλύπτει, επίσης, ότι δεν υπάρχει ούτε μία ευρωπαϊκή χώρα που να επιθυμεί την παράδοση περισσότερων εξουσιών στην ΕΕ, αντίθετα, ο αριθμός των ψηφοφόρων που θέλουν «επαναπατρισμό» των εξουσιών στα κράτη - μέλη παρουσιάζει αύξηση.

Περίπου τα δύο τρίτα των Ελλήνων (68 %) και των Βρετανών (65 %) θέλουν μέρος της εξουσίας που έχει η ΕΕ να επιστρέψει στην Αθήνα και το Λονδίνο.

Περιορισμό των εξουσιών της Ε.Ε. επιθυμεί το 47% στη Σουηδία, το 44% στην Ολλανδία το 43% στη Γερμανία και το 39% την Ιταλία.

Αλλά έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι, η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων στις περισσότερες άλλες ευρωπαϊκές χώρες - με εξαίρεση τη Γαλλία - δεν θέλουν η Βρετανία να ψηφίσει υπέρ του Brexit. Για την ακρίβεια,το 32 %των Γάλλων ψηφοφόρων κρίνουν θετική την αποχώρηση της Βρετανίας από την Ε.Ε.

Οι συντάκτες της έκθεσης επισημαίνουν ότι η έρευνα έδειξε πως οι Βρετανοί δεν είναι οι μόνοι που διατηρούν αμφιβολίες για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Η εικόνα και το ανάστημα της Ε.Ε. τα τελευταία χρόνια μοιάζει  για όλη την Ευρώπη σαν βόλτα με το τρενάκι του λούνα παρκ» γράφουν.

«Η Ε.Ε. ζει ξανά την εμπειρία της απότομης βουτιάς όσον αφορά τη στήριξη των πολιτών στα μεγαλύτερα κράτη - μέλη της. Ενώ η τάση για μεταφορά εξουσιών στις Βρυξέλλες είναι πτωτική. Στο σημείο αυτό καταγράφεται ότι μόνο το 8% των Ελλήνων δηλώνει υπέρ.

Στις περισσότερες χώρες το ένα τέταρτο ή και μεγαλύτερο ποσοστό των πολιτών προτιμά να διατηρηθεί η κατανομή εξουσιών ως έχει.

Το Βερολίνο (ξανα)αποφασίζει για τη δόση

Στα χέρια της Γερμανίας περνά ξανά σήμερα το σίριαλ της εκταμίευσης της δόσης, με το EuroWorkingGroup πάντως να έχει δώσει πλέον το «πράσινο φως» και με το θετικό σενάριο της κυβέρνησης να προσδιορίζει την αποστολή των 7,5 δις στην Αθήνα στο διάστημα από τις 16 έως τις 20 Ιουνίου.

«Πράσινο φως» από το EWG

Στη χθεσινοβραδυνή συνεδρίαση του EuroWorkingGroup στο Ελσίνκι, οι εκπρόσωποι των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνη είπαν το τελικό «ναι» για την εκταμίευση, και η τελευταία πράξη του «μαρτυρίου της σταγόνας» θα παιχτεί πλέον στην έγκριση από το Eurogroup στις 16 Ιουνίου αλλά και στις ψηφοφορίες που θα γίνουν σε πέντε εθνικά κοινοβούλια.

Αμφότερες οι διαδικασίες θεωρούνται τυπικές και κυβερνητικές πηγές ανέφεραν χθες το βράδυ πως παράλληλα με τη συνεδρίαση του Eurogroup, στις 16 του μήνα, θα συνεδριάσει το Δ.Σ. του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας για να αποφασίσει την εκταμίευση.

Εως τότε αναμένεται να έχουν δοθεί και οι εγκρίσεις των πέντε κοινοβουλίων - Γερμανίας, Ολλανδίας, Φινλανδίας, Σλοβακίας και Ισπανίας -, με τον τόνο να δίνεται από την Bundestag.

Σήμερα αποφασίζει η γερμανική Βουλή

Η αρμόδια επιτροπή της γερμανικής Βουλής συνεδριάζει ξανά σήμερα και, παρά την προχθεσινή μετάθεση της απόφασης, ελληνικές κυβερνητικές πηγές θεωρούν ότι πλέον θα δώσει το «πράσινο φως».

Προχθές, η γερμανική Βουλή μετέθεσε τη συζήτηση ζητώντας να πληρωθούν προηγουμένως όλα τα προαπαιτούμενα – γεγονός, που πιστοποίησε χθες το βράδυ το EuroWorkingGroup.

Με δεδομένη, πάντως, την ιδιαίτερη πολιτική ευαισθησία επί του ελληνικού ζητήματος στη Γερμανία και, παρά τη θετική εισήγηση Σόιμπλε, άπαντες αναμένουν να επιβεβαιωθεί η αισιοδοξία και στην πράξη καθώς εξακολουθεί να υπάρχει ασάφεια επί δύο ζητημάτων.

Ο ΟΤΕ και το «ακαταδίωκτο»

Το πρώτο είναι η μεταβίβαση του 5% του ΟΤΕ στο ΤΑΙΠΕΔ, για το οποίο ωστόσο παράγοντες του υπουργείου Οικονομικών ανέφεραν ότι η Αθήνα έχει πράξει όλα όσα έπρεπε και το θέμα πλέον αφορά τη Deutsche Telekom. Και μετά το χθεσινό EuroWorkingGroup, πάντως, δεν είχε γίνει σαφές εάν το ζήτημα του ΟΤΕ θα παραμείνει ανοιχτό μέχρι το τέλος Ιουλίου ή θα κλείσει τώρα.

Γκρίζα ζώνη παραμένει και το θέμα της θέσπισης του ακαταδίωκτου για τη διοίκηση του νέου Υπερταμείου Ιδιωτικοποιήσεων το οποίο, επίσης σύμφωνα με πηγές στην Αθήνα, παραπέμπεται σε μεταγενέστερο χρόνο.

Στρίβειν δια των... θεσμικών ζητημάτων ο Τσίπρας!

ΜΕΣΩ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΑΤΖΕΝΤΑ

Επειδή πολλοί αναρωτιούνται, γιατί τόση πρεμούρα καλοκαιριάτικα από το Μαξίμου για την αναθεώρηση του Συντάγματος και για την αλλαγή του εκλογικού συστήματος, οι απαντήσεις είναι δύο. Και είναι μάλλον εύκολα κατανοητές.

Αφενός ο Αλέξης Τσίπρας κι ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν δεσμευτεί γι αυτές τις μεγάλες θεσμικές πρωτοβουλίες. Και προβάλλουν το επιχείρημα, ότι τώρα που τέλειωσαν και τα δύσκολα της πρώτης αξιολόγησης, μπορούν να ασχοληθούν και με άλλα θέματα, θεσμικά, σοβαρά εκ των πραγμάτων.

Αφετέρου η ανάληψη μιας τέτοιας πρωτοβουλίας μεταθέτει την ατζέντα απ’ τα δύσκολα για την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, τα οικονομικά. Και την πάει στα θεσμικά, όπου η κυβέρνηση πιστεύει ότι αποτελούν ένα προνομιακό πεδίο γι’ αυτήν.

Και μάλιστα εκτιμά, ότι δεν αποκλείεται σε αυτά τα ζητήματα να πετύχει ευρύτερες συσπειρώσεις, κοινωνικές αλλά και πολιτικές και να οδηγήσει σε απομόνωση τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκο Μητσοτάκη, για παράδειγμα στο νέο εκλογικό νόμο, αφού αισιοδοξεί ότι στη θεσμοθέτηση της απλής αναλογικής μπορεί να συσπειρώσει και άλλα κόμματα (Δημοκρατική Συμπαράταξη, ΚΚΕ, Ένωση Κεντρώων, ίσως και Το Ποτάμι).

Μάλιστα, οι πληροφορίες του Newsbomb.gr αναφέρουν πως στο χειρισμό του νέου εκλογικού νόμου είναι πιθανό ο Αλέξης Τσίπρας να επιδιώξει συναντήσεις με πολιτικούς αρχηγούς κομμάτων της αντιπολίτευσης, ώστε να επιδιώξει τη μέγιστη δυνατή συναίνεση για να ψηφιστεί από τουλάχιστον 200 βουλευτές κι έτσι να ισχύσει απ’ τις επόμενες εκλογές.

Σε ό,τι αφορά στα της αναθεώρησης του Συντάγματος, η κατεύθυνση είναι να προταθεί ένα Σύνταγμα πιο δημοκρατικό, υπό την έννοια ενίσχυσης του λαϊκού παράγοντα.

Για παράδειγμα, μέσω της ενίσχυσης του θεσμού των δημοψηφισμάτων, όπου θα μπορούσε να είναι υποχρεωτική η διεξαγωγή του εφόσον το σχετικό αίτημα συγκεντρώσει ένα συγκεκριμένο αριθμό υπογραφών, κάποιων εκατοντάδων χιλιάδων.

Στα πλαίσια αυτά δεν αποκλείεται και η διεξαγωγή γνωμοδοτικού δημοψηφίσματος για ορισμένα άρθρα και την αναθεώρησή τους, όπως για παράδειγμα η αλλαγή ή όχι του άρθρου 16 για τη λειτουργία ή μη ΑΕΙ μη κρατικών.

Πάντως σε ό,τι αφορά στην ίδια την αναθεώρηση, ξεκαθαρίστηκε οριστικά (βλ. και σχετικό ρεπορτάζ του Newsbomb.gr) ότι αποκλείεται το δημοψήφισμα και θα τηρηθούν απαρέγκλιτα οι πρόνοιες του άρθρου 110 του ισχύοντος Συντάγματος.

Στα πλαίσια των προαναφερθέντων, κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι ότι τα δύο αυτά μείζονα θέματα (εκλογικό σύστημα, συνταγματική αναθεώρηση) τα «πήρε πάνω του» ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας…

 Πηγή  

Το Ελληνικό μεταξύ Φίλη, Γεροβασίλη και Ξυδάκη

γράφει ο Απόστολος Διαμαντής

Με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ δεν ξέρεις από που ν' αρχίσεις. Καθημερινά οι υπουργοί της κάνουν πρωτόγνωρες δηλώσεις ενώ την ίδια στιγμή παίρνονται πολύ σοβαρές αποφάσεις, όπως η συμφωνία για το Ελληνικό.

Συνδέονται όλα αυτά μεταξύ τους; Βεβαίως. Εκ των πραγμάτων. Πρόκειται για κυβερνητικές πράξεις. Και οι δηλώσεις είναι κι αυτές πράξεις.

Πρώτον η κα Γεροβασίλη ανήγγειλε δημοψήφισμα για την συνταγματική αναθεώρηση, παρότι αυτό είναι εκτός των συνταγματικών ορίων. Δεύτερον ο κ. Ξυδάκης δήλωσε πως ορθώς οι τούρκοι κάνουν την Αγια Σοφιά τζαμί, διότι κι αυτοί θρησκευόμενοι είναι. Εάν δεν κάνουν απρέπειες, τότε όλα εντάξει. Και τρίτον ο αναπόφευκτος κ Φίλης, ο οποίος καθημερινά μας ξεφουρνίζει και νέες νοστιμιές, απαγόρευσε ουσιαστικά τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, διότι, όπως είπε «δεν μπορεί να διοργανώνει κανείς μια υπονομευτική πολιτική παρέμβαση, διότι η διαστροφή της πολιτικής... είναι ένα στοιχείο, το οποίο δεν ευνοεί τη δημοκρατία»! Και συνέχισε, ως συνταγματολόγος, τονίζοντας, πως αυτές οι διαδηλώσεις «είναι στα όρια της συνταγματικής ανοχής»!

Οι 21 του ΣΥΡΙΖΑ που δεν πωλούν

Την ίδια μέρα περίπου πουλήθηκε και το Ελληνικό, αυτό για το οποίο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ είχαν αγριέψει τον περασμένο Νοέμβριο στη Βουλή, τονίζοντας πως «η διαδικασία του διαγωνισμού όσο και το προσχέδιο σύμβασης που έχει υπογραφεί μεταξύ της LAMDADEVELOPMENT και της πρώην διοίκησης του ΤΑΙΠΕΔ το 2014, έχουν καταγγελθεί ως παράνομα και νομικά διάτρητα», πως τα 915 εκ. είναι σκανδαλωδώς λίγα και πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποφασίσει: «Το Ελληνικό δεν πωλείται». Ποιοι υπέγραφαν; 21 πασίγνωστοι, ανάμεσα στους οποίους οι: Καββαδία, Δημαράς, Καραγιαννίδης, Μιχελογιαννάκης, Μηταφίδης, Μουμουλίδης, Μπαλαούρας, Παπαδόπουλος και Φάμελλος, ακολουθώντας την έκθεση του οργισμένου προέδρου του ΤΕΕ, του κ. Σπίρτζη- τότε!

Επειδή όλα αυτά μέσα σε μια μέρα είναι πολλά, θα είμαστε σύντομοι. Πρώτον, με την κα Γεροβασίλη θα πρέπει να συννενοηθεί ο Νίκος Βούτσης και η κυβέρνηση να αντιληφθεί πως το ζήτημα αυτό δεν ενδιαφέρει σχεδόν κανέναν αυτή τη στιγμή. Όταν καίγεται το σπίτι σου, όταν η Βουλή λειτουργεί τυπικά, τότε τί νόημα έχει να ασχολείσαι με το Σύνταγμα; Δεν προέχει. Τώρα έχουμε άλλες έννοιες.

Το Μέγα Μοναστήρι

Δεύτερον, ο κ. Ξυδάκης, αλλά και ο κ. Κοτζιάς, θα πρέπει να ενημερωθούν αρμοδίως, από την Αρχιεπισκοπή ίσως, πως η Αγια Σοφιά δεν είναι γενικώς «ένα οικουμενικό μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς», όπως αόριστα λένε.

Είναι το σημαντικότερο χριστιανικό μνημείο αφενός και αφετέρου το δεύτερο σημαντικότερο ελληνικό μνημείο, μετά τον Παρθενώνα. Και γι΄αυτούς τους δύο λόγους είναι οικουμενικό και παγκόσμιο. Αν ήταν απλώς ένα οικουμενικό μνημείο, χωρίς εθνική και θρησκευτική ταυτότητα, ένα σκέτο ωραίο κτίριο, τότε γιατί να μην μπει ο χότζας να κάνει ραμαζάνι; Αυτό προφανώς θα είχε κατά νου ο κ. Ξυδάκης. Σου λέει ο άνθρωπος, και τι έγινε, ένα ωραίο κτίριο είναι, εάν δεν κάνουν απρέπειες ας ψάλουν. Τι εννοεί απρέπειες βεβαίως δεν μας είπε.

Το ζήτημα λοιπόν είναι πως η Αγια Σοφιά είναι το σύμβολο του Βυζαντίου, το σύμβολο του Χριστιανισμού- δηλαδή το σύμβολο του χιλιετούς μεσαιωνικού ελληνισμού. Υπ' αυτήν την έννοια, προφανώς, ο ΥΠΕΞ θα πρέπει να το προστατέψει σθεναρά και όχι να βγάζει άνοστες ανακοινώσεις περί «οικουμενικότητας». Οι μουσουλμάνοι δεν πρέπει να κάνουν θρησκευτικές τελετές εκεί μέσα, διότι το μνημείο είναι χριστιανικό και συνιστά σύμβολο για όλους τους χριστιανούς και τους έλληνες. Αυτός είναι ο λόγος. Είναι σαν να καταλάβουν οι ρώσοι τη Μέκα και να φέρουν τον Αλέξιο να ψέλνει.

Όχι στους ταραξίες

Τρίτον, ο κ. Φίλης θα πρέπει κι αυτός να ενημερωθεί αρμοδίως πως οι διαδηλώσεις επιτρέπονται, ακόμη και εάν στρέφονται εναντίον της κυβέρνησης. Σε ελάχιστα κράτη παγκοσμίως απαγορεύονται οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις: Κίνα, Κορέα και Βιετνάμ ίσως- ακόμα και ο Μαδούρο τις επιτρέπει, μέσες - άκρες. Ας συνεχίσει να κόβει τα αρχαία όπου τα συναντά και ας μην υπεισέρχεται σε συνταγματικά θέματα.

Τέλος, ορθώς έγινε η πώληση του Ελληνικού, πλην όμως το τίμημα ήταν γλίσχρο, πουλήθηκαν οι παραλίες που δεν επιτρέπεται και, το κυριώτερο, η πράξη αυτή εξέθεσε ανεπανόρθωτα τους ίδιους τους βουλευτές του Συριζα. Εάν την δεχθούν, τότε θα έχουν χάσει το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού τους κεφαλαίου, για να το πούμε κάπως κομψά.Τι έπρεπε να κάνουν; Φυσικά να παραιτηθούν.

Εγώ αυτό θα έκανα, εάν ήμουν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και είχα υπογράψει εκείνη την οργίλη επερώτηση, λίγους μήνες πριν.

Αλλά εγώ δεν είμαι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Το μέλλον θα έχει πολύ ξηρασία...*

Του Γιάννη Παντελάκη

Σε μια δημοσκόπηση που είχε γίνει πέντε χρόνια πριν (στις αρχές της κρίσης), νέοι/ες είχαν ερωτηθεί για τι ποιες λέξεις τους εκφράζουν περισσότερο. Το 35,7% απαντούσε με τη λέξη «ανησυχία», το 28% με τις λέξεις «φόβος και απαισιοδοξία» και το 17,9% με τη λέξη «οργή».

Σε μια ανάλογη έρευνα σήμερα, είναι σίγουρο πως τα ποσοστά αυτά θα έχουν αυξηθεί θεαματικά. Όχι απλά επειδή έχουν επιδεινωθεί όλοι οι δείκτες που αφορούν στη ζωή (και ) των νέων, αλλά και επειδή  σε μεγάλο βαθμό έχει ακυρωθεί και η ελπίδα. 

Τότε,ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας είχε επενδύσει τη μελλοντική βελτίωση της ζωής του σε υποσχέσεις που έδινε το σημερινό βασικό κυβερνητικό κόμμα. Στις λεγόμενες και αυταπάτες!

Το μέλλον μιας χώρας όπου οι νέοι κυριαρχούνται από ανάλογα (απόλυτα δικαιολογημένα) συναισθήματα θα έχει σίγουρα πολλή ξηρασία, θα λέγαμε τολμώντας να δανειστούμε αυθαίρετα τα λόγια του ποιητή. Και αυτό το πιστοποιούν και τα ποσοστά και οι ψυχροί αριθμοί που δίνουν οι στατιστικές. Ας δούμε μερικά ενδεικτικά μόνο που αφορούν στην απασχόληση.

Αν είσαι νέος/α στην Ελλάδα του 2016, τότε έχεις ν' αντιμετωπίσεις τα εξής δεδομένα: Έχεις πιθανότητες περίπου 50% να μην βρίσκεις δουλειά παρότι έχεις και διάθεση και προσόντα, σίγουρα περισσότερα από οποιαδήποτε προηγούμενη γενιά. Η αναζήτηση εργασίας μπορεί να διαρκέσει ιδιαίτερα μεγάλο χρονικό διάστημα. Αν ανήκεις στο 50% που δηλώνει ότι εργάζεται, τότε έχεις 40% πιθανότητες να κάνεις μια δουλειά που δεν έχει καμμία σχέση με το αντικείμενο των σπουδών σου (ετεροαπασχόληση).

Αν είσαι σ' αυτούς που εργάζονται, οι πιθανότητες να ξεπερνά ο μισθός σου τα 500 ευρώ τον μήνα καθαρά είναι λίγο περισσότερο από μισές (54%). Οι υπόλοιποι αμείβονται με χαμηλότερες αποδοχές. Βέβαια και η καταβολή μισθού στις ημέρες μας αποτελεί μια ιδιαίτερα σχετική έννοια. Υπάρχουν πολλές, πάρα πολλές πιθανότητες ο μισθός να καταβάλλεται με μεγάλη χρονική καθυστέρηση.

Με αυτά τα δεδομένα, είναι απόλυτα δικαιολογημένο η μεγάλη πλειονότητα των νέων, όχι απλά ν' αναζητεί την τύχη της στο εξωτερικό (το 60% σκέφτεται επαγγελματική λύση εκτός συνόρων). Αλλά και όταν το κάνει και καταφέρνει να βρει μια θέση εργασίας σε κάποια ευρωπαϊκή ή άλλη χώρα, τότε είναι ιδιαίτερα σκεπτικό σε μια επιστροφή στη χώρα έστω σε λίγα χρόνια. Βλέπουν το μέλλον τους, εκεί.

1. έρευνα ICAP: Το 35% των νέων που μεταναστεύουν δεν θέλει να επιστρέψει
2. ερευνα kariera.gr: μικρότερος των 500 ευρώ ο καθαρός μισθός που παίρνει το 45,6% των νέων
3. Eurostat: 48,6% η ανεργία των νέων στην Ελλάδα
4. έρευνα Prorata: το 60% των νέων σκέφτεται ν' αναζητήσει δουλειά στο εξωτερικό.

* «μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό. Το μέλλον μας θα εχει πολύ ξηρασία». Μιχάλης Κατσαρός.

Βαριά εισήγηση από το Ευρωδικαστήριο για τις ομαδικές απολύσεις στην Ελλάδα

Εισήγηση που ουσιαστικά κρίνει την ελληνική νομοθεσία για τις ομαδικές απολύσεις υπερβολικά προστατευτική και σε βάρος του εργοδότη, κατέθεσε ο γενικός εισαγγελέας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, με αφορμή την υπόθεση των εργαζόμενων της ΑΓΕΤ Ηρακλής.

Στην πρότασή του, ο εισαγγελέας Νιλς Βαλ σημειώνει πως οι απαιτήσεις της ελληνικής νομοθεσίας του 1983, που θέλουν από τους εργοδότες να λαμβάνουν διοικητική έγκριση πριν από μία ομαδική απόλυση και με γνώμονα τις συνθήκες στην αγορά εργασίας, δεν συνάδουν με το ευρωπαϊκό πλαίσιο.

«Το γεγονός ότι το εν λόγω κράτος μέλος μπορεί να διέρχεται από οξεία οικονομική κρίση, η οποία συνοδεύεται από πολύ υψηλά ποσοστά ανεργίας, δεν επηρεάζει αυτό το συμπέρασμα», συμπληρώνει ο γενικός εισαγγελέας.

Ο εισαγγελέας επικρίνει ιδιαίτερα την πρόβλεψη ότι οι εργοδότες θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους τις συνθήκες στην αγορά εργασίας, υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχει κανένα κέρδος από μία προστασία που ουσιαστικά μπορεί να υποχρεώσει μία επιχείρηση να πτωχεύσει και συνεπώς να μη δώσει αποζημιώσεις στο προσωπικό της.

«Τίθενται έτσι, παρεμπιπτόντως, σε κίνδυνο και οι θέσεις εργασίας των εργαζομένων που δεν επρόκειτο να απολυθούν. Ως εκ τούτου, αμφιβάλλω ότι η επίμαχη ρύθμιση θα μπορούσε να συμβάλει, με οποιονδήποτε ουσιαστικό τρόπο, στη μείωση του ποσοστού ανεργίας», αναφέρει.

Ο κ. Βαλ γνωμοδοτεί παράλληλα πως με δεδομένο το ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο, ο πήχης στον προσδιορισμό του τι συνιστά δικαιολογημένη απόλυση δεν μπορεί να είναι αρκετά υψηλός.

«Τούτο θα είχε ως συνέπεια να αναγκάζεται η επιχείρηση να αναβάλλει τα σχέδια αναδιαρθρώσεώς της επ’ αόριστον, με κίνδυνο να παραμένει οικονομικά αναποτελεσματική», αναφέρει.


Πηγή

Ξεκλείδωσαν τον μηχανισμό των Αντικυθήρων -Τομογράφος «διαβάζει» τις επιγραφές του

Διαβάζουμε τις επιγραφές στο εσωτερικό του μηχανισμού των Αντικυθήρων και μαθαίνουμε πληροφορίες για πλανήτες και αστρονομικά φαινόμενα.

Στο φως, νέα στοιχεία για τον τόπο κατασκευής και χρήσης του μοναδικού μηχανήματος. 

Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων είναι ένας αρχαίος αναλογικός μηχανικός υπολογιστής και όργανο αστρονομικών παρατηρήσεων, που παρουσιάζει ομοιότητες με πολύπλοκο ωρολογιακό μηχανισμό. 

Σε ειδική εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί σήμερα στην Ιστορική Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη στον Πειραιά, θα έχουμε, για πρώτη φορά, την ευκαιρία να μάθουμε τι λένε οι επιγραφές στο εσωτερικό του μηχανισμού των Αντικυθήρων, οι οποίες αποτελούν το εγχειρίδιο λειτουργίας του και ταυτόχρονα αποκαλύπτουν τις αστρονομικές γνώσεις που εμπεριέχει. 

Η ομάδα μελέτης του μηχανισμού των Αντικυθήρων θα παρουσιάσει τη συνολική ανάγνωση των επιγραφών του μηχανισμού που είναι αποτέλεσμα διεθνούς ερευνητικής προσπάθειας κατά τα δέκα τελευταία χρόνια. 

Με αυτή την εξέλιξη μπορούμε να έχουμε νεα στοιχεία για τα μηχανικά τμήματα του Μηχανισμού και για τις επιγραφές που δεν έχουν βρεθεί ακόμη αλλά παραμένουν εδώ και πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια στον βυθό της θάλασσας των Αντικυθήρων. 

Πρώτο το ελληνικό κοινό θα έχει την ευκαιρία να μάθει, με τον ειδικό τομογράφο που χρησιμοποιήθηκε, για το αστρονομικό ημερολόγιο του Μηχανισμού και για το πώς αυτό συνδέεται με τους τόπους καταγραφής των αστρονομικών φαινομένων, για το πρωτότυπο και ανερμήνευτο έως σήμερα σύστημα πρόγνωσης εκλείψεων, για το πλήρες πλανητάριο που έδειχνε τις κινήσεις των ουράνιων σωμάτων, αλλά και για τα αποκρυπτογραφημένα ημερολόγια που ίσως μας δώσουν νέα στοιχεία για τον τόπο κατασκευής και χρήσης του μοναδικού αυτού μηχανήματος. 

Το κύριο θραύσμα του μηχανισμού

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του ΑΠΕ, ήδη από την ανακάλυψη των θραυσμάτων του Μηχανισμού το 1902, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, οι πρώτες λέξεις που διαβάστηκαν -«Αφροδίτη» και «Ηλίου ακτίνα»- ανέδειξαν την αστρονομική χρήση του αντικειμένου. 

Στην πρώτη αρχαιολογική δημοσίευση είχαν αποκρυπτογραφηθεί περίπου 600 χαρακτήρες. Μέχρι τη δεκαετία του 1970 είχαν διαβαστεί περίπου 923 χαρακτήρες, ενώ η πρώτη δημοσίευση της Ομάδας Μελέτης του Μηχανισμού, το 2006, υπερδιπλασίασε το πλήθος των χαρακτήρων, ανεβάζοντάς το στους 2.160. Σταδιακά αποκαλυπτόταν έτσι ο ρόλος των επιγραφών ως ενός είδους συνοδευτικού εγχειριδίου που σχετίζεται με τη λειτουργία του οργάνου και με τις αστρονομικές γνώσεις που αυτό εμπεριέχει. 

Η νέα και ολοκληρωμένη ανάγνωση των σωζόμενων θραυσμάτων του μηχανισμού ανέβασε τον αριθμό των χαρακτήρων στους 3.400, προσφέροντας επίσης καλύτερη ποιότητα ανάγνωσης.

Πηγή