Επιβάτες τρίτης θέσεως...

γράφει η Ιωάννα Ζαχαροπούλου

Η φωνή του λαού μας, βουβή, η ψυχή βυθισμένη στο φόβο και τη θλίψη που φτάνει στα όρια της κατάθλιψης. 

Πάνω στο καράβι χωρίς καπεταναίους κι αυτό να γέρνει τόσο πολύ που μπορείς έτσι δα να κάνεις το χέρι σου και να αγγίξεις τη θάλασσα.

Κι ένας φόβος ανελέητος, μια φρίκη χυδαία να βλέπεις γύρω σου πράκτορες, δανειστές-τοκογλύφους....

Κι αυτά τα ναύλα για ένα καλύτερο αύριο πανάκριβα , μόνο για λίγους, σκλάβοι στο ίδιο μας το καράβι.

Το ταξίδι για το φως μακρύ , φαντάζει σαν άπιαστο όνειρο ...

Όλα προσωρινά , όλα υποθηκευμένα ο αέρας , η θάλασσα, η γη, τα σπίτια μας ,η ζωή μας , η ζωή των παιδιών μας, οι αξίες μας κι εντέλει η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μας.....

.

Λησμόνησαν όμως το σημαντικότερο τούτος ο λαός δεν έχει δικαίωμα να χαθεί και το ξέρει!!

Λησμόνησαν ότι αγαπάμε τούτο το καράβι ,μας πληγώνει η ομορφιά του κι έρχονται δάκρυα στα μάτια κι ένας θύμος που δεν καταλαγιάζει !!!

Ποια δικαιοσύνη είναι αυτή που θα μας δικάσει και θα μας υποτάξει στην συμφιλίωση με τους σύγχρονους Βέβηλους της ζωής μας, μ' αυτούς που με τα "παραισθησιογόνα" και τα "τοξικά"ραδιοτηλεοπτικά μέσα που διαθέτουν έχουν δικαίωμα στον πιο χυδαίο εκβιασμό και στον αφανισμό μας?

Τίποτε δεν είναι το ίδιο .

Ένα μένει το Θαύμα αυτό που θα κάνουμε ΕΜΕΙΣ με τα δικά μας χέρια !!!

Λαβώθηκε η περηφάνια μας και τα δάκρυα της ψυχής μας ποτάμι που θα σαρώσει ότι βρει στο διάβα του .

Η ελπίδα θα γίνει δύναμη και η δύναμή γροθιά !!!

Δεν είναι ώρα να αλληλοσπαραχτούμε για το ποιος φταίει, που ανήκει, και τι πιστεύει.

Είναι ώρα να παλέψουμε όλοι μαζί ...

Γιατί τι θα πούμε στα παιδιά....ποια κληρονομιά θα τους αφήσουμε....?