Μειώσεις σε ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ τα μέτρα αντίβαρο για το κλείσιμο της αξιολόγησης

Πολιτική διευκόλυνση «καίγεται» να εξασφαλίσει η κυβέρνηση από τους δανειστές στην πιο κομβική φάση της διαπραγμάτευσης.

Και αυτό θα συμβεί με μια συμφωνία-πακέτο, η οποία θα προβλέπει εκτός από νομοθέτηση προληπτικών μέτρων και παράλληλη νομοθέτηση θετικών συγκεκριμένων μέτρων, σε περίπτωση που τα δημοσιονομικά έσοδα ξεπερνούν τους στόχους.

Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, η ελληνική πλευρά φέρεται να προτείνει μείωση του συντελεστή ΦΠΑ στα τρόφιμα κατά μία μονάδα (από το 13% στο 12% δηλαδή), μείωση του φόρου εισοδήματος για όσους έχουν εισοδήματα από 6.000 έως 8.636 ευρώ και είχαν απαλλαγή μέχρι φέτος, αλλά και μείωση του ΕΝΦΙΑ. Τέλος, κατά τις ίδιες πληροφορίες, το «πακέτο» περιλαμβάνει και μέτρα στήριξης των κατοίκων των νησιών. Σε κάθε περίπτωση η οποιαδήποτε πρόταση-σχέδιο θα τεθεί σε διαπραγμάτευση.

Οι βασικοί λόγοι που η κυβέρνηση προχώρησε σε αυτή την πρόταση είναι δύο:

Πρώτον, ο κ. Τσίπρας θα πρέπει προσεχώς να πείσει κοινωνία, βουλευτές και κόμμα ότι μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία κέρδισε τη δυνατότητα για φοροαπαλλαγές. Και ότι πέρα από τον «κόφτη» θα ενεργοποιείται και ο -κατά τα λεγόμενα του ίδιου του πρωθυπουργού- «δότης».

Δεύτερον, το... περιτύλιγμα της συμφωνίας είναι αυτό που θα του εξασφαλίσει -εκτός απροόπτου- μια φυγή προς τα εμπρός.

Το κυβερνητικό αφήγημα που καλλιεργείται τα τελευταία 24ωρα δεν είναι τυχαίο. Ο πρωθυπουργός προλειαίνει το έδαφος για όσα θα ακολουθήσουν. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάει για «ούτε ένα ευρώ επιπλέον λιτότητα». Που σημαίνει ότι μπορούν να συζητήσουν για ένα μείγμα μεταρρυθμίσεων, το οποίο όμως, όπως εξηγεί στο iefimerida κυβερνητική πηγή, «θα πρέπει να έχει μηδενικό δημοσιονομικό αντίκτυπο».

Συνεχίζεται το πάρε-δώσε με τις προτάσεις

Επί της ουσίας πρόκειται για τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο, ώστε αν όλα κυλήσουν ομαλά και υπάρξει συμφωνία στο Εurogroup της 20ής Φεβρουαρίου, να δρομολογηθούν όλα μέχρι τα τέλη του μήνα ή στις αρχές Μαρτίου.

Σε παρασκηνιακό επίπεδο, σύμφωνα με απόλυτα ασφαλείς πληροφορίες, το πάρε-δώσε με τους δανειστές συνεχίζεται και οι συνομιλίες βρίσκονται στο πιο κομβικό τους σημείο. Και πέραν του ότι η Αθήνα παζαρεύει αντισταθμιστικά μέτρα -καθότι θυσιάζει το αφορολόγητο- όλα δείχνουν πως θα επιμείνει στο να κερδίσει και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις στα εργασιακά - και αυτό διότι αποτελούν εμβληματικό σύμβολο για μια κυβέρνηση της Αριστεράς.

«Πάντα έτσι παίζει ο Τόμσεν»

Με φόντο τα παραπάνω, η κυβέρνηση διαμηνύει πια πως «γίνεται προσπάθεια να μπορέσει να υπάρξει συμφωνία ανάμεσα σε όλες τις πλευρές» και κυρίως με το ΔΝΤ, που επιμένει στις θέσεις του.

Όσο για τη δήλωση Τόμσεν για αναθεώρηση των εκτιμήσεων του ΔΝΤ για την Ελλάδα, η κυβέρνηση την εκλαμβάνει ως κίνηση τακτικής του στελέχους του Ταμείου, σχολιάζοντας πως «πάντα έτσι παίζει».

Η Παπανάτσιου για τις απαιτήσεις των δανειστών

Η υφυπουργός Οικονομικών Κατερίνα Παπανάτσιου,  σε συνέντευξη που παραχώρησε στον ραδιοφωνικό σταθμό real και σε ερώτηση σχετικά με το αφορολόγητο ποσό, επιβεβαίωσε τις απαιτήσεις των δανειστών και ιδιαίτερα του ΔΝΤ για τη μείωσή του. Η υφυπουργός είπε, όμως, ότι στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης είναι τόσο η μείωση του ΕΝΦΙΑ όσο και του ΦΠΑ και άλλων φόρων. Πρόκειται για μειώσεις φόρων, οι οποίες ζητούνται από την ελληνική κυβέρνηση μαζί με μείωση φόρου εισοδήματος στα φυσικά και στα νομικά πρόσωπα αλλά και των εισφορών.

Η υφυπουργός διευκρίνισε, πάντως, ότι αυτό που ζητείται δεν είναι η μείωση του αφορολόγητου για το 2016 ή το 2017 και το 2018, αλλά από το 2019 και μετά. Αναφερόμενη στα στοιχεία που επικαλείται το ΔΝΤ για τον αριθμό των φορολογούμενων που είναι "αφορολόγητοι" σημείωσε ότι συμπεριλαμβάνει σε αυτούς, ενώ δεν θα έπρεπε, και τους φορολογούμενους που δεν έχουν εισοδήματα και είναι άνεργοι.

Πηγή

   

Σε διεθνείς ανατροπές «τύπου ’89» ελπίζει η κυβέρνηση και καθυστερεί…

Την αντιφατική τακτική της κυβέρνησης και την εμμονή της στην «πολιτική διαπραγμάτευση», καθώς και τις προσδοκίες της ότι το διεθνές περιβάλλον θα ευνοήσει ριζικές αναθεωρήσεις και στο ελληνικό ζήτημα, παρουσίασε την Τετάρτη ο Πρόεδρος της Βουλής, Ν. Βούτσης.

Σε τηλεοπτική του συνέντευξη στον ΑΝΤ1 απέκλεισε κατηγορηματικά τις εκλογές για το επόμενο διάστημα, λέγοντας «οι εκλογές για το 2017 οπωσδήποτε αποκλείονται», όμως την ίδια στιγμή άφησε ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα για το μάκρος της διαπραγμάτευσης και τις δυνατότητες ένταξης της χώρα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ. Όπως είπε, αυτό μπορεί να γίνει «ή Μάιο, ή Ιούνιο, Ιούλιο».

Ομως ο κ. Βούτσης αποκάλυψε και την αντίληψη που κυριαρχεί στην ηγεσία της κυβέρνησης, σύμφωνα με την οποία «το ’17 μπορεί να είναι σαν το ’89».

Είπε χαρακτηριστικά: «Για τη διεθνή κατάσταση και για την Ευρώπη. Είναι τόσο οριακό έτος. Είναι σαφές ότι όλοι μιλάνε με όλους, ότι η πολιτική διαπραγμάτευση φέρνει σε διεργασίες πρωτόγνωρες, αντιφατικές, μεταβατικές, αμήχανες όλους με όλα. Και το ότι είναι παρούσα η Ελλάδα ως πολιτικός πλέον παράγοντας σε αυτήν τη διαπραγμάτευση είναι εξαιρετικά σημαντικό για το Ελληνικό πρόγραμμα, πάντοτε μιλάω για το Ελληνικό πρόγραμμα».

Στο ίδιο πνεύμα, ο πρόεδρος της Βουλής επεκτάθηκε και είπε ότι «ο 2017 επαναφέρει στην επιφάνεια όλα τα κεντρικά διλήμματα της παγκοσμιοποίησης με τον τρόπο που αναπτύχθηκε, των σχέσεων ΗΠΑ – Ευρώπης, των σχέσεων ΔΝΤ – ΗΠΑ, των σχέσεων μέσα στην Ευρώπη, των πολιτικών συσχετισμών μέσα στην Ευρώπη, της αντιμετώπισης του κλίματος των ακροδεξιών δυνάμεων που προφανώς και ανοικτά οδηγούν σε διάλυση την ΕΕ. Αυτά είναι θέματα, τα οποία είναι θέματα πολιτικής. Ουδείς διανοείται να λυθούν είτε στο Χίλτον με τους εκπροσώπους των δανειστών είτε στα Brussel Group, αν θυμάστε». 

Ποιοί και γιατί σαμποτάρουν τη μεγάλη επένδυση στο Ελληνικό

Ένα project ύψους 8 δισ. ευρώ που θα φέρει 75.000 θέσεις εργασίας στη χώρα, κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα εξαιτίας μιας εσωκομματικής διαμάχης εντός του ΣΥΡΙΖΑ.

Nέα προσκόμματα «εφευρίσκουν» κυβερνητικοί βουλευτές, με πρόσχημα τους αρχαιολογικούς χώρους, θέτοντας σε κίνδυνο μια από τις μεγαλύτερες επενδύσεις που πρόκειται να γίνουν στη χώρα, την επένδυση στο Ελληνικό.

Τα ερωτήματα είναι και πολλά και σοβαρά  καθώς ένα project ύψους 8 δισ. ευρώ που θα φέρει 75.000 θέσεις εργασίας στη χώρα, κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα εξαιτίας μιας εσωκομματικής διαμάχης εντός του ΣΥΡΙΖΑ, οι πρωταγωνιστές της οποίας προσπαθούν να «βαπτίσουν» αρχαιολογικό χώρο την έκταση του πρώην αεροδρομίου.

Το βασικό ζήτημα που προκύπτει πλέον είναι εάν ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία για την Ελλάδα, έχει αποφασίσει να αναμετρηθεί με τους «53» και τις λοιπές «φράξιες» του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την απρόσκοπτη συνέχιση της επένδυσης.

Οι διαρκείς καθυστερήσεις, με σοβαρή και ρεαλιστική πιθανότητα να προκαλέσουν ανήκεστο βλάβη στην επένδυση, προσεγγίζουν ήδη τον στόχο: δηλητηρίαση επενδυτικού κλίματος διά της εφεύρεσης προσκομμάτων.

Διπλό «χτύπημα» από «Επιτροπή Αγώνα» και 18 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού κατέθεσε προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας στις 13 Φεβρουαρίου «κατά της απόφασης της Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού να μη χαρακτηρίσει ως διατηρητέα νεότερα μνημεία πολύ σημαντικά κτίρια στην περιοχή του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού».

Tην αίτηση ακύρωσης υπογράφουν κάτοικοι των δήμων Ελληνικού - Αργυρούπολης, Αλίμου και Γλυφάδας (στους οποίους ανήκει το δημόσιο ακίνητο Ελληνικού) - ενεργά μέλη της Επιτροπής Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού, η ομότιμη καθηγήτρια ΕΜΠ, Ελένη Πορτάλιου, η πρώην βουλευτής Β' Αθηνών και αναπληρώτρια υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης, Νάντια-Όλγα Βαλαβάνη, καθώς και ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών - Πανελλήνια Ένωση Αρχιτεκτόνων (ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ).

 Αν το ΣτΕ δικαιώσει την «Επιτροπή Αγώνα», δεν θα είναι μόνο η χρονοτριβή που θα είναι ένα αντικειμενικό «πρόβλημα», καθώς όλα θα αρχίσουν από την αρχή. Θα είναι το «μήνυμα» ότι στην Ελλάδα τίποτε δεν είναι σίγουρο, τίποτε δεν είναι σαφές και διασφαλισμένο, ακόμη και αν έχουν πέσει υπογραφές. Οσο, βεβαίως, εκκρεμεί η υπόθεση νομικά, δεν μπορεί τυπικά να γίνει καμία συζήτηση στο ΥΠΠΟ, διότι αυτό θα συνιστά παρατυπία εφόσον υπάρχει εκκρεμοδικία.

Πρέπει να σημειωθεί ότι τα όποια αρχαία βρεθούν καλύπτονται νομικά και θεσμικά από τον ισχύοντα αρχαιολογικό νόμο και από τον αναπτυξιακό νόμο 4072/12, άρθρα 5-10, του 2012, όταν υπουργός Ανάπτυξης ήταν η Αννα Διαμαντοπούλου. Αλλωστε, με τους ισχύοντες αυτούς νόμους προστατεύονται όσα αρχαία βρίσκονται σε κατασκευαστικά έργα (π.χ. οι Δεσμώτες του Φαλήρου).

Θύελλα αντιδράσεων για την ερώτηση των βουλευτών

Παράλληλα χθες κατέθεσαν ερώτηση στη Βουλή 18 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ των οποίων οι πρώην υπουργοί Θοδωρής Δρίτσας και Νίκος Φίλης, ζητώντας να οριστούν οι αρχαιολογικοί χώροι στο Ελληνικό.  Αξίζει να σημειωθεί πως αρκετοί εκ των βουλευτών που υπογράφουν την ερώτηση ανήκουν στην τάση των "53".

Η ερώτηση ήδη προκαλεί σοβαρές αντιδράσεις, με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη να υποδεικνύει ως υποκινητές της κατάθεσής της τον Αλέξη Τσίπρα και τον Ευκλείδη Τσακαλώτο. Ειδικότερα, ο υπεύθυνος ανάπτυξης και βουλευτής του κόμματος Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία κατηγορεί ευθέως την κυβερνητική παράταξη ότι δημιουργεί προσκόμματα στην επένδυση.

«Με υπογραφή Τσίπρα σταματά ξανά η επένδυση του Ελληνικού και χάνονται 75.000 νέες θέσεις εργασίας», καταγγέλλει ο κ. Κωνσταντινόπουλος.

Όπως επισημαίνει ο βουλευτής, «λίγες μέρες αφότου ο κ. Φίλης «αναδείχθηκε» σε εσωκομματική διαφορετική φωνή, σήμερα εμφανίστηκε ως «λαγός» της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με σκοπό να δημιουργηθούν προσκόμματα στην επένδυση για την αξιοποίηση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού.

Η ερώτηση 18 Βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ έγινε κατ΄ εντολή του κ. Τσίπρα και του κ. Τσακαλώτου, δεδομένου ότι οι 17 Βουλευτές πρόσκεινται στην εσωκομματική φράξια των «53».

Εδώ και εβδομάδες, με πρωτοβουλία της Κ.Ο. της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, έχει κατατεθεί στον Πρόεδρο της Βουλής και στους Προέδρους των αρμόδιων Επιτροπών, επιστολή από κοινού με τις Κ.Ο. της ΝΔ, του Ποταμιού και της Ένωσης Κεντρώων, με το αίτημα για σύγκληση κοινής συνεδρίασης των Επιτροπών Παραγωγής και Εμπορίου, Οικονομικών Υποθέσεων και Μορφωτικών Υποθέσεων σχετικά με την πρόοδο της τεράστιας επένδυσης, ύψους 8,2 δις ευρώ, στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού. Δεν έχουμε λάβει καμία απάντηση.

Επιπλέον, ο Υπουργός Οικονομικών κ. Τσακαλώτος δεν έρχεται στη Βουλή να απαντήσει στις επίκαιρες ερωτήσεις που καταθέτω για το συγκεκριμένο θέμα.

Εδώ και δύο εβδομάδες έχουμε επισημάνει ότι ένας υπάλληλος του Δασαρχείου και η Αρχαιολογία σταματούν την επένδυση, με την ανοχή και τη βοήθεια της Κυβέρνησης. Δεν πέρασαν λίγες μέρες και επιβεβαιωθήκαμε από την ερώτηση των 18.

Στο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να υπάρχουν πολλές εσωκομματικές διαφορετικές απόψεις όταν χάνουν την καρέκλα τους, αλλά μια κοινή θέση: να μην προχωρούν τις επενδύσεις και ιδιαίτερα την επένδυση του Ελληνικού και να χαθούν οι 75.000 νέες θέσεις εργασίας».

Η ανακοίνωση του Ποταμιού

«Μετά την απόρριψη από το ΚΑΣ της Ακρόπολης για την επίδειξη του οίκου Gucci, 18 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ βρήκαν τη λύση. Η επίδειξη θα μπορούσε να γίνει στο Ελληνικό! Γιατί όχι, αφού με σημερινή ερώτησή τους ζητούν να κηρυχθούν νέοι αρχαιολογικοί χώροι σε μεγάλο μέρος του πρώην αεροδρομίου. Μπράβο φωστήρες! Μόνο για ιδιωτικές επενδύσεις μην ακούσετε, γιατί σας πιάνει αλλεργία» αναφέρει από τη μεριά του το Ποτάμι, σε ανακοίνωσή του.

Η ερώτηση των 18 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ

Οι βουλευτές ζητούν με ερώτηση που κατέθεσαν προς τους υπουργούς Πολιτισμού και Αθλητισμού, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, και Οικονομικών να μάθουν σε ποιο στάδιο βρίσκεται η διαδικασία των εγκρίσεων, οι οποίες σχετίζονται με τους αρχαιολογικούς χώρους εντός του ακινήτου του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού. Επίσης, οι βουλευτές ζητούν το χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης της οριοθέτησης των αρχαιολογικών χώρων εντός του ακινήτου του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού.

Ωστόσο τονίζουν πως  «ο ορισμός αρχαιολογικών χώρων εντός του ακινήτου δεν ακυρώνει τη δυνατότητα δόμησης από την πλευρά του επενδυτή, αλλά την θέτει υπό τον έλεγχο της αρχαιολογικής υπηρεσίας, η οποία δύναται να επιβάλει τροποποιήσεις στον σχεδιασμό σε περίπτωση εύρεσης αρχαιοτήτων ή μετακινήσεις στη δόμηση, σε γειτονικά σημεία χωρίς αρχαιότητες.

Όπως υποστηρίζουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, «αυτή η προοπτική δεν δημιουργεί ουσιαστικά προσκόμματα στην ανάπτυξη του χώρου δεδομένου της πολύ μεγάλης έκτασης του ακινήτου (σχεδόν 6.300 στρέμματα), εντός της οποίας είναι δυνατόν να γίνουν μικρές μετακινήσεις ή αλλαγές επιμέρους χωροθετήσεων. Σημειώνεται, ακόμη, ότι η εύρεση αρχαιοτήτων εντός του ακινήτου εκ των υστέρων, και οι καθυστερήσεις ή αλλαγές στο επενδυτικό σχέδιο εξαιτίας αυτού, συνιστούν γεγονός αποζημίωσης (Ν. 4422/2016 -ΦΕΚ 181/Α/27.09.2016)».

«Οι αρχαιολογικοί χώροι είναι δυνατόν -και ενδείκνυται- να αποτελέσουν τμήμα αυτού του μεγάλου δικτύου πράσινων και κοινόχρηστων χώρων, προς όφελος τόσο της κοινωνίας όσο και της επένδυσης. Αυτό αποτελεί δόκιμη και επιτυχή πρακτική ανάλογων μεγάλων έργων σε διεθνές επίπεδο, αποτελεί δε ένα από τα ισχυρά στοιχεία ελκυστικότητας και επισκεψιμότητας του χώρου».

Την ερώτηση υπογράφουν: Αννέτα Καββαδία, Σία Αναγνωστοπούλου, Γιώργος Δημαράς, Θοδωρής Δρίτσας, Μαρία Θελερίτη, Κατερίνα Ιγγλέζη, Χρήστος Καραγιαννίδης, Αστέριος Καστόρης, Γιώργος Κυρίτσης, Θέμης Μουμουλίδης, Μάκης Μπαλαούρας, Γιώργος Πάλλης, Χριστόφορος Παπαδόπουλος, Πάνος Σκουρολιάκος, Ελένη Σταματάκη, Αφροδίτη Σταμπουλή, Χαρίλαος Τζαμακλής και Νίκος Φίλης.

Πηγή 

Κάποτε θα δικαιωθεί και ο Γιάνης

Στην Ελλάδα ο πολιτικός χρόνος γίνεται ποτάμι που ξεπλένει ανθρώπους. Ο Γιάνης Βαρουφάκης λέει εξωφρενικά και εξοργιστικά πράγματα, όμως σε λίγο καιρό έχει σοβαρές πιθανότητες να εξελιχθεί σε σύμβολο αντίστασης...

Του Κώστα Γιαννακίδη

Στην αυγή της κρίσης μία κοινωνική έξοδος δεν ήταν απλή υπόθεση για τον Κώστα Καραμανλή. Υπήρξαν περιπτώσεις που ο πρώην πρωθυπουργός βρέθηκε σε πραγματικά δύσκολη θέση. Συνέβη και στον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος χρειάστηκε χρόνο –και μακρά διαστήματα απουσίας στο εξωτερικό- προκειμένου να ανακτήσει ανέφελη πρόσβαση στο δημόσιο βήμα.

Ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου θεωρήθηκαν, από μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας, υπαίτιοι για την περιπέτεια της χώρας. Ο μεν Καραμανλής επειδή τίναξε το ταμείο στον αέρα, ο δε Παπανδρέου για τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Όμως αυτή η χώρα έχει ένα μοναδικό τρόπο να ανοίγει νέες πληγές πάνω στις παλιές. Και είναι από τη μία ο χρόνος που αμβλύνει τα πάθη και από την άλλη η μνήμη των ανθρώπων που είναι κοντή. Μερικές φορές έχω την αίσθηση πως με την κατάλληλη επικοινωνιακή μανούβρα, η μνήμη των ανθρώπων προσαρμόζεται στα μέτρα που εσύ θέλεις. Η περίπτωση του Κώστα Σημίτη είναι χαρακτηριστική. Αν τον βάλεις σήμερα δίπλα στον Καραμανλή και τοποθετήσεις μπροστά τους ένα μετρητή δημοφιλίας, είναι απολύτως βέβαιο ότι θα υστερήσει. Και αυτό επειδή ακόμα και άνθρωποι που ήταν αγέννητοι τότε, θεωρούν την εποχή Σημίτη ως το big bang της κρίσης.

Η ιστορική μνήμη, έτσι όπως σχηματίζεται έξω από τα βιβλία, είναι κάτι το περίεργο. Συχνά όμως διακρίνεται από μία σταθερά: η υστεροφημία του ανδρός δεν προσδιορίζεται μόνο από το έργο του. Καθορίζεται και από την Πολιτεία των διαδόχων του –και εδώ εξαιρείται η περίπτωση Σημίτη. Στην Ελλάδα ο πολιτικός χρόνος γίνεται ποτάμι που ξεπλένει ανθρώπους και μνήμες. Σήμερα ο Κώστας Καραμανλής χειροκροτείται όπου εμφανίζεται. Όπως και ο Γιώργος Παπανδρέου. Στην περίπτωση του Καραμανλή επευφημείται η εποχή της ασυδοσίας που o ίδιος αντιπροσωπεύει. Στον δε Παπανδρέου, ουσιαστικά αποδοκιμάζονται όσοι τον διαδέχθηκαν.

Αυτές οι αρχές δεν εφαρμόζονται βέβαια μόνο σε όσους έχουν διατελέσει πρωθυπουργοί της χώρας. Δείτε, για παράδειγμα, τον Γιάνη Βαρουφάκη. Και παρακολουθήστε με προσοχή την πορεία προς την δικαίωση, από σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης. Δεν το πιστεύετε τώρα, αλλά εύχομαι να είμαστε όλοι εδώ σε ένα-δύο χρόνια για να το συζητήσουμε εκ νέου.

Ο Γιάνης εμφανίστηκε στον Alpha και είπε, πάλι, απίστευτα πράγματα. Δήλωσε ότι είναι οι δηλώσεις του Στουρνάρα που προκάλεσαν το bank run και οι αποφάσεις του Ντράγκι που οδήγησαν στα capital controls. Aυτό δεν είναι, απλώς, εναλλακτική πραγματικότητα. Είναι εξωφρενικό δούλεμα. Όμως περιέχει και την εκδοχή της αλήθειας που υιοθετούν πολλοί συμπατριώτες μας. Είπε και άλλα, εξίσου ακραία: «αν παραμέναμε σταθεροί για δέκα μέρες και ανακοινώναμε κούρεμα ομολόγων θα είχαμε μια συμφωνία. Υπήρχε πιθανότητα ο Σόιμπλε να δρομολογούσε Grexit. Αυτό που συμβαίνει σήμερα, τα τελευταία δύο χρόνια είναι χειρότερο από το Grexit». Με δυο λόγια, παραδέχεται, ομολογεί πλέον, ότι γνώριζε πως η πολιτική του ίσως οδηγήσει στο Grexit, πλην όμως ακολούθησε το δρόμο που θεωρούσε καλύτερο. Για αυτό και λέει πως θα πήγαινε και σε Ειδικό Δικαστήριο. Μπορείτε να φανταστείτε το ύφος του ως απολογούμενος; Αλλωστε στην ουσία ισχυρίζεται πώς σχεδίασε μία πολιτική που ακολουθούσε τη βούληση του προϊσταμένου του. «Με τις πληροφορίες που είχα τότε δεν μπορούσα να κάνω κάτι διαφορετικό. Με τις πληροφορίες που έχω τώρα, αν γνώριζα ότι το “Oχι” ο πρωθυπουργός θα το έκανε “Nαι”, δεν θα έκανα αυτά που έκανα».

Εχει κάτι το χαριτωμένο όλο αυτό. Σταδιακά ο Γιάνης θα εξελιχθεί σε σύμβολο αντίστασης και αδέσμευτου αγώνα απέναντι στους δανειστές. Δεν αποκλείεται δε, έτσι όπως τείνουν να εξελιχθούν τα πράγματα, να επανέλθει και ως σημείο αναφοράς στην άσκηση κυβερνητικής πολιτικής. Αλλά ακόμα και αν κλείσει η αξιολόγηση, ο Βαρουφάκης θα πετάει τις πέτρες στα παράθυρα του Μαξίμου ως ο υπουργός Οικονομικών που δεν έλαβε μέτρα λιτότητας. Ακόμα καλύτερο: «τουλάχιστον εκείνος προσπάθησε». Πρώτα θα τον υμνήσουν οι ταξιτζήδες. Και μετά θα λουστεί και αυτός στο καθαρτήριο νερό της λήθης και της δικαίωσης.

 protagon.gr

Δεν θα γίνετε Ιφιγένεια στον ΣΥΡΙΖΑ. Είστε η Ιφιγένεια… εν Ταύροις

Μιλώντας στη δεύτερη μέρα των εργασιών της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ο βουλευτής Νίκος Μανιός έκανε μια ενδιαφέρουσα αναφορά στην Ιφιγένεια: «Δεν είναι δυνατόν» είπε «να ψηφίσουμε μέτρα που θα οδηγήσουν στην καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας. Θέλουν να μας κάνουν Ιφιγένεια, να μας θυσιάσουν για να φυσήξει ο ούριος άνεμος της διάλυσης της Ευρωζώνης».

Προφανώς ο βουλευτής αναφερόταν στον μύθο όπως παρουσιάζεται στην τραγωδία Ιφιγένεια εν Αυλίδι, όπου ο βασιλιάς Αγαμέμνονας αποφασίζει να θυσιάσει την κόρη του για να ξεκινήσει η αποβατική εκστρατεία στην Τροία.

Υπάρχει όμως και η Ιφιγένεια εν Τάυροις, του Ευριπίδη. Εκεί η ηρωίδα εργάζεται στο ναό της Άρτεμης στην Ταυρίδα και συγκεκριμένα είναι υπεύθυνη για τις ανθρωποθυσίες Ελλήνων. Σύμφωνα με την τραγωδία συμμετέχει στις ανθρωποθυσίες με βαριά καρδιά (ακριβώς δηλαδή όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ) ενώ αποφασίζει να αμφισβητήσει τις εντολές μόνο για να σώσει δικούς της ανθρώπους – δηλαδή τον Ορέστη και τον Πυλάδη.

Εξαιρετικός λοιπόν ο παραλληλισμός του ΣΥΡΙΖΑ με την Ιφιγένεια. Απλώς διαλέξατε λάθος τραγωδία

Άρης Χατζηστεφάνου

  

Το ευρώ και οι (μη) εναλλακτικές

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Επιμένουν πολλοί, όχι κατ’ ανάγκη ευρωπαϊστές δεδηλωμένοι, ότι η χώρα δεν μπορεί να βγει από το ευρώ, ότι η πορεία της είναι ταυτισμένη με την πορεία του ευρωπαϊκού νομίσματος· δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους έτσι και τους θίξεις τούτη τη βεβαιότητα (;), χωρίς βεβαίως να μπουν στον κόπο να αρθρώσουν ένα επιχείρημα υπέρ του ευρώ.

Την ίδια ώρα μέτρα δυσβάσταχτα εξακολουθούν να λαμβάνονται (με πόνο ψυχής ή όχι, δεν έχει σημασία) για να αποπληρωθεί το χρέος, αλλά αυτό το άτιμο εκεί - δεν λέει να μειωθεί, να παίρναμε, διάολε, μιαν ανάσα.

Τι τρέχει; Τι δεν καταλαβαίνουμε; Δεν είναι ξεκάθαρο ότι παραμένοντας στη νομισματική «ένωση» και στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση οδηγούμαστε νομοτελειακά στην άβυσσο; Ή μήπως θεωρούμε ότι με κάποιο άλλο νόμισμα στις τσέπες μας θα βρεθούμε σε μειονεκτική θέση έναντι των αγλαών Ευρωπαίων; Δεν είναι θέμα πρεστίζ η οικονομική ανάσα της χώρας...

Δεν θα μας θεωρήσουν χωριάτες Βαλκάνιους ή οτιδήποτε άλλο θα μας απαξίωνε στον πολιτισμό του εικοστού πρώτου αιώνα ή στα σαλόνια της Ευρώπης.

Εάν παρ’ όλα αυτά επιμένουμε στο ευρωπαϊκό νόμισμα, ε, ας πούμε και μια φορά «όχι» σ’ αυτά τα απίστευτα που απαιτούν οι λογής δανειστές και εταίροι -ποιος να το ’λεγε... Για να πεις κάποιο «όχι», λένε άλλοι, απαιτείται ένα είδος εθνικής συναίνεσης, ένα αρραγές και αποφασιστικό μέτωπο εξ όλων των πολιτικών δυνάμεων του τόπου -και πού να βρεθεί ένα τέτοιο μέτωπο έτσι όπως έχουν καταρρακωθεί και εκφυλιστεί οι ιδεολογίες και η ταξική συνείδηση;

Τι κοινό υπάρχει στα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας ώστε να συμφωνήσουν όλοι σε μια αντίδραση, τη στιγμή μάλιστα που οι περισσότεροι έχουμε ξεχάσει τι θα πει αυτή η έννοια (και άλλες παρεμφερείς, όπως ανυπακοή, αντίσταση κ.ά.) στη συγκρότηση των κοινωνιών;

Το να κλαψουρίζουμε καθημερινά (στην ουσία υποκρινόμαστε) ότι φταίνε τάχα οι θεσμοί που δεν κλείνει η διαπραγμάτευση είναι, απλώς, μια μετάθεση ευθυνών, αποκλειστικά δική μας ατολμία, της κυβέρνησης, εννοείται. Είναι λυπηρό να ακούς κυβερνητικά στελέχη και τον ίδιο τον πρωθυπουργό να ισχυρίζονται (!) ότι πρέπει να συμφωνήσουν πρώτα μεταξύ τους το ΔΝΤ με τους Ευρωπαίους και ότι σ’ αυτούς οφείλεται η καθυστέρηση στην πορεία των διαπραγματεύσεων.

Μα, σε τίποτα δεν διαφωνούν· ό,τι είχαν πει εξ αρχής σ’ αυτό και επιμένουν -οπότε καλό είναι κάτι άλλο να μηχανευτούν οι εγκέφαλοι της κυβέρνησης, κάτι πιο πειστικό και αληθοφανές τουλάχιστον. Να μηχανευτούν, ναι, όχι να προτείνουν, διότι όπως όλα δείχνουν δεν υπάρχει επίσημη εναλλακτική στρατηγική, δυστυχώς· για όλους μας. Είμαστε για να ’μαστε...   

efsyn.gr

Χρυσόγονος: Αν συρθούμε σε διαπραγμάτευση τα προληπτικά μέτρα θα εφαρμοστούν

Εάν συρθούμε σε διαπραγμάτευση έως το καλοκαίρι θα έχουμε χάσει πολύτιμο χρόνο και αυτό θα προκαλέσει μεγάλη ζημιά… τέτοια ζημιά, ώστε τα προληπτικά μέτρα να εφαρμοστούν και να λειτουργήσουν ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία, προειδοποίησε μέσω του ΣΚΑΪ ο Κώστας Χρυσόγονος.

"Τον Ιούλιο υπάρχουν πληρωμές 7,5 δισεκ. ευρώ, πρέπει να πάρουμε δανεικά και δυστυχώς ξέρουμε από ποιους…. Κυρίως στόχος πρέπει να είναι η επιστροφή στις αγορές το φθινόπωρο το 2018, όλα τα αλλά είναι μάχες οπισθοφυλακών" δήλωσε ακόμη.

Σύμφωνα με τον Κώστα Χρυσόγονο, "πρέπει να βλέπεις τη λιγότερο κακή από τις εναλλακτικές που έχεις μπροστά σου, καλώς αντιστέκεται η κυβέρνηση σε ό,τι μπορεί να αντισταθεί, όμως πρέπει να ανεξαρτητοποιηθεί από το διακρατικό δανεισμό και να βγούμε στις αγορές το 2018, ο διακρατικός δανεισμός είναι σαν τη δόση με τα ναρκωτικά".

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ πρόσθεσε πάντως ότι η κυβέρνηση θέλει να κλείσει την αξιολόγηση, ενώ επισήμανε ότι οι εκλογές δεν θα ωφελήσουν τη χώρα.

Επίσης, ο κ. Χρυσόγονος είπε ότι υπάρχει δημοκρατικό πρόβλημα να νομοθετηθούν τα προληπτικά μέτρα, καθώς η λαϊκή εντολή ισχύει έως το Σεπτέμβριο του 2019 χαρακτηρίζοντας το όλο θέμα "παραλογισμό των δανειστών".

"Έχω φωνή και διαφορετική άποψη τα κόμματα δεν μπορεί να είναι στρατιές παπαγάλων…" δήλωσε δε ο ευρωβουλευτής στον απόηχο της σύγκρουσής του με το Μαξίμου. 

capital.gr

Οι μολυσμένοι…

Του Γιάννη Παντελάκη

Σημασία στην πολιτική έχει πάντα ο χρόνος που συμβαίνει κάτι και οι προθέσεις αυτού που το προκαλεί. Ο Φίλης καθυστέρησε να μιλήσει και δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα έλεγε τα ίδια αν ήταν υπουργός. Παρόλα αυτά, η ομιλία του στην κεντρική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ και οι 949 λέξεις που χρησιμοποίησε σ' αυτήν ήταν αρκετές για να αποδομήσουν ολόκληρο το πολιτικό αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ και ν' απομείνει ένα άδειο κουφάρι.

Ο Φίλης, δεν είπε τίποτα σοφίες, ούτε καν κάτι που δεν γνωρίζαμε. Στα αυτονόητα αναφέρθηκε σχολιάζοντας την έως τώρα πορεία του κόμματός του. Αυτά τα οποία αρνούνται να δεχτούν τα υπόλοιπα στελέχη αφού κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με ακύρωση όλων των επιχειρημάτων που επικαλούνται ως αιτιολογική βάση για παραμονή στην εξουσία. Αν ακυρωθεί αυτή η βάση, τότε η πραγματικότητα θα είναι ιδιαίτερα σκληρή. Θα μας δείξει ξεκάθαρα πως παραμένουν στην εξουσία για τα οφέλη της. Και μόνο γι' αυτά.

Με αυτές τις 949 λέξεις ο Φίλης είπε σε γενικές γραμμές πως α) η αντίθεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο, δεν ισχύει, έχει πλέον ξεπεραστεί β) το εμείς και οι άλλοι τελείωσε, όπως τελείωσε το δόγμα εμείς οι αμόλυντοι και οι άλλοι οι μολυσμένοι γ) χρειάζεται στρατηγικός σχεδιασμός για την επόμενη ημέρα, αλλά η επόμενη ημέρα έχει έρθει ήδη δ) η κυβερνητική συνεργασία με τον Καμμένο δεν έχει βάση πολιτικής νομιμοποίησης.

Αν το σκεφτεί κάποιος σε αυτούς τους τέσσερις άξονες στηρίχτηκε ολόκληρο το αφήγημα ΣΥΡΙΖΑ τα χρόνια που ήταν στην αξιωματική αντιπολίτευση και με το οποίο κατάφερε να κερδίσει μια ιδιαίτερα μεγάλη κοινωνική στήριξη που τον έφερε στην εξουσία. Το δίλημμα μνημόνιο- αντιμνημόνιο κυριάρχησε τα χρόνια εκείνα, ο διαχωρισμός «εμείς και οι άλλοι» αποτελούσε τον βασικό αντιπολιτευτικό και διχαστικό λόγο και οι συνεργασίες με τους… αμόλυντους έστω και αν ήταν λαϊκιστές και ακροδεξιοί αποτελούσε την επιδίωξή του. Κανένας στρατηγικός σχεδιασμός, καμία προετοιμασία εν όψει ανάληψης της εξουσίας. Απλά συνθήματα και… ισχυρά asset επιπέδου Βαρουφάκη. Με αυτά την κέρδισε, με αυτά και άλλα τεχνάσματα επιχειρεί να παραμείνει πάση θυσία σ' αυτήν.

Το βασικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς αυτό. Η απώλεια όλων εκείνων των επιχειρημάτων που τον οδήγησαν ως εδώ και η δυσκολία αναζήτησης καινούργιων. Ο χρόνος είναι πιεστικός και ο βασιλιάς γυμνός. Η αναζήτηση νέων εχθρών με τους οποίους θα κάνει ορατές τις διαφορές του είναι δύσκολη υπόθεση, είναι πια κι αυτός σαν τους άλλους, «μολυσμένος»… 

liberal.gr  

Αξιολόγηση! Μια κοροϊδία κυβέρνησης- δανειστών

Όσοι έχουν την εντύπωση ότι οι δανειστές και η ελληνική κυβέρνηση ασχολούνται στα σοβαρά με κάποια αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας ή με αξιολόγηση των πεπραγμένων της κυβέρνησης για την αναδιάρθρωση και αλλαγή του ελληνικού οικονομικού μοντέλου απατώνται. Δανειστές και κυβέρνηση κοροϊδεύουν ο ένας τον άλλον, και οι δύο μαζί τον ελληνικό λαό και τους φορολογούμενους της ευρωζώνης.

Για να το πούμε πιο απλά: Για να κάνεις αξιολόγηση πρέπει να έχει προηγηθεί κάποια αλλαγή στην ακολουθούμενη πολιτική, κάποια πράξη, μια μεταβολή που θα την αξιολογήσεις. Μέχρι στιγμής όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010 έχουν αλλάξει μόνο 7 βασικά πράγματα, που δεν έχουν σχέση με μετασχηματισμό της Ελλάδας σε προοδευμένη χώρα:

Τις εργασιακές σχέσεις, προωθώντας την κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Οι ελαστικές μορφές εργασίας θυμίζω ότι είχαν θεσμοθετηθεί επί Σημίτη. Απλώς τώρα κυριάρχησαν. Αυτές τις εργασιακές σχέσεις, όμως, τις άλλαξε επί της ουσίας η κυβέρνηση Παπανδρέου με το πρώτο μνημόνιο. Τώρα, προστίθενται πινελιές στο σχέδιο «Η εργασία απελευθερώνει». Ιδίως όταν πληρώνεται όσο όσο.

Τις μισθολογικές σχέσεις, προωθώντας τη φθηνότερη δυνατή εργασία. Και αυτές θεσμοθετήθηκαν επί κυβέρνησης Παπανδρέου και οι επόμενες κυβερνήσεις απλώς κατεβάζουν τον πήχη, έχοντας δημιουργήσει στην πράξη τη γενιά των 200 ευρώ.

Την εξαφάνιση των δημόσιων επενδύσεων, που ξεκίνησε επίσης επί Παπανδρέου και έφτασε στον φετινό προϋπολογισμό να προβλέπονται 175.000.000 ευρώ!

Την υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια στους δανειστές, κατόρθωμα που μόνο μία προδοτική κυβέρνηση μπορούσε να κάνει.

Τη θεσμοθέτηση της ιδιωτικοποίησης φιλέτων του δημοσίου, που έγινε από τον Γ Παπανδρέου και διαρκώς καρκινοβατεί.

Τον αφελληνισμό στις διοικήσεις των τραπεζών και την απώλεια του ελέγχου από τους επιτρόπους της κυβέρνησης, κατόρθωμα επίσης της σημερινής συγκυβέρνησης.

Την απόλυση από το δημόσιο εκείνων που πραγματικά δούλευαν, δηλαδή των συμβασιούχων, και τη συνταξιοδότηση όλων όσων είχαν πείρα, κατόρθωμα των πρώτων κυβερνήσεων.

Για αυτά χρειάστηκαν 7 κυβερνήσεις και 7 χρόνια χαμένα για 11.000.000 πολίτες μόνο και μόνο για ένα λόγο: Επειδή όλες οι κυβερνήσεις εδώ και 7 χρόνια αρνούνται να αξιολογήσουν τι χρειάζεται αυτός ο τόπος για να γίνει χώρα αντί για χώρος που κατάντησε. Και για να αλλάξουν όλα όσα δεν χρειάζεται κανείς ξένος να τα ζητήσει ή να τα επιβάλει. Οι κυβερνήσεις έπρεπε από μόνες τους να τα αλλάξουν. Αντ’ αυτού:

Αρνούνται να διαλύσουν τη Λερναία Ύδρα του δημόσιου τομέα και να χτίσουν ένα δημόσιο που θα δουλεύει για τους πολίτες και όχι για τους υπαλλήλους του.

Αρνούνται να καταργήσουν τα προνόμια δεκάδων επαγγελμάτων που λειτουργούν σε βάρος της τσέπης των πολιτών. Δηλαδή, αρνούνται να απελευθερώσουν τα επαγγέλματα από τον πανάκριβο για τους πολίτες προστατευτισμό τους.

Αρνούνται να κυνηγήσουν τη μεγάλη φοροδιαφυγή στα καύσιμα, στα καπνικά, στον μεγάλο πλούτο και στους ελεύθερους επαγγελματίες.

Αρνούνται να φτιάξουν έναν φορολογικό και εισπρακτικό μηχανισμό, ανεξάρτητο από τις παρεμβάσεις του κάθε πολιτικού και της κάθε κυβέρνησης, που θα στελεχώνεται από γνώστες και όχι από καρεκλοκένταυρους συνδικαλιστές. Ευρωπαίοι και Αμερικανοί προθυμοποιήθηκαν να στείλουν εκπαιδευτές και πολυπληθές σώμα εφόρων και ελεγκτών για να μπει το νερό σε ένα αυλάκι, αλλά συνάντησαν τη σφοδρή αντίδραση των προυχόντων του κλάδου.

Αρνούνται να φτιάξουν ένα ασφαλιστικό που να είναι δίκαιο και βιώσιμο και όπου ο καθένας θα παίρνει όσα έχει καταβάλλει με πρόνοια για τους άνεργους και τους ανήμπορους. Τους κανονικούς ανήμπορους, όχι τα αρτιμελή πελατάκια. Το έκτρωμα Κατρούγκαλου και οι προηγούμενες ρυθμίσεις Βενιζέλου ήταν και είναι καθαρά εισπρακτικά νομοθετήματα.

Αρνούνται να φτιάξουν ένα φορολογικό σύστημα που να φορολογεί τον καθένα ανάλογα με τα εισοδήματά του και ανάλογα με τις ανελαστικές του δαπάνες. Όλα τα συστήματα, σύν το υπάρχον, είναι καθαρά εισπρακτικά.

Αρνούνται να φτιάξουν ένα σύστημα Υγείας χωρίς μεσάζοντες, εμπόρους, διευθυντές- επιχειρηματίες, καθηγητές και κλινικές διαπλεκόμενους, υπερτιμολογήσεις και «μαύρα» με φαρμακευτικές εταιρίες και εταιρίες προμήθειας υλικών. Όλοι μπαλώνουν μια κάλτσα, που δεν έχει πια ύφασμα. Και που παράγει ένα τεράστιο έλλειμμα για το κράτος.

Αρνούνται να μετατρέψουν τη λειτουργία κράτους, πολιτών και επαγγελματιών σε on line σύνδεση, ώστε να πολεμήσουν τη γραφειοκρατία και την κλοπή. Αντιθέτως, προσθέτουν πιστοποιητικά, τιμολόγια, αποδείξεις και άχρηστα ευθυνοφοβικά στοιχεία για να διατηρούνται άχρηστες και αναποτελεσματικές θέσεις εργασίας, μαζί με την εγκληματικότητα των υπαλληλικών και επαγγελματικών κυκλωμάτων.

Αρνούνται να εκσυγχρονίσουν την ελληνική δικαιοσύνη, που αρνησιδικεί κανονικότατα στην πράξη, αποτελώντας τροχοπέδη για πολίτες και επιχειρήσεις.

Αρνούνται να φτιάξουν ένα νομικό και επιχειρησιακό περιβάλλον, που να προωθεί την ελληνική παραγωγή αγροτικών και βιομηχανικών προϊόντων. Αντίθετα, αδιαφορούν εντελώς για την παραγωγή, τυποποίηση και εξαγωγή των διαμαντιών της ελληνικής φύσης και καταποντίζουν οικονομικά την επιχειρηματικότητα από την εγκληματική μονομανία για είσπραξη χαρατσιών. Χειρότερα από την τουρκοκρατία.

Αρνούνται να φτιάξουν μια Παιδεία που θα υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο και το ελληνικό μοντέλο παραγωγής και ανάπτυξης. Σε μια χώρα που θα μπορούσε εύκολα να είναι έμπορος και μελετητής και παραγωγός προϊόντων προωθημένης τεχνολογίας, παραγωγός προϊόντων gourmet από τη σπάνια ελληνική πανίδα και χλωρίδα, παραγωγός ενέργειας και προϊόντων ενέργειας, παραγωγός μοντέλων ανάπτυξης για άλλες δεκάδες μικρές χώρες σε επίπεδο τεχνολογίας και έρευνας. Σε μια χώρα με 300 μέρες το χρόνο ήλιο και μέση θερμοκρασία 22 βαθμούς. Έναν ευλογημένο τόπο. Αυτοί εξορίζουν την αφρόκρεμα της νεολαίας να πάει να παράξει έρευνα, γνώση και εργασία σ αυτούς που μας έχουν βρει ανόητους και μας γδύνουν.

Αρνούνται να εκσυγχρονίσουν τις μεταφορές σε μια χώρα που είναι στο σταυροδρόμι Ανατολής- Δύσης! Δημόσια και ιδιωτικά μέσα, οι βάσεις τους, οι προγραμματισμοί τους και η ευελιξία για εξυπηρέτηση ανθρώπων και εμπορευμάτων είναι στα χέρια συντεχνιών επαγγελματιών και ανεξέλεγκτων κεφαλαιούχων.

Αρνούνται να φτιάξουν τηλεπικοινωνίες του 21ου αιώνα. Τηλέφωνα και διαδίκτυα σέρνονται και πληρώνονται πανάκριβα για τις υπηρεσίες που πουλάνε οι εταιρίες, εκμεταλλευόμενες τον  τεχνολογικό αναλφαβητισμό της πλειονότητας του πληθυσμού.

Αρνούνται να διδάξουν, αναδείξουν, διαδώσουν, εκμεταλλευτούν εκπαιδευτικά και τουριστικά τον υλικό και πνευματικό πολιτισμό των προγόνων που έζησαν σ αυτή τη χώρα. Το πολιτιστικό επίπεδο σ αυτούς τους τομείς είναι ακόμα στο τζατζίκι και το σουβλάκι (εξαιρετικά, δε λέω) με θεατρικές παρωδίες άρπα κόλλα, greek tsolia και do you like mamzel the Greece. Με λίγες εξαιρέσεις, η χώρα είναι ακόμα στη δεκαετία του 1970.

Ο κατάλογος δεν έχει τέλος στην ελληνική καθήλωση και οπισθοδρόμηση. Και τίθεται το ερώτημα:

Σε το ακριβώς αξιολογείται η κυβέρνηση; Στο πόσα λεφτά θα κόψει από τους μισθούς και τις συντάξεις; Σε πόσους υπαλλήλους θα μπορεί να απολύει ο ιδιωτικός τομέας; Στον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά όχι στην απόδοση του δημοσίου; Στο πόση ελληνική περιουσία θα χαρίσουμε στους δανειστές; Στο πόσους φόρους θα βάλουμε για να έχουμε να πληρώσουμε το χρέος;

Επειδή, μέχρι σήμερα όλες οι λεγόμενες αξιολογήσεις έχουν να κάνουν με ένα και μόνο θέμα: Πώς θα εισπράξουν οι ξένοι τα φραγκάκια τους. Και πώς θα τα αυγατίσουν παίρνοντας επιχειρηματικά τη θέση των Ελλήνων μέσα στην Ελλάδα.

Και όλα αυτά γίνονται επειδή οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι και σήμερα δεν κάνουν τίποτε άλλο εκτός από το να προσπαθούν με νύχια και με δόντια να διατηρήσουν το πελατειακό τους δημόσιο. Αδιαφορώντας για τη χώρα. Κοροϊδεύοντας το λαό, την ΕΕ, το ΔΝΤ, και όποιον άλλο τύχει στο δρόμο τους.

Και η μεν ΕΕ με το ΔΝΤ έχουν τη δύναμη και φρόντισαν να κόψουν το βήχα της κοροϊδίας στις κυβερνήσεις, στην πλάτη του λαού φυσικά, ζητώντας όλο και πιο σκληρές εγγυήσεις από επιπόλαιους και άσχετους μικροαπατεώνες. Ο ελληνικός λαός πότε θα κόψει το βήχα στις κυβερνήσεις του, που τον κοροϊδεύουν κατάμουτρα και τον κατακλέβουν με τη δολιότητα και την ανικανότητά τους; Πότε, δηλαδή θα αξιολογήσει τον εαυτό του; Για να δει αν του αξίζει αυτή η ζωή.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης  

liberal.gr

Η ύβρις προς τη Μάγδα Φύσσα

Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2013. Όμως ο κατά ομολογίαν δολοφόνος του πηγαίνει στη δίκη σαν δημόσιος υπάλληλος. Και επιστρέφει στο σπίτι του. Εχουν περάσει τρία χρόνια και έξι μήνες από το έγκλημα και ο δράστης δεν έχει καν απολογηθεί

Του Κώστα Γιαννακίδη

Αν ήμουν στη θέση της Μάγδας Φύσσα, τα βράδια, λίγο πριν αναμετρηθώ με τους εφιάλτες, θα ονειρευόμουν ότι σκοτώνω τον φονιά του γιού μου.

Δεν ξέρω πώς ακριβώς θα το έκανα, το όνειρο θα έπαιζε λούπα. Μπορεί να του έβγαζα τα μάτια με τα δάχτυλα ή να χτυπούσα το κεφάλι του σαν χταπόδι στο βράχο. Άλλες φορές, θα έβαζα την κάνη του όπλου μου πάνω στην άθλια κεφαλή του. Το μέταλλο και ο φόβος θα τον πάγωναν ως τα νύχια.  Μετά θα πίεζα τη σκανδάλη, τινάζοντας τα μυαλά του στα παπούτσια μου. Όμως στο τέλος αυτός θα ήταν πάλι εκεί. Τα βράδια θα τον έβλεπα στον ύπνο μου, να πεθαίνει και να επιστρέφει πάλι. Και τα πρωινά θα τον είχα εκεί, στο εδώλιο. Να αισθάνομαι ακόμα και την ανάσα του ως ύβρι. Τις νύχτες θα τον δίκαζα εγώ. Και θα αισθανόμουν ότι αποδίδω δίκαιο. Τις ημέρες, όμως, είναι που αποδίδεται η δικαιοσύνη…

goldendawn

Ενταση, ύβρεις, εκτόξευση αντικειμένων και διακοπή της δίκης της Χρυσής Αυγής

Πατήστε εδώ

Κάθε μέρα η Μάγδα Φύσσα βλέπει τον φονιά του γιου της να φεύγει από τη δικαστική αίθουσα και να επιστρέφει στο σπίτι του. Εκεί, ο Γιώργος Ρουπακιάς κάνει το μπάνιο του, τρώει ένα πιάτο ζεστό φαΐ και μετά πέφτει στο κρεβάτι για να διώξει την ένταση της ημέρας. Το απόγευμα πίνει καφέ, χαζεύει τηλεόραση και αν έχει μάθει ανάγνωση ίσως τριγυρίζει στο διαδίκτυο. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς κοιμάται τις νύχτες ο Ρουπακιάς. Προς το παρόν φτάνει που είναι στο σπίτι του.

Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2013. Όμως ο κατά ομολογίαν δολοφόνος του πηγαίνει στη δίκη σαν δημόσιος υπάλληλος. Και επιστρέφει σπίτι του. Εχουν περάσει τρία χρόνια και έξι μήνες από το έγκλημα και ο δράστης δεν έχει καν απολογηθεί στο ακροατήριο του δικαστηρίου. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο εξαιτίας της λειτουργικής καχεξίας στο δικαστικό σύστημα. Υπάρχει και πολιτικό υπόβαθρο καθώς η δολοφονία Φύσσα συνδέθηκε με την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης που αποδόθηκε στη Χρυσή Αυγή. Αφού, λοιπόν, οι δύο υποθέσεις «συγχωνεύθηκαν» σε κοινή δίκη, ήταν λογικό να προσφερθεί χρόνος στον Ρουπακιά.

«Πού είναι τώρα ο Παύλος σου;» ρωτούσαν οι χρυσαυγίτες τη Μάγδα Φύσσα, την ώρα που, μαζί με αντιεξουσιαστές, έσπαζαν τη δικαστική αίθουσα. Οι αντιεξουσιαστές συνόδευαν έναν δικό τους που πήγε να καταθέσει. Αυτοί ήταν έξω από την αίθουσα. Οι χρυσαυγίτες έχουν γίνει πια μόνιμοι εκεί μέσα. Για άλλη μία φορά η Μάγδα Φύσσα βρέθηκε μονάχη και γύρω της να περιδίνονται τα πάντα: το δικαστικό σύστημα που χωλαίνει, οι πολιτικές παρεμβάσεις και σκοπιμότητες, η βία και η αλητεία, οι θεσμικές δυσλειτουργίες και οι παθογένειες της κοινωνίας. Ελειπε το δίκαιο.

Η Μάγδα Φύσσα σέρνεται καθημερινά σε μία διαδικασία που επιτείνει το μαρτύριο της. Και αντί να παίρνει το ελάχιστο που της οφείλουμε, τη δικαίωση, δέχεται τις προσβολές των αλητών. Και είναι σαν κάθε μέρα που ξημερώνει να τη χλευάζει. Για όλο αυτό δεν υπάρχει δίκαιο. Ούτε και τιμωρία.

 protagon.gr

«Πυρά» κατά του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για τη στάση του μετά το δημοψήφισμα από τον Γιάνη Βαρουφάκη

«Πυρά» κατά του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για τη στάση του μετά το δημοψήφισμα από τον πρώην υπουργό-Τι είπε για τον Schauble και τον Draghi

Το Grexit όσο δαιμονοποιείται, τόσο γίνεται πιθανότερο τόνισε ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης, ο οποίος παραδέχθηκε πως κατά τη διάρκεια της θητείας του διέπραξε αρκετά λάθη.

«Έζησα τη δαιμονοποίηση γιατί δεν ήθελα να υπογράψω -τα μνημόνια τα υπογράφει ο υπουργός Οικονομικών. Από τη στιγμή που πτώχευσε το ελληνικό κράτος, έπρεπε να πάρουμε συγκεκριμένη απόφαση:

Να προσποιούμεθα παίρνοντας δάνεια ή να βάλουμε το μαχαίρι στο κόκκαλο;

Αυτό το ερώτημα έθετε ο λαός στον εαυτό του από το 2010.

Ο πιο ασφαλής, ο μοναδικός τρόπος αποφυγής του Grexit, είναι να το φοβάσαι λιγότερο από προγράμματα που σχεδιάστηκαν να το αποφύγουν», είπε ο κ. Βαρουφάκης και συνέχισε:

«Δεν ήμουν ποτέ υπέρ της δραχμής.

Στόχος μας πρέπει να είναι μια βιώσιμη συμφωνία εντός της Ευρωζώνης.

Η κυβέρνηση πρέπει να καταθέσει το δικό της σχέδιο εξόδου. Να βάλει τη βάση, και αν δεν γίνει δεκτό, τότε να πει ‘πετάξτε μας έξω. Να πούμε στους δανειστές ότι δεν θα πάμε στο 3,5%, γιατί είναι αυτογκόλ για μια οικονομία που προσπαθεί».

Ο πρώην υπουργός είπε, πως θα έπρεπε να παραιτηθεί στις 24 Φεβρουαρίου του 2015, όταν ανατράπηκε η απόφαση του Eurogroup η οποία είχε προηγηθεί τέσσερις μέρες νωρίτερα.

Στην ερώτηση αν μπορεί να είναι ήσυχος με τον τρόπο που λειτούργησε, ο κ. Βαρουφάκης απάντησε πως είναι εντάξει με τη συνείδησή του, αφού λειτούργησε με βάση τις πληροφορίες που είχε τότε.

Αν ήξερε ότι το «όχι» του δημοψηφίσματος θα γινόταν «ναι» τότε δεν θα είχε κάνει ό,τι έκανε την περίοδο της υπουργίας του, υπογράμμισε ο κ. Βαρουφάκης σε συνέντευξή του στον Alpha.

Το Grexit είναι το όνειρο ζωής του Wolfgang Schauble είπε ακόμη αναφερόμενος στον Γερμανό υπουργό Οικονομικών ενώ κατηγόρησε τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Mario Draghi, πως αυτός έκλεισε τις τράπεζες, κόβοντας τον ELA και τον τερματισμό της ρευστότητας.

Σε ερώτηση για το πώς αισθάνεται όταν τον κατηγορούν ευθέως πως έχει χρεώσει τη χώρα με 86 δισ. ευρώ, ο Γιάνης Βαρουφάκης σημείωσε: «Αισθάνομαι πάρα πολύ καλά. Όταν διαπραγματευόμουν στην Ευρώπη, από τη μία μεριά μου έλεγαν “υπέγραψε ό,τι σου δώσουν”.

Παράλληλα, μου έλεγαν “να μην τολμήσεις να αυξήσεις τον ΦΠΑ, μην τολμήσεις να αυξήσεις τους φόρους των επιχειρήσεων”. Αυτά τα δύο δεν πάνε μαζί».

Μάλιστα, ο πρώην υπουργός τόνισε: «Τους παρακαλώ να στήσουν ειδικό δικαστήριο για εμένα προσωπικά. Δεν θα το κάνουν, γιατί είναι δειλοί».   

La Tribune: «Ελλάδα: Η παγίδα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κλείνει»

Τον Αύγουστο του 2013, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είχε θέσει ως όρο για να δεχθεί τη στήριξη της Ελλάδας τη συμμετοχή σ' αυτήν του ΔΝΤ στην αρωγή προς τη χώρα, γνωρίζοντας ωστόσο πολύ καλά πως η συμμετοχή αυτή δεν είναι στην πραγματικότητα δυνατή.

Στόχος του ήταν και είναι, μόλις αποκαλυφθεί αυτή η αλήθεια, να επαναφέρει το θέμα της συμμετοχής της Ελλάδας στην ευρωζώνη, που είχε κλείσει το 2015, γράφει ο Ρομαρίκ Γκοντέν στη γαλλική οικονομική εφημερίδα La Tribune υπό τον τίτλο «Ελλάδα: η παγίδα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κλείνει».

Διότι, όπως επισημαίνει η εφημερίδα, αν το ΔΝΤ αρνιόταν να συμμετάσχει στο πρόγραμμα, καθώς οι απαιτήσεις του Ταμείου για μαζικές περικοπές στο χρέος με αντάλλαγμα ορισμένες στοχευμένες μεταρρυθίσεις είναι απαράδεκτες για τον Σόιμπλε, το πρόγραμμα θα καθίστατο άκυρο για το Βερολίνο, καθώς θα είχε καταπέσει μία από τις προϋποθέσεις του (η συμμετοχή του ΔΝΤ), και τότε ο Σόιμπλε θα μπορούσε να ανοίξει και πάλι το ζήτημα του Grexit. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών ήξερε συνεπώς πολύ καλά τι έκανε, αφού η συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας στην πραγματικότητα δεν ήταν εξαρχής δυνατή, τονίζεται στο δημοσίευμα της La Tribune.

Τον Ιούλιο του 2015, ο Σόιμπλε είχε προτείνει την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη για «πέντε χρόνια». Την πρότασή του είχε τότε απορρίψει η καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ, όμως ο υπουργός Οικονομικών δεν είχε πει την τελευταία λέξη του. Σύμφωνα με τον Ρομαρίκ Γκοντέν, ο Σόιμπλε έβαλε ένα σκουλήκι μέσα στο μνημόνιο, το ΔΝΤ, που στο τέλος το κατέφαγε και του επιτρέπει τώρα να επαναφέρει το θέμα. Διότι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προωθεί το δικό του σχέδιο για την οργάνωση της Ευρώπης, το σχέδιο της δημιουργίας ενός «σκληρού πυρήνα» της ευρωζώνης. 

Και κάμερες παρακολούθησης στα βαγόνια του μετρό, με καπέλο!

Δεν εξηγείται αλλιώς. Κάποιοι που παίρνουν αποφάσεις στη δημόσια  εταιρία ΣΤΑΣΥ και την «Αττικό Μετρό» έχουν ψυχοσύνθεση κυπατζή ή πρέπει να ελέγξει κανένας δικαστικός τον τομέα των ηλεκτρονικών προμηθειών! Μετά τις οθόνες που χωρίς διαγωνισμό μεταδίδουν ειδήσεις του κρατικού ΑΠΕ, που είναι όργανο της εκάστοτε κυβέρνησης, και μετά τα ηλεκτρονικά εισιτήρια με όλα τα προσωπικά δεδομένα των επιβατών, τώρα μπαίνουν κάμερες παρακολούθησης μέσα στα βαγόνια του μετρό, υπερπληρωμένες!

Αυτή τη στιγμή σε δύο συρμούς οι κάμερες λειτουργούν «πιλοτικά» και αναμένεται η ενεργοποίηση του … κατάλληλου λογισμικού για να λειτουργήσουν κανονικά σε όλους τους συρμούς, που διαθέτουν εγκατεστημένη την τεχνολογία!

Γιατί δεν λειτουργεί τώρα το λογισμικό και πώς μπαίνουν κάμερες ερήμην των πολιτών; Εκτός του ότι η δημοκρατία που έχουμε βρίσκεται σε επίπεδα μπανανίας, αυτή η μπανανία σε επίπεδο συντονισμού και προγραμματισμού βρίσκεται σε επίπεδα βλακείας ή συναλλαγής. Εξηγούμαι:

Στις αρχές του 2016 η «Αττικό Μετρό» είχε ζητήσει από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων να επιτρέψει τη βιντεοσκόπηση με κάμερες μέσα στα βαγόνια «για λόγους ασφαλείας».

Η Αρχή έδωσε έγκριση υπό τον όρο οι καταγραφές να αποθηκεύονται μόνο για 48 ώρες. Αλλά, στους 17 καινούργιους συρμούς, που προμηθεύτηκε η εταιρία το καλοκαίρι, χωρίς να έχει υπολογίσει την Αρχή (!), οι κάμερες ήταν ήδη τοποθετημένες, με λογισμικό που πρόβλεπε την αποθήκευση των λήψεων για αόριστο χρόνο!

Με την απόφαση της Αρχής Προστασίας οι κάμερες αυτές μ αυτό το λογισμικό δεν μπορούν να λειτουργήσουν στους 17 συρμούς που τις έχουν προεγκατεστημένες, ούτε να εγκατασταθούν νέες στα βαγόνια- παλιά και νέα- που δεν τις έχουν.

Κι εδώ θριαμβεύει η ελληνική άρπα κόλλα δημόσιας υπηρεσίας με τα λεφτά των φορολογούμενων!

Οι νέοι συρμοί παραγγέλθηκαν και ήρθαν πριν η Εταιρία πάρει την απόφαση της Αρχής Δεδομένων για την εγκατάσταση και λειτουργία των καμερών!

Μετά την απόφαση πρέπει να αλλάξει το λογισμικό και να μην αποθηκεύει επ’ αόριστον, αλλά μόνο για 48 ώρες τις βιντεοσκοπήσεις!

Η αλλαγή λογισμικού, εξ αιτίας του άρπα κόλλα προγραμματισμού, για να λειτουργήσουν οι κάμερες σύμφωνα με την απόφαση της Αρχής, χρειάζεται χρόνο και, κυρίως, πρόσθετα κονδύλια, τα οποία θα πληρώσουν οι βιντεοσκοπούμενοι φορολογούμενοι!

Πρόσθετα κονδύλια θα χρειαστούν και οι πρόσθετες κάμερες με το λογισμικό τους που θα τοποθετηθούν και σε όλα τα παλιά βαγόνια, που δεν έχουν ούτε καν την υποδομή για τη λειτουργία του κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης. Γιατί δε γίνεται να σε παρακολουθούν μόνο στους καινούργιους 17 συρμούς!

Οι εργαζόμενοι το μετρό αντιδρούν στην εγκατάσταση συστήματος παρακολούθησης μέσα στα βαγόνια, υποστηρίζοντας ότι «αυτά αποσκοπούν σε άλλα πράγματα. Ξεφεύγει το πράγμα».

Εδώ, όμως, εκτός από τα χρήματα των φορολογούμενων που σπαταλιώνται, υπάρχει και ένα σοβαρό θέμα για όλους τους επιβάτες: Κανείς δεν εγγυάται- ούτε η Αρχή- ότι στις 48 ώρες που θα είναι το υλικό διαθέσιμο στα χέρια εργαζόμενων ή στελεχών της ΣΤΑΣΥ ή της Αττικό Μετρό, δεν θα υποκλέπτεται και δεν θα πουλιέται ή δεν θα διακινείται με οποιονδήποτε τρόπο!

Ήδη, η Αρχή Ελέγχου της Δημόσιας Διοίκησης έχει αποφανθεί στην πρόσφατη ιστορία με τη συμμορία υπαλλήλων του μετρό που θησαύριζαν με την πώληση παράνομων εισιτήριων, ότι υπάρχει πλημμελής έλεγχος έως και αδιαφορία των διοικητικών μηχανισμών της εταιρίας για έλεγχο!

Αλλά το επίσης μεγάλο ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Τα στελέχη της διοίκησης που με τις ενέργειές τους επιβαρύνουν την τσέπη των φορολογούμενων επί πλέον των προϋπολογισμών των έργων, δεν έχουν καμιά ευθύνη; Καμιά επίπτωση; Καμιά ποινή;

Γιατί θα πρέπει κάθε υπέρβαση να την πληρώνει ο φορολογούμενος; Να την πληρώνει από την τσέπη του όποιος την προκάλεσε. Και να πηγαίνει και σπίτι του. Αρκετά πληρώνουν τα κορόιδα για να ζεσταίνουν τις τσέπες τους και τις καρέκλες τους οι διορισμένοι καρεκλοκένταυροι.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης