Γυαλιά-καρφιά

Πίσω από αυτά τα κραυγαλέα γυαλιά η κυρία Σταμάτη κουνάει το δάχτυλο στην κοινωνία. Μοιάζει σαν να θέτει εαυτήν υπεράνω των εννοιών του καλού και του κακού. Ούτε ψέλλισμα ή υπόνοια συγγνώμης δεν ακούστηκε τόσα χρόνια από τα χείλη της... 

  

Πολύ συχνά φοράμε γυαλιά ηλίου όχι μόνο για να προστατεύσουμε τα μάτια μας από την ακτινοβολία του αλλά και για να «προστατεύσουμε» τους άλλους – και τον εαυτό μας – από τις εκφράσεις μας. Από την αμείλικτη ετυμηγορία του βλέμματος. Είναι σαν να θέλουμε να βλέπουμε εμείς, χωρίς να μας βλέπουν οι άλλοι. Βέβαια, οι γυναίκες φοράμε γυαλιά και όταν δεν έχουμε «στρώσει» μάτι. Απολύτως σεβαστό και αυτό…

Γενικώς λοιπόν, τα γυαλιά κρύβουν. Εκτός από τα γυαλιά της Βίκης Σταμάτη. Ή μάλλον τη συλλογή των γυαλιών της. Που, αντί να κρύψουν, αποκαλύπτουν αυτά που και η ίδια άλλωστε δεν νομίζω ότι ενδιαφέρεται να κρύψει. Ποσώς.

Μα, θα πείτε, είναι δυνατόν να κρίνω έναν άνθρωπο από τα γυαλιά του; Στην προκειμένη περίπτωση ναι. Όταν ο σχεδόν 80χρονος σύζυγός σου είναι στη φυλακή για κατάχρηση εκατομμυρίων εις βάρος του Δημοσίου και η δικαιοσύνη σε έχει κρίνει συνυπεύθυνη και σε έχει φυλακίσει γι’ αυτό. Οταν καταγγέλλεις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης που απειλούν την εύθραυστη υγεία του. Οταν έχεις περιγράψει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες πώς σαπίζει μέσα στο κελί του. Οταν αγωνιάς να συγκεντρώσεις το ποσόν της εγγύησης για την αποφυλάκισή του. Οταν την περίοδο της κράτησής σου έχεις ποζάρει συνειδητά πίσω από τα κάγκελα σαν τη Θέμιδα Μπαζάκα στα «Πέτρινα Χρόνια» ή αλλοπαρμένη με ένα αρκουδάκι αγκαλιά σαν κακοερμηνευμένη ηρωίδα της Σάρα Κέιν. Και όταν αυτά τα γυαλιά – τη μία ημέρα ροζ σε σχήμα καρδιάς, την επόμενη τεράστιες μαύρες πεταλούδες, οψόμεθα για το νέο μοντέλο – περιβάλλονται από ένα πρόσωπο ακινητοποιημένο από το μπότοξ και με φανερά επάνω του τα αποτελέσματα της αισθητικής υποστήριξης, νομίζω ότι δεν μπορεί να αποτελούν τυχαία επιλογή, τύπου «έβαλα ό,τι βρήκα μπροστά μου».

Πολύ περισσότερο όταν πίσω από αυτά τα κραυγαλέα γυαλιά η κυρία Σταμάτη κουνάει το δάχτυλο στην κοινωνία, μιλά ως τιμητής των πάντων, ειρωνεύεται ως Μαρία Αντουανέτα και απειλεί για αποκαλύψεις  τις οποίες είναι απορίας άξιο γιατί δεν έκανε κατά τη διάρκεια της δίκης της.  Βεβαίως και τα πανάκριβα γυαλιά της είναι ενθύμιο των ημερών της δόξας της αλλά δεν μπορεί στη συλλογή της να μην υπάρχει ένα πιο διακριτικό μοντέλο. Ε, και αν δεν υπήρχε, ας αγόραζε ένα από το περίπτερο για να κάνει τις δηλώσεις της μπροστά στην κάμερα και αμέσως μετά ας επέστρεφε στις καρδιές και τις πεταλούδες της.

Τα γυαλιά είναι το κερασάκι στην τούρτα στην έπαρση και τον σουσουδισμό της κυρίας Σταμάτη. Κατά καιρούς, έχω κάνει προσπάθειες να την συμπονέσω. Όχι γιατί θεωρώ ότι αδίκως διώχθηκε αλλά διότι προσπαθώ να βρω τις ρωγμές ευαισθησίας στην εικόνα της υπεροπτικής και αλαζονικής γυναίκας που τα ήθελε όλα και πολύ. Διότι ξέρω ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν τέτοιες ρωγμές. Δυστυχώς δεν τις βρήκα. Δεν είμαι επιστήμων της ψυχής για να πω ότι δεν υπάρχουν. Πάντως δεν φαίνονται. Ακόμη και όταν η κυρία Σταμάτη μιλάει με – δικαιολογημένο – σπαραγμό για το παιδί της, με ένα περίεργο τρόπο, ανακαλείς τις περιγραφές των πωλητριών για την αυταρχική συμπεριφορά της στα καταστήματα όπου ξόδευε τα ευρώ σαν μαρουλόφυλλα.

Στον αντίποδα του «δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται», είναι κάπως να προσπαθείς να υπερασπιστείς κάποιον (κόντρα στους αυτοματισμούς) που επιμένει να μην υπερασπίζεται και να εκθέτει τον εαυτό του. Η κυρία Σταμάτη μοιάζει σαν να θέτει εαυτήν υπεράνω των εννοιών του καλού και του κακού. Ούτε ψέλλισμα ή υπόνοια συγγνώμης δεν ακούστηκε τόσα χρόνια από τα χείλη της. Ούτε άλλωστε από τον κύριο Τσοχατζόπουλο. Θυμάμαι, στο ηχητικό ντοκουμέντο που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό, τον τρόπο που μιλούσε στον φύλακα που τον συνόδευε στο νοσοκομείο. Με  βρυχηθμούς σχεδόν, σαν να διέταζε σκυλί.

Βεβαίως αφού η Δικαιοσύνη αποφάσισε ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι πρέπει να είναι ελεύθεροι, καλώς και είναι. Χωρίς εξειδικευμένες γνώσεις όμως αλλά μόνο από εμπειρία ζωής, αναγνωρίζω ότι το ζεύγος Τσοχατζόπουλου ταλαιπωρήθηκε στη φυλακή αμφιβάλω όμως αν συνετίστηκε έτσι όπως βλέπω – τουλάχιστον την κυρία Σταμάτη – να περιφέρει την ψευδαίσθηση του αλάθητου και της εξουσίας της επί πάντων. Με γερές δόσεις εκδικητικότητας. Μου θυμίζει δε τη γνωστή ρήση του Τολστόι: «Ο άνθρωπος είναι σαν κλάσμα. Ο αριθμητής είναι ο πραγματικός εαυτός του ενώ ο παρονομαστής η ιδέα που έχει για τον εαυτό του. Οσο μεγαλύτερος ο παρονομαστής, τόσο μικρότερη η αξία του κλάσματος».  

   

Πέπη Ραγκούση  - protagon.gr

        

Το μπαγλαμαδάκι του Τζανακόπουλου

Τι κρύβεται πίσω από την ανοησία του κυβερνητικού εκπροσώπου για το Αιγάλεω; Το άγχος να μετατρέψει την πολιτική αντιπαράθεση σε κάτι εμφανώς γελοίο και βαθιά διχαστικό, σε κάτι ταξικό. Σε μία κόντρα ανάμεσα στον λαό και στο Κολωνάκι

Του Κώστα Γιαννακίδη

Στα χρόνια που η Αριστερά είχε κάποιο διακριτό νόημα, υπήρχαν κάτι γερόντια που μετρούσαν τα χρόνια στο ξερονήσι όπως τις χάντρες του κομπολογιού στα κιτρινισμένα, από τον «Ασσο» σκέτο, δάχτυλα. Πάνε αυτά, ευτυχώς πέρασαν, τα πρόσωπα που χαράχθηκαν με εξορία και φυλακίσεις δεν υπάρχουν πια παρά μόνο μέσα στην εθνική μνήμη.

Τώρα το αγωνιστικό φρόνημα και, κυρίως, η επαφή με το λαϊκό στοιχείο, επιβεβαιώνονται με πιο απλά πράγματα. Ψήφισες «Όχι» στο δημοψήφισμα; Εσυρες τα πόδια σου στο χορό των αφελών του Συντάγματος; Αποκάλεσες, μέσα από αφρούς, κάποιον «γερμανοτσολιά»; Χτύπησες με μανία, πίσω από ψευδώνυμο, τα πλήκτρα στο twitter; Εχεις μείνει στο Αιγάλεω;

Είναι εμφανές, ότι ο Δημήτρης Τζανακόπουλος εκστόμισε μία ανοησία, όταν είπε ότι έμεινε δύο χρόνια στο Αιγάλεω, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ξέρει καν πού πέφτει. Και είναι λογικό. Ο πολιτικός λόγος έχει εκπέσει πλέον σε επίπεδο twitter (αυτό και αν το έχει σπουδάσει ο Τζανακόπουλος). Όταν, λοιπόν, ψάχνεις την ατάκα, κάποια στιγμή θα εκτεθείς  με μία επιπολαιότητα. Θυμίζει τον μπελά που βρήκαν ο Μαχαιρίτσας με τον Νταλάρα όταν τραγούδησαν για «αγχωμένη μαλακία» στο «Διδυμότειχο Blues». Ε, και ο Τζανακόπουλος αγχωμένος ήταν. Τέλος πάντων, κάποια στιγμή θα ζητήσει συγγνώμη από τον λαό του Αιγάλεω και το θέμα θα ξεχαστεί αν και, μεταξύ μας, μάλλον αδικείται ο εκπρόσωπος. Δεν είναι και λίγο να σε έχουν σπουδάσει στο Λονδίνο και να κατρακυλάς ως το Αιγάλεω -η εμπειρία σε σημαδεύει. Παρεμπιπτόντως δε, θα έχει ενδιαφέρον να ρωτήσει συντρόφους του, ξεκινώντας από τον Πρωθυπουργό και καταλήγοντας στον Ευκλείδη, αν ξέρουν πού ακριβώς πέφτει το Αιγάλεω.

Όμως το θέμα μας δεν είναι ακριβώς η ατυχής αναφορά του κυβερνητικού εκπροσώπου. Αυτό θα μπορούσε να έχει συμβεί σε όλους μας. Το θέμα μας είναι η λογική που βρίσκεται πίσω από την ανοησία του Τζανακόπουλου. Είναι το άγχος να μετατρέψει την πολιτική αντιπαράθεση σε κάτι εμφανώς γελοίο και βαθιά διχαστικό: στην κόντρα ανάμεσα στον λαό και στο Κολωνάκι. Θα μιλάει ο Τζανακόπουλος και από πίσω θα παίζει μπαγλαμαδάκι, για να σου θυμίζει ότι οι άλλοι ακούν σαξόφωνο. Δεν είναι παράλογο. Όταν, σε γενικές γραμμές, η πολιτική είναι κοινή, κάπου πρέπει να αποτυπωθούν οι διαφορές και να σκαφτούν χαρακώματα. Ας είναι, λοιπόν, η σύγκρουση αισθητικής φύσης με ταξικούς υπαινιγμούς. Αυτό κάνει και ο Τσίπρας όταν δηλώνει, από το βήμα της Βουλής, ότι προτιμά να έχει Καρανίκες στο Μαξίμου παρά πτυχία του Χάρβαρντ.

Ο Τζανακόπουλος θα πει και άλλα. Και δεν θα είναι και ο μόνος. Μέχρι τις εκλογές μπορεί να δεις τον Τσίπρα να ανακαλύπτει πάλι το τζάκετ, να κάνει προσκυνηματική επίσκεψη σε ξερονήσια και να τσιμπάει φέτα και ελιές με χύμα ρετσίνα σε κουτούκι της Καισαριανής. Και καλά θα κάνουν. Οι φτωχοί άνθρωποι του λαού είναι η δύναμή τους. Για αυτό και κάνουν τα πάντα για να τους πολλαπλασιάσουν.    

  

 protagon.gr     

Euroworking Group: «Καλωσορίζουμε την προκαταρκτική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας & θεσμών»

Ολοκληρώθηκε  λίγο πριν τις 18.00 το απόγευμα, το EuroWorking Group που πραγματοποιήθηκε εκτάκτως στις Βρυξέλλες για να αποτιμήσει την πορεία της δεύτερης αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος.

Σύμφωνα με πηγή της ευρωζώνης, το EuroWorking Group «χαιρέτισε την προκαταρκτική συμφωνία μεταξύ θεσμών και ελληνικών αρχών πάνω σε ένα πακέτο πολιτικής που θα αποτελέσει τη βάση για την ολοκλήρωση της 2ης αξιολόγησης του προγράμματος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας.

Σε συνέχεια της εφαρμογής των προαπαιτούμενων δράσεων από την Ελλάδα, το Eurogroup θα μπορούσε να εγκρίνει το πακέτο πολιτικής και τους όρους της επόμενης εκταμίευσης, ενώ επίσης στο άμεσο μέλλον να διευθετήσει τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους στη βάση της συμφωνίας του Μαΐου του 2016».

Σε κοινή δήλωσή τους οι θεσμοί λένε τα εξής:

«Το EWG έκανε αποτίμηση της δεύτερης αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος του ESM. Το EWG καλωσορίζει την προκαταρκτική συμφωνία μεταξύ των ελληνικών Αρχών και των θεσμών σε ένα πακέτο πολιτικής που θα αποτελέσει τη βάση για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης.

Μόλις εφαρμοστούν τα προαπαιτούμενα από την Ελλάδα, το Eurogroup θα μπορέσει να εγκρίνει το πακέτο πολιτικής και τους όρους για την επόμενη εκταμίευση και να διευθετήσει τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους στο άμεσο μέλλον, στη βάση της συμφωνίας του Μαΐου 2016».

Το EuroWorking Group πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες, στις 15:00, με δια ζώσης συνάντηση κι όχι με τηλεδιάσκεψη όπως είχε αρχικά προγραμματιστεί.

Την ελληνική πλευρά εκπροσώπησε ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Χουλιαράκης, ο οποίος βρέθηκε στις Βρυξέλλες, με σκοπό να ενημερώσει τους επιτελείς των υπουργείων Οικονομικών της ευρωζώνης για την επίτευξη της τεχνικής συμφωνίας και τα προαπαιτούμενα που πρέπει να εφαρμοστούν για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης.      

 axiaplus.gr   

Σε αναδίπλωση προχώρησε η υπουργός Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου στο θέμα του Ελληνικού

Σε αναδίπλωση προχώρησε η υπουργός Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου στο θέμα του Ελληνικού μετά τις αποκαλύψεις ότι προχώρησε στην αναπομπή προς επανεξέταση της απόφασης περί μη κήρυξης ως διατηρητέων ορισμένων από τα κτίρια στο Ελληνικό. 

Σύμφωνα με ανακοίνωση το υπουργείο Πολιτισμού προχωρά σε ανάκληση της απόφασης για αναπομπή προς το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων της επανεξέτασης τριών κτιρίων του Ελληνικού . Οπως αναφέρεται,  η ανάκληση έγινε «ύστερα από ενδελεχή έλεγχο του σχετικού φακέλου κατά τον οποίο διαπιστώθηκε πως δεν υπάρχουν νέα στοιχεία τα οποία δεν συνεκτιμήθηκαν στην αρχική εξέταση ώστε να αιτιολογείται η αναπομπή του θέματος».

Πρόκειται για το κέλυφος του αρχικού κτιρίου του Δυτικού Αεροσταθμού, του παλαιού πύργου ελέγχου του Αεροσταθμού και του αρχικού πυρήνα του συγκροτήματος του πρώην Αμερικανικού Κολεγίου Θηλέων Αθηνών. Συγκεκριμένα τα μέλη του ΚΣΝΜ κλήθηκαν τον Οκτώβριο του 2016 να διερευνήσουν κατά πόσο οκτώ κτίρια του πρώην αεροδρομίου, μεταξύ των οποίων και τα παραπάνω, έχουν τις προϋποθέσεις να κηρυχθούν μνημεία.

Έπειτα από μια μαραθώνια συνεδρίαση διάρκειας πλέον των επτά ωρών τα μέλη του Συμβουλίου αποφάσισαν να κηρύξουν ως μνημείο μόνο το κτίριο του αγγλικού υποστέγου «Παγόδα». Για τον Δυτικό αεροσταθμό η απόφαση της μη κήρυξης ήταν ομόφωνη, για τις εγκαταστάσεις του Κολεγίου οκτώ μέλη τάχθηκαν υπέρ του μη χαρακτηρισμού και τέσσερα υπέρ της κήρυξης και για τον παλαιό πύργο ελέγχου εννέα μέλη έκριναν ότι δεν πρέπει να κηρυχθεί και τρία μέλη ζήτησαν την κήρυξη. Η σχετική υπουργική απόφαση εκδόθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2016.

Ωστόσο, η Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού κατέθεσε αίτηση θεραπείας στις 5 Ιανουαρίου του 2017 και ένα μήνα μετά αίτηση ακύρωσης στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Κατόπιν αυτού η υπουργός Πολιτισμού είχε πάρει απόφαση να αναπέμψει το θέμα προκειμένου να γνωμοδοτήσει εκ νέου το ΚΣΝΜ.

 Η Καθημερινή αποκάλυψε με σημερινό της πρωτοσέλιδο ότι  η υπουργός Πολιτισμού ζητά να επανεξεταστούν οι περιπτώσεις άλλων τριών κτηρίων, αποδεχόμενη εν μέρει τις ενστάσεις της «Επιτροπής Αγώνα» για το Ελληνικό ενώ στην προηγούμενη απόφαση του Συμβουλίου είχε κριθεί διατηρητέο μόνο ένα κτήριο. Το έγγραφο του υπουργείου Πολιτισμού (αρ. πρωτ. 3288/317/51 από 13/4/2017) προς το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, που κοινοποιείται σε πολλαπλούς αποδέκτες και φέρει την υπογραφή της υπουργού κ. Λυδίας Κονιόρδου, αναπέμπει προς επανεξέταση την απόφαση περί μη κήρυξης ως διατηρητέων ορισμένων από τα κτίρια στο Ελληνικό.     

thetoc.gr    

Νέα εμπόδια στην επένδυση του Ελληνικού από το Υπουργείο Πολιτισμού

Νέα τρικλοποδιά στην επένδυση του Ελληνικού βάζει το υπουργείο Πολιτισμού. Ενώ παραμένουν άλυτα τα ζητήματα που έχουν ανακύψει με τη δασική υπηρεσία και την επαπειλούμενη κήρυξη όλης της έκτασης του πρώην αεροδρομίου ως αρχαιολογικού χώρου, η υπουργός Λυδία Κονιόρδου επαναφέρει το θέμα κήρυξης ως διατηρητέων ενός αριθμού επιπλέον των προβλεπομένων στη σύμβαση κτιρίων με τον επενδυτή που ψηφίστηκε από τη Βουλή.

Ολα αυτά λαμβάνουν χώρα πριν συμπληρωθούν 48 ώρες από τη συμφωνία κυβέρνησης - δανειστών για το κλείσιμο της αξιολόγησης, η οποία περιλαμβάνει ως υποχρέωση την ολοκλήρωση της αδειοδότησης για την ανάπτυξη στο Ελληνικό και την ολοκλήρωση της συναλλαγής έως τον Σεπτέμβριο. Καθίσταται σαφές πως η ανάπτυξη κινδυνεύει και πάλι να τιναχθεί στον αέρα και δοκιμάζει τις αντοχές των επενδυτών και ειδικά των ξένων που συμμετέχουν στο σχήμα της παραχωρησιούχου, ενώ εκπέμπει λάθος μηνύματα για την Ελλάδα ως επενδυτικό προορισμό. Και μάλιστα για λόγους δευτερεύουσας σημασίας αν αναλογιστεί κανείς το οικονομικό διακύβευμα και τις 70.000 θέσεις εργασίας που αναμένεται να δημιουργήσει η επένδυση.

Ειδικότερα έγγραφο του υπουργείου Πολιτισμού (αρ. πρωτ. 3288/317/51 από 13/4/2017) προς το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, που κοινοποιείται σε πολλαπλούς αποδέκτες και φέρει την υπογραφή της υπουργού κ. Λυδίας Κονιόρδου, αναπέμπει προς επανεξέταση την απόφαση περί μη κήρυξης ως διατηρητέων ορισμένων από τα κτίρια στο Ελληνικό.

Tα τρία κτίρια

Ζητεί, συγκεκριμένα, να εξεταστούν ξανά ως δυνάμει διατηρητέα το κέλυφος του κτιρίου του Δυτικού Αεροσταθμού, ο παλαιός Πύργος Ελέγχου και o αρχικός πυρήνας του συγκροτήματος του πρώην Αμερικανικού Κολλεγίου Θηλέων που στεγάζει σήμερα την ΥΠΑ. Και οι τρεις αυτές περιπτώσεις είχαν αποδειχθεί εξαιρετικά ανίσχυρες στη διάρκεια της πολύωρης πρώτης συνεδρίασης για την τύχη των κτισμάτων που βρίσκονται μέσα στα όρια της επένδυσης. Και για τον λόγο αυτό δεν κρίθηκαν διατηρητέα μνημεία.

Ομως η υπουργός επικαλείται «Αίτηση Θεραπείας» της «Επιτροπής Αγώνα» για το Μητροπολιτικό Πάρκο του Ελληνικού κατά της προηγούμενης απόφασης. Να σημειωθεί πως η «Επιτροπή Αγώνα» στο παρελθόν συνδέθηκε με τον ΣΥΡΙΖΑ που στήριξε πολιτικά τις αντιδράσεις της για την επένδυση αλλά μετά την άνοδό του στην εξουσία και ειδικά μετά την αποχώρηση της Αριστερής Πλατφόρμας το καλοκαίρι του 2015 κινήθηκε αριστερότερα.

Τα κτίρια που θέλουν να κηρυχθούν διατηρητέα είναι επιεικώς αμφιλεγόμενης αξίας, υποστηρίζουν παράγοντες της αγοράς αλλά και της σημερινής τοπικής αυτοδιοίκησης.

Για παράδειγμα, το κτίριο του Δυτικού Αεροσταθμού προέκυψε από διαδοχικές παρεμβάσεις, αλλοιώσεις, καταστροφές και μεταπλάσεις αρχής γενομένης το 1948 όταν ανεγέρθηκε και έως το 1985, οπότε και οι πιο πρόσφατες προσθήκες. Το 2005 το κτίριο κάηκε και σήμερα έχει τη γνωστή στους διερχομένους εικόνα. Η θέση της «Επιτροπής Αγώνα» είναι ότι το αρχικό κτίσμα του 1948 είναι έργο του σημαντικού αρχιτέκτονα Θουκυδίδη Βαλεντή. Αλλά εκείνο το κτίριο του 1948 δεν υπάρχει.

Τα ίδια ισχύουν και για τον παλαιό Πύργο Ελέγχου, που κατασκευάστηκε το 1948 σε σχέδια Θ. Βαλεντή, αλλά η αρχική κατασκευή ενσωματώθηκε σε νεότερα ογκώδη κτίρια και ο αρχικός πυρήνας απλώς δεν υπάρχει.

Το δε συγκρότημα του πρώην Αμερικανικού Κολλεγίου Θηλέων αποτελεί κτίριο του Μεσοπολέμου χωρίς αξιόλογα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά και θεωρείται ήσσονος σημασία έργο του αρχιτέκτονα της Γενναδίου, Στιούαρτ Τόμσον.

Ερωτήματα

Το μείζον, όμως, ζήτημα είναι τα ελατήρια πίσω από την αναπομπή που ζητεί η κυρία Κονιόρδου. Προφανώς εγείρεται ζήτημα νομικής εγκυρότητας αυτής της κίνησης, καθώς για να ζητήσει υπουργός αναπομπή πρέπει να συντρέχουν δύο λόγοι: πρώτον, να έχει διαπιστωθεί πλάνη του Συμβουλίου και δεύτερον, να έχουν προκύψει νέα στοιχεία προς αξιολόγηση. Ούτε η μία ούτε η άλλη παράμετρος ισχύει, και είναι σαφές ότι με την κίνησή της αυτή η υπουργός Πολιτισμού προκαλεί εξέλιξη ενός μείζονος θέματος, που την ξεπερνάει. Πρέπει να είναι σε θέση να υποστηρίξει με νομικά επιχειρήματα τους λόγους που συνέτρεξαν για αλλαγή στάσης. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ένα ζήτημα καθαρά πολιτικό και εθνικού διαμετρήματος, πράγμα που σημαίνει ότι το όψιμο ενδιαφέρον της για τα αιτήματα της «Επιτροπής Αγώνα» πρέπει να έχει και ανάλογη νομική ανάλυση και υποστήριξη καθώς και συγκρότηση πολιτικής επιχειρηματολογίας. Είναι σε θέση να τα παράσχει αυτά η κυρία Κονιόρδου;

Επιπλέον, είναι σαφές ότι και το ΤΑΙΠΕΔ πρέπει να λάβει σαφή θέση στο πλαίσιο της νομικής επιχειρηματολογίας.

Ολα αυτά διαδραματίζονται σήμερα, παρά το γεγονός πως κυρώθηκαν πέρυσι τον Σεπτέμβριο από τη Βουλή η Σύμβαση Αγοραπωλησίας Μετοχών για την απόκτηση του 100% του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας ΕΛΛΗΝΙΚΟ Α.Ε. και η Τροποποιητική Σύμβαση που διαπραγματεύτηκε (και «πανηγύρισε») η κυβέρνηση. Στην αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου σημείωνε, μάλιστα, πως το άθροισμα του τιμήματος αγοράς μετοχών και επενδυτικής υποχρέωσης ανέρχεται σε 5,5 δισ. ευρώ, ότι μελέτη του ΙΟΒΕ προβλέπει δημιουργία 90.000 θέσεων εργασίας και συμβολή στο ΑΕΠ σε ορίζοντα 25ετίας που μπορεί να φθάσει τις 2,4 ποσοστιαίες μονάδες.

kathimerini.gr

      

Λαφαζάνης VS Τσακαλώτου…

Του Γιάννη Παντελάκη

Το μεσημέρι της Πρωτομαγιάς ο Παναγιώτης Λαφαζάνης πήγε σε ένδειξη διαμαρτυρίας με άλλα μέλη του κόμματός του στο Χίλτον, στήθηκαν μπροστά από τους αστυνομικούς, έγινε μια μικρή φασαρία και τελικά αποχώρησαν. Σε κάποιο όροφο του ίδιου ξενοδοχείου εκείνη την ώρα ο Ευκλείδης Τσακαλώτος έβαζε με τους δανειστές τις τελευταίες πινελιές στη νέα συμφωνία που κόβει μισθούς, συντάξεις και επιδόματα.  Δυο πρώην σύντροφοι, βρέθηκαν απέναντι. Λαφαζάνης-Τσακαλώτος, δυο όψεις ενός νομίσματος;

Η απάντηση που βγαίνει αβίαστα είναι πως όχι. Υπάρχει μια χαοτική διαφορά μεταξύ τους, μεταξύ δυο ανθρώπων που πορεύτηκαν για πολλά χρόνια στον ίδιο χώρο, βρέθηκαν στις ίδιες πλατείες και δρόμους και οι πορείες τους πήραν διαφορετικές κατευθύνσεις από τον Αύγουστο του 2015, ούτε δυο χρόνια μόλις πριν. Η βασική διαφορά τους βρίσκεται σε μερικές λέξεις που έχουν ηθικό αξιακό περιεχόμενο, αλλά που όμως αποτελεί κυρίαρχο ζητούμενο στις ημέρες μας και παράλληλα η έλλειψη τους αποτελεί βασική αιτία πολλών παθογενειών.

Πολλοί θα θυμηθούν πως ο Λαφαζάνης έκανε επικύψεις στον Πούτιν, ετοιμαζόταν να μποϋκάρει - έτσι έλεγαν τουλάχιστον - στο Νομισματοκοπείο και ήταν υπέρμαχος της δραχμής. Και είναι ακόμα, δεν το κρύβει. Αντίθετα ο Τσακαλώτος τάσσεται υπέρ της παραμονής στο ευρώ, θέλει μια ευρωπαϊκή πορεία και δεν αμφισβητεί τη θέση της χώρας στην Ε.Ε. Ωστόσο, στο σημείωμα αυτό δεν εξετάζουμε τον βαθμό διαφωνίας σε δυο διαφορετικές πολιτικές θέσεις. Αλλά το ηθικό υπόβαθρο δυο πολιτικών που συνυπήρξαν στον ίδιο χώρο και τις παράλληλες πορείες τους.

Οσο και αν διαφωνεί κάποιος με τον Λαφαζάνη, διαφωνεί με τις πολιτικές του απόψεις και αυτό είναι θεμιτό και σεβαστό. Ο Λαφαζάνης ωστόσο δεν πούλησε την ψυχή του στον διάβολο για μια σίγουρη υπουργική καρέκλα, ένα παχυλό μισθό και αρκετά προνόμια. Ο Λαφαζάνης είχε τις προϋποθέσεις να βρίσκεται σήμερα στη θέση του Τσακαλώτου ή οποιουδήποτε υπουργού. Δεν το επέλεξε γιατί ήθελε να είναι συνεπής με αυτό που πιστεύει. Διαφωνούμε ή συμφωνούμε. Στον αξιακό ηθικό κώδικα ο Λαφαζάνης έχει μια θέση αρκετά ψηλά.

Ο Τσακαλώτος, έχει κάνει κάτι θεαματικά αντίθετο από αυτό. Οχι απλά διαπραγματεύεται και υπογράφει μνημόνια και μέτρα που κατά βάση εξοντώνουν τους οικονομικά αδύναμους τους οποίους υποτίθεται στηρίζει ιδεολογικά, αλλά προσποιείται τον ηγέτη μιας αριστερής υποτίθεται τάσης του ΣΥΡΙΖΑ (53) οι οποίοι κατά καιρούς μάλιστα κάνουν και μερικές δειλές παρεμβάσεις κριτικής προς πολιτικές της κυβέρνησης. Παρότι αποτελεί από τη θέση του έναν από τους κυρίαρχους διαμορφωτές αυτής της πολιτικής. Ο Τσακαλώτος δεν έχει πρόβλημα να δηλώνει πως θα παραιτηθεί από υπουργός αν μειωθεί το αφορολόγητο και να συμπεριφέρεται σαν να μην συμβαίνει τίποτα όταν υπογράφει από τότε δυο μειώσεις του αφορολόγητου.

Οσο και αν ηχεί υπερβολικό, οι ηθικές συμπεριφορές αποτελούν και πολιτικές συμπεριφορές. Παρότι η πολιτική δεν αποτελεί και τον προσφορότερο τρόπο επίδειξης ηθικής, η εντελώς αντίστροφη κατάσταση που επικρατεί έχει μεγεθύνει ένα ήδη υπαρκτό πρόβλημα. Το οποίο έχει αποκτήσει εκρηκτικές διαστάσεις αφού αφορά τη σχέση πολιτών και πολιτικών. Ενα μεγάλο μέρος της κοινωνίας (που φτάνει και ξεπερνά το 1/3) απέχει από τις πολιτικές διεργασίες και μια βασική αιτία γι' αυτό είναι η στάση που με κομψό τρόπο θα έλεγε κάποιος ότι διακρίνεται από έλλειψη συνέπειας.

Παρότι στη συγκεκριμένη περίπτωση του Τσακαλώτου (και όχι μόνο) θα μπορούσε κάποιος να προσθέσει μερικά επιπλέον χαρακτηριστικά. Καιροσκοπισμός, οπορτουνισμός και άλλα πολλά…

liberal.gr 

Οι δύο ταυτότητες του Ιβάν Σαββίδη

Για να είναι κανείς ακριβής στην κριτική που κάνει σε πρόσωπα του δημόσιου βίου- και όχι μόνο- πρέπει να κρίνει κατ αρχήν με βάση τα δεδομένα του άλλου και όχι τα δικά του. Το πρόβλημα με τον κ Σαββίδη δεν είναι οι πράξεις του, τα λόγια του και οι φιλοδοξίες του. Είναι ότι έχει ζήσει ελάχιστα σε Δημοκρατία δυτικού τύπου. Κι έτσι, εμφανίζει δυό πρόσωπα.

Άλλοτε αυτό το μοτίβο τον μπλέκει σε περιπέτειες, όπως της ΣΕΚΑΠ και των αεροδρομίων, και άλλοτε τον οδηγεί σε απρέπειες ή αφέλειες όπως η άγνοια των ορίων του ως επιχειρηματία σε σχέση με την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση, τα πολιτικά πρόσωπα και τους κανόνες του επιχειρηματικού παιχνιδιού. Άλλοτε, τέλος, τον οδηγεί στα νύχια ύπουλων πωλητών.

Κι αυτός, άλλοτε δρα και αντιδρά σαν οξυδερκής επιχειρηματίας και άλλοτε σαν αφελής πρωτάρης.

Πρώτο παράδειγμα η αγορά της καπνοβιομηχανίας ΣΕΚΑΠ, την οποία αγόρασε χωρίς να έχει εξετάσει λεπτομερώς τα οικονομικά της στοιχεία, βασισμένος στην παράκληση Σαμαρά και στο δικό του συναίσθημα για να μην πέσει σε τουρκικά χέρια, όπως δηλώνει ο ίδιος.

Η συμμετοχή του στον διαγωνισμό για την αγορά των αεροδρομίων και ο αποκλεισμός του τελικά, παρά τις διαβεβαιώσεις Σαμαρά ότι δεν ήταν αντικίνητρο η ρωσικά του ταυτότητα, ήταν το δεύτερο πλήγμα του, όπως δηλώνει πάλι ο ίδιος.

Τα δύο παραπάνω περιστατικά, που είναι φανερό ότι τον έχουν προσβάλει σφόδρα, μαρτυρούν άνθρωπο που έχει μάθει να μην εμπαίζεται από την εξουσία. Έχει μάθει ότι κυβέρνηση και διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες έχουν- κατ αρχήν- ένα λόγο φερεγγυότητας μεταξύ τους. Μαρτυρούν επίσης άνθρωπο που έχει ζήσει σε χώρα όπου η εξουσία εξουσιάζει κανονικά και ξέρει τι της γίνεται σε επιχειρηματικό και πολιτικό επίπεδο. Δεν έχει άγνοια.

Μ αυτά τα μέτρα είναι φυσικό να έχει χολωθεί με τις ελληνικές κυβερνήσεις που θεωρεί ότι τον ενέπαιξαν. Δεν ξέρει τι είναι οι ελληνικές κυβερνήσεις διαχρονικά και οι απαιτήσεις του απ αυτές είναι οι απαιτήσεις που έχει μάθει να έχει στην ΕΣΣΔ ή στη Ρωσία του Πούτιν. Γιατί υπήρχε και η Ρωσία του Γιέλτσιν και του Γκορμπατσόφ.

Το νόμιμο και ηθικό

Είναι φανερό παρ όλα αυτά ότι ο Ιβάν Σαββίδης δεν έχει εμπεδώσει το μάθημα περί ελληνικών κυβερνήσεων. Και έχει ακουμπήσει τις επιχειρηματικές του βλέψεις και ελπίδες στην παρούσα των κυρίων Τσίπρα και Καμμένου. Όχι όπως ακουμπάνε οι επιχειρηματίες παραδοσιακά, που ξέρουν ότι οι κυβερνήσεις πέφτουν αλλά οι επιχειρήσεις μένουν.

Ο κ Σαββίδης έχει προσκολληθεί στο άρμα του κ Τσίπρα και σέρνεται απ αυτό προκειμένου να εξυπηρετήσει τα επιχειρηματικά του σχέδια, χωρίς ακόμα να του έχει γίνει μάθημα το πάθημα από προηγούμενες κυβερνήσεις.

Η προσφορά του στον τηλεοπτικό διαγωνισμό- φιάσκο μαρτυράει ότι ακόμα αγνοεί τι είναι νόμιμο, τι ηθικό και τι δεν είναι σε μια χώρα δυτικού τύπου. Επειδή, μπορεί σε επίπεδο κυβερνητικής διαπλοκής οι κανόνες να είναι παγκόσμιοι, αλλά σε επίπεδο Δικαιοσύνης υπάρχει χάος μεταξύ της ρωσικής που ξέρει και των δυτικού τύπου δικαστηρίων και νόμων. Τόσο στην ανεξαρτησία όσο και στις αποφάσεις. Απόδειξη, ότι θεωρεί ανήθικη την απόφαση του ΣτΕ, που είναι μνημείο προστασίας της κοινής ηθικής και του Συντάγματος από όσους θέλουν να πορεύονται με την νοοτροπία ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Φυσικά και υπάρχουν επίορκοι και δέσμιοι των κυβερνήσεων δικαστές, όπως παντού στον κόσμο. Αλλά, είναι επίορκοι. Δεν είναι ο κανόνας.

Αναλώσιμες οι κυβερνήσεις

Είναι φανερό και από την εμπλοκή του με τη ΣΕΚΑΠ, και από την εμπλοκή του με τα αεροδρόμια και από την εμπλοκή του με τον νόμο Παππά και από την εμπλοκή του με τα μίντια ότι μέτρο του είναι αυτό που έχει μάθει από πάντα στην ΕΣΣΔ και στη Ρωσία: Ότι ο ισχυρότερος παράγοντας σε μια χώρα είναι η κυβέρνηση.

Αγνοεί έτσι ότι στον φιλελεύθερο καπιταλιστικό κόσμο οι κυβερνήσεις είναι το αναλώσιμο υλικό των οικονομικά ισχυρών. Είτε αυτοί εδρεύουν στη χώρα τους είτε έξω απ αυτήν. Οι επιχειρηματίες χρησιμοποιούν τις κυβερνήσεις. Δεν δένονται πίσω απ αυτές και δεν εκφράζονται γι αυτές. Δεν παίρνουν μέρος σ ένα παιχνίδι που είναι «για υποδεέστερους».

Αυτό το μάθημα δείχνει να μην το έχει μάθει ακόμα ο κ Σαββίδης. Και το αποδεικνύει ρισκάροντας το όνομά του προκαλώντας και ταυτιζόμενος με κοινοβουλευτικές πράξεις που για μια δυτικού τύπου δημοκρατία είναι ολοφάνερα διεφθαρμένες.

Η πρόσφατη ψήφιση της τροπολογίας που τον απαλλάσσει από προηγούμενα χρέη της ΣΕΚΑΠ και κάνει το ίδιο για δεκάδες άλλες επιχειρήσεις, ανοίγοντας δρόμο για τεράστιες κομπίνες, είναι απόδειξη της δικής του άγνοιας για τη λειτουργία ενός δυτικού τύπου κοινοβουλίου και της δυτικής δικαιοσύνης. Ή η περιφρόνησή του σ αυτά. Ταυτόχρονα είναι απόδειξη και του πόσο αντικοινοβουλευτική είναι μια κυβέρνηση που απαξιώνει ακόμα περισσότερο το έτσι κι αλλιώς διάτρητο κοινοβούλιο. Ο λόγος είναι απλός:

Αν δικαίως μπήκε το πρόστιμο των 38 εκατομ. στη ΣΕΚΑΠ για λαθρεμπόριο προηγούμενων διοικήσεων, ο  κ Σαββίδης έχει μόνο έναν δρόμο εάν θέλει να είναι τόσο νομιμόφρων όσο λέει ότι είναι: Να προσφύγει στη Δικαιοσύνη. Κακώς εμπλέκει τη Βουλή.

Εάν αδίκως μπήκε το πρόστιμο, γιατί υπάρχει αθώωση των προηγούμενων διοικήσεων, ο κ Σαββίδης έχει μόνο έναν δρόμο να ακολουθήσει: Να προσφύγει στη Δικαιοσύνη. Κακώς εμπλέκει τη Βουλή.

Ούτε ο κ Σαββίδης, λοιπόν, ούτε πολύ περισσότερο η κυβέρνηση έχουν δικαίωμα να υποκαταστήσουν τη Δικαιοσύνη με τη Βουλή. Αυτό είναι εκτροπή.

Ο κ Σαββίδης έχει απόλυτο δίκιο ότι  χρονοβόρα ελληνική δικαιοσύνη είναι αντικίνητρο για την επιχειρηματικότητα. Ο δρόμος της δημοκρατίας είναι ένας: Φτιάχνεις τη Δικαιοσύνη. Δεν την καταργείς δια του κοινοβουλίου. Κι αυτό δεν είναι συζητήσιμο.

Το λάθος με τα μίντια

Το πιο μεγάλο λάθος, στο οποίο ετοιμάζεται να πέσει ο επιχειρηματίας και που θα αποδειχτεί εξαιρετικά επώδυνο για τον ίδιο, είναι η εμπλοκή του με τα μίντια. Οι λόγοι είναι τρείς και πολύ απλοί για όσους ξέρουν το χώρο.

Ο ένας είναι ότι τα μίντια χρειάζονται τεράστια κεφάλαια για να λειτουργήσουν επιτυχώς και τα κεφάλαια αυτά δεν έχουν τέλος. Όπως έλεγε και γνωστός εκδότης «οι εφημερίδες και τα κανάλια είναι οι πιο ακριβές πουτάνες. Και συνήθως πεθαίνουν μετά από σένα».

Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που όλα τα μίντια παγκοσμίως είναι διαρκώς χρεωμένα, και υπάρχουν χάρη είτε στις παράλληλες δουλειές των επιχειρηματιών, με τις οποίες τα τροφοδοτούν, είτε χάρη στη διαχρονική ροή από τις τράπεζες με την ανοχή των κυβερνήσεων στο όνομα του πλουραλισμού της διάδοσης ιδεών και απόψεων.

Είμαι απολύτως σίγουρος ότι κανείς από τους κυβερνήτες, τους παρατρεχάμενούς του, τους δημοσιογράφους και τους εκδότες δεν έχει πληροφορήσει τον κ Σαββίδη με ακρίβεια γύρω από αυτό το θέμα για να τον αποτρέψει Γιατί όλοι όσοι τον τριγυρίζουν τον βλέπουν απλώς σαν ζουμερό λεμόνι για στύψιμο. Όπως σχεδόν όλους τους επιχειρηματίες.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι οι πετυχημένοι εκδότες είναι αποκλειστικά αυτοί που έχουν ψώνιο και έχουν αφοσιωθεί στα μίντια. Δεν αρκεί να προσλάβεις κάποιους που «ξέρουν» για να σου κάνουν τη δουλειά. Δεν αρκεί καν να έχει παιδιά αν αυτά δεν αγαπάνε με πάθος αυτή τη δουλειά. Δεν αρκεί να έχεις λεφτά για να πετύχεις. Χιλιάδες λεφτάδες έχασαν περιουσίες στην τρύπα των μίντια.

Ο τρίτος λόγος είναι ότι ο Ιβάν Σαββίδης θέλει μίντια για να τα χρησιμοποιήσει για τις δουλειές του, όπως αποκάλυψε ευθέως ο ίδιος στην πρόσφατη συνέντευξή του. Επειδή, όπως είπε, « στην Ελλάδα αν δεν έχεις σχέση με μίντια δεν μπορείς να ασχοληθείς με μεγάλες επιχειρήσεις Επειδή σε πατάνε όπως θέλουν. Και υπάρχει μόνο μια λύση. Να αποκτήσεις ανοσοποιητικό σύστημα».

Απ αυτή τη δήλωση καταλαβαίνει κανείς ότι ο ίδιος δεν ξέρει τι θα πει μίντια και μεγάλες επιχειρήσεις στην Ελλάδα. Οι μεγαλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις δεν έχουν μίντια και δεν θέλουν να ξέρουν για τα μίντια. Ο Τιτάν, η Χαλυβουργική, τα Ελληνικά Πετρέλαια, η Βιοχάλκο, ο Μυτιλιναίος, η Μαμιδάκη, η Aegean, η Τζάμπο, η Ελαϊς, ο Φουρλής, ο Κοπελούζος και εκατοντάδες άλλες και άλλοι αντίστοιχοι επιχειρηματίες, συμπεριλαμβανομένων και των δεκάδων εφοπλιστών (με εξαίρεση Αλαφούζο, Κυριακού) κάνουν τη δουλειά τους χωρίς να τους «πατάνε όπως θέλουν».

Απλώς διαλέγεις τον τρόπο που θα επιχειρείς: Διαπλεκόμενος με τις κυβερνήσεις και τον πολιτικό εσμό ή σαν αμιγής επιχειρηματίας. Ο κ Σαββίδης διάλεξε. Γιατί έχει καεί η γούνα του και πιστεύει ότι κολλημένος στο τέρας μπορεί να προστατευτεί απ αυτό. Κάποτε θα μιλήσει γι αυτό του το λάθος. Ως χαμένος, όμως.

Αν κάνει τον κόπο να ρωτήσει μεγάλους επιχειρηματίες των μίντια πόσα λεφτά έχουν χάσει σε βάθος χρόνου από τις άλλες τους επιχειρήσεις για να τροφοδοτούν τα μίντια, θα καταλάβει ότι η ενασχόληση είναι για εραστές, δεν είναι για παράλληλους επαγγελματίες. Κι αυτό, γιατί ο ίδιος δηλώνει ότι δεν έχει σκοπό να χρησιμοποιήσει τον Τύπο για να εκβιάσει για τις άλλες δουλειές του. Ως επαγγελματικό στέλεχος στον Τύπο εδώ και πολλά χρόνια θα συμβούλευα τον κ Σαββίδη, υπό αυτή την προϋπόθεση να μην ασχοληθεί με το χώρο. Θα χάσει έτσι κι αλλιώς.

Δύο αλληλοσυγκρουόμενες ταυτότητες

Ο Ιβάν Σαββίδης έχει δύο ταυτόχρονες και αλληλοσυγκρουόμενες ταυτότητες. Από τη μία είναι, παρά τις αποτυχίες του, ένας οξυδερκής επιχειρηματίας που ξέρει πώς λειτουργεί το επενδυτικό σύστημα, αλλά με άλλους όρους, συχνά σκληρότερους από αυτούς που ισχύουν στην Ελλάδα. Από την άλλη μοιάζει πολύ άπειρος στο να διακρίνει τι είναι αληθινό και τι είναι ψεύτικο στην ελληνική πολιτική σκηνή. Μοιάζει να χει κάτι από την αφέλεια της εντιμότητας των Ελλήνων της διασποράς.

Το γεγονός και μόνο ότι πιστεύει και ακολουθεί και προτείνει ως ειλικρινή τον πλέον ψεύτη πρωθυπουργό όλων των χρόνων της νεώτερης ελληνικής ιστορίας πρέπει να προβληματίσει. Γιατί, είτε ο κ Σαββίδης τυφλώνεται από την ανάγκη του να πιστέψει σε κάποιον ηγέτη κυβερνήτη, είτε απλώς θέλει να είναι προνομιούχος δίπλα του.

Και σ αυτό το τελευταίο φαίνεται ότι υπάρχει μια σύγχυση. Είτε δική του, είτε δική μας. Στη συνέντευξή του, ο επιχειρηματίας υπερασπιζόμενος την πολιτική Τσίπρα, δηλώνει ότι «οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν ποιος είναι υπέρ της ανάπτυξης της οικονομίας, υπέρ της διάσωσης της κατάστασης και ποιος υπέρ της δημαγωγίας»! Θεωρώντας ότι υπέρ της ανάπτυξης είναι ο κ Τσίπρας και υπέρ της δημαγωγίας η ΝΔ!

Δεν ξέρουμε αν έχει πληροφορηθεί ότι το κόμμα του κ Τσίπρα και ο ίδιος ο πρωθυπουργός είναι σφοδροί εχθροί των επιχειρηματιών, του κεφαλαίου, της φιλελεύθερης οικονομίας, των χαρισμάτων στους πλούσιους, ότι είναι δηλωμένοι κομμουνιστές. Και σαν τέτοιοι προστατεύουν τον δημόσιο τομέα σαν τα μάτια τους, υπερασπιζόμενοι κάθε τι δημόσιο και αφήνοντας να πεθάνει κάθε τι ιδιωτικό.

Από την άλλη, η ΝΔ είναι ο ιδεολογικός εκφραστής των επιχειρηματιών και του φιλελευθερισμού και παράλληλα με το παραχάϊδεμα του δημοσιοϋπαλληλικού «στρατού» εκφράζει και όλους όσοι πιστεύουν στην λεγόμενη ελεύθερη οικονομία. Ίσως ο κ Σαββίδης έχει θυμό μέσα του για τη μεταχείριση που του επιφύλαξε η δεξιά. Αλλά, ο θυμός δεν είναι καλός σύμβουλος όταν στις δυτικές δημοκρατίες εναλλάσσονται οι κυβερνήσεις. Εκτός αν έχει πληροφορίες ότι δεν θα εναλλάσσονται.

Επομένως, είτε ο κ Σαββίδης δεν έχει καταλάβει την κρατικιστική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός, είτε ο πρωθυπουργός μας δουλεύει όλους και ακολουθεί την πολιτική των επιχειρήσεων που λέει ο κ Σαββίδης. Στην πρώτη περίπτωση ο βορειοελλαδίτης κεφαλαιούχος μάλλον έχει πέσει θύμα του κ Τσίπρα. Στη δεύτερη έχουμε πέσει θύμα του κ Τσίπρα όλοι οι υπόλοιποι εκτός από τον κ Σαββίδη.

Εκτός αν ο κ Τσίπρας δεν έχει πολιτική. Οπότε θα χάσουμε κι εμείς και ο κ Σαββίδης. Μόνο που εμείς θα χάσουμε από το υστέρημά μας, ενώ ο κ Σαββίδης από το περίσσευμα. Κι εμάς ποσώς μας ενδιαφέρει ο κ Σαββίδης, ο οποίος έχει πολλά καταφύγια. Εμείς δεν έχουμε κανένα. Όσο κι αν κόπτεται ο επιχειρηματίας ότι ο κ Τσίπρας είναι η σωτηρία μας. Ούτε καν η δική του δεν είναι.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης   liberal.gr

Η παρακαταθήκη του ΣΥΡΙΖΑ

Του Γιάννη Σιδέρη

Συνεδριάζει σήμερα το Υπουργικό Συμβούλιο των… «Χάρι Πότερ  των μνημονίων, που κατάφεραν να φέρουν δυο μνημόνια σε δυο χρόνια», κατά τον επιτυχημένο χιουμοριστικό χαρακτηρισμό του Κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του Ποταμιού, Γιώργου Αμυρά. Ο πρωθυπουργός θα αναφερθεί στη μεγάλη επιτυχία με την «ισορροπημένη συμφωνία», που αντιμετώπισε τις «παράλογες απαιτήσεις των δανειστών», και φυσικά στα αντίμετρα που θα «απαλύνουν» τον πόνο όσων έχουν πληγεί από την κρίση.

Φυσικά ούτε οι ίδιοι δεν τα πιστεύουν. Ο Νίκος Φίλης,  αντιρρησίας για το θεαθήναι και εκ του ασφαλούς αφού παραμένει πειθήνιος, ψηφίζων τα μέτρα, δήλωσε στην «ΕφΣυν» ότι δεν είναι σίγουρος πως αυτά αρκούν για να θεραπεύσουν τον πόνο που θα συνεχίσουν να υφίστανται τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα. 

Ο κ Φίλης «εξηγεί» πάντως  ότι  θα ψηφίσει τα μέτρα, αφού «Στις δύσκολες συνθήκες που διαμορφώνονται, η παραμονή της κυβέρνησης της Αριστεράς στην εξουσία συνεχίζει να είναι κρίσιμη προϋπόθεση για την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια και την επιτροπεία» . Το ίδιο θα κάνει προφανώς και ο Ευκλ.  Τσακαλώτος, παρόλο που, όπως του υπενθύμισαν χθες οι Ν. Δένδιας και Α. Λοβέρδος, είχε διαβεβαιώσει πως θα παραιτηθεί εάν υποχρεωθεί να φέρει επί πλέον μειώσεις του αφορολόγητου!

Εδώ εντοπίζεται και η πρωτοφανής  έλλειψη ηθικού ερείσματος στο πολιτικό προσωπικό του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν αναφερόμαστε φυσικά στις χριστιανικού τύπου καλοπροαίρετες ιδιότητες  που ο αστικός μύθος έχει προσδώσει στους κάθε εποχής αριστερούς, κατ΄ αντανάκλαση των διωγμών που υπέστησαν οι προγενέστεροί τους (αν και είναι υπό συζήτηση ποια θα ήταν η συμπεριφορά των ηττημένων προς τους αντιπάλους τους, εφόσον ήταν αυτοί οι νικητές).

Ηρθαν στην εξουσία λουσμένοι από την ακτινοβολία του ηθικού πλεονεκτήματος που δημιούργησαν οι προπάτορές τους όπου γης. Ενός πλεονεκτήματος που πρέσβευε σε πανανθρώπινες αρχές και στο βωμό του οποίου  έθυαν με αυταπάρνηση τη ζωή τους (το αν παντού όπου εφαρμόστηκαν οι αρχές κατέληξαν  σε τραγωδίες, είναι άλλης φύσεως θέμα).

Κατάφεραν όμως σε δύο χρόνια και κάτι, να καταναλώσουν αυτή την ηρωική ιστορική πρόσοδο, να καταρρακώσουν τις αρχές έναντι των οποίων προέβαλαν την ηθική τους ανωτερότητα. Κατακρεούργησαν παράλληλα και κάποιες στοιχειώδεις διαχρονικές αξίες, που βρίσκονται πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς, όπως ας πούμε την ειλικρίνεια και τη μεταμέλεια.

Ηττήθηκαν αλλά μιλούν ως νικητές, σώρευσαν  αποτυχίες και τις παρουσιάζουν ως νίκες, ακολούθησαν τον κυβερνητικό δρόμο των προηγούμενων, όταν συνειδητοποίησαν ότι και ο δικός τους δρόμος, την μόνη σήμανση που είχε, έγραφε ΤΙΝΑ (There Is No Alternative). Παρόλα αυτά εξακολουθούν με ψευδόλογα να προσποιούνται ότι οι δικοί τους δρόμοι είναι διαφορετικοί και νικηφόροι!.

Δεν διανοούνται - έστω - να ζητήσουν συγνώμη για το λάθος τους.  Εξακολουθούν να κομπορρημονούν παρόλο που στον ανηφορικό δρόμο που έχουμε μπει, μας πρόσθεσαν επί πλέον βάρος, περί τα 100 δις. Δεν διανοούνται να μην ψηφίσουν τα μέτρα για τα οποία θα ήταν συνέχεια στους δρόμους και τις πλατείες αν τα έφερναν οι προηγούμενοι.

Υπάρχει η αίσθηση  πως μέσα από μια θεολογική διάσταση της πολιτικής, εξακολουθούν μεταφυσικώς να πιστεύουν  αυτό που έγραψε ο Φίλης, περί της αναγκαιότητας παραμονής της Αριστεράς στην κυβέρνηση. Εναπόκειται στην υποκειμενική ευπιστία του καθενός να το αποδεχθεί.  Για κάποιους, λίγους, θα ισχύει. Ο Τσακαλώτος και ο Σταθάκης ας πούμε (τυχαία τα ονόματα), δεν χρειάζονται τους υπουργικούς μισθούς για την διαβίωσή τους.  Ωστόσο για τους περισσότερους αυτή η ερμηνεία αποτελεί μια πρόσφορη  προσωπίδα. Οι πραγματικοί λόγοι εμμονής στην ψήφιση όσων κατήγγειλαν, είναι η διατήρηση των θώκων εξουσίας και η απόλαυση των υψηλών αποδοχών  που τους παρέχουν τα αξιώματα υπουργού και βουλευτή.

Πάντως, πέραν των επί πλέον δις που μας φόρτωσαν, αυτή η διαμετρική αντίθεση μεταξύ αξιοπρεπών διακηρύξεων και των αναξιοπρεπών πράξεων, θα είναι η παρακαταθήκη του ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική ιστορία της χώρας. 

 Χρονοδιάγραμμα    

ΥΓ:  Το χρονοδιάγραμμα της ηττημένης πορείας, είναι: Σήμερα συζήτηση στο Υπουργικό, μέχρι την Κυριακή συνεδρίασης την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ για το απαραίτητο «μασάζ». Την Δευτέρα μάλλον κατάθεση στη Βουλή. Θα εμπεριέχονται σε δυο νομοσχέδια , ένα για τα μέτρα και ένα για τα αντίμετρα, ώστε κατά την συζήτηση να γίνει το σχετικό επικοινωνιακό σώου, να καταγγελθεί δηλαδή η αντιπολίτευση για την απονιά και την απανθρωπιά που δείχνει, αφού δεν ψηφίζει μέτρα που θα απαλύνουν τον πόνο των φτωχών ανθρώπων, καθώς μόνο για τους πλούσιους και τους δανειστές νοιάζεται! Την Τετάρτη 17 Μαΐου  αναμένεται η ψηφοφορία ώστε να γίνουν νόμοι του κράτους και την Δευτέρα  22, στο Eurogroup θα επέλθει η «αναγκαία»  Συνολική Συμφωνία, που κατά τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Δ. Τζανακόπουλο  αποτελεί προϋπόθεση για την εμπέδωση της σταθερότητας της χώρας.  

liberal.gr

Με ποιο δικαίωμα;

  

“Συνήθισαν να ξεπουλάνε σαν πόρνη την ανάσα μας και το βαφτίζουν ζωή!”

από τον Πάνο Σείκιλο 

“Αναρωτιόμουν με ποιό δικαίωμα…

Με ποιό δικαίωμα σου παίρνουν το ψωμί από το στόμα, ουρλιάζοντας ότι εσύ φταις για τα δεινά που σου φόρτωσαν; Ποιος τους είπε ότι μπορούν να με πεινάσουν, για να χορτάσουν τούτοι κι οι εδώ υπηρέτες τους;

Ήταν για λίγο, μου είπαν, θα φτιάξουν όλα, θα δω, μου είπαν, θα μου μηνύσουν όταν τελειώσουν όλα και τότε θα τελειώσουν όλα! Στάχτη τα λόγια τους, σαν μιλά η πείνα. Αλλά ξέχασα, «ζούσα πάνω από τις δυνατότητές μου.» Ας έρθουν να μου το πουν τώρα. Τώρα που ρεύμα να ζεσταθώ δεν έχω, νερό να πιω δε βρίσκω…

Σκοτώνουν εκατοντάδες από εμάς, για την πολύτιμη ζωή του καθένα από δαύτους και τους ανεχόμαστε! Από το στόμα τους βγαίνει βούρκος, σαν μου λένε τί να κάνω! Έξω έβρεχε κι εκείνοι ούρλιαζαν ότι έχει λιακάδα.

Έξω χιόνιζε σου φώναζαν και σε είχαν πείσει από καιρό να μην ανοίξεις το παραθύρι σου, να δεις με τα μάτια σου την άνοιξη… Την κρίσιμη ώρα, έβγαλαν τις μάσκες τους και σου είπαν τι να μην φας, για να το φάνε εκείνοι. Τι να μην πιεις, για να το πιουν.

Τι να παρατήσεις στα σκουπίδια, να το καρπωθούν εκείνοι.

Όταν τα άγρια δασκαλεύουν τα ήμερα, τρόπους, μη διστάσεις να πεις ότι ο κόσμος μας αλώθηκε…

Συνήθισαν να ξεπουλάνε σαν πόρνη την ανάσα μας και το βαφτίζουν ζωή! Ξεπούλησαν την πέτρα που με γέννησε, ξεπούλησαν το χώμα που πρωτοπάτησα, ξεπούλησαν το ποτάμι και το νερό μου. Στο διάβολο οι ορέξεις τους! ‘Γω το νερό μου, το ‘θελα να με δροσίσει, το χώμα μου να με σκεπάσει, την πέτρα μου να με θυμίζει, όταν δε θα ‘χει μείνει κανένας δικός μου να με θυμίζει, όταν δε θα ‘χει μείνει κανένας δικός μου να με θυμάται…

Τον ξεχασμένο από το χρόνο, λένε, τον τιμά ο αγέρας… Μα αέρας δεν έμεινε, να γεμίσει τα πνευμόνια, να φωνάξω ΦΤΑΝΕΙ!

Ρουφιάνοι με χέρια πνιγμένα στο αίμα, μιλούν για την πατρίδα, το τελευταίο τους τοτέμ, το τελευταίο τους καταφύγιο. Όπου νομίζουν ότι μπορούν, προσπαθούν να πείσουν κι όπου δεν πείθουν βγάζουν μαχαίρι. Μα ξέχασαν, οι δειλοί, ότι η ιστορία δε γράφεται με κόκκινες κηλίδες, μα με μαύρα καρβουνιασμένα χέρια και με σταχτιά ανάσα…

Είμαι αυτός που είδες στο δρόμο και προσπέρασες. Είμαι το πεταμένο κέρμα. Είμαι ο ιδρώτας του χειριστή, η τελευταία ανάσα του αδελφού. Είμαι ό,τι νόμιζες πως δεν υπάρχει, μιας και δεν κοίταξες ποτέ πέρα από το παράθυρό σου. Είμαι ο ρόγχος του τελευταίου εφιάλτη.

Αναρωτιόμουν με ποιό δικαίωμα…

Μα ξέχασα, θαρρώ, πως δικαίωμα να ψάξω το δικαίωμά τους δεν είχα. Μονάχα κούρνιασα στη φλόγα του κάδου. Και ξέχασα.”

apodyoptes.com

Γιάννης Βαρουφάκης : Μέλη της οικογένειάς μου δέχθηκαν απειλές

Ο Γιάνης Βαρουφάκης περιγράφει στο νέο του βιβλίο «Adults in the Room» ότι κοντινά μέλη της οικογένειάς του δέχθηκαν απειλές.

Μάλιστα ο δημοσιογράφος του Guardian Πολ Μέισον αναφέρθηκε στις αποκαλύψεις του πρώην υπουργού Οικονομικών λέγοντας πως «η πρώτη αποκάλυψη είναι πως όχι μόνο η Ελλάδα ήταν χρεοκοπημένη το 2010, με το πρόγραμμα διάσωσης της ΕΕ, και όχι μόνο πως το πρόγραμμα διάσωσης είχε σχεδιαστεί για να σώσει τις γαλλικές και τις γερμανικές τράπεζες, αλλά πως η Άνγκελα Μέρκελ και ο Νικολά Σαρκοζί το γνώριζαν αυτό - και γνώριζαν πως κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό…

Η δεύτερη αποκάλυψη είναι πως κοντινά μέλη της οικογένειας του Βαρουφάκη δέχθηκαν απειλές, όταν με τις μάζες να έχουν τον έλεγχο των δρόμων και των πλατειών, εκείνος ξεκίνησε να συντάσσεται με αυτούς που κατήγγειλαν το πρόγραμμα διάσωσης ως ανεφάρμοστο. Η απάντηση σε αυτές τις απειλές -που έγιναν μέσω ενός ανώνυμου τηλεφωνήματος με ολιγαρχική ηρεμία- ήταν το ότι ο Βαρουφάκης άφησε την Ελλάδα για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής»

 

Οι εθελοντές του Γηροκομείου Αθηνών κάνουν έκκληση για βοήθεια!

”Είμαι εθελόντρια στο Γηροκομείο και ζω κάθε εβδομάδα τις δυσκολίες του προσωπικού και των ηλικιωμένων.

Άνθρωποι για χρόνια απλήρωτοι να φροντίζουν με λιγοστά μέσα, άτομα που οι δικοί τους ”πάρκαραν” και σχεδόν ξέχασαν εκεί μέσα. (Οι περισσότεροι ηλικιωμένοι έχουν ελάχιστες ή καθόλου επισκέψεις)

Πρόκειται για ανθρώπους που οι δυνάμεις τους και οι βασικές τους λειτουργίες έχουν ατροφήσει και έχουν ανάγκη φροντίδας και καθαριότητας. Λόγω έλλειψης πόρων ακόμη και η στοιχειώδης υγιεινή είναι δύσκολο να τους προσφερθεί.

Ζητάμε όποιος μπορεί και όσο μπορεί να κάνει δωρεά πάνες νούμερο large με αυτοκόλλητο.Σε αποθήκες ειδών καθαρισμού υπάρχουν σε καλές τιμές.

Για πληροφορίες επικοινωνείτε  στο ars_incognita@hotmail.com

Ευχαριστούμε”    

nostimonimar.gr