Ο δεκάλογος του ελέγχου των μαζών

Yπάρχουν συνήθως πολλά γιατί: παράδειγμα, γιατί ο πόλεμος του Ιράκ, γιατί της Λιβύης ή της Συρίας, γιατί κατέρρευσε η Βενεζουέλα ή γιατί η Ελλάδα χρεοκόπησε. Η απάντηση όμως είναι πάντοτε η ίδια: για την απόκτηση πλούτου και δύναμης από μία μικρή μειοψηφία, η οποία έχει πάρει τα ηνία.

«Οι ελίτ «αγοράζουν» τις εκλογές, χωρίς σχεδόν κανέναν περιορισμό – ενώ οι μάζες έχουν την ψευδαίσθηση πως επιλέγουν οι ίδιες τις κυβερνήσεις τους, παραπλανημένες από τις σκηνοθετημένες τηλεοπτικές ή άλλες ψεύτικες συγκρούσεις των πολιτικών.

Δυστυχώς δεν κατανοούν ότι, οι «πράξεις» των κομμάτων εξουσίας, από τις οποίες οφείλει να τα κρίνει κανείς και όχι από τα λόγια τους, διαφέρουν ελάχιστα μεταξύ τους – όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας, όπου οι δύο μεγάλες παρατάξεις υποστηρίζουν τα μνημόνια, διαφωνώντας μόνο ως προς τις λεπτομέρειες της εφαρμογής τους, με κριτήριο την εκάστοτε κομματική τους πελατεία«.

Ο «λαϊκισμός», κυριότερος εκπρόσωπος του οποίου θεωρείται σήμερα ο πρόεδρος Trump με το γνωστό δόγμα του, αποτελεί μία σύγχρονη πολιτική και οικονομική τάση – ενώ αναφέρεται μεταξύ άλλων σε ηγέτες που τάσσονται εναντίον της παγκοσμιοποίησης και των υπερεθνικών συμφωνιών τύπου Ε.Ε. ή TTIP, καθώς επίσης υπέρ του οικονομικού εθνικισμού.

Το τι πραγματικά πιστεύουν αυτοί οι ηγέτες θα φανεί αργότερα, από εκείνες τις πολιτικές που θα υιοθετήσουν – σημειώνοντας πως μία από τις πρώτες αποφάσεις του αμερικανού ήταν η μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων στο 15% από το 35%, ενώ των ιδιωτών μόλις στο 35% από το 39%, όπου όμως διπλασίασε το αφορολόγητο εισόδημα στις 24.000 $, την ίσια στιγμή που το ΔΝΤ απαιτεί τον περιορισμό του στη χώρα μας στα 5.000 €.

Σε γεωπολιτικό βέβαια επίπεδο δεν τήρησε καθόλου τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, εν πρώτοις με τον ξαφνικό βομβαρδισμό της Συρίας και του Αφγανιστάν – ενώ ένας από τους σημαντικότερους υποστηρικτές του, ο κ. P.C. Roberts, θεωρεί πως οι Η.Π.Α. προετοιμάζουν μία πυρηνική επίθεση εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας (πηγή). Με δεδομένους πάντως τους κινδύνους για το δολάριο, την αναπάντεχη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης της αμερικανικής οικονομίας, η οποία θα μπορούσε να επηρεαστεί αρνητικά από το σπάσιμο της φούσκας των ακινήτων στον Καναδά και την τραπεζική επίθεση στη μεγαλύτερη τράπεζα ενυπόθηκων δανείων (πηγή), καθώς επίσης τα υπόλοιπα οικονομικά προβλήματα της υπερδύναμης, τίποτα δεν είναι απίθανο.

Περαιτέρω ο «λαϊκισμός», ο οποίος υιοθετείται από κόμματα όλων των αποχρώσεων αλλά τελικά στηρίζει τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό, όπως στην περίπτωση της «αριστεράς» στην Ελλάδα, λέγεται πως έχει γενέτειρα του το Ισραήλ – σύμφωνα με την καθηγήτρια κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ κυρία Eva Illouz (πηγή), κατά την οποία τα εξής:

«Η χώρα έχει ενδιαφέρον για μία συζήτηση σχετικά με τη γενικότερη αταξία που επικρατεί στον πλανήτη, επειδή τουλάχιστον μία δεκαετία πριν από την παγκόσμια «διολίσθηση» στο φονταμενταλισμό, είχε υιοθετήσει μία οπισθοδρομική λαϊκιστική πολιτική«.

Η καθηγήτρια συμπληρώνει ότι, για πολλές δεκαετίες τα αριστερά και τα φιλελεύθερα κόμματα καθόριζαν το πολιτικό κλίμα στο Ισραήλ – παραμελώντας από την αρχή μία διαρκώς αυξανόμενη ομάδα εβραίων μεταναστών από τις αραβικές χώρες, τα μέλη της οποίας για πολλά χρόνια θεωρούνταν ως «επισκέπτες εργάτες» και όχι ως ισότιμοι Πολίτες.

Έτσι έχασαν τη στήριξη τους από την πλειοψηφία του πληθυσμού, αφού έπαψαν να την εκπροσωπούν – με αποτέλεσμα να ανέλθουν στην εξουσία λαϊκιστικά κόμματα, τα οποία τασσόταν με το μέρος αυτών των ομάδων. Παρά το ότι δε η πρώτη παγκοσμιοποίηση αποτελούσε την κεντρική ιδεολογία των εργαζομένων, καθώς επίσης των μειονοτήτων στο 19ο και στον 20ο αιώνα, για να εξασφαλίσουν την ισότιμη αντιμετώπιση τους, σήμερα επιλέγουν τον εθνικισμό και τη θρησκευτική τους περιχαράκωση – επειδή είναι οι μεγάλοι χαμένοι της ασύμμετρης δεύτερης παγκοσμιοποίησης.

Ο επικεφαλής τώρα του ισραηλινού θρησκευτικού κόμματος Schas ισχυρίσθηκε πως η εκλογή του κ. Trump αποτελεί ένα σημάδι για την επερχόμενη έλευση του Μεσσία – ενώ το Ισραήλ γενικότερα, η πολιτική του οποίου είχε πάρει πολλά χρόνια προηγουμένως «λαϊκιστική μορφή», θεωρείται πως έφτασε στο ζενίθ της ισχύος του με τη νίκη του νέου προέδρου της υπερδύναμης που γιορτάσθηκε στη χώρα περισσότερο από παντού.

Ο έλεγχος των μαζών

Συνεχίζοντας ο «λαϊκισμός», έτσι όπως τον περιγράψαμε, αποτελεί πιθανότατα τη νέα μέθοδο επιβολής του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, μέσω της εξαπάτησης των μαζών – στις οποίες δίνονται υποσχέσεις που ηχούν μεν εξαιρετικά, αλλά δεν τηρούνται ποτέ. Οι επωφελούμενοι αυτής της διαδικασίας πάντως δεν είναι φυσικά οι αμερικανοί, οι γερμανοί ή όποιος άλλος λαός – αλλά το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και η παγκόσμια ελίτ, η οποία κυβερνάει τη Δύση. Στόχος της είναι η περαιτέρω συγκέντρωση πλούτου και δύναμης, με τις εξής μεθόδους (πηγή):

(1)  Η διάλυση της Δημοκρατίας: Ο συνιδρυτής των Η.Π.Α. και 4ος πρόεδρος (J. Madison) είχε την πεποίθηση πως η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα. Θεωρούσε όμως ότι, ο έλεγχος της θα έπρεπε να βρίσκεται στα χέρια των πλουσίων, επειδή είναι πιο υπεύθυνοι – ενώ εάν οι φτωχοί ενώνονταν θα έπαιρναν την ιδιοκτησία των πλουσίων, γεγονός που θα ήταν άδικο. Έτσι οι Η.Π.Α. υιοθέτησαν μία ολιγαρχική ουσιαστικά δημοκρατία, η οποία δεν έχει καμία σχέση με τη λέξη που χρησιμοποιείται.

Αν και ο Αριστοτέλης είχε την ίδια άποψη, πρότεινε μία εντελώς διαφορετική λύση: την καταπολέμηση των ανισοτήτων, μέσω της δημιουργίας ενός κοινωνικού κράτους. Ως εκ τούτου την πραγματική Δημοκρατία, ενώ ο Αμερικανός ήθελε την κατάργηση της – κάτι που τείνει να ολοκληρωθεί σήμερα, μετά την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και την αποτυχία όλων των άλλων συστημάτων.

(2) Η διαμόρφωση ιδεολογιών: Τη δεκαετία του 1960 δημιουργήθηκαν μεγάλα κύματα υπέρ της Δημοκρατίας, τα οποία τρομοκράτησαν τις ελίτ. Την αμέσως επόμενη δεκαετία υπήρξε μία τεράστια και οργανωμένη επίθεση των επιχειρήσεων, η οποία είχε στόχο την καταπολέμηση αυτών των τάσεων που επιδίωκαν την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων – μέσω προειδοποιήσεων περί του ότι η Οικονομία χάνει των έλεγχο της Κοινωνίας, πως η Δημοκρατία ευρίσκεται σε κρίση, ότι έχει γίνει συνώνυμη της ασυδοσίας κοκ. Έτσι διαμορφώθηκε μία καινούργια ιδεολογία: αυτή που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ισχυρών.

(3)  Η μεταρρύθμιση της οικονομίας: Όσο οι τράπεζες ήταν ρυθμισμένες, δεν υπήρχαν οικονομικές κρίσεις – οπότε οι κοινωνίες είχαν το χρόνο, την άνεση και τη δυνατότητα να διαμαρτύρονται, να διεκδικούν τα δικαιώματα τους, καθώς επίσης να αντιστέκονται στην εκμετάλλευση τους από τις ελίτ.

Για να αντιμετωπισθεί το «πρόβλημα» οι τράπεζες απορυθμίσθηκαν, αφέθηκαν ελεύθερες δηλαδή να κάνουν ότι θέλουν, ενώ ταυτόχρονα υπήρξε μία αστρονομική άνοδος της χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας – όπως στο παράδειγμα των μεγάλων εταιρειών, όπου ένα σημαντικό μέρος του τζίρου τους επιτυγχάνεται με τη διακίνηση των κεφαλαίων τους, χωρίς να προστίθεται τίποτα στην αξία της οικονομίας (χωρίς να παράγεται ΑΕΠ).

Από την άλλη πλευρά μεταφέρθηκε ένα μεγάλο μέρος της παραγωγής στο εξωτερικό, ενώ το εμπορικό σύστημα αναδιαμορφώθηκε και διεθνοποιήθηκε – με βασικό στόχο τη δημιουργία ανταγωνισμού μεταξύ των εργαζομένων παγκοσμίως, έτσι ώστε να διατηρούνται χαμηλά τα εισοδήματα τους αφού οι αμερικανοί έπρεπε να ανταγωνίζονται τους κινέζους. Ταυτόχρονα προστατεύονταν τα υψηλά αμειβόμενα στελέχη των πολυεθνικών, ενώ οι εργαζόμενοι δεν μπορούσαν να μετακινηθούν ελεύθερα, όταν τα κεφάλαια είχαν πλήρη ελευθερία κινήσεων – με στόχο της πολιτικής εξουσίας την αύξηση της ανασφάλειας των εργαζομένων, επειδή τότε ελέγχονται ευκολότερα (πηγή).

(4)  Η μετατόπιση των βαρών: Επιβάλλονται φορολογικές ελαφρύνσεις στους πλουσίους, άμεσα ή έμμεσα (=ίδρυση φορολογικών παραδείσων) – με την παράλληλη αύξηση των φόρων για τους φτωχούς που καλούνται να εξισορροπήσουν τις διαφορές. Η αιτιολογία που χρησιμοποιείται έντεχνα είναι η διεξαγωγή επενδύσεων εκ μέρους των εισοδηματικά ισχυρών, με στόχο τη δημιουργία θέσεων εργασίας – κάτι που δεν έχει τεκμηριωθεί ποτέ.

Αντίθετα, όταν θέλει να εξασφαλίσει κανείς περισσότερες επενδύσεις θα πρέπει να αυξήσει την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων (μείωση φόρων, αύξηση μισθών) – επειδή καταναλώνουν όλα τα χρήματα που εισπράττουν, αυξάνοντας τη ζήτηση που δημιουργεί την ανάγκη διεξαγωγής επενδύσεων, οπότε νέες θέσεις εργασίας.

Όταν όμως αυξάνονται τα εισοδήματα των πλουσίων, δεν καταναλώνουν περισσότερο, ενώ τα χρησιμοποιούν κερδοσκοπικά. Επομένως δεν διεξάγονται επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, αλλά δημιουργούνται φούσκες – όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με τα πακέτα ποσοτικής διευκόλυνσης των κεντρικών τραπεζών, μέσω των οποίων επιτυγχάνεται η μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδημάτων στην παγκόσμια ιστορία, από τα κάτω προς τα επάνω.

(5)  Ο εκμηδενισμός της αλληλεγγύης: Από την πλευρά των ελίτ η αλληλεγγύη είναι επικίνδυνη, οπότε οι άνθρωποι θα έπρεπε να ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους – προφανώς αφού μπορεί να ενώσει τις μάζες εναντίον τους, όπως στο παράδειγμα των πλειστηριασμών ακινήτων στην Ελλάδα εις βάρος των τραπεζών.

Το γεγονός αυτό διαπιστώνεται από τις επιθέσεις που δέχεται το κοινωνικό κράτος, καθώς επίσης όλες οι υπόλοιπες ασφαλιστικές δικλείδες των εργαζομένων (μαζικές απολύσεις, συλλογικές συμβάσεις κοκ.), με την επίκληση της μείωσης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας – όπου όμως δεν δίνεται σημασία στο συντελεστή «κεφάλαιο», αλλά μόνο στις αμοιβές των εργαζομένων.

Εν προκειμένω, όταν οι ελίτ θέλουν να καταστρέψουν ένα υφιστάμενο σύστημα για να επιβάλλουν το δικό τους, τότε του αφαιρούν εν πρώτοις τα χρήματα – τη ρευστότητα δηλαδή, όπως παρατηρείται στην Ελλάδα. Τότε το σύστημα παύει να λειτουργεί, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να εξεγείρονται ζητώντας κάτι άλλο. Αυτή είναι η στάνταρ μέθοδος, μέσω της οποίας δρομολογούνται οι ιδιωτικοποιήσεις.

Εκτός αυτού καλλιεργείται η εντύπωση ότι, εάν αποκρατικοποιηθούν οι ζημιογόνες δημόσιες επιχειρήσεις οι άνθρωποι θα πληρώνουν λιγότερους φόρους – επειδή οι ιδιώτες θα αναλάβουν τις ζημίες τους! Προφανώς είναι ανόητο να το αποδέχεται κανείς, ενώ το πρώτο πράγμα που κάνουν οι ιδιώτες είναι να αυξήσουν τις τιμές ακόμη και στις κερδοφόρες, όπως στο παράδειγμα της FRAPORT – ενώ φυσικά θα μπορούσε να κερδίζει το κράτος ακόμη και από τις ζημιογόνες επιχειρήσεις του, αυξάνοντας ανάλογα τις τιμές τους.

(6)  Ο έλεγχος των ρυθμιστικών Αρχών: Διαπιστώνεται σχεδόν πάντοτε ότι, η πρωτοβουλία υιοθέτησης κανόνων που ελέγχουν διάφορους τομείς, προέρχεται από τους ίδιους τους ελεγχόμενους – όπως στο παράδειγμα των τραπεζικών λόμπι που υιοθετούν νόμους για τη ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Ήδη από τη δεκαετία του 1980 υπήρξαν μεγάλες τραπεζικές και οικονομικές κρίσεις, ειδικά στις Η.Π.Α., όπου το «σύστημα» (τράπεζες, μεγάλες επιχειρήσεις, ασφαλιστικές εταιρείες κοκ.) διασώθηκε από τους φορολογουμένους – όπως συνέβη πρόσφατα σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων στη χρεοκοπημένη Ελλάδα, οι Πολίτες της οποίας επιβαρύνθηκαν με πάνω από 40 δις € για να διασώσουν τις τράπεζες που τελικά αφελληνίσθηκαν.

Βασικό στοιχείο εδώ είναι η κατάργηση του νόμου που απαγόρευε την ένωση των εμπορικών με τις επενδυτικές τράπεζες το 1999, με αποτέλεσμα να διασωθούν πολλές χρεοκοπημένες τράπεζες αμέσως μετά, από τις κυβερνήσεις Bush και Obama – παρά το ότι σε ένα καπιταλιστικό σύστημα δεν επιτρέπεται η διάσωση επιχειρήσεων. Όπως φαίνεται λοιπόν, οι κανόνες του καπιταλισμού ισχύουν μόνο για τους φτωχούς – οι οποίοι όταν υπερχρεώνονται χάνουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους, αφού το κράτος δεν τους διασώζει ανάλογα.

Βέβαια, το σύστημα που έχουμε σήμερα δεν είναι ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς, αλλά ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός, ο οποίος έχει έναν διττό χαρακτήρα: διαφορετικό για τους πλουσίους και τους φτωχούς. Φυσικά δε θα συνεχίσει να υπάρχει, όσο δεν αντιδρούν οι μάζες – οι οποίες πιστεύουν ανόητα πως ζουν σε φιλελεύθερες κοινωνίες, όταν στην πραγματικότητα πρόκειται για σοβιετικού τύπου οικοδομήματα των ελίτ.

(7)  Η ενορχήστρωση εκλογών: Η δύναμη των κομμάτων έχει άμεση σχέση με τη χρηματοδότηση τους – αφού διαφορετικά δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν τα έξοδα τους, τις διαφημίσεις τους, τα γραφεία που νοικιάζουν ανά τη χώρα κοκ. Ως εκ τούτου είναι εξαρτημένα από τις ελίτ – οι οποίες τότε καθορίζουν τις «δημοκρατικές επιλογές» των μαζών, στηρίζοντας συνήθως κόμματα που δεν διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους, όσον αφορά τα συμφέροντα τους (των ελίτ).

Οι ελίτ λοιπόν ουσιαστικά αγοράζουν τις εκλογές, χωρίς σχεδόν κανέναν περιορισμό – ενώ οι μάζες έχουν την ψευδαίσθηση πως επιλέγουν οι ίδιες τις κυβερνήσεις τους, παραπλανημένες από τις σκηνοθετημένες τηλεοπτικές ή άλλες συγκρούσεις των πολιτικών. Δυστυχώς δεν κατανοούν ότι, οι «πράξεις» των κομμάτων εξουσίας, από τις οποίες οφείλει να τα κρίνει κανείς και όχι από τα λόγια τους, διαφέρουν ελάχιστα μεταξύ τους – όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας, όπου οι δύο μεγάλες παρατάξεις υποστηρίζουν τα μνημόνια, αφού από αυτά αντλούν τη χρηματοδότηση τους, διαφωνώντας μόνο ως προς τις λεπτομέρειες της εφαρμογής τους, με κριτήριο την κομματική τους πελατεία.

(8)  Η διατήρηση του «όχλου» υπό έλεγχο: Μία από τις ελάχιστες δυνατότητες των μαζών να αντισταθούν στις πιέσεις των ελίτ, ήταν τα οργανωμένα εργατικά συνδικάτα – έως ότου τοποθετήθηκαν στο στόχαστρο με διάφορους τρόπους, όπως ο χρηματισμός και η διαφθορά των ηγετών τους, η διαπλοκή τους με τη διεφθαρμένη πολιτική κοκ., με αποτέλεσμα σήμερα να έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Για παράδειγμα, στις Η.Π.Α. μόλις το 7% των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα είναι οργανωμένο σε συνδικάτα – οπότε οι ελίτ δεν έχουν πια καμία δυσκολία, όσον αφορά τον έλεγχο τους.

(9) Η μετατροπή των Πολιτών σε καταναλωτές: Μία από τις καλύτερες δυνατότητες ελέγχου των ανθρώπων, σύμφωνα με το γνωστό οικονομολόγο T.Veblen, είναι η «παραγωγή» καταναλωτών – η μετατόπιση των ενδιαφερόντων των ανθρώπων δηλαδή σε επιφανειακά θέματα. Με απλά λόγια σε ένα είδος σύγχρονου καταναλωτισμού, έτσι ώστε να αποφεύγουν τις ανόητες σκέψεις, όπως είναι η διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους, η συμμετοχή τους στην ψήφιση νόμων κοκ. – οπότε να είναι θεατές αυτών που συμβαίνουν, παρά το ότι τους αφορούν άμεσα, χωρίς να συμμετέχουν ενεργά.

Ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται μέσω των διαφημίσεων κάθε είδους – όπου οι άνθρωποι χειραγωγούνται σχετικά με το πώς θα έπρεπε να είναι η ζωή τους, καθώς επίσης τι θα ήταν ιδανικό να κατέχουν. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις εκλογές, όπου ο στόχος είναι η δημιουργία μίας πλειοψηφικής ομάδας ψηφοφόρων, η οποία θα λαμβάνει παράλογες αποφάσεις, αφού θα ψηφίζει ενάντια στα συμφέροντα της –  καθοδηγούμενη από τα ΜΜΕ και τους κατ’ επίφαση ειδικούς που τους παρουσιάζουν.

Υπενθυμίζουμε εδώ πως αμέσως μετά την εκλογή του ο πρόεδρος Obama πήρε το βραβείο της καλύτερης καμπάνιας, από τη διαφημιστική βιομηχανία της χώρας του – επειδή τα κατάφερε, χωρίς ουσιαστικά να υποσχεθεί τίποτα. Φυσικά έχει αποκτήσει έκτοτε πολλούς μιμητές – ακόμη και στην Ελλάδα, όπου η αξιωματική αντιπολίτευση δηλώνει συνεχώς πως δεν υπόσχεται τίποτα στους Έλληνες.

(10) Η δημιουργία συναισθημάτων αδυναμίας στον πληθυσμό: Σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα (M. Gilens), το 70% του αμερικανικού πληθυσμού δεν επηρεάζει καθόλου την πολιτική της χώρας του. Οι άνθρωποι το γνωρίζουν πολύ καλά, όπως διαπιστώνεται επίσης στην Ελλάδα – όπου αρκετοί θέλουν να αντιδράσουν στη ληστεία που συντελείται, αλλά δεν βρίσκουν κάποιον τρόπο να το κάνουν.

Το αποτέλεσμα των παραπάνω είναι να εξοργίζονται οι Πολίτες, να απογοητεύονται και να μισούν όλους τους Θεσμούς – μη ενεργώντας εποικοδομητικά, αφού κινητοποιούνται μεν με διάφορους τρόπους, όπως ο ακτιβισμός, αλλά με ένα αυτοκαταστροφικό μένος. Έτσι επιτίθενται ο ένας εναντίον του άλλου, με διάφορες κατηγορίες και σε ευάλωτους στόχους – κάτι που φυσικά καταστρέφει τις κοινωνικές σχέσεις. Ορισμένοι δε αναζητούν κάποιον ηγέτη, ο οποίος θα τους σώσει – παρά το ότι γνωρίζουν πως το σύστημα δεν επιτρέπει σε κανέναν εχθρό του να ανέλθει στην εξουσία, ενώ είναι αδύνατον χωρίς να χρηματοδοτηθεί/προωθηθεί από το ίδιο.

Εν προκειμένω ο στόχος των ελίτ είναι να κάνουν τους ανθρώπους να μισούν και να φοβούνται ο ένας τον άλλο, οπότε να μην οργανώνονται – καθώς επίσης να ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους και για κανέναν άλλο. Όποιοι δε αναφέρουν δημόσια τι συμβαίνει, χαρακτηρίζονται αυθαίρετα ως οπαδοί θεωριών συνωμοσίας ή/και τοποθετούνται στο στόχαστρο των συμπολιτών τους – με την κατηγορία πως επιδιώκουν ιδιωτικά οφέλη, όπως το κέρδος από τη συγγραφή των άρθρων τους, κάποιο πολιτικό αξίωμα ή απλά την προσωπική προβολή τους, οπότε δεν τους ακούει κανείς.

Επίλογος

Σύμφωνα με το φιλόσοφο J. Dewey, μόνο όταν όλοι οι Θεσμοί, η παραγωγή, το εμπόριο, οι τράπεζες και τα ΜΜΕ ελέγχονται δημοκρατικά, θα καταφέρουμε να οικοδομήσουμε μία λειτουργική δημοκρατική κοινωνία – κάτι που θα μπορούσε τότε μόνο να επιτευχθεί, όταν όλοι οι άνθρωποι ενωθούν μεταξύ τους, χωρίς κομματικές αγκυλώσεις, αγωνιζόμενοι για τα δικαιώματα τους, όπως έκαναν στο παρελθόν.

Ίσως βέβαια να φαίνεται σήμερα ουτοπικό κάτι τέτοιο, αφού οι κοινωνίες έχουν υποστεί όλη αυτή τη χειραγώγηση που αναλύσαμε παραπάνω – κάτι που όμως θα μπορούσε να αλλάξει, εάν οι άνθρωποι κατανοήσουν τις μεθόδους, μέσω των οποίων γίνονται υποχείρια αυτών που θέλουν να τους ελέγχουν, για να διατηρούν οι ίδιοι τα προνόμια τους, αυξάνοντας τα αχόρταγα.

Ολοκληρώνοντας υπάρχουν συνήθως πολλά «γιατί»: για παράδειγμα, γιατί ο πόλεμος του Ιράκ, γιατί της Λιβύης ή της Συρίας, γιατί κατέρρευσε η Βενεζουέλα, γιατί η Ελλάδα χρεοκόπησε κοκ. Η απάντηση όμως είναι πάντοτε η ίδια: για την απόκτηση πλούτου και δύναμης από μία μικρή μειοψηφία, η οποία έχει πάρει τα ηνία.

Ο πόλεμος σημαίνει πώληση όπλων, κλοπή φυσικών πόρων όπως η ενέργεια, μετακίνηση πληθυσμών, ανοικοδόμηση κατεστραμμένων πόλεων κλπ. – άρα χρήματα και εξουσία, καθώς επίσης έλεγχο των πληθυσμών, μεταξύ άλλων μέσω της δημιουργίας πολυπολιτισμικών κοινωνιών όπως στο παράδειγμα της Σουηδίας. Η χρεοκοπία συνοδεύεται από την κερδοσκοπία, από τη λεηλασία της χώρας, από την επιβολή μίας νέας τάξης πραγμάτων, από την τρομοκράτηση άλλων χωρών κοκ. – ξανά με κίνητρο τον πλούτο και τη δύναμη οπότε, μπορεί να είναι πολλοί οι αριθμητές, αλλά ο παρανομαστής είναι πάντοτε ένας: τα χρήματα και η εξουσία.

 analyst.gr   

Τι τρέχει με την Ευρώπη, τη Λε Πεν και την Ελλάδα;

Του Πολ Κρούγκμαν 

Tην Κυριακή διεξάγεται ο δεύτερος γύρος των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία. Οι περισσότεροι παρατηρητές αναμένουν, ο κεντρώος Εμμανουήλ Μακρόν να κερδίσει τη λευκή εθνικίστρια, Μαρίν Λε Πεν – παρακαλώ, ας σταματήσουμε να δίνουμε περισσότερη αξία  στην πολιτική της, αποκαλώντας την «λαϊκισμό». Είμαι σίγουρος ότι οι κανόνες των Times μου επιτρέπουν να δηλώσω απερίφραστα ότι ελπίζω ειλικρινά, η κοινή λογική να μην κάνει λάθος. Μια νίκη της Λε Πεν θα αποτελούσε καταστροφή για την Ευρώπη και τον κόσμο.

Ωστόσο, πιστεύω επίσης, ότι έχει νόημα να θέσω μερικά ερωτήματα σχετικά με το τι τρέχει. Πρώτον, πώς έφτασαν τα πράγματα σ’ αυτό το σημείο; Δεύτερον, μια ήττα της Λε Πεν θα ήταν άραγε κάτι περισσότερο από μια ανάσα ανακούφισης εν μέσω της συνεχιζόμενης ευρωπαϊκής κρίσης;

Όπως ο καθένας σε αυτήν την πλευρά του Ατλαντικού, δεν καταφέρνω να δω εν μέρει τη Γαλλία παρά μέσα από ένα «Τραμπικό» πρίσμα. Είναι όμως σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι οι παραλληλίες μεταξύ της γαλλικής και της αμερικανικής πολιτικής υπάρχουν, παρά τις μεγάλες διαφορές στις βασικές οικονομικές και κοινωνικές τάσεις (που ισχύουν στις δύο χώρες).

Καταρχάς, ενώ η Γαλλία δέχεται σοβαρή κριτική -μεγάλο μέρος της οποίας προέρχεται από ιδεολόγους που επιμένουν ότι η γενναιοδωρία των κρατών πρόνοιας έχει καταστροφικά αποτελέσματα- διαθέτει στην πραγματικότητα μια αρκετά επιτυχημένη οικονομία. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, οι Γάλλοι μεταξύ 25 και 54 ετών -κατά την παραγωγικότερη ηλικιακή περίοδο του ανθρώπου δηλαδή- είναι σημαντικά πιο πιθανό να εργάζονται επ’ αμοιβή απ’ ότι οι αντίστοιχοι Αμερικανοί.

Επίσης είναι σχεδόν εξίσου παραγωγικοί. Είναι αλήθεια ότι οι Γάλλοι παράγουν κατ’ άτομο περίπου ένα τέταρτο λιγότερο απ’ όσο παράγουν οι Αμερικανοί, αλλά αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι κάνουν διακοπές περισσότερο και συνταξιοδοτούνται νεότεροι – πράγματα δηλαδή, που προφανώς δεν είναι και τρομερά.

Και ενώ στη Γαλλία, όπως σχεδόν παντού, έχει παρατηρηθεί μια σταδιακή πτώση του αριθμού των θέσεων εργασίας στον τομέα της μεταποίησης, η χώρα δεν βίωσε ποτέ κάτι ανάλογο του «σοκ της Κίνας», που καταβαράθρωσε την απασχόληση στις ΗΠΑ στις αρχές της δεκαετίας του 2000.

Εν τω μεταξύ, στο πλαίσιο αυτής της «όχι τόσο μεγάλης αλλά κι όχι απαίσιας» οικονομίας, η Γαλλία προσφέρει ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας που οι πιο προοδευτικοί Αμερικανοί δε μπορούν να φανταστούν ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα: εγγυημένη υγειονομική περίθαλψη υψηλής ποιότητας για όλους, γενναιόδωρη άδεια μετ’ αποδοχών σε νέους γονείς, βρεφονηπιακή φροντίδα για όλους και πολλά άλλα.

Τέλος, είναι εξίσου σημαντικό ότι η Γαλλία -μπορεί λόγω αυτών των διαφορών στις κοινωνικές πολιτικές, μπορεί γι’ άλλους λόγους - δεν βιώνει μια κοινωνική κατάρρευση ανάλογη με αυτήν που φαίνεται να πλήττει μεγάλο μέρος της λευκής Αμερικής. Ναι, η Γαλλία έχει μεγάλα κοινωνικά προβλήματα. Ποια χώρα δεν έχει; Πλήττεται όμως πολύ λιγότερο από το  κύμα θανάτων εξαιτίας της απόγνωσης που, σύμφωνα με την Ανν Κέις και τον Άνγκους Ντίτον, σαρώνει τη λευκή εργατική τάξη των ΗΠΑ.

Εν ολίγοις, η Γαλλία απέχει μακράν από την ουτοπία, αλλά, με βάση τις περισσότερες προδιαγραφές, προσφέρει στους πολίτες της μια αρκετά αξιοπρεπή ζωή. Γιατί λοιπόν τόσο πολλοί είναι πρόθυμοι να ψηφίσουν -και πάλι, ας μην χρησιμοποιήσουμε ευφημισμούς- μια ακροδεξιά ρατσίστρια;

Υπάρχουν, χωρίς αμφιβολία, πολλοί λόγοι – ιδίως η πολιτισμική αγωνία έναντι των μουσουλμάνων μεταναστών. Ωστόσο, δείχνει ξεκάθαρο ότι οι ψήφοι υπέρ της Λε Πεν θα είναι εν μέρει ψήφοι διαμαρτυρίας ενάντια στην αντίληψη που έχει διαμορφωθεί για τους εκτός επαφής υψηλόβαθμους αξιωματούχους που διοικούν την ΕΕ. Κι αυτή η αντίληψη έχει δυστυχώς ένα στοιχείο αλήθειας.

Όσοι από εμάς παρακολουθήσαμε με ποιον τρόπο τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα διαχειρίστηκαν την κρίση χρέους που ξεκίνησε στην Ελλάδα και εξαπλώθηκε σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, συγκλονιστήκαμε από τον συνδυασμό απάθειας και αλαζονείας που επικράτησε.

Παρόλο που οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο έκαναν επανειλημμένα λάθος για τα οικονομικά κι ενώ η λιτότητα που επέβαλαν ήταν τόσο καταστροφική για την οικονομία όσο προέβλεψαν οι γι’ αυτήν επικριτικές αντιδράσεις, συνέχισαν να ενεργούν σαν να γνώριζαν όλες τις σωστές απαντήσεις – μέσα από μια λογική ότι οποιαδήποτε ταλαιπωρία κι αν προέκυπτε ήταν, στην πραγματικότητα, η απαραίτητη τιμωρία για τις αμαρτίες του παρελθόντος.

Πολιτικά, παρά τη συμπεριφορά τους αυτή, οι Ευρωκράτες κατάφεραν να «τη βγάλουν καθαρή» γιατί τα μικρότερα έθνη αποτέλεσαν εύκολα θύματα εκφοβισμού, αδύναμα να ορθώσουν το ανάστημά τους στις παράλογες απαιτήσεις, εξαιτίας του τρόμου που τα διακατείχε, να μείνουν εκτός της χρηματοδότησης του ευρώ. Αλλά η ελίτ της Ευρώπης κάνει τρομερό λάθος εάν πιστεύει ότι μπορεί να συμπεριφερθεί με τον ίδιο τρόπο στους μεγαλύτερους παίκτες.

Πράγματι, υπάρχουν ήδη οι ενδείξεις μιας επικείμενης καταστροφής στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται τώρα μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Βρετανίας.

Εύχομαι οι Βρετανοί να μην είχαν ψηφίσει υπέρ του Brexit, το οποίο θα κάνει την Ευρώπη πιο αδύναμη και τη χώρα τους πιο φτωχή. Όμως, οι αξιωματούχοι της ΕΕ ακούγονται ολοένα και περισσότερο σαν εξοργισμένη σύζυγος που είναι αποφασισμένη να κερδίσει όσο γίνεται περισσότερα κατά τον διακανονισμό του διαζυγίου. Κι αυτό είναι απλά παράλογο. Είτε της αρέσει είτε όχι, η Ευρώπη θα πρέπει να ζήσει με τη μετα-Brexit Βρετανία, και το στιλ εκφοβισμού που χρησιμοποιήθηκε στην περίπτωση της Ελλάδας, απλά δεν πρόκειται να λειτουργήσει σε ένα έθνος τόσο μεγάλο, πλούσιο και περήφανο όσο το Ηνωμένο Βασίλειο.

Όλα τα παραπάνω με φέρνουν πίσω στο ζήτημα των γαλλικών εκλογών. Η πιθανότητα μιας νίκης της Λε Πεν πρέπει να μας τρομάζει. Αλλά θα πρέπει επίσης να ανησυχούμε για το εάν μια νίκη του Μακρόν δε θα κάνει τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο να αντιληφθούν το Brexit απλώς ως παρεκλίνουσα συμπεριφορά και να πιστέψουν ότι οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι μπορούν για πάντα να φοβούνται να διαφωνήσουν με ό, τι υποστηρίζουν οι καλύτεροι τους πως είναι απαραίτητο.

Οπότε ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: Ακόμη κι αν το χειρότερο αποφευχθεί αυτή την Κυριακή, το μόνο που θα πάρει ολόκληρη η ευρωπαϊκή ελίτ είναι μια περιορισμένη πίστωση χρόνου για ν’ αλλάξει τρόπους.

* Άρθρο του Πολ Κρούγκμαν στους Νew York Times

 tvxs.gr

«Βροχή» κατασχέσεων σε... άδειους τραπεζικούς λογαριασμούς

Ολο και λιγότερα χρήματα βρίσκει προς κατάσχεση το Δημόσιο στους τραπεζικούς λογαριασμούς των πολιτών, καθώς τα υπόλοιπα διαθέσιμα που εντοπίζει μειώνονται σταθερά κάθε μήνα. Το μέσο υπόλοιπο που κατάσχει το Δημόσιο από τραπεζικούς λογαριασμούς πολιτών μειώνεται σταθερά από το 2015, έτος κατά το οποίο ξεκίνησαν οι ηλεκτρονικές κατασχέσεις.

Σύμφωνα με στοιχεία της «Κ», το μέσο υπόλοιπο που εισέπραξε το Δημόσιο από τα χιλιάδες κατασχετήρια που αποστέλλει κάθε μήνα προς τις τράπεζες μειώθηκε από τα 730 ευρώ σε 550 ευρώ το 2016, ενώ μειούμενο είναι το μέσο ποσό κατάσχεσης και το πρώτο τρίμηνο του 2017 που έπεσε στα 500 ευρώ. Αιτία είναι η σταθερή μείωση των υπολοίπων των καταθέσεων τα δύο τελευταία χρόνια, τάση που συνεχίστηκε και το πρώτο τρίμηνο του 2017, όταν οι καταθέσεις των νοικοκυριών υποχώρησαν στα 98,8 δισ. ευρώ από 100,8 δισ. ευρώ στο τέλος του 2016.

Η μείωση του μέσου υπολοίπου που κατάσχεται για οφειλές προς το Δημόσιο, καταγράφεται παρά τη μαζική αποστολή κατασχετηρίων που εκτελούν οι τράπεζες κατ’ εντολήν της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), η οποία έχει αυξήσει κατά 128,6% τον περασμένο χρόνο τα μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης και συγκεκριμένα τις κατασχέσεις στα χέρια τρίτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2016 απεστάλησαν 1,5 εκατ. κατασχετήρια έναντι 670,7 χιλιάδων το 2015. Εντούτοις ο αριθμός αυτών που εκτελέστηκαν ήταν περί τις 137.000 το 2015 και περί τις 480.000 το 2016, ενώ τα ποσά που εισπράχθηκαν ήταν 100 εκατ. ευρώ το 2015 και 260 εκατ. ευρώ το 2016. Σύμφωνα με στοιχεία της ΑΑΔΑ ο συνολικός αριθμός των οφειλετών για τους οποίους η φορολογική διοίκηση μπορεί να λάβει αναγκαστικά μέτρα ανέρχεται σε 1,6 εκατομμύρια.

Ο τεράστιος όγκος των κατασχετηρίων δεν οφείλεται μόνο στην εντατικοποίηση των μέτρων που λαμβάνει η ΑΑΔΑ για όσους χρωστούν προς το Δημόσιο. Σε μεγάλο βαθμό είναι αποτέλεσμα των «τυφλών» αποστολών που κάνει, στον βαθμό που για κάθε οφειλέτη φορολογούμενο αποστέλλει κατασχετήρια προς όλες τις τράπεζες, ακόμη και αν ο οφειλέτης δεν έχει τραπεζικό λογαριασμό στη συγκεκριμένη τράπεζα. Από τον τεράστιο αυτό όγκο κατασχετηρίων ένα μικρό μόλις μέρος εκτελείται. Αυτό κυρίως γιατί οι τράπεζες δεν βρίσκουν τελικά χρήματα στους λογαριασμούς των οφειλετών, παρά το γεγονός ότι για έναν οφειλέτη και μια οφειλή έχουν αποσταλεί πολλαπλά κατασχετήρια. Δεν λείπουν όμως και οι περιπτώσεις όπου μέσα από τις τυφλές αποστολές κατασχετηρίων το Δημόσιο κατάσχει τελικώς το ίδιο ποσό της οφειλής από όλους τους τραπεζικούς λογαριασμούς που μπορεί να τηρεί ο οφειλέτης σε διαφορετικές τράπεζες, με αποτέλεσμα στη συνέχεια να πρέπει να αντιλογιστεί το υπερβάλλον ποσό που κατασχέθηκε έπειτα από συνεννόηση με τον οφειλέτη και την τράπεζα. Πρόκειται για μια χρονοβόρα διαδικασία που έχει παρατηρηθεί όμως αρκετές φορές μέσα από το σύστημα που εφαρμόζεται σήμερα.

Η συζήτηση με τις τράπεζες επικεντρώνεται στο πώς θα γίνουν στοχευμένες αποστολές κατασχετηρίων, έτσι ώστε να περιοριστεί και ο όγκος περιττών εργασιών από την πλευρά των τραπεζών, που είναι αποδέκτες των σχετικών μαζικών αιτημάτων. Μιλώντας στη Βουλή, ο γενικός γραμματέας της ΑΑΔΕ Γιώργος Πιτσιλής παραδέχτηκε ότι υπάρχει πρόβλημα «γιατί δεν ξέρουμε πού έχει λογαριασμό και τι υπόλοιπο» και έκανε λόγο για «άσφαιρες κατασχέσεις». Η ΑΑΔΕ, συμπλήρωσε, συνεργάζεται με την Ελληνική Ενωση Τραπεζών «για τον εξορθολογισμό και τη βελτίωση του συστήματος κατασχέσεων», εξηγώντας ότι «αυτό που κοιτάμε είναι να αποφύγουμε τις διπλές και τριπλές κινήσεις για τον ίδιο φορολογούμενο». Η μείωση του αριθμού των κατασχετηρίων θα γίνει χωρίς να «χάσουμε την αποτελεσματικότητά μας, συνεχίζοντας να υπηρετούμε την αρχή της προτεραιοποίησης και την ικανότητα εισπραξιμότητας», ανέφερε ο κ. Πιτσιλής.

 kathimerini.gr

  

Η κυβέρνηση Τσίπρα καταψήφισε απόφαση της UNESCO εναντίον του Ισραήλ

Το ψήφισμα αποτελεί διπλωματικό κόλαφο για το Ισραήλ

Τον τίτλο της πιο φιλοϊσραηλινής κυβέρνησης κέρδισε ο Έλληνας πρωθυπουργός με την απόφαση να καταψηφίσει ψήφισμα της UNESCO το οποίο ασκούσε κριτική στο Ισραήλ για τη διαχείριση των κατεχόμενων εδαφών στην Ιερουσαλήμ και τη Γάζα.

Στο ψήφισμα η Ιερουσαλήμ (την οποία μόνο ο Έλληνας πρωθυπουργός έχει χαρακτηρίσει «ιστορική πρωτεύουσα του Ισραήλ») χαρακτηρίζεται «κατεχόμενη» πόλη, ενώ τονίζεται ότι το κράτος του Ισραήλ δεν ασκεί νόμιμη κυριαρχία στην περιοχή.

Το ψήφισμα πέρασε με την στήριξη 22 χωρών έναντι 10 που καταψήφισαν, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

Το κείμενο έχει προκαλέσει την οργή του Τελ Αβίβ, το οποίο κάλεσε τον πρέσβη της Σουηδίας (η οποία στήριξε την απόφαση) να απολογηθεί.

Το ψήφισμα αποτελεί διπλωματικό κόλαφο για το Ισραήλ το οποίο βρίσκεται ήδη στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής λόγω της απεργίας πείνας Παλαιστίνιων πολιτικών κρατουμένων.

info-war.gr          

Σε λίγο θα μας πουν να σφουγγαρίζουμε και τα σκαλιά των υπουργείων

Δεν ξέρω αν το έχουν πάρει είδηση οι πολίτες, αλλά τα τελευταία χρόνια όλο και πιο πολύ καλούνται να κάνουν τη δουλειά των δημόσιων υπάλληλων ή να πληρώνουν για υπηρεσίες και υλικά, που οφείλει να πληρώνει το δημόσιο. Τελευταίο κρούσμα το χαράτσι σε όλους τους ένστολους.

Η φάμπρικα ξεκίνησε από τα ασφαλιστικά ταμεία και τις εφορίες. Παρά τους νόμους και τις εγκυκλίους που απαιτούν να διεκπεραιώνουν μεταξύ τους οι υπηρεσίες τα έγγραφα των πολιτών και να μην τραβολογιόνται οι πολίτες από υπηρεσία σε υπηρεσία συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Τα γραφεία των ταμείων και των εφοριών, αλλά και των υπουργείων όλο και συχνότερα υποχρεώνουν τους πολίτες να τρέχουν να εκδώσουν πιστοποιητικά, να προσκομίσουν βεβαιώσεις, να βρουν στοιχεία και να τα καταθέτουν στα γκισέ, με τη δικαιολογία ότι έχει μειωθεί το προσωπικό! Ενώ οι υπηρεσίες είναι υποχρεωμένες να κάνουν αυτή τη δουλειά!

Το θαυμαστικό μπήκε για να θυμίσει ότι όταν δεν είχε μειωθεί το προσωπικό,10 υπάλληλοι έκαναν τη δουλειά για 2 υπαλλήλους! Σήμερα, όλο και πιο πολύ το ελληνικό δημόσιο και τα ταμεία φορτώνουν στις πλάτες των πολιτών τη δουλειά που αρνούνται να κάνουν οι  δικοί τους υπάλληλοι. Με τις πλάτες κεντρικών υπηρεσιών και υπουργείων.

Το φαινόμενο γιγαντώνεται στα νοσοκομεία, όπου οι πολίτες αντί να έχουν τις υποδομές που δικαιούνται καλούνται να φέρνουν τα μαξιλάρια τους, τα σεντόνια τους, τις γάζες και τις πάνες τους, τους ουροσυλλέκτες και τα υποστρώματά τους και ό,τι άλλο αναλώσιμο λείπει από το Εθνικό Ντροπιαστικό Σύστημα Υγείας.

Στα πανεπιστήμια οι φοιτητές φέρνουν κιμωλίες, σπόγγους και χαρτιά υγείας, ενώ σε αρκετά ιδρύματα εξοπλίζουν από την τσέπη τους τα φαρμακεία με τα είδη πρώτων βοηθειών. Υπάρχουν σχολές που οι ίδιοι οι υπάλληλοι ή οι φοιτητές βάζουν από την τσέπη τους για να εξοπλίζουν τα εργαστήρια. Επειδή το υπουργείο Παιδείας και τα Ιδρύματα δεν έχουν κονδύλια ούτε γι αυτά τα στοιχειώδη. Ή τα κονδύλια τα σπαταλάνε αλλού.

Στις διωκτικές αρχές, εδώ και πολύ καιρό οι ζημιές σε οχήματα και μοτοσυκλέτες, αλλά και τα ανταλλακτικά και η συντήρηση πληρώνονται τις πιο πολλές φορές από τα μέλη των πληρωμάτων γιατί οι υπηρεσίες «δεν έχουν κονδύλια»! Συχνά, αν οδηγός εμπλακεί σε ατύχημα καλείται να πληρώσει από την τσέπη του τις ζημιές γιατί οι ασφαλίσεις του τροχαίου υλικού είναι για κλάματα! Και η κατάσταση επιδεινώνεται όσο περνάει ο καιρός.

Το τελευταίο νέο είναι ότι το προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων θα πληρώνει από την τσέπη του τις στολές που υποχρεώνεται να φοράει και οι οποίες ράβονται, δεν είναι πρετ α πορτέ! Οι στολές είναι μάλιστα υποχρεωτικές και δεν είναι μία. Είναι δέκα! Από 200 ευρώ η μία μας κάνουν 2.000 ευρώ σε εποχές που οι αποδοχές έχουν πιάσει πάτο.

Αυτό είναι το κράτος που υπερασπίζεται η συγκυβέρνηση και που θυμίζει όλο και πιο πολύ Ρουμανία μετά Τσαουσέσκου. Την οποία ονειρεύονται και οι Ευρωπαίοι δανειστές και την προωθούν για τους δικούς τους λόγους εκμετάλλευσης της χώρας. Έτσι επαναστατημένους που μας βλέπουν μάλιστα, σε λίγο θα μας ζητήσουν να σφουγγαρίζουμε και τις σκάλες των υπουργείων.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης - liberal.gr 

        

Οι ολέθριες συνέπειες της αμερικανικής πολιτικής - η αδιέξοδη λογική της επιβολής έναντι των αδυνάμων-

 γράφει ο Γεώργιος Εμ. Δημητράκης*

Άλλο η πρόβλεψη και άλλο η προφητεία. Σταθερό σημείο της αναφοράς της πολιτικής είναι η πρόβλεψη: Τι θα αντιμετωπίσουμε αύριο; Τι συνέπειες θα έχει το όποιο μέτρο στο μέλλον; Οι πολιτικοί θέτουν στους εαυτούς τους διαρκώς τέτοιου είδους ερωτήματα και βάσει αυτών γίνονται οι προβλέψεις και λαμβάνονται τα όποια μέτρα. Προβλέψεις γίνονται και επι διεθνών θεμάτων, αν και όταν έρχονται οι κρίσεις τα μικρά κυρίως κράτη σπανίως έχουν δυνατότητα αντιδράσεως.

Η πρόβλεψη, για παράδειγμα, προ μερικών ετών ήταν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επετίθεντο εναντίον του Ιράκ και της Συρίας για να «σώσουν» τη διεθνή ειρήνη και τον κόσμο από τους τζιχαντιστές, όπως τον «έσωσαν» προ ετών και από τα δήθεν τρομερά όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ Χουσεΐν, τα οποία ουδέποτε βρέθηκαν! Η πρόβλεψη αυτή βασιζόταν αποκλειστικά και μόνο στα «μαθήματα» που μας είχαν δώσει οι ίδιες οι ΗΠΑ.

Όσοι παρακολουθούν την επικαιρότητα γνωρίζουν ότι πολλά καθεστώτα ανά τον κόσμο είναι ανελεύθερα, καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και απειλούν τους γείτονες τους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο, έχουν επιλεκτική συνείδηση και μετρούν με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Γι’ αυτό και οι «κακοί» που υποτάσσονται όμως στα αμερικανικά –πλέον και στα ευρωπαϊκά- συμφέρονται δεν ενοχλούνται. Αυτοί είναι «καλοί» για τις ΗΠΑ, όπως, για παράδειγμα, η Τουρκία. Η Ουάσιγκτον δεν βλέπει και δεν ακούει τίποτε για το ερντογανικό καθεστώς και συγχρόνως φορτώνει» τον τουρκικό λαό με δάνεια επί δανείων. Κάπως έτσι τον προετοίμασε για να εισέλθει και στη Συρία και τις κουρδικές περιοχές του Ιράκ, για να «τελειώσει» τους Κούρδους που δεν «τελείωσε» στην Τουρκία με αμερικανικά όπλα και άλλη βοήθεια. Αντιθέτως, οι «κακοί» που δεν υποτάσσονται στα συμφέροντα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους γίνονται «οι κακοί των κακών» και μπαίνουν στο στόχαστρο της αμερικανικής πολεμικής μηχανής.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες όμως είναι μία πράγματι δημοκρατική χώρα και ουδείς πρόεδρος της τολμά να κάνει κάτι που συγκρούεται με τη βούληση του αμερικανικού λαού. Για τον λόγο αυτό, η όποια διοίκηση αποφασίζει να επιτεθεί ενός «κακού» αρχίζει με την «προθέρμανση» της αμερικανικής και της διεθνούς κοινής γνώμης. Η «προθέρμανση» αυτή ακολουθεί τα κάτωθι στάδια, αν και ο τρόπος της εφαρμογής τους διαφοροποιείται κατά περίπτωση.

Πρώτον, στρέφεται κατά της ηγεσίας της χώρας που βρίσκεται στο στόχαστρο. «Η κυβέρνηση δεν είναι δημοκρατική», «Τα στελέχη της είναι διεφθαρμένα», «Κατασπαταλούν τα χρήματα του λαού, «Καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα» και άλλα παρόμοια διασπείρει η επίσημη προπαγάνδα. Κι όταν πια η αμερικανική και η διεθνής κοινή γνώμη πειστούν ότι τη χώρα αυτή την κυβερνούν «καθάρματα», τότε και μόνο τότε προχωρούν στο δεύτερο «τροπάριο». Ποιο είναι αυτό; «Η χώρα αυτή απειλεί τους γείτονές της, τη διεθνή ειρήνη και τελικά και τις ίδιες τις ΗΠΑ». Μόλις ο λαός τα πιστέψει όλα αυτά – και δεν έχει σχεδόν καμία δυνατότητα να μην τα πιστέψει, διότι όλα τα μέσα ενημέρωσης τα ίδια λένε - , κινητοποιείται η αμερικανική πολεμική μηχανή, η οποία «καθαρίζει»: σώζει την ανθρωπότητα από «τους κακούς των κακών» και επιβάλλει τα αμερικανικά και συμμαχικά συμφέροντα.

‘Ετσι, όλοι είναι ευχαριστημένοι: ο κόσμος όλος, οι αμερικανικές και οι ευρωπαϊκές εταιρείες αλλά και οι προδότες, εκείνοι, δηλαδή, που έκαναν «αντίσταση» εναντίον της χώρας τους, συνοδεύοντας τους Αμερικανούς και τους συμμάχους τους στην επίθεση κατά της πατρίδας τους. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της αλαζονείας, αλλά και πολύ επικίνδυνης αφέλειας, καθώς επί της ουσίας δεν μιλάμε παρά για την ταπείνωση της ανθρωπότητας, είναι η πολύχρονη αιματοχυσία στο Αφγανιστάν, η καταστροφή της Σερβίας(1999), η πρόσφατη ολοκληρωτική καταστροφή της Λιβύης(2011) και λίγα χρόνια πριν η ολοκληρωτική ισοπέδωση του Ιράκ. Χαμένος είναι μόνο ο λαός, τον οποίο «απελευθέρωσαν» οι Αμερικανοί με την συναίνεση των συμμάχων τους και τη συνέργεια των προδοτών.

Η προπαγανδιστική επίθεση κατά της Συρίας και περιοχών του καταστραφέντος Ιράκ βρισκόταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο. Το ότι η χώρα αυτή κυριαρχείται από εξτρεμιστικά ισλαμικά στοιχεία, τους τζιχαντιστές, οι οποίοι, βεβαίως, προηγουμένως εκπαιδεύτηκαν από τις ΗΠΑ, όπως κάποτε ο Οσάμα Μπιν Λάντεν της Αλ Κάιντα στο Αφγανιστάν και ο πρώην ηγέτης του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν εναντίον του Ιράν, το γνωρίζαμε  όλοι εδώ και καιρό. Από την άλλη, ασφαλώς, το γεγονός ότι το Ισραήλ δηλώνει ανοιχτά ότι μετατρέπει τα υποβρύχιά του έτσι ώστε να είναι σε θέση να εκτοξεύουν πυρηνικούς πυραύλους και εν καταδύσει ούτε το ακούει ούτε την απασχολεί την Ουάσιγκτον. Σε διάστημα μηνών είχαμε «πειστεί» όλοι ότι οι τζιχαντιστές πράγματι «απειλούν» τους γείτονες τους, την Αμερική, την Ευρώπη, τον κόσμο όλο. Και όντως ήρθαν οι ΗΠΑ να «καθαρίσουν» για όλους, ταυτόχρονα όμως ενεπλάκησαν τόσο η Ρωσία όσο και –πράγμα αναμενόμενο- η Τουρκία, για να είναι όλοι τους ευχαριστημένοι από την ισοπέδωση της Συρίας, τον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων, την ίδια ώρα που αναγκάζουν εκατομμύρια ανθρώπους να εγκαταλείπουν ως πρόσφυγες τη δύσμοιρη πατρίδα τους μήπως σωθούν. Όμως για να είμαστε ειλικρινείς, μία σύγχρονη γενοκτονία η οποία όμως, δυστυχώς,  έτσι μας έχουν συνηθίσει, μας αφήνει σχεδόν αδιάφορους, και η οποία υπό το πρόσχημα του «εμφυλίου», και πασιφανές εκ του αποτελέσματος, δεν διαφέρει ουδόλως από εκείνες του πρόσφατου παρελθόντος.

Μετά τη Συρία, τη Λιβύη και το Ιράκ, που ισοπεδώθηκαν ολοσχερώς, θα ακολουθήσουν άλλοι. Μετά βεβαιότητας η Αίγυπτος, για να δομηθεί απέναντι από την Ευρώπη, στη βάσει ενός εφιαλτικού σχεδίου, ένα μουσουλμανικό τόξο αστάθειας και σύγκρουσης: Πακιστάν, Αφγανιστάν, Ιράν, Ιράκ, Συρία, Τουρκία, Αίγυπτος, Λιβύη και έπονται η Τυνησία και το Μαρόκο. Παρακολουθήστε ποιος θα αναλάβει κατόπιν, κατά την αμερικανική και διεθνή προπαγάνδα, το ρόλο του «καθάρματος» για να γνωρίζετε ποιος θα είναι ο επόμενος λαός που θα υποστεί τις βαρύτατες συνέπειες από την αμερικανική και συμμαχική απελευθέρωση!

Δυστυχώς, η εφαρμογή της λογικής της δύναμης που χρησιμοποιείται από τους ισχυρούς, αντί της δύναμης της λογικής, γίνεται ολοένα πιο εχθρική έναντι των αδυνάμων, ενώ τα ΜΜΕ μεταδίδουν ειδήσεις που αναδύουν σκληρά δόγματα τα οποία αναμοχλεύουν τις εντάσεις. Εν κατακλείδι, η ρητορική αυτή εμπεριέχει στοιχεία ενός νέου Ψυχρού Πολέμου. Όμως η ανθρωπότητα έχει φτάσει στα όρια της και τέτοιες επεμβάσεις δεν είναι απλώς εγκληματικές και ανεπίτρεπτες, αλλά ενέχουν επίσης τεράστιους κινδύνους για παγκόσμια έκρηξη. Η πλειονότητα των λαών της Υφηλίου, που έχει καταστεί αποικία των ισχυρών, αντιλαμβάνεται, ανησυχεί και μπορεί να ερμηνεύει από μόνη της ποιος υποθάλπει την παγκόσμια τρομοκρατία, ποίες είναι οι γενεσιουργοί αιτίες της, ποιος κάθε τόσο επιστρατεύει την τρομοκρατία ως πρόσχημα για την «αποκατάσταση της παγκόσμιας τάξης». Με λίγα λόγια, γνωρίζει ποιος είναι ο πραγματικός τρομοκράτης.

Ως εκ τούτου, η νέα ηγεσία των ΗΠΑ οφείλει να αλλάξει την ατζέντα της εξωτερικής πολιτικής και γεωστρατηγικής της, η οποία επί δεκαετίες ήταν και είναι οδυνηρή, έχοντας προκαλέσει πολλά δεινά στην ανθρωπότητα, χωρίς να εξαιρείται ο αμερικανικός λαός, ο οποίος ούτως ή άλλως με το τερατούργημα της παγκοσμιοποίησης πληρώνει βαρύτατο τίμημα. Μόνο με την ολοσχερή στροφή και αναθεώρηση της πολιτικής των ΗΠΑ, με την απεμπλοκή τους από προκλητικές επεμβάσεις και συρράξεις, που κοστίζουν τρισεκατομμύρια δολάρια στον αμερικανικό λαό και πολλά περισσότερα σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, είναι εφικτή η ανάκαμψη της αμερικανικής οικονομίας. Η τελευταία, πάντως, μπορεί να βοηθήσει τους δεινοπαθούντες λαούς, τα θύματα αυτής της παράλογης πολιτικής, και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη όλου του κόσμου έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών για να πράγματι καλύτερο μέλλον για όλη την ανθρωπότητα.

*Ο Γεώργιος Εμ. Δημητράκης είναιαρθρογράφος κρητικής (Μαριού Ν. Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει  εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις την Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά εις την Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας και επί 30-ετίας Διπλωματούχος Ξεναγός για όλη την Ελληνική Επικράτεια. 

     

Κεντροαριστερά τύπου… Survivor

γράφει η Ζέφη Δημαδάμα*

Στη δύσκολη αναμφισβήτητα συγκυρία που διανύουμε, ο χώρος της Σοσιαλδημοκρατίας, της Κεντροαριστεράς όπως θέλετε να τον ονομάσετε, δίνει τη δική του μάχη.

Παρά το γεγονός ότι οι πολίτες αναμένουν την οργάνωση του χώρου και τη σύνθεση των δυνάμεων, οι «βασικοί παίκτες» της Κεντροαριστεράς αναλώνονται σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων και αρχηγισμών.

Δυστυχώς, δεν αντιλαμβάνονται ότι όλα αυτά δεν αφορούν κανέναν άλλον παρά μόνο –ίσως- ένα μικρό κομματικό ακροατήριο. Η περιβόητη κολυμπήθρα του Σιλωάμ, παρά το ότι συνεχίζει να βαφτίζει και να ξεπλένει διαδρομές ετών, τελικά μόνο πρόσκαιρα θολώνει τα νερά, μιας και όλοι γνωρίζουν και αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα.

Αδιανόητη για τους πολίτες παραμένει η επιμονή των κινημάτων, κομμάτων, δικτύων και λοιπών σχηματισμών και μορφωμάτων, στη διαφοροποίησή τους σε τεχνικά και οργανωτικά ζητήματα, τα οποία δεν αποτελούν προφανώς προτεραιότητα.

Η συγκρότηση ενός σχεδίου το οποίο θα τολμά ριζοσπαστικές προτάσεις, με ευθύνη αλλά και έμπνευση, είναι το πρώτο βήμα για τη νέα Σοσιαλδημοκρατία που αποζητούμε.

Η συστράτευση των δυνάμεων από τους φορείς, την κοινωνία των πολιτών, των κομμάτων και η ισότιμη συμμετοχή τους σε αυτή την πορεία, είναι το κλειδί για την πολυπόθητη ανασύσταση του χώρου.

Το Συνέδριο το οποίο έχει συγκαλέσει η Δημοκρατική Συμπαράταξη για το τέλος του Ιουνίου θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα ώστε να καθίσουν όλοι γύρω από ένα τραπέζι και να συνεννοηθούν, με προτάσεις, αλλαγές, διαφοροποιήσεις και διάλογο ουσίας.

Ενδεχομένως η προσπάθεια αυτή να έχει αδυναμίες, αλλά αποτελεί μια ευκαιρία να γίνει επιτέλους ένα νέο ξεκίνημα, το οποίο θα προσφέρει νέα πνοή και όραμα στους προοδευτικούς πολίτες.

Οι κομματικές καταβολές, οι διαδρομές ετών σε βουλευτικά έδρανα και υπουργικούς θώκους υπάρχουν σε κάθε κίνημα, σε κάθε δίκτυο, και αυτό αποτελεί κοινό μυστικό για τους πολίτες, χωρίς καμία αμφιβολία. Ας αφήσουμε επομένως πίσω μας τις γκρίνιες και τους εγωισμούς, και ας δούμε τη νέα πραγματικότητα, που σταδιακά διαμορφώνεται, χωρίς πλάνες.

Δεν περισσεύει κανείς, είμαστε όλοι συνοδοιπόροι στην προσπάθεια, αλλά και κανείς δεν μπορεί να επιβληθεί χωρίς συναντίληψη και συναπόφαση συστράτευσης.

Ας μην κάνουμε επομένως και αυτή την προσπάθεια, προσπάθεια τύπου Survivor, αποχωρείς εσύ, παραμένεις εσύ, εγώ είμαι ο αρχηγός, εσύ είσαι ο εύκολος στόχος, γιατί όπως γνωρίζουμε πολύ καλά, τον τελευταίο λόγο και στο παιχνίδι επιβίωσης αλλά και στις εκλογές το έχουν αποκλειστικά και μόνο οι πολίτες. 

*Η Ζέφη Δημαδάμα είναι αντιπρόεδρος γυναικών του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Γραμματέας Τομέα Μεταναστευτικής Πολιτικής και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΠΑΣΟΚ

Συνελήφθησαν οι ληστές των χτρηματοκιβωτίων

Πάνω από 15 άτομα κρατούνται στη ΓΑΔΑ για συμμετοχή στους “ληστές των χρηματοκιβωτίων”. Συνελήφθησαν σε παράλληλες επιχειρήσεις της Ασφάλειας σε Θρακομακεδόνες και Μενίδι.

Πρόκειται για ομογενείς από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και συγκεκριμένα το Καζακστάν καθώς και έναν τουλάχιστον υπήκοο Αλβανίας. Μεταξύ των συλληφθέντων είναι και τα αρχηγικά μέλη της συμμορίας.

Κατηγορούνται ότι μόνο στη διάρκεια των τελευταίων μηνών διέπραξαν δεκάδες ένοπλες ληστείες σε εταιρείες στην Αττική και τη Βοιωτία από τις οποίες αφαίρεσαν χρηματοκιβώτια με μεγάλα χρηματικά ποσά, με πιο πρόσφατη αυτή στα διόδια της Αττικής Οδού τα ξημερώματα της 1ης Μαΐου.

Σύμφωνα πάντως με αστυνομικές πηγές, την τελευταία τριετία οι συλληφθέντες έχουν διαπράξει εκατοντάδες ληστείες και κλοπές στην Αττική. Oι έρευνες της Ασφάλειας ξεκίνησαν στη διάρκεια της νύχτας με τη συνδρομή αστυνομικών από "ειδικές" υπηρεσίες και συνεχίστηκαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Τα αποτελέσματα των ερευνών θα ανακοινωθούν σε συνέντευξη Τύπου τις αμέσως επόμενες ημέρες.        

Η ελληνική εκδοχή του Λεπενισμού…

Του Γιάννη Παντελάκη

Η Le Pen είπε πως πλησιέστερο με το Εθνικό Μέτωπο Ελληνικό κόμμα, είναι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες. Ο Καμμένος είναι πολιτικός φίλος με τον Dupont τον οποίο η Le Pen αν εκλεγεί, θα ορίσει πρωθυπουργό. Το κόμμα του Dupont ανήκει στην ίδια ευρωομάδα με εκείνο του Καμμένου. Είναι οι ΑΝΕΛ ακροδεξιοί όπως αναδεικνύει αυτή η εξίσωση και στο παρελθόν έχουν παραδεχτεί (παρότι τώρα σιωπούν) και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ; Υπάρχει κάποιος που το αμφισβητεί: «Σε καμία περίπτωση δεν θα χαρακτήριζα τους ΑΝΕΛ ακροδεξιό κόμμα» (Τσίπρας).

Όλα αυτά προκαλούν μια πολιτική σύγχυση, η οποία μπορεί να αποκτήσει και επικίνδυνα χαρακτηριστικά. Παρότι είναι ξεκάθαρο ποιοι εκφράζουν την ακροδεξιά στη χώρα μας. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι λίγοι και δεν αποτελούν μόνο αυτόνομες συλλογικές παρουσίες. Δεν είναι δηλαδή μόνο η ακραία μορφή των νεοναζί της Χρυσής Αυγής, ούτε η πιο ήπια όπως οι ΑΝΕΛ. Υπάρχουν και οι ακροδεξιές παρουσίες στο εσωτερικό άλλων κομμάτων με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση του Βορίδη με το τσεκουράτο παρελθόν. Το πρόβλημα αρχίζει και μεγεθύνεται από την στιγμή που δίνεται νομιμοποιητική πολιτική βάση στις εκφράσεις αυτές.

Η πιο ενδεικτική από αυτές είναι η συνεργασία των ΑΝΕΛ με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο τελευταίος με πρωτοστάτη τον ίδιο τον πρόεδρό του και πρωθυπουργό της χώρας εδώ και καιρό επιχειρεί ένα πολιτικό ξέπλυμα των ΑΝΕΛ. Όχι μόνο με την προαναφερόμενη φράση Τσίπρα, αλλά κυρίως με τη διακαή επιθυμία του από τον Ιανουάριο του 2015 να συνεργαστεί με τον Καμμένο. Ακόμα και αν υποθέσουμε χάριν εργασίας, πως η συνεργασία αυτή αποτελούσε μια αναγκαιότητα γιατί ήταν δυο μη μνημονιακά κόμματα, από τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς το επιχείρημα αυτό ακυρώθηκε. Είναι δυο κόμματα του μνημονιακού τόξου και μάλιστα όπως δείχνει η τελευταία συμφωνία με τους δανειστές, έτοιμα να υπογράψουν όσα μνημόνια χρειαστεί αρκεί να διατηρηθούν στην εξουσία.

Ο ορισμός της ακροδεξιάς δεν αποτελεί μια ασαφή έννοια που χωράει περισσότερες από μια εξηγήσεις. Έχει συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά που διαπνέονται από έντονο λαϊκισμό και αφορά σε εφαρμοσμένες πολιτικές. Οι ΑΝΕΛ τα έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά, κατά καιρούς έχουν εκφράσει θέσεις ξενοφοβικές, μισαλλόδοξες, ευρωσκεπτικιστικές, αντισημιτικές, ομοφοβικές. Αλλά και στην καθημερινή πολιτική, έχουν αρνηθεί την ιθαγένεια σε παιδιά ξένων που γεννήθηκαν στην Ελλάδα, έχουν εναντιωθεί στο νομοσχέδιο κατά των διακρίσεων λόγω φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού κ.λπ., δεν θέλουν το σύμφωνο συμβίωσης κ.ο.κ.

Η Le Pen έχει δίκιο όταν λέει ότι το συγγενές σ' αυτήν ελληνικό κόμμα είναι οι ΑΝΕΛ. Και η αλήθεια είναι, πως και αρκετά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στις κατ' ιδίαν συζητήσεις τους παραδέχονται τα ακροδεξιά χαρακτηριστικά του κυβερνητικού τους εταίρου. Ποιούν τη νήσσαν ωστόσο για να μην χαλάσει αυτή η συνεργασία που τους διατηρεί στην πολυπόθητη και πολλαπλά ωφέλιμη εξουσία. Με τον τρόπο αυτό όμως, νομιμοποιούν πολιτικά μια έκφραση που οι καιροί θέλουν να βρίσκει ισχυρή αποδοχή σε μεγάλες πληθυσμιακά ομάδες χωρών της Ευρώπης.

Η Le Pen, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Δεν γνωρίζω αν οι ΑΝΕΛ θα επιβιώσουν πολιτικά στο μέλλον για να εκφράσουν σε μεγαλύτερη έκταση την ελληνική εκδοχή της Le Pen ή και του Trump ακόμα. Γνωρίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ με την τακτική αγαστής συνεργασίας και αποδοχής των ΑΝΕΛ, θα έχει βοηθήσει προς μια τέτοια αποκρουστική πορεία...   

liberal.gr 

Άκη... πάρτο αλλιώς!

«Τώρα θα μιλήσω», είπε ο Άκης Τσοχατζόπουλος μετά την αποφυλάκισή του, κάνοντας λόγο για «βασανισμό», με ευθύνη των κυβερνήσεων Γιώργου Παπανδρέου και Κώστα Σημίτη.

Έσπευσαν αρκετοί, μάλιστα, να τον πιστέψουν, ότι τώρα θα ανοίξει επιτέλους το στόμα του, το επί πέντε συναπτά έτη ερμητικά κλειστό, και θα κολλήσει στον τοίχο τον Σημίτη και τον Παπανδρέου!

Βρε σύντροφε από τα παλιά… φορτωμένε με χιλιάδες – εκατομμύρια ευρώ, για την ακρίβεια – αναμνήσεις, δεν άνοιξες το στόμα σου ούτε για να πέσεις στα… μαλακά, στις ανακρίσεις και τις δίκες, δεν έδωσες έστω ένα όνομα ως αντάλλαγμα, για να μην την πληρώσεις μόνος σου, τώρα θα μιλήσεις; Τώρα που κατάφερες να αποφυλακιστείς, λόγω της κατάστασης της υγείας σου και, μάλιστα, με αυστηρούς όρους, μετά από απανωτά «όχι» της Δικαιοσύνης σε πρότερα ανάλογα αιτήματα; Τα ακούει και ο Σημίτης και δικαίως σου λέει, «σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ»!

Από δίπλα και η επίσης αποφυλακισθείσα σύζυγος του… πρώην «ωραίου Μπρούμελ», περιχαρής και υπερήφανη για τη βαρυσήμαντη δήλωση του Άκη! Η ίδια βέβαια αρκέστηκε στο λογικό και ανθρώπινο, στην αναφορά στο ανήλικο παιδί τους, που θα ζήσει ξανά με τους δύο του γονείς. Πάλι καλά που δεν μας είπε και εκείνη ότι ήρθε η ώρα να μιλήσει!

Γι’ αυτό, Άκη, απόλαυσε όσο μπορείς την ελευθερία σου, με την αποφυλακισθείσα σύζυγο και την επίσης αποφυλακισθείσα κόρη και άσε, μας τα λες μιαν άλλη φορά…   

Νατάσα Ρουγγέρη - documentonews.gr

Συστημικοί κομπασμοί και καταγγελίες

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Μια χαρά τα πάει το (ελληνικό) πολιτικό σύστημα· αυτορρυθμίζεται και αυτοανανεώνεται χωρίς αιματοχυσίες, χωρίς απώλειες σοβαρές, μέσα μάλιστα σε πανηγύρια και επιδείξεις όσων το υπηρετούν με ζήλο και αυταπάρνηση.

Αυτοί που είναι στην κυβέρνηση λένε ψέματα δίχως ενδοιασμούς και συστολές και εκείνοι που είναι στην αντιπολίτευση το ξέρουν αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα· βράζουν στο ζουμί τους, αλλά, πού θα πάει, θα έρθει και η δική τους σειρά να αρπάξουν τα ηνία της εξουσίας.

Πιστεύουν ακόμη μερικοί ότι το σύστημα αλλάζει μόνο από τα μέσα, άμα πριονίζεις τις δομές του έχοντάς τις κατακτήσει -μάλλον έτσι έλεγαν προτού καταλάβουν τα αξιώματα. Το σύστημα αλλοτριώνει και ταπεινώνει ταυτόχρονα όποιον το αμφισβητεί μεν, θέλει να το γκρεμίσει δε. Δε σφάξανε· ή θα μπεις στη γραμμή ή σπίτι σου, στην περιφρόνηση και την εξαφάνιση.

Μήνες τώρα γίνεται πόλεμος χαρακωμάτων (σιγά, μη σπάσουν τ’ αυγά)· κυβερνητικοί και αντιπολιτευόμενοι επιδίδονται σε ανταλλαγές ύβρεων, οι οποίες όμως είναι κενές περιεχομένου. Ολα αυτά για την περίφημη αξιολόγηση. Και, επιτέλους, η συμφωνία εγένετο. Και άντε πάλι απ’ την αρχή: κομπασμοί και υπερηφάνεια (!) από τη μια, καταγγελίες και λεκτικές επιθέσεις από την άλλη· φίνα.

Το μόνο που ανακουφίστηκε ήταν το ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα -το είχαν παρατραβήξει άπαντες και αυτό χάριν εντυπώσεων (σκληρές τάχα διαπραγματεύσεις, κοινωνικά αντίμετρα και άλλα παιδαριώδη).

Η κυβέρνηση θεωρεί εαυτήν νικήτρια (sic) αλλά η αντιπολίτευση της προσάπτει υποτέλεια, ανικανότητα, καταστροφικότητα και λοιπά λαμπρά για το ήθος της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Μάλλον έχουμε πάρει την απόφασή μας: με αυτούς θα πορευτούμε τα αμέσως επόμενα χρόνια και μάλλον αυτοί (τέτοιοι) μας αξίζουν αφού ουδέποτε νοιαστήκαμε για το τι είναι αυτή η περιβόητη αντιπροσώπευση στη δημοκρατία (μας), ποιος ο ρόλος μας ως πολιτών, τι σημαίνει κοινωνία των πολιτών, τι είναι η κοινωνία επιτέλους και αν μπορούσε να έχει κάποιον θεσμικό ρόλο στο πολιτειακό σύστημα.

Καλά να πάθουμε, λένε οι πιο απαισιόδοξοι και άντε να τους πείσεις ότι δεν έχουν τελειώσει όλα, ότι μπορούν να βρεθούν υγιείς πολιτικές δυνάμεις να δομήσουν ένα νέο σύμπαν, πιο ίσο, πιο κοινωνικό, πιο ελεύθερο. (Φέξε μου και γλίστρησα...).

Καημένη Αριστερά -πώς την κατάντησαν... να πανηγυρίζει πως πέτυχε ό,τι ώς τώρα κατήγγελλε· να ψηφίζει μέτρα που ούτε η χειρότερη μορφή Δεξιάς θα τολμούσε. Και όλα αυτά γιατί; Ετσι θα σωζόταν η χώρα; Αυτό ήταν το «όλον» της Αριστεράς; Τουλάχιστον να σιωπούσαν... να κοκκίνιζαν λίγο... Α, μπα -όλα βαίνουν καλώς... ολόκληρη αξιολόγηση κατάφεραν οι καψεροί και ας κομματιάζονται τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα.

Ενα ασταμάτητο ταρατατζούμ η πολιτική σκηνή της χώρας, γιομάτο καρναβαλιστές και σκόρπιους θιάσους που παριστάνουν ότι είναι πολιτικά κόμματα και σκίζουν τα ρούχα τους για να τη σώσουν (τη χώρα, καλέ). Εξακολουθούμε, δυστυχώς, να βρισκόμαστε πολύ μακριά από τη σοβαρότητα - το συνηθίσαμε μάλλον· μήπως μας αρέσει κιόλας;

efsyn.gr

           

Ρωτήστε και τον Ιβάν Σαββίδη...

Του Θάνου Οικονομόπουλου

Ώστε, είναι «μια ισορροπημένη συμφωνία», κατά την συριζέϊκη εκδοχή της υπογραφής του 4ου μεταχρονολογημένου μνημονίου...

Συμφωνία είναι. Και, για να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους, εδώ που μας έφθασαν οι Συριζανέλιοι με τα ψέμματα, τις ιδεοληψίες, τα στενά μικροκομματικά τους νιτερέσα, πάλι καλά που επετεύχθη. Παρά τα πάμπολλα αρνητικά της. Γιατί χωρίς αυτή, μας περίμενε ο “ξαφνικός θάνατος”.

Όμως, δεν είναι ούτε “ισορροπημένη”, ούτε η καλύτερη δυνατή που μπορούσαμε (και έπρεπε...) να κάνουμε στα δυόμιση χαμένα, ολέθρια χρόνια της “Πρώτη Φοράς”. Σπαταλήθηκε χρόνος που τον πληρώνουμε τώρα πανάκριβα, εξουθενωτικά. Πετάχθηκαν στα σκουπίδια δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων, την ώρα που η οικονομία από-πεθαίνει. Καταστράφηκε (και μάλιστα συνειδητά!) η μεσαία τάξη, η ραχοκοκαλιά της χώρας για να δοθεί μια κακοστημένη αριστερή παράσταση από το κυβερνητικό ιδεοληπτικό μπουλούκι. Και τώρα, ήρθε η ώρα να πληρώσουν με έξτρα φόρους και αδιανόητες περικοπές συντάξεων, ακόμη και οι ντεσπεράντος, αυτοί πάνω στους οποίους πόνταρε και τους οποίους κανάκευε παραμυθιάζοντας με “αριστερές” μπαρούφες, αυτό το πράγμα που καμώνεται για 2,5 χρόνια ότι είναι κυβέρνηση...

Και το χειρότερο, το πιο προσβλητικό για την νοημοσύνη του κόσμου που έχει περιπέσει στην απάθεια της απελπισίας; Ότι, όχι μόνο δεν του ζητήθηκε με ταπεινότητα και μεταμέλεια ένα συγγνώμην, αλλά οι ολέθριοι και ανάλγητοι κυβερνώντες συνεχίζουν με ψέμματα να του παρουσιάζουν... το μαύρο άσπρο, την από-φτωχοποίησή του με εναρκτήριο λάκτισμα ανάπτυξης και επερχόμενης ευημερίας, την διαιώνιση του μνημονιακού καθεστώτος ως “περήφανη έξοδο” από αυτό, την πλήρη και παταγώδη αποτυχία τους (που συνιστά εθνική ήττα) ως... περιφανή νίκη. Για την οποία πρέπει να δοξασθούν! Για εθνικό σχέδιο εκ βάθρων αναπτυξιακής ανασυγκρότησης, για την αδήριτη ανάγκη να μιλήσουν, επιτέλους τώρα, την γλώσσα της αλήθειας, ούτε σκέψη. Αυτά, προϋποθέτουν συνείδηση, τσίπα, υπευθυνότητα...

Αντί να δώσουν την 13η και 14η σύνταξη που υπόσχονταν (μέχρι και τον περασμένο Δεκέμβριο, οι θεομπαίχτες!), έρχονται τώρα με... πανηγυρισμούς να κόψουν άλλες δυο συντάξεις από εκατομμύρια συνταξιούχους-με αυτούς που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας να πλήττονται επαχθέστερα. Και με την μείωση του αφορολόγητου που συμφωνήθηκε στα 5.300 ευρώ (θυμάστε που ο Τσακαλώτος θα παραιτιόταν αν έπεφτε κάτω από τα 8.900;), θα κληθούν από πάνω να πληρώσουν και... πρόσθετους φόρους επί δραματικά μειωμένων εισοδημάτων πείνας...

Δεν τους πολυνοιάζει. Αυτές οι ύαινες της εξουσίας, το μόνο που επιδιώκουν είναι η παράταση, για όσο και όπως, της παραμονής τους σ' αυτήν. Γι' αυτό και τα όσα συνομολόγησαν θα αρχίσει να τα νοιώθει στο πετσί της η κοινωνία με χρονοκαθυστέρηση περίπου 2 χρόνων, όταν δηλαδή άλλοι θα έχουν την ευθύνη της διακυβέρνησης. Έτσι υπολογίζουν, τουλάχιστον, και κατά πως το' χουν συνήθειο... υπολογίζουν λάθος! Τα “αντίμετρα” που μοίρασαν ως... καθρεφτάκια στους ιθαγενείς, θα ισχύσουν ΜΟΝΟ αν οι προβλέψεις για 2018 και 2019 εξασφαλίζουν πλεονάσματα 3,5% ετησίως, που θα πρέπει να προέλθει από ανάπτυξη. Την οποία δεν βλέπει κανείς, ούτε από αυτούς (ΔΝΤ και ΕΕ) που για δικούς τους λόγους έκλεισαν όπως-όπως το 4ο μνημόνιο. Και, σημειώστε, θα αφορούν ΜΟΝΟ σε παροχές κατά το υπερβάλλον του 3,5% πλεονάσματος. Δηλαδή, μόνο αν μια ωραία πρωία, ο ήλιος αποφασίσει στην Ελλάδα ν' ανατείλει από την δύση! Αλλιώς, τα βαριά δημοσιονομικά μέτρα που προβλέπονται κατά τον Τσίπρα ότι θα ισχύσουν το νωρίτερο σε 18 μήνες, θ' αρχίσουν να εφαρμόζονται προκαταβολικά, περί τα μέσα του 2018.

Πάλι δεν τους πολυνοιάζει. Τον ένα χρόνο στην εξουσία, τον εξασφαλίζουν. Και “τότε”, όταν θα έρθει η ώρα της αλήθειας και της πραγματικότητας, θα σκαρφιστούν κάτι “επαναστατικό” και “εθνικά περήφανο”, “φιλολαϊκό” και οπωσδήποτε “αριστερό”, θα πάνε σε εκλογές πόλωσης και διχασμού, ποντάροντας πως οι επόμενοι θα εφαρμόσουν τα μέτρα που αυτοί πήραν... προκαταβολικά, και θ' αποτελέσουν μια απλή “παρένθεση”, ώστε με την απλή αναλογική που θα ισχύσει από τις μεθεπόμενες εκλογές, να ξανάρθει το μπουλούκι στην εξουσία, για ν' αποτελειώσει τα αντιδημοκρατικά και μικροκομματικά του “οράματα”: την σοβιετοποίηση της χώρας, την αέναη επικράτηση της κομματικής νομενκλατούρας και των κολλητών της.

Αν δεν πιστεύετε, ρωτήστε και τον Ιβάν Σαββίδη...

iefimerida.gr