Χρειάστηκαν δυο χρόνια και 100 δισ. χασούρα, για να ακολουθήσει το δρόμο του... Σαμαρά

Του Γιάννη Σιδέρη

Δεν κομίζουμε γλαύκα ες Αθήνας:

Η ηθική της πολιτικής και των πολιτικών βρίσκονται σε απόσταση με την προσωπική ηθική του κάθε πολίτη ξεχωριστά. Λογικό και αναμενόμενο, νομοτελειακό θα λέγαμε, καθότι επιδίδονται σε - κατά το μάλλον ή ήττον - ψεύτικες υποσχέσεις. Απευθύνονται σε κοινωνικά σύνολα, δηλαδή σε εκατομμύρια κοινωνικές μονάδες, και προσπαθούν να συγκεράσουν προς μία συνισταμένη υποσχέσεων, τις ατομικές φιλοδοξίες, τα προσωπικά όνειρα και τις ψευδαισθήσεις, τις επαγγελματικές δυσκολίες και ταξικές ανάγκες και τις πολιτικές των ψηφοφόρων τους.

Όλα κατανοητά. Ωστόσο υπάρχει ένα - μη δυνάμενο να οριοθετηθεί αντικειμενικά - όριο, πέραν του οποίου το ψέμα του πολιτικού προς τον λαό γίνεται τόσο υπερβολικό, σε σημείο προσβλητικό.

Ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνησή του, είναι η εμβληματική μορφή του ανωτέρου ισχυρισμού.

Επισκέφθηκε χθες το υπουργείο Εργασίας. Τον υποδέχτηκε η ευειδής αρμόδια υπουργός και τον ησπάσθη συντροφικά - κοτζάμ υπουργό την έκανε. Είναι αυτή, που δίκην… ατρόμητης ΕΠΟΝίτισας, κατά την προεκλογική περίοδο του 15, διακήρυττε ότι « το δίκαιο το φτιάχνουν οι λαοί, δεν το φτιάχνουν οι τεχνοκράτες της τρόικας . Τόσο καιρό συνέβαινε αυτό γιατί είχαμε σκυμμένο το κεφάλι. Αν σηκώσουμε το κεφάλι αυτοί θα είναι που θα το σκύψουν»!

Πριν προλάβουν οι αιχμάλωτοι να σηκώσουν το κεφάλι, και αντιστοίχως να σκύψουν έντρομοι το δικό τους οι κατακτητές της τρόικα, η κα Αχτσιόγλου έγινε υπουργός. Με το που ανακοινώθηκε το όνομά της, το ίδιο βράδυ έσβησε όλα τα ηρωικά της ανακοινωθέντα από τον λογαριασμό της στα social media.

Ο κ. Τσίπρας από το υπουργείο Εργασίας προέβη σε ανακοινώσεις, κατά τις οποίες υποστήριξε ότι η πραγματική επιτυχία (της κυβέρνησής του) οδηγεί στην ανάκαμψη, είναι αισθητή στην καθημερινότητα των ανθρώπων, ενώ η αποκλιμάκωση της ανεργίας στο εξής θα είναι πάνω από 2,5% ετησίως.

Μα σαφώς είναι αισθητή στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Η Eurostat καταγράφει αρνητικό ρεκόρ ανεργίας των νέων κάτω των 25 ετών, σε ποσοστό 47%. Οι άνεργοι στους καταλόγους του ΟΑΕΔ αυξήθηκαν σε σχέση με τον «σαμαροβενιζελικό» Απρίλη του 14, από 828.299 σε 865.209 – αύξηση κατά 37 χιλ. Το ίδιο διάστημα πήραν των ομματιών τους πάνω από 80.000, εις αναζήτησιν εργασίας στο εξωτερικό (αν παρέμειναν και αυτοί θα μιλούσαμε για μεγαλύτερους αριθμούς). Παράλληλα τα στοιχεία της «Εργάνη» δείχνουν αύξηση της μερικής απασχόλησης στο 38,07% έναντι 34,13% το πρώτο εξάμηνο του 15.

Και όλα αυτά τη μέρα που η έρευνα της διαΝΕΟσις αποκαλύπτει ότι το 47% των ελλήνων από 18 ως 35 ετών, στηρίζεται οικονομικά από γονείς ή άλλους συγγενείς!

Έξοδος στις αγορές

Σε έναν αποσβολωμένο λαό (όχι ότι δεν τα ήθελε ο ίδιος ο λαός) έταζε, μεταξύ άλλων, ότι θα χτυπάει νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν. Δεν χρειαζόταν να είσαι καν οικονομολόγος για να εντοπίσεις το ευτράπελο της υπόσχεσης.

Πλέον βρήκε νέο προπαγανδιστικό αφήγημα, ασχέτως αν το ανέστειλε προσωρινά. Την έξοδο στις αγορές. Σε μια αριστοτεχνική επικοινωνιακή χειραγώγηση, η κυβέρνηση άφησε να αιωρείται όχι μόνο η πρόθεση αλλά και ο χρόνος που θα βγούμε. Τα ΜΜΕ αναγκαστικά ανταποκρίνονται, αφού αυτό αποτελεί είδηση, δημοσιεύουν ημερομηνίες, ασκούμενα σε πιθανολογήσεις και προβλέψεις. Έτσι έχει περάσει σε δευτερεύουσα διερεύνηση το τι σημαίνει να βγούμε στις αγορές και πόσο συμφέρει την εθνική οικονομία, ή κατά πόσο θα είναι αυτοχειριαστικό εγχείρημα, πριν τη λήξη του προγράμματος (Σημεία έχουν αναλυθεί και εδώ στο liberal). Προειδοποίησε επ' αυτού και ο καθ' ύλιν αρμόδιος, Διοικητής της ΤτΕ κ. Στουρνάρας. Αλλά κατά τον ΣΥΡΙΖΑ αυτός ανήκει στις δυνάμεις της τρόικας Εσωτερικού, γι αυτό και ο Γραμματέας του κόμματος Πάνος Ρήγας τον επανέφερε στην τάξη. (Η κυβέρνηση προφανώς καταδέχεται να ακούει μόνο στην τρόικα Εξωτερικού!).

Ωστόσο, η έξοδος στις αγορές - και «τσιμέντο να γίνει» - θα επιτρέψει στον ΣΥΡΙΖΑ να παιανίζει επιτυχίες, με τη συνήθη αυτοδοξαστική του έπαρση. Θα ισχυρίζεται ότι ανέστρεψε την Οικονομία, την οδήγησε στο δρόμο της Ανάπτυξης, ότι το μέλλον ανοίγεται ρόδινο υπό την εμπνευσμένη καθοδήγηση του πρωθυπουργού.

Ένα θα διαφεύγει από την κοινή γνώμη: Ότι ακολουθεί σε όλα το δρόμο του Σαμαρά, από την αντιμνημονιακότητα ως την έξοδο στις αγορές. Η διαφορά είναι ότι ο Σαμαράς, όταν κατανόησε το ατελέσφορο της αντιμνημονιακότητας, προσπάθησε σοβαρά - ομού μετά του Βενιζέλου - και έφερε κάποια αποτελέσματα. Οι νυν ούτε αποτελέσματα επιτυγχάνουν.

Ασκούνται απλώς σε ενθουσιώδεις διαβεβαιώσεις.

Επεξήγηση: Όταν αναφερόμαστε σε πολιτική ηθική, την διαχωρίζουμε από την προσωπική των πολιτικών προσώπων, όταν αυτή δεν άπτεται του λειτουργήματός τους. Αναφερόμαστε στην στοιχειώδη συνέπεια λόγων και έργων, ειλικρίνειας και ανάληψης ευθύνης, ενώπιον του λαού.

(φωτογραφία: SOOC)

liberal.gr

Τουσέν: Η Γερμανία συσσωρεύει κέρδη σε βάρος της Ελλάδας

Με την προβολή ενός βίντεο animation για το ελληνικό χρέος, ξεκίνησε η εκδήλωση της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος, στον κινηματογράφο Δεξαμενή στο Κολωνάκι.

Το βίντεο που δημιούργησαν ο επιστημονικός συντονιστής της Επιτροπής Ερίκ Τουσέν και οι συνεργάτες του, περιγράφει με απλό και κατανοητό τρόπο τι συνέβη στην Ελλάδα από την δεκαετία του 1980 και πώς η χώρα έφτασε στα μνημόνια και τη χρεοκοπία - ενώ αναφέρει πως τις επιπτώσεις από τις πολιτικές λιτότητας που διαπνέουν τα μνημόνια, υφίστανται σχεδόν όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες και όχι μόνο οι Έλληνες.

Κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση ήταν ο ίδιος ο Ερίκ Τουσέν, ο οποίος εξεφρασε τη χαρά του για τη συμμετοχή του σε μια εκδήλωση όπου "οι Έλληνες ενωμένοι τάσσονται κατά της αδικίας που τους έχει επιβληθεί". Ο κ. Τουσέν υπογράμμισε πως η Γερμανία, η κυβέρνησή της και οι μεγάλες γερμανικές επιχειρήσεις, συσσωρεύουν κέρδη σε βάρος της Ελλάδας. Πρόσθεσε δε, πως στο γερμανικό κοινοβούλιο δόθηκαν επίσημα στοιχεία για τα κέρδη που αποκόμισε η Γερμανία από τον δανεισμό της Ελλάδας, το ύψος των οποίων αγγίζει μόνο το 2010 τα 400 εκατομμύρια, ενώ το Βερολίνο κέρδισε 1 δισ. ευρώ από τίτλους που αποκόμισε από την ΕΚΤ.

Ο κ. Τουσέν είπε πως από την κρίση της Ελλάδας δεν κέρδισε μόνο η Γερμανία αλλά και άλλες χώρες της κεντρικής Ευρώπης καθώς η ανησυχία έστειλε πολλά κεφαλαία πως το ευρωπαϊκό κέντρο, και με αυτό τον τρόπο η Γερμανία εξοικονόμησε 70 δισ. ευρώ για να χρηματοδοτήσει το δικό της χρέος. Καταλήγοντας, εκτίμησε πως η κυβέρνηση του Τσίπρα θα έπρεπε να έχει σταματήσει την αποπληρωμή του χρέους ήδη από τον Φεβρουάριο του 2015. Ο δημοσιογράφος και οικονομολόγος Λεωνίδας Βατικιώτης, χαρακτήρισε "στημένη υπόθεση" την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές, και ανέφερε πως την Πέμπτη, "δημοσιεύεται η έκθεση του Δ.Ν.Τ. που θα αποδείξει ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο". Ο κ, Βατικιώτης αναφέρθηκε και στην ψήφιση δυσάρεστων και αντιδημοφιλών μέτρων από την κυβέρνηση, με έμφαση στη μείωση του αφορολογήτου και την περικοπή συντάξεων, αλλά και στην ψήφιση νόμων με τους οποίος σταματά κάθε δίωξη κατά δυο στελεχών του ΤΑΙΠΕΔ, και κατά του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου.

Καταλήγοντας, ο κ. Βατικιώτης υπογράμμισε πως η κυβέρνηση δεν εξασφάλισε κανένα μέτρο για το χρέος, οι οποίες αποφάσεις θα εφαρμοστούν στο τέλος του προγράμματος το καλοκαίρι του 2018 - και αυτά τα μέτρα δεν θα αφορούν διαγραφή αλλά ελάφρυνση του δημοσίου χρέους.

Για "πρωθυπουργικό και συνταγματικό πραξικόπημα της κυβέρνησης" έκανε λόγο από την πλευρά του ο Νίκος Κωνσταντόπουλος αναφερθείς στο δημοψήφισμα. Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ, παρατήρησε πως "ο αμοραλισμός και ο κυνισμός καταστρέφουν τις αξίες της Αριστεράς" και υπογράμμισε την ανάγκη για "δημοκρατική διαφάνεια".

"Οι αποφάσεις της κυβέρνησης έχουν οδηγήσει σε άθλια αποτελέσματα" είπε μεταξύ άλλων ο κ. Κωνσταντοπουλος, ενώ παράλληλα καυτηρίασε τον "πελατειακό κυβερνητισμό" ο οποίος σήμερα "υιοθετείται από πολλούς που στο παρελθόν τον κατακεραύνωναν". Τέλος, ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού, ζήτησε από την ελληνική Βουλή η οποία αποφάσισε να καταργήσει την Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος, να παρουσιάσει κοστολογημένα στοιχεία για το ποιοι και ποσό επιβάρυναν οικονομικά τη χώρα. "Αντί να δούμε διαγραφή του ελληνικού χρέους, θα δούμε διαγραφή των γερμανικών οφειλών" εκτίμησε χαρακτηριστικά.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

  

Τελειωμένη ιστορία η φέτα για την Ελλάδα

Του Γιάννη Λαζάρου

Τις «μάχες» που έδωσαν οι πολιτικοί της Ελλάδας για την προστασία των ελληνικών προϊόντων κάποιοι τις γράφουν μαζί με τις υποσχέσεις του Τσίπρα και προχωράνε με την ΕΕ καταδικάζοντας σε αφανισμό και τους τελευταίους παραγωγούς φέτας στη χώρα.

Η εταιρία GAZI στην Γερμανία που ξεκίνησε από την Ολλανδία ως OZGAZI μας ενημερώνει πως ημερησίως παράγει 250.000 κιλά άσπρο τυρί στην Ολλανδία μόνο, και το διανέμει στα πέρατα του κόσμου.

Εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι πως η Γερμανική εταιρία χρησιμοποιεί στην ιστοσελίδα της ανενδοίαστα και ανερυθρίαστα την ονομασία ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΕΤΑ χωρίς να ενδιαφέρεται για τίποτε.

Μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί πως στο ίδιο προϊόν στην ιστοσελίδα της που είναι σε τρεις γλώσσες, Γερμανικά, Αγγλικά και Τουρκικά, μόνο στα Γερμανικά αναφέρεται το GRIECHISCHER FETA (ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΕΤΑ). Στα Αγγλικά είναι SHEEP'S CHEESE και στα Τούρκικα είναι KOYUN PEYNİRİ, και στις δυο γλώσσες πρόβειο τυρί.

Σίγουρα δεν πρόκειται να λυθεί κανένα πρόβλημα αν απαλειφθεί το ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΕΤΑ από τα Γερμανικά αλλά είναι ακόμη μια λεπτομέρεια για το πως αντιμετωπίζεται το «δίκαιο» της χώρας διεθνώς αλλά και από τους ντόπιους καλοπερασάκηδες που παρέδωσαν τα πάντα σε κάθε ενδιαφερόμενο.

Η Έλληνες παραγωγοί σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να ανταγωνιστούν κολοσσούς όπως η GAZI και άλλοι οι οποίοι άνευ συναισθηματισμών βλέπουν μόνο το κέρδος. Ο αφανισμός των μικροπαραγωγών είναι δεδομένος, όσο για την «βιομηχανία» του κλάδου (όποια έχει απομείνει) θα ακολουθήσει με γοργά βήματα την τύχη της άλλοτε κραταιάς ΔΩΔΩΝΗΣ.

Το τι θα γίνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μέχρι σήμερα ζούσαν από την παραγωγή και την διάθεση παρεμφερών προϊόντων είναι μια λεπτομέρεια που δεν αφορά ούτε την ΕΕ και τις μεγάλες βιομηχανίες αλλά πολύ περισσότερο τους ντόπιους υποτακτικούς τους που μοιράζουν ακόμη υποσχέσεις σωτηρίας στους τελειωμένους.   

stontoixo.com

Λιμνοθάλασσες

Του Δημήτρη Νανούρη

Χάγη, Γάνδη, Μπριζ, Βενετία σκοπεύει να κάνει την Ελλάδα ο ΘΑλέξης (εξακολουθητικός μέλλων), για να μπει στο μάτι του καραμπουζουκλή ΘΑμαρά (υπερσυντέλικος), που ’χε βαλθεί να τη μετατρέψει σε Κοπεγχάγη, τουτέστιν Δανία του Νότου. Για να αντιληφθούμε το όραμα του πρωθυπουργού σε ολόκληρο το μεγαλείο του, οφείλουμε να ανατρέξουμε στην πολιτική ιστορία του τόπου, να φωτίσουμε ορισμένες πτυχές της με ένα πρωθύστερον φλας μπακ. Πατάω το κουμπί.

Αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση, ο θρυλικός Μπάμπης Κωνσταντόπουλος –αγγέλοι να θυμιάζουν την ψυχή του– ίδρυσε το Κίνημα Ανθρωπιάς. Εκτός από την ιδιότητα του πολιτικού αρχηγού, διατηρούσε και εκείνη του εκδότη, τυπώνοντας όχι μία, αλλά δύο εφημερίδες. Επρόκειτο στην πραγματικότητα για ένα και μοναχικό τετρασέλιδο σε σχήμα ταμπλόιντ, που στην μπροστινή όψη έφερε τον μεγάλαυχο τίτλο «Δημοκρατία» και στην πίσω τον εφετζίδικο «Ειρήνη». Είχε επινοήσει το περίφημο «υπερόπλο», που θα μας έσωζε από τις δύο υπερδυνάμεις και, εάν παρίστατο ανάγκη, από τους εξωγήινους. Παρότι συγκέντρωνε μηδαμινά ποσοστά στην κάλπη, εξελίχθηκε στον αγαπημένο της νεολαίας, ιδίως της μαθητιώσης.

Βιβλία και τετράδια παρατούσαν στα φροντιστήρια οι υποψήφιοι των ΑΕΙ κι έτρεχαν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του. Την ατμόσφαιρα δονούσαν ουρανομήκεις οι φράσεις «Οχι τρύπες στα μακαρόνια», «Θάλασσα στα Τρίκαλα», «Τα Μετέωρα νησί». Αναφέρω ορισμένα μόνο από τα συνθήματα με τα οποία υποδεχόταν το κοινό τον εμβληματικό αρχηγό, προτού εκσφενδονίσει εναντίον του ντομάτες και συναφή ζαρζαβατικά. Θεωρούνταν τότε μέρος του γενικότερου χαβαλέ. Κακώς.

Ακρως πρωτοποριακά και προφητικά αποδείχθηκαν, καθώς έπειτα από σαράντα συναπτά έτη, δρομολογούνται από την πρωτοδεύτερη φορά Αριστερά με ολίγην Ακροδεξιά. Ο Νίκος Οφείλεις σφήνωσε στις οπές των ζυμαρικών με ΦΠΑ 23% («πόσα να καταναλώσει κανείς;», θυμάστε την αμίμητη ατάκα) για να ξεγλιστρήσει μόλις προχθές βοηθούντος φραπέ με καλαμάκι σε μέγεθος σπαγγέτι Νο 2. Ο πρωθυπουργός, ωστόσο, του ’βαλε τα γυαλιά, καθότι ο Μπάμπης φαντάζει μπροστά του μετριοπαθής και συγκρατημένος.

Στη δυτική Μακεδονία εξήγγειλε το εξής: «Κρίνεται αναγκαία η δημιουργία στην Καστοριά ενός διαμετακομιστικού κέντρου, ας μου επιτραπεί η έκφραση, ενός λιμανιού ξηράς που, αξιοποιώντας τη γεωγραφική θέση της περιφέρειάς σας, θα εξυπηρετεί τις συναλλαγές με τις γειτονικές χώρες, αλλά και τις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης». Θάλασσα στα Τρίκαλα, σαν να λέει. Τι υπονοεί, άραγε, ο ποιητής; Ελα μου ντε! Ατομο που επικαλείται «τη Λέσβο, τη Μυτιλήνη και τ’ άλλα νησιά» και αποχαιρετά τη Γαλλία, αναχωρώντας προς το Στρασβούργο, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι γνωρίζει πως η καστοριανή λίμνη, σε αντιδιαστολή με τις Πρέσπες και τη Βεγορίτιδα –άλλοτε Οστρόβου–, βρέχει μόνο ελληνικές όχθες. Για ποιους τόπους θα μπαρκάρουν τα πλεούμενα λοιπόν; Μήπως θα ’ναι υδροπλάνα ή νταλίκες με πανιά και κουπιά; Μυστήριο. Αυτά παθαίνουν οι ημιμαθείς, όταν χειροκροτούνται από αυλοκόλακες και σφουγγοκωλάριους. Μεθούν και παραληρούν στον χαβά τους.

 efsyn.gr

Οι ρίζες ως πολιτικό εφαλτήριο

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Δυο μέρες και δυο νύχτες στον γενέθλιο τόπο είναι ικανές να παρασύρουν το σώμα σου και το πνεύμα σου πέρα από τη λύπη, στα κρίσιμα όρια του αναστοχασμού και μιας βαθιάς νηνεμίας, ανερμήνευτης μεν, λυτρωτικής δε - οι ρίζες είναι βαθιές, είτε το θέλουμε είτε όχι.

Είναι μια αλήθεια στην οποία δεν δώσαμε τη σημασία που της αρμόζει· άλλος γιατί πάσχισε να αποτινάξει από πάνω του το φτωχό και επαρχιώτικο παρελθόν του, άλλος γιατί πείστηκε από την ιδεολογία του ότι η επαρχία και η παράδοση είναι φορείς συντηρητισμού και άρα είναι εμπόδια στο να γίνουν είτε καλοί αστοί είτε απελευθερωμένοι διεθνιστές (απελευθερωμένοι από τα δεσμά του πατριωτισμού, που γίνεται τάχα εθνικισμός και άλλες κενολογίες).

Τα δυο μερόνυχτα αρκούν να επανεύρεις τις μυρωδιές, τα χρώματα και τον ήχο της παιδικής ηλικίας - κυρίως τις μυρωδιές· δεν μιλώ για νοσταλγία αλλά για μια απελπισμένη (;) προσπάθεια για βίαιη επανεισδοχή στη μήτρα της πρωταρχής, μια κολύμβηση στα νάματά της.

Ηρεμος τόπος, της ανεμελιάς, του παιχνιδιού, των πρώτων αντιληπτικών ικανοτήτων, της αναγνώρισης του σώματος, της φιλίας - η παιδικότητα που μάλλον δεν μας εγκαταλείπει ποτέ...

Τώρα σιγή... Απουσιάζουν αγαπημένα πρόσωπα και φίλοι ακριβοί. Πίνουμε, όμως, μαζί τους με έναν εσωτερικό, μεταφυσικό τρόπο... και ας χασκογελά ο ρεαλισμός μας... Οι ρίζες... ναι... που υπερβαίνουν τη στρυφνότητα κοινωνιολογικών και φιλοσοφικών αναλύσεων.

Ο Οργουελ θεωρούσε ότι «το ρίζωμα του ανθρώπου στις καθημερινές του συνήθειες (εργασία, προσωπικές σχέσεις, χόμπι κ.λπ.) ή στον τόπο όπου μεγάλωσε διαφυλάσσει ένα σύνολο προπολιτικών συναισθημάτων που δεν μπορούν να γίνουν σμπαράλια προκειμένου να ικανοποιήσουμε μια ιδεολογία»...

Ιδού πώς βλέπει την έννοια η φιλόσοφος Σιμόν Βέιλ: «Το ρίζωμα είναι ίσως η σημαντικότερη αλλά και πλέον παραγνωρισμένη ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής.

Ενα ανθρώπινο ον έχει μια ρίζα μέσω της πραγματικής, δραστήριας και φυσικής συμμετοχής του στην ύπαρξη ενός οργανωμένου συνόλου, το οποίο διατηρεί ζωντανές ορισμένες πολύτιμες παρακαταθήκες του παρελθόντος και ορισμένες προσδοκίες για το μέλλον» [από τη βιβλιοκρισία του Νίκου Κασφίκη στο νέο (άλλο ένα εξαιρετικό) τεύχος του περιοδικού «Πρόταγμα» - Τζορτζ Οργουελ, «Για τον εθνικισμό και άλλα δοκίμια», εκδ. Πατάκη].

Αυτά τα προπολιτικά συναισθήματα, αυτή την ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής τα έχουμε πετάξει στα σκουπίδια μιας υπεραπλουστευμένης λογικής, στην ομίχλη της δοκησίσοφης ματαιοδοξίας, στον ωκεανό του άπληστου καταναλωτισμού, στη θλίψη του αστικού «επαρχιωτισμού».

Κρίμα, αναφωνούν μερικοί, άλλοι, όμως, εξακολουθούμε να απολαμβάνουμε αυτό που «καταφέραμε» να γίνουμε, αδιαφορώντας για το παρελθόν, τις πρώτες αιτίες, τα πρώτα σκιρτήματα, τον γονεϊκό ιδρώτα, την αιματόρροια της γενέθλιας γης.

Δυο μερόνυχτα μπορούν να εξορίσουν μηδενισμούς και παραιτήσεις - και αυτό είναι μια σπουδαία πολιτική πράξη, ένα εφαλτήριο για πολιτική ανασυγκρότηση, άρα φαντάζει αναγκαία πού και πού μια επίσκεψη στις απαρχές της συγκρότησης της προσωπικότητας, σ’ αυτό το θαύμα της ύπαρξης· ώς και ο πόνος μετριάζεται και υποκλίνεται στη μνήμη και στο γενέθλιο σπήλαιο της παιδικότητας...  

Η ανάπτυξη της καταστροφής

Του Περικλή Κοροβέση

Στη δεκαετία του 1980 ο ανεπτυγμένος κόσμος μάθαινε έκπληκτος για ένα άγνωστο κράτος, το νησί Ναούρου, με προκλητικό πλούτο, συγκρίσιμο μόνο με το σημερινό Ντουμπάι.

Υπερπολυτελή αυτοκίνητα, ο αρχηγός της αστυνομίας είχε μια Λαμποργκίνι, μοτοσικλέτες μεγάλου κυβισμού, ιδιόκτητα ελικόπτερα για ρομαντικές βόλτες και άφθονα ταχύπλοα και γιοτ.

Το νησί αυτό είχε ονομαστεί από τους Ευρωπαίους επισκέπτες του «Νησί της Ευτυχίας», γιατί ήταν ένας πραγματικός παράδεισος, πριν βέβαια από την ανάπτυξή του.

Μια τροπική όαση με κοκοφοίνικες και πλούσια παραγωγή σε μπανάνες, μάνγκο και άλλα τροπικά φρούτα.

Η γη ήταν εξαιρετικά γόνιμη και απέδιδε πλούσιες σοδειές. Το νησί είχε πλήρη αυτάρκεια. Αφθονο ήταν το κυνήγι και το ψάρεμα.

Τα σπίτια ήταν καλύβες αχυρένιες, φτιαγμένες με τέτοια δεξιοτεχνία που άντεχαν σε όλα τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Ζεστές τον χειμώνα, δροσερές το καλοκαίρι.

Δεν υπήρχαν αρρώστιες και οι άνθρωποι πέθαιναν από βαθιά γεράματα. Ολα αυτά πριν από την ανάπτυξη.

Το νησί αυτό έχει εμβαδόν μόλις 21 τετραγωνικά χιλιόμετρα και οι κάτοικοί του δεν ξεπερνούν τους 10.000.

Είναι ανεξάρτητο κράτος αλλά προτεκτοράτο της Αυστραλίας. Γι’ αυτό και δεν έχει στρατό. Την άμυνά του την έχει αναλάβει η Αυστραλία. Εχει μόνο αστυνομία, που διαθέτει 50 υπαλλήλους.

Τι συνέβη και το νησί αυτό έγινε τόσο πλούσιο; Υπήρχε εκεί αμιγής φωσφορίτης, ένα πολύτιμο γεωργικό λίπασμα. Και οι εταιρείες εξόρυξης επένδυσαν.

Το νησί άρχισε να αναπτύσσεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα και παράλληλα αυτοκτονούσε.

Αυτός ο παράδεισος αποψιλώθηκε ολοσχερώς και έγινε ένα σουρωτήρι, ένα νεκρό κέλυφος ακατοίκητο και άγονο.

Οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν στα παράλια, σε μοντέρνες πολυκατοικίες όπου όλα τα δωμάτια είχαν κλιματισμό. Ολα τα τρόφιμα έρχονταν επεξεργασμένα και κανείς δεν μαγείρευε.

Αποτέλεσμα, οι κάτοικοι να γίνουν υπέρβαροι και διαβητικοί και ο μέσος όρος ζωής πολύ χαμηλός. Και όταν εξαντλήθηκαν τα κοιτάσματα του φωσφορίτη και έμειναν χωρίς εισόδημα, δημιούργησαν ένα ταμείο για να επενδύσουν σε ακίνητα στην Αυστραλία και στη Χαβάη. Και έπαθαν καταστροφή.

Και όπως είχαν μάθει να ζουν παρασιτικά, έκαναν το νησί τους βιομηχανία για ξέπλυμα μαύρου χρήματος.

400 τράπεζες είχαν την έδρα τους στο νησί. Δηλαδή μία τράπεζα ανά 25 κατοίκους. Ξεπλύθηκε ό,τι ήταν να ξεπλυθεί και σταμάτησε και αυτή η μπίζνα.

Το 90% του νησιού, εξαιτίας των εξορύξεων, είναι πλέον άγονο και ακατοίκητο. Αρα, παραγωγή μηδέν. Ολα πρέπει να εισαχθούν, ακόμα και το πόσιμο νερό.

Το εξωτερικό χρέος έχει αγγίξει τα 800 εκατομμύρια δολάρια. Και η χώρα, δηλαδή ό,τι έχει απομείνει από αυτήν, βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Δίπλα σε αυτές τις συμφορές, έρχεται και μια καινούργια: η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει και οι απάνεμες και γραφικές αμμουδιές με τους κοκοφοίνικες βυθίζονται.

Και οι ντόπιοι, εκεί που οι παππούδες τους ζούσαν σε έναν παράδεισο, βρίσκονται ναυαγοί σε έναν βράχο στον ίδιο τους τον τόπο.

Ετσι όπως είχε γίνει το νησί, ήταν κατάλληλο μόνο για στρατόπεδο συγκέντρωσης-εξόντωσης. Κάτι σαν τη δική μας Γυάρο. Και αυτό έκανε η κυβέρνηση.

Μίσθωσε στην Αυστραλία εκτάσεις της για να γίνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών. Το Πολεμικό Ναυτικό και η Ακτοφυλακή της Αυστραλίας περιπολούν συνεχώς και οδηγούν τα πλοιάρια των μεταναστών με προορισμό την Αυστραλία κατευθείαν στο Ναούρου, που απέχει 3.000 χιλιόμετρα από την Αυστραλία.

Οι μετανάστες, που προέρχονται κυρίως από Αφγανιστάν, Σρι Λάνκα, Ιράκ, Ιράν και Πακιστάν, στοιβάζονται σε σκηνές, σε τόσο άθλιες συνθήκες που η κυβέρνηση της Αυστραλίας απαγόρευσε την πρόσβαση δημοσιογράφων.

Υπάρχουν πληροφορίες για εξεγέρσεις και συμπλοκές, λεηλασίες και πυρπολήσεις δημόσιων κτιρίων.

Και αυτό που δημιουργεί θλίψη είναι πως οι ντόπιοι, μελλοντικοί κλιματικοί πρόσφυγες, δέχονται οι ίδιοι να γίνουν δεσμοφύλακες των σημερινών οικονομικών και πολιτικών προσφύγων.

Το Ναούρου είχε προπαγανδιστεί από την αυστραλιανή κυβέρνηση ως υπόδειγμα ανάπτυξης, ως μια χώρα που τα έκανε όλα σωστά και όπως πρέπει, πάντα σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς και τις αρχές του νεοφιλελευθερισμού.

Δεκάδες προπαγανδιστικές ταινίες γυρίστηκαν και προβλήθηκαν στις τηλεοράσεις όλου του κόσμου για το πώς ένας πρωτόγονος λαός, εν μιά νυκτί, μετατράπηκε σε ευρωπαϊκό λαό, με κριτήριο την κατανάλωση, που ήταν από τις υψηλότερες του κόσμου.

Μια τέτοια ανάπτυξη δοκιμάστηκε σε όλες τις αποικίες, αλλά χωρίς τις παροχές του Ναούρου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αφρική, η οποία πριν γίνει αποικία ευημερούσε και η πείνα εκεί ήταν άγνωστη. Η παραγωγή της ήταν σύμφωνη με τις ανάγκες της.

Με τους αποικιοκράτες η παραγωγή άλλαξε, σύμφωνα με τις ανάγκες των Ευρωπαίων αποικιστών και τα κέρδη τους φυσικά.

Λαοί αναλώσιμοι, χωρίς προοπτική και μέλλον. Η σημερινή μαζική μετανάστευση από την Αφρική στην Ευρώπη έχει τις ρίζες της στην «ανάπτυξη» της αποικιοκρατίας.

Και η Ελλάδα -στον «κόσμο» της- ζητάει επενδύσεις. Σκουριές ίσον Ναούρου. Περιμένετε…

efsyn.gr 

Στη φυλακή παραμένει η Ηριάννα - Απορρίφθηκε η αίτηση αναστολής

Οι δύο δικαστές φέρεται να ζήτησαν την αποφυλάκιση υπό όρους, ενώ οι άλλοι τρεις επέμειναν στον εγκλεισμό  

Το Πενταμελές Εφετείο απέρριψε κατά πλειοψηφία την αίτηση αναστολής της ποινής της Ηριάννας Β.Λ., σύμφωνα με πληροφορίες, και η 29χρονη πρόκειται να επιστρέψει στη φυλακή.   Όπως αναφέρουν οι πρώτες πληροφορίες, ύστερα από σχετική πρόταση του εισαγγελέα, το δικαστήριο απέρριψε την αίτηση. Οι δύο δικαστές φέρεται να ζήτησαν την αποφυλάκιση υπό όρους, ενώ οι άλλοι τρεις επέμειναν στον εγκλεισμό στη φυλακή   

Νωρίτερα, ο εισαγγελέας τάχθηκε κατά της αναστολής της ποινής, κρίνοντας πως δεν στοιχειοθετείται η υπέρμετρη ανεπανόρθωτη βλάβη κατά τη φυλάκισή της ενώ κρίνεται, σύμφωνα με τον ίδιο, πιθανή η τέλεση νέων παρόμοιων αδικημάτων.   «Η μισή μου ζωή είναι η ακαδημαϊκή μου καριέρα και η άλλη μισή η εργασία μου. Διδάσκω και στο διδασκαλείο και στους πρόσφυγες. Εργάζομαι για το e-learning, ενώ είμαι εκπαιδεύτρια σε ξένους φοιτητές για εξ αποστάσεως εκμάθηση ελληνικών. Ήμουν έτοιμη να συνεχίσω να κατακτώ πράγματα, ώσπου όλα κόπηκαν. Λίγο πριν από την καταδίκη μου ήμουν έτοιμη να καταθέσω ένα πρόγραμμα για παιδιά. Ένα όνειρο που είχα από 19 χρόνων», τόνισε μιλώντας στο δικαστήριο η Ηριάννα.  

«Την 1η Ιουνίου μου στερήθηκε η ακαδημαϊκή μου διαδρομή, η εργασία μου, οι φίλοι μου, η οικογένεια. Η απουσία μου από αυτήν την τάξη είναι σαν να μου στερούν 6 χρόνια μεταπτυχιακά. Είχα βεβαιότητα για την αθώωση μου, ήξερα ποια είναι η αλήθεια, και ξαφνικά όλα χάθηκαν. Αισθάνθηκα προσβεβλημένη», πρόσθεσε.     Υπενθυμίζεται πως η Ηριάννα καταδικάστηκε πρωτόδικα σε δεκατρία χρόνια κάθειρξη χωρίς αναστολή, με τις επιβαρυντικές διατάξεις του νόμου 187Α για την τρομοκρατία. Είχε ζητήσει την αναστολή εκτέλεσης της πρωτόδικης ποινής, που την οδήγησε στη φυλακή, μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο.  

Η 29χρονη Ηριάννα, υποψήφια διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών, είχε συλληφθεί με την κατηγορία για συμμετοχή στην οργάνωση «Συνωμοσία πυρήνων της φωτιάς» καθώς διατηρούσε σχέσεις με νεαρό που είχε συλληφθεί ως εμπλεκόμενος με την οργάνωση. Παρά το γεγονός ότι το δικαστήριο αθώωσε τον σύντροφό της, η ίδια με αφορμή τη σχέση της μαζί του και με μόνο ενοχοποιητικό στοιχείο ένα δείγμα DNA, που έχει αμφισβητηθεί ακόμα και από ιατροδικαστή της ΕΛ.ΑΣ, καταδικάστηκε σε πρώτο βαθμό.

 lifo.gr

Δυο παντόφλες και ένα βρασμένο κάστανο…

Του Γιάννη Παντελάκη

Τον Μάρτιο του 2015 ένας ιερέας στην Κύπρο είχε μια ιδέα. Να βάλει σε μια εκκλησία του νησιού για προσκύνημα δυο πλαστικές παντόφλες που έλεγε ότι φόραγε ο Παΐσιος.  Τις είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του και ήταν οικογενειακό κειμήλιο, είχε πει. Έγινε ένας μικρός χαμός από αντιδράσεις, η Μητρόπολη Λεμεσού κάλεσε τον ιερέα για εξηγήσεις, οι παντόφλες αποσύρθηκαν. Στο ημέτερο Αγρίνιο τοποθετήθηκε για προσκύνημα ένα βρασμένο κάστανο που ο Παΐσιος είχε δώσει σ έναν φοιτητή πριν 27 χρόνια. Έτσι είπαν. Το κάστανο, το προσκύνησαν πάνω από 40.000 άνθρωποι. Η τοπική Μητρόπολη και η Αρχιεπισκοπή  σιώπησαν προφανώς θεωρώντας το γεγονός επιτρεπτό.

Το πρόβλημα – για όσους θεωρούν πρόβλημα τις ολονυκτίες και τα προσκυνήματα για ένα βρασμένο κάστανο – είναι πως οι εκπρόσωποι της εκκλησίας εκμεταλλεύονται την ανάγκη των ανθρώπων για πίστη και είναι ικανοί να επιτρέψουν τα πάντα, χωρίς φραγμό. Να θεωρούν φυσιολογικό το προσκύνημα ενός κάστανου σήμερα ή τα γυαλιά του Παΐσιου τον Ιούλιο του 2016, να ευλογούν τα στυλό μπικ των υποψήφιων για τις Πανελλαδικές εξετάσεις ή τα αυτοκίνητα και τα παπάκια για να έχουν τύχη οι οδηγοί τους. Συχνά όλα αυτά συνοδεύονται και με το «κάτι τις».

Έχει παρατηρηθεί ότι τις εποχές μεγάλης κρίσης οι άνθρωποι νοιώθουν μεγαλύτερη ανάγκη για απαντήσεις στα προβλήματα τους που είναι πιο έντονα και πιεστικά. Και όσο οι ορθολογικές απαντήσεις δεν τους φαίνονται ικανοποιητικές, αναζητούν μεταφυσικές τέτοιες. Μικρά θαύματα που θα τους βγάλουν από τα αδιέξοδα. Αυτό, ως ένα βαθμό τουλάχιστον, είναι ή θα έπρεπε να είναι σεβαστό. Άλλωστε, οι σχέσεις καθενός με τον δικό του Θεό, αποτελεί μια καθαρά προσωπική υπόθεση και δεν έχουμε λόγο εμπλοκής οι υπόλοιποι. Τα πράγματα παίρνουν μια διαφορετική τροπή από την στιγμή που η επίσημη εκκλησία και εκπρόσωποί της, εκμεταλλεύεται αυτές τις ανάγκες επιτρέποντας να συμβαίνουν γεγονότα σαν κι αυτά.

Η ιεραρχία που διοικεί ολόκληρο αυτό το παντοδύναμο σύστημα, ακόμα και στις περιπτώσεις γραφικότητας σιωπά. Και η σιωπή σημαίνει αποδοχή. Η ιεραρχία που βρίσκει συχνά λόγο να παρεμβαίνει δυναμικά μάλιστα στις περιπτώσεις που κινδυνεύουν τα κεκτημένα της-ακόμα και αυτά που δεν δικαιούται να έχει – δεν βρίσκει κανένα λόγο για να περιορίσει έναν ιερέα που βάζει για προσκύνημα ένα βρασμένο κάστανο ή έναν άλλο που είδε να δακρύζει μια εικόνα. Τα αφήνει και τα αποδέχεται, αν δεν τα προωθεί κιόλας.

Το προσκύνημα σ ένα βρασμένο κάστανο ή σ ένα ζευγάρι γυαλιά πρεσβυωπίας, αποτελεί ενός είδους ειδωλολατρία. Οι ιερείς ωστόσο έχουν την δική τους απάντηση «Ο σκοπός που εκτέθηκε η ευλογία του Οσίου Παΐσιου δεν είναι βεβαίως ειδωλολατρία αλλά τιμή στον Άγιο και ευλογία από αυτόν», ανέφερε σε ανακοίνωσή του ο ναός Αγίου Δημητρίου στο Αγρίνιο όπου εκτέθηκε το κάστανο. Κι όμως, για ειδωλολατρία πρόκειται και μάλιστα ξεκάθαρη και γραφική μαζί.

Οι ιστορίες με τα κάστανα, τις παντόφλες και τα γυαλιά κάποιου Οσίου, έχουν και κοινωνικές παρενέργειες. Απομακρύνουν ακόμα περισσότερο μεγάλες πληθυσμιακά ομάδες από τον στοιχειώδη ορθολογισμό. Την αναγκαία δηλαδή σκέψη που βασίζεται στην λογική και την γνώση ώστε να μπορούν να διαχειρίζονται μικρά και μεγάλα προβλήματα με ικανοποιητικό για τους ίδιους τρόπους. Αποδίδουν κάποιες καταστάσεις σε «θέλημα Θεού» και αφήνουν τις λύσεις τους «σ αυτόν». Η στάση αυτή ακολουθείται και στην πολιτική συμπεριφορά, όταν πηγαίνουν στις κάλπες.

Την μέθοδο της σιωπής – και έμμεσης αποδοχής – για όλα αυτά, δεν ακολουθούν μόνο οι ιεράρχες, αλλά και οι πολιτικοί. Πολιτικοί και κόμματα που βρίσκουν καθημερινά δεκάδες λόγους για να βγάζουν ανακοινώσεις για οτιδήποτε συμβαίνει, αλλά δεν βρίσκουν κανένα λόγο για να πουν κάτι βλέποντας 40.000 ανθρώπους να συνωστίζονται για να προσκυνήσουν ένα βρασμένο κάστανο…

liberal.gr

Οι άχρηστοι ηλίθιοι

Ο Λένιν χαρακτήριζε χρήσιμους ηλίθιους όσους με τις πράξεις τους εξυπηρετούσαν άλλο σκοπό από εκείνον που νόμιζαν ότι υπηρετούν. Εκείνους, που πρόκειτο να του χρησιμεύσουν με τις πράξεις τους για την εκπλήρωση του σκοπού της επανάστασης. Φυσικά, αναφερόταν σε τάξη. Αλλά, στην εποχή του οι άνθρωποι ήταν αμόρφωτοι και άδολοι, ώστε εύκολα να γίνονται χρήσιμοι ηλίθιοι. Στις μέρες μας η Ελλάδα δεν ζει επανάσταση και δεν έχει Λένιν. Έχει, όμως, άχρηστους ηλίθιους.

Ηλίθιους, γιατί με τη Γνώση που είναι διαθέσιμη στον καθένα μέσω κάθε πηγής και του διαδικτύου, η έλλειψη μόρφωσης και κρίσης είναι περισσότερο προσωπική ευθύνη ταυτόχρονα με την καχεξία Παιδείας. Παιδείας κράτους και οικογενειοκρατίας.

Άχρηστους, ή σωστότερα επιζήμιους, γιατί με την ηλιθιότητά τους βλάπτουν την κοινωνική πλειοψηφία, την κρίση της, τη νοοτροπία της. Τελικά, τα συμφέροντά της.

Η παρουσία τέτοιων τύπων έγινε για νιοστή φορά ηχηρή μετά τη συναυλία του Σαββόπουλου στο Στάδιο την περασμένη βδομάδα. Για να το πω συνοπτικά, 60.000 λαού και κυρίως νεολαίας πλημμύρισε το Στάδιο για να ακούσει Σαββόπουλο και μερικές εκατοντάδες τέτοιοι τύποι αντί για Σαββόπουλο άκουγαν ΣΚΑΙ!

Αυτοί οι τύποι, μερικοί από τους οποίους κατέχουν κρατικές θέσεις, αλλά οι πιο πολλοί λαθροβιούν στο διαδίκτυο, λοιδορούσαν τον Σαββόπουλο επειδή ξεπούλησε το αριστερό του παρελθόν για να συμμετάσχει στο πρόγραμμα ενός καναλιού κεφαλαιοκράτη!

Αυτοί οι τύποι δεν έχουν να μας δείξουν κανένα κανάλι που να μην ανήκει σε κεφαλαιοκράτη, για τον απλούστατο λόγο ότι τα κανάλια έχουν τεράστιο κόστος λειτουργίας. Πρέπει να είσαι ηλίθιος για να μην το ξέρεις. Όσα δεν ανήκουν σε κεφαλαιοκράτες ανήκουν σε άλλο μηχανισμό αυθαιρεσίας και εξουσίας: Στο κράτος. Κι αυτό πρέπει να είσαι ηλίθιος για να μην το ξέρεις.

Αυτοί οι ίδιοι τύποι, ταυτόχρονα, δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τους καπιταλιστές καναλάρχες που λιβανίζουν την πολιτική αυτής της κυβέρνησης. Επειδή, γι αυτούς τους τύπους, το χρήμα βρωμάει επιλεκτικά. Ελπίζοντας ότι οι καπιταλιστές θα τους δώσουν το σκοινί για να τους κρεμάσουν! Αυτοί οι τύποι δεν έχουν καν συνείδηση του νανοειδούς ύψους που έχουν!

Αυτοί οι τύποι λοιδορούσαν τον Σαββόπουλο, τη Φαραντούρη, τη Γαλάνη, ότι συμμετείχαν στην εκδήλωση ενός κεφαλαιοκράτη που είχε σκοπό να μαζέψει τρόφιμα για φτωχούς και πεινασμένους συμπολίτες τους!

Αυτοί οι τύποι προφανώς δεν ενδιαφέρονται αν θα τραφούν και θα ανακουφιστούν φτωχοί και πεινασμένοι συμπολίτες, χωρίς διακρίσεις φυλής και χρώματος. Τους ενδιαφέρει αν αυτός που θα προσφέρει είναι καπιταλιστής ή επαναστάτης. Κι επειδή στην Ελλάδα επαναστάτες δεν υπάρχουν, οι μόνοι που μπορούν να ταϊσουν κόσμο είναι το κράτος, αυτόνομοι πολίτες και οι καπιταλιστές.

Αυτοί οι τύποι δεν έχουν να μας δείξουν καμιά κρατική διαρκή δράση που να ταϊζει πεινασμένους. Ταϊζουν οι δήμοι, συλλογικότητες πολιτών, η εκκλησία και κάποιοι καπιταλιστές. Το κράτος είναι ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΗΣΕ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ. Το κράτος που υπερασπίζονται αυτοί οι τύποι.

Αυτοί οι τύποι, οι επώνυμοι, που πληρώνονται από τη νεολαία που γδέρνουν μισθολογικά, είναι μεταξύ άλλων αυτοί που έχουν υπογράψει τους νόμους που έχουν δημιουργήσει τους πεινασμένους. Και, αν για την κρίση φταίνε οι καπιταλιστές και ο καπιταλισμός, τι να πει κανείς γι αυτούς τους τύπους που χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσε ο καπιταλισμός να ψηφίσει και να επιβάλει τους νόμους του;; Ότι είναι τσιράκια του; Πράκτορες; Χρήσιμοι ηλίθιοι; Απλώς ηλίθιοι;

Αυτοί οι τύποι λοιδορούν τον Σαββόπουλο, τη Φαραντούρη και τη Γαλάνη ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, πούλησαν την αριστεροσύνη τους για να υπηρετήσουν τη συναυλία ενός καπιταλιστή. Ενώ αυτοί οι τύποι πούλησαν την ψήφο ενός λαού, που αριστερά του υποσχέθηκαν και ολοδέξια τον πάνε, πούλησαν το δημοψήφισμα ενός λαού που άλλα ψήφισε και άλλα έκαναν και πούλησαν την περιουσία της χώρας του λαού για έναν αιώνα σε ξένους!

Αυτοί οι τύποι που πρέπει ο λαός να τους περάσει από δίκη και εκτέλεση για πούλημα λαού, χώρας και ιδεολογίας έχουν το θράσος και κρίνουν κι όλας. Αντί να κρύβονται σαν τα ποντίκια στους υπονόμους όπου ανήκουν!

Αυτοί οι τύποι, που δεν έχουν προσφέρει στο λαό τίποτε άλλο εκτός από δάκρυα και αίμα αυτοκτονημένων, και αραλίκι επανάσταση από το διαδίκτυο, λοιδορούν εκείνους που κράτησαν έναν λαό όρθιο μέσα σε μια δικτατορία, να τραγουδάει τη λεφτεριά που του’ χε στερηθεί. Οι «τίποτε» λοιδορούν τους ευεργέτες τους!

Αυτοί οι τύποι που είναι το δακτυλοδεικτούμενο παράδειγμα της ιδεολογικής και πολιτικής ασυνέπειας έχουν το θράσος και κρίνουν άλλους για ασυνέπεια!

Αυτοί οι τύποι έχουν το θράσος να προσπαθούν να υποκλέψουν ο,τιδήποτε γίνεται στην αριστερά και στα κινήματα και να το καρπωθούν καπελώνοντάς το. Αυτοί οι τύποι, που καθιέρωσαν και νομιμοποίησαν στην πράξη στην ελληνική κοινωνία τον τραμπουκισμό ενάντια σε κάθε τι που διαφωνούν, έχουν το θράσος να διαμαρτύρονται όταν τους μπουγελώνουν αυτοί που τουλάχιστον παραμένουν ιδεολογικά στις θέσεις τους!

Αυτοί οι τύποι που υπογράφουν τα πάθη του λαού σε βάθος 60 χρόνων, για να αποπληρωθούν και τα δικά τους οικονομικά εγκλήματα και η δική τους αφερεγγυότητα έχουν το θράσος να λοιδορούν τον Θεοδωράκη, τον Γλέζο, τον Σαββόπουλο, τη Φαραντούρη, τη Γαλάνη, και καθέναν από τα θηρία της ελληνικής διανόησης, τέχνης και αγώνα που τους οικτίρει, χωρίς να έχουν καν αναρωτηθεί: ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ! Γιατί όλοι είναι απέναντι;;

Αυτοί οι τύποι που θα έπρεπε να περάσουν δίκες και να κλειστούν ισόβια για πούλημα λαού, χώρας και ιδεολογίας έχουν το θράσος και κρίνουν αντί να κρύβονται σαν τα ποντίκια στους υπονόμους όπου ανήκουν!

Και έχουν τι θράσος να χαρακτηρίζουν ανεγκέφαλους 60.000 νεολαίους και συνταξιδιώτες του ’60, που πλημμύρισαν το Στάδιο για να τραγουδήσουν τα «μαύρα πουλιά», τη «συννεφούλα», «τον τοίχο» και να φωνάξουν στο τέλος «δεν θα περάσει ο φασισμός»!

Αυτοί οι τύποι είδαν σε μια γιορτή λαού μια Ελλάδα να τραγουδάει και τρομοκρατήθηκαν! Όπως ταιριάζει σε κάθε δικτατορίσκους. Επειδή γι αυτούς τους τύπους ο λαός είναι σεβαστός μόνο όταν βαδίζει στα χνάρια τους. Και δεν είναι σεβαστός όταν τραγουδάει «δεν θα περάσει ο φασισμός». Γιατί έχει περάσει. Κι αυτοί είναι κομμάτι του.

Δε φταίνε αυτοί. Ο Σαββόπουλος, η Φαραντούρη και η Γαλάνη φταίνε, που μέσα στη φλόγα του τραγουδιού δεν έδωσαν το σύνθημα να σηκωθεί το παλλόμενο Στάδιο και να ορμήσει να καταλάβει τη θέση του εκεί που στρογγυλοκάθονται σήμερα οι δυνάστες του. Αυτοί οι τύποι. Έτοιμο ήταν.

Αυτοί οι τύποι δεν είναι απλώς χρήσιμοι ηλίθιοι στους ξένους. Είναι άχρηστοι ηλίθιοι στους Έλληνες. Και επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων να το συνειδητοποιήσει. Και να τους ξεφορτωθεί.

Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης

 liberal.gr

Πυρά Χρυσόγονου κατά Τσίπρα-υπουργών: Λάθος η τοποθέτηση Θάνου και οι επιθέσεις στη Δικαιοσύνη [βίντεο]

Σαφείς αποστάσεις τόσο από την επιλογή Τσίπρα να διορίσει την Βασιλική Θάνου νομική σύμβουλο στο Μαξίμου, όσο και από τις επιθέσεις κυβερνητικών στελεχών κατά της Δικαιοσύνης, πήρε ο Κώστας Χρυσόγονος.

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ σε τηλεοπτική του συνέντευξη στο APT ρωτήθηκε σχετικά με τις επιθέσεις υπουργών αλλά και του ίδιου του πρωθυπουργού σε αποφάσεις της Δικαιοσύνης με χαρακτηρισμούς του τύπου «θεσμικό εμπόδιο».

«Κανείς δεν είναι υπεράνω κριτικής και κανείς δεν έχει το αλάθητο του Πάπα» είπε αρχικά ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ για να προσθέσει με νόημα:

«Η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη και η εκτελεστική εξουσία πρέπει να σέβεται την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης Και μάλιστα πρέπει να ενισχυθεί αυτή η ανεξαρτησία και να αποκοπεί ο ομφάλιος λώρος με τις επιλογές από το υπουργικό συμβούλιο». Κατά τον Κ. Χρυσόγονο, «κριτική μπορεί να γίνεται ακόμη και από κυβερνητικά στελέχη, αλλά να γίνεται με αυτοσυγκράτηση ώστε να μην μπορεί να παρερμηνευτεί ως προσπάθεια επηρεασμού και παραβιάσεως της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης. Πρέπει λοιπόν τα κυβερνητικά στελέχη να αυτοσυγκρατούνται».

Ερωτηθείς ειδικά για την τοποθέτηση της μέχρι πρόσφατα προέδρου του Αρείου Πάγου, Βασιλικής Θάνου, στο Μαξίμου, ο Κ. Χρυσόγονος επεσήμανε: «Πιστεύω ότι πρέπει να αποφεύγονται τοποθετήσεις ανωτάτων δικαστικών ή έστω προσφάτως αφυπηρετησάντων ανωτάτων δικαστικών λειτουργών σε θέσεις οι οποίες υποδηλώνουν εμπιστοσύνη είτε προς την κυβερνητική εξουσία είτε προς κόμματα». Δεν είναι το μόνο παράδειγμα αυτό (σ.σ. με την κυρία Θάνου) είπε φέρνοντας και το παράδειγμα της τοποθέτησης του Χαράλαμπου Αθανασίου στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της ΝΔ.

«Το ότι έγιναν λάθη από τη μια πλευρά, δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνονται και από την άλλη.

Πρέπει να διαφυλάξουμε την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης» είπε με έμφαση ο Κ. Χρυσόγονος.

Δείτε το βίντεο από το 3ο λεπτό και μετά.

iefimerida.gr

Εξουσία είστε, σοβαρευθείτε…

Δεν μπορείς να είσαι υπουργός και να παριστάνεις τον αντιεξουσιαστή. Διότι δεν μπορείς να εξηγήσεις πειστικά ότι ένα δικαστήριο επιβάλλει μια ποινή χωρίς να ρωτήσει την κυβέρνηση. Οσοι το ακούνε δεν σε πιστεύουν, διότι άλλα τους έλεγες παλιότερα

Του Γιώργου Καρελιά

Ένα δικαστήριο καταδίκασε πρόσφατα σε πολυετή φυλάκιση μια νέα γυναίκα με την κατηγορία ότι ήταν μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης. Την Παρασκευή το απόγευμα οργανώθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Συντάγματος. Δύο πρώην υπουργοί πήγαν να συμπαρασταθούν, αλλά έφυγαν κακήν κακώς, αφού τους έλουσαν με νερό και καφέδες.

Το γεγονός πήρε διαστάσεις και τα σχόλια κινήθηκαν σε δυο επίπεδα:

-Το σοβαρό, στο οποίο περίσσεψε η κακεντρέχεια, με μοτίβο «καλά να πάθουν, τώρα θα καταλάβουν αυτά που έκαναν πριν από μερικά χρόνια στους πολιτικούς αντιπάλους τους». Κάπως έτσι ξαναήρθε στην επικαιρότητα το «κάνα γιαουρτάκι, σιγά τη μεγάλη βία», που είχε εκστομίσει ο Αλέξης Τσίπρας (εδώ), τότε που σιγοντάριζε χωρίς καμιά αναστολή κάθε μέθοδο διαμαρτυρίας, για να ανέλθει στην εξουσία.

-Το χιουμοριστικό, που είχε ως κορωνίδα την «εξήγηση» ότι αυτοί  που «έλουσαν» Φίλη και  Ξυδάκη ήταν… αδιόριστοι (πρώην)  σύντροφοί τους και την προτροπή «διορίστε τους»!

Πέρα από αυτά, το περιστατικό του Συντάγματος αναδεικνύει δύο άλλες πλευρές του ίδιου προβλήματος:

Πρώτον, όσοι προπηλάκισαν τους δύο υπουργούς προφανώς θεωρούν την κυβέρνηση υπεύθυνη για την καταδίκη της Ηριάννας, αφού επί των δικών της ημερών επιβλήθηκε. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι ένα δικαστήριο μπορεί να επιβάλει μια ποινή χωρίς να ρωτήσει κανέναν υπουργό και το συγκεκριμένο προφανώς δεν ρώτησε τον Φίλη και τον Ξυδάκη, ούτε καν τον επί της Δικαιοσύνης Κοντονή.

Δεύτερον, δεν μπορείς να είσαι υπουργός και να παριστάνεις τον αντιεξουσιαστή, όπως έκαναν οι του ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν (μόνο) βουλευτές της αντιπολίτευσης και ενθάρρυναν κάθε «αντισυμβατική»  διαμαρτυρία, από το «Δεν Πληρώνω» μέχρι τον προπηλακισμό του Πάγκαλου στην ταβέρνα  ή του Νταλάρα στη συναυλία. Τώρα οι του ΣΥΡΙΖΑ είναι εξουσία και δεν μπορούν να πείσουν για τις αγαθές προθέσεις τους. Διότι από τη μια τις έχουν ακυρώσει οι παλιότερες συμπεριφορές τους και από την άλλη διότι η κυβερνητική εξουσία (τους) δεν μπορεί να κάνει τα πάντα. Το είχαν υποσχεθεί, σήμερα δεν μπορούν να το τηρήσουν και το αποτέλεσμα (ανώδυνο σχετικά…) είναι οι καφέδες και τα νερά.

Είναι καιρός να σταματήσουν τα παιδιαρίσματα. Δεν μπορούν να παριστάνουν τους αντιεξουσιαστές, είναι εξουσία. Καιρός να σοβαρευθούν και  να αποφεύγουν τις κακοτοπιές. Μπορεί τώρα να έχουν καταλάβει τα λάθη συμπεριφοράς που έχουν κάνει, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι  το «στερνή μου γνώση…» μπορεί να τους σώσει.

protagon.gr 

Μη βιώσιμο το χρέος στα σενάρια του ΔΝΤ

Δεν θα χαλάσει ίσως το πάρτι της κυβέρνησης, ενόψει της εξόδου στις αγορές, η έκθεση που θα συζητήσει το Εκτελεστικό Συμβούλιο του ΔΝΤ την προσεχή Πέμπτη, 20 Ιουλίου, προκειμένου να αποφασίσει για τη συμμετοχή του στο ελληνικό πρόγραμμα, αλλά ασφαλώς δεν θα συμβάλει στον γενικό ενθουσιασμό.

Το ΔΝΤ βρίσκει άλλη μία φορά μη βιώσιμο το ελληνικό χρέος, σε όλα τα σενάριά του, όπως βεβαιώνουν πηγές που γνωρίζουν. Οι πληροφορίες από την Ουάσιγκτον αναφέρουν, μάλιστα, πως οι τεχνοκράτες του Ταμείου έχουν περιλάβει στην ανάλυση βιωσιμότητας χρέους τους (DSA) και σενάριο που ενσωματώνει τις δεσμεύσεις των Ευρωπαίων, δηλαδή τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος και τη διατήρηση πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ έως το 2022 και 2% του ΑΕΠ μετά. Ούτε με αυτές τις παραδοχές θεωρούν ότι το χρέος είναι βιώσιμο. «Εάν οι πιστωτές δεν προσφέρουν περισσότερα μέτρα ελάφρυνσής του, το ΔΝΤ δεν θα μπορέσει να συμμετάσχει χρηματοδοτικά στο ελληνικό πρόγραμμα», αναμένεται να διαμηνύσει, σύμφωνα με πηγές στην Ουάσιγκτον, το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Ταμείου.

Το βασικό σενάριο του ΔΝΤ δεν διαφέρει από εκείνο που είχε παρουσιάσει τον Φεβρουάριο, μετά την εξέταση της ελληνικής οικονομίας με βάση το «άρθρο IV», αναφέρουν οι πηγές. Οι απαισιόδοξες παραδοχές του για τον ρυθμό ανάπτυξης και το επιτόκιο δανεισμού καθιστούν το χρέος μη βιώσιμο, μετά το 2030, καθώς οι ανάγκες εξυπηρέτησής του θα ξεπερνούν το 20% του ΑΕΠ.

Δεν είναι όμως μόνο η ανάλυση βιωσιμότητας χρέους του ΔΝΤ που θα στείλει αρνητικά σήματα για την ελληνική οικονομία την ερχόμενη Πέμπτη. Σύμφωνα με πληροφορίες, το ΔΝΤ θα επισημαίνει μία σειρά από αδυναμίες, μεταξύ άλλων, στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Κατά το ΔΝΤ, οι ελληνικές τράπεζες θα χρειαστούν περαιτέρω κεφαλαιακή ενίσχυση 10 δισ. ευρώ.

Βεβαίως, δεδομένου ότι η Ελλάδα έχει πάρει τα μέτρα τα οποία είχε ζητήσει το Ταμείο (περικοπές συντάξεων και αφορολογήτου) και κυρίως επειδή η Κριστίν Λαγκάρντ έχει αναλάβει σχετική δέσμευση έναντι της Αγκελα Μέρκελ, το ΔΝΤ, θα προχωρήσει σε μία «συμφωνία έγκρισης επί της αρχής» του ελληνικού προγράμματος. Η συμφωνία όμως αυτή θα ενεργοποιηθεί μόνο εάν η Ευρωζώνη προχωρήσει σε περαιτέρω συγκεκριμενοποίηση των μέτρων για την ελάφρυνση του χρέους. Σύμφωνα με πηγή του ΔΝΤ, οι πιθανότητες να οδηγηθεί τελικά το ΔΝΤ σε εκταμίευση του 1,6 δισ. ευρώ που αιτήθηκε η ελληνική κυβέρνηση με την επιστολή προθέσεων του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και του υπουργού Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου «είναι περιορισμένες». Στην πραγματικότητα, στηρίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην προοπτική να προκύψει από τις γερμανικές εκλογές κυβερνητικό σχήμα, που θα ευνοεί την περαιτέρω συγκεκριμενοποίηση των μέτρων για το ελληνικό χρέος. Κάτι που δεν είναι καθόλου βέβαιο αυτή τη στιγμή.

Χειρότερος συνδυασμός

Αντίθετα με τα σημερινά δεδομένα, βαδίζουμε μάλλον στον «χειρότερο συνδυασμό», όπως τον είχε χαρακτηρίσει ο κ. Τσακαλώτος στο  Eurogroup της 22ης Μαΐου, δηλαδή να εισακούεται το ΔΝΤ ως προς τις απαιτήσεις του για μέτρα, όχι όμως και ως προς αυτές για το χρέος.

Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με τις πηγές του ΔΝΤ, η έκθεση που θα συζητηθεί δεν προβλέπει επίσημα χρονικό όριο εντός του οποίου πρέπει να επανεξεταστεί η βιωσιμότητα του χρέους, ώστε να αποφασισθεί οριστικά η συμμετοχή ή μη του Ταμείου στο πρόγραμμα. Στις περισσότερες άλλες περιπτώσεις χωρών που είχαν ενταχθεί στο παρελθόν (κυρίως τη δεκαετία του ’80) σε ανάλογα καθεστώτα με «συμφωνία έγκρισης επί της αρχής» δινόταν περιθώριο ενός μηνός για να αποφασιστεί οριστικά η ενεργοποίηση ή μη του προγράμματος. Στην ελληνική περίπτωση, το ΔΝΤ είναι προφανές ότι έχει αποφασίσει να φανεί ευέλικτο, αφήνοντας κάθε περιθώριο στην Ευρωζώνη να κινηθεί όποτε εκείνη θεωρεί σκόπιμο στην ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Ετσι, είναι πιθανόν να παραμείνει το ΔΝΤ με ρόλο συμβούλου έως το τέλος του ελληνικού προγράμματος τον Αύγουστο του 2018.

Ακόμη κι αν το πάρτι γίνει τελικά, τις επόμενες μέρες, με έξοδο στις αγορές, οι οποίες δείχνουν να αδημονούν για τις υψηλές αποδόσεις των ελληνικών τίτλων, οι αναλυτές εκτιμούν ότι το φθινόπωρο θα ακολουθήσει «χανγκόβερ».

Η τρίτη αξιολόγηση δεν προβλέπεται εύκολη. Μεταξύ των απαιτήσεων που έχει θέσει το ΔΝΤ και αναμένεται να αποτελέσουν «αγκάθια» είναι η συμμετοχή ποσοστού τουλάχιστον 50% των εργαζομένων, προκειμένου να λαμβάνεται απόφαση απεργίας. Στα «δύσκολα» και ίσως μελλοντικά εκρηκτικά, περιλαμβάνεται και η προώθηση των αξιολογήσεων των δημοσίων υπαλλήλων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΔΝΤ δεν βιάζεται να τελειώσει η αξιολόγηση. Στο δικό του πρόγραμμα, συνολικά, προβλέπεται να γίνει μόνο μία. Εχει περιθώριο, επομένως, να ασκήσει πίεση εκεί όπου το ενδιαφέρει.   

Ειρήνη Χρυσολωρά

 kathimerini.gr