Η Κομισιόν κλείνει οριστικά την πόρτα της ΕΕ στην Τουρκία του Ερντογάν

Οι ενέργειες των τουρκικών αρχών καθιστούν «αδύνατο» για τη χώρα να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανέφερε σήμερα ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Κλείνει -και μάλιστα οριστικά όπως όλα δείχνουν- η ευρωπαϊκή πόρτα για την Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν, καθώς με ομοβροντία δηλώσεων τους ευρωπαίοι ηγέτες και ευρωπαϊκή Επιτροπή χαρακτηρίζουν πλέον αδύνατη μια τέτοια προοπτική.

Οι ενέργειες των τουρκικών αρχών καθιστούν «αδύνατο» για τη χώρα να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανέφερε σήμερα ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μετά τη δήλωση της γερμανίδας καγκελαρίου Άγγελα Μέρκελ η οποία κάλεσε να τερματιστούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις. Επικαλούμενος δηλώσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ την περασμένη εβδομάδα, πριν από τη δήλωση αυτή που έκανε η Μέρκελ στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ο εκπρόσωπος της Επιτροπής δήλωσε σε καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου: «Η Τουρκία απομακρύνεται με μεγάλα βήματα από την Ευρώπη και αυτό καθιστά αδύνατο για την Τουρκία να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Ο εκπρόσωπος της Κομισιόν τόνισε, ωστόσο, πως οποιαδήποτε απόφαση για το κατά πόσον θα σταματήσει επίσημα η διαδικασία των ενταξιακών διαπραγματεύσεων εξαρτάται από τα 28 κράτη μέλη της Ένωσης και όχι από την Επιτροπή.

Σημειώνεται ότι μια ημέρα νωρίτερα, κατά τη διάρκεια του debate ενόψει των γερμανικών εκλογών η καγκελάριος δήλωσε ότι η Άγκυρα «δεν πρέπει να γίνει μέλος της Ένωσης». Η Τουρκία δεν είναι έτοιμη να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση τώρα, επανέλαβε τη Δευτέρα ο εκπρόσωπος της καγκελαρίου. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και σοσιαλδημοκράτης υποψήφιος για την καγκελαρία Μάρτιν Σουλτς ο οποίος δεσμεύθηκε να σταματήσει την προσπάθεια της Άγκυρας να γίνει μέλος της ΕΕ, αν εκλεγεί καγκελάριος.

«Τα λόγια της καγκελαρίου μιλούν από μόνα τους», δήλωσε ο εκπρόσωπος της Μέρκελ, Στέφεν Ζάιμπερτ, στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου στο Βερολίνο.

«Αυτή τη στιγμή η Τουρκία δεν είναι καθόλου σε θέση να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην πραγματικότητα, οι διαπραγματεύσεις αυτή τη στιγμή είναι εν υπνώσει», είπε, και πρόσθεσε πως οι ηγέτες της ΕΕ θα ασχοληθούν με το θέμα όταν συναντηθούν τον Οκτώβριο.

Άμεση ήταν βεβαίως και η απάντηση της Άγκυρας, με τον τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν να κατηγορεί τους γερμανούς ηγέτες για λαϊκισμό και να εκφράζει την ίδια στιγμή την ελπίδα ότι οι τεταμένες σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών θα βελτιωθούν. «Ελπίζουμε πως η προβληματική ατμόσφαιρα που έκανε τις τουρκο-γερμανικές σχέσεις θύμα αυτού του στενού πολιτικού ορίζοντα θα τελειώσει», έγραψε στο Twitter ο εκπρόσωπος του Ερντογάν Ιμπραχίμ Καλίν.

Οποιαδήποτε συζήτηση για τον τερματισμό των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Ενωση ισοδυναμεί με «επίθεση κατά των θεμελιωδών αρχών της Ευρώπης», δήλωσε από τη μεριά του ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Τουρκίας Ομέρ Τσελίκ απαντώντας στην καγκελάριο της Γερμανίας

«Υψώνουν ένα Τείχος του Βερολίνου με τούβλα λαϊκισμού», έγραψε στο Twitter ο τούρκος υπουργός. Η Τουρκία «θα συνεχίσει με το κεφάλι ψηλά ως ευρωπαϊκή χώρα και ευρωπαϊκή δημοκρατία».

Η δήλωση Μέρκελ συνιστά, σύμφωνα με αρκετούς αναλυτές, μια αλλαγή στη στάση ως προς την προσπάθεια της Άγκυρας να γίνει μέλος της ΕΕ, ενώ έρχεται να προστεθεί σε ένα ιδιαίτερα τεταμένο παρελθόν των τουρκο-γερμανικών σχέσεων τους τελευταίους μήνες. 

thetoc.gr

Ποιος θα εκλεγεί επικεφαλής της κεντροαριστεράς;

Του Γιάννη Παντελάκη

Αρχηγοί στα κόμματα, δεν εκλέγονται απαραίτητα αυτοί που διατυπώνουν τις πιο αποτελεσματικές και πειστικές πολιτικές προτάσεις. Ούτε καν, όσοι διαθέτουν επαρκέστερη συγκρότηση και υπόβαθρο. Αρχηγοί συνήθως εκλέγονται κάποιοι που από πολλούς θεωρούνται «χαρισματικοί». Και αυτό το τελευταίο χαρακτηριστικό, δεν συνδέεται πάντα με κάποια ιδιαίτερα προσόντα, αλλά με την ικανότητά τους να φέρουν σε ελάχιστο χρόνο το κόμμα τους στην εξουσία. Με όποιο τρόπο χρειαστεί. Πρόκειται για ένα ιδιοτελές και με ισχυρές δόσεις κυνισμού κριτήριο επιλογής, αλλά έτσι έχουν τα πράγματα. Με αυτό το κριτήριο θα επιλέγει και αυτός που θα ηγηθεί του νέου φορέα της κεντροαριστεράς. Όχι στην προκειμένη περίπτωση για να οδηγήσει το κόμμα στην εξουσία, αλλά για να το βγάλει τουλάχιστον άμεσα από τη μίζερη πολιτική πραγματικότητα και να του δώσει μια στοιχειώδη προοπτική.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Κ. Σημίτης, ο Κ. Καραμανλής, ο Γ. Παπανδρέου, ο Ε. Βενιζέλος και τελευταία ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν εκλέχτηκαν επειδή διατύπωσαν απαραίτητα (χωρίς αυτό να αποκλείει την επάρκεια και ικανότητά τους) ελκυστικότερες προτάσεις και προγράμματα από τους συνυποψήφιούς τους. Αλλά, επειδή κρίθηκαν πως είναι ικανότεροι για να φέρουν τα κόμματά τους κοντά στην πολυπόθητη εξουσία. Το μοναδικό αυτό κριτήριο, μπορεί να έχει χαρακτηριστικά μιας πολιτικής πασαρέλας, δεν παύει ωστόσο να αποτελεί μια πραγματικότητα. Αν εξαιρεθούν ελάχιστες περιπτώσεις, οι εκλέκτορες δεν στάθμισαν ικανότητες και προγράμματα, αλλά την προοπτική σχετικά άμεσης επαναφοράς στην εξουσία ή διατήρησης της σε αυτήν.

Το 1984, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κέρδισε την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας (με αντίπαλο τον Κ. Στεφανόπουλο). Αυτό δεν συνέβη επειδή συγκέντρωνε τις μεγαλύτερες συμπάθειες στο εσωτερικό του κόμματος, το αντίθετο, ο Στεφανόπουλος θεωρείτο σάρκα εκ της σαρκός του κόμματος και ο Μητσοτάκης ένα σχεδόν ξένο σώμα. Προερχόταν από τον κεντρώο χώρο, είχε το βαρίδι της αποστασίας και οι προτάσεις του ήταν οικονομικά φιλελεύθερες χωρίς να συγκεντρώνουν μεγάλη απήχηση στους κόλπους της λαϊκής αλλά και Καραμανλικής δεξιάς. Κέρδισε τις εσωκομματικές εκλογές ωστόσο, γιατί θεωρήθηκε ικανότερος για να ξανα-φέρει το κόμμα στην εξουσία μετά από μια οκταετία του ΠΑΣΟΚ. Κάποιοι στη συντηρητική παράταξη, είδαν στο πρόσωπό του τον αντι-Ανδρέα.

Ανάλογη ιστορία με διαφορετικές παραμέτρους και αυτή που αφορά τον Κ. Σημίτη. Ποτέ δεν είχε μεγάλη επιρροή στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ και ιδιαίτερα τα χρόνια που προηγήθηκαν του 1996. Κυρίαρχος στον κομματικό μηχανισμό ήταν ο Α. Τσοχατζόπουλος, όσοι ψήφισαν ωστόσο τον Σημίτη το έκαναν γιατί έκριναν εκείνη την εποχή ότι είναι ικανότερος να διατηρήσει το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και να κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Όπως και συνέβη. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα με ανάλογα χαρακτηριστικά, είναι αυτό του σημερινού προέδρου της Ν.Δ. Όσοι τον επέλεξαν για την ηγεσία του κόμματος, δεν ανακάλυψαν τα χαρίσματα του οικονομικού φιλελευθερισμού τον οποίο κατά βάσει εκπροσωπεί. Η πλειονότητα των ψηφοφόρων της Ν.Δ. δεν κινείται προς αυτή την ιδεολογική κατεύθυνση. Ψήφισαν ένα αουτσάιντερ που συγκέντρωνε ωστόσο σύμφωνα με την εκτίμησή τους, τις μεγαλύτερες πιθανότητες για να φέρει το κόμμα στην εξουσία.

Αυτό ακριβώς θα αποτελέσει και το βασικό κριτήριο στις εκλογές για την ανάδειξη εκείνου που θα ηγηθεί του νέου φορέα της λεγόμενης κεντροαριστεράς. Μικρή σημασία έχουν τα κομματικά ένσημα, η προϋπηρεσία, η πίστη σ' ένα κόμμα ή ακόμα η διατύπωση από έναν υποψήφιο συγκεκριμένων προτάσεων και για το νέο φορέα, αλλά ιδιαίτερα για τη χώρα.

Αυτό που θα κυριαρχήσει – στην πλειονότητα των ψηφοφόρων – είναι ένα και μοναδικό κριτήριο. Να θεωρηθεί ικανός ότι θα πετύχει εκλογικές επιδόσεις που θα φέρουν το νέο φορέα πρωταγωνιστή στις πολιτικές εξελίξεις της επόμενης ημέρας. Όσο πιο μεγάλη και ανοικτή στο ευρύτερο σώμα των ψηφοφόρων του συγκεκριμένου χώρου είναι η συγκεκριμένη διαδικασία, τόσο αυξάνουν οι πιθανότητες για ένα πρόσωπο που συγκεντρώνει αυτά τα χαρακτηριστικά.

Η παράμετρος αυτή, συνδέεται απόλυτα με τη δομή των ιδίων των κομμάτων, αλλά και την κουλτούρα των ψηφοφόρων. Τα κόμματα στη χώρα μας είναι ουσιαστικά αρχηγικά, δεν βασίζονται σε θέσεις και προτάσεις, ούτε καν σε ύπαρξη πολλών τάσεων μέσα στο ίδιο κόμμα. Αλλά, στον ένα και μοναδικό αρχηγό ο οποίος καθορίζει σχεδόν εν λευκώ – με κάποιους συμβούλους από την αγορά- τη στρατηγική με την οποία θα πορευτεί το κόμμα. Η οργανωτική δομή των κομμάτων είναι λειψή και έχει προσαρμοστεί στις επιθυμίες των εκάστοτε αρχηγών, πολιτική δεν παράγεται με τη συμμετοχή των πολιτικών στελεχών αλλά κάποιων συμβούλων, η σχέση με τους πολίτες – ψηφοφόρους παραπέμπει σε μια περισσότερο πελατειακή σχέση.

Η κοινωνία από την πλευρά της, σ' ένα μεγάλο μέρος έχει εθιστεί σ' αυτή την πολιτική νοοτροπία που θέλει κάποιον «χαρισματικό» ηγέτη να φέρνει το κόμμα στην εξουσία ή κοντά σε αυτήν και αμέσως μετά συνήθως να απογοητεύεται από τις επιδόσεις του άλλοτε εκλεκτού της. Ο Γιώργος Παπανδρέου συγκέντρωσε πρωτοφανή ποσοστά αποδοχής το 2009 και σε ελάχιστο πολιτικό χρόνο βρέθηκε στο ναδίρ της δημοτικότητάς του. Αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η πολιτική συμπεριφορά αυτού του κομματιού της κοινωνίας συνήθως διακρίνεται από ιδιοτέλεια, η ανάληψη της εξουσίας από το κόμμα της επιλογής του, συνδέεται με προσωπικές φιλοδοξίες για τακτοποίηση στον κρατικό μηχανισμό ή αποκόμιση ανάλογων κερδών από τη συναλλαγή με την εξουσία…  

liberal.gr

Έως την Τετάρτη η προθεσμία συμμετοχής για τις Τράπεζες στο πρόγραμμα "Εξοικονομώ κατ΄ οίκον"

Την ερχόμενη Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου, λήγει η προθεσμία για τις τράπεζες προκειμένου να δηλώσουν συμμετοχή στο νέο πρόγραμμα «Εξοικονομώ κατ' Οίκον» η προκήρυξη του οποίου, όπως επισημαίνει στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΕΤΕΑΝ Κωνσταντίνος Γαλιάτσος αναμένεται τον Οκτώβριο.

Το πρόγραμμα, πολυαναμενόμενο από χιλιάδες ιδιοκτήτες και επαγγελματίες του χώρου της οικοδομής, παρέχει επιδοτήσεις έως και 70% (ανάλογα με το εισόδημα και την οικογενειακή κατάσταση) και άτοκα δάνεια για επενδύσεις βελτίωσης της ενεργειακής απόδοσης των κτιρίων που περιλαμβάνουν αντικατάσταση κουφωμάτων, μονώσεις, αντικατάσταση της κεντρικής θέρμανσης, κα.

Μία από τις βασικές προϋποθέσεις για την προκήρυξη του προγράμματος, ήταν η έκδοση του νέου Κανονισμού Ενεργειακής Απόδοσης Κτιρίων (ΚΕΝΑΚ) η οποία εκδόθηκε με υπουργική απόφαση τον Ιούλιο. Πλέον ανοίγει ο δρόμος για επενδύσεις εξοικονόμησης ενέργειας οι οποίες αναμένεται να ξεπεράσουν συνολικά τα 500 εκατ. ευρώ (εθνικοί, κοινοτικοί πόροι και ιδιωτική συμμετοχή).

Σύμφωνα με την προκήρυξη του ΕΤΕΑΝ κάθε τράπεζα που θα συμμετάσχει, θα πρέπει να τοποθετήσει τουλάχιστον 20 εκατ. ευρώ και κατ' ανώτατο όριο 99 εκατ. ευρώ στο πρόγραμμα.

Η σουρεάλ 3η του Σεπτέμβρη

Το ΠΑΣΟΚ δεν τελείωσε πολιτικά όταν εξαερώθηκε εκλογικά. Τελείωσε όταν έγινε cult θέμα πάρτι, κομμάτι της έκθεσης για τα '80ς, ανάμνηση ταβέρνας

Του Κώστα Γιαννακίδη

Υπάρχει κάτι σουρεαλιστικό σε αυτές τις εκδηλώσεις που κάνει το ΠΑΣΟΚ κάθε 3 του Σεπτέμβρη. Τιμά βέβαια την ίδρυση του, αλλά συνάμα αναφέρεται στο Big Bang του νέου λαϊκισμού.

Κατά μία εκδοχή, το ΠΑΣΟΚ θυμάται το σημείο που, τηρουμένων των αναλογιών, έμοιαζε με τον ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο από ποτέ. Και αν δεν το θυμάται το ΠΑΣΟΚ, δεν πειράζει, το κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Η ηγεσία του σημερινού ΠΑΣΟΚ θα έβλεπε με αποστροφή το νεανικό, σφριγηλό πρόσωπο του Κινήματος, εγκαλώντας το για ακραίο λαϊκισμό. Το ΠΑΣΟΚ τιμά εκείνο που καταδικάζει σε κάθε ομιλία της προέδρου, σε κάθε λέξη των ανακοινώσεων της Συμπαράταξης.

Βέβαια, ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα, η Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη έχει ένα ιδιαίτερο ιστορικό βάρος, ακόμα και στις μύτες να σηκωθούν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας δεν μπορούν να σταθούν από δίπλα. Ομως, δυστυχώς για το ΠΑΣΟΚ, τη Φώφη και τα κέρινα ομοιώματα της Αλλαγής, οι ιστορικοί που προσέρχονται στις κάλπες είναι ελάχιστοι σε σχέση με το εκλογικό σώμα. Ο Τσίπρας προσπαθεί σήμερα να εμφανιστεί ως ιστορικό υποκατάστατο του Ανδρέα. Είναι γελοίο, όμως στον πυρήνα του, το εγχείρημα έχει βάση. Τι είναι, δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ αν όχι ο νέος ξενιστής του κυβερνώντος λαϊκισμού;

Συνεπώς μια χαρά κάνουν όλοι αυτοί που αφήνουν το ΠΑΣΟΚ πίσω τους, αν και πρέπει να μας πουν τι θα γίνει τελικά με τα χρέη και τον ΑΦΜ. Γιατί, στην πραγματικότητα, το ΠΑΣΟΚ δεν τελείωσε πολιτικά όταν εξαερώθηκε εκλογικά. Τελείωσε όταν έγινε cult θέμα πάρτι, κομμάτι της έκθεσης για τα ’80ς, σημαδούρα στα νερά του παρελθόντος, χαμογελαστή ανάμνηση ταβέρνας.

   

Τελικά, πόσο ψεύτης είναι ο Τσίπρας;

Η απόπειρα του πρωθυπουργού χτες να εμφανίσει με άρθρο τον εαυτό του ως ισάξιο του Ανδρέα και τον ΣΥΡΙΖΑ ως συνέχεια του ΠΑΣΟΚ πάσχει σε πολλά, αλλά κυρίως σε ένα: Το ΠΑΣΟΚ, σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ, γεννήθηκε ως πατριωτικό κόμμα. Και το κύριο σύνθημα του Ανδρέα ήταν «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Δεν ήταν «δεν ξέραμε ότι οι θάλασσες έχουν σύνορα», του κ. Τσίπρα.

Επί ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα κανείς από τους πολίτες που υπερασπιζόταν την Ελλάδα ως όνομα δεν κατηγορούνταν για εθνικιστής, έτσι συλλήβδην, όπως γίνεται επί ΣΥΡΙΖΑ. Η σημαία κυμάτιζε πλάι στην πράσινη με τον ήλιο, δεν υποστελλόταν ούτε καιγόταν. Και κανείς δεν διανοήθηκε αυτή τη νοοτροπία να την εισαγάγει και στα σχολεία!

Άσχετα με το τι πιστεύει ο καθένας για τον Ανδρέα Παπανδρέου (και ο γράφων ήταν και είναι επικριτής του) το άρθρο του κ. Τσίπρα στην εφημερίδα Documento φανερώνει από την αρχή τη χαώδη διαφορά μεταξύ του πρωθυπουργού και του Ανδρέα. Ο Ανδρέας δεν θα προσπαθούσε ποτέ να οικειοποιηθεί ένα άλλο κόμμα για να κερδίσει ψήφους, όπως έκανε ο κ. Τσίπρας χτες, 3 του Σεπτέμβρη, προσπαθώντας να διεκδικήσει το χώρο του ΠΑΣΟΚ. Θα έφτιαχνε, όπως έκανε, δικό του.

Ο Ανδρέας δεν θα διάλεγε ποτέ μια εφημερίδα που πουλάει- δεν πουλάει 11.000 φύλλα μόνο και μόνο επειδή είναι «δική του» για να διαδώσει τις θέσεις του. Θα επέλεγε τη μεγαλύτερη «σοβαρή», ακόμα κι αν ήταν αντίπαλός του. Ο Ανδρέας δεν θα καταδεχόταν ποτέ να γράψει ένα άρθρο με τίτλο «Τελικά πόσο ψεύτης ήταν ο τάδε», ακόμα και για να τον υμνήσει. Τέτοια χυδαία φρασεολογία δεν χρησιμοποιούσε. Ο Ανδρέας δεν θα έγραφε ποτέ ένα άρθρο για να παρομοιάσει τον εαυτό του με κάποιον άλλον. Πίστευε ότι ήταν μεγάλος. Δεν ήταν μικρός.

Να αποδομήσει κανείς με επιχειρήματα τη χτεσινή επιχειρηματολογία Τσίπρα είναι σαν να κλέβει εκκλησία. Ο κ Τσίπρας προσπαθεί εναγωνίως να συνδέσει τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ με την Αριστερά για να πει «τι ΠΑΣΟΚ τι ΣΥΡΙΖΑ». Αλλά…

Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα έστειλε τον εμφύλιο από την καθημερινότητα στην Ιστορία. Έβαλε τον Τσακαλώτο να δώσει τα χέρια με τον Βαφειάδη. Δεν έβαλε τον κάθε Πολάκη, τον κάθε Βερναρδάκη και τον κάθε Σκουρλέτη να διαιωνίζουν τον εμφύλιο απειλώντας με επανάληψη. Έχοντας για αρωγό το Μαξίμου με τους πληρωμένους διαδικτυακούς και έντυπους κατά φαντασία οπλατζήδες να προσπαθούν να διχάσουν ντε και καλά την κοινωνία. Τα μπλε και πράσινα καφενεία έγιναν παρελθόν. Αλλά, τουλάχιστον ζούσαν στην επιφάνεια. Τα ρόζ πυροβολάνε από σκοτεινά καταγώγεια.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν από την αρχή ένα σοσιαλδημοκρατικό και καθόλου κομμουνιστικό κόμμα, που προσπάθησε να γιατρέψει τις πληγές του Εμφύλιου, ψηφοθηρώντας φυσικά. Δεν ήταν ένα κομμουνιστικό κόμμα που προσπαθεί να παραστήσει το σοσιαλδημοκρατικό, ανάβοντας ταυτόχρονα φωτιές εμφύλιου!

Το ΠΑΣΟΚ εξελίχτηκε σε ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΟ κόμμα του 48% από ένα μικρό κόμμα γιατί απορρόφησε τη δυναμική του άνευρου και ανίκανου τότε Κέντρου να ενσαρκώσει τις επιθυμίες μιας καταπιεσμένης οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά εργατικής, αγροτικής και μικροαστικής τάξης. Η οποία συμμετείχε τελικά στη γέννησή του ΠΑΣΟΚ και στη διακυβέρνηση με εκατοντάδες χιλιάδες κομματικά μέλη, τους επιλεγόμενους συχνά πρασινοφρουρούς. Με ιδεολογικό σύνθημα «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά».

Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ εξελίχτηκε σε δύναμη εξουσίας ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ του 35%, που κυβερνάει χάρη στη στήριξη της πιο συντηρητικής δεξιάς και της καραμανλικής ελίτ του πολιτικού του αντιπάλου! Πώς να ξεχάσει ο λαός «τι σημαίνει δεξιά» με τον Καμμένο σύμμαχο, τον Παυλόπουλο αρωγό Πρόεδρο, τον Παπαγγελόπουλο υπουργό της Δικαιοσύνης; Απ αυτούς που φαίνονται. Ταυτόχρονα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμιά λαϊκή συμμετοχή, καθώς η κομματική του βάση είναι από ανύπαρκτη έως αστεία. Έχει ψηφοφόρους. Δεν έχει λαό.

Ο Ανδρέας υποσχέθηκε στο λαό καλύτερη ζωή και του την έδωσε. Άνοιξε το πλεονασματικό ταμείο που άφησε ο Ράλλης και το μοίρασε. Άνοιξε τα κοινοτικά ταμεία που άφησε ο Καραμανλής με την ΕΟΚ και τα μοίρασε. Δεν κρίνουμε το φρόνιμο ή άφρον της πολιτικής αυτής. Το διαπίστωσε ο ίδιος όταν το 1985 έβαλε τον Σημίτη να επιβάλει πρόγραμμα λιτότητας. Αλλά…

… ο κ. Τσίπρας με τον ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε στο λαό τον οικονομικό παράδεισο και την απαλλαγή από την τρόικα και τα μνημόνια. Αντ’ αυτού βύθισε τη χώρα σε χειρότερη οικονομική κόλαση απ αυτήν που παρέλαβε και, υπογράφοντας νέα μνημόνια, καταδίκασε το λαό σε 50χρονη επιτροπεία!

Το ΠΑΣΟΚ δεν «διολίσθησε», όπως υπογράφει ο κ. Τσίπρας, εξ αιτίας «του εναγκαλισμού του με το εκδοτικό και οικονομικό κατεστημένο». Διολίσθησε εξ αιτίας της δημιουργίας ενός νέου οικονομικού κατεστημένου από το ίδιο, της συμμετοχής του σ αυτό και τελικά της εγκατάλειψης της μεγάλης βάσης για χάρη του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εναγκαλίζεται το ίδιο οικονομικό κατεστημένο, που τον στήριξε οικονομικά και πολιτικά για να έρθει στην εξουσία, ενώ προσπαθεί με κάθε μέσο να δημιουργήσει το δικό του με ποικίλους παράγοντες του νόμιμου ή γκρίζου οικονομικού τοπίου.

Ο κ. Τσίπρας υπογράφει ότι η ταύτιση του «παλιού» ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ ως προς τον λαϊκισμό, τα ψέματα και τη δημαγωγία, δεν είναι τίποτε άλλο από «το φόβο του κατεστημένου, της διαπλοκής και της επιτροπείας» μήπως και ο ΣΥΡΙΖΑ ενσαρκώσει «τα όνειρα των λαϊκών αγώνων για εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία»!

Ας μην ανησυχεί ο πρωθυπουργός. Όπως έχουν πει δημόσια οι επίτροποι Μέρκελ, Σόιμπλε, Μοσκοβισί, Ντάισενμπλουμ, κανείς δεν υπήρξε πιο συνεπής και πιστός σύμμαχός τους στην επιβολή της κατοχής τους στη χώρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν απειλή γι αυτούς όσο πετροβολούσε και έκαιγε στους δρόμους, κινητοποιώντας τον κόσμο και τρομοκρατώντας τις κυβερνήσεις. Τώρα είναι συνοδοιπόρος. Σόιμπλε έφα!

Όσο για τον λαϊκισμό και τα ψέματα του Ανδρέα, ο λαός ήταν πρόθυμος να καταπιεί και τις βάσεις που έμειναν …φεύγοντας, και το ΝΑΤΟ που μείναμε… φεύγοντας και την ΕΟΚ που μας τάισε… φεύγοντας. Γιατί, καλώς- κακώς, τάισε το αντεράκι του για 30 χρόνια. Και το γεμάτο στομάχι δεν έχει όρεξη για επανάσταση.

Ο κ Τσίπρας τι από τα δύο υπόσχεται στο λαό: Γεμάτο στομάχι ή επανάσταση; Γιατί με την ΕΜΠΡΑΚΤΗ πολιτική του αδειάζει τα στομάχια των Ελλήνων και με τη δήθεν επαναστατική του αντίσταση στους ξένους μαθαίνει στους νεώτερους πώς να κλαψουρίζουν αντί να επαναστατούν.

Σε ένα μοιάζει ο κ. Τσίπρας με τον Ανδρέα. Είναι κι αυτός αμοραλιστής. Αλλά… όπως αναρωτιέται και στο άρθρο του…

… Τελικά, πόσο ψεύτης ήταν ο Ανδρέας; Αδιάφορο πια. Γιατί εκείνο που ενδιαφέρει και αφορά στους Έλληνες είναι πόσο ψεύτης είναι ο πρωθυπουργός τους. Και είναι πολύ.

Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης

liberal.gr

Εύα Καϊλή: «Τίνος εγγονή εισ’ εσύ παιδάκι μου»;

Του Νίκου Μπογιόπουλου

«Κομμουνιστές εγκληματίες σκότωσαν τον παππού μου (…). Κομμουνιστές εγκληματίες έκαψαν το σπίτι της οικογένειάς μου, αφού το καταλήστεψαν».

    Είναι γνωστή η παραπάνω κραυγή πολιτικής (και ιστορικής) απόγνωσης που πρόσφατα βγήκε από τα χείλη της ευρωβουλευτού του ΠΑΣΟΚ κυρίας Εύας Καϊλή, η οποία με την μαρτυρία της πρόσθεσε το δικό της λιθαράκι αλήθειας ώστε να θυμηθούν οι παλιοί και να γνωρίσουν οι νέοι τα… εγκλήματα των κομμουνιστών.

    Που έγιναν αυτά που λέει η κυρία Καϊλή; Στην Κωνσταντία Μακεδονίας, όπως μας πληροφόρησε.

    Μόνο που, ξέρετε, με την διήγηση της κυρίας Καϊλή υπάρχουν μερικά προβλήματα. Και για την ακρίβεια: Δεν συμφωνούν οι ημερομηνίες…

    Εξηγούμαστε:

    1) Το μόνο γνωστό και ιστορικά καταγεγραμμένο συμβάν την περίοδο του Εμφυλίου στην Κωνσταντία Μακεδονίας (έργο του μεταβαρκιζιανού κράτους, αλλά αυτό ας το προσπεράσουμε για να μην ταλαιπωρήσουμε περαιτέρω το μυαλουδάκι  της κυρίας Καϊλη) λαμβάνει χώρα τον Φλεβάρη του 1947. Τότε, λοιπόν, θα ήταν που οι «κομμουνιστές εγκληματίες σκότωσαν τον παππού» της Εύας. Σίγουρα, πάντως, δεν γίνεται να της «σκότωσαν τον παππού», να «έκαψαν» και «καταλήστεψαν σπίτια» μετά το ’49, αφού μετά το 1949 οι «εγκληματίες κομμουνιστές» είχαν βρει αυτό που τους άξιζε στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στις φυλακές, στα Μακρονήσια και στον Αη Στράτη – και ουχί… Αη Στρατή (!) όπως τον εκφωνούσε στο MEGA η κυρία Καϊλή.

    2) Όπως μαθαίνουμε η κυρία Καϊλή γεννήθηκε το 1978 (https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%8D%CE%B1_%CE%9A%CE%B1%CF%8A%CE%BB%CE%AE). Και τώρα θα πείτε και τι μας νοιάζει και γιατί ασχολούμαστε με την ηλικία μιας κυρίας. Απάντηση: Περιμένετε…

    3) Στις 9/6/2014 δημοσιεύτηκε άρθρο αφιερωμένο στην κυρία Καϊλή στο «Πρώτο Θέμα» με προσωπικές της φωτογραφίες και περιγραφές από την προσωπική της ζωή (http://www.protothema.gr/politics/article/385706/o-europaradeisos-ehei-plana-gia-tin-eua/). Εκεί, λοιπόν, ανάμεσα στα άλλα διαβάζουμε:

    α) «Ο πατέρας της, Αλέξανδρος, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη, αποφοίτησε από το Ζωγράφειο Λύκειο και βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει μηχανολόγος – ηλεκτρολόγος μηχανικός στο ΑΠΘ. Στα 23 του χρόνια έχει ήδη γίνει πατέρας της Εύας…»

    Αλλά: Αν ο πατέρας της Εύας – που, παρεμπιπτόντως  παλιότερα ρεπορτάζ ανέφεραν ότι ο πρωην υπουργός Υγείας Αδωνης Γεωργιαδης τον είχε διορίσει πρόεδρο του Νοσοκομείου Παπαγεωργίου (http://www.koutipandoras.gr/article/resital-axiokratias-apo-adoni-poy-diorise-ton-patera-tis-kaili-proedro-toy) –  το 1978 που γεννήθηκε η Εύα ήταν 23 ετών, τότε εκείνος γεννήθηκε το 1955. Συνεπώς τον μπαμπά του μπαμπά της Εύας δεν μπορεί να τον «σκότωσαν οι κομμουνιστές» το 1947, γιατί τότε εκείνος δεν θα μπορούσε – οχτώ χρόνια αφότου τον «σκότωσαν οι κομμουνιστές» – να έχει γεννήσει τον μπαμπά της Εύας και έτσι η Εύα δεν θα είχε παππού…

    Μήπως, όμως, οι εγκληματίες κομμουνιστές «σκότωσαν τον (άλλον) παππού» της Εύας, τον παππού, δηλαδή, από την μεριά της μαμάς της;

    Αυτή η εκδοχή θα ήταν μια κάποια λύση στο πρόβλημα, αλλά και πάλι το ίδιο δημοσίευμα του «Πρώτου Θέματος», στηριγμένο σε διηγήσεις της ίδιας της Εύας, περιπλέκει τα πράγματα. Ιδού πως μας λέει το δημοσίευμα ότι η Εύα περνούσε σαν παιδάκι τα καλοκαίρια της: 

β) «…τα ξένοιαστα καλοκαίρια στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας, όπου ζούσε ο παππούς και η γιαγιά από την πλευρά της μητέρας της, ήταν οι στιγμές όπου αποκαλυπτόταν η πιο αλέγκρα, έντονη πλευρά της».

    Τι μαθαίνουμε εδώ; Μα ότι μετά το 1978 που γεννήθηκε η Εύα, η Εύα ζούσε ξένοιαστα καλοκαίρια με τον ολοζώντανο παππού (και την γιαγιά) από την μεριά της μαμάς της.

    Συνεπώς – από το 1978 και μέχρι τουλάχιστον που η Εύα ήταν παιδούλα – ούτε αυτόν τον παππού της Εύας τον «σκότωσαν οι κομμουνιστές». Εκτός αν η Εύα τα ξένοιαστα καλοκαίρια, όταν και «αποκαλυπτόταν η πιο αλέγκρα, έντονη πλευρά της», τα περνούσε με το φάντασμα του παππού της…

    Βεβαίως δεν αρνούμαστε ότι η κυρία Καϊλή γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα μας την οικογενειακή της κατάσταση. Ίσως όχι τόσο καλά όσο κατέχει την ιστορία περί τα «εγκλήματα των κομμουνιστών», αλλά (θα πρέπει να) την γνωρίζει.

    Την επόμενη φορά, συνεπώς, που θα μιλήσει για τα «εγκλήματα των κομμουνιστών», ας κάνει τις απαραίτητες διορθώσεις σε εκείνο το αφιέρωμα που της είχε κάνει το «Πρώτο Θέμα».

    Μέχρι τότε, πάντως, εμείς ενθυμούμενοι πως αντιμετώπιζαν τέτοια θέματα οι δικοί μας παππούδες, δικαιούμαστε να αναρωτιόμαστε: «Τίνος εγγονή είσ’ εσύ παιδάκι μου»;  

imerodromos.gr

Παγκόσμιος συναγερμός: Η Βόρεια Κορέα πραγματοποίησε πυρηνική δοκιμή με βόμβα υδρογόνου

Επικίνδυνα κλιμακώνεται τόσο η ένταση στη Κορεατική Χερσόνησο όσο και η παγκόσμια ανησυχία μετά και τις πυρηνικές δοκιμές που πραγματοποίησε η Βόρεια Κορέα. Μάλιστα, η Βόρεια Κορέα παραδέχτηκε ότι πραγματοποίησε δοκιμή βόμβας υδρογόνου με επίσημη ανακοίνωσή της τονίζοντας ότι η βόμβα μπορεί να τοποθετηθεί στην κεφαλή διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου (ICBM).   

Η σημερινή δοκιμή από την Πιονγκγιάνγκ μιας βόμβας υδρογόνου ήταν «πρωτοφανώς μεγάλης ισχύος», μετέδωσε το κρατικό πρακτορείο της Βόρειας Κορέας (KCNA). «Η απόλυτη επιτυχία της δοκιμής της βόμβας υδρογόνου σηματοδότησε ένα πολύ σημαντικό βήμα στον τελικό στόχο της ολοκλήρωσης της πυρηνικής δύναμης» της Βόρειας Κορέας, πρόσθεσε το KCNA.   

Η κίνηση αυτή της Πιονγκγιάνγκ αποτελεί ευθεία πρόκληση προς τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε τηλεφωνική συνομιλία με τον Ιάπωνα πρωθυπουργό Σίνζο Άμπε λίγες ώρες νωρίτερα για την «κλιμακούμενη» πυρηνική κρίση στην περιοχή. 

Η Ιαπωνία αμέσως αναφέρθηκε στο ενδεχόμενο επιβολής νέων κυρώσεων εις βάρος της Βόρειας Κορέας, με τον γενικό γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου Γιοσιχίντε Σούγκα να κάνει λόγο για περιορισμό στο εμπόριο πετρελαϊκών ειδών. «Αφού εξετάσαμε τα δεδομένα είμαστε σίγουροι ότι επρόκειτο για πυρηνικές δοκιμές», επεσήμανε νωρίτερα ο Ιάπωνας υπουργός Εξωτερικών Τάρο Κόνο σε σύντομη δήλωσή του που μεταδόθηκε από το κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο NHK μετά τη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβούλιου Ασφαλείας της Ιαπωνίας. 

Ο Κόνο επεσήμανε ότι το Τόκιο είχε αποστείλει επιστολή διαμαρτυρίας στην πρεσβεία της Βόρειας Κορέας στο Πεκίνο προτού επιβεβαιωθεί ότι πρόκειται για πυρηνική δοκιμή, χαρακτηρίζοντάς την «εξαιρετικά ασυγχώρητη». Το υπουργείο Άμυνας της χώρας ανακοίνωσε από την πλευρά του ότι έστειλε τουλάχιστον τρία πολεμικά αεροσκάφη να ελέγξουν για ραδιενέργεια.   

Ο επικεφαλής της επιτροπής Άμυνας του κοινοβουλίου της Νότιας Κορέας δήλωσε ότι η σεισμική δόνηση είναι μάλλον το αποτέλεσμα μιας βόμβας 100 κιλοτόνων, η οποία είναι τέσσερις με πέντε φορές μεγαλύτερη από αυτή που έπεσε στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας το 1945.   Μια οθόνη στο Τόκιο δείχνει το σημείο όπου σημειώθηκε η πυρηνική δοκιμή   Δέκα φορές πιο ισχυρή από το Ναγκασάκι.  

Οι δονήσεις που καταγράφηκαν σήμερα στη Βόρεια Κορέα ήταν τουλάχιστον δέκα φορές πιο ισχυρές από αυτές που είχαν καταγραφεί σε προηγούμενες πυρηνικές δοκιμές, ανακοίνωσε η ιαπωνική μετεωρολογική υπηρεσία.   «Ήταν τουλάχιστον δέκα φορές πιο ισχυρή», δήλωσε αξιωματούχος της υπηρεσίας. Ειδικοί είχαν εκτιμήσει ότι η προηγούμενη πυρηνική έκρηξη στη Βόρεια Κορέα ήταν περίπου 10 κιλοτόνων. 

Το Γεωλογικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ (USGS) κατέγραψε μια δόνηση μεγέθους 6,3 βαθμών, που ενδέχεται να προκλήθηκε από μια «έκρηξη» σε ορυχείο της Βόρειας Κορέας. Το συμβάν καταγράφηκε 24 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης Σουνγκμπαεγκάμ, στην επαρχία βόρειο Χαμγκιεόνγκ.   Το κινεζικό σεισμολογικό ινστιτούτο από την πλευρά του έκανε επίσης λόγο για μια δόνηση 6,3 βαθμών, η οποία προκλήθηκε από μια «έκρηξη» και είχε «μηδενικό» εστιακό βάθος.   Οι προηγούμενες πυρηνικές δοκιμές που έχει κάνει η Βόρεια Κορέα έχουν όλες προκαλέσει δονήσεις, τις οποίες έχουν καταγράψει ξένα σεισμολογικά ινστιτούτα.

 www.lifo.gr

Πιάσε μια πίτσα, αρχίζει ο τρίτος παγκόσμιος

Η απειλή δεν είναι τελικά τα πυρηνικά της Β Κορέας, η λόξα του Κιμ Ζονγ Ουν και η άξεστη αγαρμποσύνη του Τράμπ. Είναι η επιπόλαια ή εσκεμμένη τραγικολαγνεία των τηλεοπτικών κυρίως ΜΜΕ, που μεταδίδουν κάθε μέρα στον κόσμο ένα σκηνικό πολέμου, που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Ποια είναι, όμως, η πραγματικότητα;

Βομβαρδιστικά πετάνε πάνω από την Κορεατική χερσόνησο και αεροπλανοφόρα έχουν τους πυραύλους τους έτοιμους για εκτόξευση, ενώ στρατός, ναυτικό και αεροπορία κάνουν ασκήσεις με πραγματικά πυρά, την ώρα που ο Κιμ ο Τρίτος πετάει πυραύλους και κάνει πυρηνικές δοκιμές. Δηλαδή; Να μπούμε στα καταφύγια;

Ψυχραιμία. Κάθε Αύγουστο εδώ και χρόνια γίνεται το ίδιο πανηγύρι. Αμερικανοί και Νοτιοκορεάτες κάνουν κοινά γυμνάσια, ενώ η Β. Κορέα απειλεί και τους δύο με καταστροφή. Όλοι μαζί για να εδραιώσουν και να διατηρήσουν τη θέση τους στη χερσόνησο και την περιοχή, που αποτελεί το σημείο συνάντησης των γεωπολιτικών δυνάμεων της Κίνας, της Ρωσίας και των ΗΠΑ. Ακριβώς στον 38ο παράλληλο, εκεί που χωρίστηκε η Κορέα στα δύο από ΕΣΣΔ και ΗΠΑ μετά το τέλος της ιαπωνικής κατοχής στις 15 Αυγούστου του 1945. Εξ ού και ο αναμνηστικός θερμός Αύγουστος.

Ναι, αλλά τώρα, μετά από 4 πυρηνικές δοκιμές (2006, 2009, 2013, 2017) η Β Κορέα έχει πιθανώς βόμβα υδρογόνου και μάλιστα ικανή να εκτοξευτεί σε πυρηνική κεφαλή με πύραυλο μεγάλου βεληνεκούς. Έτσι λένε τα ψυχρά στοιχεία της Ιαπωνίας και των ΗΠΑ από τις σεισμικές δονήσεις των δοκιμών και τις εκτοξεύσεις πυραύλων. Χωρίς κινδυνολογίες.

Άρα; Πάμε για τα καταφύγια; Ψυχραιμία. Ο Κιμ Ζονγκ Ουν, ο Τρίτος Κιμ μετά τον παππού του Κιμ Ιλ Σουνγκ και τον πατέρα του Κιμ Ζονγκ Ιλ που κυβερνάει τη χώρα, όπως απαιτεί η κομμουνιστική παράδοση της περιοχής, μπορεί να μοιάζει θεοπάλαβος μ αυτά που λέει και κάνει, αλλά στην πράξη αποδεικνύεται ένας ψυχρός υπολογιστής.

Αν και πολλοί τον παρομοιάζουν με τον Χίτλερ στην τρελλάρα, δεν συνυπολογίζουν έναν πολύ βασικό παράγοντα. Ο Χίτλερ είχε έδαφος για κατάκτηση και δυνάμεις για να το κατακτήσει. Ο Κιμ ο Τρίτος είναι στριμωγμένος με τη Ρωσία και την Κίνα στα σύνορά του, που είναι πυρηνικές υπερδυνάμεις τεράστιων πληθυσμών και εκτάσεων και που όσο κι αν τον ανέχονται, ή τον βοηθάνε, εκμεταλλευόμενοι την πολιτική του, άλλο τόσο τον έχουν μ’ ένα χαλινάρι γιατί κανείς από τους δύο δεν έχει όρεξη να τινάξει τη χώρα του στον αέρα το ποντίκι που βρυχάται.

Πολυκαταστήματα, κατανάλωση και ανάπτυξη!

Το χαλινάρι αυτό είναι η οικονομία της Β Κορέας, που σιτίζεται κατά κύριο λόγο από την Κίνα με εκατοντάδες επενδύσεις δισεκατομμυρίων ( 60%+ εισαγωγών και εξαγωγών), ενώ ο δεύτερος προμηθευτής και πελάτης της χώρας είναι… η Νότια Κορέα (20% των εισαγωγών και εξαγωγών) ! Μεγάλοι εμπορικοί εταίροι είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση (4% εισαγωγών), η Ινδία, η Αίγυπτος, η Ινδονησία, η Ταϋλάνδη, η Ιαπωνία, ενώ η χώρα είναι ενεργειακά επαρκής και έχει στο οπλοστάσιό της επίσης σπάνια μέταλλα, ανταγωνιζόμενη μ αυτά το Πεκίνο! (Στοιχεία, του μεγαλύτερου εχθρού του καθεστώτος: The world fact book. CIA! Για να μην πει κανείς ότι είναι προπαγάνδα του «Υπέρτατου»…)

Ο ανταποκριτής της γαλλικής Le Monde Diplomatique που γύρισε τη χώρα το 2015 κατέγραψε μια κοινωνία απολύτως καταναλωτική, με ιδιωτικές επιχειρήσεις, «ελεύθερες αγορές», πολυτελείς μπουτίκ, εστιατόρια, ελάχιστη μαύρη αγορά συναλλάγματος και μια μεσαία τάξη του 25% περίπου, που διαρκώς αυξάνεται και δεν έχει σχέση με κρατική γραφειοκρατία. Επιπλέον, μια εύρωστη αγροτιά. Επειδή, όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, το κράτος- κόμμα είναι ανεπιθύμητο ως υπεύθυνο για το λιμό που αφάνισε το 10% περίπου του πληθυσμού τη δεκαετία του 1990.

Έτσι, η Πιονγιάνγκ ακολουθεί το κινέζικο μοντέλο του …καπιταλιστικού κομμουνισμού, με την ανελευθερία έκφρασης και κινήσεων, όμως, μιας στυγνής δικτατορίας. Και με τις απαραίτητες διώξεις «για το καλό του καθεστώτος». Κατά τα πρότυπα αρκετών υποστηρικτών τέτοιων καθεστώτων και στην ελληνική επικράτεια. Τι τη θέλουν την ελευθερία οι αγνώμονες, αφού έχουν σπίτι, δουλειά και ψωμί να φάνε!

Όλα αυτά πρέπει να τα ξέρει ο αναγνώστης που είναι με το ένα χέρι στα ηρεμιστικά, για να καταλάβει ότι οι τελευταίοι που θέλουν να χάσουν το έχει τους είναι οι βορειοκορεάτες και ο «Υπέρτατος Ηγέτης» Κιμ Ζονγκ Ουν.

Μαθήματα από τον Σαντάμ και τον Καντάφι

Τότε, τι θέλει και ανακατεύει τον κόσμο με τα πυρηνικά και τους πυραύλους του αφού πρακτικά δεν μπορεί να κατακτήσει τον κόσμο σαν τον Χίτλερ; Μα, για να διατηρήσει αυτά που έχει. Την εξουσία της χώρας. Ο ίδιος το έχει πει πιο καθαρά από οποιονδήποτε με επίσημη ανακοίνωση μετά την τελευταία πυρηνική δοκιμή τον Ιανουάριο:

«Η ιστορία έχει αποδείξει ότι μια ισχυρή πυρηνική δύναμη αποτροπής είναι το πιο δυνατό ίφος για να αποτραπούν οι επιθέσεις των ξένων. Στη διεθνή σκηνή επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας όπου μόνο οι ισχυρότεροι επιβιώνουν. Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιρακ εγκαταλείφθηκε από τον Σαντάμ Χουσείν μετά τον Πόλεμο του Κόλπου το 1990. Στη Λιβύη ο Καντάφι ανακοίνωσε τη διάλυση των μυστικών εξοπλιστικών προγραμμάτων το 2003. Και οι δύο έκαναν το σφάλμα να απαρνηθούν τα πυρηνικά τους προγράμματα, υποκύπτοντας στις πιέσεις των ΗΠΑ, που ενορχήστρωναν τις αλλαγές στο καθεστώς».

Ενδεχομένως, στο μέλλον να θέλει να «επανενώσει» τη χερσόνησο σε ένα κράτος. Δηλαδή να καταπιεί τη Νότιο Κορέα. Αλλά, αυτό, ούτε το φωνάζει ούτε και το μπορεί χωρίς τη συνδρομή της Κίνας και της Ρωσίας, που δεν έχουν καμιά διάθεση να χαλάσουν την οικονομική τους πορεία ανάπτυξης για τα όνειρα του Κιμ του Τρίτου. Κι αυτός το ξέρει.

Μπορεί να φανεί παράξενο στον αναγνώστη, αλλά το ονειράκι του «Υπέρτατου» είναι να υποχρεώσει έναν Αμερικανό πρόεδρο να καθήσει στο ίδιο τραπέζι μαζί του για διαπραγματεύσεις. Τι διαπραγματεύσεις; Δεν έχει σημασία!! Όσο πιο σοβαρό το θέμα τόσο το καλύτερο. Αυτό, στα μάτια των συμπατριωτών του θα τον εκτινάξει στα ουράνια. Θα είναι ισότιμος με την υπερδύναμη! Κάθε κίνηση που κάνει είναι μια πρόσκληση στην απέναντι πλευρά για διαπραγμάτευση! Εδώ και 6 χρόνια που κυβερνάει.

Και η απέναντι πλευρά; Οι προηγούμενοι πρόεδροι των ΗΠΑ κινητοποιούσαν τον ΟΗΕ και τις κυρώσεις (σαν και προχτές) σε κάθε πυρηνική και πυραυλική δοκιμή.  Αυτό δεν μπορεί να φρενάρει τις προμήθειες της χώρας από ένα σωρό πλευρές χωρίς να προκαλέσει μέχρι και λιμό. Κανείς δεν το θέλει αυτό το τίμημα. Όπως ομοδοξούν Ρώσοι, Αμερικάνοι και Κινέζοι «δεν μπορείς  να αποτρέψεις κάποιον περίκλειστο που φτιάχνει πυρηνική τεχνογνωσία με άλλο τρόπο εκτός από την πειθώ και κάποια πίεση. Μια δυναμική παρέμβαση μπορεί να προκαλέσει απρόβλεπτες αντιδράσεις».

Έτσι, οι ΗΠΑ φωνάζουν, απειλούν, στέλνουν στόλους και πυραύλους στη Γκουάμ ( βάση πάνω από τις Μαριάνες, βόρεια της Ν Ζηλανδίας) και στη Ν. Κορέα, αλλά στην ουσία ακουμπάνε περισσότερο στη βεβαιότητα ότι ούτε η Κίνα ούτε η Ρωσία έχουν όρεξη να τους τινάξει στον αέρα ο «Υπέρτατος».

Βαστάτε τον Τράμπ μην ξεφύγει…

Αυτά συνέβαιναν μέχρι που ανέλαβε την ηγεσία ο κατά φαντασίαν Σβάρτσενέγκερ πλανητάρχης. Που, σαν ξερόλας τσαμπουκάς και αψηφώντας τους συμβούλους του αποφάσισε να απαντάει στον «Υπέρτατο» Κιμ όπως απαντάνε τα παιδάκια όταν βρίζονται μεταξύ τους! Χωρίς να παίρνει καν υπ όψιν του ότι οι απειλές του Κιμ του Τρίτου κατά της Αμερικής είναι για γέλια. Τι να την κάνει την επίθεση κατά της Αμερικής ή της Γκουάμ ο Κιμ! Να την καταλάβει μετά από απόβαση του τεράστιου στρατού και στόλου του;;;!! Ή να εξαφανιστεί από το χάρτη μετά τον πρώτο πύραυλο;

Έτσι, σαν σε κωμωδία, έχουμε τον Αμερικανό υπουργό Τίλερσον και το επιτελείο του υποτιθέμενου πολιτισμένου προέδρου να προσπαθούν να μαζέψουν τον Τράμπ μην κάνει καμιά κουτουράδα, αντί να απειλούμαστε πραγματικά από τον Κιμ τον Τρίτο. Και ευτυχώς. Το  Newsweek μάλιστα, με χλευαστικό εξώφυλλο, θεωρεί τον Τράμπ ως πραγματική απειλή και καλεί τους συμβούλους του να τον συνετίσουν! Γιατί στις ΗΠΑ, λειτουργούν- ακόμα-  μηχανισμοί προστασίας από ανεξέλεγκτες παλαβομάρες μυαλοφυγόδικων προέδρων, σαν του Μπους του νεώτερου ας πούμε.

Δυστυχώς, όμως, λειτουργούν περισσότερο οι μηχανισμοί για ελεγχόμενες παλαβομάρες, σε διάφορα κράτη του κόσμου. Που δεν είναι μεν ανεξέλεγκτες, αλλά είναι παλαβομάρες. Αφού τις πληρώνουν εκατομμύρια αθώοι με τη ζωή τους και το βιός τους.

Αγαπητοί μου, χαλαρώστε και απολαύστε τις ειδήσεις στην τηλεόραση όπως απολαμβάνετε μια κακογυρισμένη ταινία θρίλερ. Με ανορθόγραφους υπότιτλους. Ο τρόμος είναι το φαϊ του δημοσιογράφου. Το φαΐ των άλλων πολιτών είναι μια πίτσα ή ένα τυλιχτό με μπύρες και φίλους. Αν μάλιστα είναι και έξω, χωρίς τηλεόραση, ακόμα καλύτερα.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης    

liberal.gr

H «Αυγή» καταγγέλλει fake news

Είναι χαριτωμένο να καταγγέλλεις τα fake news όταν έχεις κάνει πρωτοσέλιδα με κατάργηση ΕΝΦΙΑ (με οδηγίες για τη μη πληρωμή του), αποκατάσταση βασικού μισθού, τέλος μνημονίων και πρόγραμμα Θεσσαλονίκης

Του Κώστα Γιαννακίδη

To πρωτοσέλιδο της «Αυγής» είναι καταγγελτικό. Οταν η εφημερίδα διακρίνει επιθέσεις κατά της κυβέρνησης, δείχνει τα άσπρα, καθαρά δόντια της.

Η «Αυγή» σήμερα καταγγέλλει επιχείρηση διασποράς ψευδών ειδήσεων με στόχο να τρωθεί η εικόνα της κυβέρνησης. Πρόκειται για «ειδήσεις» σχετικά με την κατάσταση στα νοσοκομεία, αλλά και για ένα γράφημα που, υπό το λογότυπο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, προβάλλει στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία, το μνημόνιο Τσίπρα περιέχει περισσότερους φόρους από τα προηγούμενα. Αυτό δεν είναι αναληθές ως στοιχείο. Ψευδής είναι η επίκληση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

«Αυγή», 31 Αυγούστου 2017

Είναι, ασφαλώς, χαριτωμένο να καταγγέλλεις τα fake news όταν έχεις κάνει πρωτοσέλιδα με κατάργηση ΕΝΦΙΑ (με οδηγίες για τη μη πληρωμή του), αποκατάσταση βασικού μισθού, τέλος μνημονίων και πρόγραμμα Θεσσαλονίκης. Αλλά ας πούμε ότι και η «Αυγή» έπεσε θύμα της αυταπάτης, μέθυσε από την αύρα της ανατροπής, έδωσε τη μάχη της, αλλά κατέθεσε τα όπλα με υπερηφάνεια. 

Ωστόσο η «Αυγή», που κόπτεται για τα fake news, δεν ενοχλήθηκε διόλου όταν, κατά το παρελθόν, έβγαιναν πρωτοσέλιδα με χιλιάδες αυτοκτονίες, παιδιά που κατέρρεαν από την πείνα στα σχολεία, λιμενικούς που πνίγουν πρόσφυγες, εθνικούς μειοδότες, λαούς της Ευρώπης που ξεσηκώνονται και πάει λέγοντας. Και πώς να ενοχληθεί όταν τα περισσότερα από αυτά τα πρωτοσέλιδα ήταν δικά της;

Η σχέση που διατηρεί ο επικοινωνιακός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ με την αλήθεια είναι, τουλάχιστον, διεστραμμένη. Θα μου πείτε ότι πάντα έτσι συμβαίνει: όσο είσαι στην αντιπολίτευση βλέπεις γύρω σου ερείπια και όταν γίνεσαι κυβέρνηση η ανοικοδόμηση εξελίσσεται με κινηματογραφική ταχύτητα. Ομως εδώ, δεν παρακολουθούμε μία συνηθισμένη, αναμενόμενη και αμήχανη κωλοτούμπα. Εδώ και καιρό βλέπουμε μία επιχείρηση αλλοίωσης δομικών στοιχείων της πραγματικότητας, η οποία, ναι, θα αποκτήσει και επισήμως την εναλλακτική, κυβερνητική εκδοχή της.   

 protagon.gr  

Fake news…

Του Γιάννη Παντελάκη

Η χθεσινή «Αυγή», είχε έναν ενδιαφέροντα κεντρικό τίτλο: «Τα fake news βλάπτουν σοβαρά την υγεία». Ανέφερε ότι αποτελούν «καθημερινότητα οι ψευδείς ειδήσεις στα ελληνικά περίπτερα» και εννοούσε ότι εφημερίδες που αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση γράφουν ανυπόστατες πληροφορίες για τον χώρο της υγείας. Όπως, ότι βαφτίζουν κλειδωμένες τις θέσεις ΜΕΘ στο νοσοκομείο Γεννηματά, την ώρα που το ίδρυμα υποστηρίζει ότι λειτουργούν όλες κι έχουν ανοίξει πρόσφατα άλλες επτά. Είναι πιθανό να έχει δίκιο. Ανάλογο δίκιο θα έχουν όμως και όσοι κατηγορήσουν φιλικά στον ΣΥΡΙΖΑ Μέσα, ότι έκαναν και κάνουν κάτι ανάλογο και σε μεγάλη μάλιστα έκταση. Τα fake news, συνοδεύουν τη δημοσιογραφία από τη γέννησή της και έχει ενταθεί σαν φαινόμενο τα τελευταία χρόνια. Το μεγάλο πρόβλημα ωστόσο, είναι πως συνοδεύουν μ' έντονο τρόπο και την πολιτική.

Στις 16 του περασμένου Αυγούστου, ο πρωθυπουργός επισκέφθηκε τις καμένες εκτάσεις στην Αττική και δήλωσε στην δημόσια τηλεόραση πως η καταστροφή ήταν περιορισμένη, αφού κάηκαν 15.000 στρέμματα, ενώ το 2009 είχαν καεί 150.000. Την επόμενη ημέρα, το Αστεροσκοπείο Αθηνών με χάρτη που ανάρτησε στο διαδίκτυο, εκτίμησε ότι η καμμένη έκταση φτάνει τα 26.900 στρέμματα. Υπάρχουν δυο ενδεχόμενα: 1) ο πρωθυπουργός να μην είπε την αλήθεια εν γνώσει του 2) να έδωσε ένα αναληθές στοιχείο γιατί κάποιοι τον παραπλάνησαν. Όποια εκδοχή και αν ισχύει, ο πολίτης που πληροφορήθηκε τις δηλώσεις του πρωθυπουργού-και ενδεχομένως όχι και την ανάρτηση του Αστεροσκοπείου-διαμόρφωσε μια ψεύτικη εικόνα για την πραγματικότητα. Αυτό που ανέφερε ο πρωθυπουργός, ανήκει στην κατηγορία των fake news.

Το παράδειγμα των καμένων εκτάσεων, αποτελεί συγκριτικά μια λεπτομέρεια από το σύνολο των ψεμμάτων που έχουν διακινηθεί στον δημόσιο λόγο. Είναι πολλά και καθημερινά. Και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις. Όταν ο Τσίπρας έλεγε πως θα σκίσει τα μνημόνια, ήταν ψέμα ή αυταπάτη όπως ισχυρίστηκε αργότερα; Μια συνέντευξή του αρκετό χρόνο μετά, με την οποία διέψευδε ότι είχε πει ότι θα σκίσει τα μνημόνια, γέρνει προς την πρώτη εκτίμηση. Η αναφορά του οτι θα σκίσει τα μνημόνια, είχε καταγραφεί άλλωστε στα μέσα ενημέρωσης της εποχής. Όποια εκδοχή και αν επιλέξει κάποιος πάντως, το αποτέλεσμα ήταν πως υποσχέσεις σαν κι αυτές που δινόντουσαν με κατηγορηματικό τρόπο, πρόσθεσαν πολλές χιλιάδες ψήφους στον Τσίπρα και επηρέασαν με καθοριστικό τρόπο τα εκλογικά αποτελέσματα.

Οι υποσχέσεις χωρίς αντίκρυσμα-που άλλωστε αποτελούν κύριο χαρακτηριστικό μιας προεκλογικής περιόδου στη χώρα μας- αποτελούν μια πλευρά των fake news. Υπάρχει και η δεύτερη. Ότι μεγάλο μέρος της πολιτικής κριτικής στηριζόταν σε ανύπαρκτες, μεγεθυσμένες ή διαστρεβλωμένες ειδήσεις. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείκνυε με μεγάλη ένταση τις αυτοκτονίες λόγω κρίσης-χωρίς απαραίτητα αυτό να συνοδεύεται με τα ανάλογα στοιχεία που να το αποδεικνύουν-αυτό αποτελούσε μια αναληθή είδηση. Όταν ανέλαβε να κυβερνήσει, άρχισε να εισπράττει με τον ίδιο τρόπο αναληθείς ειδήσεις. Μια αυτοκτονία, ήταν η αφορμή για να δεχτεί έντονη κριτική η κυβέρνηση, χωρίς να έχει απαραίτητα αντικειμενική ευθύνη. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν πολλά, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια και δεν περιορίζονται στον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αν κάποιος συνδυάσει τα θεαματικά πολλά fake news που διακινούνται από κάποια μέσα ενημέρωσης με τα ανάλογα που διακινούνται στην πολιτική, θα κατανοήσει ότι ο πολίτης που θέλει να πληροφορηθεί για όσα συμβαίνουν, με μια στοιχειώδη αξιοπιστία, έχει πρόβλημα. Προφανώς υπάρχουν τα Μέσα εκείνα που μπορεί κάποιος να αναζητήσει την καταγραφή της πραγματικότητας και αυτά την προσφέρουν χωρίς παραμορφωτικά φίλτρα, αλλά επίσης προφανές είναι πως η διακίνηση ψεύτικων ειδήσεων έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά σε διεθνές επίπεδο. Και σ αυτό έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στο τελευταίο τρίμηνο των αμερικανικών εκλογών,  αποδείχτηκε πως οι ψευδείς ειδήσεις που αφορούσαν τις εκλογές συγκέντρωσαν στο facebook, μεγαλύτερο ενδιαφέρον συγκριτικά με τα έγκυρα δημοσιεύματα μεγάλων μέσων ενημέρωσης.

Το μέγεθος του προβλήματος είναι τόσο μεγάλο, ώστε απασχόλησε την ίδια την Κομισιόν. Η επίτροπος για την ψηφιακή οικονομία Mariya Gabriel, ανακοίνωσε μόλις χθες τη σύσταση ομάδας εμπειρογνωμόνων με στόχο την καταπολέμηση των ψεύτικων ειδήσεων. Στόχος είναι, να περιοριστεί το φαινόμενο. Είναι πολύ νωρίς για να εκτιμήσει κάποιος αν αυτό μπορεί να συμβεί με αποτελεσματικό τρόπο. Εκείνο που μπορεί να υποθέσει ωστόσο κάποιος με μια σχετική βεβαιότητα, είναι πως αν οι δημοσιογράφοι ακολουθούσαν με μεγαλύτερη προσήλωση τους κανόνες δεοντολογίας και οι πολιτική περιόριζαν τα ψέματα που αναπαράγουν, ίσως τα πράγματα να είχαν μια καλύτερη πορεία.

Κάτι τέτοιο, είναι περισσότερο από αναγκαίο στις ημέρες μας. Μετά από επτά χρόνια μνημονίων, υπάρχει μια θεαματικά μεγάλη αριθμητικά ομάδα του πληθυσμού που (όπως δείχνουν έρευνες), αποδίδει την κρίση σε αιτίες εντελώς αβάσιμες που δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με την πραγματικότητα. Γι αυτήν ευθύνονται αποκλειστικά οι ξένοι, όσα λέγονται για το ύψος του δημόσιου χρέους αποτελούν μια κατασκευασμένη από κάποιους είδηση, η χώρα βιώνει αυτή την πρωτόγνωρη κρίση επειδή την σχεδίασαν κάποιοι περίεργοι κύκλοι μέσα σε σκοτεινές αίθουσες. Οι πολίτες που υιοθετούν τέτοιες ή άλλες ανυπόστατες εκδοχές, σε μεγάλο μέρος είναι θύματα των fake news ή γενικότερα των «ειδήσεων» χωρίς υπόσταση.   

liberal.gr