Ακήρυχτος πόλεμος

Του Νίκου  Μπογιόπουλου

Πριν από το μακελειό στο Λας Βέγκας με τους 59 νεκρούς, είχε προηγηθεί το μακελειό στο Ορλάντο με τους 50 νεκρούς. Και πριν από αυτό, είχε προηγηθεί το μακελειό στο σχολείο του Κονέκτικατ με τους 26 νεκρούς. Πριν από το μακελειό στο Κονέκτικατ, σε διάστημα 18 μηνών η χρήση όπλων στα αμερικανικά σχολεία είχε προκαλέσει 17 θύματα. Στους 18 μήνες μετά το μακελειό στο Κονβέκτικατ, οι θάνατοι εξ αυτού του λόγου ξεπέρασαν τους 40. Ο κατάλογος είναι ατέλειωτος.

  Σύμφωνα με τα στοιχεία του Iain Overton, τον συγγραφέα του Gun Baby Gun, στις ΗΠΑ:

μόνο το 2011 έδωσαν τέλος στη ζωή τους 92 παιδιά κάτω των 14 ετών κάνοντας χρήση όπλου που είχαν στην διάθεσή τους,

κυκλοφορούν τα περισσότερα όπλα ανά άνθρωπο από κάθε άλλη χώρα του πλανήτη,

το 2013 καταγράφηκαν 100.598 πυροβολισμοί που οδήγησαν στον θάνατο 33.636 ανθρώπους, με τους 1.075 να είναι παιδιά κάτω των 19 ετών.

  Στο φόντο του μακελειού στο Λας Βέγκας, από έναν τύπο που είχε στη διάθεσή του 49 (!) όπλα, πολλά από τα οποία δεν διαθέτει ούτε ο αμερικανικός στρατός, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι ήταν ήδη από το 2000, κάτω από την αιγίδα της οργάνωσης «Ενα εκατομμύριο μαμάδες», που σε ένα από τα μαζικότερα συλλαλητήρια στην ιστορία της Ουάσιγκτον κινητοποιήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες ζητώντας το εξής αυτονόητο: «Νόμους οπλοκατοχής για ασφαλή παιδιά».

  Εντούτοις, και τότε και πολλές φορές έκτοτε, αποδείχτηκε ότι το λόμπι της οπλο-λαγνείας διέθετε ισχυρότερες προσβάσεις στα αμερικανικά κέντρα εξουσίας.

  Οι προσβάσεις αυτές και η αντίστοιχη επιρροή στα αμερικανικά κέντρα λήψης των αποφάσεων δεν έχουν να κάνουν μόνο ή κυρίως με το γεγονός ότι στις ΗΠΑ πρέπει να αναγνωριστεί ως δεδομένη η ύπαρξη σημαντικής κοινωνικής βάσης που τάσσεται υπέρ της οπλοκατοχής. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι για κάθε διαμαρτυρία ενάντια στην οπλοκατοχή, στις ΗΠΑ αρθρώνεται λόγος – σε κοινωνικό επίπεδο – υπέρ της οπλοκατοχής.

  Για παράδειγμα, την ίδια ώρα που πραγματοποιούνταν στην Ουάσιγκτον η διαδήλωση στην οποία αναφερθήκαμε κατά της οπλοκατοχής, σε άλλο σημείο της πόλης είχε διοργανωθεί αντι-διαδήλωση υπέρ της «ελευθερίας χρήσης των όπλων»…

  Επομένως, η απάντηση στο ερώτημα για τη διαιώνιση του καθεστώτος της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ, βεβαίως και δεν μπορεί να μη λαμβάνει υπόψη της την παράδοση της χώρας.

  Η ουσία, όμως, της υπόθεσης βρίσκεται αλλού. Άλλος είναι εκείνος ο παράγοντας, ο βασικός και ο καθοριστικός, που εξηγεί το γιατί σε μια χώρα 325 εκατομμυρίων ανθρώπων κυκλοφορούν πάνω από 300 εκατομμύρια όπλα!

  Ο παράγοντας αυτός δεν είναι άλλος από την ισχύ που διαθέτει το πολιτικό και οικονομικό λόμπι (που εκπροσωπείται από την «Εθνική Ομοσπονδία Όπλων»), η οποία τάσσεται υπέρ της ελεύθερης οπλοκατοχής στις ΗΠΑ. Πολιτική ισχύς η οποία προέρχεται από τη με χίλια νήματα διασύνδεσή του με επιχειρηματικούς κολοσσούς της βιομηχανίας όπλων, όπως, για παράδειγμα, η «Lockheed».

  Για να καταλάβει κανείς τι εννοούμε με τον όρο «πολιτική ισχύς» αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στην ανθρωπογεωγραφία της αμερικανικής διοίκησης επί εποχής Μπους:

Η Λιν Τσέινι, σύζυγος του Αμερικανού αντιπροέδρου Τσέινι, διατέλεσε διευθύντρια στη «Lockheed».

Ο Στέφεν Χάντλεϊ, αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφαλείας στο Λευκό Οίκο, ήταν ταυτόχρονα και ιδρυτής του δικηγορικού γραφείου «Σι και Γκάρντνερ», που εκπροσωπεί τη «Lockheed».

Ο Νόρμαν Μινέτα ήταν υπουργός Μεταφορών και πρώην αντιπρόεδρος της «Lockheed».

Οσο για τον αναπληρωτή γενικό εισαγγελέα των ΗΠΑ, ήταν αυτός που εκπροσωπούσε τη «Lockheed» στην Ατλάντα.

  Η «Lockheed» είναι η μεγαλύτερη πολεμική βιομηχανία στον κόσμο, που κατασκευάζει τα πάντα: Από αεροπλάνα, βόμβες και πυραύλους μέχρι υπουργούς, γερουσιαστές και εισαγγελείς. Ενδεικτικά αξίζει να αναφερθεί τούτο:

  Στην πρώτη του κιόλας συνέντευξη μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Ασκροφτ, είχε δηλώσει στο CNN: «Το να φέρουν όπλα οι Αμερικανοί είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά τους».

  Για να καταλάβουμε πώς ζυγίζει τα «δικαιώματα» το αμερικανικό πολιτικό σύστημα δεν έχουμε παρά να σημειώσουμε ότι αυτός, ο υπέρμαχος των «συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων», ο Ασκροφτ, ήταν ο ίδιος άνθρωπος που μετά την 11η Σεπτέμβρη είχε δηλώσει πως η Αμερική, στον «αγώνα της κατά της τρομοκρατίας», δεν μπορεί να ασχολείται με «πολυτέλειες», όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ατομικές ελευθερίες…

  Σε ό,τι αφορά την αμερικανική διοίκηση, επί Ομπάμα, ένα στοιχείο αρκεί: Από τα άτομα που είχαν την υποστήριξη της «Εθνικής Ομοσπονδίας Όπλων» (NRA) στις εκλογές για το Κογκρέσο, ποσοστό άνω του 80% εκλέγονταν…

  Όσο για τον Τραμπ και μόνο η εικόνα του να ανοίγει το ετήσιο συνέδριο του NRA τον περσινό Απρίλη τα λέει όλα. Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ είναι αυτός που στο ντιμπέιτ του υποψηφίων του Ρεπουμπλικανικού κόμματος το 2015 διαφήμιζε την περηφάνια του για το γεγονός ότι κρατά συχνά όπλα στα χέρια του. Όταν, δε, τέθηκε το θέμα της σύστασης ζωνών απαγόρευσης όπλων γύρω από σχολεία και εκκλησίες το αρνήθηκε λέγοντας πως αυτό θα ήταν «καταστροφή»…

  Ο Τραμπ αποτέλεσε τον εκλεκτό της ΝRA στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ με την Ομοσπονδία να του εξασφαλίζει πάνω από 30 εκατομμύρια δολάρια για την προεκλογική του εκστρατεία. Ποσό διόλου ευκαταφρόνητο, αλλά στην πραγματικότητα σταγόνα στον ωκεανό για μια βιομηχανία, την βιομηχανία όπλων των ΗΠΑ, που τζιράρει πάνω από 40 δισ. δολάρια ετησίως…

  Ας επαναλάβουμε το νούμερο: 40 δισ. δολάρια! Να, λοιπόν, η αιτία για το «Πώς είναι δυνατόν για τα όπλα να υπάρχει λιγότερο αυστηρή νομοθεσία από τα παιχνίδια;», όπως αναρωτιόταν η «Ουάσιγκτον Ποστ» μετά από ανταλλαγή πυροβολισμών έξω από το Λευκό Οίκο, το Φλεβάρη του 2001.

  Να, λοιπόν, γιατί το πιο απλό πράγμα στις ΗΠΑ είναι η αγορά και η κατοχή όπλου. Κάθε είδους όπλου. Ακόμα και όπλα που εκτοξεύουν οβίδες πωλούνται ελεύθερα στους ενδιαφερόμενους πελάτες. Όπως αποκαλύφθηκε τα όπλα και τα πυρομαχικά που είχαν χρησιμοποιήσει τον Απρίλη του 1999 δύο μαθητές σε λύκειο του Κολοράντο, όταν εκτέλεσαν 13 συμμαθητές τους και στη συνέχεια αυτοκτόνησαν, τα είχαν προμηθευτεί από το σούπερ μάρκετ της περιοχής…

  Να γιατί ακόμα και ο νόμος που ίσχυε από το 1994 μέχρι το 2004 όσον αφορά στην οπλοχρησία (και ο οποίος μετά τις συνεχείς αναβολές χρειάστηκε εφτά χρόνια για να ψηφιστεί) ως μοναδική προϋπόθεση για την αγορά όπλου στις ΗΠΑ όριζε ότι ο αγοραστής θα έπρεπε απλώς να είναι άνω των 18 ετών.

  Να γιατί κατά την προεκλογική περίοδο του 2004, ακόμα και αυτός ο νόμος σχετικά με την οπλοκατοχή τέθηκε σε αχρηστία αφού η κυβέρνηση Μπους φρόντισε να αποφύγει να προχωρήσει στην ανανέωση της ισχύος του.

  Είναι χαρακτηριστικό: Ένα χρόνο μετά το μακελειό στο Τέξας με τους 22 νεκρούς, το 1991, σε 27 Πολιτείες των ΗΠΑ εισήχθησαν ρυθμίσεις άδειας οπλοκατοχής μέσα σε πανεπιστημιουπόλεις και εκκλησίες με δικαίωμα χρήσης του όπλου με πρόφαση την αυτοάμυνα, ακόμα κι αν ο κάτοχος των όπλων ήταν υπό την επήρεια αλκόολ…

  Αρκετές φορές η φιλολογία γύρω από το ζήτημα της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ θέλει να κατατείνει στο συμπέρασμα ότι η ευρεία κατοχή όπλων στις ΗΠΑ αποτυπώνει τους όρους συγκρότησης αυτού του κράτους. Όροι οι οποίοι, όπως λέγεται, έχουν διαμορφώσει στο λαό ένα πνεύμα… «πολιτοφύλακα» και ότι τελικά είναι ο ίδιος ο λαός που ενσυνείδητα έχει επιβάλει τέτοιους κανόνες υπεράσπισης των ελευθεριών του, όπως η κατοχή όπλων, ώστε να αναγκάζεται το κράτος να τους αποδέχεται.

  Μόνο που αυτή η προσέγγιση προσπαθεί, πίσω από ένα «έθνικ» και «φολκλορικό» προπέτασμα, να κρύψει ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα επικερδέστατο εμπόριο. Με μια μπίζνα τεραστίων διαστάσεων που, στο τέλος τέλος, δεν αντανακλά παρά την ακραία εκμεταλλευτική αγριότητα στο επίπεδο των κοινωνικών σχέσεων. Αγριότητα που θέλει «ο άνθρωπος (να) είναι λύκος για τον άνθρωπο».

  Στο πλαίσιο αυτής της αγριότητας και αυτής της μπίζνας, οι εκπρόσωποι του κράτους και του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος μόνο προσχηματικά επικαλούνται την πράγματι υπαρκτή αμερικανική παράδοση της οπλοκατοχής.

  Εύλογο, επομένως, και το συνακόλουθο ερώτημα: Τι κοινωνία είναι αυτή, τελικά, όπου όπως προείπαμε σε έναν πληθυσμό 325 εκατομμυρίων Αμερικανών, τα όπλα που υπάρχουν στα αμερικανικά σπίτια υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τα 300 εκατομμύρια (!), δηλαδή ένα όπλο για σχεδόν κάθε Αμερικανό, ανεξαρτήτως ηλικίας!

  Πρόκειται προφανώς για μια κοινωνία βουτηγμένη στην «κουλτούρα του φόβου». Του «τρόμου». Του άκρατου ατομισμού. Της αποθέωσης της «δύναμης» και της επιβολής του «νόμου του ισχυρού». Του ανελέητου ανταγωνισμού και της αντιδραστικής βίας ως μέσου επιβεβαίωσης του εγώ.

  Μια κοινωνία που σπρώχνεται εξ απαλών ονύχων να αναζητά τη «συλλογικότητα» στις συμμορίες. Που διδάσκεται να εκλαμβάνει το έγκλημα ως διαδικασία «επιβίωσης» ή και «καταξίωσης», όπως ακριβώς απορρέει από το γεγονός ότι την μαθαίνουν να αποδέχεται τα εγκλήματα των ταγών της σαν «πατριωτισμό» και «επιβίωση του έθνους». Μια κοινωνία όπου η ανθρώπινη ζωή αξίζει τόσο όσο λέει εκείνο το σλόγκαν: «Ο πρώτος είναι τα πάντα, ο δεύτερος δεν είναι τίποτα».

  Αυτή η κοινωνία,

η τόσο διαποτισμένη από το πνεύμα του «κοινωνικού δαρβινισμού»,

μέσα από το καθεστώς των ταξικά αβυσσαλέων ανισοτήτων,

με τους 50 εκατομμύρια λειτουργικά αναλφάβητους,

τα 50 εκατομμύρια των ανασφάλιστων,

τα 50 εκατομμύρια που τρέφονται με κουπόνια απορίας,

τα 100 εκατομμύρια φτωχούς και απόκληρους,

που εθίζεται διαρκώς από την κυρίαρχη ιδεολογία στη λογική της «Άγριας Δύσης», της «εκδίκησης» και της «αντεκδίκησης»,

που «λύνει» τα υπαρξιακά της φλερτάροντας ακατάπαυστα με την αλλοτρίωση και την αποξένωση μέσω των «σούπερ-ηρώων» της,

φαίνεται να κρατά πάντα ζωντανό εκείνο τον αφορισμό του Κλεμανσό όταν έλεγε ότι «η Αμερική είναι η χώρα που πέρασε από τη βαρβαρότητα στην παρακμή χωρίς να αγγίξει τον πολιτισμό»…

  Το αποτέλεσμα της οπλο-λαγνείας (για να θυμηθούμε το ομότιτλο και βραβευμένο με Οσκαρ ντοκιμαντέρ του Μάικλ Μουρ) είναι ένας πραγματικά «Ακήρυχτος Πόλεμος» στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

  Κάθε χρόνο στις ΗΠΑ σκοτώνονται από πυροβόλα όπλα πάνω από 11.000 άνθρωποι (!) ως αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης οπλοκατοχής και οπλοχρησίας. Πρόκειται, δηλαδή, σε επίπεδο ανθρωπίνων απωλειών, για …τέσσερις (!) 11ες του Σεπτέμβρη κάθε χρόνο!

  Όπως έλεγε ο Μουρ στο ντοκιμαντέρ του, αυτός ο «ακήρυχτος πόλεμος» στις ΗΠΑ δεν είναι παρά το τίμημα που πληρώνει ο αμερικανικός λαός για τον «Νο 1» ιμπεριαλιστή του πλανήτη.

  Είναι, όπως ισχυριζόταν, η αντανάκλαση στο εσωτερικό της αμερικανικής κοινωνίας – με τη μορφή της αντικοινωνικής «τρέλας» – του τρόμου, του φόβου και της βίας που οι ΗΠΑ σπέρνουν στον κόσμο…

  enikos.gr

    

Τι επάγγελμα πρέπει να κάνετε, για να επιβιώσετε μετά το τέλος του κόσμου

Αν μπορούσες να επιλέξεις τους άλλους δέκα ανθρώπους που θα έμπαιναν μαζί σου σ’ ένα πυρηνικό καταφύγιο τι θα ήθελες να επαγγέλλονται;

Έστω ότι η ανθρωπότητα θα καταστρεφόταν ολοσχερώς και θα μένατε εσείς οι δέκα για να την φτιάξετε απ’ την αρχή. Τι θα ήθελες να ξέρουν;

~~

Σίγουρα δεν θα χρειάζονταν πολιτικοί ούτε τραπεζίτες ούτε δικηγόροι ούτε λογιστές.

Ένας γιατρός θα ήταν απαραίτητος. (Δεν γράφω “ή μία γιατρός”. Πέντε άντρες και πέντε γυναίκες, αυτός είναι ο μόνος κανόνας, αλλά δεν ασχολούμαστε με το φύλο κάθε επιζήσαντα. Χρησιμοποιούμε το αρσενικό, γιατί αναφερόμαστε γενικά στον άνθρωπο).

Ένας κυνηγός κι ένας γεωργός -για να έχουμε να φάμε. Σεφ δεν χρειάζεται, θα μαγειρεύουμε χωρίς τατουάζ.

Ένας χτίστης-μάστορας θα ήταν πολύ πιο χρήσιμος από έναν αρχιτέκτονα-πολιτικό μηχανικό, που δεν έχει πιάσει ποτέ στη ζωή του σφυρί.

Στρατιώτη (πόσο μάλλον στρατηγό) δεν θέλουμε, αφού δεν θα υπάρχει εχθρός ούτε θα έχουμε την πολυτέλεια να τον επινοήσουμε.

Δεν θέλουμε αστυνομικό, αφού δεν θα υπάρχουν νόμοι -ούτε και Έβερεστ για να τρώει ντόνατς.

Ένας επαγγελματίας αθλητής ίσως και να βοηθούσε, αφού συνήθως έχουν καλύτερη φυσική κατάσταση απ’ τους απλούς θνητούς.

Ένας ηλεκτρολόγος θα ήταν χρήσιμος, γιατί μπορεί να μην είχαμε ρεύμα, αλλά θα λειτουργούσαν οι μπαταρίες.

Κάποιος χειροτεχνίτης, που θα ήξερε να υφαίνει και να πλέκει, να ράβει ρούχα και να φτιάχνει παπουτσια θα ήταν απαραίτητος.

Μαθηματικό δεν θα χρειαζόμασταν, αλλά ένας χημικός θα βοηθούσε πολύ.

Παπά, ιερέα οποιασδήποτε θρησκείας, δεν θα ξέραμε τι να τον κάνουμε. Όσοι πιστεύουν μπορούν να προσεύχονται και μόνοι.

Απ’ τα άλλα επαγγέλματα; Δάσκαλοι μάλλον όχι. Σερβιτόροι σίγουρα όχι. Εφοριακοί και λοιποί (ΙΚΑ, ΕΦΚΑ, ΟΑΕΔ κλπ) θα ήταν μόνο βάρος.

Χρηματιστές και manager και οικονομολόγοι και διαφημιστές, τόσο περιττοί όσο οι πρωθυπουργοί.

~~

Κι απ’ τους καλλιτέχνες; Ίσως να χρειαζόμασταν έναν μουσικό, αν και θα μπορούσαμε να τραγουδάμε μόνοι μας και φάλτσα.

Ένας ηθοποιός, ειδικά αν ήταν κωμικός, θα μας βοηθούσε τις νύχτες που θα καθόμασταν γύρω απ’ τη φωτιά και θα αναπολούσαμε την ανθρωπότητα.

Φωτογράφοι και κινηματογραφιστές θα ήταν παντελώς ανήμποροι, αφού δεν θα υπήρχε τεχνολογία.

Ένας αγγειοπλάστης θα ήταν σημαντικός για την ομάδα. Ο ζωγράφος όχι και τόσο.

Κι ο συγγραφέας, ο λογοτέχνης; Υπάρχει λόγος να βάλουμε έναν συγγραφέα ανάμεσα στους 10 τελευταίους ανθρώπους;

~~

Ίσως να φαίνεται περιττός, όμως ποιος θα γράψει την ιστορία της ανθρωπότητας που χάθηκε και τις ιστορίες της νέας ανθρωπότητας που δημιουργείται;

Χωρίς τον Όμηρο και χωρίς το Έπος του Γκιλγκαμές, χωρίς την Πεντάτευχο και χωρίς τη Μαχαμπαράτα, χωρίς τον Ησίοδο και χωρίς τη Σαπφώ, χωρίς τον Λουκιανό και τον Οβίδιο, χωρίς τον Δάντη και τον Ομάρ Καγιάμ, χωρίς τον Θερβάντες τον Μολιέρο τον Τολστόι τον Μαν τον Προυστ τον Τζόις τον Κάφκα τον Χέμινγουεϊ τον Καβαμπάτα τη Γουλφ τον Γουλφ τον Κέρουακ τη Μέρντοχ τον Ρόμπινς τη Μόρισον χωρίς…

Χωρίς τους συγγραφείς τι θα θυμόμασταν;

Ίσως να είμαι προκατειλημμένος, δεν διαφωνώ. Και σίγουρα η συγγραφή δεν είναι “αληθινό” επάγγελμα. Κι ας δήλωνε ο Αλεξανδρινός στο διαβατήριο του “Επάγγελμα: Ποιητής”.

Ούτως ή άλλως, αν θέλετε ν’ αυξήσετε τις πιθανότητες επιβίωσης μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο θα ήταν καλό να παρακολουθήσετε το Συνεργείο Δημιουργικής Γραφής, που ξεκινάει την πρώτη του Νοέμβρη (στη Θεσσαλονίκη).

“Η τέχνη σώζει ζωές”, έτσι λένε.

~~~~~~~~~~~~~~~~~

(Για να δηλώσετε συμμετοχή -και να σώσετε τη ζωή σας- ή έστω να πάρετε περισσότερες πληροφορίες στείλτε μήνυμα στο my_sanejoker@yahoo.gr)

Γελωτοποιός https://www.facebook.com/gelotopoios/

  

O πασάς και ο τσολιάς

Tου Περικλή Κοροβέση

Τα ρεμπέτικα τραγούδια ή τώρα με τον νέο τους τίτλο «λαϊκά αστικά τραγούδια» (αμφίβολο αν θα επικρατήσει) στην ουσία ήταν ένας λαϊκός πολιτισμός που τελούσε μέχρι πρόσφατα υπό διωγμόν.

Τραγούδια του υπόκοσμου και του λούμπεν προλεταριάτου, που δεν είχαν καμία σχέση με την καθώς πρέπει κοινωνία η οποία άκουγε όπερες και οπερέτες και ελαφρά τραγούδια (άλλος ένα υποτιμητικός όρος για τραγούδια που ήταν ισάξια της διεθνούς παραγωγής – είναι σαν να λέμε πως η Εντίθ Πιαφ και η Νίνα Σιμόν τραγουδούσαν ελαφρά τραγούδια. Πώς τα ζυγίζουν οι ειδικοί, δεν ξέρω. Να έχει επινοηθεί κάποιο «τραγουδόζυγο» και να μην το ξέρω; Κανείς δεν είναι βέβαιος για τις γνώσεις του).

Εκτός από την περιθωριοποίηση αυτών των τραγουδιών από την καλή κοινωνία, υπήρχε και η ποινική δίωξη από τον φασίστα Ι. Μεταξά και παραδόξως και το ΚΚΕ συμμερίστηκε τις απόψεις του δικτάτορα.

Εντούτοις αυτά τα τραγούδια είχαν ευρύτατη απήχηση στα λαϊκά στρώματα. Σε αυτά αναγνώριζαν τη ζωή τους και τον μόχθο τους. Τα ρεμπέτικα βρήκαν την πλήρη απελευθέρωσή τους μετά την πτώση της στυγνής δικτατορίας των συνταγματαρχών. Και άρχισαν τα ρεμπέτικα να ερευνώνται συστηματικά ακόμα και σε επίπεδο ντοκτορά (αν και κάποιοι πρωτοπόροι είχαν αρχίσει την έρευνα και τη μελέτη πριν από τη δικτατορία).

Αν και η σχετική βιβλιογραφία για τα ρεμπέτικα είναι πολύ μικρότερη από αυτή των δημοτικών, εντούτοις η έρευνα προχωράει από ενθουσιώδεις νέους. Κι όλο και κάτι καινούργιο μαθαίνουμε. Στο ΧΙΙ Συνέδριο για το Μεσογειακό Τραγούδι, που οργανώνει το Πανεπιστήμιο Κύπρου, ο καθηγητής εθνομουσικολογίας Γλαύκος Νεάρχου έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανακοίνωση για τις άγνωστες καταδίκες του Τσιτσάνη από την ελληνική Δικαιοσύνη.

Να παραθέσω εν περιλήψει αυτήν την εκτεταμένη ανακοίνωση: «Μια πανέμορφη δικηγόρος ονόματι Αγνή Παρθένη σύχναζε στο μαγαζί και γλεντούσε μέχρι το χάραμα. Και ο Τσιτσάνης εμπνεύστηκε από αυτόν τον ερωτικό άγγελο το εξής τραγούδι: “Για κοίτα, κόσμε, ένα κορμί/που μπήκε μες στο μαγαζί/Αμάν Πασά μου, θα τρελαθώ/ώς και τα ρούχα μου πουλώ”.

Και ο Τσιτσάνης της έδωσε τους στίχους σε ένα πακέτο τσιγάρα “Ασσος” με την αφιέρωση “Κα Αγνή, αυτό το τραγουδάκι γράφτηκε για σας και σας αφορά”. Ο ενθουσιασμός της ήταν τέτοιος που χόρεψε ένα τσιφτετέλι και πέταξε τα στήθη της έξω. Στο μαγαζί έγινε χαλασμός.

Αλλά για λόγους που αγνοεί η έρευνα (δεν μπόρεσε να υπεισέλθει στον οντά τού συνθέτη), η σχέση αυτή πήρε άσχημη τροπή. Η δικηγόρος έκανε μήνυση στον συνθέτη για συκοφαντική δυσφήμηση. Η λέξη “πασάς” είναι αιμοσταγής θεσμός της βάρβαρης Τουρκοκρατίας που είχε υποδουλώσει για τετρακόσια χρόνια την Ελλάδα μας και άρα την παρουσίαζε ως συνεργάτιδα των βάρβαρων κατακτητών, ενώ αυτή είναι κόρη του ήρωα στρατηγού Παρθένη.

Ο πολέμαρχος αυτός συνέτριψε τους κουμμουνιστοσυμμορίτες σε Γράμμο-Βίτσι και έδωσε στην πατρίδα το ένα του μάτι και το ένα του αυτί. Αρα η καταδίκη του συκοφάντη ήταν εθνικό θέμα. Οταν έγραφε τη μηνυτήρια αναφορά, ήρθε η καθαρίστριά της από το Πέραμα, μαζί με τη δεκαεξάχρονη κόρη της, ντυμένη στα κυριακάτικά της με μια φούστα με φουρό.

Την παρακάλεσε αν μπορεί να βρει καμιά δουλίτσα για την κορούλα της. Η δαιμόνια δικηγόρος μόλις είδε την κοπελίτσα θυμήθηκε το άλλο τραγούδι του Τσιτσάνη: “Μια κούκλα μες στη γειτονιά μου/τσολιά την εφωνάζουν/γεια σου, τσολιά μου, γεια σου, τσολιά μου, γεια σου, τσολιά μου/ και στο σεργιάνι σαν θα βγει/τα κάλλη της θαυμάζουν/γεια σου, τσολιά μου”.

Η καθαρίστρια πείσθηκε και αυτή να καταθέσει μήνυση στον Τσιτσάνη για προσβολή της οικογενειακής τιμής και υπόληψης. Γιατί δεν μπορεί να παρομοιάζουν το τρυφερούλι της με έναν σκληροτράχηλο μυστακοφόρο τσολιά με τσαρούχια. Πώς θα έβρισκε γαμπρό η κόρη της αν ήταν όπως την περιγράφει ο Τσιτσάνης;

Αυτό αντίκειται και στη θρησκεία και στην οικογένεια. (Την άλλη μέρα η νεαρά προσελήφθη ως δακτυλογράφος.) Και η συνέχεια στα δικαστήρια ήταν οδυνηρή για τον δημιουργό. Καταδικάστηκε και στις τρεις βαθμίδες της Δικαιοσύνης. Για τη λέξη “πασά” αποφάνθηκαν πως ήταν συκοφαντική γιατί σήμαινε δωσιλογισμό. Για τη λέξη “τσολιά”, όταν αποδίδεται σε γυναικεία πρόσωπα, προσβάλλει τα χρηστά ήθη και έθιμα της πατρίδος και του έθνους. Η υπόθεση δεν πήρε δημοσιότητα γιατί τότε ο Τύπος δεν ασχολιόταν με τέτοια ευτελή θέματα.

Αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Ο ανιψιός του Τσιτσάνη, διαπρεπής δικηγόρος με ντοκτορά από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, με καθηγητή τον Σόιμπλε φον Κανάρις, της γνωστής οικογενείας, έκανε αναψηλάφηση της δίκης και φώναξε μάρτυρα τον διαπρεπή ελληνιστή καθηγητή του. “Πασάς”, αποφάνθηκε ο καθηγητής, στα νεοελληνικά σημαίνει ευδαίμων, ευτυχής, και έφερε σαν παράδειγμα το “πασάς στα Γιάννενα”.

Και η λέξη “τσολιάς” την εποχή που τα κορίτσια φορούσαν φουρό σημαίνει το περήφανο και αγέρωχο γυναικείο κορμί. Και ο Τσιτσάνης αθωώθηκε πανηγυρικά και τιμήθηκε από το εν λόγω Πανεπιστήμιο με το Μετάλλιο των Γραμμάτων».

ΥΓ. Η ιστορία με τον Τσιτσάνη είναι φανταστική. Αλλά αποτελεί ένα μικρό μάθημα γλωσσολογίας προς τους δικαστές που δεν γνωρίζουν τι θα πει η λέξη «γκαουλάιτερ» στα νεοελληνικά και αποφάσισαν να κλείσουν την «Αθηναϊκή Επιθεώρηση Βιβλίου» (ARB) γιατί χρησιμοποίησε αυτή τη λέξη για κάποιον απολογητή του σταλινισμού, αγνοώντας πως αυτή η λέξη σημαίνει πια «φανατικός».

 efsyn.gr

"Αλαλούμ" με τους δασικού χάρτες - Εκτός σχεδίου αρκετοί δήμοι

Με ημερομηνία-ορόσημο τη 12η Οκτωβρίου εκτιμά το υπουργείο Περιβάλλοντος πως θα ξεκινήσει η ανάρτηση των δασικών χαρτών για το 17% της χώρας.

Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, από το ΥΠΕΝ έχει προαναγγελθεί πως η ανάρτηση θα αφορά την Kεντρική Μακεδονία, δηλαδή τη Θεσσαλονίκη, τη Βέροια, την Πέλλα, τις Σέρρες, την Καβάλα κ.τ.λ., αλλά και την Ανατολική Αττική, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στις πυρόπληκτες περιοχές, όπως το Καπανδρίτι και τον Κάλαμο.

Σύμφωνα με όσα δημοσιεύει ο "Ελεύθεροw Τύπος", στην Ανατολική Αττική αναμένεται να δημιουργηθεί τεράστιο αλαλούμ, αφού διατηρεί μέχρι και σήμερα διαφορετικό νομικό – πολεοδομικό καθεστώς, με αποτέλεσμα να χρειάζεται οι πολίτες να μαζέψουν πολλά έγγραφα προκειμένου να στηρίξουν την ένστασή τους και να βάλουν το χέρι στην τσέπη για να πληρώσουν τα παράβολα. Ανάλογο πρόβλημα θα αντιμετωπίσουν και οι ΟΤΑ των συγκεκριμένων περιοχών που θα κληθούν να καταθέσουν τις οικιστικές πυκνώσεις και τα όρια οικισμού, την ίδια ώρα που το υπουργείο έχει υποσχεθεί πως μέχρι τέλος του έτους θα έχει αναρτηθεί σε διαβούλευση ο σχετικός νόμος Τσιρώνη (σ.σ.: για τις οικιστικές πυκνώσεις). Όσον αφορά πάντως την προηγούμενη ανάρτηση (το 35%), το υπουργείο Περιβάλλοντος παρατείνει μέχρι και τις 25 Οκτωβρίου την υποβολή πρόδηλων σφαλμάτων και τα αιτήματα εξαγοράς.

Ωστόσο, μπορεί κάποιοι δήμοι της Ανατολικής Αττικής να έχουν εντάξει ήδη σε πολεοδομικό σχεδιασμό αρκετούς αυθαίρετους οικισμούς (Αρτέμιδα, Μαρκόπουλο, Κερατέα κ.λπ.), υπάρχουν όμως πολλοί ακόμη που παραμένουν εκτός σχεδίου και θα προσπαθήσουν να "ξεπεράσουν" τα προβλήματα της ανάρτησης μέσω της οικιστικής πύκνωσης. Ενδεικτικά να αναφέρουμε πως μόνο στο Δήμο Λαυρεωτικής έχουν κατατεθεί 42 οικισμοί αυθαιρέτων, με περισσότερα από 10.500 σπίτια, καλύπτοντας έκταση μεγαλύτερη των 10.000 στρεμμάτων.

Όλα αυτά φυσικά την ίδια ώρα που η Ανατολική Αττική βγήκε πρώτη στην κούρσα των αυθαίρετων κτισμάτων σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία δηλώσεων αυθαιρέτων στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος, αποδεικνύοντας με το πιο χαρακτηριστικό τρόπο πως η διαχείριση της συγκεκριμένης ανάρτησης δεν θα είναι καθόλου εύκολη διαδικασία.

Ας δούμε όμως τι υφίσταται ανά περιοχή. Σύμφωνα με τον Γιάννη Μαχίκα, διπλωματούχο αγρονόμο – τοπογράφο – μηχανικό ΕΜΠ, στην υπόλοιπη Ανατολική Αττική (εκτός δηλαδή των περιοχών Δροσιά, Κηφισιά, Μαραθώνα, Νέα Πεντέλη, Πεντέλη, Φυλή, Βαρνάβα, Γραμματικό, Καπανδρίτι), "οι δασικοί χάρτες συντάχθηκαν πριν από το 2012, ως υποστηρικτικές μελέτες της Κτηματολόγιο Α.Ε. (νυν ΕΚΧΑ ΑΕ), δεν έχουν αναρτηθεί και για να αναρτηθούν χρειάζονται επικαιροποίηση, καθώς έχουν εκδοθεί νέες πράξεις χαρακτηρισμού και έχουν καθοριστεί νέες αναδασωτέες περιοχές, οι οποίες και δεν έχουν συμπεριληφθεί".

Όπως εξηγεί ο κ. Μαχίκας, υπάρχουν περιοχές με διαφορετικό νομικό – πολεοδομικό καθεστώς. Τι σημαίνει όμως αυτό και τι τελικά ισχύει ανά δήμο;

Στο Δήμο Ωρωπού, συναντάμε διανομές συνοικισμών και διανομές αγροτικών κλήρων, οριοθετημένους οικισμούς, εγκεκριμένα ρυμοτομικά σχέδια με κυρωμένες πράξεις εφαρμογής, εγκεκριμένα ρυμοτομικά σχέδια χωρίς κυρωμένες πράξεις εφαρμογής, περιοχές με ακυρωθέντα ρυμοτομικά σχέδια, περιοχές υπό ένταξη, ιδιωτικές διανομές αναγκαστικών συνεταιρισμών (Συκάμινο), οικοδομικούς συνεταιρισμούς (υπαλ. ΕΤΕ, υπαλ. υπ. Γεωργίας και Αξιωματικών) και εκτός σχεδίου περιοχές".

Όπως αναφέρει ο δήμαρχος Ωρωπού, Παναγιώτης Ρούσσης, μπορεί όλα τα παραπάνω να ισχύουν, ωστόσο εκτιμά πως δεν θα επηρεάσουν την ανάρτηση των δασικών χαρτών. Σημασία έχει για εκείνον, όπως είπε, να τηρηθούν οι πρόσφατες υποσχέσεις του αν. υπουργού Περιβάλλοντος Σωκράτη Φάμελλου και να γίνει σωστή δουλειά με τα αναδασωτέα. Δηλαδή να κριθούν ως αναδασωτέες μόνο οι εκτάσεις που κάηκαν και όχι οι παράπλευρες, όπως συνέβη σε άλλες περιοχές.

Στο Δήμο Μαραθώνα και στο Δήμο Ραφήνας- Πικερμίου υπάρχουν, επιπλέον των προηγούμενων περιπτώσεων, οικισμοί προ του έτους 1923 (Ανω Σούλι, Μαραθώνας), εκκλησιαστικές και μοναστηριακές περιουσίες (κυρίως της Ιεράς Μονής Πεντέλης), αλλά και ιδιωτικές εκτάσεις αγορασμένες από την Ιερά Μονή Πεντέλης.

Στο Δήμο Σπάτων-Αρτέμιδος και κυρίως στην Αρτέμιδα (Λούτσα), το σύνολο σχεδόν της περιοχής έχει ενταχθεί σε 14 πολεοδομικές ενότητες από το 1987 έως το 1997, με εγκεκριμένα ρυμοτομικά σχέδια β’ κατοικίας (εξοχικής κατοικίας), εξαιρούμενων των δασικών εκτάσεων.

Στο Δήμο Μαρκοπούλου Μεσόγαιας, το παραλιακό μέτωπο (Πόρτο – Ράφτη) έχει αναπτυχθεί ως εξοχικές κατοικίες μέσω 5 πολεοδομικών μελετών, εκ των οποίων οι 3 έχουν κυρωμένη πράξη εφαρμογής, ενώ οι υπόλοιπες 2 αναμένεται να κυρωθούν άμεσα. Στην υπόλοιπη εκτός σχεδίου περιοχή του δήμου συναντάμε το αγρόκτημα του αναγκαστικού συνεταιρισμού ΜΑΡΚΟ, που έχει αγοραστεί το 1924 από την Ιερά Μονή Πεντέλης και του οποίου ο αγροτικός ή δασικός χαρακτήρας δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει και αμιγώς γεωργικές εκτάσεις κυρίως αμπελοκαλλιέργειας.

Τέλος, στο Δήμο Λαυρεωτικής και στο Δήμο Σαρωνικού συναντάμε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις και επιπλέον έχουμε το ιδιόμορφο ιδιοκτησιακό-δασικό καθεστώς για μεγάλη περιοχή του Λαυρίου, η οποία έχει επιδικαστεί στο Ελληνικό Δημόσιο με την υπ’ αριθμ. 698/1876 απόφαση Εφετείου Ναυπλίου και τις 116/1867 και 1151/1872 αποφάσεις Εφετείου Αθηνών, που (1151/1872) επικυρώθηκαν με την 110/1879 απόφαση Αρείου Πάγου και το Ελληνικό Δημόσιο εγκατεστάθη επ’ αυτής, αλλά και για την Κερατέα, όπου έχουν ισχύ οι διατάξεις του Ν. 719/1977.

Το 2011, όπου αναρτήθηκαν οι χάρτες για τους ΟΤΑ Μαραθώνα, Πεντέλη και Νέα Πεντέλη, κατατέθηκαν 3.000 ενστάσεις, οι οποίες μέχρι στιγμής δεν έχουν εξεταστεί, μιας και δεν έχουν ακόμα συσταθεί οι επιτροπές εξέτασης αντιρρήσεων.

Κτηματολόγιο

Οσον αφορά την κτηματογράφηση στην Ανατολική Αττική, σε Ανθούσα – Νέα Μάκρη – Πικέρμι – Ραφήνα, λειτουργεί κτηματολόγιο από αρχές Σεπτεμβρίου του 2017. Για τον Μαραθώνα, έχουν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες κτηματογράφησης και αναμένονται οι πρώτες εγγραφές (υπήρξε καθυστέρηση λόγω μερικώς κυρωμένου δασικού χάρτη). Στους ΟΤΑ Διόνυσου – Ροδόπολης – Σταμάτας – Αγίου Στέφανου υπάρχει αίτηση ακύρωσης στο ΣτΕ για την ολοκλήρωση της μελέτης.

Για τους ΟΤΑ Αγίου Κωνσταντίνου, Κερατέας και Λαυρεωτικής του Δήμου Λαυρεωτικής, και Αναβύσσου, Καλυβίων Θορικού, Κουβαρά, Παλαιάς Φώκαιας και Σαρωνίδος του Δήμου Σαρωνικού της Π.Ε. Ανατολικής Αττικής, ολοκληρώθηκε η ανάρτηση των κτηματολογικών στοιχείων στις 17 Φεβρουαρίου 2017 και η μελέτη βρίσκεται στο στάδιο επεξεργασίας των ενστάσεων και αποστολής αυτών στις επιτροπές. Ο προγραμματισμός έχει οριστεί στο τέλος του 2018, ενώ οι πρώτες εγγραφές θα γίνουν στις αρχές του 2019.

Για τους ΟΤΑ Βάρης – Βούλας – Βουλιαγμένης, Κορωπίου και Μαρκοπούλου -Μεσογαίας, ολοκληρώθηκε η ανάρτηση των κτηματολογικών στοιχείων 1 Ιουλίου 2016 και η μελέτη βρίσκεται στο στάδιο επεξεργασίας των ενστάσεων από τις αρμόδιες επιτροπές. Ο προγραμματισμός είναι για τον Σεπτέμβριο του 2018 για να γίνουν οι πρώτες εγγραφές. Ειδικότερα, για την Αρτέμιδα (Λούτσα) λειτουργεί κτηματολόγιο από τις 27/04/2006, στα Σπάτα από 26/06/2006 και στην Παλλήνη από τις 08/11/2016.

Η μελέτη κτηματογράφησης για τη δημιουργία Εθνικού Κτηματολογίου στις προκαποδιστριακές κοινότητες Βαρνάβα, Γραμματικού, Καλάμου, Καπανδριτίου, Μαρκοπούλου Ωρωπού, Νέων Παλατίων, Σκάλας Ωρωπού, Συκαμίνου και Ωρωπού της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής της Περιφέρειας Αττικής και η παροχή υποστηρικτικών υπηρεσιών, η υπογραφή σύμβασης για έναρξη της μελέτης 18 Σεπτεμβρίου 2017 και ο προγραμματισμός για τ ην έναρξη συλλογής δηλώσεων είναι τον Μάιο 2018.

Δόθηκαν στη δημοσιότητα από την ΑΑΔΕ 6.225 φυσικά πρόσωπα με χρέη άνω των €150.000

Συνολικά 332 φυσικά πρόσωπα εμφανίζονται να έχουν χρέη προς την Εφορία και Τελωνεία τα οποία υπερβαίνουν τα 10 εκατομμύρια ευρώ. Ολη η επικαιροποιημένη λίστα με όσους οφείλουν άνω των 150.000 ευρώ και δεν έχουν κάνει ρύθμιση.

Υλοποιώντας τη μνημονιακή δέσμευση η ΑΑΔΕ ανάρτησε τα ονόματα όσων φυσικών προσώπων οφείλουν πάνω από 150.000 ευρώ.

Η λίστα είναι επικαιροποιημένη με στοιχεία ως τις 9 Αυγούστου και αριθμεί 6.225 φυσικά πρόσωπα. Στην κατάσταση δεν περιλαμβάνονται οφειλές οι οποίες έχουν υπαχθεί σε διευκόλυνση τμηματικής καταβολής ή σε νομοθετική ρύθμιση τμηματικής καταβολής, οι οφειλές για την καταβολή των οποίων έχει διαταχθεί αναστολή με δικαστική απόφαση σύμφωνα με τα οριζόμενα στο αρθ.3 ΠΟΛ 1185/2011, οι οφειλές υπό δικαστική αμφισβήτηση, καθώς και οι οφειλές αποβιωσάντων και πτωχών.

Όπως αναφέρεται η άντληση των στοιχείων, πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τα στοιχεία των βάσεων δεδομένων των Πληροφοριακών Συστημάτων TAXIS/ICIS όπως αυτά ενημερώνονται και συντηρούνται από τις Δ.Ο.Υ./ Τελωνεία.

Σε περίπτωση που για οποιοδήποτε λόγο η ενημέρωση των βάσεων δεδομένων των Πληροφοριακών Συστημάτων TAXIS/ICIS από τις ΔΟΥ/Τελωνεία κατά την ημέρα άντλησης δεν ταυτίζεται με τα διαθέσιμα στις υπηρεσίες αυτές στοιχεία, τότε ενδεχομένως να μην υπάρχει ορθή αποτύπωση των ανά οφειλέτη αντλούμενων στοιχείων ληξιπρόθεσμων οφειλών, σημειώνει η ανακοίνωση.

Δείτε την λίστα 

• ΛΙΣΤΑ ΜΕΓΑΛΟΟΦΕΙΛΕΤΩΝ

Άλλο κρητική λεβεντιά και άλλο κρητική μαφία

Του Γιάννη Γιγουρτσή

Δυο λόγια με αφορμή το τέλος της απαγωγής Λεμπιδάκη. Στην Κρήτη και από Κρητικούς επί το πλείστον οργανωμένη η απαγωγή Λεμπιδάκη, στην Κρήτη τον έκρυβαν έξι μήνες. Κρήτη το σκηνικό της μεγαλύτερης ποινικής απαγωγής στην Έλλάδα, Κρητικοί οι πρωταγωνιστές.

Ήρθε ο καιρός να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους και να θέσουμε το χέρι μας επί τον τύπον των ήλων. Το νησί μας, η Κρήτη είναι ένα από τα πιο όμορφα μέρη του κόσμου. Έχει ποικιλία και ομορφιά που σε θαμπώνει, πλούτο φυσικό και υλικό μεγάλο, ιστορία χιλιάδων χρόνων, πολιτισμό σπουδαίο, κλίμα απίθανο και έχει και ανθρώπους πολλούς. Ανθρώπους ωραίους, φιλόξενους, ανοιχτόκαρδους, γενναίους και γενναιόδωρους, μεγαλόψυχους που χαίρεσαι να τους ανταμώνεις, να τους συναναστρέφεσαι.

Συγχρόνως ,όμως, στην Κρήτη υπάρχουν χασισοφυτείες και λαθρεμπόριο ναρκωτικών, υπάρχει παράνομη οπλοφορία, οπλοχρησία και λαθρεμπόριο όπλων, αλλά και trafficking, υπάρχει καταπάτηση αγροτικών και λιβαδικών εκτάσεων του δημοσίου, υπάρχει ζωοκλοπή και ζωοκτονία, υπάρχουν εγκλήματα τιμής κσι βεντέτες, εκβιασμοί, κυκλώματα προστασίας και πορνείσς, υπάρχουν φάρες που λειτουργούν σαν συμμορίες και τοπάρχες "καπεταναίοι" με μεγάλα συμφέροντα που είναι κράτος εν κράτει στην περιοχή τους διαπλεκόμενοι με πολιτικούς και εξαγοράζοντας αρχές, εξουσίες και συνειδήσεις.

Κοντά στους καλούς υπάρχουν άνθρωποι κακοί, διεφθαρμένοι, αχάριστοι, τεμπέληδες και αριβίστες, κηφήνες που ζουν εις βάρος των άλλων, εγκληματούν σε βάρος του τόπου και των ανθρώπων του, καταστρέφουν το νησί, το φυσικό περιβάλλον και τις παραδοσιακές δομές, διαλύουν την κοινωνία και συγχρόνως έχουν το θράσος να παρουσιάζουν τους εαυτούς τους ως γνήσιους Κρητικούς, να πουλάνε την δική τους ποταπότητα ως κρητικότητα και να μασκαρεύονται , καλύπτοντας την γύμνια τους πίσω από τα παχιά μουστάκια, τις μαγκούρες, τα μαύρα πουκάμισα και τα στιβάνια, τα 4χ4 με τα φιμέ τζάμια, τα ουίσκια, τις "μούρες", τις γκόμενες από την ανατολική Ευρώπη, τα καλάσνικωφ, τα 45αρια και τις πρέζες, όλα τα χαρσκτηριστικά της εύκολης ζωής του *κοιτώ την πάρτη μου" εις βάρος των άλλων και τού τόπου.

Αυτή την άθλια όψη του νησιού μας πρέπει να πάψουμε να κάνουμε πως δεν τη βλέπουμε, να πάψουμε την αγνοούμε, να την υποτιμάμε, να πάψουμε να ανεχόμαστε ή και να την καλύπτουμε. Δεν μπορούμε πια να μένουμε απαθείς στις εγκληματικές παραμέτρους της κρητικής κοινωνίας.

Οφείλουμε, αντίθετα, να τις ξεσκεπάσουμε και να τις πολεμήσουμε, με την βοήθεια της πολιτείας, αλλά και προσωπικά, με τα όπλα που ο καθένας μας έχει. Αν δεν το κάνουμε εγκαίρως και δραστικά, αν δεν περιορίσουμε το κακό - γιατί δεν βαυκαλίζομαι πως θα το ξεριζώσουμε- αν δεν δράσουμε, το κακό, που μάλιστα μέσα στην κρίση έχει κερδίσει έδαφος, θα κυρισρχήσει και η Κρήτη μας από παράδεισος επί γης θα γίνει κόλαση για τους ανθρώπους της.

Δεν πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας ούτε να φοβόμαστε πως θα "εκθέσουμε" το νησί μας και θα προδώσουμε την αγάπη μας για αυτό ξεσκεπάζοντας τις "αδυναμίες" μας. Είμαστε Κρητικοί και καμαρώνουμε, πρώτος εγώ, με την λεβεντιά του τόπου μας. Να μη μας διαφεύγει όμως την προσοχή η ουσιώδης διαφορά. Άλλο κρητική λεβεντιά και άλλο κρητική μαφία.

  cretalive   

Ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής… (αλλά το καραβάνι, προχωρά)

 Του Γιάννη Παντελάκη

Πριν λίγες εβδομάδες, η επικαιρότητα ήθελε την εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός» να απειλεί ότι θα αποχωρήσει από τη χώρα και την κυβέρνηση να οχυρώνεται πίσω από ένα επαναστατικό μετερίζι επικαλούμενη την προστασία του περιβάλλοντος και άλλα πολλά. Μετά, ήρθε η ιστορία μιας επένδυσης στην Κέρκυρα, ενώ ακολούθησε η μεγαλύτερη περιπέτεια με το Ελληνικό και το ΚΑΣ. Παραδόξως (;) σήμερα η σκόνη έχει κάτσει και όλα αυτά έχουν πάρει το δρόμο τους. Όπως διαβεβαιώνουν κυβερνητικά στελέχη δεν υπάρχει πρόβλημα.  Φυσικά δεν υπάρχει, το καραβάνι προχωρά. Έστω, έχοντας αντίθετη κατεύθυνση.

Όταν ακούω ότι η κυβέρνηση, ένας υπουργός, ένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, επιτίθεται σε κάποιον-οιους επενδυτές, είμαι σχεδόν βέβαιος ότι λίγο καιρό μετά το θέμα θα έχει λήξει. Και θα έχει λήξει, χωρίς η υπόθεση να πάρει οποιαδήποτε διαφορετική τροπή από αυτήν που αρχικά είχε. Οι επενδυτές, δεν έχουν ουσιαστικά λόγο ανησυχίας. Αν το γνώριζαν αυτό-κάποιοι έχουν αρχίσει και το συνειδητοποιούν- δεν θα έπρεπε να φοβούνται για κάτι. Η κυβέρνηση, απλά κάνει μερικές ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής με άσφαιρα πυρά για να συγκρατεί το εκλογικό της ακροατήριο. Τίποτα ανησυχητικό για τους όποιους επενδυτές δηλαδή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει απόλυτη ανάγκη να πείσει ότι δεν είναι αυτό που πραγματικά είναι. Στην επιστήμη υπάρχει κάποια ερμηνεία γι' αυτό. Στην πολιτική λέγεται καιροσκοπισμός και παλαιοκομματισμός. Όταν το κόμμα έχει ξεκινήσει με αριστερό πρόσημο και μετά από δυόμισι χρόνια στην εξουσία έχει υπογράψει και υλοποιεί ένα τρίτο σκληρό μνημόνιο με ένα τεράστιο κύμα αποκρατικοποιήσεων, την μεταφορά όλων των δημόσιων επιχειρήσεων σ' ένα υπερταμείο και με την κοινωνία να έχει φτωχοποιηθεί περισσότερο, υπάρχει ένα πρόβλημα ταυτότητας. Τι ακριβώς είναι αυτό το κόμμα που αυτοχαρακτηρίζεται αριστερό, αλλά κατάφερε να προωθήσει όσα δεν θα κατάφερνε κανένα άλλο κόμμα διαφορετικής ιδεολογικής κατεύθυνσης μεταπολιτευτικά;

Την απάντηση αυτή προσπαθούν να δώσουν τα στελέχη του με πυροτεχνήματα που κατά καιρούς εκτοξεύουν. Αυτό είναι το πρόβλημά τους. Καμιά ανησυχία δεν υπάρχει αν στην Χαλκιδική καταστρέφεται το περιβάλλον ή στο Ελληνικό θα θαφτούν κάτω από τόνους τσιμέντο κάποια αρχαία. Απλά εργαλειοποιούν αυτά τα θέματα για να στείλουν το μήνυμα ότι δεν είναι ακριβώς αυτό που βλέπουμε αλλά κάτι άλλο. Αυτό που ήταν κάποτε. Πρόκειται για ενός είδους διχασμό προσωπικότητας που όμως αφορά την πολιτική και όχι ένα πρόσωπο. Το κυρίαρχο πρόβλημα είναι να πείσουν για την ‘’αριστερή᾽ διαφορετικότητά τους.

Να δούμε ένα χθεσινό παράδειγμα. Με αφορμή κάποιο θέμα, κυβερνητικές πηγές σχολίαζαν, πως «η μετατροπή της αγοράς εργασίας σε ζούγκλα είναι βασικό στοιχείο της ιδεολογίας και της πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας και του κ. Μητσοτάκη προσωπικά». Να μη διαφωνήσουμε. Απλά να υπενθυμίσουμε ότι η ζούγκλα στην αγορά εργασίας δεν είναι κάτι που θα συμβεί στο μέλλον, όταν κυβερνήσει η Ν.Δ. ή κάποιος άλλος. Συμβαίνει ήδη. Ανασφάλιστη, κακοπληρωμένη και απλήρωτη εργασία, αποτελεί ένα καθεστώς στην αγορά, όσοι έχουν σχέση με αυτήν το ξέρουν. Ωστόσο, με τον μαγικό του τρόπο ο ΣΥΡΙΖΑ χρεώνει αυτό που ήδη συμβαίνει σε κάποιον που δεν κυβερνά.

Παρότι όλα αυτά είναι αυταπόδεικτα και ξεκάθαρα, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ένα εκλογικό ακροατήριο που ανταποκρίνεται στις επικοινωνιακές πρακτικές του ΣΥΡΙΖΑ. Και το κάνει για διάφορους λόγους που συνδέονται με την ελλείψει επαρκούς πληροφόρησης, ανάγκης επιβεβαίωσης των επιλογών του, αδυναμία εύρεσης εναλλακτικής πρότασης κ.ο.κ. Για όποιο λόγο και αν το κάνει, σημασία έχει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρνει να μένει πολιτικά ζωντανός…  

Μία στις δύο προσλήψεις στον ιδιωτικό τομέα είναι με αποδοχές... Βαλκανίων .!

Η αγορά εργασίας έχει αρχίσει να κινείται και αυτό αποτυπώνεται στα στοιχεία του συστήματος «Εργάνη», όπου το ισοζύγιο ροών μισθωτής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα είναι θετικό τόσο τον Σεπτέμβριο, όσο και το εννεάμηνο.

Ωστόσο, η κυριαρχία των ευέλικτων μορφών εργασίας έχει φέρει τα πάνω κάτω στην αγορά εργασίας, με μεγάλους χαμένους τους εργαζόμενους, οι αμοιβές των οποίων κινούνται πλέον σε επίπεδα... Βαλκανίων.

Τον Σεπτέμβριο, από το σύνολο των 261.807 προσλήψεων, μόλις οι 103.846 θέσεις αφορούν εργασία πλήρους απασχόλησης. Οι υπόλοιπες 157.961 θέσεις είναι είτε για μερική απασχόληση είτε για εκ περιτροπής.

Αυτό σημαίνει πως οι μισθοί είναι γύρω αλλά και κάτω από τα όριο της φτώχειας, δηλαδή σε επίπεδα κάτω των 400 ευρώ. Η πραγματικότητα για έναν εργαζόμενο του ιδιωτικού τομέα φαντάζει εφιαλτική, καθώς καλείται να ζήσει την οικογένειά του με «ψίχουλα».

Την κυριαρχία των ευέλικτων μορφών εργασίας διαπιστώνει και η έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, σύμφωνα με την οποία  οι νέες προσλήψεις έφτασαν στα επίπεδα του 60% το επτάμηνο του 2017 (μερική απασχόληση 47,86% και εκ περιτροπής εργασία 13,81%).

Συνέπεια αυτής της πορείας της ελληνικής οικονομίας είναι ο μέσος μισθός να έχει υποχωρήσει στα 397,67 ευρώ, για απασχολούμενους με μερική απασχόληση.

Τα στοιχεία

Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς το γεγονός ότι το ισοζύγιο των ροών μισθωτής απασχόλησης του εννεαμήνου Ιανουαρίου-Σεπτεμβρίου 2017 είναι θετικό και διαμορφώνεται στις 265.871 νέες θέσεις εργασίας, αποτελώντας την υψηλότερη επίδοση εννεαμήνου έτους από το 2001 μέχρι σήμερα.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία των ροών μισθωτής απασχόλησης του Σεπτεμβρίου 2017, οι αναγγελίες πρόσληψης ανήλθαν σε 261.807, ενώ οι αποχωρήσεις σε 244.679. Από τις 244.679  αποχωρήσεις, οι 117.969 προήλθαν από οικειοθελείς αποχωρήσεις και οι 126.710  από καταγγελίες συμβάσεων αορίστου χρόνου ή λήξεις συμβάσεων ορισμένου χρόνου.

Από τη σύγκριση των στοιχείων των δύο μηνών -Σεπτέμβριος 2017 και Σεπτέμβριος 2016- προκύπτει αυξημένη επίδοση κατά 9.340 περισσότερων θέσεων εργασίας για τον Σεπτέμβριο 2017 (θετικό ισοζύγιο 17.128  θέσεων εργασίας, έναντι θετικού ισοζυγίου 7.788 τον Σεπτέμβριο του 2016).

Αξίζει να σημειωθεί ότι το ισοζύγιο μηνός Σεπτεμβρίου 2017 αποτελεί τη δεύτερη υψηλότερη επίδοση μηνός Σεπτεμβρίου από το 2001 μέχρι σήμερα.

Αθροιστικά για την περίοδο Ιανουάριος-Σεπτέμβριος 2017, οι αναγγελίες προσλήψεων ανήλθαν στις 1.849.872 θέσεις εργασίας και οι αποχωρήσεις έφτασαν τις 1.584.001, εκ των οποίων οι 814.256 ήταν αποτέλεσμα καταγγελιών συμβάσεων αορίστου χρόνου ή λήξεων συμβάσεων ορισμένου χρόνου και οι 769.745 οικειοθελείς αποχωρήσεις.

 iefimerida.gr

Δείτε ποιες περιοχές της Χώρας είναι "πρωταθλήτριες" της ανεργίας σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ

Τις περιοχές της χώρας που πλήττονται περισσότερο από την ανεργία αποκαλύπτουν τα εποχικά διορθωμένα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τον περασμένο Ιούλιο. Καταγράφεται επίσης η πορεία της ανεργίας ανά την Ελλάδα τους τελευταίους 15 μήνες.

Τους αναθεωρημένους δείκτες ανεργίας για τον Ιούλιο του 2017 ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ. Πανελλαδικά, με βάση τα νέα στοιχεία, το εποχικά διορθωμένο ποσοστό ανεργίας τον Ιούλιο του 2017 ανήλθε σε 21,0% έναντι 23,4% τον Ιούλιο του 2016 και του αναθεωρημένου προς τα άνω 21,3% τον Ιούνιο του 2017.

Το σύνολο των απασχολουμένων, κατά τον Ιούλιο του 2017, εκτιμάται ότι ανήλθε σε 3.796.318 άτομα. Οι άνεργοι ανήλθαν σε 1.009.610 άτομα ενώ ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός ανήλθε σε 3.204.700 άτομα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εξέλιξη του ποσοστού ανεργίας κατά αποκεντρωμένη διοίκηση, όπως καταγράφεται από τον Μάιο του 2016 μέχρι και τον Ιούλιο του 2017.

«Πρωταθλήτρια» της ανεργίας τον φετινό καλοκαίρι, με ποσοστό 27,3% ήταν η αποκεντρωμένη διοίκηση  Ηπείρου και Δυτικής Μακεδονίας, ενώ ακολουθούσαν Μακεδονία-Θράκη και Αττική, με 22,2% και 21,3% αντίστοιχα.

Από την άλλη πλευρά, τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας παρουσίασαν το Αιγαίο, με 16,3% και η Κρήτη, με  16,4%, περιοχές ευνοημένες από τα επανειλημμένα ρεκόρ του τουρισμού το τελευταίο διάστημα. Αυτό γίνεται εμφανές και από την πτωτική πορεία των ποσοστών της ανεργίας από τον Μάιο του 2016 μέχρι και τον Ιούλιο του 2017, που έγινε η τελευταία καταμέτρηση.

Παρότι όλες οι περιοχές παρουσιάζουν μείωση της ανεργίας το εξεταζόμενο διάστημα, την μεγαλύτερη βελτίωση παρουσιάζουν η Κρήτη και το Αιγαίο, με πτώση 5,1% και 4,9% αντίστοιχα.

Λιγότερο ευνοημένες φαίνεται να είναι και πάλι η Ήπειρος και η Δυτική Μακεδονία, με μόλις 0,4% μείωση των ανέργων, καθώς και η Αττική με 1,3%.

Σημειώνεται ότι η εποχική προσαρμογή είναι μία στατιστική τεχνική για την απομάκρυνση της επίδρασης της εποχικότητας από μια χρονολογική σειρά, καθιστώντας περισσότερο ορατή την υποκείμενη τάση στην μεταβολή ενός μεγέθους.