1821: Ποιοι «όλοι μαζί», βρε ζαγάρια;

Του Νίκου Μπογιόπουλου

«Ό,τι ξέρουμε για το 1821 μοιάζει με αντεστραμμένο είδωλο στον καθρέφτη. Υπάρχουν δύο ‘21, αυτό των αρχόντων, των Φαναριωτών και της επίσημης διπλωματίας και αυτό του λαού και των προοδευτικών ανθρώπων όλου του κόσμου…»

                                                                    (Δ. Φωτιάδης, από την ιστορική μονογραφία «ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ»)

   Πώς γίνεται η Καλαμάτα να έχει απελευθερωθεί από τον τουρκικό ζυγό στις 23 Μάρτη του 1821, αλλά να γιορτάζουμε την έναρξη της Επανάστασης στις 25 Μάρτη;

   Η απάντηση είναι απλή: Έπρεπε ο ξεσηκωμός να εγκιβωτιστεί σε ένα σχήμα που θα εξυπηρετούσε τους επί τουρκοκρατίας εξουσιαστές του λαού που παρέμειναν τέτοιοι και μετά την Επανάσταση. Ανάμεσά τους οι σεβάσμιοι δεσποτάδες της εποχής. Κι αφού οι τελευταίοι δεν είχαν να επιστρατεύσουν τίποτα άλλο για να οικειοποιηθούν την Επανάσταση, επιστράτευσαν την Παναγία.

   Ήταν 17 ολόκληρα χρόνια μετά την Επανάσταση, με διάταγμα του 1838, που ως εθνική γιορτή ορίστηκε η μέρα του Ευαγγελισμού ώστε το ιερατείο να καμώνεται ότι ευλόγησε τον ξεσηκωμό…

   Η αλήθεια, βέβαια, είναι ελαφρώς διαφορετική: Η σημαία της επανάστασης πρωτοσηκώθηκε από το λαογέννητο ηγέτη και δολοφονημένο αργότερα από τους πρόκριτους, Παναγιώτη Καρατζά, στην Πάτρα στις 21 Μάρτη. Όσο για τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, που όπως επιβεβαιώνουν τα απομνημονεύματά του απλώς… απουσίαζε, θυμήθηκε να «ευλογήσει» τα όπλα μόνο αφότου η Επανάσταση είχε ξεσπάσει και επιβληθεί.

   Και τούτο συνέβη γιατί ο λαός (ανάμεσά του και ο λαϊκός κλήρος) δεν άκουσε τις «νουθεσίες» του ραγιαδισμού ούτε τις φοβέρες των φορέων του. Αυτοί, οι δεύτεροι, αντί του «Ελευθερία ή θάνατος» είχαν άλλη αντίληψη:

«Ας αφήσουμε τα παιδιά του Μωάμεθ να αποτελειώσουν τα παιδιά του Ροβεσπιέρου», έλεγαν…

***

   Ας δούμε τι έλεγαν τα «παιδιά του Ροβεσπιέρου» και γιατί δεν άρεσαν στο αρχοντολόι:

«Σ’ Ανατολή και Δύση και Νότον και Βοριά

για την πατρίδα όλοι να ‘χωμεν μία καρδιά

στην πίστη του καθένας ελεύθερος να ζει

στη δόξαν του πολέμου να τρέξωμεν μαζί

Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,

αράπηδες και άσπροι, με μια κοινή ορμή,

για την Ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί

πως είμαστ’ αντρειωμένοι παντού να ξακουστεί.

Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί

Αράπηδες και άσπροι με μια κοινή ορμή

για την ελευθερία να ζώσουμε σπαθί

να σφάξουμε τους λύκους που το ζυγόν βαστούν

και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά

τους τυραννούν».

   Αυτά έγραφε τότε ο Ρήγας Φεραίος. Έγραφε κι αυτά:

«Όταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του.

Αν ευρίσκωνται όμως εις τόπον, όπου είναι περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώται και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των βουνών, εν όσω ν’ ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε να αρχίσουν την επιδρομήν κατά των τυράννων (…)».

   Κι επειδή έγραφε κι έλεγε αυτά, γι’ αυτό και ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ και οι αυλικοί του είχαν αποφανθεί ότι ο Ρήγας ήταν ένας «διεφθαρμένος τη φρένα»…

   Όταν, δε, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του δολοφονήθηκαν, οι …άνθρωποι του Θεού και …προστάτες του Γένους, αγαλλίασαν! Όπως έγραφε ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων, ο Ρήγας και οι σύντροφοί του «εσκόπευον να κάμουν επανάστασιν κατά του κραταιωτάτου Σουλτάνου αλλ’ ο μεγαλοδύναμος Θεός τους επαίδευσε κατά τας πράξεις των με τον θάνατον όπου τους έπρεπε (…)».

   Έχουν κάποιο νόημα όλα αυτά ή μήπως να τα αγνοήσουμε και να το ρίξουμε στο τσάμικο αυτής της περίφημης… «εθνικής ομοψυχίας» και του «όλοι μαζί» που διακινούν αιώνες τώρα οι «από πάνω», οι οποίοι συνήθως απουσιάζουν και από το «όλοι» και από το «μαζί»;

***

   Τι ήταν ο Παπαφλέσσας; Ήταν ο φλογερός αγωνιστής που γνωρίζουμε; Για το λαό ναι. Αλλά οι κοτσαμπάσηδες και οι σεβάσμιοι δεσποτάδες που τα είχαν κάνει τάτσι μήτσι κότσι με τους πασάδες είχαν άλλη άποψη.

   Για παράδειγμα, και σύμφωνα με τα λόγια του Παλαιών Πατρών Γερμανού όπως καταγράφονται στα απομνημονεύματά του, ο Παπαφλέσσας – αυτός που θα μνημονεύεται στους αιώνες για τη θυσία του στο Μανιάκι – ήταν «… άνθρωπος απατεών και εξωλέστατος περί μηδενός άλλου φροντίζων ειμή τινί τρόπω να ερεθίση την ταραχήν του έθνους…».

   Όταν ο Παπαφλέσσας συναντήθηκε με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό για να του πει ότι όλα ήταν έτοιμα για την Επανάσταση, ο τελευταίος αυτό το «πατριωτικό» του απάντησε: «Είσαι απατεώνας».

   Ποιο το συμπέρασμα; Μήπως να αδιαφορήσουμε για την αλήθεια και να συνεχίσουμε το «εθνικό» τσάμικο εκείνων που όποτε ακούνε για «ελευθερία» και «δικαιώματα» βλέπουν «ταραχήν του έθνους»;

***

   Τι ήταν το κίνημα του Υψηλάντη και του Σούτσου που ξεδιπλώθηκε τον Μάρτη του ’21 στην Μολδοβλαχία; Τι ήταν αυτή καθ’ αυτή η Επανάσταση του 1821; Αν μιλάμε για το λαό ήταν η λύτρωση. Ήταν το σάλπισμα για την διεκδίκηση της λευτεριάς και του δίκιου.

   Για τους προύχοντες, όμως, τι ήταν; Για το «ιερατείο» των «κεφαλών του Έθνους» τι ήταν; Μας το πληροφορεί το φιρμάνι του αφορισμού (!) της Επανάστασης (ο αφορισμός εκτός από την υπογραφή του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, φέρει την υπογραφή του μητροπολίτη Ιεροσολύμων, καθώς και, μεταξύ άλλων, των μητροπολιτών Καισαρείας, Νικομήδειας, Δέρκων, Ανδριανουπόλεως, Βιζύης, Σίφνου, Ηρακλείας, Νικαίας, Θεσσαλονίκης, Βέροιας, Διδυμοτείχου, Βάρνης, Φαναρίου, Ναυπάκτου, Χαλκηδόνος, Τυρνάβου…):

«… αμφότεροι (Υψηλάντης και Σούτσος) αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν ματαιόφρονες εκήρυξαν του γένους την ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους (…) έγινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου. Με τοιαύτας ραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δε μισελεύθεροι, και επεχείρησαν έργον μιαρόν, θεοσταγές και ασύνετον, θέλοντες να διακηρύξωσι την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας (…) Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθετοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας (…)».

   Και οι εκπρόσωποι του …Θεού και του Έθνους φτάνουν στο διά ταύτα και «παραγγέλλουν»:

«Διά τούτο (…) συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν πάσιν υμίν (…) να διακηρύξητε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακόβουλων ανθρώπων και να τους αποδείξητε και να τους στηλιτεύσητε πανταχού (…) Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους να τους μισήτε και να τους αποστρέφεστε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τούς έχει μεμισημένους, και επισωρεύει κατ’ αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς: ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας. Ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων… αφορισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι και μετά θάνατον (…)».

   Ωραίο δεν είναι το τσάμικο της… «εθνικής ομοψυχίας»;

***

   Αυτά, λοιπόν, με τους «μέσα». Αλλά υπήρχαν και οι «φίλοι» μας οι «απ’ έξω». Ας πάμε να δούμε τι συνέβη και με τους «έξω». Ο λόγος στον Στρατηγό, τον Μακρυγιάννη:

«Και παραδοθήκαμεν εις την τιμή εσάς των ομοθρήσκων μας Ρούσσων και Άγγλων και Γάλλων να μας σώσετε – κ’ εσείς οι φιλάνθρωποι της πρώτες χρονιές πιάνατε ένα αθώον παιδί, ένα αρφανό, οπού γύρευε η τυραγνία να του πάρη την ζωή του και την τιμή του και θρησκεία του και με την βοήθεια του Θεού εσώθη· και οι τρεις εσείς το κιντυνεύετε να το πάτε πάλε εις την δικαιοσύνη του τύραγνου·(…) Τι φαντάζεστε, ότι μας βοηθήσετε, ή μας μολύνετε και μας αφανίσετε; Ξίκι να γίνεταν από ‘μας ήταν καλύτερα και το καλό σας και το κακό σας! Ευγνωμονούμεν οι Ελληνες γενικώς τους φιλανθρώπους υποκόγους σας, έχομεν χάριτες εις αυτούς τους ευεργέτες μας –καμμιά χάρη ‘σ εσάς της ανεμοδούρες, της διαφταρμένες μηχανές δεν έχομεν! Οι τίμιοι άνθρωποι να μην σας ακούσουνε! Ούτε το καλό σας θέλουν να τους κάμετε. Ας σας ευγνωμονήσουνε εκείνοι οπού τους δώσετε τα δάνεια και τα ‘φκειασαν λούσια και πολυτέλειες κι’ άλλα τοιούτα. Εκεινών εκάμετε καλό με τα δάνειά σας, του Αρμασπέρη, του Κωλέτη, του Μαυροκορδάτου, του Μεταξά και συντροφιές τους (…) δεν θέλω σας ξέρη, ούτε να σας ακούσω! Από αυτά όλα η πατρίδα κλονίζεται, από της οδηγίες της πατρικές των Πρέσβεων και δικώ μας ξενολάτρων».

   Αυτά συνέβαιναν, γράφονταν και λέγονταν δυο αιώνες προ ΝΑΤΟ και προ ΕΕ. Και μάλλον δεν χρειάζεται κάποιο πιο επίκαιρο σχόλιο.

***

   Τα συμπεράσματα – τα δικά μας τουλάχιστον – από όλα αυτά παραμένουν αναλλοίωτα:

Πρώτο: Τιμή και δόξα στην Επανάσταση του ’21. Τιμή και δόξα στους επαναστάτες, σε εκείνους που ανάμεσά τους δεν υπήρξε «κανένας φρόνιμος», όπως το λέει ο Κολοκοτρώνης.

Δεύτερο: Τιμή και δόξα στην «επαναστάτισσα Ελλάδα» που ύμνησε ο Πούσκιν και λάτρεψε ο Μπάιρον, τιμή και δόξα στον επαναστατημένο λαό που δεν αρνήθηκε το ευκταίο στο όνομα του «εφικτού», τιμή και δόξα στους «Καραισκάκηδες» που δεν διαπραγματεύτηκαν τον ξεσηκωμό τους με τον Μέτερνιχ.

Τρίτο: «Όσοι το χάλκεον χέρι του φόβου βαρύ αισθάνονται, ζυγόν δουλείας, ας έχουσι. Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία» (Αντρέας Κάλβος). Η’ όπως το έλεγε 120 χρόνια μετά την Επανάσταση του ’21 ο ύμνος του ΕΛΑΣ: «Αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα είναι ο ίδιος ο λαός».

Τέταρτο: Ο λαός. Ο μόνος που μπορεί να βάζει τέλος στις τυραννίες. Που ακόμα κι όταν «χάνονται» οι Επαναστάσεις του, δεν έχει άλλο δρόμο από εκείνον που γράφει: «Πέθανε η Επανάσταση. Ζήτω η Επανάσταση»!  

      

imerodromos.gr

Η μείωση του αφορολογήτου φέρνει επιπλέον φόρο 650 ευρώ

H παραμονή ή όχι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα ενδεχομένως να κρίνει εάν η μείωση του αφορολόγητου ορίου θα εφαρμοσθεί ένα χρόνο νωρίτερα και συγκεκριμένα από το 2019. Το Ταμείο κατ’ επανάληψιν έχει τοποθετηθεί επί του θέματος, υποστηρίζοντας ότι το πρωτογενές πλεόνασμα δεν θα σκαρφαλώσει στο 3,5% του ΑΕΠ παρά μόνο με την ταχύτερη εφαρμογή του μειωμένου αφορολόγητου ορίου, εγκαταλείποντας ταυτόχρονα τα «καλά μέτρα» που έχουν θεσμοθετηθεί.

Στην περίπτωση αυτή το μαχαίρι θα είναι διπλό, καθώς εκτός από τη συρρίκνωση κατά 35% της έκπτωσης φόρου θα περικοπούν και οι συντάξεις, με 1,1 εκατομμύριο συνταξιούχους να χάνουν από δύο έως τρεις συντάξεις ετησίως.

Ποιοι θα πληγούν

Επιπλέον φόρο 650 ευρώ θα πληρώσουν οι περισσότεροι φορολογούμενοι με την εφαρμογή του μειωμένου αφoρολόγητου ορίου. Μισθωτοί, συνταξιούχοι και αγρότες θα υποστούν τεράστιες φορολογικές επιβαρύνσεις, οι οποίες, συνδυαστικά με τις μειώσεις επιδομάτων και συντάξεων, διαλύουν κυριολεκτικά τα νοικοκυριά.Πρώτη φορά περίπου 1 εκατ. φορολογούμενοι θα πληρώσουν φόρο καθώς βρίσκονταν κάτω από το αφορολόγητο όριο, ενώ συνταξιούχος με μηνιαία εισοδήματα 1.250 ευρώ θα χάσει συνολικά τρεις συντάξεις. Για παράδειγμα, μισθωτός ιδιωτικού τομέα χωρίς παιδιά με ετήσιο εισόδημα 8.600 ευρώ ή 614 ευρώ τον μήνα σήμερα δεν πληρώνει φόρο στο ελληνικό Δημόσιο. Με τη μείωση του αφορολογήτου θα πληρώσει φόρο 642 ευρώ, δηλαδή θα χάσει πάνω από 1 μισθό.

Από τον «εφιάλτη» του μειωμένου αφορολογήτου δεν γλιτώνουν και οι οικογένειες με παιδιά. Για μισθωτό με 4 παιδιά το αφορολόγητο όριο προσγειώνεται στα 6.595 ευρώ, από 9.545 ευρώ που είναι σήμερα. Για έναν μισθωτό με μηνιαίες αποδοχές 1.428 ευρώ, η μείωση του αφορολογήτου σημαίνει εκτίναξη του φόρου που θα κληθεί να πληρώσει στα 2.950 ευρώ, από 2.300 ευρώ σήμερα.

Συνταξιούχος με σύνταξη 1.250 ευρώ τον μήνα, σήμερα, με τη μείωση του αφορολογήτου και την περικοπή της προσωπικής διαφοράς θα δει τη σύνταξή του από τον Δεκέμβριο του 2018 να μειώνεται στα 971 ευρώ. Δηλαδή, θα χάσει 3.350 ευρώ ή διαφορετικά περίπου τρεις συντάξεις. Στην προκρούστεια κλίνη θα βρεθούν και εκατομμύρια φορολογούμενοι, οι οποίοι όχι μόνο θα κληθούν να πληρώσουν μεγαλύτερους φόρους αλλά θα «πιαστούν» και στην τσιμπίδα των τεκμηρίων διαβίωσης. Χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι ακόμα και αν διαμένουν σε μισθωμένη κατοικία είναι πολύ πιθανόν να φορολογηθούν με βάση τα τεκμήρια διαβίωσης, με αποτέλεσμα να πληρώσουν πρώτη φορά φόρο στο ελληνικό Δημόσιο καθώς μέχρι σήμερα καλύπτονται από το αφορολόγητο όριο. Στελέχη του υπουργείου Οικονομικών υπολογίζουν ότι το φορολογητέο εισόδημα από τα τεκμήρια διαβίωσης, που ανέρχεται σήμερα στα 7 δισ. ευρώ, θα εκτοξευτεί στο αστρονομικό ποσό των 10 δισ. ευρώ.

Η έκπτωση φόρου μετά το «κούρεμα» των 650 ευρώ διαμορφώνεται ως εξής:

• Για άγαμο φορολογούμενο η έκπτωση φόρου μειώνεται από τα 1.900 ευρώ σήμερα, σε 1.250 ευρώ και το έμμεσο αφορολόγητο όριο από 8.636 ευρώ σε 5.685 ευρώ.

• Για φορολογούμενο με ένα παιδί, η έκπτωση φόρου από 1.950 ευρώ θα υποχωρήσει σε 1.300 ευρώ και το αφορολόγητο όριο από 8.864 ευρώ σε 5.905 ευρώ.

• Για οικογένεια με δύο παιδιά, η έκπτωση φόρου θα διαμορφωθεί σε 1.350 ευρώ από 2.000 σήμερα και το αφορολόγητο σε 6.135 ευρώ από 9.090 ευρώ.

• Τέλος, για φορολογουμένους με τρία παιδιά και άνω η έκπτωση φόρου από 2.100 ευρώ θα μειωθεί σε 1.450 ευρώ και το έμμεσο αφορολόγητο θα διαμορφωθεί σε 6.595 ευρώ από 9.545 ευρώ.

Προκόπης Χατζηνικολάου

kathimerini.gr

Σε θερινή αλλάζει η ώρα τα ξημερώματα της Κυριακής 25 Μαρτίου.

Σε θερινή αλλάζει η ώρα τα ξημερώματα της Κυριακής 25 Μαρτίου. Στις 03:00 όλοι πρέπει να γυρίσουμε ώστε να δείχνουν 04:00. Η καθιέρωση της θερινής ώρας αποφασίστηκε από τις χώρες της Ευρώπης το 1976, σε μια προσπάθεια εξοικονόμησης ενέργειας.

Φέτος ίσως είναι η τελευταία χρονιά που θα αλλάξουμε την ώρα, καθώς στην ΕΕ ετοιμάζεται σχέδιο αναθεώρησης της σχετικής Οδηγίας.

Το μέτρο από το 1976 προβλέπει ότι όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ πρέπει να αλλάζουν την ώρα σε θερινή την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου στις 01:00 ώρα Γκρίνουιτς (GMT) και σε χειμερινή την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου πάλι την ίδια ώρα. Ωστόσο, οι θετικές συνέπειες του μέτρου άρχισαν να αμφισβητούνται έντονα.

Τον Φεβρουάριο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε ψήφισμα υπέρ της διερεύνησης των συνεπειών της αλλαγής ώρας και ζήτησε από τον Ευρωπαϊκή Επιτροπή να παρουσιάσει σχέδιο αναθεώρησης της σχετικής Οδηγίας 84/2000. Υπέρ του ψηφίσματος είχαν ταχθεί 384 ευρωβουλευτές ενώ 153 το είχαν καταψηφίσει. Η Κομισιόν έχει πλέον τη δυνατότητα να αναθεωρήσει και να καταργήσει την σχετική Οδηγία.    

Δύο αλήθειες για τη φύση των διαταραχών άγχους

Graham Campbell – Aπόδοση – Επιμέλεια: Psychologynow.gr

Όταν τα συμπτώματα του άγχους θεραπευθούν, έρχεται η ώρα ο θεραπευόμενος να αντιμετωπίσει την βαθύτερη αιτία του προβλήματος.

Το άγχος δεν είναι μόνο πάντα παρόν αλλά είναι και απειλητικό. Είναι σαν ένα φάντασμα που μας κλέβει την ελευθερία. Η ζωή με κρίσεις πανικού μοιάζει σαν να ανήκετε σε μια συμμορία δρόμου: πρέπει πάντα να είστε σε εγρήγορση για να προλάβετε προσωπικά ολισθήματα ή απειλητικές κινήσεις. Η αντιμετώπιση του φαντάσματος του άγχους, απαιτεί συνεχή επαγρύπνηση για τη διατήρηση της αξίας, του κύρους και της επικράτειάς μας. Καθημερινές εμπειρίες, όπως ένα δείπνο σε ένα εστιατόριο, γίνονται κρίσιμα πεδία μάχης.

Το άγχος μπορεί να επιτεθεί σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής ενός ατόμου. Μερικές φορές στόχοι του γίνονται καθημερινές δραστηριότητες που οι άλλοι θεωρούν δεδομένες. Σε άλλες περιπτώσεις, επιτίθεται σε πιο θεμελιώδεις λειτουργίες, όπως είναι η ικανότητα ενός ανθρώπου να εργάζεται ή να αγαπά. Γνωρίζουμε ανθρώπους που φοβούνται να μιλήσουν δημόσια ή να μπουν σε ένα αεροπλάνο. Όλοι μας γνωρίζουμε μερικά στερεότυπα των αγχωτικών ανθρώπων.

Όμως το άγχος επηρεάζει και ένα πολύ ευρύτερο φάσμα συμπεριφορών. Για τον συνηθισμένο παρατηρητή, οι άνθρωποι που είναι αγενείς σε ένα εστιατόριο, ενοχλητικοί στον ποδοσφαιρικό αγώνα του παιδιού τους ή υπερβολικά απαιτητικοί στους υπαλλήλους τους, μπορεί να φαίνονται απλά εγωκεντρικοί. Αλλά συχνά, αυτά τα άτομα αντιμετωπίζουν μια μεγάλη ποικιλία από εσωτερικά φαντάσματα.

Θεραπεύοντας τις διαταραχές άγχους

Όταν άρχισα να δουλεύω με τις αγχώδεις διαταραχές πριν από 10 χρόνια, δεν είχα αρκετή κατανόηση, εκπαίδευση ή εμπειρία με αυτές τις παθήσεις. Εργάστηκα όμως σε μια κλινική ψυχικής υγείας που επισκέπτονταν άνθρωποι που υπέφεραν από κρίσεις πανικού και το είδα αυτό ως μία ευκαιρία να διευρύνω τις ικανότητες και την εμπειρία μου.

Ξεκινώντας από το μηδέν, άρχισα να αναπτύσσω την εμπειρία μου με προφανείς τρόπους. Πήγαινα σε σεμινάρια κατάρτισης και διάβαζα όλα τα σχετικά βιβλία που μπορούσα να βρω. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, είχα διαβάσει κάθε άρθρο που υπήρχε σχετικά με το άγχος, που είχε δημοσιευθεί στο American Journal of Psychiatry και σε πολλά άλλα επιστημονικά περιοδικά τα τελευταία δέκα χρόνια. Επίσης, έκανα εποπτεία και ζητούσα τη γνώμη των συναδέλφων μου. Και βέβαια έβλεπα θεραπευτικά όσο το δυνατόν περισσότερους θεραπευόμενους. Για ένα χρονικό διάστημα, έβλεπα όλους όσους έρχονταν στην κλινική με αγχώδεις διαταραχές.

Δούλεψα με τη διαφραγματική αναπνοή, την προοδευτική χαλάρωση των μυών και τον εσωτερικό διάλογο και έγινα παράδειγμα προς μίμηση, όντας ένας έμπειρος θεραπευτής που μάθαινε νέα κόλπα. Αυτό που δεν πρόβλεψα ήταν ότι σε πολλές περιπτώσεις οι γνωσιακές συμπεριφορικές τεχνικές και όχι η αποφυγή της ανάγκης για μια πιο βαθειά θεραπευτική προσέγγιση, θα προετοίμαζαν τους θεραπευόμενους να επωφεληθούν από την ψυχοθεραπεία εις βάθος. Η ανάπτυξη νέων θεραπευτικών εργαλείων για το άγχος είχε αυξήσει το θεραπευτικό μου εύρος και παράδοξα, επιβεβαίωσε την πίστη μου στα παλιά εργαλεία που χρησιμοποιούσα.

Μαθήματα αναπνοής

Στην αρχική μου συνεδρία με τους θεραπευόμενους, αναπτύσσουμε ένα λεπτομερές ιστορικό της εμφάνισης των κρίσεών τους. Τους ζητώ επίσης να καταγράφουν κάθε κρίση που βιώνουν κατά τη διάρκεια των πρώτων εβδομάδων θεραπείας. Στόχος μας είναι να κατανοήσουμε τι προκαλεί αυτές τις κρίσεις. Ακόμα και μια μερική εξήγηση μπορεί να βοηθήσει έναν θεραπευόμενο να αισθάνεται μια μεγαλύτερη αίσθηση ελέγχου και μη σας εκπλήσσει, μια αίσθηση ανακούφισης.

Στο πρώιμο ακόμη στάδιο της θεραπείας, οι θεραπευόμενοί μου και εγώ συζητούμε επίσης για τη διατροφή τους. Επειδή η καφεΐνη εντείνει το άγχος, επιμένω να μειώσουν ή να σταματήσουν να καταναλώνουν καφέ, τσάι, σοκολάτα, αναψυκτικά και όλες τις άλλες μορφές αυτού του σαγηνευτικού διεγερτικού από τη δίαιτά τους.

Κατά τη διάρκεια της δεύτερης συνεδρίας, αρχίζουμε συνήθως να ασκούμε διαφραγματική αναπνοή και προοδευτική χαλάρωση μυών. Επίσης, δίνω στους θεραπευόμενους μια μαγνητοφώνηση ενός προγράμματος χαλάρωσης 30 λεπτών. Για το σπίτι, τους δίνω οδηγίες για το πως να εξασκούν την αναπνοή τους για πέντε λεπτά, τρεις φορές την ημέρα και να ακούν την μαγνητοφώνηση καθημερινά. Αφιερώνουμε μεγάλο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια των συνεδριών σε αυτές τις τεχνικές, αλλά οι θεραπευόμενοι πρέπει να εξασκούνται και στο σπίτι τους.

Αν κατά την τρίτη ή την τέταρτη συνεδρία, ο θεραπευόμενος δεν εξασκεί την τεχνική αναπνοής και δεν χρησιμοποιεί την μαγνητοφώνηση, τότε η θεραπεία είναι πιθανό να αποτύχει. Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να διερευνήσω άλλα θέματα ή να αντιμετωπίσω την αντίσταση σε αυτό το σημείο. Σπανίως βοηθά. Μερικές φορές οι θεραπευόμενοι απλά δεν είναι έτοιμοι να κάνουν την εργασία που απαιτείται για τη δημιουργία αλλαγής.

Όμως, οι θεραπευόμενοι που δεσμεύονται να μάθουν να αναπνέουν και να χαλαρώνουν σκόπιμα όταν αντιμετωπίζουν γεγονότα που προκαλούν άγχος, σημειώνουν γρήγορη πρόοδο. Αρχίζουν να πιστεύουν ότι μπορούν να ανακτήσουν τον έλεγχο της ζωής τους και συχνά το κάνουν. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτοί οι θεραπευόμενοι είναι συνήθως σε θέση να τερματίσουν αυτή τη φάση θεραπείας τους μετά από οκτώ ή δέκα συνεδρίες.

Προχωρώντας σε βαθύτερα ζητήματα

Σε πολλούς θεραπευόμενους, το άγχος κρύβει βαθύτερα ζητήματα. Δεν είναι ασυνήθιστο για αυτούς τους ανθρώπους να ολοκληρώσουν μια σύντομη και επιτυχή πορεία θεραπείας για τις κρίσεις πανικού και στη συνέχεια να επιστρέφουν ένα ή δύο χρόνια αργότερα με συναφή προβλήματα. Συνήθως έχουν αντιληφθεί ότι κάτι κρύβεται πίσω από το άγχος τους, κάτι που το καθοδηγεί και το εντείνει. Συχνά το πρόβλημα ήταν παρόν κατά τη διάρκεια της προηγούμενης θεραπείας, αλλά ο θεραπευόμενος δεν ήταν έτοιμος να το αντιμετωπίσει.

Για παράδειγμα, είναι σχετικά κοινό κατά τη διάρκεια της γνωσιακής συμπεριφορικής θεραπείας για τους θεραπευόμενους να περιγράφουν τους συντρόφους τους ως υποστηρικτικούς, ευγενικούς και ευχάριστους. Κατά την επιστροφή στη θεραπεία, ωστόσο, οι θεραπευόμενοι αποκαλύπτουν συχνά ότι έχουν υποστεί για χρόνια σοβαρά θέματα όπως απιστία, οικογενειακή βία, οικονομική ανευθυνότητα ή απλή έλλειψη υποστήριξης. Αυτό που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ως μια ωραία σχέση θεωρείται πλέον στην καλύτερη περίπτωση, ανεπαρκές.

Όμως, ένα άτομο που είναι συχνά παγιδευμένο από τον πανικό, είναι πολύ ευάλωτο και δυσκολεύεται απίστευτα να αντιμετωπίσει τα προβλήματα σχέσεων. Μια γυναίκα που δεν μπορεί να εγκαταλείψει το σπίτι της χωρίς να αισθάνεται οξύ άγχος, είναι απίθανο να εξετάσει το διαζύγιο, ανεξάρτητα από το πόσο βίαιος γίνεται ο σύζυγός της. Μόνο όταν τα συμπτώματά της είναι υπό έλεγχο θα βρει τη δύναμη να αντιμετωπίσει τα άλλα προβλήματα στη ζωή της. Οι θεραπευόμενοι που επιστρέφουν για πρόσθετη θεραπεία συχνά λένε πράγματα όπως: Λοιπόν, επέστρεψα γιατί δεν μπορώ να το ξεπεράσω αυτό… αντιμετώπισα τους πανικούς και τώρα πρέπει να αντιμετωπίσω αυτό.

Στις περιπτώσεις αυτές, οι κρίσεις πανικού ήταν σαν εσωτερικά παράσιτα που εμπόδιζαν την αντανάκλαση και την εσωτερική αναζήτηση. Τώρα που η δυσκολία έχει μειωθεί, οι θεραπευόμενοι είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν κκαι άλλες πτυχές της ζωής τους. Όταν συμβαίνει αυτό, παίρνω μια πολύ πιο αντανακλαστική στάση ως θεραπευτής. Η εστίασή μου μετατοπίζεται από τη διδασκαλία δεξιοτήτων προς τους θεραπευόμενους που θα τους βοηθήσουν στα συμπτώματα, στο να τους βοηθήσω να διερευνήσουν τις αξίες, τους στόχους και τις προθέσεις τους.

Οι δύο προσπάθειες δεν είναι εντελώς ανόμοιες. Στη γνωσιακή-συμπεριφορική φάση, είμαι σαν ένας δάσκαλος που ακούει πολύ. Διδάσκω δεξιότητες που βοηθούν ένα άτομο να ασχοληθεί με συγκεκριμένα συμπτώματα. Ως πιο παραδοσιακός ψυχοθεραπευτής, είμαι ένας ενσυναισθητικός ακροατής, αλλά εξακολουθώ να διδάσκω μια δεξιότητα. Αυτή η ικανότητα είναι η εσωτερική ακρόαση: η ικανότητα να ακούει κανείς την καρδιά, το πνεύμα ή την ψυχή του.

Αν τα ζητήματα που φέρνουν τους ασθενείς πίσω στη θεραπεία είναι υπαρξιακά, τους εξηγώ ότι σε αυτή τη φάση της θεραπείας τους, θα παίξω έναν διαφορετικό και λιγότερο καθοδηγητικό ρόλο. Μερικές φορές απογοητεύονται. Η προηγούμενη θεραπευτική φάση ήταν τόσο αποτελεσματική που πολλοί άνθρωποι επιστρέφουν, πιστεύοντας ότι θα κερδίσουν ακόμη περισσότερα και πιο γρήγορα. Όμως αυτή τη φορά, δεν υπάρχει έτοιμη λύση στα προβλήματά τους. Πρέπει να μάθουν να ακούν βαθιά την καρδιά και την ψυχή τους.

Οι χρήσεις του άγχους

Δουλεύοντας με την παρόδο του χρόνου πάνω στις αγχώδεις διαταραχές, έφτασα σε δύο βασικά, στενά συγγενή συμπεράσματα σχετικά με τη φύση αυτών των παθήσεων. Πρώτον, οι αγχώδεις διαταραχές είναι ένας τρόπος να κρατήσουμε τον εξωτερικό κόσμο μακριά μας. Το άγχος διατηρεί εκτός της επίγνωσης των ανθρώπων, τις νέες ιδέες και πληροφορίες. Σώζει τα υπερφορτωμένα πνευματικά και συναισθηματικά κυκλώματα από πρόσθετη πίεση. Είναι ένα θαλάσσιο τείχος χτισμένο ενάντια στην παλίρροια της φυσικής περίστασης.

Δυστυχώς, οι άνθρωποι με αγχώδεις διαταραχές πληρώνουν ένα σοβαρό τίμημα για αυτήν την προστασία. Δυσκολεύονται να αποδεχθούν τα σχόλια ανατροφοδότησης ή μάθησης από τις εμπειρίες τους. Δυσκολεύονται επίσης στο να προσαρμοστούν σε νέες συνθήκες. Η προσέγγισή τους για τη ζωή μπορεί να μην λειτουργεί πολύ καλά, αλλά δυσκολεύονται να την αλλάξουν.

Για παράδειγμα, σκεφτείτε τη δραματική αντίθεση μεταξύ του τρόπου που ανταποκρίνονται σε έναν θεραπευτή οι καταθλιπτικοί θεραπευόμενοι και οι αγχωτικοί θεραπευόμενοι. Οι περισσότεροι από τους καταθλιπτικούς θεραπευόμενους μου μπορούν να πάρουν ό,τι λέω και να το σκεφτούν. Το σχόλιό μου μπορεί ή δεν μπορεί να τους επηρεάσει. Μπορεί να είναι ή μπορεί και να μην είναι ακριβές. Αλλά το δέχονται. Οι αγχωτικοί άνθρωποι συνήθως δεν το δέχονται. Είναι σαν να διώχνουν από πάνω τους τις ανατροφοδοτήσεις και τις ερμηνείες.

Το χειρότερο μέσο πάνω στο οποίο ένας αγχωτικός άνθρωπος μπορεί να προβάλει την εσωτερική του αναταραχή, είναι το σώμα του. Τα αγχώδη άτομα συχνά βλέπουν το σώμα τους σαν ένα αποτυχημένο μηχάνημα με συγκεκριμένα αλλά μη ανιχνευμένα ελαττώματα που πρέπει να διορθωθούν. Δεν παύει ποτέ να με εκπλήσσει που πολλοί άνθρωποι με διαταραχές άγχους είναι κάπως απογοητευμένοι όταν οι ιατρικές εξετάσεις τους είναι καλές. Θα προτιμούσαν να έχουν ένα «πραγματικό» σωματικό πρόβλημα παρά ένα ψυχολογικό.

Αυτή η επιθυμία εκπληρώνεται μερικές φορές λόγω ενός δεύτερου κοινού χαρακτηριστικού στους αγχωτικούς ανθρώπους: της τάσης τους να παραμελούν ή να αγνοούν τις δικές τους ανάγκες για χάρη της ηρεμίας των άλλων και της συμμόρφωσης τους με τα πρόσωπα κύρους.

Δηλώσεις όπως: Μου αρέσει να προσφέρω ευχαρίστηση στους άλλους, Οι άλλοι έχουν προτεραιότητα και Έχω τρία παιδιά, που δεν αφήνουν πολύ χρόνο για μένα, είναι πολύ συνηθισμένες ανάμεσα στους αγχωτικούς ανθρώπους. Είναι αφοσιωμένοι στη διαφύλαξη της ηρεμίας στο περιβάλλον τους και είναι κάτι παραπάνω από πρόθυμοι να καταστείλουν τις επιθυμίες τους για να το κάνουν αυτό. Οτιδήποτε απειλεί την εύθραυστη ειρήνη που προσπαθούν να διατηρήσουν είναι αιτία συναγερμού. Δεδομένου ότι υπάρχει ελάχιστη ηρεμία στον εξωτερικό κόσμο, οι συναγερμοί, με τη μορφή κρίσεων πανικού, ενεργοποιούνται συνεχώς.

Αυτές οι κρίσεις είναι ενοχλητικές για τον οποιοδήποτε, αλλά είναι ιδιαίτερα ενοχλητικές για τους αγχωτικούς θεραπευόμενους που περιμένουν από το σώμα τους να είναι τόσο συγκαταβατικό όσο και τα συναισθήματά τους. Τελικά, όμως, η ζωή σε μια σχεδόν μόνιμη κατάσταση συναγερμού έχει ένα σωματικό κόστος και οι μακροχρόνιες ανάγκες που αγνοούνται τελικά εκδηλώνονται σε σωματικά συμπτώματα. Με αυτόν τον τρόπο, η επιθυμία για ένα «πραγματικό» σωματικό πρόβλημα αυτοεκπληρώνεται.

Στη θεραπεία προσπαθώ να σπάσω αυτόν τον κύκλο και να βοηθήσω τους θεραπευόμενους να εξοικειωθούν τόσο με τον εσωτερικό όσο και με τον εξωτερικό τους κόσμο. Προσπαθώ να τους βοηθήσω να καταλάβουν ότι η ηρεμία που αναζητούν μέσω της καταστολής μπορεί να αποκτηθεί μόνο με την αποδοχή της νομιμότητας των δικών τους αναγκών. Όταν το καταλάβουν αυτό, η πανοπλία τους αρχίζει να διαλύεται. Μπορούν να αφομοιώσουν νέες πληροφορίες και να αναπτύξουν νέους τρόπους ζωής. Το σώμα μπορεί τότε να θεωρηθεί όχι ως κάτι που πρέπει να ελεγχθεί αλλά ως κάτι που πρέπει να σέβονται.

Μαθαίνοντας να ακούμε

Μόλις οι συναγερμοί του σώματος σιωπήσουν, όταν η σωματική συνιστώσα της εξίσωσης του νου-σώματος θεραπευτεί επιτυχώς, η θεραπεία γίνεται μια αντανακλαστική διαδικασία με έμφαση στην αποδοχή της σημασίας της υποκειμενικής εμπειρίας.

Σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο, μια από τις καλύτερες στρατηγικές για την ακρόαση της υποκειμενικής φωνής είναι να συνεχίσετε την εξάσκηση της διαφραγματικής αναπνοής αρκετές φορές την ημέρα, μέχρι να γίνει μια φυσική διαδικασία: αναπνέοντας βαθιά και ακούγοντας βαθιά όλη την ημέρα. Με αυτόν τον τρόπο, οι άνθρωποι μπορούν να ακούσουν την εσωτερική τους φωνή και να υφάνουν τη σοφία της απαντώντας στις απαιτήσεις της ζωής τους.

Στη θεραπεία, όταν οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν σημαντικά διλήμματα ή συγκρούσεις, συχνά τους ενθαρρύνω πρώτα να σιωπήσουν και να επικεντρωθούν στην αναπνοή τους για μερικά λεπτά. Στη συνέχεια, τους ζητώ να ακούσουν τι τους λέει η εσωτερική τους εμπειρία σχετικά με τη σύγκρουση ποι νιώθουν. Συχνά εκπλήσσομαι από το πόσο καθαρά βλέπουν την κατάστασή τους μετά από αυτή την απλή άσκηση. Καθώς γίνονται εμπειρογνώμονες στην ακρόαση της εσωτερικής φωνής τους, συνήθως ανακαλύπτουν ότι η κατάσταση είτε δεν ήταν τόσο αγχωτική όσο φοβούνταν είτε ότι έχουν την εσωτερική δύναμη να χειριστούν το πρόβλημα.

Πηγή: psychotherapynetworker.org

  

Για τους «πεφτοσυννεφάκηδες» των ελληνοτουρκικών

Του Δημήτρη Μηλάκα

Πολλοί—από τους ιθύνοντες– είναι σήμερα αυτοί που έχουν «πέσει από τα σύννεφα» για την απροκάλυπτη επιθετικότητα με την οποία η Τουρκία επιχειρεί να επιβάλλει το «δίκαιό» της στο Αιγαίο, στην περιοχή του Καστελόριζου και στην κυπριακή ΑΟΖ. Τίποτε, ωστόσο, δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον «αιφνιδιασμό» που ισχυρίζονται ότι βιώνουν αυτοί που κυβέρνησαν και κυβερνούν τον τόπο, οι πολιτικές δυνάμεις οι οποίες υποτίθεται ότι παρακολουθούν στενά και συστηματικά τις εξελίξεις καθώς και πολλοί συνάδελφοι δημοσιογράφοι οι οποίοι σήμερα «ανακαλύπτουν την Αμερική». Αν δεν αδιαφορούσαν ή δεν συμμετείχαν ενεργά στους μηχανισμούς συγκάλυψης της πραγματικότητας θα γνώριζαν πως αυτό που συμβαίνει σήμερα στα ελληνοτουρκικά έχει δημόσια και με κάθε επισημότητα προαναγγελθεί από την Αγκυρα τουλάχιστον από το 2000. Βέβαια τότε ήταν η εποχή της «ισχυρής Ελλάδας» και οι «ιθύνοντες» είχαν άλλες δουλείες στο «βάζο με το μέλι»…

Ας ρίξουμε, λοιπόν, μια ματιά σ αυτά που έλεγε από το 2000 (τουλάχιστον) η Τουρκική ηγεσία και δεν έφταναν σε ελληνικά αυτιά καθώς, όπως είπαμε οι «αρμόδιοι» για την διακυβέρνηση του τόπου καθώς και οι «διαμορφωτές» της κοινής γνώμης, είχαν άλλες…δουλειές.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Η απόρρητη ιστορία του Αιγαίου» που εκδόθηκε από το Ποντίκι το 2012.

Το θεμελιώδες πρόβλημα του Αιγαίου

(σελίδες 225- 229)

Το 2001 ο αντιστράτηγος Αττίλα Ατές, διοικητής των Τουρκικών Πολεμικών Ακαδημιών, γράφει: «Το έγγραφο αυτό που προετοιμάστηκε από την Ακαδημία του Πολεμικού Ναυτικού έχει διατεθεί για χρήση με στόχο οι εργασίες που θα γίνουν σχετικά με τα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες του Αιγαίου στο άμεσο μέλλον να θεμελιωθούν πάνω σε επιστημονικές βάσεις και αλήθειες».

Το εν λόγω έγγραφο (για την ακρίβεια είναι μια εμπεριστατωμένη παρουσίαση σε 150 σελίδες των τουρκικών απόψεων για το πρόβλημα του Αιγαίου), καθώς και το βιβλίο που εκδόθηκε το 1998 από το Ανώτατο Ίδρυμα Κουλτούρας Γλώσσας και Ιστορίας Ατατούρκ, με τίτλο «Το θεμελιώδες πρόβλημα στο Αιγαίο, τα νησιά αμφισβητούμενης κυριαρχίας» θα μας βοηθήσουν να δούμε από πρώτο χέρι τις τουρκικές απόψεις (και επιδιώξεις) για τις «γκρίζες ζώνες» και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις γενικότερα. Η πολιτική – και όχι νομική – προσέγγιση της Τουρκίας γίνεται εμφανής από τις πρώτες λέξεις στον πρόλογο του Αττίλα Ατές:

«Καμία νομική αντίληψη και κανόνας δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον αποκλεισμό της Τουρκίας στα χωρικά της ύδατα και την απομόνωσή της από τη θάλασσα που επί εκατοντάδες χρόνια χρησιμοποιούσε μόνη της και με την οποία έχει άρρηκτους δεσμούς γεωγραφικής, ιστορικής, οικονομικής, κοινωνικής υφής, και δεσμούς ασφάλειας. Το γεγονός ότι στο Αιγαίο που είναι μια ημίκλειστη θάλασσα με πολλά νησιά, νησίδες και βραχονησίδες που ανήκουν στην Ελλάδα βρίσκονται πολύ κοντά στην ηπειρωτική Τουρκία και ότι πολλά νησιά βρίσκονται σε καθεστώς «διαφιλονικούμενης νήσου» έχουν μετατρέψει το πρόβλημα του Αιγαίου σε μια από τις πιο σημαντικές τρέχουσες πιθανές εστίες σύγκρουσης στις θάλασσες του κόσμου.

Επειδή στο πλαίσιο των διατάξεων της Σύμβασης Διεθνούς Δικαίου των Ηνωμένων Εθνών τα κατοικημένα και ακατοίκητα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες έχουν χωρικά ύδατα και τα κατοικημένα νησιά τα οποία έχουν δική τους οικονομική δραστηριότητα, έχουν υφαλοκρηπίδα και ιδιαίτερες οικονομικές περιοχές (ΑΟΖ) η υπάρχουσα διαφωνία καθίσταται ακόμη πιο ζωτική». Στο «έγγραφο Ατές» οι τουρκικές αμφισβητήσεις για το καθεστώς νησιών και νησίδων συνοψίζεται ως εξής: «Η κυριαρχία της Τουρκίας, που είναι διάδοχος του Οθωμανικού κράτους, συνεχίζεται στο Βόρειο Αιγαίο πάνω σε νησιά, νησίδες και βραχονησίδες που δεν έχει καταλάβει η Ελλάδα μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και στο νότιο Αιγαίο στα νησιά Mentese και στα παρακείμενα νησιά (σύμπλεγμα 46 νησιών) εκτός από τη Ρόδο, το Καστελόριζο και τα Δωδεκάνησα».

6. Αρκοί, Ψέριμος, Φούρνοι, Ζουράφα, Οινούσσες, Φαρμακονήσι, Γυαλί… στον κατάλογο με τα αμφισβητούμενα νησιά

Στο «έγγραφο Ατές» παρουσιάζεται κατάλογος με το σύμπλεγμα των 46 νησιών Mentese. Από αυτά τα νησιά, σύμφωνα με την τουρκική άποψη δεκατέσσερα (στην περιοχή των Δωδεκανήσων), δόθηκαν στην Ελλάδα με τη Συνθήκη των Παρισίων (1947). Τα υπόλοιπα – σύμφωνα με την τουρκική άποψη – παρανόμως κατέχονται από την Ελλάδα. Ενδιαφέρον έχει ότι, ανάμεσα στα νησιά που παρανόμως κατέχει η Ελλάδα, η Τουρκία συμπεριλαμβάνει και τα: Αρκοί, Φαρμακονήσι, Ψέριμος, Γυαλί, τα οποία κατοικούνται από Έλληνες προφανώς. Επίσης στο εν λόγω έγγραφο / βιβλίο αμφισβητείται ονομαστικά η ελληνική κυριαρχία επί των νησίδων Γάιδαρος, Καλόλιμνος, «επί των 12 νησιών, νησίδων και βραχονησίδων Νότια της Αστυπάλαιας και 23 νησιών, νησίδων και βραχονησίδων που βρίσκονται βορειοανατολικά της Κρήτης».

Αποκαλυπτική των απόψεων/ επιδιώξεων της Άγκυρας είναι και η επιχειρηματολογία του «εγγράφου Ατές» αναφορικά με τα περισσότερα από 1000 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες του Ανατολικού Αιγαίου:

«Από νομικής απόψεως πρέπει η κατοχή να έχει τεκμηριωθεί και η κυριότητα των κατεχομένων νησιών να έχει μεταβιβαστεί με μια Συμφωνία. Από τα νησιά που ήταν στις 13 Φεβρουαρίου 1914 υπό ελληνική κατοχή τα Θάσος, Ευστράτιος, τα Ψαρά και η Κρήτη ανήκουν στην Ελλάδα. Συνεπώς τα νησιά που δεν έχουν καταληφθεί στη διάρκεια του Βαλκανικού Πολέμου από την Ελλάδα ανήκουν στον διάδοχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την Τουρκία. Επί των παρακείμενων νησιών που μένουν εκτός των νήσων που δίδονται στην Ελλάδα βάσει του Άρθρου 12 της Συνθήκης της Λωζάννης, δηλαδή των νήσων Ζουράφα, Σπαλματόρι, Οινούσσα, Φούρνοι και των βραχονησίδων γύρω από την Κρήτη νομικά συνεχίζεται η κυριαρχία της Τουρκίας».

Σύμφωνα με το «έγγραφο Ατές»:

«Για να μπορέσει η Ελλάδα να μετατρέψει όλο το Αιγαίο σε μια ελληνική λίμνη, πρέπει να οικειοποιηθεί ακριβώς αυτές τις νήσους, νησίδες και βραχονησίδες που βρίσκονται υπό τουρκική κυριαρχία. Κατά συνέπεια η κρίση των Ikizce / kardak (Ιμια) στις αρχές του έτους 1996 προέκυψε γι αυτόν τον λόγο. Με την κρίση των βραχονησίδων εξ αίτιας της προβολής δικαιωμάτων εκ μέρους της Ελλάδας επί άνω των 100 νήσων νησίδων και βραχονησίδων που βρίσκονται σήμερα υπό τουρκική κυριαρχία στο Αιγαίο, έχει έλθει στην επικαιρότητα το πρόβλημα των “διαφιλονικούμενων νησιών’’. Η απόφαση που θα ληφθεί για την κυριότητα των βραχονησίδων Ikizce θα ισχύσει και για τα νησιά νησίδες και βραχονησίδες που βρίσκονται σε παρόμοιες καταστάσεις.

Η Ελλάδα αποσκοπεί στο να νομιμοποιήσει την τετελεσμένη κατάσταση που έχει δημιουργήσει στο Αιγαίο, εις βάρος της Συνθήκης της Λωζάννης, λύνοντας υπέρ της το πρόβλημα των χωρικών υδάτων ή της υφαλοκρηπίδας. Σύμφωνα με τη Σύμβαση Διεθνούς Θαλάσσιου Δικαίου των Ηνωμένων Εθνών τα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες στο Αιγαίο έχουν χωρικά ύδατα και εναέριο χώρο. Και όσα απ’ αυτά είναι κατοικημένα και έχουν δική τους οικονομική ζωή έχουν επιπλέον υφαλοκρηπίδα και ιδιαίτερη οικονομική περιοχή (ΑΟΖ). Εάν η Ελλάδα δεν μπορέσει να λύσει επ’ ωφελεία της την «αμφισβητούμενη» κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με την κρίση των βραχονησίδων Ikizce (Ιμίων) τότε οι προσπάθειές της για την κυριαρχία στο Αιγαίο μέσω της επέκτασης των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια είτε μέσω των ισχυρισμών της ότι και τα νησιά του Αιγαίου έχουν υφαλοκρηπίδα δεν θα τη βοηθήσουν να φτάσει στο αποτέλεσμα που επιδιώκει».

Με πιο απλά λόγια, αυτό που ξεκάθαρα μας λέει το τουρκικό έγγραφο είναι ότι τα νησιά, αν είναι τουρκικά, έχουν υφαλοκρηπίδα και το Αιγαίο παύει να είναι μια ειδική περίπτωση! Ως εκ τούτου η συζήτηση επί της κυριαρχίας αυτών των νησιών μπορεί να διαμορφώσει τον χάρτη του Αιγαίου. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που ξέσπασε η κρίση των Ιμίων με αφορμή την «τυχαία» προσάραξη ενός τουρκικού εμπορικού πλοίου στις βραχονησίδες, σε μια χρονική στιγμή κατά τη οποία, εντελώς… τυχαία επίσης, η ελληνική εσωτερική πολιτική κατάσταση ήταν σε μεταβατικό στάδιο καθώς ο ασθενής και αδύναμος να κυβερνήσει Ανδρέας Παπανδρέου «παρέδιδε» στον Κώστα Σημίτη.

 ΥΓ: Ποιος δεν αντιλαμβάνεται σήμερα ότι αυτό που κατάφερε η Τουρκία στα Ίμια επιχειρεί να το επεκτείνει και νοτιότερα, στην περιοχή του Καστελόριζου μέχρι και τα χωρικά ύδατα της Κρήτης:

Πηγή: topontiki.gr

      

Έφυγε από τη ζωή ο δημοσιογράφος Νίκος Γρυλλάκης

Φτωχότερη είναι η οικογένεια της ΕΡΤ καθώς απεβίωσε το πρωί του Σαββάτου, ο δημοσιογράφος Νίκος Γρυλλάκης, με σημαντική παρουσία στην τηλεόραση και σε εφημερίδες.

Για περισσότερο από 30 χρόνια υπηρέτησε με πάθος και ζήλο τη δημοσιογραφία, μέσα από τις εφημερίδες και την τηλεόραση. Ο Νίκος αγαπούσε αυτό που έκανε, αφιερώνοντας πολλές ώρες στο ρεπορτάζ, ειδικά στα θέματα περιβάλλοντος, ενέργειας και υποδομών.

Το ήθος του Νίκου ήταν ξεχωριστό, όπως και το φιλότιμο του, πάντα στην πρώτη γραμμή των γεγονότων υπηρέτησε με αφοσίωση την αληθινή δημοσιογραφία. Ξεχωριστή ήταν και η αγάπη του για την ιδιαίτερη πατρίδα του την Κρήτη και τα Χανιά.

Μάχιμος ρεπόρτερ που κυνηγούσε διαρκώς την είδηση, είχε διατελέσει εκπρόσωπος των δημοσιογράφων της τηλεόρασης της ΕΡΤ στο μικτό συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ.

Όλοι οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ εκφράζουν τα θερμά τους συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Πηγή: ert.gr

    

Η άγνωστη επιστολή Ανδρέα στον Αβέρωφ το 1987! Όταν οι πολιτικοί αντίπαλοι επικοινωνούσαν για θέματα εθνικής σημασίας

Μια επικοινωνία μέσω ανταλλαγής επιστολών για τα Ελληνοτουρκικά μεταξύ του Ανδρέα Παπανδρέου και του Ευάγγελου Αβέρωφ από το 1987, που δεν είχε γίνει ευρέως γνωστή, δημοσιεύει ο Στέφανος Κασιμάτης στην εφημερίδα «Καθημερινή», θέλοντας να αναδείξει τη διαφορά με τη σύγκριση σήμερα, με ευθύνη των ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ.

«Πρόκειται για μια προσωπική επιστολή του Ανδρέα Παπανδρέου, τρεις σελίδες άψογα δακτυλογραφημένες, σε χαρτί ανώτερης ποιότητας που έχει αντέξει θαυμάσια στα τριάντα ένα χρόνια που πέρασαν από τότε που γράφτηκε», αναφέρει ο Στ. Κασιμάτης.

«Μια απειροελάχιστη ψηφίδα της Ιστορίας. Υποθέτω ότι θα τη δακτυλογράφησε η Αγγέλα Κοκόλα (μακαρίτισσα πλέον), όμως αναγνωρίζεις αμέσως τη φωνή του Ανδρέα Παπανδρέου στο κείμενο: του σοβαρού Παπανδρέου, του καθηγητή…», επισημαίνει χαρακτηριστικά.

Όπως γράφει ο Στέφανος Κασιμάτης στην «Καθημερινή»:

«Η επιστολή είναι του Φεβρουαρίου του 1987 και απευθύνεται στον Ευάγγελο Αβέρωφ. Τότε ο Αβέρωφ ήταν ένας ένδοξος συνταξιούχος της πολιτικής, δεν είχε θεσμικό ρόλο. Ωστόσο, με τη χαρακτηριστική αντίληψή του, συνέχιζε μέσω ενός δικτύου επαφών να παρακολουθεί τις εξελίξεις. Ενα μήνα, λοιπόν, πριν από την περίφημη κρίση του Μαρτίου 1987, ο Αβέρωφ γράφει απευθείας στον τότε πρωθυπουργό τις εκτιμήσεις και τις ανησυχίες του για τη διαφαινόμενη κρίση στα ελληνοτουρκικά. Δεν έχω δει την αρχική επιστολή Αβέρωφ· όμως η απάντηση του Παπανδρέου είναι εντυπωσιακή – αν την κρίνουμε με τα σημερινά μέτρα τουλάχιστον.

Κατ’ αρχάς, ο Παπανδρέου ευχαριστεί επαρκώς τον Αβέρωφ για το ενδιαφέρον του· έπειτα, τον ενημερώνει εκτενώς και σαφώς για τα θέματα που έχει θέσει με την επιστολή του· και, τέλος, τον καθησυχάζει. Εν ολίγοις, η επιστολή αυτή είναι απόδειξη ουσιαστικής επικοινωνίας μεταξύ πολιτικών αντιπάλων για θέματα εθνικής σημασίας. Ακόμη και το ιδιαίτερο ύφος του Παπανδρέου στη συγκεκριμένη επιστολή (ευγένεια, ενισχυμένη με το σωστό μέτρο θέρμης που φανερώνει εκτίμηση) έχει κάτι καθησυχαστικό. Είναι, με τον τρόπο του, αναγνώριση του κοινωνικού δεσμού μεταξύ τους, των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που αυτός ο δεσμός συνεπάγεται. Γι’ αυτό κάθεται ο Παπανδρέου και υπαγορεύει τρεις σελίδες επιστολή, και μάλιστα για «ευαίσθητα» θέματα, σε έναν συνταξιούχο της πολιτικής. (Σημειωτέον ότι η επικοινωνία μεταξύ Παπανδρέου και Αβέρωφ δεν εξαντλείται στη συγκεκριμένη επιστολή. Επτά φορές, συνολικά, αλληλογράφησαν ιδιωτικά, πάντα για θέματα αμυντικά και εξωτερικών σχέσεων.)».

Συγκρίνοντας με το σήμερα σχολιάζει «καυστικά» για την κυβέρνηση: «Σήμερα, παρόμοιοι δεσμοί δεν υπάρχουν. Τους κατέστρεψε ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν το έκανε απερίσκεπτα· η διάρρηξη τέτοιων δεσμών ήταν έκφραση του ιδεολογικού μίσους της ριζοσπαστικής Αριστεράς για εκείνο που με συγκατάβαση αποκαλούν «αστική δημοκρατία». Σε πόσο δύσκολη θέση τούς έφερε η περιφρόνηση για την Ευρώπη και την πραγματικότητα της οικονομίας, το είδαμε τον Ιούλιο του 2015 με την ιστορική kolotoumba. Σε πόσο δύσκολη θέση τούς φέρνει η περιφρόνηση της «αστικής δημοκρατίας», οι κυβερνώντες πρέπει να το καταλαβαίνουν τώρα, που είναι απαραίτητη κάποια βάση ειλικρινούς συνεννόησης με την αντιπολίτευση, αλλά είναι αδύνατον να υπάρξει επειδή οι ίδιοι το επέλεξαν. (Αυτοί συνήθως αδυνατούν να καταλάβουν πως το σύστημα, που τόσο απεχθάνονται και θέλουν να το ανατρέψουν, κουβαλάει τη συσσωρευμένη πείρα και τη δοκιμασμένη σοφία του παρελθόντος. Εξ ου η άγνοια κινδύνου...)».

Ολόκληρο το κείμενο του Στ. Κασιμάτη στο Kathimerini.gr

thecaller.gr