Σκάνδαλο Novartis: Η εμπλοκή κορυφαίας δικαστικού και μια νέα μίζα στο υπουργείο Υγείας

Νέα στοιχεία έρχονται στη δημοσιότητα σχετικά με την εμπλοκή στο σκάνδαλο Novartis πρώην δικαστικού. Ο γιατρός σύζυγός της, που φαίνεται από την έρευνα να εισέπραττε ποσά από τη φαρμακοβιομηχανία, διατηρούσε κοινό λογαριασμό με την πρώην δικαστικό, που κατείχε υψηλή θέση και ασχολείτο με τη διαφθορά. Η αποκάλυψη των ονομάτων, εκτός από το ποινικό σκέλος, θα εγείρει σοβαρά ζητήματα και για την κάλυψη που απολάμβανε η εταιρεία στην Ελλάδα.

Παράλληλα, μια νέα μίζα, που δεν συνδέεται με τη Novartis αλλά με άλλη υπόθεση του υπουργείου Υγείας, φέρεται να εντοπίστηκε σε λογαριασμό γραμματέα υψηλόβαθμου πολιτικού προσώπου, πρώην υπουργού.

Σύμφωνα με δικαστικές πηγές που επικαλείται η εφημερίδα Νέα Σελίδα, η έρευνα θα έχει ολοκληρωθεί έως το τέλος του χρόνου και οι πρώτες διώξεις αναμένονται στις αρχές Νοεμβρίου, ενώ μέσα στον Οκτώβριο θα ολοκληρωθούν οι έρευνες για τους γιατρούς.

Σχετικά με τον γιατρό και την πρώην δικαστικό, όπως προκύπτει από την έρευνα, τα ποσά εμφανίστηκαν στην πορεία εμβασμάτων του τροφοδότη λογαριασμού της Novartis, ενώ σημαντικά στοιχεία προέκυψαν και από τις εφόδους των εισαγγελέων στα γραφεία της φαρμακοβιομηχανίας, όπου κατασχέθηκαν έγγραφα και σκληροί δίσκοι. Για την υπόθεση φέρεται να έχει ενημερωθεί από το Πάσχα η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, η οποία, όπως αναφέρει η Νέα Σελίδα, λόγω της σοβαρότητας του θέματος την ανέθεσε σε αντιεισαγγελέα και πλέον ο φάκελος έχει στραφεί στην Εισαγγελία Διαφθοράς προκειμένου να δοθεί η εντολή για άσκηση διώξεων με την κατηγορία του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος.

Σημειώνεται πως ο κοινός λογαριασμός του ζευγαριού ανοίχτηκε στο εξωτερικό και εξετάζεται εάν δηλώθηκε από τη σύζυγο στο «πόθεν έσχες» που υπέβαλε το επίμαχο διάστημα. Έτσι η πρώην δικαστικός κινδυνεύει να ελεγχθεί και για ανακρίβειες στις δηλώσεις «πόθεν έσχες», που κατέθετε από το 2010.

Σχετικά με το γιατρό, η εφημερίδα αναφέρει πως στη δικογραφία υπάρχει, μεταξύ άλλων, και ένα βίντεο, στο οποίο εμφανίζεται να διαφημίζει εμμέσως σκευάσματα της Novartis στην τηλεόραση. Στο βίντεο φαίνεται ότι μεσολαβεί η παρέμβαση προσώπου που είχε σχέση με την επικοινωνία και το οποίο συστηματικά προωθούσε σκευάσματα της εταιρείας, διοργανώνοντας είτε ιατρικά πάνελ, είτε συζητήσεις, για τις οποίες, βέβαια, δημοσιογράφοι, εταιρείες επικοινωνίας και τηλεοπτικοί σταθμοί, πληρώνονταν αδρά.

Για τα πολιτικά πρόσωπα που εμπλέκονται στην υπόθεση, η έρευνα φαίνεται πως έπεσε πάνω και ένα άλλο σκάνδαλο προμήθειας. Γραμματέας εμφανίζεται να λαμβάνει σε λογαριασμό της ποσό της τάξης των 200.000 ευρώ, μια υπόθεση που συνδέεται με προμήθειες στον χώρο της Υγείας. Το πολιτικό πρόσωπο, πρώην υπουργός, που σχετίζεται μαζί της, φέρεται να εισέπραξε μίζα για παραγγελία, η οποία πληρώθηκε από ιδιώτη ως δωρεά, αλλά ευνοήθηκε συγκεκριμένη ιδιωτική εταιρεία και για αυτό ο επιχειρηματίας έστειλε το δώρο.

Την ίδια ώρα ποσά που δεν δικαιολογούνται έχουν εντοπιστεί και σε άλλους λογαριασμούς που ερευνώνται, λόγω όμως του χρόνου δεν σχετίζονται με καταβολές από τη Novartis αλλά με άλλες εταιρείες που έχουν ευνοηθεί παρανόμως.

Όπως τονίζει η Νέα Σελίδα στο δημοσίευμά της, οι έρευνες εντείνονται καθώς προχωρούν σε βάθος, ενώ οι καταθέσεις των προστατευόμενων μαρτύρων σε Ελλάδα και ΗΠΑ, οι οποίες δεν έχουν γίνει γνωστές ούτε σε ποσοστό 50%, σκιαγραφούν ένα τεράστιο σκάνδαλο διαφθοράς σε ανώτατα πολιτικά γραφεία και αποκαλύπτουν τη λεηλασία της χώρας. Είναι χαρακτηριστικό πως αναζητείται Υπουργική Απόφαση, που το φθινόπωρο του 2014 «μοίρασε» σε επιτήδειους στην υγεία εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, εκχωρώντας ένα τεράστιο ποσό από τον προϋπολογισμό. Φυσικά τη μερίδα του λέοντος εισέπραξε η Novartis.

tvxs.gr

Ιταλικός Αρμαγεδδών απειλεί την Ευρώπη

Με πολιτικό σεισμό κατά της λιτότητας, «προειδοποιεί» την Ευρώπη η Ιταλία, η οποία με τις πράξεις της κλυδωνίζει και πάλι της σχέση της με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ρώμη απαντάει με… «κατενάτσιο» στις απειλές των Βρυξελλών και απειλεί με την Ευρώπη με «παγκόσμια οικονομική καταστροφή».

Η αντιπαράθεση της Ρώμης με τις τις Βρυξέλλες, μετά τις συστάσεις για τον προϋπολογισμό της τρίτης μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρώπης, βρίσκεται στα άκρα.

Οι Ευρωπαίοι ασκούν ασφυκτικές πιέσεις στην ιταλική κυβέρνηση, ενώ την ίδια ώρα οικονομικοί αναλυτές στη γειτονική χώρα κάνουν λόγο για στυγνό εκβιασμό των Βρυξελλών, με την κυβέρνηση της χώρας να διαμηνύει ότι «δεν είμαστε Ελλάδα», ενώ απαντούν απειλώντας ότι οι εκβιασμοί κατά της Ιταλίας ενδέχεται να προκαλέσουν ντόμινο δραματικών εξελίξεων στην παγκόσμια οικονομία.

«Αν προσπαθήσετε να μας κάνετε Ελλάδα ρισκάρετε παγκόσμια οικονομική καταστροφή», προειδοποίησε το υψηλόβαθμο στέλεχος της Λέγκας, οικονομολόγος και στενός συνεργάτης του υπουργού Εσωτερικών Ματέο Σαλβίνι, Κλαούντιο Μπόργκι.

Ο Μπόργκι επέκρινε τους λάθους χειρισμούς στο οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, προειδοποιώντας ότι «κάθε απόπειρα να κάνουν το ίδιο στην Ιταλία θα προκαλούσε παγκόσμια οικονομική καταστροφή».

Μάλιστα, ο ιταλός βουλευτής προέβλεψε ότι το χάος που θα προκληθεί θα είναι «χίλιες φορές χειρότερο» από αυτό που σημειώθηκε όταν «τα αφεντικά της Ευρώπης» υιοθέτησαν μια σκληρή πολιτική λιτότητας έναντι της Ελλάδας το 2010.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο αρχηγός των Πέντε Αστέρων και υπουργός Εργασίας της Ιταλίας Λουίτζι Ντι Μάιο, ο οποίος σχολιάζοντας την επιστολή του επιτρόπου οικονομικών υποθέσεων Πιέρ Μοσκοβισί και του αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Βάλντις Ντομπρόβσκις, σημείωσε:

«Οι προβλέψεις (της ιταλικής κυβέρνησης) δεν γίνονται υποθετικά. Είμαστε βέβαιοι ότι με την ανάπτυξή μας θα καταφέρουμε να αποπληρώσουμε το χρέος και να μειώσουμε το έλλειμμα. Η κυβέρνηση τις ερχόμενες εβδομάδες θα ξεκινήσει διάλογο με την Ευρώπη, αλλά δεν υπάρχει κάποιο σχέδιο Β», είπε ο Ντι Μάιο και πρόσθεσε: «Περιμέναμε ότι ο προϋπολογισμός αυτός δεν θα άρεσε στις Βρυξέλλες, αλλά σε έξι μήνες αυτή η Ευρώπη θα έχει τελειώσει. Δεν υπάρχει plan b. Για μένα δεν υπάρχει θέμα εξόδου της Ιταλίας από την ευρωζώνη όπως και συμμετοχής της στην Ευρωπαϊκή Ενωση».

Από την άλλη πλευρά, ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιουνκερ, μιλώντας σε αυστριακές εφημερίδες επεχείρησε να ρίξει τους τόνους.

Ερωτηθείς αν υπάρχει κίνδυνος μιας δεύτερης Ελλάδας για την Ευρώπη τόνισε πως «αν έλεγα κάτι τέτοιο οι Ιταλοί θα αναστατώνονταν ξανά… Δεν συγκρίνω την Ελλάδα με την Ιταλία», πρόσθεσε, «πάρα τα υψηλή επίπεδα χρέους και το υψηλό δημοσιονομικό έλλειμμα».

Ο κ. Γιούνκερ επισήμανε ότι «έγκειται στους ιταλούς διαμορφωτές πολιτικής να βρουν κανόνες και μέτρα που θα επιτρέψουν στην Ιταλία να παραμείνει εντός των συμφωνηθέντων δημοσιονομικών στόχων».

Όπως φαίνεται λοιπόν οι Ιταλοί όχι μόνο δεν υποχωρούν, αλλά διαμηνύουν ότι «θα τους πάρουν όλους μαζί στον πάτο». 

in.gr 

Πιέζει ο χρόνος για τη συμφωνία των Πρεσπών

Του Δημήτρη Μηλάκα

Η κυβέρνηση βιάζεται να νομιμοποιήσει την απόφασή της για τη συμφωνία των Πρεσπών με κύρωση από τη Βουλή

Αντιμέτωπες με τα (πολιτικά) προβλήματα που δημιούργησε η μεγάλη αποχή στο δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής στην ΠΓΔΜ βρίσκονται οι κυβερνήσεις των Τσίπρα και Ζάεφ. Κοινό πρόβλημα και για τους δύο πρωθυπουργούς είναι η πιθανότητα να μην καταφέρουν να ανταποκριθούν στη δέσμευση που είχαν αναλάβει έναντι των ΗΠΑ για μια ταχεία και ομαλή τακτοποίηση των σχέσεων μεταξύ των χωρών, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας στα Δυτικά Βαλκάνια.

Η απροθυμία που επέδειξε η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της ΠΓΔΜ να νομιμοποιήσουν με τη συμμετοχή τους το δημοψήφισμα για την αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας της χώρας τους δεν φαίνεται να πτοεί ούτε τον Ζάεφ ούτε τον Τσίπρα, οι οποίοι εμφανίζονται αποφασισμένοι να προχωρήσουν την τήρηση της διαδικασίας που έχει συμφωνηθεί για την επικύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών…

Οι δύο πρωθυπουργοί ενδεχομένως έχουν ακούσει προσεκτικά την απειλή που δημόσια έχει διατυπώσει ο γ.γ. του ΝΑΤΟ, υπογραμμίζοντας ότι η συμφωνία που έχουν υπογράψει οι υπουργοί Εξωτερικών των δύο χωρών (Κοτζιάς - Δημητρώφ) παράγει αποτελέσματα και πως όποια πλευρά υπαναχωρήσει από τα συμφωνηθέντα θα υποστεί κυρώσεις. Πρόκειται προφανώς για μια απειλή που όταν διατυπώνεται από τα χείλη του γ.γ. του ΝΑΤΟ δεν μπορεί να μη ληφθεί σοβαρά υπόψη, κατ’ αρχάς από τον πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ, ο οποίος δεν έχει κανένα περιθώριο υπαναχώρησης και είναι υποχρεωμένος να «πέσει» πολιτικά μαχόμενος για την υλοποίηση των όσων έχει υποσχεθεί.

Η βιαστική Αθήνα

Από την ελληνική πλευρά ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς γνωρίζουν πολύ καλά ότι η συμφωνία των Πρεσπών παράγει – πριν ακόμη κυρωθεί από την ελληνική Βουλή – έννομα αποτελέσματα.

Ήδη, με την υπογραφή της συμφωνίας η ελληνική κυβέρνηση ήρε τις επιφυλάξεις της για την εκκίνηση των διαδικασιών ένταξης της ΠΓΔΜ τόσο στην Ε.Ε. όσο και στο ΝΑΤΟ. Η ελληνική κυβέρνηση γνωρίζει επίσης ότι αν στο πλαίσιο της Ε.Ε. υπάρχουν περιθώρια μπλοκαρίσματος των συνομιλιών ένταξης, αν η πλευρά της ΠΓΔΜ δεν τηρήσει τα συμφωνηθέντα, στο περιβάλλον του ΝΑΤΟ αυτό είναι αδύνατο.

Ήδη, στο πλαίσιο της Συμμαχίας έχουν ξεκινήσει οι διαδικασίες υποδοχής και προσαρμογής του νέου μέλους στις ΝΑΤΟϊκές δομές. Οι διαδικασίες εξελίσσονται έχοντας προεξοφλήσει ότι τελικά θα επισφραγιστεί με τις κυρώσεις από τα Κοινοβούλια των δύο χωρών – αλλά και από τον ΟΗΕ, υπό την αιγίδα του οποίου έγινε η διαχείριση του προβλήματος μεταξύ Αθηνών - Σκοπίων όλα αυτά τα χρόνια – η συμφωνία των Πρεσπών. Μετά τις κυρώσεις το νέο κράτος με την ονομασία Βόρεια Μακεδονία θα γίνει πλήρες μέλος του ΝΑΤΟ.

Μέχρι να γίνει αυτό, ωστόσο, οι διαδικασίες εντός της Συμμαχίας εξελίσσονται και περιλαμβάνουν σοβαρές αποφάσεις, οι οποίες δημιουργούν ανεπίστρεπτα τετελεσμένα αποτελέσματα που δένουν το κράτος είτε με τη συνταγματική του ονομασία (Δημοκρατία της Μακεδονίας) που δεν αναγνωρίζει η Ελλάδα αλλά αναγνωρίζουν σχεδόν όλα τα υπόλοιπα μέλη είτε με την προσωρινή του (ΠΓΔΜ) στο ΝΑΤΟ.

Επείγει η κύρωση

Με άλλα λόγια, οι Τσίπρας και Κοτζιάς γνωρίζουν ότι έχουν προσφέρει προκαταβολικά το ελεύθερο δρομολόγιο της ΠΓΔΜ προς την ένταξή της στο ΝΑΤΟ. Γνωρίζουν επίσης ότι αυτό το δρομολόγιο έχει ξεκινήσει, δίχως να έχει διασφαλιστεί ότι θα υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις της άλλης πλευράς, οι οποίες πριν από την επικύρωση της συμφωνίας βρίσκονται στον αέρα.

Προκειμένου να καλυφθούν πολιτικά (αλλά και από την ετυμηγορία της Ιστορίας) οι Τσίπρας και Κοτζιάς βιάζονται να πετύχουν την κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών από το ελληνικό Κοινοβούλιο προκειμένου να νομιμοποιηθεί μια απόφασή τους με την οποία δεν συμφωνεί μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού και η οποία, όπως είπαμε, ήδη παράγει αποτελέσματα και οδηγεί την ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, έστω και χωρίς αυτό το κράτος να έχει ικανοποιήσει τις βασικές του δεσμεύσεις.

Εκτός από τις κυβερνήσεις των δύο χωρών, βιαστικό για την ολοκλήρωση της διαδικασίας είναι και το ΝΑΤΟ, για χάρη του οποίου μπήκαν σε τόσα πολιτικά βάσανα οι δύο πλευρές. Όπως είπαμε, ο γ.γ. του ΝΑΤΟ – πριν από το δημοψήφισμα στην ΠΓΔΜ – είχε προειδοποιήσει με κυρώσεις όποια πλευρά υπαναχωρήσει από τα συμφωνηθέντα. Μετά το δημοψήφισμα ο γ.γ. του ΝΑΤΟ ήταν ο πρώτος δυτικός παράγοντας ο οποίος ανέλαβε να στείλει αυστηρό μήνυμα λέγοντας ότι η ολοκλήρωση της συμφωνίας (των Πρεσπών) είναι μονόδρομος και δεν υπάρχει «παράθυρο», «δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την πλήρη ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ».

Οι εν λόγω εκφοβιστικές τοποθετήσεις του γ.γ. του ΝΑΤΟ, εκτός από την κλιμάκωση της πίεσης στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της ΠΓΔΜ, περιγράφουν και την ανυπομονησία της Συμμαχίας να κλείσει οριστικά και τελεσίδικα αυτό το θέμα ξεκινώντας την ενσωμάτωση των Δυτικών Βαλκανίων στους κόλπους της, περιορίζοντας απόλυτα το περιθώριο κινήσεων της Ρωσίας, η οποία ήδη απειλεί ότι στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με το βέτο που διαθέτει θα τινάξει τους αμερικανικούς σχεδιασμούς στον αέρα… 

«Διάβολοι» και «άγγελοι» συνάμα

Γράφει ο Κώστας Μαρούντας

Κάποιες φορές λαμβάνουν χώρα κάποιες πράξεις που είναι ικανές, έστω και για λίγο, να ταράξουν τη λίμνη των εφησυχασμών μας.

Την Πέμπτη στην επίσημη σελίδα στο Facebook της Οriginal 21, του πιο μεγάλου συνδέσμου οργανωμένων οπαδών της ΑΕΚ, ανέβηκε μία συγκλονιστική ανακοίνωση με αφορμή την επέτειο του χαμού έξι οπαδών σε ατύχημα στα Τέμπη το 1999. Η ιδιαιτερότητα έγκειται στο γεγονός πως οι άνθρωποι που χάθηκαν δεν ήταν οπαδοί της ΑΕΚ, αλλά του ΠΑΟΚ. Και αν συνυπολογίσει κάποιος το κλίμα που υπάρχει ανάμεσα στους οπαδούς (και όχι μόνο...) των δύο σωματείων τους τελευταίους μήνες πρόκειται πραγματικά για μία σπουδαία κίνηση που συνιστά υπέρβαση από τα καθιερωμένα του νεοελληνικού μικρόκοσμου.

Το ίδιο έπραξαν και οι οργανωμένοι οπαδοί του Άρη (Super 3) γράφοντας με τη σειρά τους στο Facebook πως «Όταν η αγάπη του οπαδού έχει ως αποτέλεσμα τον σπαραγμό της μάνας και το κλάμα του πατέρα, η οπαδική αντιπαλότητα των ζωντανών σταματάει. Αθάνατοι».

Οι οργανωμένοι οπαδοί των ομάδων συχνά πυκνά βρίσκονται στο στόχαστρο πολλών. Διοικήσεων, θεσμικών παραγόντων, διάφορων διανοητών, δημοσιολόγων και δημοσιογράφων, ακόμα και μεγάλου αριθμού φίλων της ίδιας τους της ομάδας. Εδώ και αρκετά χρόνια υπάρχει στο στόμα αρκετών η καραμέλα για «το πόσο κακό κάνουν» στα σωματεία που υποστηρίζουν. Αυτό αφορά σε επεμβάσεις τους στα διοικητικά πράγματα των σωματείων, και φυσικά στο μεγάλο αγκάθι που είναι το ζήτημα της γηπεδικής βίας.

Από την άλλη πλευρά, τακτικότατα πραγματοποιούν κινήσεις, που και να θέλει κάποιος να μην τις αναγνωρίσει δεν τον αφήνει το εκτόπισμά τους. Όταν, δηλαδή, διοργανώνουν φιλανθρωπικές κινήσεις αλληλεγγύης, όταν μαζεύουν χρήματα για να καλύψουν ανάγκες των αθλητών των ερασιτεχνικών τμημάτων, όταν προβαίνουν σε πράξεις συνδικαλιστικής υφής, όταν ανεβάζουν πανό ή φωνάζουν συνθήματα με έντονο το στοιχείο της κοινωνικής ευαισθητοποίησης (και με άκρως ριζοσπαστικό περιεχόμενο ουκ ολίγες φορές...).

Οι οργανωμένοι κάθε ομάδας είναι στην κυριολεξία «διάβολοι» και «άγγελοι» συνάμα. Εξαρτάται το πώς θα επιλέξουν να λειτουργήσουν κάθε φορά. Είναι το αλάτι και το πιάτο σε ένα φαγητό που άλλοτε αρέσει και άλλοτε όχι.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο ρόλος τους στην ενίσχυση και στη στήριξη των ομάδων εντός και εκτός έδρας δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν. Μιλάνε τα χιλιόμετρα που έχουν διανύσει για την «καψούρα» τους στις εθνικές και στις επαρχιακές οδούς, τα ναυτικά μίλια που έχουν καταγράψει στα πελάγη και στις θάλασσες, αλλά και τα λεπτά που έχουν βρεθεί στον αέρα για τα αεροπορικά τους ταξίδια.

Είναι η πραγματική μεγάλη δύναμη που θα μπορούσε, με ένα είδος σοβαρού και διαρκούς μέσα στο χρόνο συντονισμού, να υποχρέωνε τις ΠΑΕ και τους θεσμούς σε μία διαφορετική κινητικότητα, περισσότερο δίκαιη και προσοδοφόρα για όλους. Θα μπορούσε να διεκδικεί πολλά πράγματα που θα ανάγκαζαν την Πολιτεία και τις εταιρείες να τα παραχωρήσουν, όχι απλά για λόγους συσχετισμού δύναμης, αλλά γιατί όντως αυτό θα συνιστούσε μία κατοχυρωμένη και ουσιαστική πρόοδο για τα ίδια τα αθλήματα στη χώρα μας. Θα μπορούσαν τα παιδιά στα πέταλα και στις γωνίες να λειτουργήσουν ως οι εστίες που θα έβαζαν στον πειρασμό και τους υπόλοιπους στις κερκίδες να πειραματιστούν με τους εαυτούς τους και να μάθουν να διεκδικούν.

Στο σήμερα που, για παράδειγμα, διακυβεύεται το αν θα επιτραπούν οι μετακινήσεις οπαδών σε εκτός έδρας αγώνες σε μόνιμη βάση, είναι μία καλή ευκαιρία να αναλογιστούν όλοι το ρόλο τους και να επιλέξουν να επιστρατεύσουν τις πιο δημιουργικές και μπεσαλίδικες πτυχές του εαυτού τους. Η αντιπαλότητα μπορεί εν δυνάμει να γίνει ακόμα και μία πολύ ωραία συνθήκη έμπνευσης αν τηρηθούν τα όρια και δεν μεταβληθεί σε άμετρη εχθρότητα (στην οποία η καταμέτρηση περιλαμβάνει μονάχα απώλειες κάθε είδους).

Η πρόσφατη ανακοίνωση της Original 21, όπως και η αναφορά του Super 3, είναι κινήσεις που δεν μπορούν εύκολα να αλλάξουν τα καθιερωμένα, αλλά δείχνουν το δρόμο για το πώς θα άλλαζαν αυτά αν το επιλέγαμε όλοι μας...

Είναι σαν να κυνηγάς χίμαιρες το ζητάς να πάψει η αντιπαλότητα. Γιατί οι διαχωριστικές γραμμές πάντοτε θα υπάρχουν. Και είναι εξάλλου «αφύσικο» και προβληματικό το να θέλεις να πάψει να «βράζει το αίμα» ή να μην υπάρχουν παρεμφερή κίνητρα όταν οι ομάδες παλεύουν -σε όλα τα μέτωπα- για την επικράτηση. Το ζήτημα είναι να προσπαθήσεις να βάλεις την αντιπαλότητα σε όρια που θα σε κάνουν εσένα πρώτα να νιώθεις χρησιμότερος, καλύτερος και πιο ντόμπρος, και για τον εαυτό σου και για την ομάδα που υποστηρίζεις... Και αυτό η Lady Hope είναι σίγουρη πως δεν μπορεί να το πετύχει κανένας νόμος, καμία αστυνομία, καμία κάμερα, παρά μόνο η συνείδηση και η επιθυμία των ίδιων των οργανωμένων οπαδων. To μέλλον και το είδος του περιλαμβάνει και τους οργανωμένους, είτε το θέλουν κάποιοι, είτε όχι... Αρκεί οι οργανωμένοι να βγουν μπροστά με γνώμονα το γίνουν ρυθμιστικός παράγοντας προόδου και εξέλιξης, όχι με ναυτικές φωτοβολίδες στα χέρια..., αλλά με σφιγμένες τις γροθιές της αυτενέργειας για καλό σκοπό!       

Ποιον κοροϊδεύετε, κ. Γεωργιάδη;

Γράφει ο Δημήτρης Ψαρράς

Μπορεί να απέλυσε από την επιχείρησή του «Ελληνική Αγωγή» τη Βασιλεία Στεργιοπούλου ο Αδωνις Γεωργιάδης, αλλά δεν μπορεί να πείσει κανέναν ότι δεν γνώριζε τις απόψεις της. Αυτό που συνέβη στην πραγματικότητα ήταν ότι την απέλυσε μόλις πήραν δημοσιότητα όσα «δίδασκε» στην «Ελληνική Αγωγή».

Είναι εξάλλου χαρακτηριστικό ότι η πρώτη του αντίδραση σε σχετική ανάρτηση του Πάσχου Μανδραβέλη ήταν να καλύψει την Στεργιοπούλου.

Όσο οι τερατώδεις –και φυσικά φιλοναζιστικές- απόψεις περί αρίας ελληνικής φυλής που υπήρξε εδώ και 13 εκατ. χρόνια, παρέμειναν εντός του κλειστού κύκλου των μαθητών του κ. Γεωργιάδη, ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας δεν είχε κανένα πρόβλημα.

Αλλά ποιος φέρει την ευθύνη για τη διάδοση αυτών των δήθεν «επιστημονικών» απόψεων; Κανείς άλλος εκτός από τον ίδιο τον κ. Γεωργιάδη, «διευθυντή» και ιδιοκτήτη της «Ελληνικής Αγωγής», μιας ιδιόρρυθμης ιδιωτικής επιχείρησης που υποτίθεται ότι εξοικειώνει παιδιά και ενήλικες με την Αρχαία Ελλάδα και τα Αρχαία Ελληνικά.

Όπως αποδεικνύεται από το απόσπασμα της εκπομπής του στις 5.10.2017, είναι ο ίδιος ο κ. Γεωργιάδης εκείνος που παρουσίασε στους υποψήφιους πελάτες του τη Βασιλεία Στεργιοπούλου, αναφέροντας ότι πρόκειται για «ειδικευμένη» στα ζητήματα αυτά.

Δεν παρέλειψε, μάλιστα, ο κ. Γεωργιάδης να προβάλει και τα βιβλία της συνεργάτιδάς του. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει και ένα με εικόνα αρχαίου αγγείου στο εξώφυλλο, όπου είναι ζωγραφισμένος ο «διπλούς μαίανδρος», δηλαδή η σβάστικα. Έτσι ώστε να λαμβάνει το μήνυμά του αμέσως και ο «αμύητος» Νεοέλληνας.

Ο κ. Γεωργιάδης μπορεί σήμερα να ισχυριστεί ότι δεν έχει διαβάσει ούτε λέξη από τα βιβλία αυτά. Άλλωστε ο τρόπος που κοιτά την κυρία Στεργιοπούλου στο βίντεο μοιάζει σα να τη βλέπει για πρώτη φορά, ενώ τη μια την αποκαλεί Βασιλική και την άλλη Βασιλεία.

Αλλά αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα με τον κ. Γεωργιάδη: ότι είναι έτοιμος για εμπορικούς λόγους να πουλήσει οτιδήποτε, εμφανίζοντάς το ως «ελληνικό» και «αρχαιοπρεπές», αδιαφορώντας αν είναι απολύτως αντιεπιστημονικό ή και απλώς... ναζιστικό. Από τον Πλεύρη μέχρι τη Στεργιοπούλου.     

Διαφημιστικός σεξισμός

Του Παντελή Μπουκάλα

Το πρώτο μίνι κύμα διαφημίσεων με πρωταγωνιστή κάποιον γόη με ενδυματολογικό, τριχολογικό και λεξιλογικό στυλ άλλων δεκαετιών προπαγάνδιζε τις αρετές ενός πενταψήφιου αριθμού τηλεφωνικών πληροφοριών, ποντάροντας στο αρχαίο δόγμα «οι γυναίκες είναι όλες ίδιες, χαζές». Ε, αφού οι κακόμοιρες αδυνατούν να βάλουν τα λαμπιόνια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο ή να κόψουν τη βασιλόπιτα και τηλεφωνούν στο 118.., αναζητώντας ειδικό, χαζές είναι. Χαζοβιόλες. Και τον χρειάζονται τον μάστορά τους. Γενικώς.

Και καταφτάνει κάθε φορά ο μάστορας και, τυλιγμένος το γοητιλίκι του όπως ο Σούπερμαν την μπέρτα του, σώζει τα κουτορνίθια. Και το γένος των αρσενικών, που κοκορεύεται μαζί με τον ευφυή εκπρόσωπό του, σπεύδει να επιβραβεύσει τον γόη-Τόνυ Σφήνο. Και του βρίσκει πρώτης τάξεως δουλειά, κοτζαμάν εκπομπή, σε κανάλι. Ενα από τα σοβαρά κανάλια. Οχι σαν τα πεμπτοκλασάτα που φιλοξενούσαν τα «Ερωτοδικεία» σε προϊστορικές εποχές της ιδιωτικής τηλοψίας. Και είναι τόσο περήφανοι για το νέο αστέρι τους, που το εμφανίζουν και στο δελτίο ειδήσεων. Να λάμψει δίπλα στον παρουσιαστή και να προαναγγείλουν από κοινού την καινούργια εκπομπή. Ενα από τα πολλά σαχλοπαίχνιδα ή πορνοπαίχνιδα που ανθούν στην εμπορική τηλεόραση.

Και ήρθε ο καιρός για νέο διαφημιστικό κυματάκι. Με νέο δόγμα πλέον, πιο αρχαίο και πιο πιασάρικο: «Οι γυναίκες είναι όλες ίδιες, κι όλες τα θέλουν» – μήπως δεν το εννόησε κοτζάμ Τραμπ, χλευάζοντας τη γυναίκα που είχε πέσει θύμα τού μίστερ Κάβανο; Ο γόης εμφανίστηκε πρώτα σαν υδραυλικός και γαργάλισε το κοινό παίζοντας με το ρήμα «στάει», με πορνογραφική ανοησία. «Εδώ στάει;» ρωτάει ο μάστορας. «Ναι, στάει» απαντά το ετοιμοπαράδοτο κουτορνίθι. Στο νέο σποτ ο ερωτύλος πολυτεχνίτης παριστάνει τον διανυκτερεύοντα φαρμακοποιό. Η κουτορνιθούλα, ξαπλωμένη, έχει πετάξει πια τα μισά της ρούχα. «Εδώ πονάει;». «Πονάει». Μάκια και – «πάει». Εξω από το φαρμακείο, τρεις-τέσσερις υποψήφιοι πελάτες, σαν χορός ζηλιάρηδων οφθαλμοπόρνων. «Αθλια, σεξιστική και κυρίως προσβλητική για το γυναικείο φύλο, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την επαγγελματική υπόσταση του φαρμακοποιού» χαρακτηρίζει τη διαφήμιση ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Αττικής. Συντηρητικοί άνθρωποι, τι περιμένεις. Δεν κατέχουν από χιούμορ. Και δεν έχουν ακουστά για τους νόμους της αγοράς.

Μολαταύτα, μήπως τουλάχιστον τα κρατικά κανάλια θα έπρεπε να αρνηθούν να προβάλουν τη χυδαιότητα; Ας αφήσουν τα αργύρια του σεξισμού στα ιδιωτικά.

Δημογραφική «βόμβα» απειλεί την Ελλάδα και οι κυβερνήσεις αδιαφορούν

Τα ανησυχητικά στοιχεία για το δημογραφικό ήρθαν να θυμίσουν ένα πρόβλημα για το οποίο καμία κυβέρνηση της εποχής των μνημονίων δεν πήρε μέτρα   

Τα στοιχεία είναι τουλάχιστον αποκαρδιωτικά. Στην Ελλάδα στην περίοδο της κρίσης είχαμε μια υποχώρηση του ήδη χαμηλού δείκτη γονιμότητας (των αριθμού των παιδιών που κάνει κάθε γυναίκα), που ήταν ούτως ή άλλως σχετικά χαμηλός, ανάμεσα στο 2008 και το 2016.

Από 1,5 περίπου παιδιά υποχωρήσαμε στα 1,3 κατά μέσο όρο, πολύ κάτω από 2,1 που είναι το λεγόμενο «επίπεδο αναπλήρωσης» για τις αναπτυγμένες χώρες.

To 2017 είχαμε στην Ελλάδα 88553 γεννήσεις, καταγράφοντας μείωση κατά 4,7% σε σχέση με το 2016. Συγκριτικά το 2010 ήταν 114.766.

Ο μέσος όρος ολικής γονιμότητας, δηλαδή παιδιών ανά ζεύγος, είναι 1,26, σταθερός τα τελευταία χρόνια, όταν ο μέσος όρος της Ε.Ε. είναι 1,49.

Οι ειδικοί εκτιμούν ότι η τάση αυτή θα συνεχιστεί εκτός όλων των άλλων γιατί η μακρόχρονη οικονομική κρίση στην Ελλάδα είχε ως αποτέλεσμα να έχουμε σημαντικό ποσοστό αναβολών των πρώτων γεννήσεων.

Αυτό σημαίνει ότι πολλές γυναίκες των γενεών θα κάνουν το πρώτο τους παιδί σε μεγαλύτερη ηλικία και η πιθανότητα να κάνουν δεύτερο θα συρρικνώνεται εξαιτίας αντικειμενικών βιολογικών περιορισμών.

Το στοιχείο αυτό σε συνδυασμό με την μαζική φυγή ελλήνων, κυρίως νεαρής ηλικίας, στο εξωτερικό όπως και τον επαναπατρισμό ενός τμήματος των μεταναστών στην περίοδο της κρίσης, σημαίνουν ότι γινόμαστε μια χώρα που γερνάει, μια χώρα με έναν παραγωγικό πληθυσμό που συρρικνώνεται.

Η Ελλάδα κατατάσσεται στις πρώτες θέσεις μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε γηράσκοντα πληθυσμό (ποσοστό αύξησης 21,4%) έναντι μέσου όρου της Ε.Ε. 17,2%.

Τα άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών αντιπροσωπεύουν σήμερα στη χώρα μας ποσοστό πάνω από το 21,3% του πληθυσμού και σύμφωνα με τις προβλέψεις το 2030 θα είναι περίπου το 30% του πληθυσμού ενώ το 2050 θα πλησιάσουν το 1/3 του πληθυσμού!

Οι επιπτώσεις της κρίσης

Είναι λάθος να πούμε ότι όλα αυτά αντανακλούν απλώς τη διεθνή τάση προς την γήρανση του παγκόσμιου πληθυσμού, ως αποτέλεσμα και της μείωσης των γεννήσεων αλλά και της αύξησης του προσδόκιμου επιβίωσης, χωρίς να υποτιμάμε αυτή την παράμετρο.

Υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες που έχουν υψηλότερους δείκτες γονιμότητας όπως είναι η Γαλλία που έχει δείκτη σχεδόν 2.

Οι έρευνες δείχνουν ότι εντός της γενικά χαμηλότερης γονιμότητας σε σχέση με την περίοδο πριν από το 1950 που αποτυπώνεται παγκοσμίως και έχει σχέση με την αλλαγή του τρόπου ζωής και τη μετάβαση από τις αγροτικές στις βιομηχανικές και μεταβιομηχανικές κοινωνίες, οι διακυμάνσεις ως προς τις γεννήσεις ανάμεσα σε ομοειδείς χώρες έχουν να κάνουν και με παραμέτρους όπως είναι η ύπαρξη ή όχι εκτεταμένου κοινωνικού κράτους, τα ποσοστά απασχόλησης, η κοινωνική κατάσταση των πληθυσμών.

Η Ελλάδα ήταν παραδοσιακά μια χώρα με υποαναπτυγμένο το κοινωνικό κράτος, μικρή υποστήριξη του κράτους προς την οικογένεια με παιδιά.

Οι θέσεις σε δημόσιους παιδικού σταθμούς για χρόνια δεν επαρκούσαν, η ολοήμερη πρωτοβάθμια εκπαίδευση ήρθε με σχετική καθυστέρηση, οι γονείς βάζουν κατά παράδοση βαθιά το χέρι στην τσέπη.

Η περίοδος της κρίσης απλώς έκανε τα πράγματα χειρότερα. Με πολύ συχνό το φαινόμενο να υπάρχει άνεργος στην οικογένεια και τις αποδοχές μειωμένες η απόφαση για τη γέννηση του παιδιού έπαιρνε αναγκαστικά αναβολή.

Την ίδια στιγμή η Ελλάδα σταμάτησε να είναι ένας προτιμητέος προορισμός μεταναστών. Όμως, παγκοσμίως οι μεταναστατευτικές ροές αποτελούν και παράγοντα που ανανεώνει τον πληθυσμό και μειώνει το μέσο όρο ηλικίας (μεταναστεύουν άνθρωποι σχετικά νεαρής και παραγωγικής ηλικίας).

Οι πολλαπλές επιπτώσεις του δημογραφικού

Το δημογραφικό αποτελεί μια πραγματικά ωρολογιακή βόμβα για την ελληνική κοινωνία. Μια χώρα που βλέπει να συρρικνώνεται το δυναμικό της που είναι σε παραγωγική ηλικία είναι μια χώρα που δύσκολα μπορεί να έχει ανάπτυξη.

Οι εργαζόμενοι σε μικρότερες ηλικίες, με τις αυξημένες δεξιότητες και τον μεγαλύτερο αλφαβητισμό αποτελούν ατμομηχανή μιας οικονομίας σε ανάπτυξη.

Επιπλέον, γήρανση του πληθυσμού σημαίνει ότι διαρκώς επιδεινώνεται η αναλογία ανάμεσα στους εργαζομένους και τους συνταξιούχους και αυτό φέρνει, με τη σειρά του, νέες δυσκολίες στο ίδιο το ασφαλιστικό σύστημα ακόμη και μετά τα τελευταία κύματα αυξήσεων των ορίων συνταξιοδότησης.

Γήρανση του πληθυσμού σε χώρες όπως η Ελλάδα και με τα κοινωνικά χαρακτηριστικά των συνταξιούχων και τις χαμηλές συντάξεις, σημαίνει και χειρότερη καταναλωτική δυναμική στην οικονομία άρα και χαμηλότερες δυναμικές συνολικά στην ανάπτυξη.

Την ίδια σε άλλες χώρες όπως για παράδειγμα η γειτονική Τουρκία ένα από τα πραγματικά στοιχεία του δυναμισμού τους είναι ακριβώς ότι έχουν έναν συγκριτικά νεότερο πληθυσμό.

Οι κυβερνήσεις είχαν άλλες προτεραιότητες

Απέναντι σε όλα αυτή την πραγματικότητα καμιά κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια δεν ασχολήθηκε ουσιαστικά με το ζήτημα. Αντίθετα, άμεσα ή έμμεσα με τις επιλογές τους απλώς έκαναν τα πράγματα χειρότερα.

Δημιούργησαν μια τεράστια επιδείνωση των όρων εργασίας και ζωής των ζευγαριών που σκέφτονταν να κάνουν παιδί. Με την εκτίναξη της ανεργίας των νέων μια ολόκληρη γενιά πήγε πίσω συνολικά τα σχέδια της να κάνει οικογένεια. Το δεύτερο παιδί άρχισε να αντιμετωπίζεται σαν βάρος.

Ακόμη και τα διορθωτικά μέτρα για τα οικογενειακά επιδόματα ήρθαν στο έδαφος μιας συνολικής υποχώρησης των εισοδημάτων.

Την ίδια στιγμή ακόμη και την επέκταση της πρόσβασης σε παιδικούς σταθμούς συνέχισαν να υπάρχουν προβλήματα στην πρόσβαση για αρκετές οικογένειες.

Επιπλέον, χρόνια προβλήματα όπως η ανάγκη να πληρώνει η οικογένεια για ξένες γλώσσες, μουσική, χορό και φροντιστήρια παρέμειναν το ίδιο οξυμμένα.

Αποδεικνύεται πως η λιτότητα δεν είναι απλώς κάποιοι αφηρημένοι οικονομικοί δείκτες, είναι μια συνολική κοινωνική συνθήκη με άμεσες και έμμεσες επιπτώσεις σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής.

Η αύξηση της απασχόλησης με ελαστικές σχέσεις μερικής απασχόλησης ή οι αμοιβές γύρω από τα όρια του βασικού μισθού μπορεί να αποτρέπουν την πλήρη εξαθλίωση και την ακραία φτώχεια, αλλά πολύ δύσκολα επιτρέπουν στη νέα γενιά να κάνει οικογένεια.

Για παράδειγμα εξακολουθούμε να είμαστε μια χώρα που προσφέρει γονική άδεια μετ’ αποδοχών επί της ουσίας μόνο στο δημόσιο και όχι στον ιδιωτικό τομέα, την ώρα που η απασχόληση στο δημόσιο υποχώρησε.

Εξακολουθεί να μην προσφέρεται μια δημόσια και δωρεάν πλήρη πρόσβαση σε δημόσιους βρεφονηπιακούς σταθμούς για το σύνολο του πληθυσμού.

Τα οικογενειακά επιδόματα συμπληρώνουν ένα μειωμένο εισόδημα, αλλά δεν αποτελούν πραγματικό κίνητρο για τη γέννηση παιδιών.

Αντίθετα, η εμπειρία δείχνει ότι εάν σήμερα υπήρχε αντιστροφή της ανεργίας, διευκόλυνση σε όλα τα επίπεδα του ρόλου του γονέα, ενίσχυση του οικογενειακού εισοδήματος, ένα εκτεταμένο δίκτυο παιδικών σταθμών και ένα πραγματικά ολοήμερο εκπαιδευτικό σύστημα που να μην χρειάζεται επιπλέον ιδιωτική δαπάνη, τότε πολύ περισσότερα ζευγάρια θα έκαναν παιδιά.

Και αυτό θα σήμαινε αντιστροφή της σημερινής τάσης, και σε ένα σχετικά μικρό βάθος χρόνου μια κοινωνία πιο δυναμική και πιο ανανεωμένη.

Γιατί η αντιμετώπιση του δημογραφικού δεν είναι η αντιμετώπιση ενός κοινωνικού προβλήματος. Είναι η σημαντικότερη επένδυση στο μέλλον της ίδιας της χώρας.

in.gr

Spiegel: «Η Ελλάδα διεκδικεί 280 δις από την Γερμανία»

«Όσο η Ελλάδα εξαρτώνταν από τη στήριξη της ΕΕ, ο Αλέξης Τσίπρας απέφευγε να θέσει ζήτημα επανορθώσεων. Τώρα όμως, μετά το τέλος του τρίτου προγράμματος, η Αθήνα αναλαμβάνει σχετικές πρωτοβουλίες», γράφει το Spiegel.

Λίγες μέρες πριν από τη επίσημη επίσκεψη του ομοσπονδιακού προέδρου Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάιερ στην Αθήνα (10 - 12 Οκτωβρίου) και τις προγραμματισμένες συναντήσεις με το πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο και τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel φιλοξενεί στην διαδικτυακή του έκδοση ανταπόκριση από τη Θεσσαλονίκη με τίτλο «Η Ελλάδα διεκδικεί 280 δισεκατομμύρια ευρώ από την Γερμανία», το οποίο αναφέρεται στην πρόθεση της Αθήνας να ξεκινήσει τον επόμενο μήνα εκστρατεία διεκδίκησης πολεμικών επανορθώσεων:

«Όσο η Ελλάδα εξαρτώνταν από τη οικονομική στήριξη της ΕΕ ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας απέφευγε να θέσει ζήτημα επανορθώσεων. Τώρα όμως, μετά την ολοκλήρωση του τελευταίου προγράμματος προσαρμογής, η Αθήνα προτίθεται να αναλάβει σχετικές πρωτοβουλίες.

Δεν είναι σύμπτωση ότι οι δύο κορυφαίοι έλληνες πολιτικοί αναφέρθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα στο ζήτημα. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος στο χωριό Καλλικράτης και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στο χωριό Κάνδανος. Σηματοδοτεί την απαρχή μιας μακράς εκστρατείας, η οποία σύμφωνα με πληροφορίες του περιοδικού Der Spiegel θα ξεκινήσει τον Νοέμβριο.

Η ελληνική βουλή θα επικυρώσει κατ΄ αρχήν έκθεση, στην οποία αναφέρεται ότι η Ελλάδα δικαιούται επανορθώσεις 269,5 δις ευρώ από τον β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο ποσό αυτό προστίθεται το κατοχικό δάνειο ύψους 10,3 δις ευρώ, βάσει υπολογισμών από τα τέλη 2014. Η έκθεση είναι έτοιμη από τον Αύγουστο του 2016. Έμεινε ωστόσο στο συρτάρι, όσο η Ελλάδα λάμβανε ακόμα βοήθεια από χώρες της ΕΕ συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας.

Μετά το τέλος του τελευταίου προγράμματος προσαρμογής τον Αύγουστο ο έλληνας πρωθυπουργός άλλαξε στάση. Ο Αλέξης Τσίπρας επιτρέπει τώρα στο κοινοβούλιο να επικυρώσει την έκθεση. Ο πρωθυπουργός κάνει βέβαια λόγο για "ηθική αποζημίωση". Δεν αναφέρεται ωστόσο στα πολλά δις που ενδέχεται να λάβει η Ελλάδα, αλλά και τις επαπειλούμενες πρόωρες εκλογές, στις οποίες μια επιτυχία στο ζήτημα των επανορθώσεων θα του διασφάλιζε πολλές ψήφους.

Η στάση του Βερολίνου ενδέχεται να ανοίξει το δρόμο για τη Χάγη

Στη δεύτερη φάση η Ελλάδα προτίθεται να παρουσιάσει τα επιχειρήματά της σε παγκόσμιο επίπεδο: στη Γερμανία, το Ευρωκοινοβούλιο, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και τον ΟΗΕ.

Στην τρίτη φάση η Ελλάδα σχεδιάζει να ζητήσει από τη Γερμανία διαπραγματεύσεις για την καταβολή πολεμικών επανορθώσεων. Από τη πλευρά της πάντως η γερμανική κυβέρνηση αναμένεται να απορρίψει το αίτημα. Ήδη στο παρελθόν έχει καταστήσει σαφές ότι η Ελλάδα δεν έχει νομικό δικαίωμα να διεκδικεί αποζημιώσεις για τον β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά την άποψη ορισμένων ελλήνων νομικών, ακριβώς αυτή η άρνηση της Γερμανίας ενδέχεται να ανοίξει το δρόμο εκδίκασης της υπόθεσης ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης».

Το περιοδικό εκτιμά τέλος ότι «το ζήτημα θα βρεθεί στην κορυφή της ατζέντας των επαφών του γερμανού ομοσπονδιακού προέδρου στην Αθήνα. Ενδεικτικό είναι ότι ο Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάιερ θα επισκεφθεί το ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Χαϊδάρι», καταλήγει το γερμανικό περιοδικό. 

 dw.com

«Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας;»…

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Η καλή μας κυβέρνηση – που είναι και «αριστερή» – τσακώνεται με τη ΝΔ για το ποιος αγαπά περισσότερο τις τράπεζες και το ποιος εγγυάται καλύτερα το εύρυθμον του Χρηματιστηρίου.

Η καλή μας κυβέρνηση – που είναι και «αριστερή» – ήρθε κι αυτή με το 3ο Μνημόνιο να προσθέσει μια ακόμα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με ρευστό και εγγυήσεις.

Με νόμο – θυμίζουμε – που ψηφίστηκε όπως και οι προηγούμενοι: Με διαδικασίες εξπρές και «κατεπειγόντως». Αλλά αυτές ακριβώς τις διαδικασίες ήταν που ο ΣΥΡΙΖΑ – πριν γίνει κυβέρνηση – τις αποκαλούσε «εκτροπή» και «αντιδημοκρατική μαυρίλα»…

Ο νόμος αυτός, που ξανάδωσε ζεστό χρήμα στις τράπεζες, που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από τους προηγούμενους αντίστοιχους μνημονιακούς νόμους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, εκείνους τους νόμους που ο ΣΥΡΙΖΑ – πριν γίνει κυβέρνηση – τους αποκαλούσε «σκάνδαλο» και «έγκλημα», έγινε για την «σωτηρία» των τραπεζών. Μόνο που η «σωτηρία» των τραπεζών, υπό οποιαδήποτε κυβέρνηση, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την… σωτηρία του βρικόλακα που απαιτεί αίμα. Διαρκώς.

Στο πλαίσιο εκείνων των νόμων (που πριν ήταν «σκάνδαλο» και «έγκλημα» αλλά τώρα έγιναν «αριστερή σωτηρία») και πριν από την νέα ανακεφαλαιοποίησή τους, οι τράπεζες είχαν λάβει σε ρευστό ή κρατικές εγγυήσεις το ποσό των 211,5 δισ. ευρώ.

Προσοχή: Ηδη και μόνο στα δυο πρώτα χρόνια των μνημονίων η ρευστότητα που είχαν λάβει οι ελληνικές τράπεζες από την ΕΚΤ με τη μορφή ενισχύσεων είχαν ανέλθει στο εξωφρενικό ποσό των 125 δισ.ευρώ (έκθεση Eurobank Μάης 2012).

Σε αυτά ήρθε να προστεθεί και η 3η – η «αριστερή» – ανακεφαλαιοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Κάποιοι δημοσιολογούντες, θέλοντας να εξωραΐσουν το καθεστώς της τραπεζοκρατίας, αναμηρυκάζουν το εξής «επιχείρημα» της συμφοράς: «Μα τα λεφτά αυτά – λένε – δεν είναι ρευστό, δεν είναι χρήμα, τα περισσότερα είναι εγγυήσεις, άρα δεν μπορείτε να δημιουργείτε εντυπώσεις (σσ: εμείς δημιουργούμε τις εντυπώσεις) ότι όλα αυτά τα λεφτά έχουν καταλήξει στα ταμεία των τραπεζών». Μάλιστα…

Είναι προφανές ότι εμείς και οι ανωτέρω παπαρολόγοι εντυπωσιαζόμαστε από διαφορετικά πράγματα απ΄ ότι εμείς. Για παράδειγμα:  Σε αυτούς δεν προκαλεί καμία εντύπωση ότι

   α) τουλάχιστον 50 δισ. ευρώ από τα προηγούμενα και αρχής γενομένης από το πρώτο πακέτο της εποχής Αλογοσκούφη έχουν ήδη διατεθεί στις τράπεζες ως ρευστό,

   β) οι εγγυήσεις αυτές παρέχονται από το ελληνικό κράτος και ως εκ τούτου όταν καταπίπτουν βαραίνουν το ελληνικό κράτος, δηλαδή τον χειμαζόμενο ελληνικό λαό,

   γ) ότι οι ενισχύσεις προς τις τράπεζες βαραίνουν το δημόσιο χρέος που καλείται να το πληρώσει, πάλι, ο ελληνικός λαός.

Εκείνο, όμως, που βασικά δεν προκαλεί καμία εντύπωση σε όλους αυτούς είναι το εξής: 

Ενώ το κράτος υπό οποιαδήποτε κυβέρνηση (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ) για τις τράπεζες είναι προθυμότατο να εγγυάται, για τον μισθό του εργάτη δεν εγγυάται κανένας!

Για το σπίτι του μεροκαματιάρη ή του άνεργου που απειλείται με πλειστηριασμό δεν εγγυάται κανένας!

Για τις συντάξεις των γερόντων δεν εγγυάται κανένας!

Για τα ασφαλιστικά δικαιώματα των ανθρώπων του μόχθου δεν εγγυάται κανένας!

Για την αποτροπή των λουκέτων σε εκατοντάδες χιλιάδες μαγαζιά δεν εγγυάται κανένας!

Καμία εντύπωση δεν προκαλεί σε όλους αυτούς ότι για τα εισοδήματα των μισθωτών, που έχουν σφαγιαστεί κατά 50%, που εδώ και 8 χρόνια πληρώνουν τον ένα φόρο και το ένα χαράτσι μετά το άλλο, δεν προβλέφτηκε, ποτέ, κανένα πρόγραμμα… «ανακεφαλαιοποίησης». Ούτε «ενίσχυσης». Ούτε «εγγύησης». 

Εν αντιθέσει, βεβαίως, με τις τράπεζες…

***

Ως εκ τούτου, ας πάμε να θυμηθούμε λίγο την βικτωριανή εποχή, μέσα από την «Όπερα της Πεντάρας»:

To φόντο είναι τα προάστια του Λονδίνου, εκεί που καταφεύγουν οι κοινωνικά απόκληροι και περιθωριοποιημένοι. Εκεί που το έγκλημα και ο υπόκοσμoς αντλούν τους στρατούς και την πελατεία τους.

Ο ένας ήρωας, ο Πίτσαμ, έχει το «ταλέντο» να εκμεταλλεύεται και να εξαπατά ανθρώπους. Τους κρατά ομήρους στη δούλεψή του. Αν και είναι υγιείς, τους βάζει να παριστάνουν τους σακάτηδες και τους στέλνει να ζητιανεύουν για λογαριασμό του.

Είναι ο επικεφαλής των λωποδυτών, ο αρχηγός του υποκόσμου, τα πορνεία δουλεύουν γι’ αυτόν, αλλά γι’ αυτόν δουλεύει και ο αρχηγός της Αστυνομίας…

Ο άλλος ήρωας είναι ο Μακήθ. Γοητευτικός και ακραίος, τζέντλεμαν και μαχαιροβγάλτης. Ιδεολόγος και γκάνγκστερ. Προϊόν και ο ίδιος ενός κοινωνικού «πολτού», που όσο δεν έχει συνείδηση της δύναμής του, όσο δέχεται την επικυριαρχία των Πίτσαμ, τόσο περισσότερο γίνεται «άνθρωπος λύκος για τον άνθρωπο». Τόσο περισσότερο βουλιάζει στην αυταπάτη «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Το μήνυμα εκπέμπεται με τρόπο απλό και γι’ αυτό ευθύβολο:

Η δυστυχία πάει χέρι – χέρι με την υποταγή των πολλών στους λίγους. Η κρατική εξουσία «διαιτητεύει» στο σύστημα της εκμετάλλευσης.

Όσο μεγαλύτερη η «καπατσοσύνη» και η «ελευθερία της αγοράς», τόσο μεγαλύτερη η αγριότητα των «νονών» και η «ελευθερία ηθών».

Όσο πιο παγιωμένη η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τόσο πιο αχόρταγη η βουλιμία, τόσο πιο ασύδοτη η αχρειότητα του εκμεταλλευτή.

Πρόκειται για την ιστορία ενός σάπιου κόσμου που επαναλαμβάνεται.

Αυτή είναι η ιστορία ενός κόσμου που το 1728, όταν ο Τζον Γκέι συνέλαβε την «όπερα του ζητιάνου», βασίλευε η εκμετάλλευση υπό το στέμμα της αριστοκρατίας.

Είναι η ιστορία ενός κόσμου που, όταν ο Μπρεχτ διασκεύασε μεγαλοφυώς την «όπερα του ζητιάνου», δημιουργώντας την «Οπερα της Πεντάρας», βασίλευε η εκμετάλλευση υπό το στέμμα της ήδη εδραιωμένης χρηματιστικής ολιγαρχίας.

Στο ερώτημα αν η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται και σήμερα, στην εποχή δηλαδή των πολυεθνικών και των τραπεζών, ας αποφασίσει ο αναγνώστης. Έχοντας, φυσικά, υπόψη του τα λόγια του Μακήθ, λίγο πριν ανέβει στην κρεμάλα:

«Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας;»…