Γίναμε σοβαρό κράτος επειδή… ψηφίζει η «Μπάρμπαρα»

 

γράφει ο Βασίλης Σ. Κανέλλης

 

Αυτή η πρωτοφανής κινητοποίηση για την κακοκαιρία «Μπάρμπαρα» δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Απλά... έρχονται εκλογές

Η κινητοποίηση πρωτοφανής για την «Μπάρμπαρα». Πάνω από 1.000 αστυνομικοί στους δρόμους, μας ενημερώνει το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Η Περιφέρεια Αττικής έχει βγάλει όλα τα οχήματά και μοιράζει παντού αλάτι.

 

Η Πολιτική Προστασία έχει χρησιμοποιήσει κάθε πόρο και δυναμικό για να αντιμετωπίσει την κακοκαιρία.

  

Από την προηγούμενη κιόλας ημέρα άρχισαν οι προειδοποιήσεις: «Αν δεν έχετε αλυσίδες στο αυτοκίνητο θα φάτε πρόστιμο». Κι έτρεξαν κατά χιλιάδες οι Αθηναίοι να αγοράσουν αλυσίδες και χιονοκουβέρτες, αυξάνοντας κατά εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ τον τζίρο των καταστημάτων.

 

Αμεση η απόφαση και για τα σχολεία που θα μείνουν κλειστά σε όλη την Αττική ενώ η τηλεκπαίδευση παίρνει μπροστά σε χρόνο μηδέν και το υπουργείο Παιδείας κινητοποιήθηκε αμέσως.

 

 

Οσο για την Αττική οδό; Την… προσέχουν λες και έχει τον χρυσό της Ελλάδας. Ολοι βρίσκονται εκεί μη τυχόν και κλείσει, όπως πέρυσι, και γίνουμε διεθνώς ρεζίλι.

 

Αυτό δεν είναι κράτος. Αυτό είναι μια… καλοκουρδισμένη μηχανή. Η Ελλάδα «μεταμορφώθηκε» μέσα σε λίγες ώρες σε κράτος – μοντέλο για να υποδεχθεί την… Μπάρμπαρα.

 

Απίθανα πράγματα από μια χώρα που συνηθίζουμε να χαρακτηρίζουμε Ψωροκώσταινα, μπάχαλο, διαλυμένη κρατική μηχανή και άλλα πολλά.

 

 

Ομως, γιατί όλα αυτά; Είναι πράγματι πρωτοφανής και η κακοκαιρία που ζούμε ώστε να είναι πρωτοφανής και η κινητοποίηση;

 

Μας βλέπουν από τη Βόρεια Ελλάδα, από τον Εβρο, από τη Φλώρινα ή την Καστοριά και γελάνε: «Πώς κάνετε έτσι ρε χαμουτζήδες; Ενα ρεπορτάζ δεν έχετε κάνει για εμάς που κάθε μέρα ζούμε αυτό που ζείτε εσείς με την Μπάρμπαρα. Είστε για γέλια και για κλάματα», λένε.

 

Και πόσο δίκιο έχουν. Μιλάμε για «πρωτοφανή κινητοποίηση» ενώ έπρεπε να μιλάμε για τα αυτονόητα. Ενα κράτος που 2 μέρες το χρόνο θα μπορεί να λειτουργήσει κανονικά, υποδειγματικά.

 

Αστείες καταστάσεις, όμως, όλοι καταλαβαίνουμε γιατί συμβαίνει αυτό. Εχουμε εθνικές εκλογές σε 2-3 μήνες και τον Οκτώβριο έρχονται και οι αυτοδιοικητικές εκλογές.

 

Υπήρχε περίπτωση να μην κινητοποιηθεί η κυβέρνηση, οι περιφερειάρχες, οι δήμαρχοι, όταν έρχονται εκλογές και θα κριθούν από τους πολίτες;

 

Κάνουν, λοιπόν, το αυτονόητο γιατί απλά… ψηφίζει η Μπάρμπαρα. Ξέρετε πόσες κυβερνήσεις έπεσαν από κακοκαιρίες ή φυσικές καταστροφές που δεν αντιμετωπίστηκαν σωστά;

 

Ξέρετε πόσοι δήμαρχοι δεν μπορούσαν να κυκλοφορήσουν στο δρόμο γιατί όταν τους χρειάστηκαν οι πολίτες είχαν κρυφτεί;

 

Θα ρίσκαραν λοιπόν ένα τεράστιο φιάσκο όπως πέρυσι στην Αττική οδό ενώ οι κάλπες βρίσκονται τόσο κοντά; Η απάντηση είναι αυτονόητη.

 

Ομως, ακόμη και η πρωτοφανής, υποδειγματική κινητοποίηση της κρατικής μηχανής δείχνει ότι είμαστε υπανάπτυκτη χώρα. Διότι αν ο πολιτικός επειδή φοβάται μήπως καταψηφιστεί, κάνει το αυτονόητο, δηλαδή να προστατέψει τον πολίτη από τέτοια φαινόμενα, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

 

Ενα κράτος, μια κυβέρνηση, ένας περιφερειάρχης ή ένας δήμαρχος κρίνεται από την πρώτη μέρα της θητείας του, κι όχι όταν πλησιάζουν οι εκλογές και λειτουργεί με… Μαυρογιαλούρικο τρόπο. Αλλά τι να λέμε. Πάντα έτσι ήτανε…

 

Να μη μιλήσουμε και για τους πολίτες που τώρα θυμήθηκαν να πάρουν αλυσίδες ή να μάθουν να τις βάζουν στα αυτοκίνητά τους. Είναι θέμα παιδείας…

«Άριστη» διαχείριση της κακοκαιρίας: Μηνύματα από το «112» και άνοιξε-κλείσε τους δρόμους

 

Από χθες μέχρι και σήμερα φάνηκε η «αριστεία» (και) στην αντιμετώπιση προβλημάτων από την κακοκαιρία. Για μια ακόμα φορά οι κάτοικοι έμειναν απροστάτευτοι και η χώρα αθωράκιστη.  Ποιες ήταν οι «λύσεις« της κυβερνήσεως; Να στέλνει μηνύματα του «112» κάθε τόσο και να ανοιγοκλείνει τους δρόμους! 

 

Έτσι η Εθνική οδός Αθηνών – Θεσσαλονίκης έκλεισε, με τα πρώτα χιόνια, για πολλές ώρες, κόβοντας την Ελλάδα στα δύο. Τελικά, άνοιξε, στις 10 το πρωί. Όσο για την Αττική οδό; Αυτή… ανοιγόκλεινε! Αποκορύφωμα της… προληψης ήταν το αλάτι στην Κατεχάκη, κατόπιν εορτής!

 

Προβλήματα ηλεκτροδότησης δημιουργήθηκαν στον Ωρωπό, στον Αυλώνα, στη Μαλακάσα, στην Ιπποκράτειο Πολιτεία, σε τμήματα της Νέας Μάκρης, του Ασπροπύργου και των Οινοφύτων.

 

Παράλληλα, το Μετρό σταμάτησε τα δρομολόγια προς το αεροδρόμιο, με τους επιβάτες να μετεπιβιβάζονται στον προαστιακό στον σταθμό «Δουκίσσης Πλακεντίας». Επίσης, ο ΟΣΕ ακύρωσε δρομολόγια. Τροποποιήσεις έγιναν και στα δρομολόγια των λεωφορείων και των τρόλεϊ.

 

Τα σχολεία έμειναν κλειστά σε όλη την Αττική και χρησιμοποιήθηκε η πάντα… έτοιμη τηλεκπαίδευση.

 

Τα μεγάλα προβλήματα συνεχίζονται στην Εύβοια, με πολλούς δρόμους να είναι κλειστοί.  Χωριά του Δήμου Διρφύων – Μεσσαπίων και του Δήμου Μαντουδίου – Λίμνης – Αγίας Άννας έμειναν χωρίς ρεύμα. Στο Μαυρόπουλο μεταφέρθηκε γεννήτρια, καθώς υπάρχουν πολλοί ηλικιωμένοι. 

πηγή

 

 

Τελώνου και Φαρισαίου

 

γράφει ο Πέτρος Μανταίος

 

Εἶπεν ὁ Κύριος την παραβολήν ταύτην· ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης. Ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης· νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ (δίνω στον ναό το ένα δέκατο) πάντα ὅσα κτῶμαι. Καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ’ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι (σπλαχνίσου με) τῷ ἁμαρτωλῷ. Λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ ἐκεῖνος· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται. (Λουκάς κεφ. ιη’, 10-14).

 

Αυτό το εδάφιο της Καινής Διαθήκης θα διαβαστεί αύριο στις εκκλησίες, Κυριακή, η εξ αυτού επονομαζόμενη του Τελώνου και του Φαρισαίου, αρχή του Τριωδίου. Αμαρτωλοί και οι δύο, ο ένας, ο τελώνης, εξ επαγγέλματος, ο άλλος, ο φαρισαίος, εξ ιδιότητος (μέλος του ιερατείου, άρα… τω καιρώ εκείνω, παράγων θρησκευτικής και κοσμικής εξουσίας), απ’ αυτούς που εκδίωξε ο Ιησούς με μαστίγιο από τον Ναό του Πατρός του και είπε το περίφημο: «Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί…», «γεννήματα εχιδνών…» και άλλα τέτοια… επαινετικά!

 

Ο μεν φαρισαίος λοιπόν κοκορευόταν προσευχόμενος ότι κάνει όλα τα καλά, τίποτα το επιλήψιμο, βαδίζει στον δρόμο της… κανονικότητας, δεν είναι σκάρτος όπως π.χ. ο τελώνης. Ο οποίος τελώνης όμως, παράμερα και μεταμελημένος, με το βλέμμα χαμηλωμένο, χτυπούσε τα στήθη του ζητώντας από τον Θεό να τον σπλαχνιστεί για τις αμαρτίες του.

 

 

«Την εποχή του Χριστού», εξηγούν μεταγενέστερα θρησκευτικά κείμενα, «ο τελώνης ήταν αυτός που αγόραζε φόρους από τη ρωμαϊκή αρχή (σημ. όπως σήμερα κάποιοι εξ «ημετέρων» αγοράζουν από τράπεζες, κοψοχρονιά και με δανεικά από το Δημόσιο, κόκκινα δάνεια), τους εισέπραττε από τους πολίτες, τους οποίους συχνά εκμεταλλευόταν ή εκβίαζε. Γι’ αυτό οι τελώνες αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη ως αμαρτωλοί, άδικοι και εκβιαστές. [Ενώ] Οι Φαρισαίοι εκπροσωπούσαν μερίδα της ιουδαϊκής θεοκρατίας με μεγάλη επιρροή στον ιουδαϊκό λαό. Ηταν ζηλωτές του Μωσαϊκού Νόμου και φανατικοί εθνικιστές. Ο Ιησούς τους έλεγχε με σφοδρότητα γιατί εκπροσωπούσαν την υποκριτική θεοσέβεια («τα πάντα ποιούντες προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις»). Στην Καινή Διαθήκη αναφέρονται, επίσης, ως φιλάργυροι, φθονεροί, εκμεταλλευτές και άδικοι.

 

Εχουν αυτή τη «μαγεία» της πειθούς οι μύθοι και οι παραβολές, να είναι κατασταλάγματα, αποστάγματα ώριμης σκέψης από σοφούς ανθρώπους αιώνων, γι’ αυτό και είναι παντός καιρού –τα ανακαλείς δηλαδή, τα παραβάλλεις με τα συγκαιρινά και τα χρησιμοποιείς αναλόγως– όπως λέμε: προς γνώση και συμμόρφωση…

 

Ως προς τη νηστεία τώρα –μιας και αναφερόμαστε στις Απόκριες– την εβδομάδα Τελώνου και Φαρισαίου δεν υπάρχει νηστεία. Γίνεται, κατά την Εκκλησία, «κατάλυση στα πάντα», δηλαδή τρώγεται ελεύθερα κάθε φαγητό. Για τον λόγο αυτό, η εβδομάδα ονομάζεται «ελεύθερη» ή «απολυτή». Θέλει, εντούτοις, προσοχή, καθώς η επόμενη εβδομάδα είναι του… Ασώτου! Οσο για το γενικότερο θέμα των νηστειών, που χωρίζονται σε προαιρετικές (βρίσκεις, αλλά δεν τρως) και υποχρεωτικές (δεν τρως επειδή δεν βρίσκεις), «καλάθι με νηστίσιμα» δεν είδαμε ακόμα, «καλάθι του νοικοκυριού», άλλοι βλέπουνε, άλλοι δεν βλέπουμε, αλλά το (κλασικό) «καλάθι της νοικοκυράς» δεν γεμίζει με τίποτα! Καλές Αποκριές· όσο γίνεται… (η φωτογραφία, δικής μου εμπνεύσεως, τιτλοφορείται: χρόνου μασκάρεμα).    

Σαν σήμερα γεννιέται ο εμβληματικός ηγέτης και ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου..(5/2/1919 -23/6/1996)

Ο Ανδρέας Παπανδρέου σφράγισε με την πολιτική του δράση την περίοδο της Μεταπολίτευσης και αναδείχθηκε ένας από τους πιο επιδραστικούς έλληνες πολιτικούς.

 

 

Ο Ανδρέας Παπανδρέου σφράγισε με την παρουσία και την πολιτική του δράση την περίοδο της Μεταπολίτευσης και αναδείχθηκε ένας από τους πιο επιδραστικούς πολιτικούς στην νεότερη ιστορία της Ελλάδας. Οικονομολόγος διεθνούς φήμης, με θητεία σε αμερικάνικα και ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, ασχολήθηκε με την πολιτική από τα μέσα της δεκαετίας του εξήντα μέσα από τις τάξεις της Ένωσης Κέντρου (το κόμμα που συνίδρυσε και ηγήθηκε ο πατέρας του Γεώργιος Παπανδρέου) και μετά την επάνοδο της δημοκρατίας το 1974, ίδρυσε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ), που έμελλε να παίξει καθοριστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας, προτού αρχίσει η κατάρρευσή του εξαιτίας των μνημονίων και της οικονομικής κρίσης.

 

Χαρισματική προσωπικότητα με φανατικούς οπαδούς και εξίσου ορκισμένους εχθρούς, διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας από τις 21 Οκτωβρίου 1981 έως τις 2 Ιουλίου 1989 και από τις 13 Οκτωβρίου 1993 έως τις 17 Ιανουαρίου 1996, οπότε υπέβαλε την παραίτησή του για λόγους υγείας. Συνολικά παρέμεινε στο τιμόνι της χώρας 10 χρόνια (παρά 15 ημέρες), γεγονός που τόν κατατάσσει στην τέταρτη θέση του πίνακα με τους μακροβιότερους έλληνες πρωθυπουργούς, πίσω από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Χαρίλαο Τρικούπη.

 

 

Η γέννηση και η φυγή από την Ελλάδα

Ο Ανδρέας Παπανδρέου γεννήθηκε στη Χίο, στις 5 Φεβρουαρίου 1919, όπου υπηρετούσε ο πατέρας του Γεώργιος Παπανδρέου, ως γενικός διοικητής των Νήσων του Αιγαίου , διορισμένος από την κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου. Μητέρα του ήταν η Σοφία Μινέικο (1887-1981), κόρη του φιλέλληνα πολωνού αξιωματικού Ζίγκμουντ Μινέικο, ο οποίος είχε ριζώσει στην Ελλάδα και νυμφευτεί ελληνίδα.

 

Φύσει ανήσυχο και ζωηρό πνεύμα, ο Ανδρέας Παπανδρέου συλλαμβάνεται για πρώτη φορά από την δικτατορία Μεταξά, ως μαθητής του Κολεγίου Αθηνών, για τις αριστερές του ιδέες και για δεύτερη φορά τον Μάρτιο του 1939 ως φοιτητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αφού πέρασε αρκετές ημέρες στην απομόνωση, αποφυλακίζεται και τον Ιούλιο αναχωρεί για τις ΗΠΑ, με ελάχιστα χρήματα στην τσέπη του.

 

Λίγο καιρό μετά την άφιξή του στην Αμερική αρχίζει σπουδές Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, από το οποίο έλαβε διδακτορικό δίπλωμα το 1943. Ειδικεύτηκε στην Οικονομική Θεωρία και Μέθοδο, στην Βιομηχανική Οργάνωση, στα Συγκριτικά Οικονομικά Συστήματα, στην Θεωρία και Μέθοδο Οικονομικής Πολιτικής και Προγραμματισμού, καθώς και στην Οικονομική Ανάπτυξη.

 

Μετά τέσσερα χρόνια παραμονής στις ΗΠΑ έλαβε την αμερικανική υπηκοότητα και την ίδια χρονιά κατατάχθηκε ως εθελοντής στο αμερικανικό Ναυτικό, μεσούντος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά την αφυπηρέτησή του ακολούθησε πανεπιστημιακή καριέρα ως καθηγητής, στα Πανεπιστήμια Χάρβαρντ, Μινεσότας, Νορθγουέστερν και Μπέρκλεϊ, στο οποίο διετέλεσε κοσμήτορας της οικονομικής σχολής (1956-1959).

 

Το 1941, σε ηλικία 22 ετών, νυμφεύτηκε για πρώτη φορά με την μετέπειτα ψυχίατρο Χριστίνα Ρασσιά, ένα γάμος που θα κρατήσει 10 χρόνια και θα καταλήξει σε διαζύγιο. Εν τω μεταξύ είχε γνωρίσει την νεαρή Μαργαρίτα Τσαντ, την οποία θα νυμφευτεί τον ίδιο χρόνο και μαζί της θα αποκτήσει τέσσερα παιδιά: τον Γιώργο (γεν. 1952), την Σοφία (γεν. 1954), τον Νίκο (γεν.1956) και τον Ανδρέα (γεν.1959).

 

Η επιστροφή στην Ελλάδα και η ανάμιξη στην πολιτική

Την περίοδο 1959-1960 επισκέφθηκε την Ελλάδα με αποστολή των ιδρυμάτων Φουλμπράιτ και Γκουγκενχάιμ, για να μελετήσει την ελληνική οικονομία. Προσκλήθηκε τότε από τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή και ανέλαβε την διεύθυνση του Κέντρου Οικονομικών Ερευνών (1960-1964), το οποίο με δική του εισήγηση μετεξελίχθηκε στο Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ). Συγχρόνως διετέλεσε οικονομικός σύμβουλος τής Τράπεζας της Ελλάδος έως το 1962.

 

Τα χρόνια εκείνα έκανε τα πρώτα του βήματα στην πολιτική, μέσα από τις τάξεις της Ένωσης Κέντρου. Στις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου 1964, τις οποίες κέρδισε θριαμβευτικά η Ένωση Κέντρου με ποσοστό 52,72%, έθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα για βουλευτής και εξελέγη πανηγυρικά στην περιφέρεια Αχαΐας. Στην κυβέρνηση που σχημάτισε ο πατέρας του διετέλεσε υπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως (19/2/1964 - 5/6/1964) και αναπληρωτής υπουργός Συντονισμού με υπουργό τον Στέφανο Στεφανόπουλο (5/6/1964 - 19/11/1964). Στο υπουργείο αυτό θα περάσει την πρώτη του μεγάλη δοκιμασία, όταν η ΕΡΕ θα τον κατηγορήσει - χωρίς τελικά να αποδειχθεί - πως ανέθεσε χαριστικά σε φίλο του το πολεοδομικό σχέδιο της Πάτρας («Σκάνδαλο Σκιαδαρέση»)

 

Οι νεωτεριστικές πολιτικές του θέσεις, που έρχονταν σε σύγκρουση με εκείνες άλλων στελεχών της Ενώσεως Κέντρου, προκαλούν αντιδράσεις οι οποίες εκφράστηκαν με ιδιαίτερη οξύτητα και βαρύτατους χαρακτηρισμούς από τις στήλες της εφημερίδας «Ελευθερία», η οποία ανήκε στον κεντρώο χώρο. Η παραίτηση τού Ανδρέα Παπανδρέου από το υπουργικό αξίωμα επέφερε προσωρινή αναστολή στην κρίση που ήδη σοβούσε στο κυβερνών κόμμα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου αφιερώθηκε έκτοτε στην προσπάθεια να δώσει μορφή και έκφραση στην κεντροαριστερή πτέρυγα της Ένωσης Κέντρου. Επανήλθε στην κυβέρνηση ως αναπληρωτής υπουργός Συντονισμού στις 29 Απριλίου 1965 και παρέμεινε σ’ αυτήν μέχρι την πτώση της, στις 15 Ιουλίου του ίδιου χρόνου. Μετά την ανάληψη και πάλι υπουργικών καθηκόντων κατηγορήθηκε ως εμπνευστής στρατιωτικής συνωμοσίας (υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ). Ακολούθησε κλιμακούμενη πολιτική ένταση, που κορυφώθηκε με τα «Ιουλιανά» του 1965, την παραίτηση της κυβέρνησης Παπανδρέου μετά την ρήξη του με το Παλάτι και την επακολουθήσασα «Αποστασία» με τις αλλεπάλληλες θνησιγενείς κυβερνήσεις.

 

Η πολιτική αντιπαράθεση εξακολούθησε να οξύνεται με αμείωτο ρυθμό, ενώ άρχισαν να ακούγονται και οι πρώτες καταγγελίες για τον κίνδυνο πολιτειακής εκτροπής. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος δεν έπαυε να καταγγέλλει τον θρόνο και εξωελληνικούς παράγοντες ως αιτίες της ανώμαλης κατάστασης και να συνεγείρει τον κόσμο τής κεντροαριστεράς για την ανάγκη προάσπισης τών δημοκρατικών θεσμών με συνθήματα όπως «Η Ελλάδα στους Έλληνες», «Ο Στρατός στο Έθνος», αποτελούσε πρωταρχικό στόχο τών αντιπάλων του, που τόν κατηγορούσαν ως εχθρό της ομαλότητας.

 

Τα χρόνια της χούντας

Με την επιβολή του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967, ο Ανδρέας Παπανδρέου συνελήφθη με περιπετειώδη τρόπο στο σπίτι του στο Ψυχικό και κρατήθηκε στις φυλακές Αβέρωφ μέχρι τον Δεκέμβριο, οπότε το στρατιωτικό καθεστώς χορήγησε αμνηστία και τόν άφησε ελεύθερο. Τον Ιανουάριο του 1968 τού δόθηκε άδεια να αναχωρήσει στο εξωτερικό. Στα επτά περίπου χρόνια τής απουσίας του από την Ελλάδα ο Ανδρέας Παπανδρέου ανέπτυξε εντονότατη και πολύπλευρη αντιστασιακή δράση κατά τού δικτατορικού καθεστώτος των Αθηνών.

 

Ένα μήνα αργότερα, στις 27 Φεβρουαρίου, ίδρυσε το Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα (ΠΑΚ), με αρχική έδρα την Στοκχόλμη και με τη θερμή συμπαράσταση των κυβερνήσεων της Σουηδίας. Ο ίδιος πίστευε ότι η ανατροπή της χούντας των συνταγματαρχών θα ήταν δυνατή μόνον έπειτα από συνεχή και συνεπή λαϊκό αγώνα. Οι ιδεολογικοί στόχοι αυτού του αγώνα είχαν ως τελικό σκοπό τον ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνικής και πολιτικής δομής της Ελλάδας και τον αναπροσανατολισμό των διεθνών της σχέσεων.

 

Εκτός από την αντιστασιακή του δράση, τα χρόνια της εξορίας του, δίδαξε ως καθηγητής Οικονομικών στα πανεπιστήμια Στοκχόλμης (1968-1969) και Γιορκ (1969-1974). Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Σουηδία απέκτησε το πέμπτο παιδί του, την Αιμιλία Νίμπλουμ (γεν. 1969), που ήταν καρπός του έρωτά του με την ηθοποιό και τηλεπαρουσιάστρια Ράνια Νίμπλουμ (1930-2017).

 

Η επιστροφή του στην Ελλάδα και η ίδρυση του ΠΑΣΟΚ

Στην Ελλάδα επέστρεψε ένα περίπου μήνα μετά την πτώση της χούντας, στις 16 Αυγούστου 1974, και έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από χιλιάδες ομοϊδεάτες του που κατέκλυσαν το αεροδρόμιο του Ελληνικού. Έχοντας αποστασιοποιηθεί από την Ένωση Κέντρου, ίδρυσε, στις 3 Σεπτεμβρίου, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ), στο οποίο εντάχθηκαν πολιτικές δυνάμεις προερχόμενες από το ΠΑΚ, αντιστασιακές ομάδες καθώς και προσωπικότητες από την

ευρύτερη δημοκρατική παράταξη.

 

Η «Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη», αποτέλεσε την ιδεολογικοπολιτική πυξίδα πλαίσιο του κινήματος, που συνοψίζεται στο τετράπτυχο «»Εθνική Ανεξαρτησία - Λαϊκή Κυριαρχία - Κοινωνική Απελευθέρωση-Δημοκρατική διαδικασία. Όπως τόνισε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο «βασικός κυριαρχικός στόχος του κινήματος είναι η δημιουργία μιας πολιτείας απαλλαγμένης από ξένο έλεγχο ή επεμβάσεις, πολιτείας απαλλαγμένης από έλεγχο ή επιρροή της οικονομικής ολιγαρχίας.

 

Στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974, το ΠΑΣΟΚ συγκέντρωσε το 13,58% των ψήφων (πίσω από την θριαμβεύσασα ΝΔ και την ΕΚΝΔ που κατέλαβε την θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης), προς μεγάλη απογοήτευση του ιδρυτή του, που στόχευε σε μεγαλύτερα ποσοστά, έχοντας κατέλθει με το μαξιμαλιστικό σύνθημα «Στις 18 σοσιαλισμός». Ο Ανδρέας Παπανδρέου εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης (1974-1977) και μέχρι τον θάνατό του επανεκλεγόταν στην Α' Αθηνών (1977-1989) και στην Β’ Αθηνών (1989-1996).

 

Στο διάστημα μέχρι τις επόμενες εκλογές, ξεκαθάρισε απόλυτα το εσωκομματικό τοπίο και επέβαλε την κυριαρχία του, διαγράφοντας πολλά επιφανή στελέχη που τον κατηγορούσαν για έλλειψη εσωκομματικής δημοκρατίας, Οι οξύτατοι αντιπολιτευτικοί του τόνοι στόχευαν όχι μόνο στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αλλά και στην ΕΚ-ΝΔ, την οποία επιδίωκε να εξαφανίσει από τον πολιτικό χάρτη και να κυριαρχήσει με το ΠΑΣΟΚ στον χώρο του κέντρου και της κεντροαριστεράς.

 

Στις εκλογές της 20ης Νοεμβρίου 1977, το ΠΑΣΟΚ διπλασίασε τα ποσοστά του (25.34%) και κατέστη αξιωματική αντιπολίτευση αρχίζοντας την φρενήρη πορεία του προς την εξουσία. Οι θέσεις του ΠΑΣΟΚ διατυπώθηκαν συνολικά στην προεκλογική διακήρυξη των εκλογών τού 1981 με την «Διακήρυξη Κυβερνητικής Πολιτικής» (γνωστότερη ως «Συμβόλαιο με τον Λαό»).

 

Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία

Στις εκλογές της 18ης Οκτωβρίου 1981, το ΠΑΣΟΚ, πέτυχε συντριπτική νίκη συγκεντρώνοντας το 48,06% των ψήφων και 172 έδρες στην Βουλή. Έτσι ο Ανδρέας Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός της χώρας και σχημάτισε την πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Παράλληλα ανέλαβε την διεύθυνση του υπουργείο Εθνικής Άμυνας (1981-1985), προκειμένου να καθησυχάσει το στράτευμα.

 

Η πρώτη κυβερνητική τετραετία του ΠΑΣΟΚ χαρακτηρίστηκε από σημαντικές αλλαγές σε πολλούς τομείς της εσωτερικής πολιτικής (πολιτικός γάμος, μονοτονικό, αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ΕΣΥ, αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης κ.α). Η επεκτατική δημοσιονομική πολιτική με δανεικό χρήμα, μπορεί να ανακούφισε τους «μη προνομιούχους» Έλληνες, αλλά άρχισε να επιβαρύνει σημαντικά το δημόσιο χρέος. Στα ζητήματα τής εξωτερικής πολιτικής ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ως άξονα την «ανεξάρτητη και πολυδιάστατη ελληνική πολιτική» καθώς και την εφαρμογή στα Βαλκάνια μιας πάγιας πολιτικής ειρήνης και φιλίας. Πέρα από τους πολιτικούς αυτούς χειρισμούς προχώρησε και σε ευρύτερα πλαίσια, ευρωπαϊκά και διεθνή (απύραυλες ζώνες, Τρίτος Κόσμος, «Πρωτοβουλία τών Έξι», κ.λπ.), για τα οποία κατηγορήθηκε από τους αντιπάλους του ότι «απομόνωσαν την χώρα από τους φυσικούς συμμάχους της». Πάντως, οι αμερικανικές βάσεις δεν θα φύγουν από την Ελλάδα, η χώρα θα παραμείνει στην ΕΟΚ και ο Ανδρέας Παπανδρέου θα πετύχει την θεσμοθέτηση από την Κοινότητα ενός νέου αναπτυξιακού εργαλείου με την ονομασία Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα (ΜΟΠ).

 

Η δεύτερη κυβερνητική θητεία του Ανδρέα Παπανδρέου

Η πρώτη πρωθυπουργική θητεία του Ανδρέα Παπανδρέου ολοκληρώθηκε με την πρόταση του για μια περιορισμένη συνταγματική αναθεώρηση, που αποσκοπούσε πρώτιστα στην αποδυνάμωση τών εξουσιών του Προέδρου τής Δημοκρατίας και εκ των πραγμάτων στην ενδυνάμωση της πολιτικής θέσης του πρωθυπουργού, Ακολούθησε η πρόταση αντικατάστασης του τότε Προέδρου τής Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή με τον αρεοπαγίτη Χρήστο Σαρτζετάκη. Οι κυβερνητικές επιδιώξεις, για τις οποίες αντέδρασε με σφοδρότητα η Νέα Δημοκρατία, επικυρώθηκαν πολιτικά από τις εκλογές τής 2ας Ιουνίου 1985, κατά τις οποίες το ΠΑΣΟΚ συγκέντρωσε το 45,82% των ψήφων και 161 έδρες. Ο Ανδρέας Παπανδρέου σχημάτισε την δεύτερη κυβέρνησή του αρχίζοντας παράλληλα ένα διετές πρόγραμμα λιτότητας.

 

Το 1988, ξέσπασε το σκάνδαλο Κοσκωτά, στο οποίο ενεπλάκησαν στελέχη της κυβέρνησης, αλλά και ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ακολούθησε περίοδος μεγάλης πολιτικής έντασης. Την ίδια χρονιά, άρχισαν τα προβλήματα υγείας του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος οδηγήθηκε εσπευσμένα, στο νοσοκομείο Χέρφιλντ του Λονδίνου και υπεβλήθη σε σοβαρή εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς από τον διάσημο καρδιοχειρουργό Μαγκντί Γιακούμπ.

 

Τα γεγονότα αυτά οδήγησαν στην πτώση του ΠΑΣΟΚ κατά τις εκλογές της 18ης Ιουνίου 1989. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που συγκροτήθηκε από την Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και τον ενιαίο Συνασπισμό της Αριστεράς υπό τους Χαρίλαο Φλωράκη και Λεωνίδα Κύρκο, παρέπεμψε τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά, μαζί με τους τέως υπουργούς των κυβερνήσεών του Αγαμέμνονα Κουτσόγιωργα, Δημήτρη Τσοβόλα και Γιώργο Πέτσο.

 

Ο Ανδρέας Παπανδρέου σε ομιλία του ενώπιον τής Βουλής δεν αρνήθηκε τις πολιτικές του ευθύνες και θεώρησε την παραπομπή του στο Ειδικό Δικαστήριο, ως πολιτική δίωξη που είχε ως στόχο την πολιτική του εξόντωση και την διάλυση του ΠΑΣΟΚ. Δεν μετείχε στην ακροαματική διαδικασία (16/3/1991 – 16/1/ 1992), η οποία μεταδόθηκε τηλεοπτικά και απασχόλησε επί δεκάμηνο την κοινή γνώμη. Με την έκδοση της αθωωτικής απόφασης του Ειδικού Δικαστηρίου με ψήφους 7-6, ως προς τον Ανδρέα Παπανδρέου, έκλεισε ένα κεφάλαιο της ελληνικής πολιτικής ζωής, που έμεινε στην ιστορία ως «Κάθαρση» ή «Βρώμικο’89». Στο διάστημα αυτό ο Ανδρέας Παπανδρέου πήρε διαζύγιο από την δεύτερη σύζυγό του Μαργαρίτα και νυμφεύτηκε σε τρίτο γάμο την αεροσυνοδό Δήμητρα Λιάνη (γεν.1955), μια σχέση που απασχόλησε εκτενώς τον κουτσομπολίστικο Τύπο.

 

Η τρίτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου

Η ακροαματική διαδικασία και η έκβαση της δίκης επέτρεψε στον Ανδρέα Παπανδρέου να θέσει ζήτημα παραπλάνησης του εκλογικού σώματος κατά τις τρεις βουλευτικές εκλογές τού 1989-1990, που έδωσαν τελικά οριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

 

Στις πρόωρες εκλογές της 10ης Οκτωβρίου 1993, που προκηρύχθηκαν μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη λόγω έντονων εσωκομματικών προβλημάτων, το ΠΑΣΟΚ επανήλθε θριαμβευτικά στην εξουσία με ποσοστό 46,82% και ο Ανδρέας Παπανδρέου σχημάτισε την τρίτη του κυβέρνηση. Θα κυβερνήσει για δύο περίπου χρόνια, καθώς τον Νοέμβριο του 1995 θα μεταφερθεί στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο με σοβαρά προβλήματα υγείας, τα οποία τον οδήγησαν να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία στις 17 Ιανουαρίου 1996. Το διάστημα αυτό τον αναπλήρωνε ο υπουργός Εσωτερικών Άκης Τσοχατζόπουλος. Μετά τη βελτίωση που παρουσίασε η κατάσταση της υγείας του βγήκε από το νοσοκομείο τον Μάρτιο του ίδιου έτους.

 

Κατά την διάρκεια της τρίτης κυβερνητικής του θητείας, ο Ανδρέας Παπανδρέου Παπανδρέου, ακολούθησε μια συνετή και σφιχτή οικονομική πολιτική, ενόψει ΟΝΕ,ενώ στα θετικά της κυβέρνησή του καταγράφεται η δημιουργία του ΑΣΕΠ για την αξιοκρατική πρόσληψη των δημοσίων υπαλλήλων (Νόμος Πεπονή). Στην εξωτερική πολιτική, ανακοινώνεται το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα Ελλάδας-Κύπρου και επιβάλλεται εμπάργκο στην ΠΓΔΜ.

 

Ο Ανδρέας Παπανδρέου άφησε την τελευταία του πνοή τα ξημερώματα της 23ης Ιουνίου 1996 από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία 77 ετών.

 

 

πηγή

 

    

Ξεπέρασε τα 400 δισ. ευρώ το δημόσιο χρέος.!

 

Μετά από τρία μνημόνια. Πετσόκομμα μισθών και συντάξεων. Περικοπές δισεκατομμυρίων σε υγεία και παιδεία. Ξεπούλημα σχεδόν του συνόλου της Δημόσιας Περιούσιας και 13 χρόνων σκληρής λιτότητας, όλα στο όνομα της μείωσης του δημοσίου χρέους, αυτό έχει εκτιναχθεί στα ύψη!

 

Συγκεκριμένα τον Δεκέμβριο του 2022 το συνολικό δημόσιο χρέος της χώρας έσπασε το φράγμα των 400 δισ. ευρώ, ξεφεύγοντας κατά περίπου 8 δισ. ευρώ, από το στόχο του υπουργείου Οικονομικών που τέθηκε μόλις τον περασμένο Νοέμβριο.

 

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών το συνολικό δημόσιο χρέος της χώρας, στο τέλος του περασμένου Δεκεμβρίου εκτινάχθηκε στο ποσό των 400,28 δισ. ευρώ, αυξημένο κατά 11,94 δισ. ευρώ, σε σχέση με τον Δεκέμβριο του 2021 που είχε διαμορφωθεί σε 388,34 δισ. ευρώ.

 

Με άλλα λόγια το 2022 το δημόσιο χρέος αυξανόταν κατά σχεδόν 1 δισ. ευρώ το μήνα και πλέον ανέρχεται στο 190,5% του ΑΕΠ!!!

 

Επιπλέον υπάρχουν κρατικές εγγυήσεις προς τράπεζες, επιχειρήσεις, φυσικά πρόσωπα και δημόσιους φορείς το ύψος των οποίων προσεγγίζει τα 30 δισ. ευρώ. Από αυτά, τα 17,91 δισ. ευρώ, αφορούν στις εγγυήσεις που δόθηκαν στις τράπεζες, στο πλαίσιο του προγράμματος «Ηρακλής», προκειμένου οι τραπεζίτες να διασφαλίσουν την τεράστια κερδοφορία τους και να μην …θιγούν από «προβληματικά» δάνεια.

 

Νέα δάνεια αύξησαν το χρέος

 

Από τα επίσημα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους προκύπτει πως η αύξηση του δημοσίου χρέους προήλθε από τον νέο δανεισμό, το ύψος του οποίου ήταν υψηλότερο από τις εξοφλήσεις τίτλων που έληξαν.

 

Ειδικότερα στη διάρκεια του 2022 εκδόθηκαν μακροπρόθεσμοι τίτλοι αξίας 8.202 εκατ. ευρώ, και εξοφλήθηκαν ομόλογα αξίας 4.352 εκατ. ευρώ, με αποτέλεσμα να προστεθούν στο χρέος 3.850 εκατ. ευρώ.

 

Παράλληλα το χρέος επιβαρύνθηκε από το “ισοζύγιο” νέων εκδόσεων και εξοφλήσεων, δανείων, εντόκων γραμματίων και repos, συν αλλαγές στην ισοτιμία με αποτέλεσμα η συνολική επιβάρυνση στο χρέος να φτάσει σε 11,94 δισ. ευρώ, σε σύγκριση με το 2021.

 

Από το συνολικό ποσό του χρέους των 400,28 δισ. ευρώ, τα 303,54 δισ. ευρώ, αποτελούνται από δάνεια και τα υπόλοιπα, περίπου 97 δισ. ευρώ, είναι ομόλογα και έντοκα γραμμάτια.

 

Το υπόλοιπο των δανείων του «Μηχανισμού Στήριξης», βάσει του οποίου η Ελλάδα εντάχθηκε στο καθεστώς των μνημονίων, ανέρχονταν στο τέλος του Δεκεμβρίου σε 235,57 εκατ. ευρώ, μειωμένο σε σχέση με το τέλος του 2021, που ήταν 242,62 δισ. ευρώ.

 

Αυτός ο κατήφορος δεν πρόκειται να σταματήσει

 

Παρατήρηση πρώτη: Το 2009 το δημόσιο χρέος ήταν στο 129% του ΑΕΠ και σε απόλυτα μεγέθη 298 δισ. ευρώ. Σήμερα μετά από 13 χρόνια αδιάκοπης βαρβαρότητας, μετά από τρία Μνημόνια, χαράτσια και «κουρέματα», το χρέος εκτινάχτηκε στο 190,5% του ΑΕΠ και σε απόλυτα μεγέθη στα 400,28 δισ. ευρώ!

 

Συμπέρασμα πρώτο: Η πολιτική αυτή, είτε με μπλε και πράσινους, είτε με τους ροζ, όχι μόνο δε μειώνει το χρέος αλλά το μεγαλώνει, το διογκώνει, το εκτινάσσει. Το χρέος είναι κατά 71,5 μονάδες μεγαλύτερο ως ποσοστό του ΑΕΠ από τη στιγμή που υποτίθεται ότι άρχισαν να το μειώνουν! Και σε απόλυτα μεγέθη έχει αυξηθεί κατά 102,28 δισ.!!!

 

Παρατήρηση δεύτερη: Οι κυβερνώντες (κάθε απόχρωσης) ισχυρίζονται προκλητικά ότι η εξοντωτική φορολογία κάθε είδους εφαρμόζεται ώστε δια των πλεονασμάτων να εξασφαλιστούν οι αφενός οι πληρωμές των προηγούμενων χρεών και δανείων. Πρόκειται για αθλιότητες. Σημειώστε: Τα καθαρά έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού του 2022 από τη φορολεηλασία του ελληνικού λαού ανήλθαν στα 60.921 δισ. ευρώ. Για το 2023, βάσει του προϋπολογισμού με τα κάθε λογής χαράτσια και φόρους οι κυβερνόντες (όποιοι και αν είναι) αναμένονται να αρπάξουν από το λαού 61,488 δισ. ευρώ. Και όμως παρά τη ληστεία σε βάρος του εργαζόμενου λαού το 2022 το δημόσιο χρέος αυξανόταν κατά σχεδόν 1 δισ. ευρώ το μήνα και οι κυβέρνηση της ΝΔ πήρε και νέα δάνεια! Και όλα αυτά ενώ ισχυρίζεται ότι έχουμε «ανάπτυξη»!!!

 

Συμπέρασμα δεύτερο: Αυτός ο κατήφορος δεν πρόκειται να σταματήσει. Και σίγουρα δεν πρόκειται να τον σταματήσουν ούτε τα αντιλαϊκά μέτρα και ή ληστρική φορολογία, ούτε οι εποπτείες των δανειστών που θα απαιτούν να πληρωθούν παλιά και νέα δανεικά. Ετσι σε κάθε προηγούμενο λογαριασμό χρεών θα επέρχεται – όπως περιέγραφε ο Λένιν – ένας «τοκογλυφικός επιπρόσθετος λογαριασμός πάνω σε εκείνον που 20 φορές ως τώρα πληρώθηκε»…

 

Αν κάτι απορρέει ως πολιτικό συμπέρασμα από τα προηγούμενα είναι ότι η λύση σε αυτή την ατέλειωτη φρίκη δεν θα έρθει ούτε με την «ελάφρυνση», που πριν ήταν «επιμήκυνση», που πιο πριν ήταν «κούρεμα» και που πάντα καταλήγει σε δούλεμα, όπως εκείνοι οι λογιστικοί προσδιορισμοί για το ποιο είναι το «καλό» και ποιο είναι το «κακό» χρέος, ποιο είναι «επονείδιστο» χρέος και ποιο όχι. Το χρέος είναι όλο επονείδιστο και κυρίως είναι όλο πληρωμένο από έναν λαό που δεν είχε καμία οφειλή, αλλά το πλήρωσε. Εναπόκειται, τελικά, στον ίδιο τον λαό να επιβάλει εκείνες τις πολιτικές αποφάσεις και εκείνες τις κοινωνικο-οικονομικές ανατροπές που θα καταστήσουν το πληρωμένο χρέος και διαγραμμένο.  

πηγή