Οσο κρατάει ένας στεναγμός…

 

γράφει ο Πέτρος Μανταίος

 

Τόσο κρατάει, η λάμψη της αυγής· χρονικά, δύο με τρία λεπτά· ποιητικά, όσο ένας στεναγμός. Είτε την πιάνεις είτε τη χάνεις. Δεν έχει μέσες-άκρες. Δεν χαρίζεται. Οση η ομορφιά της. Τόση και η αυστηρότητα. Ησουν, τη στιγμή τη δέουσα; είδες και θαύμασες. Δεν ήσουν; Μείνε με την απορία. Αύριο πάλι. Εφόσον συμπέσουν τα ίδια, που δεν γίνεται και κάθε μέρα.

Θέλει και την τύχη του. Θέλει, φέρ’ ειπείν, η αυγή από τον Υμηττό, κατάλληλη συννεφιά, βοριαδάκι και χαμηλή υγρασία, που ανεβάζει την καθαρότητα, για να υψωθεί η λάμψη ώς την έκπληξη. Κυρίως, να είσαι εκεί ακριβώς τότε που γίνεται το θαύμα· πάνω στα δυο-τρία λεπτά ή όσο κρατάει ένας στεναγμός. «Μόνο μια λάμψη ο άνθρωπος· κι αν είδες, είδες» λέει κάπου ο Ελύτης.

Την πέτυχα χθες στο φτερό. Τη φωτογράφισα, 7.15. Μόνο που η καλή στιγμή, ο… στεναγμός, ήταν πάνω από λαμαρίνες έργων του μετρό. Δεν μου άρεσε η φωτογραφία, παρά την απίστευτη λάμψη, την κοκκινάδα στα μάγουλα ερωτευμένου κοριτσιού που, ενώ θέλει, ντρέπεται να εξομολογηθεί τον έρωτά του. Κυνήγησα μια δεύτερη ευκαιρία στην πρώτη στροφή. Η λάμψη είχε σβήσει.

Σκέφτηκα τότε την ηώ τη ροδοδάχτυλη του Ομηρου στην Οδύσσεια: «Ἦμος δ᾽ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς», «Ευθύς με το ξημέρωμα που φάνηκε η ροδοδάχτυλη αυγή». Αλλά και την κροκάτη γάζα του Βάρναλη στους Μοιραίους: «Ω της αυγής κροκάτη γάζα». Είδα και μια ωραία περιγραφή μετά που το γκουγκλάρισα: «Αρματοδρομεί σκορπώντας άνθη και καταδιώκοντας το σκότος». Η αυγή, η θεά Ηώς της μυθολογίας.

Ομως στάθηκα σε μια «ματιά» του αξέχαστου Νίκου Ψιλάκη, που τον χάσαμε πρόσφατα και αναπάντεχα! «Αδίκησε τον εαυτό του όποιος δεν στάθηκε μπροστά σε τούτο το θαύμα, όποιος δεν έστρεψε το βλέμμα στην ανατολή την ώρα που γεννιέται το φως. Ισως να μην καταλάβει ποτέ τι πα να πει ομορφιά»…