Άφεση αμαρτιών Σαμαρά μέσω… Αζερμπαϊτζάν

Να λοιπόν που το 12άρι της Ελλάδας στο τραγούδι του Αζερμπαϊτζάν στη Eurovision, ήταν στρατηγικά στοχευμένο, όπως αποδείχθηκε από την επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Μπακού. Με μια δόση μαύρου χιούμορ θα μπορούσε να πει κανείς πως ήταν η δεύτερη ευφυέστερη κίνηση που θα μπορούσε να κάνει η Ελλάδα, την ώρα που πήγε ο Σαμαράς να δει τον Αλίγιεφ. Η πρώτη θα ήταν ασφαλώς να έχει αναθερμάνει τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ. Αλλά ζητάμε πολλά τώρα…
Είναι κοινό μυστικό για τους εν Αθήναις παροικούντες, πως ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής διαπλοκής , από διάφορους τομείς της δημόσιας ζωής, είναι δεμένο στο άρμα του λόμπυ της Gazprom. Πιέζουν όσο και όπως μπορούν προκειμένου το φυσικό αέριο στην Ελλάδα να είναι αποκλειστικά ρωσική υπόθεση. Με το αζημίωτο βεβαίως για τους ίδιους, όπως άλλωστε και για του Ρώσους. Διάφοροι ψίθυροι μάλιστα υποστηρίζουν πως ακόμη και η αρχική σύνθεση της διοίκησης του ΤΑΙΠΕΔ με ένα και μόνο κριτήριο επελέγη, το που θα πάει η ΔΕΠΑ.
Οι ενστάσεις που υπάρχουν από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού σε μια τέτοια προοπτική προφανώς και δεν έχουν περάσει απαρατήρητες. Αντιθέτως, είναι ένας ακόμη λόγος στο να παραμένουν κλειστές οι πόρτες της Ουάσινγκτον για τον πρωθυπουργό ( όταν μάλιστα είναι διάπλατες για τον Ερντογάν) και να μην βρίσκεται ημερομηνία για την επίσκεψή του. Το Μαξίμου έχει πάρει το μήνυμα και προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις με την επίσκεψη στον Αλίγιεφ.
Αν επιλεγόταν ο TAP που περνάει και από την Ελλάδα για να μεταφέρει το αζέρικο αέριο στην Ευρώπη , η κυβέρνηση θα ένιωθε πιο λυμένα τα χέρια να δώσει τη ΔΕΠΑ στην Gazprom , επικαλούμενη την τήρηση των ισορροπιών. Το σενάριο μάλιστα που θέλει τη ΔΕΠΑ στην Gazprom και τον ΔΕΣΦΑ στην αζέρικη Socar έχει αρχίσει να γίνεται πολύ δημοφιλές στην ελληνική κυβέρνηση. Είναι πιθανό να συμβεί αυτό; Οι Αζέροι (μαζί με τους Αμερικανούς) θα αποφασίσουν τον Ιούνιο μεταξύ TAP (Τουρκία, Ελλάδα, Αλβανία, Ιταλία) ή Nabucco West (Τουρκία, Βουλγαρία, Ουγγαρία, Αυστρία) παρακάμπτοντας την Ελλάδα.
Ο Σαμαράς επιχειρηματολόγησε για τα οικονομικά πλεονεκτήματα του TAP όπως και για την ταχύτερη διέλευση του αερίου προς τις αγορές της Ευρώπης. Βεβαίως παρά το βάσιμο της επιχειρηματολογίας, είναι σαφές πως τέτοιες αποφάσεις που αφορούν το ποιος θα κρατάει τα κλειδιά της ενεργειακής επάρκειας της Ευρώπης, λαμβάνονται πρωτίστως με γεωπολιτικά κριτήρια.
Ο Σαμαράς όπως εμφανίστηκε μπροστά στη Μέρκελ λέγοντας το περίφημο «Ουδείς αναμάρτητος», επιχείρησε τώρα να λάβει «άφεση αμαρτιών» μέσω … Αζερμπαϊτζάν. Τέλος Ιουνίου λοιπόν με την απόφαση των Αζέρων θα γνωρίζουμε και πόσο ειλικρινής θεωρήθηκε η «μετάνοια» ή αν αυτό που διαφημίζεται ως «τήρηση ισορροπιών», διαβάζεται από τους ενδιαφερόμενους ως « πάτημα σε δυο βάρκες».
Διότι η αμερικανική πλευρά γνωρίζει, πολύ καλά, πως η ΔΕΠΑ θα πουληθεί τώρα, ενώ ο αγωγός TAP για να κατασκευαστεί και να λειτουργεί πλήρως θέλει δέκα χρόνια στο νερό. Άρα η ισορροπία, δεν είναι και τόσο…. ισορροπία. Για αυτό και πλησιάζει όλο και περισσότερο η στιγμή που ο Αντώνης Σαμαράς θα πρέπει να μάθει πως καλώς ή κακώς στον κόσμο υπάρχει «άσπρο» και «μαύρο», οπότε θα πρέπει να πάψει να παριστάνει όλες τις αποχρώσεις του… γκρι.
Μπορεί το “you’re either with us, or against us” να το είπε ο Τζώρτζ Μπους που δεν φημιζόταν για την ευφυΐα του, σας βεβαιώνω όμως πως το πιστεύουν ακράδαντα όλοι οι Αμερικανοί Πρόεδροι.
ΥΓ: Τον ΟΠΑΠ δεν τον έχω ξεχάσει… Όλα στην ώρα τους.

---

http://rizopoulospost.com/

H Άλλη Πλευρά του Κινεζικού Θαύματος

Συνεχείς παραβιάσεις στα εργασιακά δικαιώματα, διαδηλώσεις για το περιβάλλον και ο φόβος του χρέους, κρύβονται πίσω από την κινεζική υπερανάπτυξη

 Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ

  

Πολύφερνη νύφη η Κίνα για την προίκα των 3,4 τρισεκατομμυρίων δολαρίων σε συναλλαγματικά αποθέματα που διαθέτει και ψάχνει να επενδύσει στις χειμαζόμενες οικονομίες της Ευρώπης και όχι μόνο, κρύβει ωστόσο και την άλλη πλευρά του νομίσματος: Τη συνεχιζόμενη παραβίαση εργατικών δικαιωμάτων, τις επιπτώσεις της ξέφρενης ανάπτυξης στο περιβάλλον αλλά και την ανησυχία για το «κρυφό» υπέρογκο χρέος της.

 Σε πρόσφατη έκθεση της η ελβετική τράπεζα UBS εκτιμά το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης σε 15% του ΑΕΠ στα τέλη του 2012. Το ποσοστό αυτό γίνεται μεγαλύτερο, 55%, αν υπολογιστεί και το χρέος που έχουν συσσωρεύσει οι τοπικές κυβερνήσεις και υπηρεσίες.

 Μια πρόγευση άλλωστε αυτού που συμβαίνει στην Ευρώπη, πήρε η Κίνα τον προηγούμενο μήνα όταν ο οίκος αξιολόγησης Fitch υποβάθμισε τη χρηματοπιστωτική αξιοπιστία της χώρας, όσον αφορά τα χρέη της στο εθνικό νόμισμα, το γουάν. Ο οίκος Fitch επεσήμαινε τα υπερβολικά επίπεδα χρέους και τόνιζε ότι η αύξηση των πιστώσεων αλλά και η εξάρτηση από «θολές» πρακτικές δανεισμού έχει ενισχύσει την πιθανότητα χρηματοπιστωτικής αστάθειας.

 Η Κίνα, όπως έκαναν άλλωστε και αρκετές από τις αναπτυγμένες οικονομίες, για να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις από την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, αύξησαν το διαθέσιμο όγκο πιστώσεων. Οι τράπεζες δάνειζαν με πολύ ταχύτερους ρυθμούς από ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης, κάτι, που όπως επισημαίνεται σε σχετικό ρεπορτάζ του CNN, μόνο στο Κατάρ συνέβαινε. Το Κατάρ ως γνωστόν κατέρρευσε στα τέλη του 2010, δημιουργώντας «πιστωτικό συναγερμό» σε ολόκληρο τον κόσμο, συμβάλλοντας στην εκτίναξη αρχικά των ελληνικών spreads και το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης που σύντομα εξελίχθηκε σε ευρωπαϊκή.

 Στα τέλη του 2012 το χρέος των τραπεζών και των ιδιωτικών επιχειρήσεων έφθασε στο 136% του ΑΕΠ, επίπεδο που είναι το τρίτο υψηλότερο από οποιαδήποτε άλλη αναδυόμενη οικονομία που περιλαμβάνεται στις αξιολογήσεις του οίκου Fitch. Συνολικά το κινεζικό χρέος, ιδιωτικό και δημόσιο ξεπερνά το 200% του ΑΕΠ. Ανάλογο χρέος παρουσιάζουν και άλλες οικονομίες, όπως οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία και η Νότιος Κορέα, μόνο που αυτές ανήκουν στο κλαμπ των ισχυρών οικονομιών, που εκτός των άλλων έχουν και άλλη πολιτική βαρύτητα στο διεθνές πολιτικό σκηνικό, παρά την ανερχόμενη κινεζική επιρροή.

Εργασιακές συνθήκες στην Κίνα του 21ου αιώνα

 Οι πιστώσεις αυτές, πολλές από τις οποίες έχουν δοθεί από το λεγόμενο «σκιώδες» τραπεζικό σύστημα, ένα «ομιχλώδες» τραπεζικό δίκτυο που υπάρχει στη χώρα, για το οποίο λίγα είναι γνωστά όσον αφορά το πραγματικό οικονομικό του μέγεθος.

 Όσο η Κίνα αναπτύσσονταν με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης που έφθαναν ακόμη και το 10%, το πρόβλημα του χρέους ελάχιστα απασχολούσε τους διεθνείς παρατηρητές. Η Κίνα άλλωστε αποτέλεσε τη βασική «ατμομηχανή» της παγκόσμιας ανάπτυξης μετά την κρίση του 2008. Πιέζεται μάλιστα κυρίως από τις ΗΠΑ να στραφεί πλέον στην εσωτερική ζήτηση, να διαθέσει δηλαδή τα συναλλαγματικά της πλεονάσματα για την τόνωση της εσωτερικής ζήτησης-μέχρι σήμερα η ανάπτυξη της κινεζικής οικονομίας έχει κυρίως εξαγωγικό προσανατολισμό και εστιάζεται σε σαφάρι επενδύσεων ανά τον κόσμο κυρίως σε πλουτοπαραγωγικές πηγές και υποδομές-προκειμένου να βοηθήσει την ανάπτυξη και άλλων οικονομιών όπως η αμερικανική που «καίγεται» να πουλήσει προϊόντα και υπηρεσίες εκτός συνόρων, μιας και η εντός των τειχών ανάπτυξη δεν είναι αρκετή για να τη βγάλει από τη στασιμότητα και την σχετικά υψηλή ανεργία(8%).

Εργοστάσιο της Mattell(παιχνίδια)

Προς το παρόν με ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 7%-8% η κινεζική οικονομία δεν δείχνει να κινδυνεύει από χρηματοπιστωτική κρίση. Η επισήμανση ωστόσο διαφόρων οίκων για τα τυχόν προβλήματα που μπορεί η κινεζική οικονομία να αντιμετωπίσει, ακόμη και αν εδράζονται στη σχέση «αγάπης-μίσους» με την οποία οι δυτικοί αντιμετωπίζουν την ανερχόμενη οικονομικά και πολιτικά δύναμη, δείχνουν ότι το κινεζικό θαύμα έχει δύο όψεις…

  Εντείνεται η κοινωνική δυσαρέσκεια

 Με τέτοιους ρυθμούς ανάπτυξης θα περίμενε κανείς η Κίνα να μην έχει και πολλούς δυσαρεστημένους… Μόνο που η κινεζική ανάπτυξη ελάχιστα διαφέρει από την αντίστοιχη σε άλλες χώρες του Τρίτου Κόσμου, με τα μεροκάματα πείνας και την ανύπαρκτη κοινωνική και περιβαλλοντική πρόνοια.

 Λίγες ημέρες πριν μία από τις σημαντικότερες ειδήσεις που μετέδωσαν τα διεθνή πρακτορεία ήταν οι μαζικές διαδηλώσεις στην πόλη Κουνμίγκ της νοτιοδυτικής Κίνας. Οι διαδηλώσεις στρέφονταν κατά των σχεδίων για τη δημιουργία εγκαταστάσεων παραγωγής μίας χημικής ουσίας σε τοπικό διυλιστήριο. Ήταν μάλιστα η δεύτερη διαδήλωση που έγινε μέσα σε ένα μήνα.

 Στη Σαγκάη, την οικονομική μητρόπολη της Κίνας, έγιναν επίσης διαδηλώσεις κατά της εγκατάστασης εργοστασίου παραγωγής μπαταριών λιθίου. Οι δύο αυτές ειδήσεις έδειξαν ότι δεν είναι μόνο το… ψωμί που ανησυχεί τους Κινέζους, αλλά και οι συνεχιζόμενες επιπτώσεις στο περιβάλλον, μιας ανάπτυξης που δεν έχει περιβαλλοντικές και κοινωνικές ευαισθησίες.

Διαδηλώσεις και για το περιβάλλον

 Το μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων που παράγονται στην Κίνα δεν προορίζονται για την αναπτυσσόμενη κινεζική καταναλωτική αγορά, αλλά για την αναπτυγμένη αγορά των αναπτυγμένων οικονομιών, αφού η ετικέτα «madeinChina», κρύβεται πίσω από χιλιάδες ευτελή προϊόντα αλλά και πίσω από πολλά προϊόντα εξελιγμένης τεχνολογίας στην Ευρώπη και την Αμερική.

 Σε έρευνα που έκανε η εταιρία συμβούλων Accenture για λογαριασμό της ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας επιχειρήσεων BusinessEurope, πάνω από το 75% των ερωτηθέντων εξέφρασε φόβους ότι η Κίνα θα φθάσει ή θα ξεπεράσει την Ευρώπη όσον αφορά την καινοτομία το 2023.

 Η δημοσιοποίηση των στοιχείων αυτών συνέπεσε με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προχθές να ξεκινήσει έρευνα κατά κινεζικών επιχειρήσεων τηλεπικοινωνιών, οι οποίες φαίνεται να έχουν επιδοτηθεί με αποτέλεσμα να πλημμυρίζουν την ευρωπαϊκή αγορά με φθηνότερα προϊόντα σε σχέση με τους Ευρωπαίους ανταγωνιστές.

 Μεταξύ των «υπόπτων» κινεζικών επιχειρήσεων περιλαμβάνονται η HuaweiTechnologies και η ΖΤΕ. Η ΕΕ έχει μάλιστα απειλήσει ότι θα επιβάλλει κυρώσεις με τη μορφή δασμών στις εν λόγω επιχειρήσεις. Το παράδοξο στην υπόθεση είναι, πως οι ευρωπαϊκές πολυεθνικές για… χατίρι των οποίων γίνονται όλα, αντέδρασαν στις προτάσεις της Κομισιόν, φοβούμενες ότι θα πληγούν τα συμφέροντά τους στην Κίνα. Οι γνωστές εταιρίες τηλεπικοινωνιών Ericsson, Nokia καιSiemens, αντέδρασαν, όπως διαβάζουμε σε σχετικό ρεπορτάζ του πρακτορείου «Bloomberg», στα σχέδια της Κομισιόν.

Από τις περσινές ταραχές στην Foxconn

 Το ζήτημα των εργασιακών δικαιωμάτων έρχεται κατά καιρούς στην επικαιρότητα, όπως έγινε πέρυσι με τις αποκαλύψεις και τις απεργίες στην ταϊβανέζικων συμφερόντων εταιρία Foxconn, στα κινεζικά εργοστάσια της οποίας κατασκευάζονται πολλά από τα δημοφιλή γκάτζετ της αμερικανικής εταιρίας Apple. Χθες μάλιστα διαβάσαμε σε ανταπόκριση του πρακτορείου «Reuters» ότι η εταιρία ζητά περισσότερο χρόνο για να περιορίσει τις υπερωρίες, εξαιτίας των οποίων είχαν προκληθεί πέρυσι μεγάλες εργατικές ταραχές σε εργοστάσια της Foxconn. Σε ανακοίνωση της τον Απρίλιο, η οργάνωση «China Labor Watch» η οποία παρακολουθεί την κατάσταση των εργασιακών δικαιωμάτων στην Κίνα ανέφερε δύο ακόμη αυτοκτονίες σε εργοστάσιο της Foxconn στο Ζενγκσού.

 *Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η ΕΛΛΑΔΑ αύριο" 18/05/2013 via  http://oikonomiallomati.blogspot.gr/

Το Μνημόνιο απειλεί να υποδουλώσει την Κύπρο στην Τουρκία

Του Γ. Δελαστίκ

Ωμά έθεσε το θέμα ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους στον Λευκό Οίκο την Πέμπτη: «Υπάρχει μεγάλη ευκαιρία για να βρεθεί λύση στο Κυπριακό» του είπε. Ζήτησε μάλιστα «άμεση επανέναρξη των συνομιλιών και γρήγορη διαδικασία διαπραγματεύσεων» με φόρμουλα την τετραμερή διάσκεψη για το θέμα - συνομιλίες δηλαδή Ελλάδας, Τουρκίας, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, όπως διευκρίνισαν τουρκικές πηγές.

Στόχος των Αμερικανών, των Αγγλων και των υπόλοιπων Ευρωπαίων που κατέχουν σημαντικά διεθνή αξιώματα και συγκαταλέγονται μεταξύ των εχθρών της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι να ξεκινήσουν τις συνομιλίες γύρω στον Οκτώβρη, και μέχρι τον Δεκέμβρη (!) να έχουν κλείσει το θέμα. Να έχει υπάρξει δηλαδή συμφωνία Αγκυρας -Αθήνας, η οποία στη συνέχεια να επιβληθεί στους Ελληνοκυπρίους, εν ανάγκη και με το ζόρι- κατά το πρότυπο των «προδοτικών» όπως δικαίως είχαν αποκληθεί τότε, συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου, το 1959, τις οποίες επέβαλε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Εννοείται, χωρίς δημοψηφίσματα και άλλες «δημοκρατικές ανοησίες»! Εχοντας την Κύπρο οικονομικά εξανδραποδισμένη μετά τη λεηλασία των καταθέσεων στις τράπεζές της και επιπροσθέτως με τον Νίκο Αναστασιάδη προσφάτως εκλεγέντα Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο οποίος τυγχάνει φανατικός υποστηρικτής του σχεδίου Ανάν, θα ήταν όντως ηλίθιοι οι Αμερικανοευρωπαίοι αν δεν επεδίωκαν τώρα να εκμεταλλευτούν τη συγκυρία και να επιβάλουν τουρκική λύση στο Κυπριακό, υποδουλώνοντας ουσιαστικά τους Ελληνοκυπρίους στην Αγκυρα.

Σε επίπεδο δημόσιων δηλώσεων υψηλού επιπέδου, την αρχή την έκανε ο γ.γ. του ΝΑΤΟ, ο δεξιός Δανός Αντερς Φογκ Ράσμουσεν στις 6 Μαΐου. «Καλώ επειγόντως όλες τις πλευρές στην Κύπρο να προχωρήσουν προς την εξεύρεση λύσης επανένωσης του νησιού» δήλωσε αυτός. Δύο 24ωρα αργότερα, στις 8 Μαΐου, ήταν η σειρά τού επίσης δεξιού Φινλανδού επιτρόπου Ολι Ρεν. Μιλώντας με θέμα το Μνημόνιο που επιβλήθηκε στην Κύπρο και απευθυνόμενος προς τα μέλη της επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Ευρωβουλής, ο Ρεν υποστήριξε ότι «η επανένωση της Κύπρου θα δώσει οικονομική και κοινωνική ώθηση στην Κύπρο γι' αυτό και εμείς πρέπει να δώσουμε ώθηση στη διαδικασία» της επανένωσης! Ο γ.γ. του ΝΑΤΟ προκάλεσε μάλιστα πανικό στα κυπριακά κόμματα, καθώς προσπάθησε να εκβιάσει τη Λευκωσία. «Μετά την επίλυση του προβλήματος της Κύπρου, θα μπορούν να αρθούν τα εμπόδια για τις έρευνες και την εξόρυξη φυσικού αερίου και πετρελαίου» δήλωσε χαρακτηριστικά σε συνέντευξη Τύπου, υπονοώντας ουσιαστικά ότι αν δεν λυθεί το Κυπριακό, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα αφεθεί να προχωρήσει σε εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου που βρίσκονται μέσα στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της!

Οι Αμερικανοί έκαναν κάτι πολύ πιο επικίνδυνο. Εβαλαν τον Αυστραλό Αλεξάντερ Ντάουνερ, ειδικό σύμβουλο του γ.γ. του ΟΗΕ για το Κυπριακό, να αποστείλει έγγραφο 77 σελίδων τόσο στον πρόεδρο της Κύπρου Νίκο Αναστασιάδη όσο και στον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ντερβίς Ερογλου. Ενα έγγραφο στο οποίο καταγράφονται τόσο τα σημεία σύγκλισης όσο και τα σημεία διαφωνίας κατά τις συνομιλίες που διεξήχθησαν την πενταετία 2008-2012 μεταξύ του Κύπριου Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια από τη μία μεριά και των Τουρκοκυπρίων ηγετών Ταλάτ και Ερογλου από την άλλη. Η ύπουλη αυτή αμερικανική κίνηση αποσκοπεί στο να κατοχυρώσει ως δήθεν κεκτημένα τα σημεία σύγκλισης και να επικεντρώσει τις νέες διαπραγματεύσεις στα σημεία διαφωνίας, παραβιάζοντας έτσι τη θεμελιώδη διπλωματική αρχή ότι δεν ισχύει ποτέ οποιαδήποτε συμφωνία σε επιμέρους θέμα, αν δεν υπάρξει συνολική συμφωνία.

Πέρα όμως από τα σχέδια των Αμερικανών, θύελλα αντιδράσεων ξεσήκωσε στην Κύπρο το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης -ο οποίος, επαναλαμβάνουμε, είναι φανατικός υποστηρικτής του σχεδίου Ανάν- απέκρυψε (!) την ύπαρξη του εγγράφου αυτού από όλα τα άλλα κυπριακά κόμματα επί 15 ημέρες. Ενώ το έγγραφο του επιδόθηκε στις 30 Απριλίου, ο Νίκος Αναστασιάδης μέχρι και τη συνεδρίαση της 15ης Μαΐου του Εθνικού Συμβουλίου δεν ανέφερε τίποτα στους Κύπριους πολιτικούς ηγέτες. Ενδεχομένως δεν θα μάθαιναν ποτέ τίποτα αν δεν «κάρφωνε» την ύπαρξη του επίμαχου εγγράφου ο Τουρκοκύπριος πολιτικός Ιζέτ Ιστζιάν στον γ.γ. του ΑΚΕΛ Αντρο Κυπριακού. Μαύρες μέρες περιμένουν την Κύπρο...

Πηγή : Εφημερίδα ΕΘΝΟΣ

Γιατί ο πλανητάρχης έχει στην αναμονή το Σαμαρά - Μια ανάλυση που εξηγεί πολλά

Στον Λευκό Οίκο αδυνατούν να κατανοήσουν του λόγους γιά τους οποίους ο Αντώνης Σαμαράς ζητάει συνάντηση με τον Μπαράκ Ομπάμα .

Σε μια δισέλιδη ανάλυσή  της η Κύρα Αδάμ,στην εφημερίδα  «ΕΛΛΑΔΑ αύριο», εξηγεί τους λόγους :

Η Αθήνα και η Ουάσιγκτον δεν έχουν βρει ακόμα «κοινώς αποδεκτή ημερομηνία» για την πραγματοποίηση επίσκεψης ( επίσημης ή όχι, δεν έχει σημασία) του πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά στις ΗΠΑ.

Αυτή είναι η ημιεπίσημη ανακοίνωση της Αθήνας  στα δεικτικά, ως επί το πλείστον, σχόλια που δημιουργήθηκαν  με αφορμή την επίσημη επίσκεψη του πρωθυπουργού της Τουρκίας στον Λευκό Οίκο και τις συχνότατες συναντήσεις των υπουργών Εξωτερικών των δυο αυτών χωρών.

Η στάση αυτή δείχνει ότι στην Ελλάδα, επικριτές και αμυνόμενοι για την έλλειψη συνάντησης Ομπάμα - Σαμαρά επιμένουν  να είναι μακριά νυχτωμένοι.
Και τούτο γιατί  εδώ και μία δεκαετία έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί  η εποχή των «εθιμοτυπικών» επισκέψεων στην Ουάσιγκτον μόνο και μόνο για να  πεισθούν οι «ιθαγενείς» ότι η Ουάσιγκτον  «συμπαθεί» για τους μεν  ή «υποτάσσει» για τους δε, τον εκάστοτε πρωθυπουργό της Ελλάδας και το κόμμα του.

Αυτό που σκοπίμως θέλουν να παραβλέπουν  κυβέρνηση και πολιτικές ηγεσίες στη χώρα, είναι ότι οι επισκέψεις κορυφής, ( είτε στην Ουάσιγκτον, είτε στη Μόσχα, είτε στο Πεκίνο , κλπ) γίνονται μόνο όταν υπάρχει σοβαρός λόγος σύγκλισης ή απόκλισης συμφερόντων (και κατά κανόνα business like).

H κυβέρνηση Σαμαρά, παραβλέποντας αυτόν τον κανόνα, έχει επιχειρήσει από τις αρχές του χρόνου να «πετύχει» μια συνάντηση με τον κ. Ομπάμα, σε αυτή τη δεύτερη θητεία του. Η ελληνική πλευρά ευελπιστούσε ότι ο πρωθυπουργός θα ήταν «από τους πρώτους» που θα έβλεπε ο αμερικανός πρόεδρος με τα την ανάληψη των καθηκόντων του. Εις μάτην.

Στη συνέχεια η ελληνική πλευρά συμβιβάσθηκε με την ιδέα ότι η συνάντηση θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί με αφορμή τον «παραδοσιακό» εορτασμό της επετείου της 25ης Μαρτίου στον Λευκό Οίκο. Οι κακές γλώσσες επιμένουν ότι η ελληνική πλευρά ήθελε να υπάρξει ιδιαίτερη συνάντηση και δείπνο Ομπαμα- Σαμαρά κατά την συνάντηση αυτή. Ο Λευκός Οίκος φαίνεται να απάντησε ότι ο πρόεδρος μπορεί να διαθέσει το τυπικό 20λεπτο σε μια τέτοια συνάντηση. Η «εγκάρδια» φωτογραφία στο περιθώριο του ΝΑΤΟ του υπουργού Εξωτερικών Δ. Αβραμόπουλου με τον Αμερικανό ομόλογο του Τζων Κέρι, ( ακόμα ζαλισμένου από τα ατελείωτα πηγαινέλα στην Άγκυρα) δεν αποδείχθηκε ικανή να «συσφίξει» τις διμερείς σχέσεις.
Στη συνέχεια επιδιώχθηκε χωρίς αποτέλεσμα  η συνάντηση Σαμαρά-Ομπάμα  «να συμπέσει» με την ομιλία του κ. Σαμαρά τον Ιούνιο  στην Ουάσιγκτον στο Ισραηλιτικό Συμβούλιο. Ο Λευκός Οίκος απάντησε ότι τα ραντεβού του προέδρου «είναι κλεισμένα μέχρι το τέλος Ιουνίου.. Η πρώτη , λοιπόν, πρόχειρη και παραπλανητική εντύπωση είναι ότι ο κ. Ομπάμα δεν θέλει να δει τον κ Σαμαρά  γιατί δεν «τον πάει».

Περιεχόμενο
Το ουσιαστικό ερώτημα, όμως, παραμένει το ίδιο: Ακόμα και αν γίνει αυτή την στιγμή η συνάντηση των δυο πλευρών ΠΟΙΟ θα είναι το ουσιαστικό περιεχόμενο της συζήτησης αυτής- πέρα από τα καθιερωμένα και απολύτως ανούσια πλέον λόγια περί ενδιαφέροντος των ΗΠΑ για το Κυπριακό, τα ελληνικά δίκαια απέναντι στην Τουρκία, το «ρόλο(;) της Ελλάδας στα Βαλκάνια και το ρόλο(;) της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ ;

Η αλήθεια είναι δυσκολοχώνευτη. Την  περίοδο αυτή τουλάχιστον, το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για «το ρόλο»της Ελλάδας είναι μηδαμινό . Η Ουάσιγκτον του κ. Ομπάμα ενδιαφέρεται να ξεμπλέξει κατά το δυνατόν ομαλώς με την κατάσταση στη Συρία και να επαναφέρει «στα ίσια τους» ( σ.σ. back on track) τις σχέσεις Τουρκίας –Ισραήλ. Που «χωράει» η Ελλάδα σε όλα αυτά; Μα πουθενά. Η Αθήνα έχει αδυνατίσει τις σχέσεις  της με τον Αραβικό Κόσμο, με τους Παλαιστίνιους , με τη Δαμασκό και την Τεχεράνη, έτσι ώστε δεν μπορεί να «πλασαριστεί» πλέον ως  μεσολαβητής, αποδεκτός από όλες τις πλευρές. Αν τα εσωτερικά πράγματα ήταν διαφορετικά, θα μπορούσε κανείς να ψέξει την Αθήνα που δεν έβαλε τα δυνατά της να  φιλοξενήσει την πρώτη κι πολύ περισσότερο αυτή τη δεύτερη «Διεθνή Διάσκεψη Κορυφής» για την απόπειρα επίλυσης της συριακής τραγωδίας. Αλλά με τι λεφτά..

Επιπροσθέτως, η θέση της Ελλάδας στο πλευρό των ΗΠΑ, ως νατοϊκή  φίλη και σύμμαχος χώρα είναι δεδομένη. Αποδείχθηκε  περίτρανα στην περίπτωση της Λιβύης, όταν το ελληνικό έδαφος χρησιμοποιήθηκε με το παραπάνω για τις  επιδρομές εναντίον του καθεστώτος Καντάφι, χωρίς βεβαίως να χρειαστεί συνάντηση κορυφής Αθήνας- Ουάσιγκτον προς τούτο.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και τώρα, στην περίπτωση της Συρίας ή και του Ιράν. Οι ΗΠΑ έχουν ήδη ζητήσει, χωρίς φασαρίες από την Αθήνα,  την επέκταση των εγκαταστάσεων στη βάση της Σούδας για την εξυπηρέτηση πολλών ήδη αεροσκαφών. Η Αθήνα το ίδιο σιωπηλά και ήσυχα  έχει κάνει τις σχετικές συσκέψεις των συναρμοδίων υπουργείων της  και «σπρώχνει» το θέμα στο μέλλον. Και για αυτό το θέμα , άλλωστε, δεν χρειάζεται συνάντηση κορυφής…

Ενεργειακά

Υπάρχει επομένως κανένα θέμα που να δικαιολογεί «ατζέντα συνομιλιών» Αθήνας- Ουάσιγκτον;

Βεβαίως υπάρχει και είναι πάρα πολύ σοβαρό , ίσως και επικίνδυνο για τα ελληνικά συμφέροντα:Τα θέματα της ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ.

Η Αθήνα δεν θέλει, ή δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει  ότι η γεωπολιτική θέση της , αυτό το διάστημα είναι  άμεσα συνδεδεμένη με την γεωπολιτική της ενέργειας στην περιοχή,  αν πιστοποιηθούν τελικώς σεβαστά κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, η οποία θα εμπίπτει εντός των ορίων της ελληνικής ΑΟΖ, που δυστυχώς πρέπει να οριοθετηθεί από κοινού με την Τουρκία και όχι αυθαιρέτως.

Η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας στον τομέα της ενέργειας είναι επιπλέον άμεσα συνδεδεμένη και με την πολιτική των αγωγών υδρογονανθράκων από το έδαφος της, είτε πρόκειται για ρωσικούς αγωγούς, είτε πρόκειται για  αγωγό που  μεταφέρει ισραηλινούς και κυπριακούς υδρογονάνθρακες  στο έδαφος της και όχι μέσω της Τουρκίας.

Είναι κάτι πάρα πάνω από εμφανές  ότι η Ουάσιγκτον  «κάθεται και περιμένει» - όπως και η Μόσχα- για τους αντίθετους ακριβώς λόγους - την απόφαση της Αθήνας στο τέλος Μαΐου για το οριστικό μέλλον της ΔΕΠΑ και της ΔΕΣΦΑ.

Η αμερικανική κυβέρνηση έχει δείξει με όλους του τρόπους την απέχθεια της σε ρωσική επιλογή της Αθήνας. Όσοι θυμούνται την συνάντηση Καραμανλή –Ομπάμα στο Στρασβούργο το 2010 θα είχαν διαπιστώσει την ψυχρότητα, που στο παρασκήνιο είχε εκδηλωθεί με απαρέσκεια των ΗΠΑ στα σχέδια Καραμανλή για τον αγωγό ρωσικού πετρελαίου Μπουργκάς Αλεξανδρούπολη.

ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ

Έτσι και τώρα, μακριά από το προσκήνιο, ο κ Σαμαράς  βρίσκεται απέναντι στην Ουάσιγκτον και τη Μόσχα για την πώληση της ΔΕΠΑ και της ΔΕΣΦΑ.Ο ρώσος πρόξενος στη Θεσσαλονίκη  παρατήρησε κομψά  και αυστηρά συνάμα , ότι  η Ρωσία είναι φαβορί στις επιλογές «αν επικρατήσουν  επιχειρηματικά κριτήρια» στις αποφάσεις της Αθήνας…

Ο κ. Σαμαράς και το επιτελείο του, επομένως, πρέπει να έχουν σκεφθεί(;) πολύ σοβαρά- αν θα ικανοποιήσουν την προσφορά της Μόσχας τελικώς- ποια εξισορροπητικά ανταλλάγματα θα διαπραγματευθούν με την Ουάσιγκτον. Διαφορετικά , ούτε Μόσχα ούτε Ουάσιγκτον  θα ετοιμάσουν τα κόκκινα χαλιά τους για τον κ Σαμαρά…

Αποστάσεις από την Αθήνα αλλά και από την Άγκυρα

Το μεγάλο ενεργειακό παιχνίδι, βεβαίως, θα κριθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, γύρω από τα κοιτάσματα του Ισραήλ και της Κύπρου και κυρίως, αν οι δυο αυτές χώρες θα αποφασίσουν από κοινού τη μεταφορά των υδρογονανθράκων τους με αγωγό μέσω Ελλάδας και όχι μέσω Τουρκίας.

Η φράση – κλισέ με την οποία θα ντυθεί όλη η διαπραγμάτευση είναι η «ασφάλεια» τόσο των ενεργειακών οδών, όσο και η ελαχιστοποίηση των ρωσικών συμφερόντων στην περιοχή.

Η αμερικανική κυβέρνηση δείχνει να μην θέλει  από τώρα να ανοίξει όλα τα χαρτιά της και να ταχθεί υπέρ ή κατά της Ελλάδας ή της Τουρκίας. Για την ώρα τουλάχιστον και μέχρι να διευθετηθεί χωρίς εξωτερική παρέμβαση η τραγωδία της Συρίας, η Ουάσιγκτον κρατάει αποστάσεις από την απαίτηση της Τουρκίας να λυθεί το Κυπριακό «για ενεργειακούς λόγους», έτσι ώστε όλοι οι υδρογονάνθρακες της Ανατολικής Μεσόγειου να περάσουν από την ενοποιημένη Κύπρο στο τουρκικό έδαφος.

Συνομιλίες

Η Ουάσιγκτον κατανοεί και υποστηρίζει ότι οι συνομιλίες για το Κυπριακό μπορεί να περιμένουν λίγους μήνες  ως ότου  «σταθεροποιηθεί» η οικονομική κατάσταση στη Λευκωσία, χωρίς αυτό να σημαίνει κατ’ αρχήν τίποτα το θετικό για τα εθνικά συμφέροντα.

Ομοίως η Ουάσιγκτον δεν θέλει να εμπλακεί στη νέα μορφή ελληνοτουρκικής διένεξης που είναι η οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Κρατά όμως σταθερά στο συρτάρι την  πραγματιστική όσο και κυνική της άποψη, ότι η λύση στο χρόνιο πρόβλημα είναι μια αόριστου περιεχομένου «συνεκμετάλλευση» της περιοχής μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας , ώστε οι δυο πλευρές να έχουν κάποια ποσοστά από την εκμετάλλευση και να είναι και ευχαριστημένες.

Για όλους αυτούς τους εμφανείς λόγους, τουλάχιστον, η Ουάσιγκτον δεν επιδιώκει συνάντηση κορυφής με την Αθήνα, γιατί ούτε το έδαφος ούτε το περιεχόμενο της ατζέντας είναι έτοιμα για συζήτηση.
Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι η Αθήνα  δεν έχει να κάνει  πολλή και βαριά  εργασία προετοιμασίας, με πολύ δύσκολες αποφάσεις.

Τις οποίες αυτή η κυβέρνηση τουλάχιστον δεν είναι διατεθειμένη να τις πάρει μόνη της, ούτε καν να τις ανοίξει  σε ένα εποικοδομητικό διάλογο με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, ο οποίος εκ προοιμίου είναι σίγουρο ότι δεν θα υπάρξει  για προεκλογικούς λόγους.

Έτσι, η Αθήνα είναι εγκλωβισμένη στην ανάγκη μιας παλαιομοδίτικης  εθιμοτυπικής επίσκεψης στην Ουάσιγκτον , που δεν έρχεται.

 http://www.onalert.gr/ 

Α. Τσίπρας: Οι συνταξιούχοι αγωνίζονται για τρείς γενιές

Σε ένα κατάμεστο από συνταξιούχους  αμφιθέατρο, ο επικεφαλής της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ παρουσίασε την πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την κοινωνική ασφάλιση και τις συντάξεις. Ο Αλέξης Τσίπρας απευθύνθηκε στην κοινωνική ομάδα που έζησε περισσότερο από όλους τη βαρβαρότητα των μνημονίων και εξήγγειλε μια σειρά πρωτοβουλιών που θα αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν εκλεγεί, μεταξύ των οποίων και:

Κοινωνική ρήτρα στα δημόσια έργα, κοινωνική ρήτρα επί της δημόσιας ακίνητης περιουσίας, εισφορά επί του συνόλου των συναλλαγών που πραγματοποιούνται μέσω των πάσης φύσεως -δημοσίων, ιδιωτικών ή συνεταιριστικών- πιστωτικών ιδρυμάτων, εισφορά στις χρηματιστηριακές συναλλαγές, τμήμα των εσόδων του δημοσίου από την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας υπέρ της κοινωνικής ασφάλισης κ.α.

Ολόκληρη η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, έχει ως εξής:

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Στέκομαι με σεβασμό απέναντι στη γενιά σας. Στα πρόσωπά σας βλέπω όλες τις μεγάλες στιγμές και όλους τους μεγάλους αγώνες των τελευταίων πενήντα χρόνων. Είστε οι γενιές που κράτησαν όρθια τη δημοκρατία και την αριστερά. Είναι τιμή για μένα και τις νεότερες γενιές που σας έχουμε δίπλα μας στους μεγάλους αγώνες των τελευταίων χρόνων.

Είστε η κοινωνική ομάδα που ένοιωσε περισσότερο από όλες τη βαρβαρότητα των μνημονίων και την υποταγή των κυβερνήσεων Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά στις ορέξεις των δανειστών – τοκογλύφων.

Όμως παρά τα αλλεπάλληλα χτυπήματα που δεχτήκατε στο βιοτικό επίπεδο, παρά τις δραματικές μειώσεις στο εισόδημά σας, αποδείξατε πως είστε συνταξιούχοι μόνο γιατί τερματίσατε τον εργασιακό σας βίο.

Δεν αποστρατευτήκατε, ούτε συνταξιοδοτηθήκατε από τους μεγάλους αγώνες για την δημοκρατία και την δικαιοσύνη. Ξέρω πως δεν θα εγκαταλείψετε ποτέ την μάχη για μία δίκαιη κοινωνία, για μία Ελλάδα προοδευτική, για μία κυβέρνηση της αριστεράς.

Είστε η γενιά της προσφοράς για αυτό και στους μεγάλους αγώνες ενάντια στο μνημόνιο, αγωνιστήκατε πρώτα για τις νεότερες γενιές και μετά για τον εαυτό σας. Παλέψατε για τα παιδιά και τα εγγόνια σας και όχι μόνο για εσάς. Οι αγώνες αυτοί δε χάθηκαν. Χαμένοι είναι μόνο οι αγώνες που δεν γίνονται.

Βρισκόμαστε, όμως, σε μια δύσκολη στροφή. Η γενιά σας έχει ξαναζήσει δυσκολίες και ξέρει. Δεν πρέπει να το βάλουμε κάτω. Με πείσμα και αλληλεγγύη, θα καταφέρουμε να ξανασηκώσουμε την ελπίδα και να κερδίσουμε τη μεγάλη Μάγχη για να ξανακερδίσουμε την πατρίδα μας. Να ξαναπατήσει ο λαός μας στα πόδια του, στηριζόμενος στις δικές του δυνάμεις. Να ξαναχτίσουμε την Ελλάδα έξω από τα μνημόνια της καταστροφής. Να οικοδομήσουμε μια κοινωνία αλληλεγγύης και δικαιοσύνης.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Θαρρώ πως είναι η ώρα να στήσουμε ένα δίκτυο, ένα πυλώνα αλληλεγγύης και δράσης στο χώρο των συνταξιούχων. Πρέπει εμείς να πρωτοστατήσουμε στην συγκρότηση μιας πανελλαδικής δομής, όπου θα στηρίζει με όλους τους τρόπους τον συνταξιούχο και θα κάνει αποδοτικότερη τη δουλειά μας και σε αυτήν την ηλικιακή ομάδα. Γιατί είναι αδιανόητη η συμπεριφορά των κυβερνώντων απέναντι στους συνταξιούχους.

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Μπροστά στην κοινωνική κατεδάφιση και την ανθρωπιστική κρίση, ήρθε η ώρα της μεγάλης κοινωνικής και ριζοσπαστικής αντεπίθεσης.

Έχουν αποτύχει σε όλες τις προβλέψεις τους. Η εσωτερική και εξωτερική τρόικα και ο μηχανισμός της προπαγάνδας τους προσπαθεί να μας πείσει ότι τα πράγματα πάνε καλύτερα.

Μας λένε ανερυθρίαστα ότι βγαίνουμε από την κρίση την ώρα που όλη η Ευρώπη μπαίνει όλο και πιο βαθιά στην κρίση. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι αλλάζει το κλίμα γιατί ξεκινάνε το πρόγραμμα της λεηλασίας του δημόσιου πλούτου που ονομάζουν πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων.

Δεν λένε, όμως, ότι το ξεπούλημα, η αλλαγή τίτλων ιδιοκτησίας κερδοφόρων οργανισμών, δε συνιστά επενδύσεις. Δεν πρόκειται να φέρει ανάπτυξη ούτε νέες θέσεις εργασίας. Προσπαθούν να δημιουργήσουν κλίμα ευφορίας από την πτώση των σπρεντς. Μας κρύβουν, όμως, ότι πρόκειται περί ανούσιου παιχνιδιού εντυπώσεων, αφού η ελληνική οικονομία είναι εδώ και τρία χρόνια εκτός αγορών και δε προβλέπεται σύντομα να επιστρέψει. Παιχνίδια εντυπώσεων που στήνουν οι οίκοι αξιολόγησης, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι ταυτόχρονα και σύμβουλοι των αποκρατικοποιήσεων. Δηλαδή ταυτόχρονα αξιολογητές της ελληνικής οικονομίας και μεσίτες της λεηλασίας του ελληνικού δημόσιου πλούτου.

Παρουσιάζουν, επίσης, ως μεγάλη επιτυχία την επικείμενη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Μια ανακεφαλαιοποίηση που θα έπρεπε να είχε γίνει αμέσως μετά το PSI, αλλά ακόμα την περιμένουμε και όσο την περιμένουμε, τόσο θα αυξάνεται το αναγκαίο κεφάλαιο, αφού η ύφεση διαρκώς διευρύνει το μέγεθος των κόκκινων δανείων των τραπεζών.

Δεν μας λένε, όμως, ότι καμία ανακεφαλαιοποίηση δε θα εξυγιάνει το τραπεζικό σύστημα αν δε συνοδευτεί με ένα πρόγραμμα διαγραφής χρεών σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Δεν μας λένε δηλαδή ότι όσο θα διατηρούν τα κόκκινα δάνεια, δεν πρόκειται ούτε η αγορά να ανασάνει, αλλά ούτε και οι τράπεζες να εξυγιανθούν.

Παρουσιάζουν, τέλος, με λογιστικά τεχνάσματα οικονομικό πλεόνασμα την ώρα που εκτοξεύεται τον κοινωνικό έλλειμμα, την ώρα που εξαθλιώνεται η κοινωνία.

Πανηγύρισαν πάλι οι αναιδείς κυβερνώντες και τα κανάλια τους για τη διπλή δόση που έλαβε η χώρα. Γύρω στα 7 δις ευρώ. Κανένας κυβερνητικός εταίρος, όμως, κανένα κανάλι εξαπάτησης δεν λέει πως σήμερα από αυτά τα χρήματα, περίπου τα 6 δις πήγαν για την αποπληρωμή ομολόγου που έλεγε. Δεν μπήκαν καν στο ταμείο του κράτους τα χρήματα αυτά. Πήγαν κατευθείαν στην τσέπη των δανειστών μας.

Η χώρα μας τα τελευταία τρία χρόνια πήρε δάνεια 201 δις ευρώ από την τρόικα. Το 85% από αυτά τα χρήματα πήγε στους δανειστές και τις τράπεζες.Κατά τα άλλα, τρομοκρατούν και εκβιάζουν τον κόσμο ότι με τις δόσεις πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις. Όλες οι δόσεις- σε συντριπτικό ποσοστό- πάνε στην αποπληρωμή του χρέους. Δηλαδή, πάνε σε ένα χρέος που δεν είναι βιώσιμο. Πάνε σε ένα βαρέλι δίχως πάτο. Πάνε στα γεράκια των αγορών, στους οικονομικούς δολοφόνους.

Το ίδιο και για τα χρήματα από τις αποκρατικοποιήσεις. Αυτά τα λίγα χρήματα που θα πάρουν πάνε στον ειδικό λογαριασμό για την αποπληρωμή του χρέους. Δηλαδή, πάλι σε ένα βαρέλι δίχως πάτο και το χειρότερο, αφήνοντας τη χώρα χωρίς δημόσιο πλούτο, χωρίς κανένα εργαλείο για να ανακάμψει μελλοντικά.

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά επενδύει στον κοινωνικό αυτοματισμό, στην κοινωνική κόπωση, στο δόγμα του σοκ και σε επικίνδυνα παιχνίδια με την ακροδεξιά. Κυβερνάνε με τις πλάτες της τρόικας, με τα χατίρια που της κάνουν, για να μην γίνει στον τόπο η μεγάλη κοινωνική ανατροπή.

Κυβερνούν με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, με προληπτικές επιστρατεύσεις, με απαξίωση της Βουλής και καταπάτηση των μισών άρθρων του Συντάγματος.

Πιστεύουν ότι κοίμισαν την κοινωνία. Κοιμούνται, όμως, οι ίδιοι τον ύπνο του δικαίου. Τους υπενθυμίζουμε ότι το ίδιο πίστευαν και το 2011 και ξαφνικά είδαν μπροστά τους τις πλατείες. Το ίδιο πίστευαν όταν άδειασαν οι πλατείες και ξαφνικά είδαν μπροστά τους τα αποτελέσματα των εκλογών του Μαΐου και του Ιουνίου. Το ίδιο πιστεύουν και τώρα, αλλά θα βρεθούν μπροστά σε μία μεγάλη κοινωνική αντεπίθεση, αφού η κοινωνία πια δεν πρόκειται να ανεχτεί νέα ψέματα, νέα μέτρα, νέα κοροϊδία.

Χρέος δικό μας είναι να μπούμε μπροστά στους νέους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες. Να σταματήσει η ταπείνωση και η εξαθλίωση του λαού μας.

Χρέος δικό μας είναι να απαντάμε στον κόσμο που ρωτά καλοπροαίρετα- και όχι στους κυβερνητικούς εταίρους και τους χορηγούς επικοινωνίας τους- τι θα κάνουμε.

Πρώτα απ' όλα για τα ασφαλιστικά ταμεία και τις συντάξεις. Η λεηλασία των ταμείων είναι διαχρονική. Μπορεί από το 2009 σε δέκα πράξεις να συντελέστηκε οικονομική γενοκτονία και διάλυση των ταμείων, το κακό όμως ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν. Και στόχο είχε την μετατροπή του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας από δημόσιο -αναδιανεμητικό σε ιδιωτικό- κεφαλαιοποιητικό.

Και αφού διέλυσαν το ασφαλιστικό σύστημα, σήμερα οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι, όχι μόνο καμώνονται πως θέλουν να μας σώσουν, αλλά δηλώνουν και πως θα τα καταφέρουν.

Καιρός είναι να πούμε στο κόσμο την αλήθεια. Και να του τη πούμε εμείς, στόμα το στόμα, σπίτι το σπίτι, γιατί από τα ΜΜΕ μνημονιακά φερέφωνα, δεν θα την ακούσει την αλήθεια.

Με το δημόσιο πλούτο ξεπουλημένο, με 2 εκατ. άνεργους, με ύφεση και «συνταγματοποιημένη» λιτότητα, ούτε ασφαλιστικά ταμεία θα υπάρχουν, ούτε πρόνοια, ούτε υγεία και παιδεία.

Αλλά ουδόλως τους απασχολεί ο άνθρωπος, τους απασχολούν αριθμοί και ποσοστά. Τους απασχολεί αν θα μείνουν στην εξουσία λίγο παραπάνω.

Εδώ κατάφεραν μετά το χρηματιστήριο, μετά τα δομημένα ομόλογα, να βαυκαλίζονται ότι με το PSI έσωσαν την χώρα, την ώρα που και το χρέος της μεγάλωσαν, και λήστεψαν το 53% των αποθεματικών της κοινωνικής ασφάλισης. Σε μία νύχτα λήστεψαν 13 δις ευρώ από τα ασφαλιστικά ταμεία.

Εμείς καθημερινά καταθέτουμε τις προτάσεις μας, δεν είμαστε απλά το πολιτικό υποκείμενο που πρωτοστατεί μόνο στις κοινωνικές αντιστάσεις, είμαστε η εναλλακτική πρόταση.

Στη διαχρονική λεηλασία των ταμείων, στη μαύρη εργασία, στην εισφοροδιαφυγή απαντάμε:

- Θεσμοθέτηση νέων δημόσιων πόρων για την κοινωνική ασφάλιση, οι οποίοι δεν θα επιβαρύνουν τα χαμηλά και μικρομεσαία εισοδήματα.

-Κοινωνική ρήτρα στα δημόσια έργα: Ποσοστό επί της αξίας του αναλαμβανόμενου έργου με το οποίο θα επιβαρύνεται ο εργολήπτης σε κάθε περίπτωση συμβάσεων παραχώρησης δημοσίων έργων και συμβάσεων κρατικών προμηθειών.

-Κοινωνική ρήτρα επί της δημόσιας ακίνητης περιουσίας: Ποσοστό υπέρ της κοινωνικής ασφάλισης των εκάστοτε αναπροσαρμογών της αντικειμενικής αξίας των ακινήτων και εκτάσεων γης του δημοσίου.

- Εισφορά επί του συνόλου των συναλλαγών που πραγματοποιούνται μέσω των πάσης φύσεως -δημοσίων, ιδιωτικών ή συνεταιριστικών- πιστωτικών ιδρυμάτων. Η εισφορά αυτή θα επιβαρύνει αποκλειστικώς τα πιστωτικά ιδρύματα και θα περιορίζεται σ' ένα μικρό ποσοστό επί της αξίας των συναλλαγών.

-Εισφορά στις χρηματιστηριακές συναλλαγές. Η εισφορά αυτή θα πρέπει να επιβαρύνει αμφοτέρους τους συναλλασσόμενους. Έχει σκεφτεί κανείς αυτές τις ημέρες με το «χρηματιστηριακό ράλι» τι έσοδα θα είχαμε για τα ασφαλιστικά ταμεία;

-Ειδικός φόρος υπέρ του ασφαλιστικού αποθεματικού στις δαπάνες συμμετοχής σε τυχερά παιγνίδια, λαχεία, λόττο, προπό, καζίνο, στην ίδια επίσης λογική μετακίνησης από το εισόδημα στις δαπάνες. Ο φόρος αυτός θα επιβαρύνει, κατ' αρχήν, τον απλώς συμμετέχοντα στις δραστηριότητες αυτές.

-Πρόσθετος φόρος που θα επιβαρύνει με το ίδιο ποσοστό και τις επιχειρήσεις τυχερών παιχνιδιών. Οι επιχειρήσεις αυτές θα φορολογηθούν με βάση όχι τον τζίρο αλλά τα κέρδη τους ,με μεγαλύτερο, βέβαια, συντελεστή. Δείτε, όμως, τι επέλεξε η κυβέρνηση, ο ΟΠΑΠ χαρίστηκε στους φίλους και κολλητούς του κ. Σαμαρά, αντί να αποτελεί εργαλείο σωτηρίας για τα αποθεματικά των ταμείων.

-Έκτακτη φορολόγηση των διανεμόμενων κερδών των επιχειρήσεων περιλαμβανομένων και των Τραπεζών.

- Τμήμα των εσόδων του δημοσίου από την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας.

-Αξιοποίηση της λίστας των μεγαλοοφειλετών του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ για την αύξηση των εσόδων του.

- Ακύρωση των πρόσφατων μειώσεων των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών.

-«Φρένο» στις μειώσεις των συντάξεων, κύριων και επικουρικών και σταδιακή αποκατάσταση τους με βάση τους ρυθμούς ανάκαμψης της οικονομίας ξεκινώντας πρώτα απ' όλα από τους χαμηλοσυνταξιούχους.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Αυτές είναι μερικές μόνο προτάσεις ενός εναλλακτικού δρόμου που αρνούνται να δουν όσοι έχουν σκοπό να εκχωρήσουν στην ιδιωτική σφαίρα ότι υπάρχει ή υπήρχε υπό δημόσιο έλεγχο.

Αυτές είναι μερικές μόνο προτάσεις που με σχέδιο αποκρύπτουν ή κατασυκοφαντούν οι χορηγοί επικοινωνίας της εξουσίας.

Ας γίνουμε όλοι και όλες κοινωνοί αυτών των προτάσεων, ας τις μεταφέρουμε σε όλο τον κόσμο, ειδικά στους απόμαχους, τους συνταξιούχους και τους μακροχρόνια άνεργους.

http://beta.avgi.gr

Κρητικός νευροχειρουργός στο βιβλίο Γκίνες για σπάνια επέμβαση

Άρωμα Κρήτης στο βιβλίο Γκίνες υπάρχει αρκετό, αλλά ο μοναδικός Ελληνας νευροχειρουργός που μπήκε στο βιβλίο για μια ιδιαίτερα δύσκολη επέμβαση που έκανε, είναι ο Γιώργος Αρχοντάκης.

Πρόκειται για μία επέμβαση που έκανε το 2002 σε ένα νεαρό τότε φοιτητή, λάτρη του ψαροντούφεκου που πριν από την κατάδυση είχε ένα ατύχημα το οποίο λίγο έλειψε να του στοιχίσει τη ζωή. Μάλιστα, το παλικάρι όχι μόνο κατάφερε να ζήσει, αλλά χαίρει αυτή τη στιγμή άκρας υγείας, ενώ συνεχίζει να ασχολείται ακόμα με το ψαροντούφεκο, αφού είναι από τις μεγάλες του αγάπες.

Σύμφωνα με τη Νέα Τηλεόραση στο καμάκι είχε καρφωθεί στο λαιμό του και είχε βγει από την κρανιακή κάψα περνώντας μέσα από τον εγκέφαλο. Είχε πάει για ψαροντούφεκο στο Ακρωτήρι Χανίων και για άγνωστο λόγο του έφυγε το καμάκι λίγο πριν μπει στη θάλασσα. Εμεινε εκεί περίπου μισή μέρα, μέχρι που εντοπίστηκε από μια ομάδα δυτών που ειδοποίησε το ΕΚΑΒ, το οποίο και τον έφερε στο νοσοκομείο Χανίων. Για να βγάλουν οι γιατροί το καμάκι από τα σημεία που είχαν καρφωθεί στο κεφάλι του νεαρού ειδοποιήθηκαν μέχρι και άνδρες της Πυροσβεστικής, που έφτασαν στο νοσοκομείο προκειμένου να βοηθήσουν στο κόψιμο του σιδερένιου αντικειμένου που είχε τραυματίσει τόσο σοβαρά τον νεαρό άνδρα.

Η εγχείρηση αυτή έκανε γνωστό τον Γιώργο Αρχοντάκη σε όλο τον κόσμο. Ο νευροχειρουργός έδωσε συνεντεύξεις σε πολλά ξένα δίκτυα, όπως το CNN, όπου όλοι μίλησαν για εκείνον με διθυραμβικά σχόλια τόσο για την επαγγελματική του σταδιοδρομία όσο και για την προσωπικότητά του. Από τότε έχουν περάσει οκτώ χρόνια, ο νεαρός τότε φοιτητής είναι σήμερα πολύ καλά στην υγεία του και επισκέπτεται αρκετά συχνά τους γιατρούς του νοσοκομείου Χανίων για να τον εξετάσουν ώστε να είναι απόλυτα σίγουρος ότι δεν συντρέχει πλέον κανένας απολύτως κίνδυνος.

http://www.briefingnews.gr

Πως ξεφορτώθηκε ο Ρέστης την τράπεζά του!

Οι... καλές «δουλειές» γίνονται στα... «μουλωχτά». Έτσι η Τράπεζα της Ελλάδος ξαφνικά αποφάσισε Παρασκευή Βράδυ και ανακοίνωσε Σάββατο πρωί, το διαχωρισμό της First Businnes Bank του Ομίλου Ρέστη, σε καλή και κακή τράπεζα, και την απορρόφηση του υγιούς τμήματος από την Εθνική Τράπεζα.

Όλα αυτά, υποτίθεται για τη διασφάλιση των καταθέσεων και της σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αμ δεν μας τα λέει καλά η Τράπεζα της Ελλάδος. Γιατί για μία ακόμη φορά, δώθηκε η δυνατότητα σε μεγαλομέτοχο , συγκεκριμένα στον Βίκτωρα Ρέστη, να ξεφορτωθεί την τράπεζά του, και να φορτώσει τις ζημιές και τα χρέη της στους Έλληνες πολίτες.

Είναι ενδεικτικό ότι στο κακό κομμάτι, που μένει στο Ελληνικό Δημόσιο, παραμένουν, μεταξύ άλλων, τα δάνεια σε οριστική καθυστέρηση, και οι φορολογικές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις της τράπεζας. Ακόμη χειρότερα, η First Business Bank οδηγείται στην Εθνική πλήρως κεφαλοποιημένη, με χρήματα του Ελληνικού λαού, αφού το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας θα βάλει στην τράπεζα 524,3 εκατ. ευρώ, τα οποία στην ουσία είναι δημόσιο χρέος, δηλ. επιβαρύνει τους φορολογούμενους.

Και εδώ αρχίζουν τα κρίσιμα ερωτήματα:

Ο Βίκτωρ Ρέστης, με περιουσία που αποτιμάται σε 2,3 δις δολάρια, δεν μπόρεσε να βρεί 157 εκατ. ευρώ, για να καλύψει τα ίδια κεφάλαια της τράπεζάς του;

Επιβαρύνεται ή όχι το δημόσιο χρέος, δηλ. οι Έλληνες πολίτες, με τα 524,3 εκατ. ευρώ που βάζει το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας;

Αλήθεια, τι έλεγαν, για τις δραστηριότητες της First Businnes Bank, τα έγγραφα της Τράπεζας της Ελλάδος 1395/12.6.2012, 1714/13.7.2012, και κυρίως το έγγραφο 2048/28.8.2012;Τι ήξεραν ο Διοικητής της ΤτΕ κ. Προβόπουλος, και ο Υπουργός Οικονομικών, κ. Στουρνάρας;

Kαι δεν είναι μόνο αυτά...

Τι έγινε, άραγε, με το χρέος , ύψους 242.000 ευρώ προς το ΙΚΑ, της μεγάλης διαφημιστικής εταιρίας ASHLEY & HOLMES, που βάρεσε "κανόνι"; Σε ποιον ανήκε η εταιρία; Ποια η σχέση του Μάκη Σεριάτου με τον Βίκτωρα Ρέστη στην ASHLEY & HOLMES, και ποια η σχέση της εταιρίας με την First Businnes Bank;

Και τέλος, ποια η σχέση του Βίκτωρα Ρέστη με την First Financial Bank AD του Μαυροβουνίου; Είναι και ο κ. Σεριάτος στους μεγαλομετόχους;

« Έργα και ημέρες» του Βίκτωρα Ρέστη!

Ας αρχίσουμε να δίνουμε απαντήσεις, στα κρίσιμα ερωτήματα που θέσαμε. Από το περασμένο καλοκαίρι τουλάχιστον ήξεραν οι αρμόδιες αρχές, ότι η τράπεζα του κ. Ρέστη αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης. Αυτό αποδεικνύεται από απόρρητα έγγραφα των υπηρεσιών της ΤτΕ, που καλούσαν τη διοίκηση της First Businnes Bank να λάβει άμεσα μέτρα κεφαλαιακής ενίσχυσής της.

Ειδικότερα, η Τράπεζα της Ελλάδος με τα υπ.αριθμ. 1395/12.6.2012 και 1714/13.7.2012 έγγραφά της είχε επισημάνει στην FBB την υποχρέωση «αναφορικά με το ύψος των ελαχίστων κεφαλαίων τα οποία θα πρέπει, ανά πάσα στιγμή, να καλύπτουν τις κεφαλαιακές απαιτήσεις ώστε, πέρα από την τήρηση του θεσμικού πλαισίου να είναι δυνατή η πρόσβαση της FBB στη χρηματοδότηση του ευρωσυστήματος».

Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το έγγραφο υπ.αριθμ. 2048 στις 28 Αυγούστου 2012, που απέστειλέ η ΤτΕ στον Βίκτωρα Ρέστη. Προσέξτε τι λέει: «Κύριε πρόεδρε... δεδομένου ότι, όπως γνωρίζετε, οι κεφαλαιακές απαιτήσεις της τράπεζας έχουν αυξηθεί, λόγω της πιστωτικής επέκτασης, κυρίως σε εταιρείες συμφερόντων των μετόχων και της επιδείνωσης της ποιότητας των υφισταμένων δανείων, σας γνωρίζουμε ότι μέχρι την ολοκλήρωση της κεφαλαιακής ενίσχυσης της Τράπεζάς σας και της πλήρους συμμόρφωσης με το θεσμικό πλαίσιο, θα πρέπει, στο πλαίσιο λήψης ισοδύναμων μέτρων, να μειώσετε τις κεφαλαιακές απαιτήσεις της Τράπεζάς σας και να μην χορηγήσετε κανένα νέο δάνειο».
Με άλλα λόγια, στελέχη και μέτοχοι της FBB πήραν δάνεια εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ για αγορές μετοχών και άλλες επιχειρήσεις τους.Ωστόσο, τα δάνεια αυτά δεν μπορούν πλέον να «εξυπηρετηθούν» και επομένως είναι ανάγκη να καλυφθούν από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ).Δηλαδή, ουσιαστικά να τα ξεπληρώσουν οι φορολογούμενοι πολίτες, όπως και έγινε τελικά, με τα 524,3 εκατ. Ευρω. Άρα, τόσο ο κ. Προβόπουλος, όσο και ο κ. Στουρνάρας, ήξεραν τι γινόταν, αλλά δεν έκαναν τίποτα. Αντιθέτως, επέλεξαν να φορτώσουν το «κουφάρι» της First Business Bank στους Έλληνες φορολογούμενους.

Πάμε παρακάτω. Ο Μάκης Σεριάτος, άλλοτε «ισχυρός άνδρας» της ASHLEY & HOLMES, συνελήφθη τον Απρίλιο για χρέη τηε εταιρίας προς το ΙΚΑ, ύψους 342.000 ευρω. Στο Πρωτοδικείο που ακολούθησε όμως αποκαλύφθηκε, μέσω επίσημου εγγράφου του του υπουργείου Εμπορίου της Κύπρου ο πραγματικός κάτοχο του 35% της Ashley, τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κυπριακή εταιρεία Diluvion Ltd η οποία μπήκε στο μετοχικό κεφάλαιο της διαφημιστικής το 2007.Ο οποίος δεν είναι άλλος από τον ...Βίκτωρα Ρέστη!

Η επιχειρηματική σχέση των δύο ανδρών όμως δεν σταματάει εκεί. Το 2007 ιδρύθηκε στο Μαυροβούνιο η First Financial Bank. Ξέρετε ποιοι είναι οι μεγαλομέτοχοι της Τράπεζας; Ο Βίκτωρ Ρέστης με ποσοστό 93,3% και ακολουθούν οι: Εμμανούηλ Παιρακταρίδης με 3,7%, Πέτρος Στάθης με 2,2% και... Γεράσιμος Σεριάτος με 0,16%!

Ποιος είναι όμως ο Βίκτωρ Ρέστης: Εφοπλιστής εισηγμένος στη Wall Street, τραπεζίτης με επιχειρήσεις στη βιομηχανία τροφίμων, στην ενέργεια και το real estate και με πρωτοφανή ρευστότητα, που φτάνει τα 2,3 δις δολάρια. Πρόκειται για εξέχον μέλος της Ελληνικής Ισραηλιτικής Κοινότητας. Η μητέρα του, η κυρία Μπέλλα Ρέστη, είναι δραστήριο μέλος και πρόεδρος του Ισραηλιτικού Συλλόγου Αθηνών, ο οποίος αριθμεί 265 μέλη και ταυτόχρονα είναι μέλος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Ρόδου.Παράλληλα κατέχει τον τίτλο της μεγάλης ευεργέτιδας του Εβραϊκού Μουσείου Ελλάδος, ενώ έχει ιδρύσει το «Ρέστειον Κέντρο Ηλικιωμένων» στην περιοχή της Βούλας, το οποίο φιλοξενεί γέροντες εβραϊκής καταγωγής. Επίσης, ο Βίκτωρ Ρέστης Ρέστης διατηρεί φιλικές σχέσεις με πολλά εξέχοντα στελέχη της ελληνικής επιχειρηματικότητας που προέρχονται από την ισραηλιτική κοινότητα: τον κ. Σάμι Φαϊς, την οικογένεια Μοντιάνο, την οικογένεια Μάτσα (της γνωστής δισκογραφικής εταιρείας), ενώ εξαγόρασε μειοψηφικό μερίδιο μετοχών στην εταιρεία του –επίσης ισραηλιτικής καταγωγής- επιχειρηματία κ. Σαμ Μπενρουμπή.
Έχει την "Enterprise Shipping & Traiding S.A.", ήτοι 98 πλοία ξηρού φορτίου και δεξαμενόπλοια, ενώ αποκτώντας το 33% της «Freeseas" την οποία μετονόμασε σε Seanergy Maritime Holdings Corp,μπήκε στη Wall Street. Eπίσης, με το 13% της κυπριακής «Sea Star" μπήκε στην ΑΝΕΚ και στην «Hellenic Seaways".

Τα τελευταία χρόνια, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τα Ελληνικά ΜΜΕ. Η είσοδός του στον Τύπο δημιούργησε μεγάλες προσδοκίες όταν εξαγόρασε το 33% της ΙΜΑΚΟ του Πέτρου Κωστόπουλου.Η χημεία όμως των δύο ανδρών δεν έδεσε, με αποτέλεσμα να εξαναγκαστεί να επιστρέψει το ποσοστό αυτό στον μεγαλομέτοχο της ΙΜΑΚΟ. Έχει το 75% του MTV, ενώ το υπόλοιπο 25% ανήκει στην οικογένεια Βαρδινογιάννη, το 100% του SMART TV και το 5,6% του ΔΟΛ μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον, αφού ο Σταύρος Ψυχάρης κατάφερε και τον... « πέταξε» εκτός οργανισμού, καθώς και το 5% του MEGA channel.

Τα προβλήματα πάντως για τον κ. Ρέστη δεν φαίνεται να σταματούν. Δημοσίευμα της Wall Street Journal αναφέρεται σε επιστολή που φέρεται να απέστειλε ο CEO της μη κυβερνητικής οργάνωσης UANI (United Against Nuclear Iran), πρέσβης Mark Wallace, στον Βίκτωρα Ρέστη στην οποία κάνει λόγο για επιχειρηματικές σχέσεις εταιρειών συμφερόντων του με τον Δημήτρη Καμπή και με το υπο διεθνές εμπάργκο επί των εξαγωγών πετρελαίου ιρανικό καθεστώς.
Σύμφωνα με τη Wall Street Journal η UANI παρουσίασε αποδείξεις για «σημαντική και δυνητικά επικερδή» σχέση μεταξύ της τράπεζας FBB, του επιχειρηματία Δημήτρη Καμπή και του υπουργείου Πετρελαίου του Ιράν. Ο κ. Ρέστης, αρνείται ότι οι ναυτιλιακές του επιχειρήσεις, Enterprises Shipping and Trading S.A. και η εισηγμένη στο Nasdaq, Seanergy Maritime Holdings Corp, είχαν οποιαδήποτε σχέση και συναλλαγή με τον τον κ. Δημήτρη Καμπή και την εταιρεία συμφερόντων του, Synergy General Trading. Όμως, μήπως όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά;

http://www.spirospero.gr/

Πήγαινε για Ομπάμα και βγήκε… Αλίγιεφ

Του Κώστα Βαξεβάνη
Η εμφάνιση του Αντώνη Σαμαρά μπροστά από κινέζικα σφυροδρέπανα, αν αφορούσε άλλον έλληνα πολιτικό, θα εμφανιζόταν από την επικοινωνιακή ομάδα του Μαξίμου και την ομάδα «μονταζιέρα» ως ένα προσκύνημα αλά Χότζα. Είναι επίσης σίγουρο, πως την συνάντηση με τον Ιλχάμ Αλίγιεφ του Αζερμπαϊτζάν, θα την εμφάνιζαν ως «τριτοκοσμικές σχέσεις». Απουσία όμως της πολυπόθητης φωτογράφισης με τον Ομπάμα, ο Αντώνης Σαμαράς έπρεπε να «νικήσει» στο διεθνές στερέωμα ακόμη και με την συνδρομή του όποιου Κιμ Ιλ Σούνγκ.

Είναι προφανές πως δεν αναφέρομαι στις εθιμοτυπικές επισκέψεις του έλληνα πρωθυπουργού, αλλά στην αναχρονιστική ομάδα των ανόητων πολιτικά που επιμένει τον τελευταίο χρόνο να μεταφράζει τις επαφές πολιτικών αρχηγών όπως του Τσίπρα στην Αργεντική ή την Βενεζουέλα ως αποδοχή τριτοκοσμικών αντιλήψεων. Αν λοιπόν ο Τσίπρας είναι τριτοκοσμικός επειδή πήγε στη Βενεζουέλα, τότε ο Σαμαράς ετοιμάζεται να δώσει εντολή να μπει το μπρούτζινο άγαλμά του στην πλατεία Συντάγματος κατά τα πρότυπα της οικογένειας Αλίγιεφ. Οι δύο επισκέψεις του πρωθυπουργού προφανώς και ήταν αναγκαίες όσο και νομοτελειακές. Η Κίνα είναι ένας μεγάλος επενδυτής διεθνώς και η διέλευση του δια-Αδριατικού αγωγού μέσω της Ελλάδας προφανώς και απαιτεί επαφές στο Αζερμπαϊτζάν.

Στο παρελθόν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε εγκαινιάσει το επικοινωνιακό δόγμα που διαφήμιζε την καλή εικόνα στο εξωτερικό για να κρύψει την εσωτερική αναποτελεσματικότητα της πολιτικής. Η φράση «έξω πάμε καλά» έχει καταγραφεί στους χρησμούς Καραμανλή. Ο Σαμαράς λοιπόν, όχι ως κλασσικός καραμανλικός, αλλά ως πολιτικός σε εσωτερικό αδιέξοδο, διαφημίζει την καλή εικόνα που έχει προς τα έξω. Οι σύμβουλοί του τον παγίδευσαν στην προοπτική συνάντησης με τον Ομπάμα, πείθοντάς τον να μιλήσει στο Ισραηλιτικό Συμβούλιο το οποίο ως ισχυρό λόμπι κατ αυτούς, θα έπειθε τον Ομπάμα στη συνέχεια. Ο Ομπάμα όμως δεν δέχθηκε και έτσι ο έλληνας πρωθυπουργός την έβγαλε με τα πορτραίτα του Μεγάλου Τομονιέρη και του πατρός δικτάτορα Αλίγιεφ ως φόντο.

Αφού δεν κατάφερε λοιπόν να είναι προφήτης στον τόπο του με εξαπτέρυγα Βενιζέλο και Κουβέλη, ο Σαμαράς επιχειρεί να κάνει εισαγωγή εικόνας, που προάγει την εντύπωση για καλό κλίμα. Εκτός λοιπόν από το «έξω πάμε καλά» που προτάσσεται επικοινωνιακά απέναντι στο «όλοι ξέρουμε πόσο χάλια ζούμε», υπάρχει και η συμβολή των Γερμανικών Μέσων Ενημέρωσης. Σε μία ομοβροντία υπέρ του Σαμαρά, η κιτρινινολαική Bild και η De Weilt, έγραψαν για αισιόδοξο κλίμα και θαύμα Σαμαρά. Οι εκτιμήσεις των δύο εφημερίδων γνώριζαν πρωτόγνωρη αναπαραγωγή στην Ελλάδα. Μόνο που η εικόνα του Σαμαρά, φιλοτεχνείται στην Γερμανία και θα φιλοτεχνείται όσο πάμε προς τις γερμανικές εκλογές για την ίδια τη Μέρκελ.

Η Μέρκελ δέχεται το σφυροκόπημα του Σοσιαλοδημοκρατικού Κόμματος, γιατί έριξε σε αναποτελεσματική λιτότητα την Νότια Ευρώπη απειλώντας την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρέπει λοιπόν πριν τις εκλογές να εμφανιστεί η νίκη της Μέρκελ μέσω μιας νίκης Σαμαρά. Πως η Μέρκελ δηλαδή δεν κατέστρεψε αυτά που της καταλογίζουν και ως απόδειξη είναι η ανάκαμψη της άτακτης Ελλάδας που αποτελούσε δύκολη περίπτωση.

Ο Αντώνης Σαμαράς λοιπόν, μπορεί ως τον Σεπτέμβρη να χαίρεται κάθε Κυριακή με τα γερμανικά δημοσιεύματα και να λυπάται τις καθημερινές αντιμετωπίζοντας την ελληνική πραγματικότητα. Ενδιάμεσα βεβαίως μπορεί να ξεφυλλίζει το άλμπουμ με τις αναμνηστικές φωτογραφίες από τα χρυσέ μπιντέ του Αλίγιεφ.

http://www.koutipandoras.gr/

Η συντριβή του καθηγητή που ανακουφίζει

Του Δημήτρη Σεβαστάκη

Από τα μέσα της δεκαετίας του '80 ο νέος ξέφυγε από τον κομματικό καθοδηγητή και πήγε στον πορτιέρη . Από το κόμμα, στο μπαρ. Η ελληνική φιλολογία των περιοδικών και της αναδυόμενης greeklish σαβούρας θεώρησε αυτή την μετάβαση ύψιστη απελευθερωτική κίνηση. Νομιμοποιείται επιτέλους η καταπιεσμένη από την Αριστερά ιδιωτεία και απλώνεται στο γερο-ρέηβ ορθάδικο. Η ηλεκτροποπ, η άμπιεντ, η τρανς, ακόμα και η γκαραζοψυχεδέλεια αντικατέστησαν τον Χαλβατζή, τον Μπασκόζο ή τον Βούτση και τον Γεωργούλα. Αντί να διαβάζεις απέραντες εισηγήσεις σε προσυνεδριακούς διαλόγους, μπορούσες να ακούς Κλικ. Αυτό, εκτός από την παρατεταμένη κλιμακτήριο που έφερε σε ολόκληρη την κοινωνία, εκτός από τα μαύρα ακρυλικά μπλουζάκια που καταπίεσαν τις κοιλιές των Νεοελλήνων, συν-έφερε και μια μαζική συμφιλίωση με την απομόρφωση ή καλύτερα τη μη μόρφωση. Εγκατέστησε τη χαμηλή επίδοση, τη βαρεμάρα, την επίδειξη, τον σκηνοθετημένο, κούφιο νεοπλουτισμό και το μέην στρημ, ανέδειξε σε μεγάλο κοινωνικό αγαθό τον αραχτό φραπέ, αφού απενοχοποιούσε τον μικροαστό από τις αριστερές εξεγερσιακές εμμονές και τον οδηγούσε κατευθείαν στην πορτοκαλί νιρβάνα των εναλλακτικοτήτων και της «θετικής ενέργειας».

• Σιωπή. Αυτή είναι η μεγάλη επιταγή για «να βγει η χώρα από την κρίση,να μείνουμε στην Ευρώπη, να πιάσουν τόπο οι θυσίες. Σκάστε, δηλαδή

Χιλιάδες χαρτορίχτρες και μέντιουμ, συνοικιακοί αποκρυφιστές και στυλίστες, πρωτοποριακοί καλλιτέχνες και τεχνοκριτική της κόκκινης περμανάντ, άντε και συγγραφείς παραλίας, κατέκλυσαν τις τηλεοράσεις, τα περιοδικά και τον δημόσιο λόγο εξαλλάσσοντας και τον πολιτικό λόγο. Τι διαφορετικό απ' αυτό το καταραμένο υπόστρωμα βλέπουμε σήμερα; Τι διαφορετικό δρέπουμε; Ποια συλλογική ιεράρχηση εκδηλώνεται κάθε μέρα, κάθε στιγμή; Γιατί, όπως ξέρουμε, η χαμηλή ποιότητα, τα κουσούρια και οι ποταπότητες στη δυσκολία ή στην ισχύ φαίνονται. Μαζική κανιβαλική αποκαθήλωση κάθε μορφωτικού ιδανικού, αστόχαστοι και απαράδεκτοι κοινωνικοί αυτοματισμοί που πνίγουν τη δεύτερη σκέψη, που φωλιάζουν την ψύχραιμη ανακεφαλαίωση.

Οι καθηγητές της Δευτεροβάθμιας λούζονται στην ίδια φερτή ύλη που λάσπωσε αυτούς της τριτοβάθμιας την τελευταία πενταετία, τους ερευνητές και προηγουμένως τους δασκάλους της πρωτοβάθμιας. Τεμπέληδες, αμόρφωτοι, εκβιαστές, βολεμένοι ή έστω ανεκτοί, αλλά με «κακή συνδικαλιστική ηγεσία».

Το γρήγορο κοινωνικό μίσος που ενεργοποιείται, ιδίως όταν πρόκειται για μορφωμένους εργαζομένους, δείχνει μια κοινωνία ποτισμένη με την ακαλλιέργητη και αχαλίνωτη ελαφρότητα που περιέγραψα στη αρχή του κειμένου, δείχνει μια κοινωνική παραδοχή που ξεμπερδεύει με τις απαντήσεις αυτόματα, μόλις «ανάψει πράσινο». Πρόκειται για πολιτικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά που θεμελιώνονται στην αισθητική και τις ιεραρχήσεις της 20ετίας 1985-2005 και σε μια κοινωνία διδαγμένη από την κουλτούρα του αυτονόητου και του οχλοκρατικού φανατισμού.

Η πολιτική ηγεσία επέλεξε να εξοντώσει ένα κλάδο θεωρώντας ότι εξαφανίζοντας τη συνδικαλιστική του εκπροσώπηση θα εξαφανίσει την πολιτική ταυτότητα και τα κόστη του κοινωνικού σώματος που αυτή η «συνδικαλιστική εκπροσώπηση» ενσωματώνει. Αλλά πιο πολύ η ηγεσία μερίμνησε για την εμπέδωση μιας διδακτικής βιαιότητας, παραθεσμικής και ανελαστικής.

Σιωπή. Αυτή είναι η μεγάλη επιταγή για «να βγει η χώρα από την κρίση,να μείνουμε στην Ευρώπη, να πιάσουν τόπο οι θυσίες κλπ. Σκάστε, δηλαδή. Αυτό που κρατάει έναν δάσκαλο ώστε να μη μειώσει την απόδοσή του ανάλογα με την μείωση του μισθού του, αλλά να εμμείνει στο δημιουργικό πείσμα, είναι μια ηθική επιλογή που θα τον στηρίξει ψυχικά, που θα δικαιώσει τη δουλειά του, την αυτομόρφωσή του, τη μέριμνα προς τον αδύναμο μαθητή, την ειδική κατανόηση του κακοποιημένου παιδιού στο τελευταίο θρανίο κ.λπ. Από ποιον η λεγόμενη ηγεσία θα ζητήσει πνευματική και ηθική υποκατάσταση της οικογενειακής και οικονομικής αποσταθεροποίησης που συντελείται, αν όχι απ' τον αποκεντρωμένο διανοούμενο; Γιατί η γνώση είναι παραγωγική δύναμη, όχι μόνο στην εφαρμογή της, αλλά και στην ηθική της.

Με τις κλωτσιές και το ξύλο στους δασκάλους, πριμοδοτούνται τα χειρότερα χαρακτηριστικά, αυτά που καταπιέζουν τη μάθηση και τη συνοχή. Πρέπει να ομολογήσω ότι η υπόθεση των καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, της απεργίας, της πολιτικής διαχείρισης, της συνδικαλιστικής απρονοησίας, καθώς και των δημοσκοπικών εκδηλώσεων της κοινωνίας, με έχει ανησυχήσει, αλλά πιο πολύ μ' έχει στεναχωρήσει. Μου ματαιώνει τις δικές μου ιεραρχήσεις, αυτό που αγάπησα και αγαπώ και κυνηγάω, να χαίρομαι στη σκέψη, να κερδίζω τον παραιτημένο φοιτητή, να βλέπω τη λέξη μέσα στη ζωγραφική, να κρατιέμαι απ' αυτά τα λίγα. Πολυτέλειες... Άλλωστε έχουμε πιο σοβαρά να σκεφτούμε. Τις Τάσεις...

* Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος αν. καθηγητής ΕΜΠ dsevastakis@arch.ntua.gr

http://beta.avgi.gr