Μπανάνα σε μας, κύριε Σόιμπλε;

Του Θανάση Καρτερού

Είπε ένα σεμνό, ότι δεν ήρθε να κάνει τον από άμβωνος δάσκαλο στην Ελλάδα, ο Σόιμπλε. Κόσμησε έτσι με μια πινελιά γερμανικής ταπεινότητας την εικόνα της τευτονικής επιβολής που φρόντισε να δώσει σε όλους η επίσκεψη στην Αθήνα. Με το αυστηρό ύφος, με την απαγόρευση ακόμα και να αναφέρεται το κούρεμα, με την πρωσική επιμονή στην άγρια λιτότητα, με τους συγκρατημένους επαίνους προς την κατεύθυνση των σκυμμένων κεφαλών του Σαμαρά, του Στουρνάρα και της κομπανίας, με το ξερό όχι στις αποζημιώσεις, με το όλον που απέπνεε κάθε του κίνηση και κάθε ακινησία.
Τη μισή αλήθεια είπε όμως με τη σεμνή του δήλωση. Γιατί όντως δεν ήρθε ως δάσκαλος, αλλά επί του άμβωνος βρισκόταν όλες τις στιγμές. Ως φονταμενταλιστής ιεροκήρυκας όμως, με το δάχτυλο σηκωμένο πάνω από το έμφοβο εκκλησίασμα. Ως ιεροκήρυκας που δεν έχει καμιά αμφιβολία για το αλάθητο της πίστης του. Που έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να μοιράζει επαίνους, τιμωρίες, χάντρες και προειδοποιήσεις στους ιθαγενείς. Που μπορεί χωρίς δισταγμό να ξεχωρίζει το καλό από το κακό και τους καλούς από τους κακούς. Και που ξέρει, τέλος, αν και δεν το λέει, αυτό που ξέρουν όλοι: Ότι με ένα νεύμα του από του άμβωνος θα πλακώσει ο στρατός.
Από του άμβωνος, όπως ήταν φυσικό, υπέδειξε και τον αποσυνάγωγο, εκείνον που θεωρεί εκπρόσωπο των εχθρών του ενός και μοναδικού Θεού. Και τον υπέδειξε με πολιτικά μισαλλόδοξο, θρησκευτικό ορθόδοξο και γερμανικά ένδοξο τρόπο: Με την περιφρονητική αποσιώπηση του ονόματός του και την αντικατάστασή του από το Κάποιος. Και την επίσης άκρως περιφρονητική αναφορά στο κόμμα του, το οποίο τυγχάνει να είναι αξιωματική αντιπολίτευση, ως μια πολιτική ομάδα. Έτσι ο Τσίπρας ανακηρύχτηκε επισήμως σε ακατονόμαστο και ο ΣΥΡΙΖΑ σε ακαταχώριστο.
Μπορεί βέβαια κάποιος να σκεφτεί, ή ακόμα χειρότερα να το φωνάξει κιόλας, ότι τέτοια συμπεριφορά ταιριάζει σε μπανανία. Ε, ας το πει: Θα μείνει Κάποιος στον αιώνα τον άπαντα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Κι αν τυχόν έχει κόμμα, αυτό θα παραμείνει ομάδα, μέχρις ότου χωνέψει αυτό που ο Στουρνάρας είπε: Με τον Σόιμπλε μας ενώνουν περισσότερα απ' όσα μας χωρίζουν. Κι έτσι κράτησε το όνομά του, κέρδισε και μια μπανάνα....
http://www.avgi.gr/

Θα επιβιώσει ενιαίο το Βέλγιο και μετά τον βασιλιά Αλβέρτο;

 Του Γ.Δελαστίκ

Ξεχωριστή θα είναι φέτος η εθνική γιορτή του Βελγίου την Κυριακή. Την ημέρα αυτή θα παραιτηθεί, όπως έχει ήδη προαναγγείλει προ τριών εβδομάδων, ο βασιλιάς Αλβέρτος, έχοντας συμπληρώσει μια ολόκληρη εικοσαετία στον θρόνο, αφού ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 9 Αυγούστου του 1993, διαδεχόμενος τον αδελφό του, Μποντουέν. Στον βελγικό θρόνο θα ανεβεί τώρα ο γιος του Αλβέρτου, ο 53χρονος Φίλιππος.
Η αναγόρευση του πρίγκιπα Φιλίππου σε βασιλιά είχε συζητηθεί και προ εικοσαετίας - να έκαναν δηλαδή τον Φίλιππο βασιλιά και όχι τον πατέρα του, τον Αλβέρτο. Ο πολιτικός κόσμος του Βελγίου όμως ήταν ανήσυχος και θεωρούσε «ανέτοιμο» τον τότε 33χρονο Φίλιππο για τον ρόλο του συνταγματικού μονάρχη. Με επικεφαλής τον τότε πρωθυπουργό του Βελγίου Ζαν - Λικ Ντεάν έπεισαν τον Αλβέρτο, ο οποίος ήταν πασίγνωστος καλοπερασάκιας που δεκάρα δεν έδινε για τα κοινά, να... «κάνει το καθήκον του» και να γίνει μονάρχης. Εγινε έτσι... «βασιλιάς κατά τύχη», όπως αποκλήθηκε, προς γενική κατάπληξη Βέλγων και ξένων. Ούτε ο ίδιος ο Αλβέρτος δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα «ρίζωνε» στον βελγικό θρόνο για είκοσι ολόκληρα χρόνια. Και όχι μόνο αυτό. Κατάφερε να δημιουργήσει τον «μύθο του βασιλιά σωτήρα», όπως έγραψε η γαλλόφωνη βελγική εφημερίδα «Λε Σουάρ».
Ο ρόλος του Βέλγου μονάρχη είναι απολύτως διακοσμητικός, εκτός από μία και μόνη περίπτωση: στις διαπραγματεύσεις σχηματισμού κυβέρνησης συνασπισμού κομμάτων - και στο Βέλγιο μόνο τέτοιες κυβερνήσεις υπήρξαν. Στις διαπραγματεύσεις αυτές ο ρόλος του βασιλιά μπορεί να είναι σημαντικός έως και σχεδόν καθοριστικός, αναλόγως των εκλογικών αποτελεσμάτων και της πολιτικής συγκυρίας και του βάθους της εθνικής πολιτικής κρίσης, στην οποία παραδέρνει επί πολλές δεκαετίες το Βέλγιο. Μετά τις εκλογές της 10ης Ιουνίου 2007, η όξυνση της διαπάλης ανάμεσα στους ολλανδόφωνους Φλαμανδούς και τους γαλλόφωνους Βαλόνους οδήγησε σε αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης επί... 9 μήνες! Φτάσαμε στον Απρίλιο του 2008 για να σχηματιστεί κυβέρνηση υπό τον Ιβ Λετέρμ, η οποία κατέρρευσε σε μερικούς μήνες, στις 19 Δεκεμβρίου 2008.
Παραμονή Πρωτοχρονιάς σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση υπό τον γνωστό μας Χέρμαν βαν Ρομπάι. Στις 13 Ιουνίου 2010 έγιναν νέες εκλογές. Ακολούθησε πραγματική πολιτική κόλαση! Καθώς υπερενισχύθηκε η αποσχιστική Νέα Φλαμανδική Συμμαχία του Μπαρτ Ντε Βέφερ, ο οποίος θέλει να δημιουργήσει χωριστό κράτος της Φλάνδρας, το Βέλγιο έμεινε χωρίς κυβέρνηση επί... 541 ημέρες!!! Εκαναν εκλογές το 2010 και έφτιαξαν κυβέρνηση το 2012! Με τη Νέα Φλαμανδική Συμμαχία πρώτο κόμμα με μεγάλη διαφορά στη Φλάνδρα η κατάσταση γίνεται πολύ δύσκολη.
Καθώς ο βελγικός βασιλικός οίκος είναι γαλλικής προέλευσης και ως εκ τούτου πολύ αντιπαθής στους Φλαμανδούς, με αποτέλεσμα να είναι άκρως αμφισβητήσιμη η επιβίωση της βελγικής μοναρχίας σε περίπτωση διάλυσης του Βελγίου, ο Αλβέρτος έχει προσωπικό συμφέρον να κάνει ό,τι μπορεί για να φτιάξει μια κυβέρνηση που να αναχαιτίσει τους Φλαμανδούς αποσχιστικούς. Τελικά συνέβαλε ουσιωδώς στο να επιτευχθεί αυτός ο στόχος - ή τουλάχιστον αυτό διαδίδει η βελγική μοναρχία για να προασπίσει τα συμφέροντά της. Ο Αλβέρτος συνέτεινε τα μέγιστα στο να διατηρηθεί ως ενιαίο κράτος το Βέλγιο, ισχυρίζεται.
Ο χρόνος κυλάει όμως γρήγορα. Σε λιγότερο από έναν χρόνο, τον Μάιο του 2014 το αργότερο, στο Βέλγιο πρέπει να γίνουν πάλι βουλευτικές εκλογές, καθώς συμπληρώνεται η τετραετία. Αν επιβεβαιωθούν σε ικανό βαθμό οι δημοσκοπήσεις, η διάσπαση του Βελγίου θα είναι ακόμη δυσκολότερο να αποφευχθεί.
Οι σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης δείχνουν ότι η Νέα Φλαμανδική Συμμαχία έχει αυτή τη στιγμή δημοσκοπικό ποσοστό από... 35% έως και 40%! Αν κάποιο παρόμοιο ποσοστό αναδυθεί και από τις κάλπες, η αποτροπή της απόσχισης της Φλάνδρας δεν θα είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Θα είναι πολύ δύσκολο δε για τον άπειρο βασιλιά Φίλιππο να παίξει κάποιο ρόλο στο θέμα αυτό - χώρια που τον Φίλιππο δεν φαίνεται να τον συμπαθεί κανείς. «Δεν είναι ικανός για βασιλιάς» έγραψε η φλαμανδόφωνη βελγική εφημερίδα «Ντε Μόρχεν», αποδίδοντας την εκτίμηση αυτή σε ανώνυμο «πρώην αξιωματούχο της βασιλικής αυλής».
Δεν φαίνεται πάντως να τον συμπαθούν ούτε οι Γάλλοι, καθώς ο Φίλιππος σπούδασε στο βρετανικό Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και στο αμερικανικό του Στάνφορντ, άρα στερείται σοβαρής γαλλικής παιδείας.
Για τους γαλλόφωνους Βέλγους, πάντως, όλη αυτή η εκστρατεία περί ανικανότητας του Φιλίππου να ασκήσει βασιλικά καθήκοντα «έχει μοναδικό στόχο να υποσκάψει τη μοναρχία, ένα από τα σπάνια σταθεροποιητικά στοιχεία αυτής της χώρας», όπως έγραψε η δεξιά εφημερίδα «Λα Λιμπρ Μπελζίκ».
http://www.ethnos.gr/

Τα κριτήρια για τις 8000 μετατάξεις εκπαιδευτικών

Ξεκινάει από τη Δευτέρα η διαθεσιμότητα 2.000 εκπαιδευτικών τεχνικών ειδικοτήτων που καταργήθηκαν από τα επαγγελματικά λύκεια και τις σχολές, ενώ σε καθεστώς κινητικότητας θα ενταχθούν συνολικά 8.000 εκπαιδευτικοί. Η λίστα αναμένεται να οριστικοποιηθεί μέχρι τις 10 Αυγούστου.

Σύμφωνα με το Έθνος το υπουργείο Παιδείας για τις μετατάξεις των εκπαιδευτικών θα συνεκτιμηθούν τέσσερα βασικά κριτήρια: Προϋπηρεσία, οικογενειακοί λόγοι, συνθήκες διαβίωσης στις έδρες των σχολείων που υπηρέτησαν, κατοχή επιπλέον πτυχίο, μεταπτυχιακού ή διδακτορικού. Για την προϋπηρεσία οι μονάδες μετάθεσης από τη συνολική υπηρεσία προσδιορίζονται με συντελεστή δύο για κάθε χρόνο υπηρεσίας.

Οι μονάδες μετάθεσης για οικογενειακούς λόγους υπολογίζονται ως εξής:

• Οι έγγαμμοι εκπαιδευτικοί λαμβάνουν τέσσερις μονάδες μετάθεσης. Ίδιο αριθμό μονάδων λαμβάνουν και οι σε χηρεία εκπαιδευτικοί που έχουν ανήλικα ή σπουδάζοντα παιδιά.
• Οι εκπαιδευτικοί που έχουν άγαμα ανήλικα ή σπουδάζονται παιδιά λαμβάνουν τέσσερις μονάδες για το πρώτο παιδί, τέσσερις για το δεύτερο, έξι για το τρίτο και επτά μονάδες για κάθε ένα από τα υπόλοιπα παιδιά.
• Οι εκπαιδευτικοί που προέρχονται από μετάταξη από την Α/βαθμια ή Β/βαθμια εκπαίδευση ή την εκκλησιαστική εκπαίδευση λαμβάνουν τις μονάδες μετάθεσης της πλησιέστερης σχολικής μονάδας που υπηρετούσαν μέχρι την ημερομηνία δημοσίευσης της απόφασης.

Σε ό,τι αφορά τους τίτλους σπουδών των εκπαιδευτικών για κάθε επιπλέον πτυχίο ΑΕΙ υπολογίζονται 5 μονάδες, για κάθε μεταπτυχιακό 7 μονάδες και για κάθε διδακτορικό 14 μονάδες.

Τέλος, σύμφωνα με το Έθνος οι μονάδες μετάθεσης πρωτοβάθμιας και  δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κατατάσσονται σε δέκα κατηγορίες οι οποίες διαμορφώνονται με βάση τον πληθυσμό της έδρας των σχολείων, τις συνθήκες διαβίωσης, την οργανικότητα, την απόστασή τους από την έδρα του νομού, τις συγκοινωνιακές συνθήκες και το υψόμετρο.

Υπενθυμίζεται πως η Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ) κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών κατά του Υπουργού Παιδείας κ. Αρβανιτόπουλου, του Γεν.  Γραμματέα του Υπουργείου κ. Κυριαζή και κατά της αναπληρ. Προϊσταμένης Γεν. Δ/νσης Υπουργείου Παιδείας κ. Καρδαμίτση και κατά παντός άλλου υπευθύνου για την ενέργειά τους να προχωρήσουν στην υλοποίηση του νόμου για τις διαθεσιμότητες των εκπαιδευτικών πριν ακόμη αυτός ψηφιστεί από το Κοινοβούλιο και να δημοσιοποιήσουν τους πίνακες που περιείχαν προσωπικά δεδομένα 2.500 εκπαιδευτικών.
http://tvxs.gr/

Κακοποιήθηκε ο Άδωνις ή κακοποιεί την αλήθεια;

Γράφει ο Μάξιμος

Τι έγινε τελικά στο Αττικό νοσοκομείο;
Ο Άδωνις υποστηρίζει ότι κακοποιήθηκε από εργαζόμενους και ανθρώπους εκτός νοσοκομείου. Άνθρωποι του γραφείου του μάλιστα μαρτυρούν πως όταν επέστρεψε από την περιπέτειά του είχε κοκκινίλες στο λαιμό του. Η  γενική συνέλευση των εργαζομένων υποστηρίζει ακριβώς τα αντίθετα:
Ότι τα περί κακοποίησης του υπουργού είναι τόσο ψέματα, ώστε να μην αξίζουν ούτε την περιφρόνησή τους. Τα ίδια υποστηρίζει και η ομοσπονδία των νοσοκομειακών γιατρών. Ο Άδωνις υποστηρίζει ότι τα ΜΑΤ πήγαν στο νοσοκομείο αφού δέχτηκε επίθεση -για να τον προστατέψουν.
Οι εργαζόμενοι είναι κατηγορηματικοί: Τα ΜΑΤ «εισέβαλαν» στο Αττικό πολύ πριν φτάσει εκεί ο Άδωνις. Κι όχι μόνο εισέβαλαν, αλλά και συμπεριφέρθηκαν σαν… ΜΑΤ. Ο Άδωνις υποστηρίζει ότι μπήκε κανονικά και λεβέντικα στο νοσοκομείο, από την κυρία είσοδο.
Οι εργαζόμενοι και οι νοσοκομειακοί γιατροί υποστηρίζουν ότι μπήκε από την πύλη τροφοδοσίας. Ο Άδωνις υποστηρίζει ότι μίλησε τελικά στους εργαζόμενους και στη διοίκηση στο αμφιθέατρο του νοσοκομείου.
Οι εργαζόμενοι υποστηρίζουν ότι κανείς δεν πάτησε το πόδι του στη συνάντηση αυτή, εκτός από τη διοίκηση φυσικά, και κάποιους πανεπιστημιακούς γιατρούς. Εξάλλου πριν την επίσκεψη το σωματείο του
Αττικό είχε κηρύξει τον υπουργό ανεπιθύμητο πρόσωπο.
Τέλος ο Άδωνις υποστήριξε στο Βήμα fm μετά τα γεγονότα ότι οι δράστες προέρχονται «από έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, ο οποίος νομίζει ότι έχει το μονοπώλιο έκφρασης στη χώρα». Όλοι καταλάβαμε ότι εννοεί το
ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο βράδυ όμως διευκρίνισε στο ΣΚΑΙ ότι εννοεί την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Όπως καταλαβαίνετε δεν είναι και τόσο εύκολο να καταλάβουμε τι ακριβώς διαδραματίστηκε στο Αττικό νοσοκομείο. Εργαζόμενοι κακοποίησαν τον υπουργό, ή ο υπουργός κακοποιεί την αλήθεια; Ο καθένας μπορεί να πιστέψει ό, τι θέλει. Αυτό ωστόσο που έμεινε στον πολύ κόσμο, με τη συνδρομή όλων των μεγάλων ΜΜΕ, είναι ο προπηλακισμός
του υπουργού από κάποια ομάδα που υπονοείται ότι ανήκει στην αριστερά.
Ελάχιστα Μέσα έδωσαν χώρο και σημασία στην άποψη των εργαζομένων. Κατά τα άλλα διαλέγετε και παίρνετε, ανάλογα ποιον θεωρείτε πιο αξιόπιστο -τον Άδωνη ή τους γιατρούς και τους νοσηλευτές.

http://www.koutipandoras.gr

ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ: Σε τι διαφέρει η πτωχευση του Ντιτρόϊτ από αυτή στην Ελλάδα

Στην πτώχευση του Ντιτρόιτ αναφέρεται ο Γιάννης Βαρουφάκης με άρθρο του στην προσωπική του ιστοσελίδα. Ο γνωστός οικονομολόγος εξηγεί τα κοινά σημεία και τις διαφορές μεταξύ της περίπτωσης του Ντιτρόιτ και της Ελλάδας.

“Όπως και στην περίπτωση της Ελλάδας, το Ντιτρόιτ χρεοκόπησε επειδή, κάποια στιγμή, η ροή επενδύσεων στην τοπική οικονομία, που έως τότε κρατούσε τον Δήμο εν ζωή, σταμάτησε – περί τα 2009, κι ως αποτέλεσμα της ίδιας ακριβώς κρίσης που έφερε την ένδεια και την απόγνωση και στην πατρίδα μας”, αναφέρει χαρακτηριστικά στο άρθρο του με τίτλο “Το νόημα του Ντιτρόιτ”.

Ωστόσο, διαπιστώνει δύο διαφορές ανάμεσα στις δύο οικονομίες: Η πρώτη είναι όσον αφορά τη χορήγηση του δανείου και η δεύτερη είναι οι βασικές ανάγκες των πολιτών.

“Στην Αμερική ρεπουμπλικάνοι και δημοκρατικοί συμφωνούν σε κάτι που δεν έχει, δυστυχώς, γίνει ”κτήμα” των ευρωπαίων πολιτικών – ότι δεν αποτελεί πακέτο διάσωσης ένα μεγάλο δάνειο που δίνεται υπό τον όρο να μειωθούν τα έσοδα της πολιτείας, του δήμου, του κράτους (κάτι που προκύπτει αβίαστα από την σκληρή λιτότητα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία κλπ)”, αναφέρει χαρακτηριστικά.


Ενώ αναφερόμενος στην δεύτερη βασική διαφορά που διαπιστώνει, λέει πως “είναι ότι οι βασικές ανάγκες των κατοίκων δεν θα βαρύνουν την υπό πτώχευση αρχή. Τα επιδόματα ανεργίας θα τα πληρώνει η Ουάσινγκτον. Το ίδιο ισχύει για τις ελάχιστες συντάξεις των ηλικιωμένων καθώς και για την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη. Έργα υποδομών θα συνεχίσουν να γίνονται και πάλι με ομοσπονδιακά κονδύλια τα οποία βέβαια δεν θα προστίθενται στο χρέος της δοκιμαζόμενης τοπικής κοινωνικής οικονομίας. Όπερ μεθερμηνευόμενον, οι φόροι δεν εκτοξεύονται στα ύψη σε μια απέλπιδα προσπάθεια (α λα ελληνικά) να πιαστούν οι «στόχοι», να αποπληρωθούν οι πιστωτές κλπ κλπ.”.

Διαβάστε αναλυτικά το κείμενο του κ. Βαρουφάκη

“Τίποτα από τα παραπάνω δεν σηµαίνει ότι οι κάτοικοι του Ντιτρόιτ δεν υποφέρουν. Και βέβαια υποφέρουν. Και βέβαια βλέπουν την πόλη τους να µαραζώνει, τα νέα παιδιά να φεύγουν, την δυναµική της κοινωνίας να εξατµίζεται. Όµως, η ελπίδα δεν έχει πεθάνει. Και δεν έχει πεθάνει επειδή, πρώτον, οι ιθύνοντες είχαν την σοφία να πουν την αλήθεια: Δυστυχώς επτωχεύσαµεν και οι πιστωτές της πόλης µας θα χάσουν ένα µεγάλο µέρος των δανεικών που της έδωσαν. Και δεύτερον, επειδή οι ΗΠΑ διαθέτουν έναν πολιτικό µηχανισµό ανακύκλωσης οικονοµικών ζηµιών και πλεονασµάτων που υπερβαίνει την αγορά (ιδίως την τραπεζική) και στέλνει, µέσα από το φορολογικό σύστηµα και το σύστηµα πρόνοιας, ένα µέρος των κερδών που παράγονται σε πλεονασµατικές περιοχές, όπως η Ν. Υόρκη, στις χειµαζόµενες πολιτείες.

Αυτός είναι ο λόγος που κανείς αµερικανός, ακόµα και ο θυµωµένος κάτοικος του Ντιτρόιτ, δεν στρέφει τον θυµό του προς την Ένωση, προς τις ΗΠΑ – την ώρα που οι θεσµοί της «ενωµένης» Ευρώπης, εξ αιτίας της παταγώδους αποτυχίας τους, αντιµετωπίζονται από τους Ευρωπαίους, ελλειµµατικούς και πλεονασµατικούς, µε την περιφρόνηση που τους αξίζει”, καταλήγει.

πηγή:news247.gr

Επανεξελέγη Γραμματέας της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ ο Βίτσας

Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ εκλέχθηκε ο Δημήτρης Βίτσας, κατόπιν ψηφοφορίας. Ο κ. Βίτσας εξελέγη με 129 ψήφους υπέρ, ενώ στην ψηφοφορία υπήρξαν 63 λευκά και 2 άκυρα. Στο πλαίσιο των εργασιών της πρώτης Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία συγκροτήθηκε σε σώμα, αποτελούμενο από 201 μέλη, εκλέχθηκε επίσης η νέα Πολιτική Γραμματεία του κόμματος.
Συγκεκριμένα, μέλη της Πολιτικής Γραμματείας εκλέχθηκαν οι:
ΓΑΒΡΙΛΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
ΗΣΥΧΟΣ ΚΩΣΤΑΣ
ΚΑΛΥΒΗΣ ΑΛΕΚΟΣ
ΚΑΝΤΑΡΑΣ ΤΑΣΟΣ
ΚΑΡΙΤΖΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
ΚΟΡΩΝΑΚΗΣ ΤΑΣΟΣ
ΚΥΠΡΙΑΝΙΔΟΥ ΕΡΜΙΝΑ
ΛΑΜΠΡΟΥ ΠΑΝΟΣ
ΛΕΟΥΤΣΑΚΟΣ ΣΤΑΘΗΣ
ΜΗΛΙΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΗΣ
ΜΠΑΛΑΦΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΜΠΑΡΣΕΦΣΚΙ ΜΑΝΙΑ
ΜΠΑΣΚΟΖΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
ΝΤΑΒΑΝΕΛΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗ ΣΟΦΗ
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ
ΠΟΥΛΑΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ
ΡΙΝΑΛΝΤΙ ΡΟΥΝΤΙ
ΣΚΟΥΡΛΕΤΗΣ ΠΑΝΟΣ
ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΕΛΕΝΗ
http://www.koutipandoras.gr/

Αριστεροί φλώροι και Δεξιοί άντρακλες

 Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

"Που...άκια", «γα...όλες», «μου...σκυλα». Αυτές ήταν οι λέξεις με τις οποίες έλουσαν οι μαινόμενοι βουλευτές της Χρυσής Αυγής τους βουλευτές και τις βουλευτίνες του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα γεμίσουμε τις τελίτσες, για να μην μολύνουμε τον χώρο με τις χυδαιότητες των ναζιστών, είναι ωστόσο προφανές ότι και οι τρεις λέξεις αφορούν χαρακτηρισμούς σχετιζόμενους με τη σεξουαλική συμπεριφορά. Χαρακτηρισμοί χυδαίοι, σαν αυτούς που κοσμούν κατά κόρον τα χρυσαυγίτικα sites και την εν γένει δεξιά και ακροδεξιά μπλογκόσφαιρα.
Στον θαυμαστό κόσμο του ζόφου, οι αριστεροί είναι συλλήβδην και εκ φύσεως ομοφυλόφιλοι, περιγράφονται δε με επίθετα πρωτόφαντα, ικανά να εξαναγκάσουν τον Μπαμπινιώτη να σκίσει το λεξικό του, να το βράσει και να πιει το ζουμί του. Για τις γυναίκες δεν απαιτείται μεγάλη πρωτοτυπία, διότι και μόνο που είναι γυναίκες είναι εξ ορισμού αμαρτωλές και βρόμικες. Οι αριστερές γυναίκες ειδικά, είναι όλες πόρνες, εκτός από εκείνες που δεν πληρώνονται, διότι κάνουν σεξ από χόμπι. Αυτές είναι ακόμη χειρότερες.
Ρατσισμός, σεξισμός, φαλλοκρατία, κόμπλεξ, από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις για να περιγράψεις τα αρρωστημένα μυαλά των ντουβαριών, που θεωρούν ανωμαλία οτιδήποτε δεν ταυτίζεται με τις δικές τους επιλογές. Ωστόσο, γι' αυτούς που ξεστομίζουν αυτά τα λύματα, το ζήτημα δεν είναι σεξουαλικό, είναι πρωτίστως πολιτικό. Μια χώρα σαν την Ελλάδα δεν μπορεί να πέσει στα χέρια των αριστερών φλώρων, πρέπει να κυβερνάται από άντρακλες αναντάμ μπαμπαντάμ. Άντρακλες με τον σταυρό στο στήθος, ώστε να πνίγεται ο Χριστούλης στον ιδρώτα, και την τρίχα της μύτης να φτάνει μέχρι το πάτωμα, να την πατάει η γκόμενα, να σκοντάφτει και να πέφτει στην αγκαλιά του παιδαρά.
Και καλά σε καιρό ειρήνης, πάει στο διάολο. Τι θα γίνει όμως άμα βρεθούμε σε πόλεμο; Θα αναθέσουμε την προστασία της πατρίδας στις αριστερές φραγκόκοτες, που θα βλέπουνε τους Τουρκαλάδες σαν ξερολούκουμα; Όσο υπάρχει ειρήνη, οι δεξιοί άντρακλες προετοιμάζονται για τον πόλεμο, πυροβολάνε με όπλα, πετάνε μαχαίρια, μαθαίνουν καράτε και μόλις ξεσπάει ο πόλεμος, είτε την κοπανάνε από τη χώρα είτε συνεργάζονται με τον εχθρό. Και μένουν οι φραγκόκοτες να πολεμάνε σε πόλεις και βουνά.
Σε εμάς όλα τούτα μοιάζουν απίστευτα και εξωφρενικά, υπάρχει ωστόσο πολύς κόσμος που τα πιστεύει. Κόσμος που τον ξεζουμίζουν, τον εξευτελίζουν, τον αρμέγουν από το πρωί ώς το βράδυ σαν πρόβατο κι όμως αρνείται να ψηφίσει την Αριστερά, επειδή πιστεύει ότι αποτελείται από γκέι προδότες, που καθοδηγούνται απευθείας από τον Τζωρτζ Σόρος. Μην πάτε μακριά, ο πρωθυπουργικός σύμβουλος και κεντροεπίτροπος της Ν.Δ. Φαήλος Κρανιδιώτης τα γράφει αυτά καθημερινά στη "Δημοκρατία" και σε άλλα ακροδεξιά έντυπα.
Όταν ακούτε λοιπόν για «που...άκια», «γα...όλες», «μου...σκυλα», να ξέρετε ότι κάποιοι μαζεύουν ψήφους. Και όχι μόνο για τους εαυτούς τους.
 http://www.avgi.gr/

Ας ετοιμαστούμε για τα χειρότερα!

Του Θανάση Μαυρίδη
Σε όσους απορούν για ποιον λόγο έγινε η επίσκεψη Σόϊμπλε στην Αθήνα, από την στιγμή που δεν ήρθε για να μάθει κάτι ή για να προσφέρει οτιδήποτε, έχουν απόλυτο δίκιο.Ήταν ο γνωστός κ. Σόιμπλε, ο οποίος από την μία πλευρά θαυμάζει το γεγονός ότι οι Έλληνες αντέχουν ακόμη και από την άλλη αρνείται να ανοίξει τις κάνουλες της χρηματοδότησης.

Η απάντηση βρίσκεται στις γερμανικές εκλογές και στο εκλογικό ακροατήριο του κ. Σόιμπλε. Μόνο.

 Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι η Γερμανία θα σκληρύνει την στάση της μετά από τις γερμανικές εκλογές. Όσοι άκουσαν χτες τον κ. Σόιμπλε και αναρωτιούνται πόσο ακόμη μπορούν να σκληρύνουν την στάση τους, η απάντηση είναι ότι αυτή η κρίση δεν φαίνεται να έχει για μας πάτο. Τα έξι χρόνια ύφεσης μπορούν να γίνουν επτά, δέκα ή δεκαεπτά.

Ο κ. Σόιμπλε βρισκότανε στην Αθήνα και μιλούσε στους Έλληνες, αλλά στην πραγματικότητα απευθυνότανε στους δικούς του ψηφοφόρους στο Βερολίνο. Τους έλεγε, λοιπόν, ότι δεν πρόκειται να ανεχτεί συζητήσεις για ένα νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους και ότι η Ελλάδα θα πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της. Ωραία, λοιπόν, τα ακούσαμε αυτά. Δυστυχώς για μας το ρεπερτόριο του κ. Σόιμπλε δεν έχει κάτι άλλο πέρα από αυτά που ήδη είπε. Η Γερμανία, γενικότερα, δεν έχει προτάσεις για την Ευρώπη. Διότι δεν την ενδιαφέρει η Ευρώπη...

Προσπαθούμε να φανταστούμε πως μπορεί να σκιαγραφηθεί το αύριο για την Ελλάδα και τον ευρωπαϊκό νότο με δεδομένο το γεγονός ότι η Γερμανία δεν πρόκειται να μεταβάλλει την στάση της. Όσα σενάρια κι αν εξετάζουμε το αποτέλεσμα μοιάζει να είναι το ίδιο: Η δεύτερη ή και η τρίτη ακόμη ταχύτητα μοιάζει να είναι το μόνο ορατό σημείο στο μέλλον.

Σε αυτή την φάση αυτό μοιάζει να είναι κάτι που το επιδιώκει η Γερμανία, επειδή πιστεύει ότι σε κάθε άλλη περίπτωση μπορεί να χρειαστεί να δαπανήσει πολύτιμα κεφάλαια που έχει συγκεντρώσει με κόπο στην διάρκεια των περασμένων δεκαετιών. Δείχνει να είναι μία απόλυτα λογική πρόταση, αλλά δεν είναι! Όσο έχει ανάγκη η Ευρώπη την Γερμανία, άλλο τόσο έχει ανάγκη η Γερμανία την Ευρώπη. Το μέλλον δεν μπορεί να κτιστεί με δάκρυα. Η κρίση αφήνει πίσω της βαθιές χαραγματιές και τραύματα που δεν θα ξεπεραστούν εύκολα.

Η χτεσινή επίσκεψη του κ. Σόιμπλε μας επιβεβαίωσε κάτι που όλοι μας γνωρίζουμε καλά εδώ και καιρό: Τα δύσκολα είναι μπροστά μας και η Γερμανία δεν είναι διατεθειμένη να δει κάτι διαφορετικό από μία γερμανική Ευρώπη. Υπό αυτές τις συνθήκες χρειαζόμαστε επειγόντως κάτι που θα έπρεπε να έχουμε έτσι κι αλλιώς από την πρώτη στιγμή. Ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση.

Πηγή:www.capital.gr

ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ

Η στήριξη του νεοναζισμού περνά μέσα από το ξαναγράψιμμο της ελληνικής ιστορίας, όπως στην περίπτωση της πηγάδας του Μελιγαλά..
Έχει γίνει πλέον συνήθεια για τον λεγόμενο κεντρώο χώρο, δηλαδή τα δυο κόμματα που κυβερνούν την Ελλάδα σχεδόν αδιάλειπτα από το τέλος της δικτατορίας, να επιτίθενται με μίσος σε όποιον φωνάζει το σύνθημα ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ.
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο οποίος σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει το φασιστικό ξέσπασμα της Χρυσής Αυγής στη Βουλή, έκανε πριν από μερικές ημέρες το παρακάτω σχόλιο: “Όταν κάποιος μιλάει για ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ, τότε θα ακούσει και το εξίσου απαράδεκτο για τον Γράμμο και το Βίτσι”.
Στόχος αυτών των τοποθετήσεων είναι οι δυνάμεις των Ελλήνων, που αντιστάθηκαν στους κατακτητές να ταυτιστούν με τη ναζιστική πολεμική μηχανή και τους συνεργάτες της. Οι δωσίλογοι της κατοχής γίνονται ένα με τους ανθρώπους που πολεμούσαν για την ελευθερία της πατρίδας τους. Η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (υπό τις διαταγές της οποίας κινούνταν ο ΕΛΑΣ στο Μελιγαλά) συγκρίνεται με τους γερμανοτσολιάδες.
Προφανώς σε μια μάχη όπως αυτή του Μελιγαλά σκοτώθηκαν και στις δυο πλευρές και άνθρωποι που δεν έφταιγαν σε τίποτα. Αυτή είναι η φρίκη του πολέμου. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι μπορούμε να αφαιρέσουμε το περιστατικό από το ιστορικό του πλαίσιο και να ξεχάσουμε ότι ήταν μια από τις μεγαλύτερες μάχες ανάμεσα στους ανθρώπους που απελευθέρωσαν την Ελλάδα και στους συνεργάτες των Ναζί.
Μέχρι πριν από μερικά χρόνια παρόμοιες θέσεις εξέφραζαν μόνο νεοναζιστές και υποστηρικτές της χούντας. Σήμερα έχουν περάσει στο λεγόμενο «πολιτικό κέντρο» – ίσως την πιο εξτρεμιστική δύναμη που γνώρισε η χώρα τις τελευταίες δεκαετίες.
Αν όμως σήμερα μας ζητάνε να καταδικάσουμε την μάχη απέναντι στους συνεργάτες των Ναζί, αύριο θα μας ζητήσουν να καταδικάσουμε τον Κολοκοτρώνη, που έσφαζε τους νενέκους φωνάζοντας “φωτιά και τσεκούρι στους προσκηνυμένους”. Ήταν μήπως και αυτός άγιος; Σε καμία περίπτωση και σίγουρα στις στιγμές της μάχης έφυγαν από τα βόλια των μαχητών του αθώοι άνθρωποι. Στο συλλογικό υποσυνείδητο του λαού μας όμως παραμένει ήρωας και για τη σκληρή στάση του απέναντι στους Έλληνες προδότες.
Μήπως στο μέλλον, στο πλαίσιο της εθνικής συμφιλίωσης, θα πρέπει να αναθεωρήσουμε και τη στάση μας και για τον Εφιάλτη και να δικαιολογήσουμε τη συνεργασία του με τις δυνάμεις του Ξέρξη;
Η Ελλάδα του Προμηθέα δεν μπορεί να συγκρίνεται με αυτή του Κράτους και της Βίας όπως και η Ελλάδα του Περικλή Κοροβέση δεν οφείλει να συγχωρέσει την Ελλάδα του βασανιστή Μπάμπαλη. Όσο και αν μας το ζητούν οι νεοορθόδοξοι της δεκαετίας του ’90 και οι αναθεωρητές του 21ου αιώνα, ο ελληνικός λαός έχει γνώση ποιοι είναι οι πατριώτες και οι ποιοι οι προδότες και τους αντιμετωπίζει ανάλογα.
Στην προσπάθειά του όμως να προωθήσει τη θεωρία των άκρων, και έτσι να νομιμοποιήσει την άνοδο του νεοφασισμού τον οποίο χρησιμοποιεί σαν εργαλείο, το λεγόμενο πολιτικό κέντρο δεν διστάζει να ξαναγράψει την Ελληνική ιστορία εξισώνοντας τους θύτες με τα θύματα. Η εθνική συμφιλίωση όμως δεν μπορεί να περνά από το δρόμο της διαστρέβλωσης της ιστορίας, διαφορετικά θα δημιουργήσει νέα, χειρότερα τέρατα στο μέλλον.
Οι στιγμές που ζούμε είναι σαν μια ανολοκλήρωτη σκηνή από το Θίασο του Αγγελόπουλου: Οι χίτες και οι ταγματασφαλίτες, αφού πέρασαν από το πλυντήριο των κομμάτων εξουσίας, ξαναγίνονται χίτες και ταγματασφαλίτες εγκαταλείποντας ακόμη και αυτή την αστική νομιμότητα πίσω από την οποία κρύβονταν όλα αυτά τα χρόνια.
Πατήστε ΕΔΩ για να δείτε το βίντεο
Άρης Χατζηστεφάνου
Υ.Γ Αξίζει να θυμηθούμε ένα παλαιότερο κείμενο από την ομάδα του “Ιού” που συνοψίζει με εξαιρετικό τρόπο ιστορικές πηγές για το τι πραγματικά συνέβη στον Μελιγαλά:
“Αυτό που κανείς -εκτός από τους ίδιους τους ναζί- δεν φαίνεται (ή δεν θέλει) να θυμάται, είναι ποιοι ακριβώς είναι θαμμένοι στην περίφημη Πηγάδα. Η επιλεκτική αυτή αμνησία δεν είναι καθόλου περίεργη.
Η διακριτική αποσιώπηση της ταυτότητας των νεκρών αποτελεί συστατικό στοιχείο των «μνημοσύνων» του Μελιγαλά ήδη από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και συνδέεται με τη γενικότερη στρατηγική βάσει της οποίας επιχειρήθηκε στη χώρα μας η «δικαίωση» του ένοπλου δωσιλογισμού.
Με δυο λόγια: αυτό που συνήθως αποκρύπτει η φιλολογία περί «αθώων θυμάτων» είναι (α) το ιστορικό γεγονός ότι ο Μελιγαλάς υπήρξε βάση και ορμητήριο των ένοπλων συνεργατών της Βέρμαχτ που το 1943-44 έπνιξαν στο αίμα τη Μεσσηνία και τους γύρω νομούς και (β) ότι το μακελειό του 1944 ήταν το αποτέλεσμα μιας από τις σκληρότερες μάχες που έδωσε ο ΕΛΑΣ, με εξουσιοδότηση του συμμαχικού στρατηγείου και της κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Ας δούμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
*Κωμόπολη 2.482 κατοίκων το 1940, ο Μελιγαλάς χρησιμοποιήθηκε το 1941-43 ως βάση ιταλών καραμπινιέρων (1941-43) και μιας διλοχίας γερμανικού στρατού (1943-44).
*Οταν την άνοιξη του 1944 οι Γερμανοί συγκρότησαν τα Τάγματα Ασφαλείας, ένοπλους δωσιλογικούς σχηματισμούς με αποστολή την «αξιοποίηση της αντικομμουνιστικής μερίδας του ελληνικού λαού» για τη μετατροπή της αντιφασιστικής Αντίστασης σε εμφύλιο πόλεμο και την «εξοικονόμηση γερμανικού αίματος», εγκαταστάθηκε εκεί το 3ο Τάγμα Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά. Την υποστήριξή του ανέλαβε μια «πολιτική επιτροπή», με πρόεδρο τον πολιτευτή Περικλή Μπούτο και μέλη τον κοινοτάρχη, δυο δικηγόρους κι ένα γιατρό (Θεοδωρόπουλος 2001, σ. 133-4).
Ο τρόπος με τον οποίο «αξιοποιήθηκε» από τους ναζί αυτή η δωσίλογη «μερίδα του ελληνικού λαού» ήταν αναμενόμενος: Δεν πρόλαβε να εγκατασταθεί το Τάγμα στο Μελιγαλά, και τα γερμανικά αρχεία καταγράφουν τη συμμετοχή του σε «εκκαθαριστικές επιχειρήσεις» των κατοχικών στρατευμάτων. Στηριγμένοι στη Βέρμαχτ, οι ταγματασφαλίτες αναλαμβάνουν να κονιορτοποιήσουν τη μαζική βάση του ΕΑΜ με μαζικές συλλήψεις, βασανιστήρια, εκτελέσεις και κάψιμο σπιτιών, εγκαινιάζοντας ένα φαύλο κύκλο βίας και αντεκδικήσεων, που θα οδηγήσει στις εκτελέσεις των ημερών της Απελευθέρωσης.
Η μάχη και η σφαγή
Η συμβολή τους στην πολεμική προσπάθεια του Αξονα υπήρξε ουσιαστική. Δεν είναι μόνο ο προϊστάμενός τους, αντιστράτηγος των SS Βάλτερ Σιμάνα που, στην τελική έκθεσή του προς τον Χίμλερ (2.11.44), διαπιστώνει ότι τα Τάγματα Ασφαλείας «ήταν πολύτιμες βοηθητικές μονάδες στην ενεργό καταπολέμηση των συμμοριών». Βρετανική έκθεση του 1944 τονίζει πως «η τοπική γνώση των προσώπων και του χώρου από τα Τάγματα Ασφαλείας, τους προσδίδει μοναδική αξία για τους Γερμανούς, που μπορούν έτσι να κρατήσουν την Ελλάδα με έναν ελάχιστο αριθμό δυνάμεων», (ΔΙΣ 1998, σ. 43). Αποκαλυπτική είναι τέλος η πρακτική της Βέρμαχτ να περιλαμβάνει τους νεκρούς, τραυματίες ή αγνοούμενους ταγματασφαλίτες στους πίνακες των δικών της απωλειών.
*Για τη στάση του πληθυσμού, αρκετά εύγλωττες είναι οι μεταπολεμικές αναμνήσεις του υποδιοικητή του Τάγματος Μελιγαλά, ταγματάρχη Καζάκου, για τις εκκαθαριστικές του καλοκαιριού του 1944 στον Ταΰγετο: «Η επιχείρησις αύτη απέβη άκαρπος», σημειώνει, «καθ’ όσον ο ΕΛΑΣ είχεν οργανώσει σχεδόν ολόκληρον την ύπαιθρον (Μεσσηνίας και Λακωνίας) από του εργάτου μέχρι του ανωτάτου τιτλούχου, ώστε επληροφορήθη εγκαίρως φαίνεται την όλην προπαρασκευήν» των Γερμανών και των συνεργατών τους.
Αντισυνταγματάρχης πλέον του ελληνικού στρατού, ο συντάκτης των παραπάνω γραμμών φροντίζει πάντως να διευκρινίσει, εν έτει 1955, ότι «η στάσις των Αρχών κατοχής υπήρξε ειλικρινής και φιλική» απέναντι στη μονάδα του (ΔΙΣ 1998, σ. 193). Αναφερόμενος πάλι στην αποχώρηση της Βέρμαχτ, δεν διστάζει να καταγγείλει τους Γερμανούς για «προδοτικήν στάσιν» (σ. 197).
*Οι Γερμανοί εγκατέλειψαν το Μελιγαλά στις 4.9.1944 και την Καλαμάτα την επομένη. Ο ΕΛΑΣ μπήκε στην μεσσηνιακή πρωτεύουσα στις 9 Σεπτεμβρίου, μετά ολοήμερη μάχη με τον εκεί «λόχο ασφαλείας» και τη χωροφυλακή. Στις 13 Σεπτεμβρίου ήρθε η σειρά του Μελιγαλά, όπου είχαν οχυρωθεί οι εναπομείναντες ταγματασφαλίτες. Οταν η ηγεσία τους απέρριψε το κάλεσμα του ΕΑΜ να καταθέσουν τα όπλα και να τεθούν στη διάθεση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, το λόγο είχαν τα όπλα. Οι αντίπαλες δυνάμεις ήταν ισοδύναμες αριθμητικά (1.000-1.200 ένοπλοι εκατέρωθεν), ενώ οι αντάρτες διέθεταν την υποστήριξη χιλιάδων χωρικών του εφεδρικού ΕΛΑΣ, που συνέρρεαν από τα πέριξ με αυτοσχέδιο οπλισμό.
Η μάχη κράτησε τρεις ολόκληρες μέρες (13-15.9.44). Το τελικό ανακοινωθέν του ΕΛΑΣ αναφέρει ότι σκοτώθηκαν 60 αντάρτες και 800 «ράλληδες». Ο δεύτερος αριθμός περιλαμβάνει προφανώς χοντρικά και τους εκτελεσμένους των επόμενων ημερών.
*Παρά τις αντιφάσεις, τις υπερβολές και τις αποσιωπήσεις τους, οι διαθέσιμες αφηγήσεις δίνουν μια γενική ιδέα όσων συνέβησαν μετά τη μάχη: Αρχικά σημειώθηκαν σποραδικοί φόνοι και καταστροφές περιουσιών. Ακολούθησε το ξεκαθάρισμα των συλληφθέντων με συνοπτικές διαδικασίες, από μια επιτροπή με επικεφαλής τους δικηγόρους Βασίλη Μπράβο και Γιάννη Καραμούζη. Από σημειώματα που δημοσιεύθηκαν αργότερα στον τοπικό εθνικόφρονα τύπο προκύπτει ότι αποφασιστικό ρόλο σ’ αυτή τη διαδικασία έπαιξαν οι τοπικές οργανώσεις της Εθνικής Πολιτοφυλακής, στις οποίες είχε ανατεθεί η συγκέντρωση στοιχείων για την προηγούμενη δράση κάθε αιχμαλώτου. Οσοι καταδικάζονταν οδηγούνταν σε ένα εγκαταλειμμένο ξεροπήγαδο έξω απ’ την κωμόπολη (την «Πηγάδα») κι εκτελούνταν.
*Πόσοι ήταν; Το 1945, το ιατροδικαστικό συνεργείο του Καψάσκη ανακοίνωσε ότι ξέθαψε 708 πτώματα. Στο μνημείο είναι γραμμένα 787 ονόματα από 61 πόλεις και χωριά. Η εθνικόφρων φιλολογία προβάλλει φυσικά πολύ μεγαλύτερα νούμερα: «περί τους 1.500 εις την Πηγάδα» μετρά ο Κώστας Καραλής (1958), «περί τα 1.800 άτομα πάσης ηλικίας και φύλου» βρίσκουν το Αρχηγείο Χωροφυλακής (1962) και ο καθηγητής Απόστολος Δασκαλάκης (1973), 1.900 τους θέλει ο Κων/νος Αντωνίου (1965), «άνω των 3.500 κατά τους μετριωτάτους υπολογισμούς» τους προτιμά η χουντική ιστορία του ΓΕΣ (1973).
Ο Κοσμάς Αντωνόπουλος, πάλι, αναφέρει 2.100 «δολοφονηθέντες», παραθέτει όμως τα στοιχεία μόλις 699. Το βιβλίο που διανέμει ο «Σύλλογος Θυμάτων» περιέχει 1.144 ονόματα, ο συγγραφέας του όμως δείχνει μάλλον αναποφάσιστος: αλλού μιλάει για 1.500 νεκρούς (σ. 118), αλλού για «1.500 και πλέον» (σ. 115), αλλού για πάνω από 2.000 (σ. 26 & 166) κι αλλού για «5.000 εκατέρωθεν» (σ. 23). Σε κάθε περίπτωση, οι αριθμοί περιλαμβάνουν όχι μόνο τους «σφαγιασθέντες» αλλά και τους νεκρούς της τριήμερης μάχης.
*Την αντίθετη τάση επιδεικνύουν οι συγγραφείς της εαμικής πλευράς. Η αναλυτικότερη σχετική πηγή υπολογίζει 120 σκοτωμένους στη μάχη και 280-350 εκτελεσμένους στην Πηγάδα (Ξιάρχος 1982, σ. 38), ενώ δεν λείπουν αναφορές μέχρι και σε 1.200 νεκρούς.
*Πιο ενδιαφέρουσα απ’ αυτή την… κολοκυθιά αποδεικνύεται η εξέταση του καταλόγου της έκδοσης του «Συλλόγου Θυμάτων». Σε σύνολο 1.144 ονομάτων (οι 108 κάτοικοι Μελιγαλά) υπάρχουν μόνο 18 γυναίκες, 18 ηλικιωμένοι, ένας έφηβος και κανένα παιδί. Ολοι οι υπόλοιποι, το 96,8% του συνόλου, είναι άντρες λίγο πολύ μάχιμης ηλικίας. Κάθε άλλο παρά σφαγή «γυναικόπαιδων», δηλαδή…
Μνημόσυνο ακατονόμαστων
Ευθύς εξαρχής, οι εκδηλώσεις στη μνήμη των «σφαγιασθέντων» πήραν ρεβανσιστικό χαρακτήρα.
*Το πρώτο μνημόσυνο (24.6.45) καταλήγει σε απόπειρα λιντσαρίσματος των αντιστασιακών που κρατούνταν στη φυλακή της κωμόπολης (Β. Κλεφτόγιαννης, «Οπως τα ‘ζησα», σ. 143-4).
*Από το Σεπτέμβριο του 1945 η τελετή τυποποιείται, με φαινομενικό οργανωτή την κοινότητα και ουσιαστικό τη νομαρχία. Συμμετέχουν οι πολιτικές, εκκλησιαστικές, αστυνομικές και στρατιωτικές αρχές, τοπικοί πολιτικοί, τα σχολεία. Επί χούντας θα καθιερωθεί και αθλητικό τουρνουά ποδοσφαίρου και ανώμαλου δρόμου, με κύπελλα που αθλοθέτησαν τοπικοί παράγοντες και οι κυλινδρόμυλοι «Ευαγγελίστρια» («Θάρρος» 17.9.67).
*Παράλληλα, «διευθετείται» ο χώρος των εκδηλώσεων. Βασιλικό διάταγμα του 1953 συστήνει ερανική επιτροπή με πρόεδρο το μητροπολίτη και μέλη το νομάρχη, το διοικητή Χωροφυλακής κ.ά. Από τον δημοσιευμένο απολογισμό του εράνου, πληροφορούμαστε ότι τη μερίδα του λέοντος «συνεισέφεραν» τα σχολεία και οι φαντάροι: 244.413 και 65.529 δρχ. αντίστοιχα, σε σύνολο 332.614 («Σημαία» 19.9.54). Μ’ αυτά τα λεφτά χτίζεται παρεκκλήσι, «καλλωπίζεται» η Πηγάδα και υψώνεται ένας τεράστιος σταυρός.
Η τελική διαμόρφωση (μάντρες, πάρκινγκ κ.λπ.) θα γίνει επί χούντας, με πιστώσεις και επίβλεψη Ασλανίδη.
*Η χουντική επταετία γνωρίζει άλλωστε το απόγειο του ιδιότυπου αυτού γιορτασμού. Το 1967 το μνημόσυνο τιμά με την παρουσία του ο Παττακός, εξηγώντας ότι «η 21η Απριλίου απέτρεψε νέον Μελιγαλάν» και ανακοινώνοντας την αναβάθμιση της κοινότητας των 1.800 κατοίκων σε «ιστορικό» δήμο («Εθνος» 18.9.67).
*Το 1968 παρευρίσκεται πρώτη φορά ο «ανώτατος άρχων» της χώρας, στο πρόσωπο του αντιβασιλιά Ζωιτάκη («Θάρρος» 24.9.68). Το 1969, η επιμνημόσυνη λειτουργία μεταφέρεται από την κεντρική εκκλησία της κωμόπολης στο χώρο της Πηγάδας και η τροχαία εκδίδει προληπτικές οδηγίες για την κυκλοφορία («Θάρρος» 21.9.69).
*Το 1973, ενόψει φιλελευθεροποίησης, οι αρχές δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για το μνημόσυνο. Ειδικά δρομολόγια λεωφορείων και τρένων μεταφέρουν «προσκυνητάς» απ’ τους γύρω νομούς («Θάρρος» 14-16.9.73).
Αποκαλυπτικότερη είναι η «φρονηματιστική» λειτουργία της Πηγάδας τον υπόλοιπο χρόνο. Από τις τακτικές καταχωρίσεις του δελτίου πληροφοριών της νομαρχίας, πληροφορούμαστε ότι μεταφέρονται ομαδικά εκεί για «προσκύνημα» φαντάροι, ευέλπιδες, σπουδαστές επαγγελματικών σχολών, «κλιμάκια φοιτητών», δημόσιοι υπάλληλοι, φιλοξενούμενοι της «Εθνικής Εστίας», ταξιδιώτες των προγραμμάτων του «Εθνικού ιδρύματος» και -φυσικά- ολόκληρα σχολεία.
*Μετά τη Μεταπολίτευση ο επίσημος γιορτασμός συνεχίζεται, χωρίς ιδιαίτερους ενθουσιασμούς. Τον τόνο δίνουν τώρα οι δυναμικές εμφανίσεις της ακροδεξιάς: βασιλόφρονες που διαβεβαιώνουν ότι «σύντομα θα επιστρέψει ο Κωνσταντίνος», χουντικοί που προπηλακίζουν τον κοινοτάρχη «διότι ανεφέρθη στην αποκατάσταση του κοινοβουλευτισμού» (1976) και γιουχάρουν το νομάρχη (1977), χιτλερικοί που ψαρεύουν στα θολά νερά μιας εθνικοφροσύνης σοκαρισμένης απ’ την περιθωριοποίησή της… Ο τοπικός τύπος καταγράφει τα συνθήματα: «Τη λύση θα δώσει ο στρατός», «Ο Φλωράκης στο Γουδί», «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους».
*Ο κύκλος κλείνει το 1982, όταν το υπ. Εσωτερικών γνωστοποιεί στο δήμο τον τερματισμό της συμμετοχής των επίσημων κρατικών αρχών, «επειδή οι εκδηλώσεις αυτές αποτελούσαν κηρύγματα μισαλλοδοξίας και τροφοδοτούσαν επί 40 χρόνια το διχασμό». Τη σκυτάλη στην οργάνωση του μνημοσύνου παίρνει πια ο «Σύλλογος Θυμάτων Πηγάδας», που ιδρύθηκε το 1980.
*Από κοντά και η Ν.Δ., που βλέπει το μνημόσυνο του 1982 ως τη δέουσα απάντηση στην επίσημη αναγνώριση της εαμικής Αντίστασης. Ο νεαρός βουλευτής Αντώνης Σαμαράς ανακοινώνει π.χ. με ειδικό δελτίο τύπου την έλευσή του «για να παραστεί στο Μνημόσυνο των σφαγιασθέντων από τους εαμοκομμουνιστές» («Ελευθερία» 18.9.82). Σταδιακά, ωστόσο, η λογική του «μεσαίου χώρου» επικρατεί και τα φερέλπιδα στελέχη αποφεύγουν πια να δίνουν το παρών.
Η σταδιακή αυτή περιθωριοποίηση έχει, ωστόσο, ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα: πρώτη φορά τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους και οι πεσόντες ταγματασφαλίτες «τιμώνται» ως τέτοιοι. Ενα χαρακτηριστικό των επίσημων γιορτασμών ήταν η διακριτική αποφυγή κάθε αναφοράς στα δωσίλογα Τάγματα Ασφαλείας, με την προσφυγή σε εξωραϊστικά σχήματα λόγου: «αγρίως σφαγιασθέντες υπό αναρχικών στοιχείων», «μαρτυρικώς σφαγιασθέντες εθνικόφρονες πατριώτες», «θυσιασθέντες διά το μεγαλείον και την ελευθερίαν της Πατρίδος», «Ηρωες και Μάρτυρες οίτινες προσεφέρθησαν ολοκαύτωμα εις τον βωμόν της υπερτάτης θυσίας», ακόμη και «αδίκως σφαγιασθέντες διά την ελευθερίαν και τα ανθρώπινα δικαιώματα»!
*Μετά το 1982, αντίθετα, οι ομιλητές του «απολίτικου», «οικογενειακού» μνημοσύνου δεν αισθάνονται τέτοιου είδους αναστολές: «Το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και το ΕΛΑΣ υπήρξε χειρότερος κατακτητής από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς» διαβάζουμε π.χ. στον πανηγυρικό που εκφώνησε το 1999 η Ειρήνη Δορκοφίκη, διαβεβαιώνοντας τους συγκεντρωμένους ότι ο χαρακτηρισμός των ταγματασφαλιτών ως «προδοτών» και «συνεργατών των κατακτητών» δεν είναι παρά «αισχρή συκοφαντία» των κομμουνιστών και λοιπών «ευρωλιγούρηδων».
Στην ομιλία πάλι του 1997, ο δικηγόρος Βασίλειος Δημαρέσης ξεκαθαρίζει: «Οι ηρωικοί νεκροί μας δεν πολέμησαν με Ελληνες, διότι οι Κομμουνιστές έπαυσαν να είναι Ελληνες, τα εγκλήματά τους είναι εγκλήματα ξένων, εγκλήματα γενοκτονίας»!
Αραγε, τι απ’ όλα αυτά θα μπορούσαν να «αμαυρώσουν» οι επίσημοι νοσταλγοί του Χίτλερ;
Τα ξεχασμένα θύματα
Μια ελάχιστα γνωστή πτυχή της τραγωδίας του Μελιγαλά αφορά τα θύματα των «αγρίως σφαγιασθέντων» ταγματασφαλιτών της Πηγάδας. Εδρα ιταλών καραμπινιέρων, γερμανικής διλοχίας και του Τάγματος Ασφαλείας, η κωμόπολη χρησιμοποιήθηκε σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής ως στρατόπεδο συγκέντρωσης, χώρος βασανιστηρίων και τόπος εκτελέσεων αντιστασιακών και ομήρων. Η απουσία μιας ολοκληρωμένης καταγραφής όσων σκοτώθηκαν απ’ τους ταγματασφαλίτες είναι αποκαλυπτική για το κλίμα που επικράτησε στην περιοχή, τόσο κατά τα μετεμφυλιακά χρόνια όσο και αργότερα. Καταφανώς ελλιπή, τα διαθέσιμα στοιχεία είναι ωστόσο διαφωτιστικά.
Ο απολογητής των ταγματασφαλιτών Κοσμάς Αντωνόπουλος παραθέτει τα ονόματα 27 ατόμων που εκτελέστηκαν στο Μελιγαλά από τις κατοχικές δυνάμεις. Οι 6 είναι κάτοικοι της κωμόπολης. Από τον πίνακα απουσιάζουν ωστόσο τα περισσότερα ονόματα που γνωρίζουμε από άλλες πηγές («Η Ελληνική Αντίστασις 1941-1945», Αθήναι 1964).
Στο «Μεσσηνιακό βιογραφικό λεξικό» του Νίκου Καράμπελα (1962) αναφέρονται τα ονόματα 16 εκτελεσμένων στο Μελιγαλά το 1943-44. Στο δικό του βιβλίο ο Σπύρος Ξιάρχος καταγράφει τρεις ομαδικές εκτελέσεις 22 ατόμων κι άλλους 23 μεμονωμένους φόνους («Η αλήθεια για το Μελιγαλά», Καλαμάτα 1982, σ. 46-47). Απροσδιόριστο παραμένει, τέλος, πόσοι απ’ τους 924 εκτελεσμένους Μεσσήνιους που μνημονεύονται σε πρόσφατη έκδοση, θανατώθηκαν στην έδρα του Τάγματος (Τάσος Αποστολόπουλος, «Μεσσηνιακή εκατόμβη 1940-1944», Καλαμάτα 2000).

Αποκαλυπτικότερες είναι κάποιες επιμέρους λεπτομέρειες: Στις 27.4.44 ο ΕΛΑΣ Λακωνίας σκότωσε σε ενέδρα τον γερμανό στρατηγό Κρεντς και 3 συνοδούς του. Ο «Στρατιωτικός Διοικητής Ελλάδος» διέταξε σε αντίποινα τον τουφεκισμό 200 «κομμουνιστών» στο σκοπευτήριο της Καισαριανής κι όσων χωρικών θα συναντούσαν τα στρατεύματά του στην ύπαιθρο μεταξύ Μολάων και Σπάρτης. Οπως διαβάζουμε στη σχετική ανακοίνωση, οι ταγματασφαλίτες του Παπαδόγκωνα έσπευσαν να τιμήσουν με τον τρόπο τους τη μνήμη του γερμανού στρατηγού: «Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Ελληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς» («Καθημερινή» 30.4.44). Σαράντα απ’ αυτές τις «αυτόβουλες» εκτελέσεις έγιναν από το Τάγμα Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά την Πρωτομαγιά του 1944 – τριάντα στην Καλαμάτα και δέκα στο νεκροταφείο του Μελιγαλά. Μεταξύ των τελευταίων ήταν και μια 18χρονη επονίτισσα, η Ασπασία Ξιάρχου, από τη γειτονική Ανθούσα. Είχε πιαστεί (και βασανιστεί) από τους ταγματασφαλίτες ενώ επέστρεφε από την Καλαμάτα για το μνημόσυνο της μάνας της. Ενας κρατούμενος διέφυγε και, την επομένη, εκτελέστηκαν στη θέση του άλλοι δύο (Γιάννης Σχινάς, «Η εθνική Αντίσταση στη Μεσσηνία», Αθήνα 1984, σ. 98-99).
Ακολούθησε στις 15.6.44 ο τουφεκισμός 10 κρατουμένων στο Μελιγαλά (ανάμεσά τους 2 γυναίκες κι ένας ηλικιωμένος ανάπηρος) -σε αντίποινα, προφανώς, για το θανάσιμο τραυματισμό του ταγματασφαλίτη ταγματάρχη Γεωργανά στην Καλαμάτα. Την επομένη, 27 κρατούμενοι, 22 άντρες και 5 γυναίκες, τουφεκίστηκαν από το λόχο Καλαμάτας στις όχθες του Νέδοντα.
Δυόμισι δεκαετίες μετά την επίσημη αναγνώριση της ΕΑΜικής Αντίστασης, μάταια θ’ αναζητήσει κανείς στο Μελιγαλά ή τα περίχωρά του κάποιο μνημείο γι’ αυτούς τους πεσόντες. «Δεν έχω ακούσει ποτέ κάτι τέτοιο», ήταν η απάντηση του προέδρου του «Συλλόγου Θυμάτων Πηγάδας» κ. Μανιάτη, όταν τον ρωτήσαμε για τους εκτελεσμένους από το Τάγμα Ασφαλείας. Στην Καλαμάτα, μια λιτή στήλη (χωρίς ονόματα ή αριθμούς) στήθηκε από το Δήμο στο χώρο των εκτελέσεων, μακριά από τα μάτια του κοινού, μόλις το 2002. Η επιγραφή κάνει λόγο για «εκτελεσθέντες πατριώτες από τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους», αποφεύγει όμως να αναφέρει την ακριβή ταυτότητα των εκτελεστών.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα, σταματήσαμε στο επιβλητικό μνημείο για τους 204 εκτελεσμένους της Παλιόχουνης, λίγο πριν από τη Μεγαλόπολη. Απ’ αυτούς, οι 154 είχαν συλληφθεί από ταγματασφαλίτες στην Καλαμάτα και τουφεκίστηκαν απ’ τη Βέρμαχτ σε αντίποινα για την καταστροφή γερμανικής φάλαγγας απ’ τον ΕΛΑΣ. Το τμήμα της επιγραφής που πληροφορεί ότι σκοτώθηκαν «από τους Γερμανούς» έχει σβηστεί με φαιοπράσινη μπογιά”.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Τάσος Κωστόπουλος
«Η αυτολογοκριμένη μνήμη. Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη» (Αθήνα 2005, εκδ. «Φιλίστωρ»).
Η κατοχική δράση των ταγματασφαλιτών, οι διασυνδέσεις και η αντιμετώπισή τους από το μεταπολεμικό «κράτος των εθνικοφρόνων». Εμφαση στην επιχειρηματολογία και τα ιδεολογήματα με τα οποία επιχειρήθηκε (και επιχειρείται ξανά στις μέρες μας) η «δικαίωση» του ένοπλου δωσιλογισμού.
Ηλίας Θεοδωρόπουλος
«Η πηγάδα του Μελιγαλά» (2α έκδοσις, Αθήνα 2001).
Προπαγανδιστική έκδοση που διανέμεται από το «Σύλλογο Θυμάτων Πηγάδας Μελιγαλά». Ενδιαφέρον παρουσιάζουν ο αναλυτικός πίνακας με τα στοιχεία των σκοτωμένων και οι φιλοχουντικές κορόνες του συγγραφέα.
Σπύρος Ξιάρχος
«Η αλήθεια για το Μελιγαλά» (Καλαμάτα, Μάιος 1982).
Περιγραφή της μάχης του Μελιγαλά από ένα τοπικό εαμικό στέλεχος. Χρήσιμη, κυρίως γιατί διασώζει πολλές κρίσιμες «λεπτομέρειες» που η κυρίαρχη αφήγηση κατά κανόνα αποσιωπά.
Διονύσιος Παπαδόπουλος
«Η ιστορία των Ταγμάτων Ασφαλείας» (εφημ. «Μεσσηνία» 19.5-8.9.1952).
Η εκδοχή του (επιζήσαντος) διοικητή των ταγματασφαλιτών του Μελιγαλά, δημοσιευμένη λίγο μετά την αποστρατεία και απαλλαγή του για το αποτυχημένο πραξικόπημα του ΙΔΕΑ. Ακολούθησε η περιγραφή της αιχμαλωσίας και της διάσωσής του, την οποία ο ίδιος αποδίδει στις σχέσεις του με την Ιντέλιτζενς Σέρβις («Μεσσηνία» 15.9-17.11.1952).
Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, «Αρχεία Εθνικής Αντίστασης» (Αθήνα 1998, 8 τόμοι).
Στον 8ο τόμο περιλαμβάνεται η μεταπολεμική (1955) εξιστόρηση της δράσης του Τάγματος Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά από τον (επιζήσαντα) υποδιοικητή του, Παναγιώτη Καζάκο.
Βασίλης Κλεφτόγιαννης
«Οπως τα ‘ζησα. Μαρτυρία μιας βασανιστικής πορείας» (Αθήνα 1994).
Αυτοβιογραφία ενός ελασίτη από το Μελιγαλά που πήρε μέρος στις μάχες με τους ταγματασφαλίτες της κωμόπολης.
http://info-war.gr/

Στο μυαλό του Βρούτση

 Γράφει η Κέζα Λώρη

Ο πρωθυπουργός πρέπει να σκεφτεί πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να κρύψει τον υπουργό Εργασίας. Ο Γιάννης Βρούτσης όταν πιάνει το μικρόφωνο νομίζει ότι απευθύνεται σε μικρονοϊκούς.  Με τον κατώτατο μισθό έδωσε ρεσιτάλ στη Βουλή: έκανε  συγχρονικές συγκρίσεις, με τα συστήματα άλλων χωρών αλλά και διαχρονικές συγκρίσεις με την πρότερη κατάσταση στην Ελλάδα. Κι όλα αυτά για να επαινέσει το κατόρθωμα, δηλαδή τη σύνθλιψη του κατώτατου μισθού στα μικτά 580 ευρώ (510 για τους νέους).

Από τα πιο ωραία στα λεγόμενα του Βρούτση είναι ότι όσα εφαρμόζονται  στην Ελλάδα ισχύουν σε 20 χώρες από τις 27 τις Ευρώπης. Οι αριθμοί αποκομμένοι δεν λένε τίποτα. Τι θέλουμε να πούμε: μια περιγραφή όπως «φοράει παπούτσι νούμερο 42» ακούγεται διαφορετικά όταν αναφερόμαστε σε έναν άνδρα μεσαίου ύψους, διαφορετικό όταν αναφερόμαστε σε δίμετρο αθλητή και εντελώς αλλιώς όταν μιλάμε για ένα κοριτσάκι του νηπιαγωγείου.  

Αν θέλει να συγκρίνει τα εργασιακά ο Γιάννης Βρούτσης θα πρέπει να συνυπολογίσει τα ποσοστά ανεργίας, τις συνολικές υποχρεώσεις των εργοδοτών,  τις δυνατότητες του κράτους να στηρίζει κοινωνικές δομές. Ακόμη κι ένας πολιτικός με ελάχιστη πείρα μπορεί να καταλάβει ότι τα 580 μικτά είναι γελοίος κατώτατος μισθός για εργαζόμενη μητέρα η οποία πρέπει να δώσει το μισό εισόδημα για παιδικό σταθμό καθώς το «σύστημα»  δεν εξασφαλίζει δωρεάν υποδομές για όλους.

Εξίσου ωραία ήταν η κριτική για τις συλλογικές συμβάσεις. Αυτές διέλυσαν την αγορά εργασίας.  Η  διαβούλευση και η διαιτησία είχαν μετατραπεί  σε παγίδα «καθώς πλήττονταν τελικά και οι εργαζόμενοι». Ο υπουργός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ανεργία εκτινάχτηκε επειδή οι εργαζόμενοι ζητούσαν μισθούς της προκοπής και οι επιχειρηματίες δεν είχαν ικανοποιητικό κέρδος. Για το λόγο τούτο μπήκαν τα πολλά λουκέτα.

Ορισμένες λεπτομέρειες ο Γιάννης Βρούτσης τις αφήνει απέξω. Τη φορολόγηση ας πούμε: η Ελλάδα είχε συντελεστές ελαφρώς υψηλότερους σε όλους τους τύπους φορολογίας. Στο μέλλον το κράτος θα μπαίνει παντού ως συνέταιρος: από το 2014 για ΟΕ και ΕΕ που τηρούν απλογραφικά βιβλία (εσόδων - εξόδων) ο συντελεστής φόρου προσδιορίζεται με κλίμακα από 26% ως 33%. Θα καταβάλλεται λοιπόν αυτό το ληστρικό ποσοστό με ανταπόδοση τη γραφειοκρατία. Το κράτος αντί να διευκολύνει βάζει διαρκώς τρικλοποδιές και η παρεμπόδιση της ανάπτυξης πληρώνεται χρυσή.

Στο σύμπαν του Γιάννη Βρούτση λοιπόν οι συμβάσεις και οι μισθοί κατέστρεψαν την επιχειρηματικότητα και όχι η επιλογή της ύφεσης, όχι οι ληστρικοί όροι των τραπεζών, όχι το κόστος για την ασφάλιση των εργαζομένων. Για όλα τούτα υπάρχει μια εξήγηση, που αρθρώνεται από τον κυκλαδίτη υπουργό ως επωδός:  «Δίνουμε την ύστατη μάχη για την πατρίδα».

http://www.tovima.gr/

Παραιτήθηκε από την Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ ο Θανάσης Μπαρτζώκας

Για λόγους υγείας, υπέβαλε παραίτηση το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην δήμαρχος της Καισαριανής (για πολλά χρόνια), Θανάσης Μπαρτζώκας.
Σύμφωνα με πληροφορίες, το έμπειρο στέλεχος της τοπικής αυτοδιοίκησης, με επιστολή του, εξηγεί ότι η κατάσταση της υγείας του δεν του επιτρέπει τις εντάσεις και ξεκαθαρίζει ότι παραμένει, ενεργός, στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Δημοψήφισμα ζητάει η ΠΟΣΠΕΡΤ

«Η ΠΟΣΠΕΡΤ προσκαλεί 120 γενναίους βουλευτές να σώσουν την τιμή της «εκτελέστριας» Βουλής και να προτείνουν σύμφωνα με το αρ.44, παρ. 2 του Συντάγματος, Δημοψήφισμα επί του ψηφισμένου νομοσχεδίου για την ΝΕΡΙΤ ή και γενικότερα για τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, που απολύουν αντισυνταγματικά έλληνες πολίτες, ώστε να το απορρίψει ο ίδιος ο ελληνικός λαός που πλέον δικαιούται και υποχρεούται να αντισταθεί με κάθε μέσο στην οικονομική βία που υφίσταται και να καταργήσει αυτό το μνημονιακό, έκτρωμα που ψήφισε η κυβερνητική πλειοψηφία της σημερινής Βουλής», τονίζει στην ανακοίνωση της η ΠΟΣΠΕΡΤ αντιδρώντας στην χθεσινή ψήφιση του νομοσχεδίου από τη Βουλή για τη Νέα Ελληνική Ραδιοφωνία, Ιντερνετ και Τηλεόραση (ΝΕΡΙΤ).
Όπως τονίζει η Ένωση «πρέπει το κοινωνικό ζήτημα που προκάλεσε η κατάργηση της ΕΡΤ Α.Ε να γίνει η αφορμή για τη διαπίστωση της διάστασης μεταξύ Βουλής και εκλογικού σώματος και να αναγκαστεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να επιστρέψει στη Βουλή το εκτρωματικό νομοσχέδιο της ΝΕΡΙΤ, ασκώντας και αυτός επιτέλους τη μοναδική αρμοδιότητα που έχει».
Εξαπολύοντας επίθεση στους βουλευτές που ψήφισαν το εν λόγω νομοσχέδιο, η ΠΟΣΠΕΡΤ σημειώνει πως «το «βλήμα» ΝΕΡΙΤ θα αποδειχτεί όμως άσφαιρο αφού το μόνο καινούριο στοιχείο που κομίζει είναι η «γόμωση» του Εποπτικού Συμβουλίου που προβλέπεται πάλι να διορίζεται αρχικά από την κυβέρνηση», ενώ τονίζει πως «το εποπτικό συμβούλιο της ΝΕΡΙΤ μπορεί να στελεχώνεται από «Γιάπηδες», ειδικά επιλεγμένους από ιδιωτική εταιρία χρυσοπληρωμένη από τον ελληνικό λαό, που καμιά σχέση δεν θα έχουν με τον κοινωνικό έλεγχο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, όπως απαιτεί ο ελληνικός λαός».
Σε άλλο σημείο της ανακοίνωσης τονίζεται πως «οι εργαζόμενοι της ΝΕΡΙΤ, που δεν θα ξεπερνούν τους 1000, θα απασχολούνται με συνθήκες μαύρης και επισφαλούς εργασίας, το πρόγραμμα που θα εκπέμπεται, θα είναι ελλιπές, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις προβλέψεις του Συντάγματος για πολιτισμό, ενημέρωση, ψυχαγωγία και αναμένεται πολύ κατώτερο των απαιτήσεων μιας πραγματικά δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, ενώ θα είναι δε Αθηνοκεντρικό, ενάντια σε κάθε πολιτισμική και επιμορφωτική ανάπτυξη του λαού που ζει στην περιφέρεια και ανήκει στην ελληνική διασπορά. Σε κάθε περίπτωση δε θα γίνουμε Ιφιγένεια για να σαλπάρει η γαλέρα των ελαστικών εργασιακών σχέσεων από πειρατές των νόμων και του Συντάγματος.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η γιορτή του προφήτη Ηλία: Γιατί όλες οι εκκλησίες του βρίσκονται σε υψόμετρο

Σήμερα 20 Ιουλίου, η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Προφήτη Ηλία, που έζησε και ..
έδρασε το 90-100 Πχ. Υπήρξε ιδιαίτερα δραστήριος και δυναμικός αντιπρόσωπος του Θεού και λόγω του τρόπου ζωής του όλες οι εκκλησίες που είναι αφιερωμένες σε αυτόν βρίσκονται σε κορυφές βουνών και λόφων.

Ο Ηλίας ο Θεσβίτης ήταν Ισραηλίτης προφήτης του Θεού, γιος του Σωβάκ και καταγόταν από το χωριό Θέσβη της Γαλαάδ. Το όνομα του αποτελεί ελληνική μεταφορά του αντίστοιχου εβραϊκού ονόματος Ελιγιαχού (אליהו‎), το οποίο σημαίνει «Ο Θεός μου είναι ο Ιεχωβά», ενώ αναφορές στον προφήτη Ηλία εμπεριέχονται και στο Κοράνι.

Σε πολλές περιοχές, ιδιαίτερα στη Θράκη και τη Μακεδονία, ο προφήτης Ηλίας θεωρούνταν κύριος της βροχής, των βροντών και των κεραυνών, ενώ το όνομα του συνδέθηκε με τον καυτό καλοκαιρινό Ηλιο αλλά και τις καλοκαιρινές μπόρες, λόγω της ιδιότητας του προφήτη Ηλία ως ρυθμιστή των καιρικών συνθηκών, σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη.

Τα θαύματα του προφήτη που αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη είναι πολλά και συνδέονται με την ιδιότητα του ως ρυθμιστή των καιρικών συνθηκών, αφού είναι αυτός που κατέβασε τρεις φορές φωτιά από τον ουρανό, εμπόδισε τη βροχή και δεν έβρεξε για τρεισήμισι χρόνια, ανέστησε τον νεκρό γιο της Σεραφθίας χήρας και έκαψε τους εκατό ανθρώπους που έστειλε ο βασιλιάς Οχοζίας. Επίσης είδε το Θεό στο όρος Χωρήβ και έσχισε τον Ιορδάνη ποταμό και ανελήφθη με πύρινη άμαξα στον ουρανό, αφήνοντας συνεχιστή του έργου του το μαθητή του, Ελισσαίο και στη Μεταμόρφωση του Χριστού στάθηκε δίπλα Του μαζί με τον Μωϋσή.

Ωστόσο ο λόγος που οι εκκλησίες του είναι χτισμένες στο βουνό σχετίζεται με τη λαϊκή παράδοση που αναφέρει ότι ο Αϊ-Λιας ήταν ναύτης που η θάλασσα προσπάθησε πολλές φορές να τον πνίξει και όταν βαρέθηκε τα ταξίδια, αποφάσισε να βρει ένα μέρος που να μην ξέρουν τι είναι θάλασσα και καράβι. Ετσι, σύμφωνα με την παράδοση, πήρε ένα κουπί στον ώμο και τράβηξε για τη στεριά και όποιον συναντούσε τον ρωτούσε τι είναι αυτό που κρατάει στα χέρια του και όσο του απαντούσαν «κουπί», τραβούσε ψηλότερα. Οταν κάποτε έφτασε σε ένα ψηλό βουνό συνάντησε έναν τσοπάνη και τον ρώτησε τι ήταν αυτό που βαστούσε. Ο τσοπάνης το κοίταξε καλά καλά και ύστερα του είπε «ξύλο είναι». Ο Αϊ-Λιας γέλασε ικανοποιημένος και έμεινε από τότε κοντά στους ανθρώπους των βουνών και όπως αναφέρει η παράδοση «Στένει ολόρθο το κουπί, χτίζει μια καλύβα και αποφασίζει να μείνει εκεί όλη του τη ζωή. Για τούτο τον Άγιο Ηλία τον βάνουν πάντα στα ψηλώματα»

Στις 20 Ιουλίου που εορτάζεται η μνήμη του προφήτη, δεν εορτάζουμε την κοίμηση, -γιατί ο προφήτης δεν πέθανε ποτέ- αλλά την ανάληψή του. Συγκεκριμένα ο απόστολος Παύλος αναφέρει ότι ο Προφήτης Ηλίας δεν ανελήφθη όπως ο Κύριος, εις τον ουρανό, αλλά άφησε ο Θεός να φανεί ότι ανελήφθη και ζει κάτω εις την γη με το φθαρτό του σώμα, χιλιάδες χρόνια τώρα

Πηγή: http://www.zoomblog.org/

Εξετάζουν "σιωπηρή" παράταση στην υποβολή των φορολογικών δηλώσεων

 ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

Την επίσπευση της υποβολής φορολογικών δηλώσεων χωρίς να προκληθεί πανικός και άγχος στους πολίτες επιδιώκει το οικονομικό επιτελείο. Λίγο πριν τα μπάνια του λαού το υπουργείο Οικονομικών βλέπει ότι τα μέχρι τώρα στοιχεία για την κατάθεση των δηλώσεων εισοδημάτων είναι απογοητευτικά με αποτέλεσμα να πέφτουν έξω οι προβλέψεις για την συγκέντρωση χρημάτων στα δημόσια ταμεία.
Οι περισσότεροι φορολογούμενοι περιμένουν μέχρι το... παρά πέντε για την υποβολή των δηλώσεων προκειμένου να καθυστερήσει και το εκκαθαριστικό που θα περιλαμβάνει τον φόρο που θα πρέπει να καταβληθεί. Η άρνηση του υπουργείου Οικονομικών να δώσει παράταση προκάλεσε έντονο άγχος σε πολίτες και φοροτεχνικούς προκειμένου να προλάβουν τις προθεσμίες. Ωστόσο, αφήνεται ένα «κρυφό» παράθυρο για ορισμένους φορολογούμενους προκειμένου να κινηθούν πιο άνετα για την συμπλήρωση της φορολογικής δήλωσης.
Πιο συγκεκριμένα για τους συζύγους που υποβάλλουν κοινή φορολογική δήλωση λαμβάνεται υπόψιν το ευνοϊκότερο ψηφίο του ΑΦΜ του ενός εκ των δύο. Εάν δηλαδή ο ένας σύζυγος έχει ΑΦΜ που τελειώνει σε 1 και τους άλλους σύζυγου σε 4 τότε η δήλωση πρέπει να υποβληθεί την ημέρα που λήγει η προθεσμία για το 4.
Μέχρι στιγμής από την παράταση που έχει δοθεί οι φορολογικές δηλώσεις πρέπει να κατατεθούν ως εξής:
• Για τα ψηφία: 1 και 2 έως και την 22η Ιουλίου 2013
• για ψηφία: 3 και 4 έως και την 29η Ιουλίου 2013
• για τα ψηφία: 5 και 6 έως και την 5η Αυγούστου 2013
• για τα ψηφία: 7 και 8 έως και την 12η Αυγούστου 2013
• για το ψηφίο: 9 έως και την 26η Αυγούστου 2013
• και για το ψηφίο: 0 έως και την 30η Αυγούστου 2013.
Αναφορικά με το ενδεχόμενο να δοθεί σιωπηρή παράταση καθώς οι φορολογούμενοι τρέχουν πάντα την τελευτά στιγμή για τις δηλώσεις ο γενικός γραμματέας Εσόδων, Χάρης Θεοχάρης ανέφερε στον ΒΗΜΑ FM ότι «αν είναι να δώσουμε σιωπηρή παράταση, πώς θα το πούμε, αν είναι σιωπηρή; Η προσπάθειά μας είναι να μην ταλαιπωρήσουμε τον κόσμο. Επανεξετάζουμε κάθε μέρα τα δεδομένα για να δούμε πόσοι έχουν υποχρέωση και δεν έχουν καταφέρει να την εκπληρώσουν. Εξετάζουμε τα πάντα και βλέποντας και κάνοντας… θα κοιτάξουμε τι θα κάνουμε».
Σε ό,τι αφορά την εκκαθάριση των δηλώσεων που έχουν υποβληθεί ανέφερε πως η τρίτη εκκαθάριση θα γίνει το Σαββατοκύριακο. «Μέχρι το τέλος του μηνός, θα έχουμε εκκαθαρίσει όποια δήλωση γίνει ως τότε και όποιος κάνει δήλωση ως το τέλος του μηνός, θα έχει τις τρεις δόσεις (για την εξόφληση του φόρου)», διευκρίνισε ο γ.γ. Εσόδων.
Για τις ρυθμίσεις οφειλών ο Χάρης Θεοχάρης υπογράμμισε ότι όσο πιο νωρίς κάνει κάποιος τη ρύθμιση τόσο πιο πολλές δόσεις παίρνει. Έτσι, αν κάνει κανείς τη ρύθμιση έως το τέλος του μήνα θα πάρει 48 δόσεις, τον επόμενο 47 κτλ.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Αυξήσεις 120% για τους οικιακούς καταναλωτές μέσω ειδικού τέλους ΑΠΕ!

ΤΟΥΣ ΒΑΡΕΣΕ Η ΖΕΣΤΗ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ;
Τις νέες τιμές για το ειδικό τέλος ΑΠΕ ανακοίνωσε η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας, το οποίο επιφέρει αύξηση της τάξης του 120% στους οικιακούς καταναλωτές.
Συγκεκριμένα, για τους καταναλωτές υψηλής τάσης δηλαδή τις βιομηχανίες, το ειδικό τέλος (ΕΤΜΕΑΡ) αυξάνεται μεσοσταθμικά στα 14,96 ευρώ / MWh, από 9,3 ευρώ / MWh προηγουμένως, Στους οικιακούς καταναλωτές, το τέλος ανεβαίνει από τα 9,53 στα 20,80 ευρώ ανά μεγαβατώρα. Για έναν τυπικό οικιακό καταναλωτή (τετραμηνιαία κατανάλωση 1600 kWh), όπως επισημαίνει το ΥΠΕΚΑ, η αύξηση του ΕΤΜΕΑΡ αντιστοιχεί σε περίπου 18 € (προ ΦΠΑ) επιπλέον, ανά τετράμηνο.
Αναλυτικά οι νέες τιμές για το ΕΤΜΕΑΡ ισχύουν για το δεύτερο εξάμηνο του έτους έχουν ως εξής, ανά κατηγορία πελατών:

• Υψηλής Τάσης 1,79 ευρώ ανά μεγαβατώρα (από 3,55, μείωση 49%).
• Αγροτικής χρήσης (Μέση Τάση) 6,97 ευρώ ανά μεγαβατώρα (από 5,57, αύξηση 25%).
• Λοιπές χρήσεις Μέσης Τάσης (βιομηχανίες, εμπορικές αλυσίδες) 8,87 ευρώ ανά μεγαβατώρα (από 7,76, αύξηση 14%).
• Αγροτικής χρήσης (Χαμηλή Τάση) 7,33 ευρώ ανά μεγαβατώρα (από 6,48, αύξηση 13%)
• Οικιακής χρήσης (Χαμηλή Τάση) 20,80 ευρώ ανά μεγαβατώρα (από 9,53 αύξηση 118%)
• Λοιπές χρήσεις Χαμηλής Τάσης (γραφεία, καταστήματα κ.λπ.) 21,77 ευρώ ανά μεγαβατώρα (από 14,91, αύξηση 46%).

Όπως επισημαίνει η ΡΑΕ στην ανακοίνωσή της, οι παραπάνω τιμές προέκυψαν λαμβάνοντας υπόψιν τα ακόλουθα στοιχεία:
α)  Τις εκτιμήσεις του ΛΑΓΗΕ και του ΥΠΕΚΑ, όσον αφορά την εξέλιξη του σωρευτικού ελλείμματος του Ειδικού Λογαριασμού ΑΠΕ & ΣΗΘΥΑ στο 2ο εξάμηνο του 2013 και στη διάρκεια του 2014.
β)  Το επίσημο σενάριο του ΥΠΕΚΑ για το ρυθμό αποκλιμάκωσης, και εν τέλει το μηδενισμό (στο τέλος του 2014), του ως άνω σωρευτικού ελλείμματος, όπως προκύπτει κι από τις μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας μας.
γ)  Τον τρόπο κατανομής του ως άνω στόχου μείωσης του ελλείμματος στις διάφορες κατηγορίες καταναλωτών, βάσει της μεθοδολογίας που περιγράφει η Υπουργική Απόφαση Δ5-ΗΛ/Β/Φ.1.20/οικ.290/08.01.2013 (ΦΕΚ Β’ 10/09.01.2013).
Το έχουμε καταλάβει από καιρό ότι όλοι αυτοί οι "φωστήρες" που αποφασίζουν ζουν σε έναν άλλο, δικό τους κόσμο... Αν νομίζουν ότι οι ταλαίπωροι πολίτες θα σπεύσουν να πληρώσουν, πλανώνται πλάνην οικτράν... Διαβάστε σχετικά και http://www.defencenet.gr/defence/item/%

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΚΡΙΤΗΡΙΟ Η ΑΞΙΑ, ΟΧΙ Ο ΚΥΒΙΣΜΟΣ Ριζικές ανατροπές στη φορολόγηση ΙΧ

Το υπουργείο Οικονομικών ετοιμάζει ριζικές αλλαγές στο καθεστώς φορολόγησης της κατοχής και χρήσης Ι.Χ. Σύμφωνα με το σχέδιο που προωθείται, οι αξίες των αυτοκινήτων θα λαμβάνονται υπόψη με βάση προκειμένου να προσδιορίζονται τα τεκμήρια διαβίωσης, ο φόρος πολυτελείας και τα τέλη κυκλοφορίας, εξέλιξη, η οποία σύμφωνα με παράγοντες της αγοράς ενδέχεται να οδηγήσει στην αύξηση των φορολογικών επιβαρύνσεων για τα αυτοκίνητα χαμηλού και μεσαίου κυβισμού και στη φορολογική ελάφρυνση των Ι.Χ. μεγάλου κυβισμού.
Όπως αναφέρει ο Ελεύθερος Τύπος οι ανατροπές στη φορολογία των Ι.Χ. αυτοκινήτων έχουν ήδη δρομολογηθεί από τον υφυπουργό Οικονομικών Γιώργο Μαυραγάνη.
Η επιτροπή έχει δεσμευτεί να παραδώσει το πόρισμά της στα μέσα Σεπτεμβρίου, ώστε οι αλλαγές να ενσωματωθούν στο επόμενο μεγάλο φορολογικό νομοσχέδιο που θα κατατεθεί στη Βουλή το φθινόπωρο.
Τα σενάρια που ήδη εξετάζει η επιτροπή προβλέπουν ότι για τον προσδιορισμό της αγοραίας αξίας των Ι.Χ. αυτοκινήτων μπορούν να ληφθούν υπόψη οι τιμοκατάλογοι που χρησιμοποιούν οι ασφαλιστικές εταιρείες για να υπολογίζουν τις αποζημιώσεις, ή οι εργοστασιακές τιμές με βάση τις οποίες υπολογίζεται το τέλος ταξινόμησης κατά των εκτελωνισμό των αυτοκινήτων ή συνδυασμός και των δύο πηγών πληροφόρησης.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr