Καπιταλισμός / Κρίση / Φασισμός

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

"Σπάσαν οι βιτρίνες του καπιταλισμού και πίσω φάνηκαν εικόνες φασισμού", έγραφε έξω από μια λιτζαρισμένη τράπεζα. Βλέπετε μπορεί οι πολιτικοί να προτίμησαν να σώσουν τις τράπεζες παρά τον λαό, μα τίποτα δεν θα μπορεί σε λίγο να τις σώσει από την φλογερή οργή αυτών που κατεβαίνουν στους δρόμους και φωνάζουν  "ο λαός δεν ξεχνά, τους φασίστες τους κρεμά"! Τίποτα δεν θα μπορεί σε λίγο να σώσει αυτό το σάπιο, υπό κατάρρευση σύστημα, που θρέφει τον φασισμό και πηγαίνει χέρι-χέρι με την κρίση. Γιατί να θυμάστε [πάλι θα αναφέρω ένα σύνθημα γραμμένο σε κάποιο τοίχο] "η οργή στους δρόμους ξεπερνά τους νόμους" ... 

    Καπιταλισμός / Κρίση / Φασισμός, τρεις όροι αλληλένδετοι. Μια σύντομη αναφορά στον καθένα χωριστά και ταυτόχρονα μια απόπειρα σύνδεσης τους. Καπιταλισμός είναι το οικονομικό σύστημα "όπου η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και διακίνησης των προϊόντων, όπως και οι επενδύσεις σε οικονομικά αγαθά, παραγωγή, κατανομή, το εμπόριο και υπηρεσίες, κατέχονται από ιδιώτες, με κυρίαρχο κίνητρο/στόχο το κέρδος. Το κράτος στον καπιταλισμό μπορεί επίσης να αποτελεί τον ιδιοκτήτη μέσων παραγωγής (συλλογικός καπιταλιστής) ή διακίνησης των προϊόντων (και των υπηρεσιών που στον καπιταλισμό νοούνται ως προϊόντα)". Αυτά γράφει το Wikipedia και όχι κάποια αριστερή ή ακροαριστερή πηγή. Με άλλα λόγια, σκοπός του καπιταλισμού είναι να εξασφαλίσει ότι οι ισχυροί και οι πλούσιοι θα συνεχίσουν να πλουτίζουν και να ευημερούν εις βάρος των φτωχών και των αδύνατων. Αυτή την άποψη υποστηρίζουν οι μαρξιστικές θεωρίες που υιοθετούμε σε τούτο το κείμενο, όχι παπαγαλίστικα ή τυφλά λόγω του Μαρξ [γνωρίζουμε πως πολλοί μαρξιστές πέφτουν σε αυτή την παγίδα που θα προσπαθήσω να αποφύγω εδώ]. Η ανάλυση του Μαρξ σχετικά με τον καπιταλισμό μοιάζει σήμερα εξαιρετικά επίκαιρη. Η τεράστια ανισότητα επιβεβαιώνει αυτό που υπογραμμίσαμε λίγο πριν, ο ίδιος ο Μάρξ έγραφε σχετικά : "η συσσώρευση του πλούτου σε έναν πόλο αποτελεί συγρόνως τη συσσώρευση της αθλιότητας, του μαρτυρίου του μόχθου, της σκλαβιάς και της κτηνωδίας στον αντίθετο πόλο". Ένα ακόμη στοιχείο της μαρξιστικής ανάλυσης που θα τονίσουμε σε τούτη τη σύντομη και πολύ σχηματική μας ενασχόληση με τη μαρξιστική οπτική του καπιταλισμού, είναι πως όλα τα γεγονότα της διεθνούς πολιτικής προκύπτουν μέσα από τις δομές του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Αυτό σημαίνει πως η αλήθεια που μας παρουσιάζεται στις ειδήσεις, τις εφημερίδες και τα περιοδικά απεικονίζει μονάχα μια "κάλπικη" πραγματικότητα που προωθεί τα καπιταλιστικά συμφέροντα. Η αλήθεια παραμένει κάλα κρυμμένη κάπου βαθιά και στόχος κάθε αυθεντικής μαρξιστικής θεωρίας είναι ακριβώς να αποκαλύψει αυτήν την δολοφονημένη αλήθεια. 

  Η κρίση από τη μεριά της αποδεικνύεται εγγενές και αναπόσπαστο κομμάτι του καπιταλισμού. Παρά τις διαβεβαιώσεις και τις υποσχέσεις του καπιταλιστικού συστήματος και των ελεύθερων αγορών για σταθερότητα, το σύστημα αυτό φαίνεται να έχει τρομερή ανάγκη τις αναταραχές στην οικονομία και μαζί με αυτές και όλες εκείνες τις απάνθρωπες συνέπειες που ακολουθούν. Η πρόσφατη ιστορία επιβεβαιώνει τα λεγόμενα μας, το κραχ του 1987, η μεγάλη οικονομική κρίση στην Ασία τέλη της δεκαετίας του 1990 και φυσικά η σημερινή οικονομική κρίση που πλήττει με ιδιαίτερη σφοδρότητα μεταξύ άλλων και την Ελλάδα και παραμένει άγνωστο πως θα εξελιχθεί. Θα επικεντρώσουμε στη σημερινή κρίση και σε όλα εκείνα που την προκάλεσαν. Τα αίτια της σημερινής [παγκόσμιας] κρίσης είναι: (1) η υπερδιόγκωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος εις βάρος της πραγματικής οικονομίας με την απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού τομέα που εισήγαγε η κυβέρνηση Κλίντον το 1999, καταργώντας το νόμο Glass-Steagal του 1993 σχετικά με τη διάκριση μεταξύ επενδυτικών και εμπορικών τραπεζών. Η απελευθέρωση αυτή οδήγησε σε έκρηξη κερδοφορίας και αμοιβών. (2) Ένα άλλο αίτιο είναι οι τεράστιες οικονομικές ανισότητες, που κατά κάποιον τρόπο προκλήθηκαν από την απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικό τομέα που οδήγησε σε τρομερή αύξηση των τραπεζικών κερδών και το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ πλούτου - φτώχειας. Άλλοι παράγοντες που έπαιξαν ρόλο ήταν η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας και οι φορολογικές μεταρρυθμίσεις υπέρ των υψηλών εισοδημάτων. (3) Οι ανισσοροπίες στο διεθνές εμπόριο, με χώρες που έχουν μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα και από την άλλη μεριά χώρες με μεγάλα εμπορικά ελλείμματα.

  Θα ήθελα σε τούτο το σημείο να αναφερθώ σε ένα εξαιρετικό άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου που διάβασα στο unfollow 21. Αξίζει να κρατήσουμε αυτό που τονίζει αποφασιστικά ο αρθρογράφος και αναφέρθηκε στη προηγούμενη παράγραφο, πως "η απάντηση στην αιτία της κρίσης κρύβεται σε δυο λέξεις: υπερσυσσώρευση κεφαλαίου", δεν είναι ούτε η "κρίση χρέους", ούτε οι "διαταραχές στο χρηματοπιστωτικό σύστημα", ούτε οι "φούσκες", λέει χαρακτηριστικά. Το δεύτερο σημείο που θέλω να κρατήσουμε από αυτό το κείμενο είναι ότι στη κρίση ο καπιταλισμός επιδιώκει τη καταστροφή του κεφαλαίου που περισσεύει, "ώστε το σύστημα να πάρει μπροστά και να έρθει η ανάπτυξη". Η καταστροφή αυτή βέβαια δεν σημαίνει καταστροφή του κεφαλαίου που ανήκει στον καπιταλιστή. Σημαίνει κατά κύριο λόγο καταστροφή των μέσων παραγωγής, της εργατικής δύναμης. "Ο καπιταλιστής στρέφεται ενάντια στον εργαζόμενο". Θα κλείσω την αναφορά μου σε αυτό το άρθρο με τίτλο "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα" με τη φράση που ξεκινά ο Νίκος Μπογιόπουλος το κείμενο του, "στον καπιταλισμό κάθε βήμα προς την άμβλυνση της κρίσης προετοιμάζει την επόμενη φάση της κρίσης". 

   Περνάμε στον τρίτο όρο της αλυσίδας που περιγράφουμε, το φασισμό. Ας το πούμε απλά Φασισμός = Καπιταλισμός, και μάλιστα καπιταλισμός στην πιο ακραία του μορφή. Το γράφει με πάρα πολύ ωραίο τρόπο ο Μπρέχτ στις "πέντε δυσκολίες για να γράψει κανείς την αλήθεια [Γ: Η τέχνη να κάνει κανείς την αλήθεια ευκολομεταχείριστη σαν όπλο]", "[...]Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός", "ο φασισμός δε μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός". Πότε όμως ο καπιταλισμός έχει ανάγκη το φασισμό; Η απάντηση, και πάλι δια στόματος Μπρέχτ, είναι πως ο καπιταλισμός έχει ανάγκη από τη βαρβαρότητα του φασισμού όταν "το μονοπώλιο δεν μπορεί πια να προστατευτεί παρά μονάχα με την ανοιχτή βία". Με τα λόγια του Μπένγιαμιν, ο φασισμός "επιτρέπει να κινητοποιηθούν όλοι οι τεχνικοί πόροι χωρίς να θιγεί το ιδιοκτησιακό σύστημα". Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε και σε άλλα σημαντικά ονόματα, ίσως θα ήταν καλό. Ωστόσο,θα τονίσουμε μονάχα το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουν πολλές μελέτες, ότι είναι ξεκάθαρη η σύνδεση του φασισμού με τον καπιταλισμό και ότι θα πρέπει να ξεφύγουμε από τη δήθεν επαναστατική και αντιπλουτοκρατική φασιστική ρητορεία, ότι ο φασισμός είναι όργανο του κεφαλαίου και των καπιταλιστών, αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως μπορεί να αναπτύξει τη δική του δυναμική και να αποκτήσει αυτονομία. 

  Κλείνοντας, νομίζω πως είναι απαραίτητο να διευκρινίσουμε πως εννοούμε το φασισμό, ποιον ορισμό υιοθετούμε στο παρόν κείμενο και τι πρέπει να προσέχουμε όσον αφορά τούτο τον όρο, διότι υπάρχει τρομερή σύγχυση ως προς αυτό. Ο φασισμός σαν λέξη είχε τη τύχη πολλών άλλων λέξεων και όρων στις μέρες μας, έχει εκπορνευθεί. Αυτό προκαλεί ίσως η συχνή του χρήση και η έλλειψη γνώσης σχετικά με το σκοτεινό του πεδίο. Έτσι πολλοί πιστεύουν πως πρόκειται για ιδεολογία και όχι αβάσιμα, καθώς υπάρχει ένα μεγάλο μέρος της βιβλιογραφίας που δικαιολογεί και στηρίζει τέτοιες απόψεις. Ωστόσο, συντασσόμαστε με την πλευρά του Πάξτον, συγγραφέα του πολύ σημαντικού βιβλίου "Η ανατομία του Φασισμού" που νομίζω πως σήμερα πρέπει να το διαβάσουμε όλοι. Να σημειώσουμε πως ο Πάξτον είναι ένας φιλελεύθερος ιστορικός, δεν είναι κάποιος αριστερός, οι απόψεις του οποίου θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ακραίες ή εξτρεμιστικές. Σύμφωνα λοιπόν με τον Πάξτον, ο φασισμός δεν είναι ιδεολογία, ας είμαστε κατηγορηματικοί ως προς αυτό. Δεν είναι ιδεολογία γιατί ακριβώς χρησιμοποιεί εργαλεικά τις ιδέες που βλέπει ότι έχουν απήχηση και οταν μια ιδέα παύει να εξυπηρετεί το σκοπό του την πετάει με τεράστια ευκολία και μπορεί να καταλήξει να υιοθετήσει την ακριβώς αντίθετη. Για το φασισμό μια ιδέα είναι χρήσιμη όσο μπορεί να εξυπηρετεί τους φασίστες για ψηφοθηρικούς λόγους. Θα μπορούσαμε πιο εύστοχα να πούμε, με βάση το βιβλίο του Πάξτον, πως πρόκειται για μια "πολιτική συμπεριφορά που χαρακτηρίζεται από μονομανή ενασχόληση με την κοινωνική παρακμή, την ταπείνωση ή τον κατατρεγμό και από μια αντισταθμιστική προσήλωση στην ενότητα, στην ενεργητικότητα και στον εξαγνισμό. Αυτή την άποψη φαίνεται να υιοθετεί και ο Σπύρος Μαρκέτος, αυτός που ίσως έχει ασχοληθεί περισσότερο από κάθε άλλον στη χώρα μας με τη δυσάρεστη ομολογουμένως θεματική του φασισμού. Σε ένα πρόσφατο άρθρο του με τίτλο “Ο φασισμός δεν είναι μια ιδεολογία”, επισημαίνει πως δεν θα πρέπει να μπερδεύουμε το φασισμό με την υπόλοιπη άκρα δεξιά. Η διαφορά έγκειται στη θέληση του φασισμού να δημιουργήσει ένα μαζικό κίνημα. "Ένα κίνημα που δανείζεται τις οργανωτικές μεθόδους και συχνά και αρκετά από τα συνθήματα της Αριστεράς, για να χτυπήσει την Αριστερά". Από την άλλη μεριά η άκρα δεξιά προσπαθεί να αποκινητοποιήσει τον πληθυσμό. Θέλει έναν πληθυσμό που θα ασχολείται με το πουλημένο lifestyle, και δεν θα τον ενδιαφέρει η πολιτική παραπέρα, μάλιστα η ενασχόληση με την πολιτική θέλουν να θεωρείται "ξενέρωτη". "Ο φασισμός αντίθετα θέλει έναν πληθυσμό κινητοποιημένο αλλά για τους αντιδραστικούς του στόχους".

  Ο κίνδυνος αυτής της κατάστασης σήμερα έχει όνομα και λέγεται Χρυσή Αυγή. Οι συνθήκες είναι ιδανικές για να εδραιωθεί στη πολιτική σκηνή της χώρας αυτή η νεοναζιστική οργάνωση. Η ύπαρξη ισχυρής κρίσης, τα ανάλογα ανοίγματα του πολιτικού χώρου, ικανότητες δημιουργίας συμμαχιών και προθυμία συνεργασίας εδραιωμένων ελίτ (Μαρκέτος 2006:57-58). Μια οργάνωση που ήρθε στην επιφάνεια με τη βοήθεια των πολιτικών και οικονομικών ελίτ και φυσικά των "αθώων" ΜΜΕ  για να αποπροσανατολίσει τον λαό. Ελπίζω μετά από τη δολοφονία του αγωνιστή Παύλου Φύσσα ο κόσμος να αρχίσει να ξυπνά... Ο φασισμός θα νικηθεί στους δρόμους, μαζικά και αποφασιστικά. 

http://an8rwpakos.blogspot.gr/

Καθάρισαν σε μία νύχτα τα ποινικά μητρώα επιόρκων

Μέσα σε μια νύχτα αδικήματα όπως κλοπή, λιποταξία, παράνομη οπλοφορία σβήστηκαν από τα ποινικά μητρώα υπαλλήλων για να συνεχίσουν να δουλεύουν στο δημόσιο σε μια προσπάθεια να προστατευθούν «ημέτεροι» επίορκοι.

Οπως αναφέρει το iefimerida επικαλούμενη την εφημερίδα «Realnews» δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις επίορκων οι οποίοι δεν απολύονται αλλά προσλαμβάνονται, καθώς, με υπουργικές αποφάσεις και άλλα μαγειρέματα ποινικά μητρώα καθαρίζονταν από αδικήματα, ενώ ανάμεσα στις προσλήψεις εμφανίζονται κα πρώην κατάδικοι που βαρύνονται με εννέα αδικήματα.

Τα έγγραφα που δημοσιεύει η εφημερίδα φανερώνουν «φωτογραφικές» χάρες ώστε να προσδιορίζεται ακόμα και η θέση στην οποία έχει προσληφθεί ο ενδιαφερόμενος όπως για παράδειγμα η Πυροσβεστική, το Λιμενικό και αρκετοί δήμοι.

Το θέμα φαίνεται πως έχει φτάσει και στο γραφείο του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ, η εφημερίδα παρουσιάζει αρκετές περιπτώσεις που πραγματικά δημιουργούν πολλά ερωτήματα.

Σημειωτέον ότι οι αποφάσεις έχουν υπογραφεί μέσα στο 2012 και το 2013

Χαρακτηριστικά :

Στον Δ.Σ. του Βασιλείου, ο οποίος έχει εκτίσει ποινές για εννέα αδικήματα. Βρίσκονταν στα δικαστήρια για 10 χρόνια. Τελικά διορίστηκε στο δήμο Ξάνθης.

Στον Κ.Γ. του Δ. απονεμήθηκε χάρη για το αδίκημα της υπεξαίρεσης.

Πηγή:www.capital.gr

Άκου φασιστάκο…

Το εξώφυλλο του Πρώτου θέματος ήταν στημένο - εδώ και χρόνια

Οι παλιοί αποικιοκράτες συνήθιζαν να κρεμάνε τα κεφάλια των θηραμάτων τους στο σαλόνι του σπιτιού τους.

Οι δωσίλογοι συνεργάτες των Γερμανών κυκλοφορούσαν με τα κομμένα κεφάλια των Ελλήνων αντιστασιακών από χωριό σε χωριό.

Ο Θέμος Αναστασιάδης «κρέμασε» το πτώμα του Παύλου Φύσσα στο εξώφυλλο του Πρώτου Θέματος.

Την περίμενε για καιρό αυτή την ημέρα.

Από τότε που έστηνε ψεύτικα ρεπορτάζ, για να παρουσιάσει τους δολοφόνους του Μιχαλολιάκου σαν καλά παιδιά που βοηθάνε τις γιαγιούλες να παίρνουν χρήματα από το ΑΤΜ.

Από τότε που έριξε όλο το βάρος της εκπομπής του για να εξανθρωπίσει τον Καιάδα.

Και πιο παλιά. Όταν προσποιούνταν τον αναλυτή στις σελίδες του Βήματος, καταχειροκροτούμενος από τους αυλικούς του Λαμπράκη.

Και ακόμη πιο παλιά, όταν έφτυνε τα ηλίθια, ρατσιστικά ανέκδοτά του στην πίσω σελίδα της Ελευθεροτυπίας. Δεν τον έδιωχνε τότε ο διευθυντής της. Πούλαγε φύλλα πάνω στα πτώματα των Αλβανών που πέθαιναν από ρατσιστικές επιθέσεις και εργατικά ατυχήματα στα εργοτάξια των ολυμπιακών αγώνων. Η πρώτη σελίδα έγραφε «Αθήναζε» και η τελευταία «Μαύρη Τρύπα».

Και όλο κάτι αντιφασιστικά «τσογλάνια» να του πετάνε γιαούρτια. Ήξερε όμως ότι μια ημέρα θα έπαιρνε την εκδίκησή του. Θα έβαζε πρωτοσέλιδο το πτώμα ενός από αυτούς που τον ταπείνωναν με τη λεβεντιά τους σε κάθε τους βήμα. Τους μικρούς ανώνυμους ήρωες που έφτυναν τον πολιτισμό του. Που σιχαίνονταν όλους όσοι πέρασαν από τις εκπομπές του.

Ο Θέμος Αναστασιάδης βέβαια δεν είναι ένας τόσο διαφορετικός Έλληνας. Είναι το πρόσωπο μιας υπαρκτής Ελλάδας. Αυτής που ψήφισε Χρυσή Αυγή. Της Ελλάδας που δεν ταυτίστηκε ποτέ με τον Προμηθέα αλλά με το Κράτος και τη Βία, που έδεσαν το σώμα του Τιτάνα στον Καύκασο. Της Ελλάδας που έβγαλε τον Εφιάλτη αλλά και τον Κοτζαμάνη, τον Τσολάκογλου αλλά και τον Μπάμπαλη – είναι η φάρσα μιας ιστορίας που επαναλαμβάνεται.

Και η εφημερίδα του όμως δεν είναι μια τυχαία εφημερίδα. Εδώ και χρόνια ύφαινε κάθε βδομάδα τον ιστό του life-style ναζισμού στην Ελλάδα, πάντα με την εβδομαδιαία συνδρομή των αναγνωστών της. Με μερικά ευρώ μπορούσες να εξασφαλίσεις ότι το νεοναζιστικό παραλήρημα θα συνεχιζόταν και την επόμενη εβδομάδα. Και πάνω από 100.000 συμπολίτες μας το έκαναν κάθε εβδομάδα.Την πλήρωσαν ακριβά αυτή τη δολοφονία και τη δικαιούνται.

Και ο τίτλος τους δικαιώνει: Δεν ξεχνώ τον φασισμό. Δεν τον ξέχασαν ποτέ. Ήταν πάντα μέσα τους.

Μόνο που πρέπει να θυμάστε ότι οι φωτογραφίες που γράφουν ιστορία είναι πολλές. Υπάρχουν φωτογραφίες από το πτώμα του Παύλου Φύσσα, και του Άρη Βελουχιώτη και του Τσε Γκεβάρα. Υπάρχει όμως και η φωτογραφία του Μουσολίνι κρεμασμένου ανάποδα στο Μιλάνο.

Άρης Χατζηστεφάνου

http://info-war.gr/

Εσείς.κύριοι στο Βερολίνο....Μας χρωστάτε, και δεν το ξεχνάμε!

Τι αποκαλύπτει το πόρισμα του Γενικού Λογιστηρίου του κράτους για τα χρέη του Βερολίνου

Απόρρητη έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του κράτους για τα χρέη του Βερολίνου και το κατοχικό δάνειο αποκαλύπτει σήμερα με πρωτοσέλιδο δημοσίευμά της η εφημερίδα Realnews και τίτλο «Ιδού οι αποδείξεις κυρία Μέρκελ». 

Σύμφωνα με το πόρισμα, το θέμα της απαίτησης των πολεμικών επανορθώσεων Α' και Β' Παγκοσμίων πολέμων, παραμένει σε εκκρεμότητα από το ελληνικό κράτος για πολλές δεκαετίες. 

Μέχρι σήμερα, δεν έχει καταβληθεί από τη Γερμανία αποζημίωση σε ιδιώτες που καταστράφηκαν οι περιουσίες τους τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Επιπλέον, σύμφωνα με το δημοσίευμα, δεν έχει καταβληθεί κάποιο ποσό για εξόφληση των απαιτήσεων της χώρας μας, σχετικά με την αποπληρωμή του κατοχικού δανείου. 

Συγκεκριμένα, για τις απαιτήσεις από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο προκύπτει ότι έχουν καταβληθεί: 

- 115.000.000 γερμανικά μάρκα για παροχές υπέρ Ελλήνων που εθίγησαν από εθνικοσοσιαλιστικά μέτρα δίωξης. 

- 4.800.000 γερμανικά μάρκα για αποζημιώσεις αφαιρεθέντων καπνών. 

- Ποσοστό τουλάχιστον 0,93% για επανορθώσεις, που εμπίπτουν στην κατηγορία Α' (Συμφωνία των Παρισίων του 1946-Μέρος Α΄).

Κατοχικό δάνειο 

Συνολικά, από την αρχή της κατοχής και μέχρι το τέλος της, διατέθηκαν από την Τράπεζα της Ελλάδα προς τις κατοχικές αρχές 1.618.001.572.837.299 δρχ (!) ως έξοδα κατοχής και ως πιστώσεις. 

Στα ποσά αυτά δεν περιλαμβάνεται η αξία των διαθεσίμων που «άρπαξαν» κατά την αποχώρηση τους τα γερμανικά στρατεύματα από την Τράπεζα της Ελλάδος, συνολικής αξίας 634.962.891.995.162 δρχ.

newsbeast.gr

 

Ν. Μπογιόπουλος: Η Φυλλάδα του Θέμου Αναστασιάδη

Του Νίκου Μπογιόπουλου*

Το Πρώτο Θέμα κυκλοφόρησε με φωτογραφία του Παύλου Φύσσα μαχαιρωμένου, λίγο πριν ξεψυχήσει, στην αγκαλιά της κοπέλας του, ενώ περίμεναν το ασθενοφόρο. Και ο τίτλος της φυλλάδας του Θέμου Αναστασιάδη είναι: «Δεν ξεχνώ το φασισμό»...

Επειδή όμως κι εμείς δεν ξεχνάμε, υπενθυμίζουμε:

Είναι η φυλλάδα του Αναστασιάδη, το Πρώτο Θέμα, που λίγο πριν από τις εκλογές, ξεκίνησε το παραμύθι για τον εξωραϊσμό του ναζιστικού προφίλ της Χρυσής Αυγής, έχοντας στην πρώτη σελίδα κύριο θέμα με τίτλο «Πέτα τη γιαγιά... στη Χρυσή Αυγή» (1/4/2012). Στο εν λόγω «ρεπορτάζ» μαθαίναμε ότι οι γριούλες έχουν την άμεση βοήθεια της Χρυσής Αυγής όταν πηγαίνουν στα ΑΤΜ για αναλήψεις χρημάτων... Μόνο που στην εντυπωσιακή φωτογραφία που συνόδευε το στημένο «ρεπορτάζ» και στο δισέλιδο κείμενο που εμφάνιζε τους χρυσαυγίτες σαν «προσκοπάκια», πουθενά δεν αναφέρεται ότι: Η γιαγιούλα της στημένης φωτογραφίας και του στημένου «ρεπορτάζ» δεν ήταν παρά η μητέρα στελέχους της ναζιστικής συμμορίας και υποψήφιου βουλευτή της Χρυσής Αυγής, που είχε επιστρατευτεί για να γίνει «πειστικότερο» από την φυλλάδα του Αναστασιάδη το εγκωμιαστικό της «ρεπορτάζ» για τη συμμορία.

Είναι η φυλλάδα του Αναστασιάδη που στις 5/7/2012 κυκλοφόρησε με τίτλο στην πρώτη σελίδα της: «Άρχισε περιπολίες με τρεις εταιρείες σεκιούριτι η Χρυσή Αυγή». Είναι δηλαδή η φυλλάδα του Αναστασιάδη που ξεκίνησε το παραμύθι να εμφανίζει τα τάγματα εφόδου του ναζισμού σαν τάχα εγγυητές της «ασφάλειας του πολίτη» και να παρουσιάζει τους μαχαιροβγάλτες του φασισμού σαν Ρομπέν των Δασών!

Είναι η φυλλάδα του Αναστασιάδη που στις 29/7/2012 διαφήμιζε με τίτλο στην πρώτη σελίδα της: «Το κάμπινγκ της Χρυσής Αυγής». Είναι δηλαδή η φυλλάδα του Αναστασιάδη που ανέλαβε να πλασάρει την παραστρατιωτική λειτουργία και εκπαίδευση των χρυσαυγιτών σαν δήθεν εκγύμναση του σώματος και του πνεύματος(!), έχοντας πολυσέλιδο «ρεπορτάζ», με το οποίο προέτρεπε τους αναγνώστες της να στέλνουν τα παιδιά τους να κάνουν αναψυχή στα κάμπινγκ της διδαχής του φασισμού και της κατήχησης στο ρατσισμό, στον εθνικισμό και στον εγερθιτου-τραμπουκισμό.

Είναι η φυλλάδα του Αναστασιάδη που στις 5/8/2012 κυκλοφόρησε με τίτλο στην πρώτη σελίδα της: «Ο Μιχαλολιάκος απαγορεύει τα τούρκικα σίριαλ στους βουλευτές του και αρχίζει εκστρατεία κατά της τούρκικης σαπουνόπερας στην ελληνική TV». Είναι δηλαδή η φυλλάδα του Αναστασιάδη που ανέλαβε να βαφτίσει τους ούγκανους και τον φυρερίσκο τους, που δεν μπορούν να βάλουν σωστά τρεις λέξεις στην ίδια πρόταση, σαν αμύντορες της ελληνικής γλώσσας και εν γένει της πατρίδας.

Αυτός είναι ο Αναστασιάδης, αυτή είναι η φυλλάδα του. Που μετά από τη δολοφονία του Φύσσα πάει να τυμβωρυχήσει πάνω στο αίμα του παλικαριού και να πουλήσει αντιφασιστική εγρήγορση. Ποιος; Ο Αναστασιάδης!

Συμπέρασμα: Κάποιοι νομίζουν ότι με το απορρυπαντικό της υποκρισίας μπορούν να βγάλουν από πάνω τους τη στάμπα του φασισμού. Αλλά ματαιοπονούν. Γιατί η στάμπα από το αίμα που αφήνει πίσω του ο φασισμός μένει ανεξίτηλη.

*Πηγή: Unfollow 21/9/2013

Απίστευτα μέτρα ζητά η τρόικα! Δείτα τα!

-Ασφυκτικές πιέσεις των δανειστών για να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό -Κατάλογος «φωτιά» με μέτρα που καίνε την τσέπη των Ελλήνων

Άνιση μάχη με το χρόνο δίνει η ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να καταφέρει να «μπαλώσει» όσο το δυνατόν περισσότερες τρύπες μπορεί, μέχρι τον πρώτο έλεγχο της τρόικας.

Οι επικεφαλής των δανειστών φτάνουν στην Ελλάδα στις 22 Σεπτεμβρίου και στο Μέγαρο Μαξίμου έχει σημάνει συναγερμός, καθώς τα μηνύματα από τις Βρυξέλλες κάνουν λόγο για την έναρξη της δυσκολότερης μέχρι σήμερα διαπραγμάτευσης.

Ο πρωθυπουργός στις επαφές του με τους Μπαρόζο, Ρομπάι και Σουλτς θέλησε να στείλεισαφές μήνυμα ότι η κοινωνία δεν αντέχει νέα μέτρα. Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, σύμφωνα με πληροφορίες, αν και απέφυγαν εντέχνως την οποιαδήποτε δέσμευση, συμφώνησαν για αναβολή της συζήτησης ή τουλάχιστον της ανακοίνωσης νέων μέτρων.

Οι επικεφαλής των ελεγκτών θα ζητήσουν πλήρη ενημέρωση για την πορεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού του 2013, ώστε να καλυφθούν άμεσα οι αποκλίσεις.

Ωστόσο, η «καυτή πατάτα» της αξιολόγησης είναι το δημοσιονομικό κενό που έχει ανακαλύψει η τρόικα για τη διετία 2015-2016, που ξεπερνά τα 4,5 δισ. ευρώ.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι δανειστές έχουν ζητήσει ήδη από την προηγούμενη άνοιξη η κυβέρνηση να ετοιμάσει το πλέγμα των μέτρων που θα καλύψουν αυτή την τρύπα που προκύπτει.

Αν και το σύνολο το νέων μέτρων που θα συμφωνήσουν οι ελεγκτές με την κυβέρνηση δεν έχει κλειδώσει, είναι γνωστό ότι ο κατάλογος θα περιλαμβάνει:

• Αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ και των άλλων ΔΕΚΟ.
• Αύξηση των εισιτηρίων του ΟΣΕ και των αστικών συγκοινωνιών.
• Διατήρηση της «έκτακτης» εισφοράς αλληλεγγύης για τρία ακόμα χρόνια.
• Περικοπές σε μισθούς, επικουρικές συντάξεις και εφάπαξ.
• Αύξηση τελών κυκλοφορίας.
• Νέο σύστημα υπολογισμού αντικειμενικών τιμών, που θα φέρει αυξήσεις σε αρκετές περιοχές.
• Επιβολή ειδικού φόρου κατανάλωσης στο εμφιαλωμένο νερό.
• Ακόμα μεγαλύτερη περικοπή φοροαπαλλαγών και εκπτώσεων φόρου, αρχίζοντας από τους χαμηλούς συντελεστές ΦΠΑ στα νησιά και από την κατάργηση της έκπτωσης που προκύπτει από τις ιατρικές δαπάνες.
• Διεύρυνση της φορολογικής βάσης. Η απαίτηση των δανειστών μεταφράζεται ως προτροπή να φορολογηθούν περιουσιακά στοιχεία που έως τώρα δεν υπολογίζονταν, όπως, για παράδειγμα, αγροτεμάχια εκτός σχεδίου που δεν αποφέρουν κανένα εισόδημα.
• Κατάργηση φόρων και τελών υπέρ τρίτων.
•  Νέος φόρος ακινήτων. Η διαφορά του ενός δισεκατομμυρίου που προκύπτει στα βεβαιωμένα έσοδα που ζητεί η τρόικα από αυτά που προτείνει η κυβέρνηση, φέρνει όλο και πιο κοντά τη διατήρηση του χαρατσιού στα ακίνητα.
• Απελευθέρωση των πλειστηριασμών. Εστω και αν ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει δηλώσει ότι δεν υπάρχει τέτοια σκέψη, η τρόικα συνεχίζει να πιέζει για σταδιακή απελευθέρωση.
• Αναδιάρθρωση των αμυντικών βιομηχανιών και της ΛΑΡΚΟ.

Ορισμένα από αυτά τα μέτρα έχουν ήδη συμφωνηθεί ενώ για κάποια άλλα η διαπραγμάτευση αναμένεται ιδιαιτέρως σκληρή. Είναι ξεκάθαρο πως η κοινωνία δεν αντέχει νέα μέτρα και στην κυβέρνηση το ξέρουν καλά αυτό.

Ενδεχόμενη κοινωνική έκρηξη από τις απαιτήσεις των δανειστών μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε πτώση της κυβέρνησης. Άλλωστε το ζήτημα της πολιτικής αποσταθεροποίησης το έθεσε στις Βρυξέλλες και ο ίδιος ο πρωθυπουργός εκφράζοντας την ανησυχία του για το κύμα απεργιών που έχει ξεσπάσει ήδη στη χώρα.

newsbomb.gr

 

Βρώμικος κόσμος

...γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

Σπάνια στη ζωή μου έχω αναφέρει τούτη τη λέξη, χαίρομαι που δε μπήκα σε αυτή τη διαδικασία. Θυμάμαι πως στις σχολικές γιορτές τραγουδούσαμε γι'αυτή και όταν πέφταμε πάνω της κρατούσαμε την αναπνοή μας. Τότε όμως δε ξέραμε. Γιατί τώρα ξέρουμε; Πιο πολυ ξεχνάμε. Ξεχνάμε εκείνη την εποχή που ήμασταν παιδιά και δε μας ένοιαζε τίποτα παρά κάποιος να παίξει μαζί μας. Όχι αυτός, αλλά κάποιος. Κάποιος να μοιραστεί μαζί μας το χαρτί με τους στίχους από το τραγούδι της σχολικής γιορτής, κάποιος να συμπληρώσει το στίχο όταν εμείς θα τον ξεχάσουμε. « Δε θα περά δε θα περάσει ο φασισμός...»

Και τώρα πέρασαν αυτά τα χρόνια, πάλι δε ξέρουμε. Μιλάμε πολυ όμως γι'αυτη την άσχημη λέξη. Για πολλές άσχημες λέξεις, όπως ρατσισμός, ναζισμός, διαφορετικός, δολοφονία. Κουράστηκαν το μυαλό, τα αυτιά και τα μάτια μου. Κουράστηκα να περπατάω στο δρόμο και να αισθάνομαι οίκτο για ανθρώπους και καταστάσεις. Το χειρότερο είναι ότι κουράστηκα να εκπλήσσομαι από αδικαιολόγητες συμπεριφορές. Πως ειναι δυνατόν να ζούμε σε μια κοινωνία που σήμερα , το 2013, αποτελείται από νέους που βράζει το αίμα τους από το μίσος και την ηδονή για κάθε παραβατικότητα; Και η κατάντια δε σταματάει εκεί. Μεγαλώσαμε πιστεύοντας ότι οι γονείς μας ξέρουν τα πάντα, μπορούν να μας σώσουν από κάθε μας παρέκκλιση, τι γίνεται όμως όταν βλέπεις ακόμα και 40ρηδες να παίρνουν μέρος σε αυτή τη ζωολογική ντροπή; 

Είχα τη περιέργεια να ρωτήσω τι γνώμη έχουν οι ξένοι για αυτή τη κατάσταση. Κανένας οίκτος, καμία ντροπή. Θα εκπλαγείτε μόλις διαβάσετε ότι θεωρούν αυτό το βρώμικο κύμα ως μια απόλυτα φυσιολογική συμπεριφορά αγανακτισμένων ανθρώπων. Μιας ομάδας που εχει ανάγκη να ξεσπάσει κάπου. Με λίγα λόγια, μόνη λύση ειναι να θυσιαστούμε, να γίνουμε στάχτη, για να ξαναρχίσει ο ελληνικός κόσμος από την αρχή. Το θέμα είναι για ποιον και σε ποιον να θυσιαστούμε. Σε αυτούς που καθημερινά μας σέρνουν προκλητικά  προς τα πίσω ή σε αυτούς που προσποιούνται ότι προστατεύουν τη χώρα βγάζοντας τα απωθημένα τους σε αθώους ανθρώπους; 

Ας επικεντρωθούμε λίγο σε αυτό και ας μη βγάζουμε στη πορεία ολοένα και περισσότερες ειδήσεις. Εξώφυλλα, γνώμες, προτάσεις, νόμοι. Για πρώτη φορά ας προσπαθήσουμε να συγκεντρώσουμε όλες μας τις δυνάμεις σε ένα και μόνο γεγονός και ας παλέψουμε για αυτό. Ίσως αργήσουμε να δικαιωθούμε αλλα θα εχουμε κανει ένα σημαντικό βήμα. 

Συνηθίσαμε όμως, τώρα πια μάλλον ξέρουμε αλλά δε μας νοιάζει. Και δε θα μας νοιάζει μέχρι να συμβεί το κακό στους φίλους, τους συγγενείς, εμάς. Και όσο φοβόμαστε μήπως συμβεί αυτό το κακό, όλο και περισσότερο θα καλλιεργούμε εμείς οι ίδιοι το φασισμό στους τύπους με τα μαύρα. Γελάνε με την κατάντια μας να ξέρετε. Περιμένουν πότε θα παιχτεί στο σινεμά αυτή η ιστορία που γράφεται. Το σασπένς θα είναι ποιος θα γίνει ο πρωταγωνιστής που στο τέλος θα ζήσει. Εμείς οι αυτοί; 

http://an8rwpakos.blogspot.gr/

Κορνήλιος Καστοριάδης: Οι ρίζες του μίσους

Ενα κείμενο του μεγάλου έλληνα φιλοσόφου, οικονομολόγου και ψυχαναλυτή. Από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα, συνένωσε στο έργο του την πολιτική, τη φιλοσοφία και την ψυχανάλυση. Αποκλήθηκε «φιλόσοφος της αυτονομίας», υπήρξε συγγραφέας του σημαντικού βιβλίου «Η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας» και συνιδρυτής του περιοδικού «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα».

«Υπάρχουν δύο ψυχικές εκφράσεις του μίσους: το μίσος για τον άλλο  και το μίσος για τον εαυτό μας, το οποίο συχνά δεν παρουσιάζεται ως τέτοιο. Αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι και τα δυο έχουν κοινή ρίζα, την άρνηση της ψυχικής μονάδας να δεχθεί αυτό που για την ίδια είναι ξένο. Η οντολογική αυτή διάρθρωση του ανθρώπου επιβάλλει αξεπέραστους εξαναγκασμούς σε κάθε κοινωνική οργάνωση και σε κάθε πολιτικό πλάνο. Καταδικάζει αμετάκλητα κάθε ιδέα για μία«διαφανή» κοινωνία, κάθε πολιτικό πλάνο που αποσκοπεί στην άμεση οικουμενική συμφιλίωση.

Κατά τη διαδικασία κοινωνικοποίησης, οι δύο διαστάσεις του μίσους χαλιναγωγούνται σε σημαντικό βαθμό, τουλάχιστον όσον αφορά τις πιο δραματικές εκδηλώσεις τους. Εν μέρει αυτό επιτυγχάνεται μέσω του μόνιμου αντιπερισπασμού που ασκείται στην καταστροφική τάση από τους«εποικοδομητικούς» κοινωνικούς σκοπούς - την εκμετάλλευση της φύσης, τον συναγωνισμό διαφόρων ειδών (τις «ειρηνικές» αγωνιστικές δραστηριότητες, όπως ο αθλητισμός, τον οικονομικό ή πολιτικό ανταγωνισμό, κτλ). Όλες αυτές οι διέξοδοι κατευθύνουν ένα μέρος του μίσους και της «διαθέσιμης» καταστροφικής ενέργειας, αλλά όχι το σύνολο τους.

Το κομμάτι του μίσους και της καταστροφικότητας που απομένει φυλάσσεται σε μία δεξαμενή έτοιμη να μετατραπεί σε καταστροφικές δραστηριότητες, σχηματοποιημένες και θεσμοθετημένες, που στρέφονται εναντίον άλλων ομάδων - δηλαδή να μετατραπεί σε πόλεμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι το ψυχικό μίσος είναι η «αιτία» του πολέμου. Αλλά το μίσος είναι, αναμφίβολα, ένας όρος, όχι μόνο απαραίτητος αλλά και ουσιαστικός, του πόλεμοι».

Το μίσος καθορίζει τον πόλεμο και εκφράζεται μέσω αυτού, Η φράση του Αντρέ Μαλρό «είθε η νίκη σε αυτό τον πόλεμο να ανήκει σε όσους πολέμησαν χωρίς να τον αγαπούν» εκφράζει μία ελπίδα που στην πραγματικότητα διαψεύδεται σε όλους σχεδόν τους πολέμους. Αλλιώς δεν θα καταλαβαίναμε πώς εκατομμύρια άνθρωποι στη διάρκεια της ιστορίας ήταν πρόθυμοι, από τη μία στιγμή στην άλλη, να σκοτώσουν αγνώστους ή να σκοτωθούν από αυτούς. Και όταν η δεξαμενή του μίσους δεν βρίσκει διέξοδο στον πόλεμο, εκδηλώνεται υπόκωφα με τη μορφή της περιφρόνησης, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.

Οι καταστροφικές τάσεις των ατόμων συνάδουν απόλυτα με την ανάγκη μίας κοινωνίας να ενδυναμώνει τη θέση των νόμων, των αξιών και των κανόνων της, ως μοναδικά στην τελειότητα τους και ως τα μόνα αληθινά, ενώ οι νόμοι, τα πιστεύω και τα έθιμα των άλλων είναι κατώτερα, λανθασμένη, άσχημα, αηδιαστικά, φριχτά, διαβολικά.

Και αυτό, με τη σειρά του, βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με τις ψυχικές ανάγκες του ατόμου. Γιατί ό,τι υπάρχει πέρα από τον κύκλο σημασιών που τόσο επίπονα περιέβαλε στον δρόμο προς την κοινωνικοποίηση είναι λανθασμένο, άσχημο, ασύνετο. Το αυτό συμμερίζεται η ομάδα στην οποία ανήκει: φυλή, χωριό, έθνος, θρησκεία. Πρέπει να γίνει σαφώς αντιληπτό ότι κάθε απειλή προς τις θεσμοθετημένες ομάδες, στις οποίες ανήκουν τα άτομα, βιώνεται από αυτά ως πιο σοβαρή από μία απειλή κατά της ζωής τους,

Τα χαρακτηριστικά αυτά παρατηρούνται με μεγαλύτερη ένταση στις εντελώς κλειστές κοινωνίες: στις αρχαϊκές ή παραδοσιακές αλλά ακόμη περισσότερο στις σύγχρονες απολυταρχικές. Η κύρια απάτη είναι πάντα: οι κανόνες μας είναι το καλό· το καλό είναι οι κανόνες μας· οι κανόνες μας δεν είναι ίδιοι με τους δικούς τους· άρα οι κανόνες τους δεν είναι καλοί. Επίσης: ο θεός μας είναι ο αληθινός· η αλήθεια είναι ο θεός μας· ο θεός μας δεν είναι ίδιος με τον δικό τους· άρα ο θεός τους δεν είναι ο αληθινός.

Πάντα φαινόταν σχεδόν αδύνατο οι ανθρώπινες ομάδες να αντιμετωπίζουν το διαφορετικό ως ακριβώς αυτό: απλώς διαφορετικό. Επίσης, ήταν σχεδόν αδύνατο να αντιμετωπίζουν τους θεσμούς των άλλων ως ούτε κατώτερους ούτε ανώτερους αλλά απλώς ως διαφορετικούς. Η συνάντηση μίας κοινωνίας με άλλες συνήθως ανοίγει τον δρόμο για τρεις πιθανές εκτιμήσεις: οι άλλοι είναι ανώτεροι από εμάς είναι ίσοι ή είναι κατώτεροι. Αν δεχτούμε ότι είναι ανώτεροι, οφείλουμε να απαρνηθούμε τους θεσμούς μας και να υιοθετήσουμε τους δικούς τους. Αν είναι ίσοι θα μας ήταν αδιάφορο αν οι άλλοι είναι χριστιανοί ή ειδωλολάτρες. Οι δύο αυτές  πιθανότητες είναι απαράδεκτες. Διότι αμφότερες προϋποθέτουν ότι το άτομο πρέπει να εγκαταλείψει τα σημεία αναφοράς του ή τουλάχιστον να τα θέσει υπό αμφισβήτηση.

Δεν απομένει λοιπόν παρά η τρίτη πιθανότητα: οι άλλοι είναι κατώτεροι. Αυτό βεβαίως αποκλείει την πιθανότητα οι άλλοι να είναι ίσοι με εμάς, με την έννοια ότι οι θεσμοί τους απλώς δεν συγκρίνονται με τους δικούς μας. Ακόμη και στην περίπτωση «μη θρησκευτικών» πολιτισμών, μία τέτοια παραδοχή θα δημιουργούσε αναπάντητα ερωτηματική στο καθαρώς θεωρητικό επίπεδο: πώς αντιμετωπίζει κανείς κοινωνίες που δεν αναγνωρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, επιβάλλουν στους πολίτες τους σκληρές ποινές ή έχουν απαράδεκτα έθιμα;

Ο δρόμος προς την αναγνώριση του διαφορετικού αρχίζει στο ίδιο σημείο και έχει τα ίδια κίνητρα με την αμφισβήτηση των δεδομένων θεσμών της κοινωνίας, την απελευθέρωση των σκέψεων και των πράξεων, εν ολίγοις τη γέννηση της δημοκρατίας και της φιλοσοφίας. Εδώ μπαίνει κανείς σε πειρασμό να πει ότι το άνοιγμα της σκέψης και ο μερικός και σχετικός εκδημοκρατισμός των πολιτικών καθεστώτων της Δύσης συνοδεύτηκαν από την παρακμή του σωβινισμού, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Ωστόσο, δεν μπορούμε να δεχτούμε αυτή την ιδέα χωρίς να θέσουμε ισχυρούς περιορισμούς. Αρκεί να σκεφτούμε με πόσο ακραία επιθετικότητα επανεμφανίστηκε ο εθνικισμός, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός τον 20ό αιώνα σε χώρες «ανεπτυγμένες» και «δημοκρατικές».

Όλα όσα ειπώθηκαν μέχρι εδώ αφορούν τον αποκλεισμό του άλλου. Δεν αρκούν για να "εξηγήσουμε» γιατί αυτός ο αποκλεισμός γίνεται διάκριση, περιφρόνηση, απομόνωση, και τελικά μίσος, λύσσα και δολοφονική τρέλα. Δεν πιστεύω όμως ότι μπορεί να υπάρξει γενική «εξήγηση».

Μπορώ μόνο να αναφέρω έναν παράγοντα που αφορά τις μαζικές εκρήξεις εθνικού και ρατσιστικού μίσους στη σύγχρονη εποχή. Η κατάρρευση, στις καπιταλιστικές κοινωνίες, σχεδόν όλων των αρχών είχε ως επίπτωση τη συσπείρωση για λόγους ταύτισης γύρω από τη «θρησκεία», το «έθνος» ή τη «ράτσα» και όξυνε το μίσος προς τους ξένους. Η κατάσταση δεν είναι διαφορετική στις μη ευρωπαϊκές κοινωνίες που υφίστανται το σοκ της εισβολής του μοντέρνου τρόπου ζωής, άρα και την κονιο­ποίηση των παραδοσιακών ση­μείων αναφοράς με τα οποία ταυτίζονται τα άτομα. Το αποτέλεσμα είναι η αύξηση του θρησκευτικού και/ή εθνικού φανατισμού.

Μία τελευταία παρατήρηση που αφορά ον ρατσισμό. Το κύριο και καθοριστικό χαρακτηριστικό του ρατσισμού είναι η «απαραίτητη μη μετατρεψιμότητα» του άλλου. Ο θρησκευτικά μισαλλόδοξος δέχεται με χαρά τον προσηλυτισμό των απίστων ο «λογικά» εθνικιστής χαίρεται όταν ξένα εδάφη προσαρτώνται στη χώρα του και οι κάτοικοι τους «αφομοιώνονται» Δεν είναι όμως τέτοια η περίπτωση του ρατσιστή. Οι γερμανοί εβραίοι θα ήθελαν να παραμείνουν πολίτες του Τρίτου Ράιχ· αλλά οι ναζιστές ούτε να το ακούσουν.

Ακριβώς γιατί στην περίπτωση του ρατσισμού το αντικείμενο του μίσους πρέπει να είναι «μη μετατρέψιμο». Γι' αυτό ο ρατσιστής επικαλείται ή εφευρίσκει δήθεν φυσικά (βιολογικά), άρα μη μετατρέψιμα, χαρακτηριστικά του αντικειμένου του μίσους του: το χρώμα του δέρματος του, τα διακριτικά γνωρίσματα του προσώπου του. Τέλος, θα ήταν απολύτως δικαιολογημένο να συνδέσουμε αυτή την ακραία μορφή του μίσους προς τον άλλο με το πιο σκοτεινό, πιο άγνωστο και πιο συγκρατημένο είδος μίσους: το μίσος προς τον εαυτό μας.

Η αυτονομία, δηλαδή η πλήρης δημοκρατία, και η αποδοχή του άλλου δεν αποτελούν φυσική ανθρώπινη κλίση. Αμφότερες συναντούν τεράστια εμπόδια. Γνωρίζουμε από την ιστορία ότι ο αγώνας για τη δημοκρατία είχε μέχρι σήμερα οριακά μεγαλύτερη επιτυχία από τον αγώνα κατά του σωβινισμού, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Αλλά για όσους είναι στρατευμένοι στο μοναδικό πολιτικό πλάνο που χρήζει υπεράσπισης, το πλάνο της οικουμενικής ελευθερίας, ο μοναδικός ανοικτός δρόμος είναι η συνέχιση του αγώνα κόντρα στο ρεύμα».

http://www.tovima.gr/

ΕΕ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ απειλούν τη δημοκρατία

του Γιώργου Δελαστίκ

Ο χρυσαυγίτης δολοφόνος, αυτό το ανθρωπόμορφο κτήνος που έσφαξε εν ψυχρώ στη μέση του δρόμου τον αριστερό αντιφασίστα Παύλο Φύσσα στην Αμφιάλη, έδρασε με δική του πρωτοβουλία ή εκτελούσε εντολές; Και αν εκτελούσε εντολές, από ποιους πολιτικούς κύκλους προέρχονταν οι εντολές αυτές; Ή μήπως προέρχονταν από επιχειρηματικούς κύκλους; Δεν θα παραστήσουμε φυσικά τον αστυνομικό ντετέκτιβ για να απαντήσουμε. Θα παρακολουθούμε –με εξαιρετική δυσπιστία προς ό,τι λέει η αστυνομία, είναι αλήθεια– την εξέλιξη του αστυνομικού ρεπορτάζ για να διαμορφώσουμε τελική άποψη για τα γεγονότα.

Επειδή όμως το έγκλημα είναι καθαρά πολιτικό, θα κάνουμε ορισμένες πολιτικές σκέψεις γύρω από αυτό. Ακόμη και για τα πιο στυγερά πολιτικά εγκλήματα, το θεμελιώδες αφετηριακό σημείο της ανάλυσης, ξεκινάει πάντα από τις πιθανές απαντήσεις στο ερώτημα: «Ποιος ωφελείται πολιτικά από το έγκλημα;». Αυτός που ωφελείται δεν είναι πάντα ο ένοχος, γιατί ειδικά στην πολιτική οι συνέπειες μιας δολοφονίας μπορεί να είναι διαφορετικές από αυτές που υπολόγιζαν όσοι τη σχεδίασαν. Πάντως από πολιτική σκοπιά (το υπογραμμίζουμε, από πολιτική, όχι από αστυνομική σκοπιά, γιατί μπορεί να αποδειχθούν γεγονότα που ανατρέπουν τις πολιτικές εικασίες) πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να υποθέσει ότι την εντολή δολοφονίας την έδωσαν ηγετικά στελέχη πρώτης γραμμής του κόμματος στο οποίο ανήκει ο δράστης, εκτός πια αν με κάτι τα εκβίαζαν άλλοι κύκλοι. Η Χρυσή Αυγή πάντως υφίσταται σοβαρή πολιτική ζημιά με τη δολοφονία που διέπραξε ο δράστης. Από κόμμα που εκφράζει την κοινωνική οργή και την απόγνωση πολιτικά καθυστερημένων δεξιών κυρίως ψηφοφόρων εναντίον της μνημονιακής πολιτικής της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, μετά τη δολοφονία και την επίθεση εναντίον μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο Πέραμα εμφανίζεται ως κόμμα του …«να σφάξουμε τους αριστερούς»! Η μείωση της εκλογικής απήχησης της ΧΑ μετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Η Αριστερά σε όλες τις αποχρώσεις της τίποτα δεν κερδίζει από αυτή την υπόθεση, ούτε φυσικά το κίνημα. Μια δολοφονία προκαλεί πάντοτε φόβο, είτε το ομολογεί κανείς είτε όχι. Εννοούμε φόβο στο λαό, όχι στην πρωτοπορία. Άλλο πράγμα να διαδηλώνεις και άλλο πράγμα να απειλείσαι από μαχαιροβγάλτες. Η μόνη που ωφελείται πολιτικά από τη δολοφονία είναι η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Ακριβώς όπως και στην περίπτωση της Μαρφίν, ενώ όλη η Ελλάδα απεργούσε εναντίον της κυβέρνησης, η δολοφονία υποχρέωσε δικαιολογημένα όλους τους Έλληνες να συζητούν για το έγκλημα που διέπραξε ο κτηνώδης χρυσαυγίτης. Επιπροσθέτως, μετά τη δολοφονία, η σύγχρονη εκδοχή της κυβέρνησης «Τσολάκογλου» των γερμανόδουλων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ αυτοπροβάλλεται ως …«εγγύηση για την αποτροπή του εμφύλιου πολέμου μεταξύ των δύο άκρων»! «Θείο δώρο» για τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο η δολοφονία από πολιτική σκοπιά! Σαν όρνια όρμησαν να εκμεταλλευθούν πολιτικά τη δολοφονία. Πρέπει να σημειώσουμε ότι εμάς μας έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση ο τρόπος που κινήθηκε ο δολοφόνος. Διέπραξε εν ψυχρώ το φόνο στο κέντρο της Αμφιάλης, με δεκάδες αυτόπτες μάρτυρες, χωρίς να προσπαθήσει έστω και με ένα κράνος μοτοσικλετιστή να καλύψει κάπως το πρόσωπό του. Δεν προσπάθησε καν να διαφύγει. Άφησε επί τόπου το μαχαίρι της δολοφονίας με τα δακτυλικά του αποτυπώματα. Όλα αυτά ενώ ήταν πασίγνωστος στην Αμφιάλη και επίσης πασίγνωστη η πολιτική του ταυτότητα.

Αυτή η συμπεριφορά υποδηλώνει άνθρωπο που δολοφονεί για να συλληφθεί, να καταδικαστεί με ισόβια και  να μπει φυλακή για πολλά χρόνια. Έχει πλήρη επίγνωση ότι η δολοφονία θα αποδοθεί και στον πολιτικό του χώρο, τη Χρυσή Αυγή. Δεν παριστάνουμε τον επιθεωρητή Κλουζό, αλλά αυτή η στάση ταιριάζει πολύ περισσότερο σε δολοφόνο που εκτελεί εντολές, παρά σε ένα κτήνος που δρα εξ ιδίας πρωτοβουλίας. Αυτός ο τρόπος δράσης και τα σίγουρα ισόβια μειώνουν επίσης δραστικά την περίπτωση να είχε πάρει ο δολοφόνος εντολή από επιχειρηματικούς και όχι πολιτικούς κύκλους. Μεγάλη οργή προκαλεί η πολιτική στάση του Σαμαρά και του Βενιζέλου μετά τη δολοφονία του 34χρονου αντιφασίστα καλλιτέχνη. Τι μας είπε ο πρωθυπουργός διά στόματος του στενότατου συνεργάτη του, Χρύσανθου Λαζαρίδη, ο οποίος φυσικά δεν θα τολμούσε ποτέ να διακηρύξει τέτοιες πολιτικές θέσεις χωρίς την έγκριση του Αντώνη Σαμαρά; Ότι η δολοφονία αποδεικνύει πως …ο ΣΥΡΙΖΑ «παραμένει εκτός συνταγματικού τόξου»!!! Αυτή είναι η θέση του Σαμαρά! Τι μας είπε ο Βενιζέλος; Ότι «το πρόβλημα δεν είναι η θεωρία των άκρων, το πρόβλημα είναι ότι μέσα στο αμάλγαμα του λεγόμενου “αντιμνημονιακού τόξου” συνυπάρχουν δυνάμεις οι οποίες ειναι ακροδεξιές, ναζιστικές, παραδοσιακά κομμουνιστικές και βεβαίως δήθεν νεοριζοσπαστικές», όπως δήλωσε στο Βήμα FM! Με άλλα λόγια, αφού και ο χρυσαυγίτης δολοφόνος και το θύμα ήταν αντιμνημονιακοί, το κατά Βενιζέλο πρόβλημα είναι ότι …«οι αντιμνημονιακοί σφάζουν ο ένας τον άλλον»!!!

Δεν είναι απλώς εξοργιστικές οι θέσεις Σαμαρά – Βενιζέλου. Το σοβαρότερο είναι ότι πυκνώνουν τις αναπόδεικτες –μέχρι στιγμής, τουλάχιστον– αμφιβολίες για το κατά πόσο ο δολοφόνος έδρασε όντως πρωτοβουλιακά ή αν σκότωσε εκτελώντας εντολές κάποιων άγνωστων σε εμάς κέντρων, διαφορετικών πάντως από την ηγεσία της Χρυσής Αυγής. Ίδωμεν…
http://prin.gr/

Σαμαράς ή βία: Το επόμενο, ψευδεπίγραφο δίλημμα του φόβου

Η συγκυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ έχει μάλλον αποφασίσει να τα παίξει όλα για όλα

Του Γιάννη Νικολόπουλου

Ο φόβος υπήρξε διαχρονικά ένα από τα πιο αποτελεσματικά πολιτικά και επικοινωνιακά εργαλεία. Η ελληνική κοινωνία συγκροτούμενη σε εκλογικό σώμα έχει βιώσει αυτή την (άνωθεν) επιβολή του φόβου πολλές φορές στο παρελθόν. Με αθέμιτα μέσα, με συστηματική προπαγάνδα, με απειλές και εκβιασμούς, με τρομοκρατικά διλήμματα και κανάλια σπερμολογίας, με εφόδους κομμουνιστικών, αιμοδιψών κονσερβοκουτιών και επελάσεις σαρκοβόρων δραχμών. 

Παρακολούθησα το διάγγελμα του Αντώνη Σαμαρά. Ολόκληρη η ομιλία προανήγγειλε το επόμενο δίλημμα για τις επόμενες κάλπες, όποτε και αν αυτές στηθούν: Σαμαράς (και «σταθερότητα») ή βία (που όπως είπε ο Σαμαράς, «οδηγεί, απ’ όπου και αν προέρχεται, τη χώρα στον κατήφορο, και δε βοηθά την ανάπτυξη και τον δύσκολο ανήφορο»). Ο Σαμαράς δεν πρωτοτύπησε, επανέλαβε όλη τη βασική ρητορική των τελευταίων μηνών, των μηνών που προετοίμασαν την «μεταμνημονιακή» (παλιότερη έκφραση που έχει χρησιμοποιήσει και ο Σαμαράς) και «μεταδημοκρατική» (έκφραση που χρησιμοποίησε και από το βήμα της Βουλής, ο Βαγγέλης Βενιζέλος) αφήγηση της συγκυβέρνησης: Το μνημόνιο μας «αποχαιρετά» (η δανειακή χρηματοδότηση λήγει την άνοιξη του 2014), η χώρα έχει εισέλθει σε φάση «ανάπτυξης» και «απογείωσης» (άραγε, ο Στουρνάρας τυχαία ανακοίνωσε, σχεδόν ταυτόχρονα με το διάγγελμα, «διόρθωση» της κυβερνητικής εκτίμησης για το ποσοστό της ύφεσης του 2013, σε χαμηλότερα επίπεδα από εκείνα που αρχικώς είχαν προβλεφθεί;) παράγοντες ανωμαλίας είναι οι «απεργοί», οι «συντεχνίες», η «ΕΡΤ» και «οι καταληψίες της», η «ΟΛΜΕ» που κρατά «κλειστά τα σχολεία» και (τελευταία λαζαρίδειος συμβολή στον κυβερνητικό λόγο με μπόλικη δόση προσωπικής εμπάθειας και σεξισμού) η Ζωή Κωνσταντοπούλου και οι τρόποι της, όταν προφανώς και για παράδειγμα, αναδείκνυε τις ευθύνες για τη συγκάλυψη στη λίστα Λαγκάρντ ή τις ψηφοφορίες – μαγική εικόνα στις Επιτροπές Δημόσιας Διοίκησης και Δικαιοσύνης. Επομένως, και επειδή κατά τη θεωρία των άκρων, που δε λιώνει ποτέ σαν καραμέλα στο στόμα της συγκυβέρνησης, τα άκρα είναι «συγκοινωνούντα δοχεία», μετέρχονται εξίσου επικίνδυνα και απεχθή μέσα αποσταθεροποίησης (η απεργία στην ίδια ζυγαριά με το στιλέτο), ο Σαμαράς ορθώνεται σα βράχος σταθερότητας και «μεταδημοκρατικής» ομαλότητας σε αυτό το ζοφερό, πολιτικό περιβάλλον. 

Η κατακλείδα του διαγγέλματος λέει επίσης πολλά. «Η δημοκρατία», ανέφερε ο Σαμαράς, «είναι ισχυρότερη από όσο φαντάζονται οι εχθροί της». Πρώτον, η δημοκρατία έχει περισσότερους του ενός εχθρούς, προφανώς για τον Σαμαρά υπάρχουν και άλλοι πέρα από τους νεοναζί (ο Σαμαράς δεν είπε ούτε μια στιγμή τις λεξούλες Χρυσή Αυγή) και ξέρουμε με ακρίβεια ποιους εννοεί. Το έχουν δείξει τα έργα και οι ημέρες του. Δεύτερον, όπως έχει πει και ο Βενιζέλος, η δημοκρατία (και ο λαός ως εκλογικό σώμα) εκφράζεται στις εκλογές, ανά τετραετία, ή όποτε προκύπτει νωρίτερα, αναγκαιότητα πρόωρης προσφυγής. Οι εκλογές είναι το θεμέλιο της δημοκρατίας και η ισχύς της απόφασης του εκλογικού σώματος είναι κάτι σαν λευκή επιταγή για τη Βουλή και την κυβέρνηση που βασίζεται στην ψήφο εμπιστοσύνης αυτής της Βουλής. Αν στην επιταγή αυτή η κυβέρνηση αρχίζει τις ανορθογραφίες και τα ορνιθοσκαλίσματα, προς Θεού, ο λαός δεν πρέπει να διαφωνήσει, πολλώ δε μάλλον να αντιδράσει, αλλά να περιμένει ήσυχα – ήσυχα, την επόμενη εθνική, εκλογική αναμέτρηση. Οπότε μια «ισχυρότερη δημοκρατία» πρέπει να εκφραστεί από ένα φρέσκο, νωπό αποτέλεσμα κάλπης. Επομένως, μάλλον οι κάλπες δεν αργούν και πολύ… 

Η μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα με τις κυβερνήσεις του μνημονίου αλλάζει περιβολή. Από το καλοραμμένο κοστούμι των τραπεζιτών του χρέους ενδύεται το ασπρόμαυρο παντελόνι των νεοναζιστών της σβάστικας. Αν τον Μάιο και κυρίως τον Ιούνιο του 2012 πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο ζητούσε από τα στελέχη και τους υποψηφίους του ΣΥΡΙΖΑ, δηλώσεις νομιμοφροσύνης στο ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, τώρα τυπώνονται αντίτυπα νομιμοφροσύνης στον Σαμαρά και το σχέδιο ανάσχεσης του ναζισμού. Το δεκανίκι Χρυσή Αυγή δε χρειάζεται να σοβαρευτεί ούτε να εισέλθει στην κυβέρνηση. Αρκεί να κάνει τη βρώμικη δουλειά της στο πεζοδρόμιο, συντηρώντας μια αυξομειούμενης έντασης απειλή για την δεινοπαθούσα κοινωνία και κυρίως για όσους πρωτοπορούν και επιμένουν στους κοινωνικούς αγώνες. Αρκεί να βωμολοχεί και να μαχαιρώνει, να επιτίθεται σε μετανάστες και αριστερούς, σε όποιον θα ενοχλεί, εμμένοντας στα δικαιώματα και την ελευθερία, στις πανανθρώπινες αξίες. Η συγκυβέρνηση μπορεί να φτιάξει «Αμυγδαλέζες» για όλα τα υποψήφια θύματα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα περάσει αυτές τις Συμπληγάδες, με ένα περιστέρι κοινωνικής ειρήνης και δικαιοσύνης, συγκροτώντας πλατύ μέτωπο διπλού αγώνα, εναντίον και της οριακά δημοκρατικής συγκυβέρνησης και του απροκάλυπτα ναζιστικού κόμματος – συμμορίας, και καταθέτοντας ένα σύγχρονο κοινωνικό συμβόλαιο ευημερίας και ανθρωπιάς. 

Πηγή: http://rednotebook.gr/

Βαρουφάκης: Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουμε τους αλήτες της Χρυσής Αυγής, είναι να τους αποδοκιμάζουμε μαζικά και ειρηνικά

Για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα από μέλος της Χρυσής Αυγής γράφει ο γνωστός οικονομολόγος Γιάννης Βαρουφάκης, ο οποίος κατηγορεί το ακροδεξιό κόμμα για προσχεδιασμένη ενέργεια και τακτική και αναλύει το φαινόμενο του ναζισμού και πως μπορεί να αντιμετωπιστεί.
Σε ραδιοφωνική συνέντευξη του στο ράδιο 2SER του Σίδνεϊ της Αυστραλίας, ο κ. Βαρουφάκης αναλύει την στρατηγική της Χρυσής Αυγής και επισημαίνει ότι αποτελεί τον συνδυασμό δύο διαφορετικών αλλά παράλληλων κινήτρων:

«Πρώτον, οι Ελληνες ναζί αλήτες αποφάσισαν να κερδίσουν από την τακτική της κυβέρνησης να ψάχνει νομιμοποίηση μέσα από την αηδιαστική στρατηγική της παρουσίασης του ΣΥΡΙΖΑ σαν την ''άλλη πλευρά του νομίσματος από την Χρυσή Αυγή''. Η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά, μόλις το succes story εμφανίστηκε ''φούσκα'', μόλις ακόμη μια ελληνική επιχείρηση εγκατέλειψε την Ελλάδα, αφού η ανεργία αυξήθηκε και πάλι και με το πρόγραμμα οικονομική εξυγίανσης -στο βωμό του οποίου εκατομμύρια Ελληνες έχουν θυσιαστεί- να είναι στα Τάρταρα, είδε μια διαμάχη μεταξύ της Ελληνικής Αριστεράς -της οποίας ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μεγάλη δύναμη- και της Χρυσής Αυγής σαν θεόσταλτη, σαν μία υπέροχη ευκαιρία να προβάλλει τον εαυτό ως το μόνο πυλώνα σταθερότητας και ειρήνης στη χώρα.

Η Χρυσή Αυγή, έχοντας πλήρη επίγνωση του γεγονότος, το είδε σαν μια ευκαιρία να χρησιμοποιήσει τις προσδοκίες της κλεπτοκρατίας, εξαπολύοντας σειρά επιθέσεων στους αριστερούς. Το πνεύμα του Εμφυλίου από το οποίο η Ελλάδα υπέφερε τόσο έντονα από το 1945, επέστρεψε για να στοιχειώσει την κοινωνία μας».

Στο δεύτερο σκέλος, ο κ. Βαρουφάκης αναφέρεται στο σχόλιο του δημοσιογράφου Μπάμπη Παπαδημητρίου σχετικά με την συνεργασία της Νέας Δημοκρατίας με μια «πιο σοβαρή» Χρυσή Αυγή και επισημαίνει πως ο δημοσιογράφος επιχείρησε να ταυτίσει το ακροδεξιό κόμμα με τον ΣΥΡΙΖΑ σαν «τις δύο πλευρές του εξτρεμισμού», προκαλώντας άθελα του μια ένταση στη Χρυσή Αυγή, η οποία κατά τον γνωστό οικονομολόγο έσπευσε να διευκρινίσει πως δεν πρόκειται να «σοβαρευτεί» και να μολύνει τον «καθαρό ναζισμό της» με το να «δανείσει» τις κοινοβουλευτικές της έδρες στη Νέα Δημοκρατία. Μάλιστα, όπως επισημαίνει ο κ. Βαρουφάκης η δολοφονία του Παύλου Φύσσα λειτουργει σε έναν βαθμό «ως ένα σινιάλο πως η Χρυσή Αυγή δεν θα συνεργαστεί με την Νέα Δημοκρατία, τουλάχιστον με τους όρους της ΝΔ».

Παράλληλα, ο κ. Βαρουφάκης θεωρεί ως τους χειρότερους συμβούλους σε μια τέτοια κατάσταση τον θρήνο και τον θυμό και αναφέρει πως «στη θέα των βουλευτών της Χρυσής Αυγής στο Κοινοβούλιομ, να προκαλούν και να ειρωνεύονται μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τον στρατιώτη τους, μας κάνει όλους να θέλουμε να τους πετάξουμε από το Κοινοβούλιο. Θα ήταν πολύ άσχημο λάθος αυτό».

Λύση δεν είναι να τεθούν εκτός νόμου, λύση είναι η Μηδενική Ανοχή

Η μόνη λύση την οποία θεωρεί αποτελεσματική ο γνωστός οικονομολόγος, είναι η «Μηδενική Ανοχή» απέναντι στη Χρυσή Αυγή και ο κ. Βαρουφάκης εξηγεί πως πρέπει να εφαρμοστεί:«Ονειρεύομαι μια Ελλάδα, στην οποία κάθε φορά που οι αλήτες της Χρυσής Αυγής θα τολμήσουν να μοιράζουν τα φυλλάδια τους στις αγορές, στους δρόμους ή τις αυλές των σχολείων, να μαζεύονται χιλιάδες Ελληνες και να τους αποδοκιμάζουν και να τους προκαλούν. Χωρίς φόβο ή πάθος. Αποφασισμένοι ειρηνικά να αντιμετωπίσουν τις βίαιες πρακτικές τους και να τους κάνουν να παραιτηθούν από ντροπή. Ονειρεύομαι μια Βουλή η οποία θα δείχνει Μηδενική Ανοχή στους ναζί βουλευτές από όλους τους αντιναζί βουλευτές, αριστερούς και δεξιούς, υποστηρικτές των πακέτων λιτότητας και τους αντιπάλους τους μαζί. Χωρίς να ενδιαφέρονται να παίζουν τα παιχνίδια που επιτρέπουν στους ναζί να μας διασπούν και έτσι κατά μια έννοια να διοικούν».

Κλείνοντας το κείμενο του, ο κ. Βαρουφάκης αναφέρει πως «ο ναζισμός πρέπει να καταπολεμηθεί στη βάση των ιδιωτικών πρωτοβουλιών και την αυθόρμητη συλλογική δράση από τους πολίτες οι οποίοι αυτόνομα, αλλά και συνεργατικά, θα επιλέξουν να ανεγείρουν ένα Τείχος-εμπόδιο στην μισαλλοδοξία των Ναζί, χωρίς να καταφεύγουν στην «εύκολη» λύση της ζητώντας από το κράτος για να σκοτώσει το συγκεκριμένο φίδι».

http://gr.news.yahoo.com/
 

Μία παράκληση...

Κυριακάτικη εφημερίδα δημοσιεύει φωτογραφία του Παύλου Φύσσα, την ώρα που ξεψυχάει στην αγκαλιά της φίλης του. Θεωρώ φρικτό να είναι κάποιου γιος. Υπάρχει και μια μάνα. Θα μπορούσα να γράψω πολλά γι’ αυτόν που τράβηξε τη φωτογραφία και την εφημερίδα στην οποία την διοχέτευσε και η οποία την δημοσίευσε. Θέλω, όμως, να γράψω κάτι άλλο:
Η δημοσίευση αυτής της φωτογραφίας δεν είναι τυχαία. Δεν είναι για εμπορικούς λόγους, ούτε έχει καμία σχέση με την δημοσιογραφία. Θέλουν αίμα. Ποντάρουν στην οργή που δημιούργησε η φωτογραφία σε χιλιάδες ανθρώπους -είμαι ένας από αυτούς- και θέλουν η αιματοχυσία να συνεχιστεί.
Θέλουν να υπάρξει απάντηση στην δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Θέλουν να αποδείξουν πάση θυσία πως υπάρχουν άκρα. Θέλουν εκτροπή.
Θα κάνουν τα πάντα για να το καταφέρουν. Έχουν αμολήσει τα σκυλιά τους να ουρλιάζουν για να τρελάνουν τους ανθρώπους και να τους οδηγήσουν στη βία.
Να μην τους κάνουμε την χάρη.
Καμία απάντηση στις προβοκάτσιες τους και στα παπαγαλάκια τους.
Ξαναγράφω: Εμείς δεν είμαστε σαν αυτούς. Εμείς δεν θα γίνουμε σαν αυτούς.
http://pitsirikos.net/

Γιατί οι έντιμοι και ικανοί συνήθως δεν ασχολούνται με την Πολιτική;

Ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων (427-347 π.Χ.) γύρω στο 374 π.Χ. έγραψε  το κορυφαίο έργο του Πολιτεία, μέσω του οποίου σχεδίασε την εικόνα του ιδανικού πολιτεύματος, με επίγνωση του πόσο δύσκολη είναι η πραγματοποίησή του.

Στο έργο αυτό μέσα από την αφήγηση του Σωκράτη αναφέρεται και η συζήτηση που έγινε με θέμα τη φύση της δικαιοσύνης, αλλά κυρίως για τη δημιουργία ενός ιδανικού κράτους, στο οποίο θα κυριαρχεί η ιδέα του αγαθού και το οποίο κράτος θα υφίσταται  για να παρέχει την αληθινή ευτυχία στους πολίτες του. Για να επιτευχθεί όμως αυτό οι άρχοντες πρέπει να εργάζονται για το καλό των άλλων (των αρχομένων) και όχι το δικό τους! Ένα τέτοιο κράτος όμως βρίσκεται στη σφαίρα της ουτοπίας.

Ας δούμε τι ακριβώς γράφει ο Πλάτων για την εξουσία (άρχοντες – πολιτικούς) και τους εξουσιαζόμενους (αρχόμενους – πολίτες) [Πολιτεία, Βιβλίο Α, 346-347].

Αφηγείται ο Σωκράτης:

«Καμιά τέχνη και καμιά εξουσία δεν έχει ως αντικείμενο της ασχολίας της την δική της προσωπική ωφέλεια, αλλά […] το αντικείμενο της εξουσίας και των προσταγών της είναι η ωφέλεια του εξουσιαζομένου, και το κάνει αυτό έχοντας εμπρός στα μάτια της το συμφέρον του εξουσιαζομένου που είναι ασθενέστερος και όχι το συμφέρον του ισχυροτέρου.

Γι’ αυτό ακριβώς […] κανένας δεν αποφασίζει με τη θέλησή του να γίνεται άρχων [μηδένα ἐθέλειν  ἑκόντα ἄρχειν] και να έχει στα χέρια του την ξένη αθλιότητα, προσπαθώντας να τη διορθώσει, αλλά ζητά μισθό, επειδή όποιος έχει την πρόθεση να δουλέψει ως σωστός τεχνίτης,  όταν οι προσταγές του είναι σύμφωνες με την τέχνη, δεν πράττει ούτε προστάζει ό,τι συμφέρει αυτόν τον ίδιον, αλλά ό,τι συμφέρει τον αρχόμενο. Γι’ αυτήν ακριβώς την αιτία, για όσους πρόκειται να αποφασίσουν να γίνουν άρχοντες, πρέπει να εξασφαλιστεί ως μισθός, ή χρήματα ή τιμή ή τιμωρία, εάν κανένας δεν θέλει να αναλάβει την εξουσία [μισθὸν δεῖν ὑπάρχειν τοῖς μέλλουσιν ἐθελήσειν ἄρχειν, ἢ ἀργύριον ἢ τιμήν, ἢ ζημίαν ἐὰν μὴ ἄρχῃ]».

Τι θέλεις να ειπείς μ’ αυτό Σωκράτη; είπε ο Γλαύκων. Τα δύο είδη του μισθού που ανέφερες μπορώ να τα καταλάβω• δεν αντιλαμβάνομαι όμως πώς εννοείς την τιμωρία και πώς την έχεις βάζεις στην ίδια μοίρα με τον μισθό.

Από την ερώτησή σου εικάζεται ότι δεν μπορείς να καταλάβεις ποιος είναι ο μισθός των εντίμων ανθρώπων, αυτός δηλαδή που παρακινεί τους ενάρετους ανθρώπους να φορτώνονται τα βάρη της εξουσίας, όταν αποφασίζουν να γίνονται άρχοντες, Μήπως δεν γνωρίζεις πως το να αγαπά κάποιος τις τιμές και τα χρήματα, όχι μόνο κατά την γνώμη του λαού, αλλά και στην πραγματικότητα είναι όνειδος;

Αυτό τουλάχιστον το γνωρίζω, είπε.

Γι’ αυτό ακριβώς, είπα εγώ, οι καλοί δεν παρακινούνται ούτε από χρήματα ούτε από τιμές να γίνονται άρχοντες [οὔτε χρημάτων ἕνεκα ἐθέλειν ἄρχειν οἱ ἀγαθοί οὔτε τιμῆς]• γιατί δεν τους αρέσει ούτε λαμβάνοντας φανερά τον μισθό του αξιώματός τους να χαρακτηρίζονται ως έμμισθοι, ούτε να στιγματίζονται ως κλέφτες επωφελούμενοι κρυφά από την άσκηση της εξουσίας [οὔτε γὰρ φανερῶς πραττόμενοι τῆς ἀρχῆς ἕνεκα μισθὸν μισθωτοὶ βούλονται κεκλῆσθαι, οὔτε λάθρᾳ αὐτοὶ ἐκ τῆς ἀρχῆς λαμβάνοντες κλέπται], ούτε πάλι η δόξα μπορεί να είναι κίνητρο γι’ αυτούς, αφού δεν αγαπούν τη δόξα. Δεν πρόκειται λοιπόν αυτοί να αποφασίσουν να γίνουν άρχοντες, αν δεν αναγκαστούν και απειληθούν με τιμωρία. Εξ αιτίας αυτού έχει επικρατήσει σχεδόν η γνώμη ότι είναι ντροπή να θέλει κανείς από μόνος του να αναλάβει εξουσία,  χωρίς να υπάρχει η απειλή του εξαναγκασμού.

Και η πιο βαριά τιμωρία (για κάποιον έντιμο) είναι το να εξουσιάζεται από κάποιον χειρότερό του, στην περίπτωση που δεν αποφασίζει ο ίδιος να αναλάβει την εξουσία. Επειδή αυτή την τιμωρία, πιστεύω ότι φοβούνται οι ενάρετοι άνθρωποι, δέχονται να αναλάβουν την εξουσία, όταν γίνονται άρχοντες, και ασκούν τότε την εξουσία, όχι με την ιδέα ότι κάνουν κάτι καλό ούτε για να τους δοθεί μέσω των αξιωμάτων η ευκαιρία να περάσουν καλά, αλλά ενεργούν από ανάγκη, αφού δεν θα βρίσκεται καλύτερό τους ή όμοιός τους, για να παραλάβει την εξουσία.

Γιατί υπάρχει κίνδυνος πως, αν υπήρχε μια πόλη κατοικημένη από εναρέτους (έντιμους) ανθρώπους, θα ήταν μέσα σ’ αυτή περιζήτητο πράγμα η μη ανάληψη της εξουσίας, σε όσο βαθμό είναι σήμερα (περιζήτητο) η ανάληψή της [ἐπεὶ κινδυνεύει πόλις ἀνδρῶν ἀγαθῶν εἰ γένοιτο, περιμάχητον ἂν εἶναι τὸ μὴ ἄρχειν ὥσπερ νυνὶ τὸ ἄρχειν].

Και στην περίπτωση αυτή θα γινόταν ολοφάνερο ότι πραγματικά στον χαρακτήρα του σωστού άρχοντα δεν είναι να επιδιώκει το συμφέρον του, αλλά το συμφέρον των αρχομένων (δηλ. των πολιτών). Έτσι κάθε γνωστικός άνθρωπος θα προτιμούσε να ωφελείται αυτός από άλλον και να μην έχει σκοτούρες εργαζόμενος προς όφελος των άλλων”.

Το ανωτέρω κείμενο του Πλάτωνα είναι πολύ επίκαιρο σήμερα.

Οι έντιμοι και ικανοί συνήθως απέχουν από τα κοινά και δεν επιδιώκουν να αναλάβουν εξουσίες για τους ίδιους ακριβώς λόγους που αναφέρει ο Πλάτων. Όσοι το επιχείρησαν ή αφομοιώθηκαν από το κρατούν σάπιο πολιτικό σύστημα ή τα παράτησαν γρήγορα. Αλλά έως τώρα τουλάχιστον και ο πολύς λαός δεν προτιμά τους έντιμους και ικανούς.

Οι έντιμοι (αγαθοί – ενάρετοι, κατά τον Πλάτωνα) δεν επιδιώκουν τα αξιώματα και τις τιμές, ούτε έχουν ανάγκη από την εφήμερη δόξα που προσφέρει η ανάληψη εξουσίας. Ούτε φυσικά θα καταδεχτούν να γυρίζουν στην αγορά και στα καφενεία, ή και στα μνη-μόσυνα ακόμα, για να ζητήσουν την ψήφο του οποιουδήποτε. Οι ικανοί, επίσης, δεν αφήνουν την εργασία τους για να ασχοληθούν με την πολιτική για να λάβουν διάφορα αξιώματα, τα οποία φέρνουν εύκολο χρήμα και πρόσκαιρες τιμές. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι τον καταργηθέντα, ευτυχώς, νόμο για το ασυμβίβαστο του βουλευτικού αξιώμα-τος και της ασκήσεως επαγγέλματος εισηγήθηκαν και υποστήριξαν επαγγελματίες πολιτικοί, οι οποίοι δεν άσκησαν  ποτέ οποιοδήποτε επάγγελμα στη ζωή τους!

Θεόδωρος Νημάς

trikalanews.gr

Οι υμνητές των ναζί τώρα «πουλάνε» τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα

Το «Πρώτο Θέμα» του Θ. Αναστασιάδη, γνωστού κομιστή DVD, κατάφερε να τερματίσει τον κανιβαλισμό: Προφανώς αγόρασε φωτογραφία τραβηγμένη από κινητό, που δείχνει τον Παύλο Φύσσα να ξεψυχά στα χερια της κοπέλας του.

Και την έκανε πρωτοσέλιδο (κάτω από τα κουπόνια και τις προσφορές του) με λεζάντα: Δεν ξεχνώ το φασισμό. Φυσικά, αρνούμαστε να αναδημοσιεύσουμε το εξώφυλλο.

Το ξέρουμε πολύ καλά, το «Πρώτο Θέμα» δεν ξεχνά το φασισμό. Τον αναπαράγει, τον απενοχοποιεί, τον κάνει lifestyle επιλογή. Όταν στέλνει συντάκτες του να καλύψουν γάμους βουλευτών της Χρυσής Αβγής. Όταν ασχολείται με τις ερωτικές συντρόφους του Κασιδιάρη. Όταν παίζει τη θεωρία των δύο άκρων με τρόπο χυδαίο, όταν παίρνει συνεντεύξεις, όταν φιλοξενεί αρθογραφία.

Αυτό έκανε τόσο καιρό και η «εφημερίδα» και ο ίδιο ο Θέμος Αναστασιάδης από την εκπομπή του. Έβαζαν στο πλυντήριο τους ναζί και τους έβγαζαν άσπιλους. Τους έχτισαν το προφίλ του μάτσο άντρα, του καλού παλικαριού που μοιράζει τρόφιμα, που θα καθαρίσει τον τρόπο. Τώρα, με τον πιο χυδαίο, απάνθρωπο τρόπο, ξεπέρασαν τα όρια της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, τα όρια της ίδιας της ανθρωπιάς. Η φωτογραφία του νεκρού Παύλου Φύσσα γεμίζει τα ήδη ματωμένα χέρια του «Πρώτου Θέματος» με περισσότερο αίμα.

Ο Παύλος Φύσσας έπεσε νεκρός από χέρι χρυσαβγίτη, ενός από αυτούς που έκαναν «σύμβολο». Σε δήλωσή του ο Δημήτρης Τρίμης, πρώην πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, τόνισε: «Αυτοί που έστησαν με τα δημοσιεύματά τους το προφίλ των νεοναζί της Χρυσής Αυγής, τώρα, σε μια τραγική στιγμή, «πουλάνε» αναίσχυντα το αίμα του νεκρού».

Αναμένουμε την αντίδραση της ΕΣΗΕΑ.

πηγή: left.gr