Εάλω η Ελλάς

Μεταβίβαση της περιουσίας του Ελληνικού Λαού στο ΤΑΙΠΕΔ για ξεπούλημα 

Εκφράστε και Διατυπώστε την ΑΡΝΗΣΗ σας στο πλιάτσικο. 


• «Αποικιοκρατία». Αυτή είναι η λέξη που περιγράφει με τον απόλυτο τρόπο όσα πρωτοφανή συμβαίνουν στην Ελλάδα σήμερα. Η Ελλάδα σπιθαμή προς σπιθαμή χάνει την περιουσία της και τα εδάφη της. Όπου και να στρέψεις το βλέμμα σου, θα αντικρίσεις την ίδια τραγική κατάσταση. Σχεδόν το σύνολο του ελληνικού κεφαλαίου δεν βρίσκεται απλά υπό την εκμετάλλευση ξένων, αλλά υπό την ιδιοκτησία τους. Ό,τι δεν κατάφεραν επί αιώνες αιμοβόροι κατακτητές με τη βία των όπλων, το καταφέρνουν τώρα άπληστοι πλουτοκράτες με τη συνέργεια πονηρών δικηγόρων και μιας άθλιας, μη νομιμοποιημένης γι αυτές τις πράξεις πολιτικής ηγεσίας με λίγα δολάρια ή ευρώ (που είναι παλιόχαρτα ή ηλεκτρονικοί αριθμοί φτιαγμένα από το μηδέν) ως σύγχρονες στην κυριολεξία χρωματιστές «χάντρες». Όλος αυτός ο εσμός των αντιπάλων του Ελληνικού Έθνους «γκρέμισαν» τα αμυντικά τείχη της χώρας ή άνοιξαν τις βαριές κερκόπορτες προστασίας της. Αίσχος, ντροπή, αβάσταχτη αδικία που ζητά λύτρωση!

• Στις αποφάσεις (απεμπόλησης της δημόσιας περιουσίας) των μελών της πενταμελούς-"τζάμπα μάγκες" διυπουργικής επιτροπής (Σουρνάρας, Χατζηδάκης, Αρβανιστόπουλος, Λιβεριάτος, Κεφαλογιάννη) διατυπώνεται όλος ο "κυνισμός" και ο "σαδισμός" πάνω στον Ελληνικό Λαό. Πρέπει να είσαι "ονειροπαρμένος", "εμπαθής" έως και "συμπλεγματικός" κατά του Ελληνικού Έθνους, για να μπορείς να απεμπολείς -εκτός των πολλών άλλων δημόσιων επιχειρήσεων, του δημόσιου ορυκτού πλούτου κλπ.- και 100.000 στρέμματα στις πιο όμορφες παραλίες της μητέρας πατρίδας με μία σκληρή πρόταση (βλ. αρ. απ. 234/25-4-2013, ΦΕΚ 1020/Β/2013), που υπογράφουν οι εν λόγω υπουργοί: "Μεταβιβάζονται και περιέρχονται χωρίς αντάλλαγμα στην ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "Ταμείο αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου Α.Ε." (ΤΑΙΠΕΔ Α.Ε), κατά πλήρη κυριότητα νομή και κατοχή, όπως και κάθε δικαίωμα παραχώρησης σε τρίτους, μέσω σύμβασης, κάθε δικαιώματος, αποκλειστικής ή μη χρήσης, διοίκησης, διαχείρισης και γενικώς κάθε είδους περιουσιακής φύσης δικαιωμάτων κεκτημένων οικονομικών συμφερόντων, άυλων δικαιωμάτων και δικαιωμάτων λειτουργίας, εκμετάλλευσης των υποδομών, συμπεριλαμβανομένων των υφισταμένων κτιρίων, εγκαταστάσεων, συστατικών, παραρτημάτων και παρακολουθημάτων τους, τα παρακάτω ακίνητα κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου: 1).., 2)…, 3)…, 4)…, 5)… … 39)…." 

• Σίγουρα, όλοι μας έχουμε διαβάσει/υπογράψει κάποιο συμβόλαιο αγοραπωλησίας. Στην κατακλείδα των συμβολαίων αγοραπωλησίας λοιπόν καταγράφονται πάντα τα εξής: «Ολόκληρο το τίμημα που συμφωνήθηκε, πληρώθηκε και έλαβε ο πωλητής από τον αγοραστή σήμερα κατά την υπογραφή του παρόντος συμφωνητικού… Έτσι, κατόπιν των παραπάνω, ο πωλητής αποξενώνεται γενικά από κάθε τίτλο και δικαίωμα της κυριότητας, νομής και κατοχής στο πωλούμενο ακίνητο και αναγνωρίζει και καθιστά τον αγοραστή τέλειο και αποκλειστικό κύριο, νομέα και κάτοχο αυτού, ο οποίος μπορεί από σήμερα και στο εξής, να το κατέχει, νέμεται και διαθέτει ελεύθερα, όπως θέλει, με πλήρες και απόλυτο δικαίωμα ιδιοκτησίας»! 

Έτσι ξεπούλησαν οι ιθαγενείς το Μανχάταν στους Ολλανδούς αντί 24 μόνο δολαρίων. Το ίδιο απώλεσαν οι Γάλλοι τη Λουιζιάνα διαπαντός, όταν την πούλησαν στους Αμερικάνους. Ή οι Ρώσοι την Αλάσκα, όταν την μεταβίβασαν στους ίδιους αγοραστές Αμερικάνους. 

Συνεπώς, οτιδήποτε ξεπουλιέται... χάνεται δια παντός.
..

 Σε γεμίζει το πικρόχολο παράπονο, η εκδικητική θλίψη και καταλαμβάνεσαι από άγρια οργή κατά όλων αυτών των τυχοδιωκτών, που χωρίς καμιά σύμφωνη ετυμηγορία του ελληνικού λαού προβαίνουν σε τέτοιες ανόσιες και βδελυρές πράξεις.

• Δεν χωρεί η παραμικρή αμφιβολία, ότι ξεπουλάν τη χώρα μας, τα χώματά της, τις εγκαταστάσεις της, τα παραρτήματά της. Ό,τι ο ελληνικός λαός απέκτησε, δημιούργησε και συντήρησε με ποτάμια αίματος, διαχρονικό μόχθο, ατέλειωτες στερήσεις και δεξαμενές ιδρώτα και δακρύων. Καλύτερα να γίνονταν συμβατικός πόλεμος! Τότε θα πολεμούσαμε ως Έλληνες για την υπεράσπιση της πατρίδας και των εστιών μας. Κι αν ακόμα κατακτούσαν οι βάρβαροι εδάφη μας, δεν θα παύαμε να αντιστεκόμαστε και να επιχειρούμε την επανάκτησή/απελευθέρωσή τους. Ενώ τώρα, οι κατάπτυστοι δικηγόροι, με τις νομικίστικες αβελτηρίες τους και οι «κύριοι» χαρτογιακάδες, ως επαίσχυντοι πλαστογράφοι τίτλων, χωρίς ίχνος ηθικού φραγμού, απεμπολούν παράνομα την περιουσία του Ελληνικού Λαού χωρίς καμιά εξουσιοδότηση από τον ίδιο, που είναι ο φυσικός κύριος ιδιοκτήτης, νομέας και κάτοχος. 

• Δεν διατρανώνουμε μόνο την αντίθεσή μας στο πλιάτσικο, τους υπενθυμίζουμε ακόμα ότι: «Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τα αυτό μένειν»! Ή όπως λέει ο λαός «Έχει ο καιρός γυρίσματα»! Μην απορήσουν, επομένως, αν αύριο, θα αλλάξει ο ρους των πραγμάτων και ελεγχθούν για τις κολάσιμες πράξεις τους.

drachmi5.gr

Έρευνα-σοκ για τους ιδιοκτήτες ακινήτων!

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η έρευνα της Kappa Research για τους ιδιοκτήτες ακινήτων οι οποίοι βρίσκονται σε «αδιέξοδο» εξαιτίας του βάρος των φόρων που είναι αναγκασμένοι να πληρώνουν.

Σύμφωνα με την έρευνα που παρουσιάστηκε στο συνέδριο της ΠΟΜΙΔΑ, ένας στους δυο ιδιοκτήτες δηλώνει ότι πληρώνει μόνο φόρους, χωρίς έσοδα από τα ακίνητα, ενώ μεγάλο ποσοστό των ιδιοκτητών που φτάνει το 38%, δηλώνει πως δεν θα μπορέσει να δείξει συνέπεια φέτος στις σχετικές υποχρεώσεις.

H έρευνα αναφέρει πως σε μια χρονιά διπλασιάστηκαν οι φόροι, οι έκτακτες εισφορές κτλ. ως ποσοστό επί του εισοδήματος των ιδιοκτητών από ακίνητο.

Πιο συγκεκριμένα, από 22% που ήταν σύμφωνα με περσινή δημοσκόπηση, φέτος είναι στο 43,3% του εισοδήματος. Έτσι, ένας στους δύο ιδιοκτήτες δηλώνει ότι πλέον δεν έχει εισοδήματα από τα ακίνητα, παρά μόνο πληρώνει φόρους.

Όπως προαναφέρθηκε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, το 38% δεν θα καταφέρει φέτος να καλύψει τις φορολογικές υποχρεώσεις της νέας χρονιάς, καθώς επιδεινώνονται σύμφωνα με την έρευνα οι δείκτες ασφυξίας της μισθωτικής αγοράς που αφορούν τις καθυστερήσεις ή τη μη πληρωμή ενοικίων, τις μειώσεις των μισθωμάτων κλπ.

Περίπου ένας στους δέκα ιδιοκτήτες έχει προχωρήσει σε ρύθμιση για πληρωμή των ΦΑΠ 2011, 2012 και 2013 (που βεβαιώθηκαν μαζικά την περασμένη χρονιά από το υπουργείο Οικονομικών), ενώ το 73% των πολιτών χαρακτηρίζουν τον ενιαίο φόρο ιδιοκτησίας ακινήτων (ΕΝΦΙΑ) ως άδικο φόρο.

Ακόμη, σχεδόν οι μισοί ιδιοκτήτες (45%) δηλώνουν ότι σε περίπτωση που καταργηθεί η δυνατότητα εκχώρησης ανείσπρακτων ενοικίων στο Δημόσιο θα επιχειρήσουν να απαλλαγούν το συντομότερο από τον ενοικιαστή, προκειμένου να μην επιβαρυνθούν για ανύπαρκτο εισόδημα, ενώ τέσσερις στους δέκα θα εκχωρούσαν αν μπορούσαν ακίνητα στο δημόσιο στην αντικειμενική τους αξία, για την κάλυψη τρεχουσών ή μελλοντικών υποχρεώσεων.

Τέλος, το 65% θεωρεί λάθος την εξαίρεση των αγροτικών ακινήτων και τη μεγαλύτερη επιβάρυνση των αστικών περιουσιών με το νέο φόρο, το 40% πιστεύει πως λανθασμένα δεν έχουν έκπτωση φόρου τα ακίνητα που δεν χρησιμοποιούνται, ενώ αυξήθηκε σε 43% (από 35%) το ποσοστό των ιδιοκτητών που θεωρούν ότι η πραγματική αξία της περιουσίας τους είναι χαμηλότερη από την αντικειμενική.

http://www.e-reportaz.gr/

To νερό είναι υπόθεση όλων μας. Υπάρχουν εναλλακτικές στην ιδιωτικοποίηση

Οι διαδηλωτές είχαν δίκιο. Η ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης είναι μια αποτυχημένη και αναχρονιστική ιδέα. Από το Παρίσι και το Βερολίνο, έως το Μπουένος Άιρες και τη Λα Παζ, η σύγχρονη τάση είναι η επιστροφή των ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων στους δήμους και το δημόσιο, και όχι η ιδιωτικοποίησή τους. Αντίθετα με άλλες οικονομικές δραστηριότητες, στον τομέα της ύδρευσης ο ιδιωτικός τομέας έχει ισχνή παρουσία. Παγκοσμίως, το 90% των επιχειρήσεων σε πόλεις άνω του ενός εκατομμυρίου ανήκει στο δημόσιο (76% για τις χώρες του ΟΟΣΑ). Στην Μέκκα του καπιταλισμού, τις ΗΠΑ, μόνο το 13% του πληθυσμού εξυπηρετείται από ιδιώτες. Του Γιώργου Καλλή

Ο λόγος είναι απλός. Υπό κανονικές συνθήκες έννομου κράτους, το νερό δεν προσφέρεται για κέρδη. Η τιμή του είναι χαμηλή, και δεν μπορεί να αναπροσαρμόζεται διαρκώς για να διατηρεί αυξανόμενα κέρδη. Το νερό είναι ένα δημόσιο αγαθό, δηλαδή ένα αγαθό τα οφέλη του οποίου δεν καρπώνεται ο κάθε καταναλωτής ξεχωριστά, αλλά η κοινωνία στο σύνολό της, μέσω της διασφάλισης της δημόσιας υγείας. Οι περισσότερες μεγαλουπόλεις του 19ου αιώνα απέκτησαν υποδομές ύδρευσης και αποχέτευσης όταν το Κράτος ενδιαφέρθηκε να συγκεντρώσει και να επενδύσει τα αναγκαία κεφάλαια. Οι ιδιώτες καπιταλιστές που στρέφονταν στους σιδηρόδρομους και τις οικοδομές, έβλεπαν ότι η ύδρευση και η αποχέτευση δεν προσφέρονταν για ανάλογα κέρδη και οι πόλεις ζούσαν με τα λύματά τους έως ότου παρέμβει το κράτος.

Την δεκαετία του 1990 και με την ώθηση από τα ανά τον κόσμο μνημόνια του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, υπήρξε για πρώτη φορά μια γενικευμένη τάση για ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεων ύδρευσης. Όλες αυτές οι ιδιωτικοποιήσεις όμως αυτής της περιόδου, από το Μπουένος Άιρες ως την Τζακάρτα, απέτυχαν. Όχι μόνο κοινωνικά, αλλά και οικονομικά για τις ίδιες πολυεθνικές και τους μετόχους τους, που είδαν μηδενικά κέρδη είτε γιατί εκτίμησαν λάθος το ύψος των αναγκαίων επενδύσεων, είτε γιατί τα εθνικά νομίσματα υποτιμήθηκαν, είτε γιατί οι κοινωνικές αντιδράσεις έκαναν αδύνατη την αύξηση των τιμολογίων.

Σήμερα οι πολυεθνικές δεν ενδιαφέρονται για την ανάληψη ολόκληρων συστημάτων ύδρευσης με μακροχρόνια συμβόλαια. Επιθυμούν μόνο αυτό που λέμε την «κρέμα της τούρτας», δηλαδή την επιλεκτική ανάληψη συγκεκριμένων έργων ή υπηρεσιών υψηλής τεχνολογίας, οι οποίες δεν τις δεσμεύουν σε επενδύσεις υψηλού οικονομικού και πολιτικού ρίσκου. Όταν δε εμπλέκονται πιο άμεσα, όπως σκέφτονται να κάνουν στην Ελλάδα, αναλαμβάνουν μόνο την καθημερινή διαχείριση και την συλλογή των εσόδων, αφήνοντας στο κράτος την πιο δαπανηρή συντήρηση και επένδυση στις υποδομές. Και ενδιαφέρονται μόνο για επιχειρήσεις που είναι ήδη κερδοφόρες, όπως είναι η ΕΥΑΘ ή η ΕΥΔΑΠ, καλύπτοντας τα νώτα τους με τεράστιες αποζημιώσεις στην περίπτωση που μια μελλοντική κυβέρνηση υποτιμήσει το νόμισμα ή αξιολογήσει ότι δεν κάνουν καλά την δουλειά τους και αποφασίσει να τις διώξει.

Η στάση στο θέμα «δημόσιο ή ιδιωτικό» είναι εν μέρει ιδεολογική. Αλλά πέρα από την ιδεολογία υπάρχουν τα δεδομένα. Για παράδειγμα μπορεί να είμαι αριστερός, αλλά δεν θα υποστηρίξω ότι η ιδιοκτησία των εστιατορίων θα πρέπει να περάσει στο κράτος. Αντιστοίχως, τα επιχειρήματα υπέρ της ιδιωτικής ύδρευσης είναι αδύναμα. Οφέλη από τον ανταγωνισμό πρακτικά δεν μπορούν να προκύψουν, εκτός και αν κάποιος βρήκε τον τρόπο να σκάψει και να εγκαταστήσει ανταγωνιστικούς αγωγούς. Το νερό είναι φυσικό μονοπώλιο. Οι ιδιωτικές εταιρίες μπορούν να αντλήσουν κέρδη με τρεις τρόπους. Πρώτον, αυξάνοντας τις τιμές. Δεύτερον, απολύοντας εργαζόμενους και επαναπροσλαμβάνοντάς τους (μιας και η γνώση τους είναι απαραίτητη), μέσω ενδιάμεσων εταιρειών που τους πληρώνουν πολύ λιγότερο ή δεν τους καλύπτουν την ασφάλεια. Τρίτον, υποεπένδυοντας στην συντήρηση του δικτύου. Και τα τρία αυτά οδηγούν στην υποβάθμιση, όχι στην βελτίωση των υπηρεσιών. Το μόνο επιχείρημα που μένει υπέρ της ιδιωτικοποίησης είναι το «επιχείρημα ΟΠΑΠ», δηλαδή πουλάμε κάτι ακριβώς επειδή είναι κερδοφόρο και μπορούμε να το πουλήσουμε. Μια λογική παράλογη ακόμα και εντός της λογιστικής του Μνημονίου αφού έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση του χρέους.

Η στάση στο θέμα «δημόσιο ή ιδιωτικό» είναι εν μέρει ιδεολογική. Αλλά πέρα από την ιδεολογία υπάρχουν τα δεδομένα. Για παράδειγμα μπορεί να είμαι αριστερός, αλλά δεν θα υποστηρίξω ότι η ιδιοκτησία των εστιατορίων θα πρέπει να περάσει στο κράτος. Αντιστοίχως, τα επιχειρήματα υπέρ της ιδιωτικής ύδρευσης είναι αδύναμα

Τα παραπάνω επιβεβαιώνει και η διεθνής βιβλιογραφία για την ιδιωτικοποίηση του νερού:

Πρώτον, όντως οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δεν λειτουργούν καλύτερα από τις δημόσιες. Όπου η ιδιωτικοποίηση έφερε οριακές βελτιώσεις, αυτό ήταν αποτέλεσμα της βελτίωσης των ρυθμιστικών μηχανισμών με αφορμή την ανάγκη για έλεγχο των επενδύσεων και των τιμολογίων της ιδιωτικής επιχείρησης. Οι χώρες που ιδιωτικοποιούν όμως είναι αυτές οι οποίες έχουν δυσλειτουργικά κράτη, χρέη και κάνουν περικοπές στον κρατικό μηχανισμό, λόγους ακριβώς για τους οποίους αδυνατούν να ελέγξουν μετά τους ιδιώτες.

Δεύτερον, η ιδιωτικοποίηση δεν φέρνει νέες επενδύσεις ή όπου φέρνει, αυτό γίνεται με δραματική αύξηση των τιμολογίων, η οποία φέρνει συγκρούσεις.

Τρίτον, όπως η έρευνά μου στην Καλιφόρνια με συναδέλφους από το Μπέρκλεϋ έδειξε, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι διστακτικές στο να προωθήσουν την εξοικονόμηση του νερού, αφού αυτή μειώνει τις πωλήσεις τους (θα φανταζόταν κανείς ποτέ την Κόκα Κόλα(Coca Cola) να ζητά από τους πελάτες της να πίνουν λιγότερα αναψυκτικά;). Αλλά και οι καταναλωτές, σε μια περίοδο λειψυδρίας, δύσκολα θα ανταποκριθούν στις επικλήσεις μία ιδιωτικής επιχείρησης για συγκράτηση, όταν ξέρουν ότι την προηγούμενη περίοδο κερδοφορούσε («να φρόντιζαν να υπάρχει αρκετό νερό αντί να βγάζουν λεφτά», μας είπε ένας συνεντευξιαζόμενος).

Τέλος, το πιο σημαντικό εύρημα αφορά τα πλεονεκτήματα του συνεταιριστικού μοντέλου στον τομέα της ύδρευσης. Συνάδελφοι μου ιστορικοί στην Βαρκελώνη οι οποίοι ερεύνησαν την συνεταιριστική διαχείριση της πολυεθνικής Agbar κατά την διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου, βρήκαν ότι τα αφεντικά της εταιρείας, επιστρέφοντας μετά την νίκη του Φράνκο, έλεγαν κατ’ ιδίαν στα Δ.Σ. ότι «τις μεταρρυθμίσεις που έκαναν οι εργαζόμενοι εμείς ποτέ δεν θα τις είχαμε καταφέρει». Η ίδια η Παγκόσμια Τράπεζα συνεχάρη τον συνεταιρισμό ύδρευσης της πόλης της Σάντα Κρουζ στην Βολιβία, τον μόνο στην χώρα που κατάφερε να συνδέσει όλον τον πληθυσμό της πόλης στο δίκτυο. Στην περιφέρεια του Μπουένος Άιρες ο συνεταιρισμός εργαζομένων 5 Σεπτέμβρη, σε συνεργασία με ομάδες καταναλωτών, ανέλαβε με εξαιρετικά αποτελέσματα την επιχείρηση ύδρευσης της περιοχής μετά την αναχώρηση το 2002 της εκεί θυγατρικής της Ένρον.

Η Θεσσαλονίκη αποτελεί διεθνώς αιχμή καινοτομίας στην τάση για κοινωνική διαχείριση του νερού. Ο υπόλοιπος κόσμος παρακολουθεί με ενδιαφέρον την τύχη της Κίνησης 136, την πρωτοβουλία πολιτών για την εξαγορά από τους κατοίκους της πόλης του 51% της επιχείρησης ύδρευσης μέσω συνεταιρισμών σε επίπεδο γειτονιάς και της ακόλουθης μη κερδοσκοπικής διαχείρισης και δημοκρατικού ελέγχου της από αυτούς τους συνεταιρισμούς. Επαναλαμβάνεται συχνά ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση προς το μνημόνιο. Ιδού λοιπόν μια συγκεκριμένη, τεκμηριωμένη και λεπτομερής πρόταση για την βελτίωση μιας κοινωφελούς επιχείρησης. Και όμως αντί αυτής, προωθείται μια ιδεολογικά ορμώμενη, οικονομικά επιζήμια ιδιωτικοποίηση.

Το 2010 ο Δήμος του Παρισιού πήρε μετά από 50 χρόνια στα χέρια του την επιχείρηση ύδρευσης της πόλης από την Σουέζ και την Βεόλια. Δύο χρόνια μετά η κυβέρνηση Σαρκοζί αποτελούσε παρελθόν. Το 2011 26 εκατομμύρια Ιταλοί πήγαν στις κάλπες ψηφίζοντας συντριπτικά (95%) υπέρ νόμου που απαγόρευε την ιδιωτικοποίηση του νερού. Ήταν η πρώτη ήττα του έως τότε παντοδύναμου Μπερλουσκόνι. Στην Κοτσαμπάμπα και το Μπουένος Άιρες οι «μάχες» για το νερό έφεραν το τέλος των εκεί ιδιωτικοποιήσεων και μνημονίων. Είθε η απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας η οποία έκρινε παράνομη την μεταβίβαση της ΕΥΑΘ στο ΤΑΙΠΕΔ και η κινητοποίηση των πολιτών στη Θεσσαλονίκη να σημάνει και την αρχή του τέλους για την εποχή του παραλογισμού και στην Ελλάδα. Το τι θα γίνει με το νερό είναι υπόθεση όλων μας.

Greeklish

Σχεδιάζουν να βγάλουν την Ελλάδα στις αγορές πριν τις Ευρωεκλογές

Η κυβέρνηση κάνει τα πάντα για να βγάλει την Ελλάδα στις αγορές, πριν τις εκλογές του Μαΐου,ώστε αυτό να αποτελέσει επικοινωνιακό τρίκ για να ανεβάσουν τα ποσοστά τους ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.Επίσης δεν θα φανεί καθόλου περίεργο εάν το παραπάνω λειτουργήσει ως "απειλή" προς τους ψηφοφόρους, σε παρόμοια φόρμα της λογικής "μνημόνιο ή χάος" που είχε εφαρμόσει στις τελευταίες εθνικές εκλογές η ΝΔ.
Πιό συγκεκριμένα όπως αναφέρει το ρεπορτάζ του Κωστή Παπαδιόχου στη Καθημερινή, σχέδιο επιστροφής στις αγορές, ακόμη και πριν από τις ευρωεκλογές του Μαΐου, επεξεργάζεται το Μέγαρο Μαξίμου, καθώς εκτιμά πως η συγκεκριμένη εξέλιξη, σε συνδυασμό με το αναμενόμενο «σήμα» των εταίρων για τη διευθέτηση του ελληνικού χρέους, αλλά και τη διανομή του πρωτογενούς πλεονάσματος, σηματοδοτούν την οριστική έξοδο της χώρας από τα Μνημόνια και θα αποτελέσουν ισχυρά πολιτικά όπλα ενόψει της επερχόμενης κρίσιμης εκλογικής αναμέτρησης.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η επεξεργασία του σχεδίου εξόδου της χώρας στις αγορές βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο, αλλά θα αποτελέσει μέρος της ευρύτερης πολιτικής διαπραγμάτευσης που θα αρχίσει ξανά με τους εταίρους παράλληλα με την επιστροφή της τρόικας στην Αθήνα.

Συγκεκριμένα, συζητείται το ύψος της έκδοσης να είναι 2 με 4 δισ. ευρώ και επιδίωξη είναι να καλυφθεί, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της, μέσω συμφωνίας με ιδιώτες. Το επιτόκιο των νέων ομολόγων δεν θα είναι άνω του 7% και μικρότερο του 5%, ενώ αυτά θα είναι 3ετούς ή 5ετούς διάρκειας, ώστε να μην επηρεάζεται η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους.

Οπως αναφέρουν συνομιλητές του πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά, βασική προτεραιότητα είναι να πειστούν το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες ότι η επιστροφή της χώρας στον εξωτερικό δανεισμό δεν θα συνοδευθεί από τις «αμαρτίες του παρελθόντος». Ειδικότερα, η κυβέρνηση θα δεσμευθεί ότι τα όποια κεφάλαια αντληθούν θα διοχετευθούν αποκλειστικά για την κάλυψη μέρους του χρηματοδοτικού κενού της επόμενης διετίας και όχι για την επιστροφή στο προγενέστερο μοντέλο των «παροχών με δανεικά», καθώς και ότι η χώρα θα συνεχίσει να βαδίζει στον δρόμο των μεταρρυθμίσεων.

Το Μέγαρο Μαξίμου αναγνωρίζει πως με βάση την εμπειρία της δεκαετίας του 2000, οι εταίροι έχουν λόγους να φοβούνται ότι θα υπάρξει χαλάρωση, αλλά εκτιμούν πως η κυβέρνηση Σαμαρά έχει δώσει σαφή διαπιστευτήρια τήρησης των δεσμεύσεων τις οποίες έχει αναλάβει, ώστε τελικώς η ελληνική προσέγγιση θα γίνει αποδεκτή. Στο ίδιο πλαίσιο, εξάλλου, η κυβέρνηση έχει αποστείλει παράλληλο μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να υπογράψει νέο Μνημόνιο, αλλά να υπαχθεί στους ούτως ή άλλως άκρως αυστηρούς μηχανισμούς δημοσιονομικού ελέγχου που έχουν αποφασιστεί για όλα τα κράτη-μέλη.

Οπως προαναφέρθηκε, το Μέγαρο Μαξίμου εκτιμά πως εάν οι σχεδιασμοί του υλοποιηθούν, έχει βάσιμες ελπίδες μέχρι τις ευρωεκλογές του Μαΐου να ανατρέψει το μικρό δημοσκοπικό προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς παράλληλα θα υπάρξουν μέτρα κοινωνικής μέριμνας που θα σηματοδοτούν τη σταδιακή έξοδο από την κρίση. Ειδικότερα, στο πλαίσιο διανομής του πρωτογενούς πλεονάσματος των 700 εκατ. ευρώ περίπου, εξετάζεται, πέραν της ενίσχυσης των ασθενεστέρων:

Πρώτον, να θεσπιστεί το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, που πάντως, κατά πληροφορίες, θα είναι της τάξης των συντάξεων του ΟΓΑ, δηλαδή περί τα 300 ευρώ. Δεύτερον, να αρχίσει η εφαρμογή προγράμματος μαθητείας για 100.000 νέους, ώστε να υπάρξει ανάσχεση της ανεργίας.

Πάντως, το Μέγαρο Μαξίμου αναγνωρίζει ότι η επερχόμενη διαπραγμάτευση με τους εταίρους θα διεξαχθεί σε ένα άκρως προβληματικό περιβάλλον, με πολλούς αστάθμητους παράγοντες εντός κι εκτός της χώρας.

Σε σχέση με το εξωτερικό, η Αθήνα αντιλαμβάνεται πως το «ελληνικό ζήτημα», από την κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού και τη ρύθμιση του χρέους μέχρι την έξοδο στις αγορές, θα πρέπει να προκύψει μέσω κοινής συνισταμένης ανάμεσα στις Βρυξέλλες, το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ενώ ανησυχία υπάρχει και για τη σκληρή γραμμή που εμφανίζεται να υιοθετεί η τρόικα, καθώς αξιώνει την πλήρη εφαρμογή της έκθεσης του ΟΟΣΑ για τις μεταρρυθμίσεις.

Η έκθεση του ΟΟΣΑ δυναμιτίζει το σκηνικό και στο εσωτερικό της χώρας σε τρία επίπεδα. Συγκεκριμένα, ήδη έχει εκδηλωθεί σχεδόν δημόσια σύγκρουση μεταξύ του υπουργού Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκη και των υπουργών Υγείας Αδ. Γεωργιάδη και Αγροτικής Ανάπτυξης Αθ. Τσαυτάρη για τα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα και τη διάρκεια του φρέσκου γάλακτος αντίστοιχα. Μάλιστα, κατά πληροφορίες, στο παρασκήνιο έχουν ακουστεί απειλές ακόμη και περί παραιτήσεων. Επίσης, ο κ. Ευ. Βενιζέλος, που τελεί υπό εσωκομματική πίεση λόγω της κακής δημοσκοπικής πορείας του ΠΑΣΟΚ, είναι αμφίβολο εάν θα συναινέσει στις διαρθρωτικές αλλαγές για τις οποίες πιέζει η τρόικα, επικαλούμενη την έκθεση του ΟΟΣΑ. Σε κάθε περίπτωση, ο πρωθυπουργός λέγεται ότι είναι αποφασισμένος να προχωρήσει στην εφαρμογή του 80% των μεταρρυθμίσεων που προτείνει ο ΟΟΣΑ, αλλά φέρεται να θεωρεί και ο ίδιος προβληματική τη ρύθμιση για το γάλα.

Ομως, οι όποιες αποφάσεις τελικώς ληφθούν θα πρέπει να μην ξεπερνούν τις αντοχές των κοινοβουλευτικών ομάδων της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, καθώς η πλειοψηφία της κυβέρνησης στη Βουλή έχει περιοριστεί στις 153 έδρες. Τέλος, είναι προφανές πως το Μέγαρο Μαξίμου δεν επιθυμεί να προωθήσει αποφάσεις που προκαλούν αντιδράσεις συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων, ενώ πλέον ο χρόνος μετράει αντίστροφα προς τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαΐου.
Ο φαύλος κύκλος του χρέους συνεχίζεται...

http://www.koutipandoras.gr/

Στο μικροσκόπιο του ΣτΕ και το εφάπαξ των δημοσιών υπαλλήλων

Ο προβληματισμός και οι ανησυχίες που προκλήθηκαν στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, με αφορμή την απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας για τους ενστόλους, αυξάνονται. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι και άλλες προσφυγές, που συνεπάγονται μεγάλο δημοσιονομικό κόστος, αν γίνουν αποδεκτές, αναμένεται να εκδικαστούν προσεχώς.
Στο ανώτατο δικαστήριο της χώρας εκκρεμούν προσφυγές, κατ’ αρχάς των πανεπιστημιακών, που ζητούν –και αυτοί– να μην ισχύσουν περικοπές σε μισθούς και επιδόματα. Ομως, ακόμη πιο σημαντικές είναι αυτές που αφορούν τις περικοπές στο εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά και Ταμείων, που δεν λαμβάνουν επιχορηγήσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό. Σε αυτές τις τελευταίες είναι στραμμένο κυρίως το ενδιαφέρον του οικονομικού επιτελείου. Και τούτο, διότι, αν γίνουν δεκτές, γεγονός που δεν μπορεί να αποκλειστεί, θα προκαλέσουν δημοσιονομική επιβάρυνση κατά πολύ μεγαλύτερη εκείνης που προκλήθηκε από τη δικαίωση των ενστόλων.
Οι φόβοι της κυβέρνησης αυξάνονται, από το γεγονός ότι πρόσφατα υπήρξε, σύμφωνα με πληροφορίες της «Καθημερινής», απόφαση - γνωμοδότηση του ΣτΕ επί Προεδρικού Διατάγματος, που μπορεί να αποτελέσει ισχυρότατο δικαστικό προηγούμενο και να σηματοδοτήσει θετική απόφαση για τις μειώσεις του εφάπαξ. Συγκεκριμένα, το ΣτΕ, γνωμοδοτώντας για τον υπολογισμό του εφάπαξ στο Ταμείο Αρωγής του Λιμενικού Σώματος, απεφάνθη ότι οι εφάπαξ παροχές οφείλουν να είναι ευθέως αναλογικές με τις εισφορές που έχουν καταβληθεί από τους εργαζομένους. Αρα, δεν μπορεί να είναι μικρότερες από τα ποσά που αναλογούν στις εισφορές που έχουν πληρωθεί με βάση τις αποδοχές τους.
Κι ενώ η κρίση της Ολομελείας του ΣτΕ για τις περικοπές στο εφάπαξ θεωρείται έτσι κι αλλιώς κρίσιμη, απόφαση που ήδη έχει εκδοθεί από το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Στρασβούργο) έρχεται να επιβαρύνει το τοπίο και να αυξήσει τους προβληματισμούς. Το συγκεκριμένο δικαστήριο έχει αποφανθεί, σύμφωνα με πληροφορίες, ότι το εφάπαξ αποτελεί προσωπική περιουσία του ασφαλισμένου, έχει δημιουργηθεί από τις δικές του εισφορές και η όποια μείωσή του προσκρούει σε βασικές διατάξεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης.
Σημαντική είναι επίσης και η εκδίκαση των προσφυγών που έχουν κατατεθεί από πανεπιστημιακούς, που επίσης ζητούν να εξαιρεθούν των μειώσεων σε αποδοχές και επιδόματα που τους επέβαλε ο νόμος του 2012 για τα λεγόμενα Ειδικά Μισθολόγια.
Ανώτατοι δικαστικοί δηλώνουν στην «Κ» ότι το σκεπτικό της απόφασης που δικαίωσε τους ενστόλους θα οριοθετεί το εύρος της ισχύος της, ώστε να μην αποτελέσει ισχυρό δικαστικό προηγούμενο για άλλες περιπτώσεις. Εντούτοις, το ενδεχόμενο να υπάρξει και άλλη δικαστική κρίση δικαίωσης για μείωση αποδοχών δεν μπορεί να αποκλειστεί, καθώς, όπως σημείωναν, «η κάθε υπόθεση θα αντιμετωπιστεί χωριστά». Η πιθανότητα, ωστόσο, να δικαιωθούν και άλλοι –πλην των ενστόλων– που υπάγονται στα Ειδικά Μισθολόγια, ανέφεραν δικαστικές πηγές, θα ελαχιστοποιείται από την επιχειρηματολογία του σκεπτικού της απόφασης του ΣτΕ, που ήδη καθαρογράφεται.
Σύμφωνα με πληροφορίες, θα στηριχθεί στην παραδοχή ότι αποτελούν τον λεγόμενο «σκληρό πυρήνα» του κράτους και τυγχάνουν ειδικής μεταχείρισης και από το Σύνταγμα. Ρητώς θα αναφέρεται, σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», στο σκεπτικό ότι για τον λόγο αυτό απαγορεύεται στους υπηρετούντες στις Ενοπλες Δυνάμεις και στα Σώματα Ασφαλείας οι απεργιακές κινητοποιήσεις και κάθε είδους άλλη απασχόληση και επιπλέον, ο ρόλος τους αφορά στην προστασία μείζονος σημασίας αγαθών, όπως η εδαφική ακεραιότητα της χώρας, η διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης, η προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών.
Κι ενώ, όπως τονίζεται από δικαστικές πηγές, οι πιθανότητες για δικαίωση και των πανεπιστημιακών είναι μικρές, η επιρροή που ασκεί η απόφαση δικαίωσης των ενστόλων στις διεκδικήσεις του Δικαστικού Σώματος είναι αυταπόδεικτη. Οι δικαστικοί, άλλωστε, έχουν ήδη δικαιωθεί και από το Ειδικό Δικαστήριο (Μισθοδοκείο) που δικάζει τα μισθολογικά τους αιτήματα.. Ιωάννα Μάνδρου-Καθημερινή

http://www.koutipandoras.gr/

To MEGA αποπληρώνει το δάνειο. Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Χαράς ευαγγέλια για τις ραγισμένες καρδιές. Μέσα από τον ορυμαγδό των σατανικών δημοσκοπήσεων ξεπρόβαλε σαν ηλιαχτίδα και μία που δείχνει την Ν.Δ. να προηγείται με 3,8% στην Κεντρική Μακεδονία. «Αυτό δεν είναι δημοσκόπηση, αυτό είναι ποίημα!», ανέκραξαν στο δελτίο του ΜΕΓΚΑ και έσπευσαν να τη μεταδώσουν χωρίς σχόλια και αναλύσεις, έτσι για να καταπιούν τις γλώσσες τους τα γατάκια που λένε ότι η νουδούλα βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το κουτάλι του παπά. 

Παραλίγο να την μεταδώσουν έμμετρη τη δημοσκόπηση: «Με τέσσερα τοις εκατό κερδάει ο Σαμαράς/ μούσκεψε το σεντόνι μας με δάκρυα χαράς».

Όντως η δημοσκόπηση της GPO δείχνει ότι στην Κεντρική Μακεδονία η Ν.Δ. συγκεντρώνει 24,8%, έναντι 21% του ΣΥΡΙΖΑ, προβάδισμα εντυπωσιακό, ιδίως αν ληφθεί υπόψη το γενικότερο δημοσκοπικό κλίμα. Κι όμως, η δημοσκόπηση αυτή είναι κόλαφος για τη Ν.Δ. και τον Σαμαρά. Στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 η Ν.Δ. είχε πάρει στην Κεντρική Μακεδονία 32,5% και ο ΣΥΡΙΖΑ 22,6%, άρα η διαφορά έχει πέσει από το 9,9% στο 3,8%, άσε που με 24% αδιευκρίνιστη ψήφο, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται μόλις 1, 6% κάτω από το εκλογικό του ποσοστό. Σε ένα από τα κάστρα της Ν.Δ., ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καλύψει ήδη απόσταση 6,1% , αισθητά μεγαλύτερο από το 4,8% που έχει καλύψει στην Α' Αθήνας, κι αν κάνεις και αναγωγή- ολίγον μπακαλίστικη, ομολογουμένως- η διαφορά στην Επικράτεια μπορεί να υπολογιστεί στο 3% υπέρ της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. «Έρχονται οι κομουνιστές/ θα φαν τις πίτες τις ζεστές»

" Ὁ Χριστὸς εἶπεν: οὐ δύνασθε Θεῷ λατρεύειν καὶ Μαμωνᾷ». Δεν γίνεται να είσαι και Διευθυντής Ειδήσεων και ποιητής, οι ποιητές είναι κάτι απίστευτες αντένες, υψώνονται σαν δάχτυλα στα χάη, στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει, μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες. Δεν τα πάνε καλά με τους αριθμούς και τις προσθαφαιρέσεις οι ποιητές. Βγάζουν στον αέρα δημοσκοπήσεις, για να βοηθήσουν αυτούς που τους δίνουν τα δάνεια κι αντί να τους βοηθήσουν, τους χαντακώνουν. Κι είναι και πολλά τα ρημάδια τα δάνεια, εκατό εκατομμύρια, τσε βάλε.

Υπάρχει όμως και άλλη εκδοχή, που είναι και η πιθανότερη. Στο ΜΕΓΚΑ γνώριζαν ότι η δημοσκόπηση είναι αρνητική για την Ν.Δ., παρόλα αυτά την έβγαλαν στον αέρα ασχολίαστη, έτσι για να κερδίσουν τις πρώτες εντυπώσεις. Να δει ο άλλος το 3,8% και να νομίσει ότι το παιχνίδι παίζεται ακόμη στα ίσα, είναι η άτιμη η παράσταση νίκης, βλέπετε. Έστω κι ένας να βρεθεί να πει «βάστα Αντώνη και τους φάγαμε», κέρδος θα είναι, θα έχουμε αποσβέσει το 3,8% του δανείου, δηλαδή περί τα 3,8 εκατομμύρια ευρώ.

«Μύρια τους δώσαν εκατό/ κάποιος να πάρει το 100».






http://www.avgi.gr/
 

Είμαστε όλοι μετανάστες. Του Χριστόφορου Κάσδαγλη

Πέρα από την οργή για τον χαμό ανθρώπινων ζωών στις ελληνικές θάλασσες, όχι από αμέλεια αλλά με κρατική συναυτουργία, καλό είναι να ξαναδιαβάσουμε από την αρχή το μάθημα που μας έρχεται μέσα από τους αιώνες.

Αυτή η τελευταία τραγωδία στο Φαρμακονήσι είναι μια βρώμικη ιστορία που καλό θα ήταν να φωτιστεί σε όλες τις σκοτεινές πτυχές της. Καλό θα ήταν επίσης να γράφουμε και να ξαναγράφουμε γι’ αυτήν και για όλες τις άλλες παρόμοιες μικρότερες τραγωδίες, να μην τις κρύβουμε κάτω από το χαλί, να μην παριστάνουμε πως δεν συμβαίνει τίποτα στα όμορφα και δαντελωτά παράλιά μας, που θα προτιμούσαμε να τα διαθέτουμε μόνο για τη ραστώνη all inclusive τουριστών, κατά προτίμηση υψηλού εισοδηματικού επιπέδου, ή εναλλακτικά να τις καταστρέφουμε παραχωρώντας τις στο real estate για την οικοδόμηση και πώληση παραθεριστικών κατοικιών.

Πέρα όμως από τη συγκίνηση και την αγανάκτηση της στιγμιαίας διαπίστωσης, θα προτιμούσα να σκύψουμε πάνω στην περίπτωση για να βγάλουμε μερικά μονιμότερα συμπεράσματα.

Τόσα χρόνια, οι κυβερνητικοί ιθύνοντες, και εν γένει οι θιασώτες της σκληρής στάσης απέναντι στους μετανάστες που φτάνουν ως τη χώρα μας, αποκρούουν τις προτάσεις για μια μεταναστευτική πολιτική ανθρώπινη και συμβατή με το διεθνές δίκαιο με το βασικό επιχείρημα ότι δεν πρέπει να τους κάνουμε τη ζωή εύκολη (για την ακρίβεια ότι πρέπει να τους κάνουμε τον βίο αβίωτο), γιατί έτσι θα δίναμε το κίνητρο σε όλους τους κατατρεγμένους της γης να έρθουν εδώ στον τόπο μας και να κατασκηνώσουν.

Γεγονότα σαν το προχθεσινό διαψεύδουν με αποστομωτικό τρόπο όλες αυτές τις γραφικές και ανιστόρητες θεωρίες. Η χώρα διανύει ήδη τον πέμπτο χρόνο της κρίσης. Η διεθνής εικόνα της έχει καταστραφεί και κανείς δεν θα μπορούσε να πει ότι ανταποκρίνεται σε οποιαδήποτε έννοια οικονομικής ευημερίας, πολύ περισσότερο επίγειου παραδείσου. Κατά το ίδιο αυτό διάστημα έχει επιπλέον κατά πολύ χειροτερέψει το καθεστώς υποδοχής και μεταχείρισης των μεταναστών, με στρατόπεδα κράτησης, με ένταση των επιχειρήσεων-σκούπα και με χρυσαυγίτικα κυνηγητά.

Αν ευσταθούσε η θεωρία ότι δεν πρέπει να κάνουμε τον τόπο μας ελκυστικό για τους ξένους γιατί τότε θα πλάκωναν όλοι εδώ, θα ’πρεπε νομοτελειακά να ισχύει και η αντιστροφή της, ότι τώρα που τον έχουμε κάνει κόλαση δεν θα πατάει το πόδι του εδώ κανείς, ότι θα λοξοδρομούν για να μας αποφύγουν, ότι θα προτιμούσαν ακόμα και να πάνε να πνιγούν οπουδήποτε αλλού παρά στην Ελλάδα.

Και όμως, βλέπουμε ότι συνεχίζουν να καταφθάνουν ατέλειωτα καραβάνια εξαθλιωμένων. Όχι γιατί δεν έχουν μάθει τα κακά μαντάτα, αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι οι μεταναστευτικές ροές δεν εξαρτώνται από τις προθέσεις κάποιου Δένδια, Κρανιδιώτη ή Μιχαλολιάκου, οι μεταναστευτικές ροές ωθούνται από τους ανέμους τις Ιστορίας, από την ανέχεια και την ανάγκη, από ανθρωπιστικούς σεισμούς και από τα τσουνάμια των εμφυλίων πολέμων, του θρησκευτικού φανατισμού, της τυφλής τρομοκρατίας και, βέβαια, των «ανθρωπιστικών» επεμβάσεων που πραγματοποιούνται από τους δικούς μας δυτικούς συμμάχους, ενίοτε με τη συμμετοχή και του ελληνικού στρατού.

Κι ας μην ξεχνάμε κάτι ακόμα. Σ’ αυτό το διεθνές σύστημα που εξαθλιώνει μαζικά ολόκληρες κοινωνίες, σ’ αυτή την εξελισσόμενη παγκοσμιοποίηση του φόβου και της ανέχειας, δεν αποκλείεται σ’ ένα όχι μακρινό μέλλον οι μεταναστευτικές ροές να αντιστραφούν, όπως άλλωστε το ’χουμε ζήσει και στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν.


Χριστόφορος Κάσδαγλης

http://www.ramnousia.com/

 

Εξοπλισμοί: Τρία “γαλάζια κελεπούρια” έχουν οι ανακριτές κι ένα…διαμέρισμα

“Γαλάζια κελεπούρια” έχουν στα χέρια τους οι ανακριτές για τους εξοπλισμούς. Ένα εξ αυτών είχε κάνει και υπουργός, τα άλλα δυο περιφέρονταν ως δορυφόροι που όμως έκαναν κουμάντο. Και οι τρεις πιάστηκαν στη “φάκα” από το καλοκαίρι όταν έγινε έφοδος σε γραφεία αντιπροσώπου στο Κολωνάκι. Εκεί βρέθηκαν στοιχεία και προέκυψε και μια πώληση διαμερίσματος ανάμεσα σε δύο από τους τρεις! Δηλαδή ο ένας εμφανίζεται να το πουλά στον άλλο. Κάπου στα βόρεια προάστια το διαμέρισμα.

Πρόκειται για δουλειά ποιων άλλων των Γερμανών οι οποίοι τελικά αποδεικνύονται και άπληστοι και απρόσεκτοι.Κι έτσι τρώνε συνεχώς…τορπίλες.

Το ερώτημα είναι αν θα βγουν τα ονόματα των τριών ή αν θα υπάρξει φρένο . Γιατί αν βγουν τότε το πράγμα μπορεί να φθάσει πάρα πολύ ψηλά και η κάθαρση στους εξοπλσιμούς δεν θα είναι πια μόνο “πράσινου” χρώματος. Θα γίνει και γαλάζια.

http://armynews.gr/

Αναθεώρηση του Δουβλίνο 2 ζητά ο Τσίπρας από τον Ρομπάι

Έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ για το μεταναστευτικό, ζητάει ο Αλέξης Τσίπρας με επιστολή του στον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν βαν Ρομπάι, με αφορμή τα συνεχόμενα τραγικά γεγονότα στη Λαμπετούζα της Ιταλίας και στο Φαρμακονήσι.

«Την πραγματοποίηση έκτακτης Συνόδου Κορυφής της ΕΕ με αντικείμενο την αναθεώρηση του «Δουβλίνο 2″, με στόχο τη δίκαιη κατανομή ευθυνών μεταξύ των κρατών – μελών στο μεταναστευτικό πρόβλημα», προτείνει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιος για την προεδρία της Κομισιόν Αλέξης Τσίπρας με επιστολή του προς τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν βαν Ρομπάι.

Η επιστολή κοινοποιείται, επίσης, στον πρόεδρο της Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς.

Με αφορμή τα συνεχόμενα τραγικά γεγονότα στη Λαμπετούζα της Ιταλίας και στο Φαρμακονήσι, ο κ. Τσίπρας επικαλείται το άρθρο 15 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή “Ενωση και ζητεί από τον κ. Ρομπάι να αναλάβει άμεσα πρωτοβουλία για τη σύγκληση έκτακτου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου το συντομότερο δυνατό, με αντικείμενο την αναθεώρηση του Κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 343/2003 (Δουβλίνο ΙΙ), σύμφωνα και με το άρθρο 80 της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την εφαρμογή «των αρχών της αλληλεγγύης και της δίκαιης κατανομής ευθυνών μεταξύ των κρατών μελών, μεταξύ άλλων και στο οικονομικό επίπεδο» στη μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, αφήνει σαφείς αιχμές για τη στάση των βόρειων χωρών της ΕΕ στο μεταναστευτκό και την πίεση που υφίστανται οι χώρες του νότου στο πρόβλημα αυτό.

Ο κ. Τσίπρας σημειώνει ότι «είναι ανάγκη, στο πλαίσιο αυτό, να υπάρξει άμεση επανεξέταση ολόκληρου του θεσμικού πλαισίου της ΕΕ για την μετανάστευση και το άσυλο, στην κατεύθυνση της διασφάλισης της προστασίας των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ολόκληρο το ευρωπαϊκό έδαφος». Παράλληλα, χαρακτηρίζει αποτυχημένη τη μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ και επισημαίνει ότι μέχρι σήμερα οι πρωτοβουλίες που υπήρξαν από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού στις χώρες προέλευσης, δεν είχαν μετρήσιμα αποτελέσματα.

Ειδικότερα, αναφέρει ότι τα προγράμματα που σχεδιάστηκαν για την υλοποίηση της Διακήρυξης της Βαρκελώνης στην πράξη εγκαταλείφθηκαν, χωρίς να έχουν επιτύχει κανέναν από τους στόχους τους. Σίγουρα, τονίζει, δεν επιτεύχθηκε ο στόχος της βοήθειας στις χώρες της Βόρειας Αφρικής και τμήματος της Μέσης Ανατολής για να βελτιώσουν τις οικονομίες τους και να μειώσουν την ανεργία. Στόχος, ο οποίος θα μείωνε τον αριθμό των πολιτών τους που καταφεύγουν στη μετανάστευση προς την ΕΕ, με κάθε νόμιμο ή παράνομο τρόπο.

Επιπλέον, οι πόλεμοι που είναι μία ακόμη από τις κύριες αίτιες των μεταναστευτικών ροών, εντάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή της Μεσόγειου και της Μέσης Ανατολής και αύξησαν αυτές τις ροές, πολλαπλασιάζοντας τις ανθρώπινες τραγωδίες στη θάλασσα της Μεσογείου. Επικαλείται μάλιστα επίσημα στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία, από το 1998 ως το 2013, τουλάχιστον 17.000 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους στην προσπάθεια τους να μεταναστεύσουν στην ΕΕ.

«Καμία δύναμη Frontex και κανένας φράκτης» επισημαίνει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ «δεν μπορεί να σταματήσει ένα φαινόμενο το οποίο είναι, εν μέρει, αποτέλεσμα της κρίσης που επικρατεί στις χώρες απ” όπου αυτοί οι άνθρωποι φεύγουν. Ούτε θα το καταφέρουμε, αυτό υιοθετώντας στο Νότο, κάτω από την πίεση των κυβερνήσεων χωρών του Βορρά της ΕΕ, όλο και πιο καταπιεστικές πολιτικές απέναντι στους μετανάστες».

Υπό το πρίσμα αυτό, υπογραμμίζει την ανάγκη να σχεδιαστούν αμέσως αποτελεσματικά μέτρα για τη διάσωση των μεταναστών στις ανοιχτές θάλασσες, για τη δημιουργία κέντρων υποδοχής στα σημεία εισόδου και την υιοθέτηση μιας νομικής διαδικασίας και ενός νέου νομικού πλαισίου, το όποιο θα ρυθμίζει αποτελεσματικά και δίκαια την πρόσβαση των μεταναστών σε όλες τις χώρες της ΕΕ με δίκαιο και αναλογικό τρόπο, λαμβάνοντας υπόψη, στο μέτρο του δυνατού, και τις δικές τους επιθυμίες.

Ο κ. Τσίπρας, χαρακτηρίζει «υποκριτικό και ανήθικο, να γίνονται μεγαλόστομες δηλώσεις από ηγέτες των επί μέρους θεσμικών οργάνων της ΕΕ, κάθε φορά που έχουμε τραγικά συμβάντα, δηλώσεις, οι οποίες ξεχνιούνται αμέσως μετά την αποχώρηση των τηλεοπτικών συνεργείων από τους χώρους της τραγωδίας που επισκέπτονται αυτοί οι ηγέτες». Προσθέτει, επίσης, ότι «οι φιλόδοξες διακηρύξεις, όταν δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένες πράξεις και δεν μετασχηματίζονται σε πολιτικές, οι οποίες έχουν την αναγκαία χρηματοδότηση, γίνονται τροχοπέδη στην προσπάθεια των χωρών του Νότου της ΕΕ να αντιμετωπίσουν αυτό το τεράστιο ανθρωπιστικό πρόβλημα».

Τέλος, ζητεί από τον κ. Ρομπάι να αναλάβει πρωτοβουλία, προκειμένου να υπάρξει επείγουσα διάθεση κονδυλίων για την αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτού του ανθρωπιστικού προβλήματος, που επιδεινώνεται διαρκώς, στο πλαίσιο της ρυθμίσεων για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών.

efsyn.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Λ. Ρακιντζής: Θέλει η ΚΕΔΕ να αρχίσω να λέω ονόματα;

Ο γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρος Ρακιντζής, μιλάει στο Capital.gr για τις μικρές και μεγάλες εστίες διαφθοράς στον δημόσιο βίο, την πολιτική βούληση, τις μίζες, τις «παρεούλες», τον κομματισμό και τον… άνθρακα στο θησαυρό των επίορκων δημοσίων υπαλλήλων. 

Συνέντευξη στη Νίκη Ζορμπά

Κύριε Ρακιντζή, πού οφείλεται η κόντρα σας με την Τοπική Αυτοδιοίκηση; Η ΚΕΔΕ μόλις προχθές σας κατακεραύνωσε με ανακοίνωσή της για τις «γενικόλογες διαπιστώσεις» σας. 

Δεν έχω καμία κόντρα. Εκείνοι έχουν μαζί μου. Είναι ενοχλημένοι γιατί έχουν μάθει να μην τους ελέγχει κανείς. Θέλει η τοπική αυτοδιοίκηση να αρχίσω να λέω ονόματα και δήμους και ποσά; Έχουμε και εκλογές τώρα, δεν τους συμφέρει μάλλον. Εκείνοι ας διαμαρτύρονται κι εγώ ας κάνω τη δουλειά μου. 

Οι υποθέσεις αυτές έχουν πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης; 

Ήδη υπάρχουν κάποιες που έχουν πάρει το δρόμο της Δικαιοσύνης. Δεν έχουμε τον Παπαγεωργόπουλο; Τι άλλο θέλετε; 

Η υπόθεση Παπαγεωργόπουλου έχει παλιώσει πλέον. Νέα κρούσματα υπάρχουν; 

Έχουμε 5-6 Δήμους με καταχρήσεις πάνω από 1 εκατ. αλλά δεν θέλω να πω ονόματα. Είναι θέμα δικό τους εσωτερικό. Το στέλνω στον Εισαγγελέα και ο Εισαγγελέας θα κάνει τη δουλειά του. 

Πόσοι είναι τελικώς οι πολυθρύλητοι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι; 
Αυτοί που έχουν διαπιστωθεί με τελεσίδικες καταδικαστικές αποφάσεις είναι 200. Και ίσως μέχρι τέλος του χρόνου να φτάσουμε τους 500. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει ροή. Μπορεί να βρούμε κι άλλους. 

Υπάρχει πάντως μεγάλη απόκλιση από τις 7.500 που ακούγαμε. 

Είναι βέβαιο ότι δεν είναι τόσοι. 

Άρα είναι μάλλον άνθρακας ο θησαυρός των επιόρκων. 

Κάποιοι ήθελαν να εμφανίσουν θησαυρό, τι να κάνουμε; 

Για πολιτικούς λόγους, εννοείτε; 

Ναι παλιοί υπουργοί μάλλον είχαν παρασυρθεί. 

Υπάρχει η πολιτική βούληση για την πάταξη της διαφθοράς; Υπάρχει σχετική καχυποψία όπως γνωρίζετε. 
Υπάρχει, σε υψηλό τουλάχιστον επίπεδο. Τόσο ο Σαμαράς όσο και ο Μητσοτάκης επιθυμούν την καταπολέμηση του φαινομένου. Από το «θέλω» βέβαια μέχρι να εφαρμοστούν κάποια πράγματα, υπάρχει πολύς δρόμος. 

Γιατί είναι τόσο δύσκολος ο εντοπισμός; 

Καταρχήν έχουμε ανάγκη από καταγγελίες. Χωρίς αυτές δεν γίνεται τίποτα. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν κάνουν πια τακτικούς ελέγχους. Κάνουν εκτάκτους βάσει καταγγελιών. Οι έλεγχοι βρίσκουν καθυστερημένα τα στοιχεία , μέχρι να φτάσουν στα πειθαρχικά συμβούλια, τα περισσότερα έχουν παραγραφεί. Πάνε στα ποινικά δικαστήρια, κρατάνε κάποια χρόνια. 

Πώς κάνει ένας πολίτης μια καταγγελία σε εσάς; 

Υποβάλλει μια καταγγελία στο Πρωτόκολλο. Είτε επώνυμα είτε ανώνυμα. Προϋπόθεση να είναι συγκεκριμένη. Όχι αόριστη. 

Πόσο μας κοστίζει η διαφθορά στην ανάπτυξη; 

Για να έχουμε ανάπτυξη πρέπει να εξαλειφθεί η γραφειοκρατία. Η γραφειοκρατία ενέχει και τη διαφθορά. Εάν καταφέρουμε να εξαλείψαμε ή έστω να περιορίσουμε την διαφθορά , θα αναπτυχθούμε οικονομικά. Αλλά δε φτάνει μόνον αυτό. 

Οι άλλες προϋποθέσεις; 

1. Χρειάζεται ασφάλεια δικαίου. Δηλαδή πρέπει να ξέρει ο επενδυτής τι νόμος θα ισχύσει καθ’ όλη τη διάρκεια της επένδυσής του. 

2. Φορολογική ασφάλεια: Να ξέρει ο επενδυτής ποια θα είναι τα φορολογικά του βάρη ως το τέλος της επένδυσής του. 

3. Συνδικαλιστική ασφάλεια: Να μην του κλείνει ο συνδικαλιστής ανά πάσα στιγμή τη δουλειά. 

4. Ασφαλιστική ασφάλεια: τι εισφορές θα πληρώσει. 

Ό,τι αναφέρετε ως προϋποθέσεις είναι το αντίθετο από αυτά που ισχύουν στην χώρα. 
Γι΄ αυτό και δεν έχουμε ανάπτυξη. 

Εξάλειψη γραφειοκρατίας δε σημαίνει και απομάκρυνση δημοσίων υπαλλήλων; 
Όχι αναγκαστικά. Ο δημόσιος τομέας χτίζεται πια ηλεκτρονικά. Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση σημαίνει αποκοπή του ομφάλιου λώρου ανάμεσα στον πολίτη και τον υπάλληλο. Έτσι η μικρή διαφθορά μπορεί να περιοριστεί. Η μεγάλη διαφθορά είναι τα μεγάλα έργα, οι εξοπλισμοί. Εκεί, τα πράγματα αλλάζουν. 

Το παράδειγμα των εξοπλισμών είναι πρόσφατο. Το κράτος δεν μπορεί να απαιτήσει αυτά που διαπιστωμένα δικαιούται; 

Ασφαλώς. Κι απορώ πώς δεν έχει γίνει ακόμα ο σχετικός νόμος. Έπρεπε οι κατασχέσεις να γίνονται αυτόματα και να αποδίδονται τα κλεμμένα στο δημόσιο και εάν ο κατηγορούμενος αθωωνόταν στα ποινικά δικαστήρια , τα κατασχεμένα να επιστρέφονταν. Αλλά δεν είναι δυνατόν να μένουν μπλοκαρισμένα επί χρόνια μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση. Άλλωστε αυτό ζητάει ο κόσμος: Δώστε πίσω τα κλεμμένα. 

Στην περίπτωση των εταιρειών που έδιναν μίζες; 

Ισχύει ακριβώς το ίδιο. Να δώσουν πίσω τα κλεμμένα. Έχω μια απορία. Την είχα πάντα: Για να κάνουμε προμήθειες τι χρειαζόμασταν τους αντιπροσώπους; Θέλαμε 100 τανκς, πάμε στο εργοστάσιο, δώσε μου τα, πάρε τα λεφτά. Έπρεπε να βάλουμε τον κάθε επιχειρηματία να παριστάνει τον αντιπρόσωπο; Αυτός είναι ένας μηχανισμός που γεννάει διαφθορά. 

Η κρίση έχει επηρεάσει τη διαφθορά; 

Το πρόβλημα είναι η ποινική δικαιοσύνη. Καθυστερεί υπερβολικά να αποδοθεί. Τώρα γίνεται κάτι αισιόδοξο. Υπάρχουν οι κκ Ράικου και Παπανδρέου, οι οποίες κάνουν εξαιρετική δουλειά. Το πρόβλημα είναι οι δυνατότητες που έχουν για να αλλάξουν το τοπίο. Ελπιζω ότι θα τα καταφέρουν. Χρειάζεται όμως να κάνουν τη δουλειά τους και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί. 

Είμαστε βέβαιοι ότι εκεί η διαφθορά είναι ανύπαρκτη ή εν πάση περιπτώσει, μεμονωμένη περίπτωση; 
Ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες; Αυτό δεν μπορώ να το εγγυηθώ. 

Ποιος είναι ο βασικός σύμμαχος της διαφθοράς; 
Οι δομές του κράτους, η καθυστέρηση της δικαιοσύνης και η... παρεούλα. Σε κάθε δημόσια υπηρεσία υπάρχει και από μία τέτοια. Το ίδιο φυσικά ισχύει και σε πολιτικό επίπεδο με τις... παρεούλες. Ο καθένας τη δική του. 

Η πλειονότητα των πολιτών είναι καχύποπτη για τους μηχανισμούς ελέγχου. 

Ο λαός είναι θυμωμένος διότι θεωρεί -και δικαίως το θεωρεί- ότι μια από τις αιτίες της κρίσης είναι και η διαφθορά. Πρέπει άπαντες εμπλεκόμενοι να κάνουν τη δουλειά τους και να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη του πολίτη με το κράτος. 

Υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος; 

Καταρχάς η επιλογή των προσώπων. Στις κατάλληλες θέσεις να τοποθετούνται τα κατάλληλα άτομα και όχι να εκπληρώνονται γραμμάτια. 

Αναφέρεστε στην πάταξη του κομματισμού. 

Ακριβώς σε αυτή.

Πηγή:www.capital.gr

Στην Ελλάδα οι γέροι ...ζουν τους νέους!

Του Γιώργου Δελαστίκ*

Ρίγος διαπερνά τη σπονδυλική στήλη όποιου διαβάσει τα αποτελέσματα της έρευνας του Ινστιτούτου Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδας (ΙΜΕ – ΓΣΕ-ΒΕΕ). Δεν πρόκειται βέβαια για στατιστική επεξεργασία των στοιχείων όλου του ελληνικού πληθυσμού, αλλά για δειγματοληπτική έρευνα σε 1.200 αντιπροσωπευτικά νοικοκυριά στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας που έγινε τον Δεκέμβριο του 2013, τον περασμένο μήνα, σε συνεργασία με την εταιρεία δημοσκοπήσεων ΜARC. Έστω και έτσι όμως τα ευρήματα της έρευνας αυτής προκαλούν ανατριχίλα, ακόμα κι αν υποτεθεί ότι το δείγμα αποκλίνει από τη στατιστική πραγματικότητα. Το πρώτο στοιχείο που συγκλονίζει είναι ότι στη σημερινή Ελλάδα έχουμε το τραγικό φαινόμενο … οι γέροι να ζουν τους νέους! Αυτό σημαίνει το εύρημα ότι για το 48,6% των ελληνικών νοικοκυριών κυριότερη πηγή εισοδήματος είναι οι …συντάξεις!

Ναι, όσο απίστευτο και αν ακούγεται αυτό, μόνο για το 35,9% των νοικοκυριών της χώρας μας ο μισθός αποτελεί την κυριότερη πηγή εισοδήματος και τα έσοδα από τις επιχειρήσεις συνιστούν την κύρια πηγή εισοδήματος για το 10,3% των νοικοκυριών. Αν δεν ήταν δηλαδή οι συνταξιούχοι γονείς και συγγενείς, οι νέοι Έλληνες θα πεινούσαν και θα δυστυχούσαν ακόμα περισσότερο! Το 94,6% των νοικοκυριών του δείγματος έχει υποστεί μείωση εισοδήματος στα χρόνια της κρίσης, το 5% διατήρησε αμετάβλητο το εισόδημα του και το 0,3% των νοικοκυριών είχε την ευτυχία να δει το εισόδημα του να αυξάνεται τα δίσεκτα αυτά χρόνια. Στη βάση αυτή, όπως εύκολα μπορεί να υποθέσει κανείς, δεν υπάρχει νοικοκυριό που να μην έχει περιορίσει από δραστικά ως δραματικά τα έξοδα του σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς. Ρούχα, παπούτσια, ταξίδια, φαγητό έξω έχουν περιοριστεί θεαματικά για τη συγκεντρωτική πλειοψηφία των νοικοκυριών.

Το 90,5% των νοικοκυριών του δείγματος δήλωσε ότι έχουν μειώσει τις δαπάνες τους για εστιατόρια και ταβέρνες, χωρίς όμως στην έρευνα να προσδιορίζεται πόσο τοις εκατό έχουν μειωθεί τα έξοδα για φαγητό έξω. Απλώς 9 στα 10 νοικοκυριά ξοδεύουν σήμερα λιγότερα για ταβέρνες από όσα ξόδευαν πριν από την κρίση. Το 90,3% έχει μειώσει τα έξοδα για ρούχα και παπούτσια, το 88,8% τις δαπάνες για ταξίδια, το 87,8% τα όσα δαπανούσε για καφετέριες, μπαρ, σινεμά κ.λπ., το 87,1% ξοδεύει λιγότερα λεφτά για δώρα και πάει λέγοντας. Και καλά τα παραπάνω: αυτά μπορεί κανείς να τα κατατάξει στις «απολαύσεις» της ζωής. Δεν μπορεί όμως κανείς να μην αισθανθεί ένα σφίξιμο στην καρδιά του, όταν διαβάζει πως το 63,7% των ελληνικών νοικοκυριών έχει μειώσει τα έξοδα για τη διατροφή του ή πως το 78,4% έχει μειώσει τις δαπάνες για θέρμανση. Σε αντιδιαστολή με αυτά τα τρομακτικά ποσοστά, συγκινείται πραγματικά κανείς όταν βλέπει πως μόνο το 16,4% των νοικοκυριών έχει μειώσει τις δαπάνες για την εκπαίδευση! Ακόμη και σε αυτή την απότομη φτώχεια, αποκαλύπτεται για μια ακόμη φορά το πάθος των Ελλήνων για τη μόρφωση των παιδιών τους, ένα χαρακτηριστικό που δεν έλειψε ούτε τις πιο σκοτεινές στιγμές της ιστορίας της χώρας μας.

Και ενώ βιώνουμε αυτό τον οικονομικό όλεθρο, έρχεται το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών και κάνει μια εξωφρενική δέσμη προτάσεων προκειμένου να «χτυπηθεί», υποτίθεται, η ανεργία. Εμπειρογνώμονας του ΚΕΠΕ προτείνει ούτε λίγο ούτε πολύ να …καταργηθεί ο κατώτατος μισθός των 511 ευρώ (μεικτά) που ισχύει για τους νέους κάτω των 25 ετών, ώστε οι εργοδότες πουαπασχολούν νέους αυτών των ηλικιών να τους δίνουν για χρονικό διάστημα ενός έτους όσα λιγότερα λεφτά θέλουν ή και απολύτως τίποτα!

Στην ουσία δηλαδή αυτός ο ελεεινός τύπος προτείνει να μπορούν οι εργοδότες να μην πληρώνουν παρά ψίχουλα ή και απολύτως τίποτα για μισθούς του προσωπικού τους, αρκεί να τους διώχνουν προτού κλείσει χρόνος και να παίρνουν άλλους στη θέση τους, νέους επίσης κάτω των 25, που να τους δουλεύουν τζάμπα, άντε με κανένα δεκάρικο η κατοστάρικο το μήνα!

Μηδέν εργατικό κόστος για τις επιχειρήσεις! Μιλάμε για καθαρή εργοδοτική αλητεία! Έχουν κι άλλη τέτοια ιδέα στο ΚΕΠΕ: Να… επιδοτούνται (!) τα λαμόγια έλληνες επιχειρηματίες που κλείνουν τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα και τις μεταφέρουν στο εξωτερικό, προκειμένου να προσλαμβάνουν Έλληνες ανέργους! Είναι απίστευτη η πρόταση αυτή, καθώς σημαίνει στην ουσία επιδότηση της … μετανάστευσης! Τέτοιος θηριώδης εργοδοτικός κανιβαλισμός πρώτη φορά ακούγεται στην ιστορία!

Από τα αρχαία χρόνια η μετανάστευση αφενός βοηθούσε να επιβιώσουν οι μετανάστες, αφετέρου έδινε λίγη βοήθεια και στην ελληνική οικονομία με κάποια εμβάσματα τα οποία στέλνονταν που και που στους συγγενείς πίσω στην Ελλάδα, με κάποιο σπίτι, διαμέρισμα ή χωράφι που αγόραζαν ορισμένοι μετανάστες στη χώρα μας κ.λπ. Πρέπει να είναι εντελώς διεστραμμένο ένα μυαλό για να σκεφθεί να …πληρώνει η Ελλάδα για να στέλνει τα παιδιά της μετανάστες στο εξωτερικό! Κι όλα αυτά, για να πληρώνουν μισθούς Σκοπίων ή Βουλγαρίας, δύο τρία κατοστάρικα, δηλαδή, οι απατεώνες έλληνες επιχειρηματίες που πήραν έξω τις επιχειρήσεις τους, αφού πρώτα τις έκλεισαν στην Ελλάδα! Αίσχος.

*Δημοσιεύθηκε στο «Πριν» της Κυριακής 26 Ιανουαρίου 2014

 http://www.iskra.gr/

Πνιγμένη Ατλαντίδα

Μαμά, μπαμπά, πνίγομαι.

By Πάνος Μουχτερός

Πόσο υπέροχο είναι να χάνεσαι στο βυθό τής ελληνικής θάλασσας. Δεν έχει καμία σύγκριση με κανέναν άλλο βυθό στον πλανήτη αυτό, πιστέψτε με. Οπουδήποτε αλλού κι αν βούτηξα, είδα μόνο θολά νερά και πλάσματα παράξενα που δείχνουν σε ντοκιμαντέρ εξειδικευμένα. Πουθενά δεν ένιωσα ούτε στο ελάχιστο τα φοβερά εκείνα συναισθήματα που κατακλύζουν τη ραχοκοκαλιά μου, όταν εξερευνούσα τα δικά μας τα πελάγη, δεν αντίκρισα πουθενά αλλού την καθαρότητα, τη διαύγεια των υδάτων, καθώς μπλέκεται με μυριάδες χρώματα διαφορετικά, έτσι όπως στροβιλίζουν μέσα από εναλλασσόμενες ηλιακές αντανακλάσεις. Από τόσο δα μικρό παιδάκι, στην πρώτη μου κιόλας δειλή βουτιά, συνειδητοποίησα ότι κάτω από το νερό κρύβεται ένας τελείως άλλος κόσμος. Ακόμα και όταν βρίσκεσαι σε ένα μόλις μέτρο βάθος και σέρνεσαι ξαπλωτός πάνω στην υγρή άμμο, είναι αρκετό για να νιώσεις δέος απέναντι σε αυτή την ανεξάντλητη φύση που εξαπλώνεται στα μάτια σου μπροστά. Οι ήχοι, οι εικόνες, οι αισθήσεις, οι φιγούρες των λουομένων ανθρώπων, όλα αποκτούν μια εντελώς διαφορετική διάσταση από εκείνη που έχουν έξω, στη στεγνή ατμόσφαιρα. Και όσο τα μέτρα από τη βουτιά σου αυξάνονται, όσο διεισδύεις όλο και βαθύτερα μέσα σε αυτόν τον υδάτινο χωροχρόνο, τόσο εντονότερα ακούς την καρδιά σου να χτυπά, τόσο περισσότερο μπλέκεται η βαθιά σου η ανάσα με την ανάσα αυτής της ευλογημένης γης. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αν η στεριά είναι τα χέρια και τα πόδια αυτού του πλανήτη, ο βυθός είναι τα πνευμόνια του. Γι’ αυτό και απαιτεί από εσένα να πάρεις τις καλύτερές σου, τις πιο βαθιές αναπνοές. Αλλιώς, σε πνίγει.

Ο θαυμασμός μου για όλη αυτήν την απέραντη βυθισμένη ομορφιά ενισχύθηκε, όταν έμαθα για μια αρχαία πόλη που ο θρύλος λέει ότι πριν από αιώνες παρασύρθηκε στα άδυτα των αδύτων και ότι έχει μείνει από τότε να στέκει έτσι, στον πάτο της θαλάσσης. Όποιο εγχειρίδιο κι αν διάβασα, όποια ταινία κι αν παρακολούθησα για το μυστήριο που περιβάλλει τη Χαμένη Ατλαντίδα, έμενα πάντα εντυπωσιασμένος με τις απίστευτες περιγραφές αυτής της ναυαγισμένης γειτονιάς. Άλλοι λένε ότι πρόκειται για μια πόλη ένδοξη, αρχαιοελληνική, με κίονες και αγάλματα, που όταν βυθίστηκε βρισκόταν στη μεγαλύτερη ακμή της, ότι μέσα της υπάρχουν ακόμα πλούτη άθικτα, αγαθά άφθονα, ότι γύρω της περιδιαβαίνουν γυναίκες πεντάμορφες, εκθαμβωτικές, πλασμένες από τη σάρκα τής Θεάς Αφροδίτης, ότι οι άνδρες είναι ίδιοι με τους αρχαίους Έλληνες πολεμιστές, θεόρατοι και καλογυμνασμένοι. Αλλού πάλι, περιγράφουν μια κατάσταση, η οποία θυμίζει όσα έχουμε διδαχθεί για τον κήπο της Εδέμ, ότι πρόκειται για ένα θέαμα παραδεισένιο, με πλάσματα που προσάρμοσαν τη φύση τους στο νέο τους περιβάλλον, για να επιβιώσουν στο νερό, με εξαιρετικά επιστημονικά αποτελέσματα, τα στοιχεία λένε για πουλιά που εκπέμπουν φως χρωματιστό από τα μάτια, την ώρα που χορεύουν φτερουγιστά, ότι οι επιζήσαντες εκεί δεν επικοινωνούν με λέξεις αλλά με μουσικές που βγαίνουν από τη μύτη και τα αυτιά, ότι όταν πλαγιάζουν και κάνουν έρωτα προκαλούνται δεκάδες παλίρροιες που στη συνέχεια φεύγουν με ταχύτητα φωτός και εμφανίζονται ως πελώρια κύματα στον έξω κόσμο. Ένας υποθαλάσσιος οργασμός που λες και έρχεται και σκάει πάνω στης γης το σώμα.

Ένας βασικός λόγος λοιπόν που διάλεξα να κάνω αυτή τη δουλειά, πέρα από τη δεδομένη μου αγάπη για τις καταδύσεις, ήταν και η υποσυνείδητη περιέργειά μου για το πού μπορεί να βρίσκεται άραγε αυτή η μαγική, χαμένη πόλη. Που ξέρεις, μέσα στις τόσες αποστολές που αναλαμβάναμε, βουτώντας για τόσα χρόνια σε διαρκώς διαφορετικά σημεία του ωκεάνιου ορίζοντα, μπορεί να μου χαμογελούσε η τύχη και να βρισκόμουν ξαφνικά απέναντι σε αυτό το μοναδικό θαύμα του ανθρώπινου και θαλάσσιου πολιτισμού. Εντάξει, αν όχι απέναντι στην ίδια αυτή τη Χαμένη Ατλαντίδα, σε κάτι παρόμοιο με αυτή, έστω σε ένα απομεινάρι από την ανείπωτη και αφανέρωτη ομορφιά της, παίρνοντας μαζί μου ένα κομματάκι από αυτά τα φοβερά της αγάλματα ή ένα φτερό από εκείνα τα πουλιά με τα χρωματιστά βλέμματα. Για φανταστείτε! Εξάλλου, οι περισσότερες αναλύσεις που έχουν γίνει από καταξιωμένους ειδικούς και ερευνητές αναφέρουν ότι το πιθανότερο είναι να εντοπιστεί κάποτε μέσα στα βάθη του Αιγαίου πελάγους, κάτω από τα διάσκορπα και πανέμορφα ελληνικά νησιά μας, αν ήταν ποτέ δυνατόν να αφήσω τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη! Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, δεν αιφνιδιάστηκα και ιδιαίτερα όταν όλες αυτές οι μελέτες επικεντρώθηκαν στο ότι μάλλον βρίσκεται σε ελληνικό πέλαγος, το θεώρησα απολύτως αναμενόμενο, αφού η χώρα μας συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά για να γεννήσει ένα τέτοιο ζωντανό μνημείο, δεν θα ήταν και η πρώτη φορά που θα συνέβαινε αυτό άλλωστε, μπορεί εκεί κάτω να στεκόταν ένας άλλος, μεγαλεπήβολος βυθισμένος Παρθενώνας. Αρχή και τέλος του κόσμου η Ελλάδα, σιγά το νέο.

Τις περισσότερες φορές βέβαια τα πράγματα δεν είχαν αυτή ακριβώς την εξέλιξη, μιας και λαμβάναμε εντολή για αναζήτηση κυρίως σε θλιβερές καταστάσεις, όπως για παράδειγμα, όταν έπεφταν αυτοκίνητα στη θάλασσα και έπρεπε να βουτήξουμε για να σώσουμε τους επιβαίνοντες, παλεύοντας με τα ασήκωτα σίδερα και τα αδιάτρητα παρμπρίζ ή όταν υπήρχε καταγγελία για κάποιον που εξαφανίστηκε και είχε χαθεί από προσώπου γης και ύστερα εντοπιζόταν ο δολοφόνος του και ομολογούσε ότι είχε πετάξει το πτώμα στην τάδε θάλασσα και έπρεπε εμείς πάλι να ψάξουμε μέσα στα θολά νερά που θα μας υποδείκνυε ο εγκληματίας και να βρούμε έναν άλλοτε άνθρωπο που τώρα πια έμοιαζε με ψόφιο ψάρι τυλιγμένο με σακούλες από τη λαϊκή. Δύσκολο πολύ ήταν κι όταν έπεφταν αεροπλάνα με φόρα και συντρίβονταν επάνω στο νερό και για νύχτες ολόκληρες ψάχναμε να βρούμε άκρη ανάμεσα σε μαύρα κουτιά και βαλίτσες με ρούχα και δώρα ανοιγμένα και φωτογραφίες που χάνονταν μια για πάντα μέσα στη μαύρη άβυσσο. Και λίγες ώρες μετά, με το ξημέρωμα, βγαίνοντας έξω στην επιφάνεια, στρέφαμε το κεφάλι και βλέπαμε να επιπλέει δίπλα από το σβέρκο μας ένας ακόμα άτυχος που από μακριά τον μπέρδευες με σάπιο ξύλο από πρόχειρη σχεδία που την είχε διαλύσει το μένος των κυμάτων. Και φυσικά, το πιο δύσκολο όλων, τα ναυάγια. Εκεί ένιωθες να συγχέεται ο ρόλος σου με αυτόν του ιατροδικαστή, μιας και ήσουν πιθανότατα ο πρώτος που ερχόταν σε επαφή με τόσους μαζεμένους θανάτους, αντικρίζοντας ολόκληρες οικογένειες να μουλιάζουν αγκαλιά μέσα στις τετράκλινες καμπίνες των γκλαμουράτων κρουαζιερoπλοίων. Θάνατοι πολυτελείας.

Μια μόνο φορά πλησίασα στο όνειρο. Ήταν εκείνον τον βαρύ χειμώνα που μας ζητήσανε να σπεύσουμε επειγόντως, για να βρούμε τυχόν υπολείμματα από βάρκες και από μετανάστες που είχαν χαθεί ξαφνικά και που οι διεθνείς αρχές κατηγορούσαν την Ελλάδα ότι όλοι αυτοί οι κακομοίρηδες ζήτησαν βοήθεια από εμάς αλλά εμείς αντί να τους σώσουμε, τους πνίξαμε, σπρώχνοντάς τους στον πάτο. Πήγαμε κάμποσοι από εμάς, τους πιο παλιούς, επειδή ξέραμε τη θάλασσα εκεί σαν την παλάμη μας και με ειδικό εξοπλισμό βουτήξαμε στο βαθύτερο σημείο. Και δεν βρίσκαμε τίποτε, ούτε καν ένα σημάδι. Και αφού περνούσε η ώρα, δόθηκε σήμα να γυρίσουμε πίσω. Και τότε κάτι ένιωσα να με παρασέρνει προς τα κάτω, σαν ρεύμα κινούμενης άμμου. Και αφέθηκα στου νερού τη δίνη. Και σε λίγο βρέθηκα μόνος στον απόλυτο βυθό. Και είδα φως ατέλειωτο να έρχεται καταπάνω μου, τόσο που τυφλώθηκα από την πολλή τη λάμψη. Ύστερα ένα χέρι αισθάνθηκα να μου χαϊδεύει τον ώμο και όπως αποτραβήχτηκα, ένα κορίτσι είδα μικρό με κορμί ενήλικα και φάτσα νεογέννητου. Είδα εφήβους με χρυσά μαλλιά και με λαιμούς που είχανε στάμπες από κάννες και από γεμιστήρες. Είδα μανάδες και πατεράδες να με χαιρετάνε και να τρέχουν προς το μέρος μου να μ’ αγκαλιάσουν. Είδα σπιτάκια που έβγαζαν κυματιστές αύρες αγάπης από τα παραθύρια τους. Μα μόλις έκανα να πλησιάσω, με τράβηξαν απότομα πίσω στο ερευνητικό το σκάφος. Δεν μπορούσα να το πιστέψω! Αναρωτήθηκα αν αυτό που είδα ήταν η αλήθεια όντως ή όντως ήταν ο μύθος. Επιστρέφοντας στο λιμανάκι του νησιού, μια τεράστια ταμπέλα δέσποζε από ψηλά, με μεγάλα, επιβλητικά γράμματα.

LIVE YOUR MYTH IN GREECE. 

http://kakoskeimena.net/

Αντιεισαγγελέας Εφετών: 23 χρόνια έβλεπα πολιτικούς να αθωώνουν απατεώνες

Δηλώσεις φωτιά και αποκαλύψεις για τους πολιτικούς έκανε ο αντιεισαγγελέας Εφετών Β. Φλωρίδης αποδίδοντας ουσιαστικά ευθύνες σε όλους εκείνους που κυβέρνησαν τη χώρα για το ότι αθωώνονταν απατεώνες. 

oparlapipas.com

MEGA ανθρωπισμός: Παίρνουν τα παιδιά τους και πάνε και πνίγονται

http://info-war.gr/