Το πουλόβερ που ξηλώνεται. του Techie Chan

Δεν θέλω να σας χαλάσω τη φαντασίωση της μοναδικότητάς σας, αλλά το 2008 δεν ήταν η μοναδική φορά που ο φιλελευθερισμός τα σκατώνει δραματικά. Κι όπως συμβαίνει κάθε φορά που μια θρησκεία τα σκατώνει δραματικά, το πουλόβερ που έπλεκε τόσα χρόνια ξηλώνεται.

Δεν θα ήταν μεγάλη υπερβολή να πούμε ότι δύσκολα μπορούμε να βρούμε πιο δραματικό ξήλωμα από αυτό της ελλάδας, από το 2008 και μετά. Αυτό που το κάνει τόσο δραματικό δεν είναι μόνο η σφοδρότητα αυτού του ξηλώματος, αλλά και το σημείο εκκίνησης. Διότι η ελλάδα του 2008 ήταν βουτηγμένη στην επιτυχία του πλεγμένου πουλόβερ, μεθυσμένη από το αθάνατο κρασί του πλουτισμού, των ολυμπιακών, του γιούρο και γενικά των επιτυχιών. Στα βαλκάνια συμπεριφερόταν σαν μια μικρή αμερική, αλλά αυτή η συμπεριφορά επεκτεινόταν και στο εσωτερικό της ισχυρής ελλάδας, που μετά το 1990 έγινε τόπος υποδοχής αρκετών μεταναστών από την ανατολική ευρώπη. Οπότε το χρήμα (και δη το ευρώ) απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη ισχύ στις ζωές μας, καθώς μια μεγάλη στρατιά από “πεινασμένους” ήταν διατεθειμένη να κάνει τα πάντα με ένα μικρό για εμάς αντίτιμο.
Δεν χρειάζεται (αν και βοηθά) να είναι ο παππούς σου ταγματασφαλίτης για να καταλάβεις ότι υπάρχει πράγματι μια κατηγορία υπανθρώπων. Πόσο μάλλον όταν αυτοί οι υπάνθρωποι είναι ξανθοί, ψηλοί και με γαλάζια μάτια.

Η ισχυρή ελλάδα λοιπόν, η χώρα που είχε το μεγαλύτερο ποσοστό ευρωαγάπης σε όλες τις στατιστικές (κι όχι άδικα), μέσα σε 5 χρόνια δραματικών αλλαγών έχει γίνει μια άκρως ευρωσκεπτικιστική χώρα. Γιαυτό και μιλάω για τη δραματικότερη αλλαγή. Διότι σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα του πυρήνα δεν υπήρχε τόσο ομόθυμη υποστήριξη του ευρωπαϊκού μαγαζιού. Αν λοιπόν το ελληνικό πουλόβερ έχει ξηλωθεί τόσο δραματικά, μη φανταστείτε πως και τα άλλα τα μισοξηλωμένα πάνε πολύ πίσω.


Το τέλος της παγκοσμιοποίησης

Η ευρωζώνη δεν είναι το μοναδικό εγχείρημα του φιλελευθερισμού που σέρνεται προς το τέλος του. Το ίδιο ισχύει λίγο πολύ και για το άλλο παιδί της μετα90ς φιλελεύθερης ελίτ, την παγκοσμιοποίηση. Αυτή δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα δημοφιλής και αντιδράσεις μπορούμε να βρούμε από πολύ νωρίς, όπως θυμούνται οι μεγαλύτεροι από τις ταραχές στο σιάτλ. Ούτε αυτό ήταν τυχαίο. Η παγκοσμιοποίηση του 1990 προσπάθησε να συνεχίσει με πιο ειρηνικά μέσα την παγκοσμιοποίηση του 19ου αιώνα κάτω από τα όπλα της βρετανικής αυτοκρατορίας. Όπως και τον 19ο αιώνα η παγκοσμιοποίηση αφορούσε κυρίως τα αγαθά και τα κεφάλαια. Οι άνθρωποι παρέμεναν λίγο πολύ δεσμευμένοι στον τόπο τους, σε αυτό το ιδιότυπο καθεστώς δουλοπαροικίας που δημιούργησε ο εθνικισμός και οι συνθήκες. Δεν αφορούσε λοιπόν την ελευθερία των ανθρώπων αλλά των πραγμάτων.

Τον 19ο αιώνα η μη μετακίνηση των πληθυσμών ήταν εύκολη υπόθεση. Τεράστια τμήματα της ευρώπης ήταν πρακτικά απροσπέλαστα πριν τον σιδηρόδρομο, ο οποίος ήρθε αρκετά αργά στο 19ο αιώνα. Μόνο τα καράβια εξασφάλιζαν μια άλφα μετακίνηση γιαυτό και οι έλληνες ήταν γνωστοί ως έμποροι/πειρατές (οι δύο ιδιότητες μπλέκονταν πολύ πιο συχνά απ’ ό,τι θα βόλευε την ιστορική μας αφήγηση). Ταυτόχρονα γλωσσικά και άλλα πολιτισμικά εμπόδια έκαναν τις μετακινήσεις αν όχι αδύνατες τουλάχιστον πολύ δύσκολες. Δεν νομίζω ότι πολλοί κινέζοι από αυτούς που πήγαν στις δυτικές ακτές των ηπα τον 19ο αιώνα, μίλησαν (αν ποτέ τα κατάφεραν) με πολύ κολακευτικά λόγια γι’ αυτή τη μετανάστευση στους κοντοχωριανούς τους.

Όμως το 1990 δεν ήταν 1860. Τα μέσα μετακίνησης -μαζικά και προσωπικά- έχουν διαδοθεί τόσο πολύ στον κόσμο που ακόμα και για τους πιο κατατρεγμένους υπάρχει τρόπος διαφυγής. Αλλά η παγκοσμιοποίηση επισήμως παρέμενε λειψή. Τα iphone μπορούσαν να περνάνε τα σύνορα με τη μεγαλύτερη ευκολία του κόσμου, τη στιγμή που οι άνθρωποι (ειδικά οι πιο μαυριδεροί από δαύτους) έπρεπε να διασχίζουν ναρκοπέδια. Όχι ότι για το φιλελεύθερο πρότζεκτ υπήρχε κανένα πρόβλημα σε αυτό.

Η ιδέα της δημιουργίας ενός τρίτου κόσμου μέσα στον πρώτο ήταν μια ιδέα φερμένη από τις ηπα και άρχισε να εφαρμόζεται με ζέση και στην ευρώπη των βρυξελλών. Διότι η ευρωπαϊκή ιδέα από το 1990 και μετά απέκτησε τόσο μεγάλη φιλελεύθερη ορμή, που πρακτικά αποτελούσε τον μοναδικό επίσημο θιασώτη της. Όλη η γραφειοκρατία χόρευε στο ρυθμό της φιλελεύθερης μεταφυσικής. Κάθε φορά που μια κυβέρνηση ήθελε να πάρει ένα μέτρο που θα κατέστρεφε τις παλιές συμφωνίες με τους πολίτες της, ένα μέτρο ξεκάθαρα βλαπτικό για την κοινωνία, σήκωνε τους ώμους και έλεγε ότι ήταν θέμα εναρμόνισης με τις βρυξέλλες. Στην ελλάδα μάλιστα χρησιμοποιούσαν και τον όρο εκσυγχρονισμό ή/και εξευρωπαϊσμό. Οι βρυξέλλες λοιπόν ήταν η αιχμή της φιλελεύθερης ελίτ στην ευρώπη.

Στις ίδιες τις βρυξέλλες, μια μικρογραφία της αμερικάνικης πρωτεύουσας άρχισε να δημιουργείται από έναν μικρόκοσμο που ζούσε γύρω από τη καλοπληρωμένη και μονωμένη γραφειοκρατία. Μια γραφειοκρατία όχι πολύ ανώτερη του επιπέδου ενός παιδιού της σαν τη διαμαντοπούλου, για να μη φανταστείτε κάτι το εξαιρετικό. Το λόμπινγκ και οι μίζες δίνουν και παίρνουν, οι λογαριασμοί στο διπλανό λουξεμβούργο φούσκωναν, την ίδια στιγμή που οι συμμετέχοντες πίεζαν όλο και περισσότερο για τις ηνωμένες πολιτείες της ευρώπης που θα τους πρόσφερε ακόμα μεγαλύτερη εξουσία. Αυτή η διαδικασία αποξένωνε όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού από την ιδέα της ευρωπαϊκή ενοποίησης με τα όμορφα χρώματα που είχε παρουσιαστεί στα 80s .

Η ελλάδα ήταν πραγματικά μια εξαίρεση θετικών απόψεων, ακριβώς γιατί στην ελλάδα η βρυξέλλα μαζί με τον φιλελευθερισμό έφερε και αρκετά θετικά απότοκα, μερικά από τα οποία εξηγήσαμε παραπάνω. Κάθε οικογένεια μπορούσε να αποκτήσει έναν σκλάβο για το σπίτι πια, όχι μόνο οι πλούσιοι που έφερναν τους δικούς τους από τις φιλιππίνες. Κάθε οικογένεια μπορούσε με το ευρώ να αποκτήσει 2 και 3 αυτοκίνητα, ίσως να στείλει τα παιδιά στο ιδιωτικό, να αγοράσει μεγάλο σπίτι, να αποκτήσει φτηνούς υπαλλήλους για το μαγαζί, όλα αυτά ακριβώς που μέχρι το 90 ήταν προσβάσιμα μόνο στους πλούσιους.

Όμως η αποξένωση από το ευρωπαϊκό πρότζεκτ ήταν ξεκάθαρη οπουδήποτε αλλού. Ακόμα κι όταν η πιστωτική επέκταση δημιουργούσε μια θάλασσα νεοπλουτισμού σε όλη την ευρώπη, οι γάλλοι ψήφιζαν όχι στο δημοψήφισμα. Και δεν ήταν οι μόνοι. Από τα μέσα του 2000 και μετά οι κυβερνήσεις έπρεπε να ψηφίζουν τις συνθήκες με έμμεσους τρόπους, διότι κάθε δημοψήφισμα υπέρ της ευρώπης είχε πολύ σοβαρές πιθανότητες να μετατραπεί σε φιάσκο.

Τα μόνα θετικά μέτρα των βρυξελλών ήταν η πτώση των τιμών στις περιαγωγές κινητής τηλεφωνίας και η χρήση του USB για τη φόρτιση των κινητών τηλεφώνων. Δύο μέτρα που πάρθηκαν έξω από τη φιλελεύθερη λογική των βρυξελλών, μόνο και μόνο ως προσπάθεια δημιουργίας καλής εικόνας προς τους ευρωπαίους πολίτες (δεν το έκρυψαν ποτέ άλλωστε αυτό).

Όταν έσκασε το 2008 λοιπόν, η ένωση δεν βρισκόταν στα καλύτερά της. Ναι στις περισσότερες χώρες δεν υπήρξε η δραματική πτώση που υπήρξε στην ελλάδα, αλλά 5 χρόνια συνεχούς μικρής ύφεσης και βαλτώματος χωρίς καμία προοπτική εξόδου, δεν είναι μικρό πράγμα. Ιδιαίτερα όταν κανείς δεν συμπαθεί τη βρυξέλλα.

Γιαυτό και από την αρχή της κρίσης, η βρυξέλλα και η κομισιόν βρέθηκε στο περιθώριο. Ναι μεν κανείς δεν πείραξε τους παχυλότατους μισθούς τους, αλλά πια οι ευρωπαίοι επίτροποι δεν έχουν μεγαλύτερο ρόλο από αυτόν που έχει ένας γενικός γραμματέας υπουργείου. Όλες οι αποφάσεις από τον οκτώβρη του 2008 και μετά παίρνονται στο eurogroup από τους εκλεγμένους αρχηγούς των κρατών, κι αυτό θα μπορούσες να πεις ότι ήταν μια νίκη της δημοκρατίας, καθώς η κομισιόν δεν διέθετε ποτέ καμία μα καμία εκλογική νομιμοποίηση. Ακούγεται αστείο αλλά είναι μια αλήθεια που δείχνει πόσο κακό στραβό και ανάποδο ήταν το περίφημο ευρωπαϊκό πλαίσιο.


Οι ελβετοί και το πουλόβερ

Η θεωρία μου λοιπόν λέει ότι από τη στιγμή που το φιλελεύθερο πρόγραμμα βυθίζεται παγκοσμίως αύτανδρο, οι θεσμοί που αυτό προώθησε θα βυθιστούν μαζί του. Οι ελβετοί λοιπόν που για δικούς τους λόγους (πλυντηρίου και ιστορικούς) δεν μπήκαν ποτέ πολύ βαθιά στην ευρωπαϊκή ιδέα , παρότι βρίσκονταν γεωγραφικά στην καρδιά της, έκαναν πριν από δύο χρόνια μια κίνηση που δεν της δόθηκε μεγάλη σημασία από το ευρύ κοινό. Κι όχι άδικα καθώς η κίνηση αφορούσε το κλείδωμα του ελβετικού φράγκου σε μια σταθερή ισοτιμία με το ευρώ. Έχω γράψει παλιότερα το γιατί και πως έγινε αυτό και πόσο έξυπνη κίνηση ήταν από τους ελβετούς, αλλά επιγραμματικά:

Κατά την κρίση οι πλούσιοι άρχισαν να ψάχνουν για καταφύγια και δεν υπήρχαν πολλά. Η βρετανία και οι ηπα ήταν μέσα στα σκατά και η ελλάδα μέχρι το 09 ήταν ένα από αυτά τα καταφύγια, αλλά ένα σαφώς πιο παραδοσιακό καταφύγιο ήταν πάντα η ελβετία. Τεράστιες ποσότητες κεφαλαίων από την ευρώπη και τις ΗΠΑ άρχισαν να εισρέουν, πιέζοντας την ισοτιμία του φράγκου προς τα πάνω. Κι αντί οι ελβετοί να χαρούν και να κάνουν τις μαλακίες που έκαναν οι τούρκοι, ως παλιές πουτάνες, παράτησαν τις φιλελέ μαλακίες και κλείδωσαν την ισοτιμία με το ευρώ. Στην ουσία για κάθε επιπλέον ευρώ, δολάριο κλπ που εισέρρεε στην ελβετική οικονομία και ήθελε να μετατραπεί σε φράγκο, η ελβετική κεντρική τράπεζα τύπωνε το αντίστοιχό του σε φράγκα και το έδινε στην πλούσια κάτοχο τα χαρτάκια.

Αυτή τη στιγμή λοιπόν η ελβετία έχει ένα τεράστιο απόθεμα από συναλλάγματα άλλων χωρών, ακριβώς διότι προσπάθησε να προστατέψει τόσο την εσωτερική της οικονομία από το φούσκωμα που προκάλεσε η κρίση, όσο και το εθνικό της νόμισμα από έναν νομισματικό πόλεμο που από την αρχή της κρίσης βρίσκεται πάντα στο τραπέζι.

Αυτά να τα δείτε πχ σε αντιδιαστολή με το άλλο πλυντήριο την κύπρο, που εν μέσω κρίσης θεώρησε έξυπνο να αναλάβει τις δουλειές που έφευγαν από την ελλάδα και άρα συνέχισε την πιστωτική επέκταση και έκανε σαν να μη συνέβαινε τίποτα κακό στον καπιταλισμό (με αριστερή κυβέρνηση κιόλας).

Αυτή η κίνηση των ελβετών με το νόμισμά τους δεν φάνηκε σαν αποχώρηση της ελβετίας από το καράβι που βουλιάζει, ακριβώς επειδή η κίνηση πρόσδεσης με το ευρώ αφήνει στον αναγνώστη την αντίθετη εντύπωση. Σε αντίθεση όμως με άλλα κλειδώματα νομισμάτων πάνω σε ισχυρά νομίσματα όπως με την convertabilidad της αργεντινής, το κλείδωμα του φράγκου γινόταν για τους αντίθετους λόγους.

Στην αργεντινή το κλείδωμα επιλέχθηκε προκειμένου να δημιουργηθούν συνθήκες εμπιστοσύνης του νομίσματος στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας. Στην ουσία ήταν ένα μέτρο καταπολέμησης του πληθωρισμού και προσέλκυσης ξένων επενδύσεων. Στην ελβετία όμως το κλείδωμα έγινε για να προστατέψει το ελβετικό φράγκο από τις υπερβολικές ροές κεφαλαίων από άλλες χώρες. Στην ουσία το πρόβλημα που είχαν να αντιμετωπίσουν ήταν το ανάποδο.

Άρα αν η ελβετία είχε εμπιστοσύνη στις οικονομίες των χωρών οι κάτοικοι των οποίων ήθελαν να μετατρέψουν τα χρήματά τους σε ελβετικά φράγκα, θα έκανε ό,τι και η κύπρος στην κρίση ή ό,τι και οι γερμανογαλλίες τις καλές εποχές. Θα έπαιρναν αυτά τα χρήματα και θα τα έκαναν δάνεια και επενδύσεις στα εδάφη των άλλων χωρών που θα μπορούσαν να τους αποφέρουν κέρδος. Όμως αυτοί κλείδωσαν την ισοτιμία και κράτησαν το χρήμα στα σεντούκια τυπώνοντας αβέρτα ελβετικά φράγκα για όποιον πλούσιο το είχε ανάγκη.

Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν, η προχθεσινή απόφαση των ελβετών να μειώσουν τον ρυθμό αύξησης της μετανάστευσης, βρίσκεται ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος. Σε περίπτωση που δεν πιάσατε την ειρωνεία, οι ελβετοί δεν είπαν όχι στους μαυριδερούς που δεν γουστάρει ο δένδιας, αλλά στους ολόλευκους ευρωπαίους που προσπαθούν να βρουν καλές δουλειές μέσα στην κρίση. Όχι φυσικά ότι αυτό θα αποτρέψει τους πλούσιους λευκούς από το να πάρουν άδεια παραμονής στη χώρα. Με 100.000 ευρώ σε καταθέσεις κανείς στην ελβετία δεν θα σου στερήσει την άδεια παραμονής, αλλά τις βλακείες περί πλήρους ελευθερίας μετακίνησης να τις ξεχάσετε.

Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκεται ταυτόχρονα και η άλλη απόφαση των ελβετών να θεσπίσουν κατώτατο όριο διαβίωσης τα 2500 φράγκα μηνιαίως, μια κίνηση που χαιρετίστηκε απόλη την αριστερά. Άρα μήπως οι ελβετοί έχουν τρελαθεί από το πολύ φοντύ?


Το κουβάρι των ιδεολογιών

Όχι δεν έχουν τρελαθεί, αν δεν ακουμπάτε βολικά σε κάποια μανιχαϊστική αντίληψη του κόσμου. Οι ελβετοί αργά και σταθερά ξεμπλέκουν το πουλόβερ του φιλελευθερισμού που τους κόστισε τόσο πολύ το 2008 (η UBS ήταν η τράπεζα με τις μεγαλύτερες απώλειες από το πρώτο στάδιο της κρίσης). Όπως έγραφα παραπάνω, η ελευθερία μετακίνησης είναι ένα ζήτημα που δεν απασχολεί αρνητικά τον φιλελευθερισμό στα πλαίσια που δεν υπάρχει κοινωνικό κράτος. Η δημιουργία ενός τρίτου κόσμου μέσα στον πρώτο από αράπηδες μαυριδερούς ή λευκούς, δεν ήταν ποτέ κάτι απεχθές στους φιλελεύθερους.

Στις ΗΠΑ δούλεψε τόσο καλά με τους άτακτους μαυριδερούς να γεμίζουν τις φυλακές, την ώρα που οι λευκοί για τα ίδια αδικήματα την έβγαζαν καθαρή. Διότι το μεγαλύτερο ποσοστό φυλακισμένων στον κόσμο που κατέχουν οι ΗΠΑ δεν υπάρχει για να εφαρμόζει το κράτος δικαίου, αλλά για να σιγουρεύει πως ο τρίτος κόσμος στο εσωτερικό της χώρας θα κρατηθεί σε ελεγχόμενα επίπεδα. Δεν είναι τυχαίο πως δεν υπάρχει ούτε μαλκομ Χ ούτε κινγκ σήμερα, σε όποια απόχρωση κι αν τους ψάξετε (εννοώ μεταξύ των μαυριδερών λατίνων ή αφρικανών). Αντίθετα υπάρχουν εκατοντάδες γκάνγκστα με χρυσά ρόλεξ που σκοτώνονται μεταξύ τους για την dolce vita ή απλά την τιμή. Γελάνε τα μουστάκια του λέο στράους στον τάφο του με λίγα λόγια (έχει κι αυτό τα προβλήματά του αλλά δεν είναι της παρούσης).

Άρα οι αποφάσεις των ελβετών, η “αριστερή” της θέσπισης κατώτατου επιπέδου διαβίωσης, η “δεξιά” του περιορισμού της μετανάστευσης και η “ουδέτερη” του κλειδώματος της ισοτιμίας μπορεί να φαίνονται κουλές μεταξύ τους, έχουν όμως μια κοινή σταθερά. Αποτελούν την αντιστροφή των φιλελεύθερων πολιτικών.

Η αριστερή παράδοση πατούσε πάντα σε δύο βάρκες. Από τη μία ήταν φιλελεύθερη με την έννοια των πολιτικών δικαιωμάτων πχ, και από την άλλη έκανε κριτική στον φιλελευθερισμό. Όμως αποτελεί κι αυτή παιδί της νεωτερικότητας και διατρέχεται από τις μεταφυσικές φαντασιώσεις της προόδου και της ανάπτυξης. Καθώς η ιστορία τη σφυρηλάτησε με διάφορες εμπειρίες (δεν με λατρεύετε όταν γίνομαι ποιητική?), όπως η ήττα του 1848 που κάθε άλλο παρά ποιητική ήταν, απέκτησε διάφορα χαρακτηριστικά. Στην ουσία αποδέχθηκε την έννοια της δυτικής δημοκρατίας θεωρώντας ότι η επέκταση του δικαιώματος ψήφου θα οδηγήσει τον λαό στην εξουσία (από τη στιγμή που η επανάσταση απέτυχε), δέχθηκε πολλές αρχές των φιλελευθέρων που κάθε άλλο παρά μια μαζική δημοκρατία είχαν στο μυαλό τους. Και χρησιμοποιώντας τις σαντικές τεχνικές κατάφερε να προσφέρει δικαιώματα σχεδόν σε κάθε κάτοικο κάθε επικράτειας (ακόμα και στις μούτζες).

Αυτό το μπλέξιμο έγινε χειρότερο (αλλά κρύφτηκε) με την άνοδο του φασισμού. Ο φασισμός υιοθέτησε μεγάλα κομμάτια των αριστερών και νεωτερικών φαντασιώσεων, αλλά θεώρησε ότι το τέλος της ταξικής σύγκρουσης θα έρθει με την επιβολή του “εθνικού συμφέροντος” σε όλες τις τάξεις. Καθώς ορισμένες τάξεις είχαν καλύτερες προσβάσεις στην εξουσία, ήταν φυσιολογικό τα συμφέροντα αυτών των τάξεων να αποτελέσουν τον πυρήνα του “εθνικού συμφέροντος”.

Οι φασίστες και οι σοβιετικοί έχουν πολλά κοινά μεταξύ τους, όχι λόγω των μαλακιών που λένε οι διάφοροι αγράμματοι φιλελέδες περί χίτλερ και στάλιν, αλλά ακριβώς επειδή προσπάθησαν να ξεπεράσουν το φιλελεύθερο μοντέλο που επίσης κατέρρεε δραματικά στον μεσοπόλεμο. Είχαν στην ουσία έναν κοινό στόχο, γιαυτό και οι βρετανοί, δεν ήθελαν τίποτα άλλο στον κόσμο από το να δουν αυτούς τους δύο να αλληλοσκοτώνονται. Κάτι που εξηγεί πολύ πιο εύλογα όλη την πορεία επανεξοπλισμού της γερμανίας, της πολιτικής του “κατευνασμού” των βρετανών, και τον “παράλογο” ψευδοπόλεμο στο δυτικό μέτωπο από τον σεπτέμβρη του 39 μέχρι τον απρίλη του 40. Εκτός αν πιστεύετε την επίσημη αφήγηση που λέει ότι απλά ο τσάμπερλεν ήταν φλώρος και ο τσώρτσιλ μπουλντόγκ.

Το ίδιο βιώνουμε και σήμερα (μια κατάρρευση του φιλελευθερισμού), αλλά οι συνθήκες μέχρι στιγμής πλησιάζουν περισσότερο στη δεκαετία του 1840 παρά σε αυτή του 1930. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον θα πρέπει να δημιουργήσουμε τις δικές μας εναλλακτικές δομές αν θέλουμε να τη βγάλουμε καθαρή. Και δυστυχώς αυτές οι εναλλακτικές δεν έχουν προταθεί ακόμα από κάποιο πολιτικό φορέα. Οι ελβετοί επιστρέφουν σε αυτό που ξέρουν να κάνουν 200+ χρόνια τώρα. Κλείνονται στα βουνά τους και περιμένουν τον κατακλυσμό σ’ ένα πλαίσιο εσωτερικής συνεννόησης. Για ιστορικούς και γεωγραφικούς λόγους, αυτή η δυνατότητα είναι σαφώς ποιο περιορισμένη στην ελλάδα. Κάτι που απαντάει και στην αυτόματη δεξιά χαρά του μακριά μας οι μαυριδεροί. Χωρίς να πιάσω πολλά παραδείγματα οικονομικά και άλλα, σκεφτείτε μόνο ότι απειροελάχιστοι κάτοικοι αυτής της χώρας μπορούν να δέσουν την καταγωγή τους με έναν τόπο για παραπάνω από μια-δύο γενιές, κι αυτό θα σας βοηθήσει να κατανοήσετε τη φύση και τον χαρακτήρα της χώρας όπου ζείτε.

ΠΗΓΗ:
techiechan.com

 

O κίνδυνος για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι να μετατραπεί σε νέο ΠΑΣΟΚ αλλά να γίνει ακόμη ένα ΚΚΕ

“ Ο διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Αλέξη Τσίπρα, παρέσχε απόλυτη στήριξη στην υποψηφιότητα του Οδυσσέα Βουδούρη για την Περιφέρεια Πελοποννήσου, τονίζοντας ότι «Δεν υπάρχει κίνδυνος για ‘Βάρκιζα’, ούτε για ‘βρόμικο 89’. Βέβαια, δεν υπάρχει κίνδυνος και για ‘Λιτόχωρο» ”

 

Συνέντευξη στην εφημερίδα «Real News» παραχώρησε ο διευθυντής του πολιτικού γραφείου του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλέξη Τσίπρα, Νίκος Παππάς.

Ο Νίκος Παππάς, αναφέρθηκε στις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις, μετά και τη δημοσιοποίηση της έκθεσης της Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τη δράση της τρόικα στις χώρες που βρίσκονται σε μνημονιακά προγράμματα. Ο διευθυντής του πολιτικού γραφείου του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, υπενθυμίζοντας το συμπέρασμα του εισηγητή της έκθεσης, ευρωβουλευτή των σοσιαλιστών, Αλεχάνδρο Σέρκας, ο οποίος είπε ότι η τρόικα έδρασε ως«χασάπης» σε αυτές τις χώρες.

«Η τρόικα είναι σε αποδρομή», τόνισε ο Νίκος Παππάς, για να προσθέσει ότι «Έχουμε κυβέρνηση που συμπεριφέρεται ως βοηθός χασάπη. Ενόψει των ευρωεκλογών, ο κόσμος πρέπει να απαντήσει καταλλήλως σε αυτούς που έστησαν το χασάπικο».

Παράλληλα, ο διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Αλέξη Τσίπρα, παρέσχε απόλυτη στήριξη στην υποψηφιότητα του Οδυσσέα Βουδούρη για την Περιφέρεια Πελοποννήσου, απαντώντας στα περί «Βάρκιζας» του Π. Λαφαζάνη και τονίζοντας ότι «Δεν υπάρχει κίνδυνος για ‘Βάρκιζα’, ούτε για ‘βρόμικο 89’. Βέβαια, δεν υπάρχει κίνδυνος και για ‘Λιτόχωρο», για να προσθέσει με νόημα ότι «Ο κίνδυνος για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι να μετατραπεί σε νέο ΠΑΣΟΚ αλλά να γίνει ακόμη ένα ΚΚΕ».

http://www.periodista.gr/

Μην ξεχάσουμε τα βασικά

Μια βαριέμαι, μια συγχύζομαι. Με τα ίδια πράγματα. Ρωτούσαν πάλι οι τηλεκάφροι τους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ στα κυριακάτικα πρωινά πάνελ : «Κι αν δεν πετύχει αυτό που λέτε, ποιο είναι το plan B;»  Και συνηγορούσαν τα τσακάλια, οι εκπρόσωποι της συγκυβέρνησης: «Μα αυτό πρέπει να καταλάβει ο κόσμος, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει plan B κι αυτό είναι καταστροφικό».

Στουρνάρας στο Bloomberg (5/8/2013): «Δεν υπάρχει plan B για την Ελλάδα»

Βενιζέλος στη ΔΕΘ (8/9/2013): «Δεν υπάρχει plan B για έξοδο από την κρίση»

Γιάννης Μανιάτης στον ΣΚΑΪ (4/9/2013): «Δεν υπάρχει plan B – πρέπει να προχωρήσουμε ώς το τέλος του δρόμου»

Μην το κουράσουμε άλλο. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είχαν όντως plan A προεκλογικά και plan B μετεκλογικά. Φαίνεται ξεκάθαρα και στη φωτογραφία. Όταν ο Σαμαράς κέρδισε την εξουσία ως «διαπραγματευόμενος μνημονιακός» ομολόγησε χωρίς ντροπή ότι δεν υπήρχε άλλο plan B, αλλά μόνο αυτό της εξαπάτησης. Αυτό ακριβώς ζητάνε οι τηλεκάφροι και από τον ΣΥΡΙΖΑ.  Το να απαιτείς από κάποιο κόμμα  να σου παρουσιάσει το plan Β του, είναι σαν να του ζητάς να ομολογήσει εκ των προτέρων ότι θα κοροϊδέψει τους ψηφοφόρους. Ότι δηλαδή, σε σχέση με το Μνημόνιο, άλλο θα υποσχεθεί –plan A- και άλλο θα πράξει – plan B.

Η εξουσιοδότηση που δίνει το εκλογικό σώμα στο πρώτο κόμμα αφορά αποκλειστικά στις επίσημες προθέσεις του. Δε χωράνε διαζευκτικά «ή» στις επίσημες προθέσεις. Δηλαδή, αυτό που ζήσαμε με τη συγκυβέρνηση, η οποία υποσχόταν προεκλογικά σκληρή επαναδιαπραγμάτευση και μετεκλογικά δήλωσε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει σκληρή επαναδιαπραγμάτευση, ζητούν τώρα από τον ΣΥΡΙΖΑ να το καταθέσει ως επίσημη πρότασή του. Έχουμε λαλήσει εντελώς;

Τα πράγματα σε αυτούς τους καιρούς πρέπει να είναι εντελώς ξεκάθαρα και χωρίς εναλλακτικές διαδρομές, είτε κρυφές είτε φανερές. Το plan A, είναι αυτό που ζούμε εδώ και 4 –πάμε για 5^ο- χρόνια. Το εφάρμοσε η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου και το συνεχίζει η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου- Κουβέλη (είναι αργά για δάκρυα κυρ-Φώτη). Το ζήσαμε και το ζούμε. Αυτό θα ξαναπάρει ή όχι έγκριση στις επόμενες εκλογές.

Το plan B είναι του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το mix από Σταθάκη μέχρι Λαφαζάνη που θα πρέπει να καταλήξει οριστικά το δυνατόν συντομότερα και να το περιγράψει υπεύθυνα ο Τσίπρας. Αυτό το σχέδιο θα κατατεθεί ως εναλλακτική πρόταση στο plan A της συγκυβέρνησης και με αυτό θα πάει ο ΣΥΡΙΖΑ να κριθεί στις εκλογές. Αλίμονο σε όλους αν ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανιστεί ως ταβερνάκι και αρχίσει τα «αν δε θέλετε κρέας έχουμε εναλλακτικά και ψαράκι».  Αυτή θα είναι η καταστροφή της αξιοπιστίας του στα μάτια των πολιτών, διότι τι χειρότερο από το να ομολογείς ότι στην καλύτερη περίπτωση θα γίνεις ένας ακόμη Σαμαράς;

Το plan C ανήκει στο ΚΚΕ που είναι το ξεκαθαρισμένο εδώ και δεκαετίες. Έξω από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Τέλος! Δηλαδή έχει ερωτηθεί ποτέ από δημοσιογράφο ο Γραμματέας του ΚΚΕ «ποιο είναι το εναλλακτικό σας σχέδιο σε περίπτωση που δεν καταφέρετε να βγάλετε τη χώρα από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ;». Μα αν το ΚΚΕ πάρει κάποτε την εξουσία θα είναι επειδή ο λαός έδωσε την εντολή να βγάλει τη χώρα από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ.

Γιατί, λοιπόν, ρωτάνε τον ΣΥΡΙΖΑ για το εναλλακτικό του σχέδιο; Αν γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν κινηθεί σύμφωνα με το σχέδιο που θα έχει καταθέσει προεκλογικά, τότε η λογική και η δημοκρατία λέει ότι θα πρόκειται για απατεώνες και θα πρέπει να ξαναγίνουν εκλογές άμεσα. Δηλαδή με ποια λογική απολύονται όσοι δημόσιοι υπάλληλοι προσλήφθηκαν έχοντας καταθέσει πλαστά δικαιολογητικά, αλλά μένουν στην εξουσία κόμματα που κατέθεσαν πλαστά προγράμματα, σχέδια και υποσχέσεις;

Ναι, ο Σαμαράς σήμερα θα έπρεπε κανονικά να είχε απολυθεί. Όλα τα Ζάππεια ήταν πλαστά, όλες οι υποσχέσεις για επαναδιαπραγμάτευση ήταν πλαστές, όλα τα προγράμματα που κατέθεσε για μισθούς, συντάξεις, ανεργία και ύφεση ήταν πλαστά. Όμως δεν απολύεται ο Σαμαράς διότι έχει και το μαχαίρι και το πεπόνι. Είναι η δημοκρατία τους τέτοια, που σου βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα μόλις ψηφίσεις την απάτη τους.

Το ίδιο ακριβώς ζητάνε τώρα οι τηλεκάφροι από τον ΣΥΡΙΖΑ. Του λένε «σίγουρα προσπαθείς να εξαπατήσεις τους ψηφοφόρους, οπότε για πες μας πως θα τα μπαλώσεις όταν αποκαλυφτείς;». Το να παραδεχτεί κάποια στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ ότι έχει plan B είναι σα να περνάει τη θηλιά στο λαιμό του. Και τότε, πραγματικά ο Σαμαράς δε θα έχει λόγο να πάει σε εκλογές. Θα τις έχει κερδίσει από τα αποδυτήρια με τη βοήθεια των τηλεκάφρων και την αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να πείσει ότι διαθέτει ένα και μοναδικό σχέδιο το οποίο θα ακολουθήσει πιστά. Διότι, άλλο πράγμα η ευελιξία στην προσπάθεια να κατακτήσεις τον στόχο σου και εντελώς άλλο η απατεωνιά τού να αλλάζεις στόχο στη διαδρομή.

http://kartesios.com/

Θανάσιμη απάτη στο Κυπριακό. Του Γ. Δελαστίκ

Τεράστια επιχείρηση συγκάλυψης του εγκλήµατος που διαπράττεται εναντίον της Κύπρου από τον δεξιό πρόεδρό της Νίκο Αναστασιάδη και συνένοχο το ΑΚΕΛ βρίσκεται σε εξέλιξη τόσο στη Μεγαλόνησο όσο και στην Ελλάδα.
Στην Κύπρο επιχειρείται µε προκλητικό τρόπο να εξαπατηθούν οι Ελληνοκύπριοι από τον πολιτικά ορκισµένο «ανανιστή», που εν πλήρει επιγνώσει εξέλεξαν πανηγυρικά ως πρόεδρο – αλλά τουλάχιστον εκεί αντιδρούν όλα τα κόµµατα της αντιπολίτευσης πλην φυσικά της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, η στάση της οποίας ήταν ανέκαθεν απαράδεκτα ενδοτική στο Κυπριακό. Αντιδρά ακόµα και το ∆ΗΚΟ που συµµετέχει στην κυβέρνηση Αναστασιάδη, την οποία ετοιµάζεται να εγκαταλείψει.

Το κοινό ανακοινωθέν που αποδέχθηκαν ο Αναστασιάδης και ο τουρκοκύπριος ηγέτης Ντερβίς Έρογλου στην παράγραφο 4 ορίζει µε απόλυτη σαφήνεια: «Το οµοσπονδιακό σύνταγµα θα ορίζει ότι η ενωµένη οµοσπονδία της Κύπρου θα συγκροτείται από συστατικά κράτη ίσου στάτους». Στην παράγραφο 3 ορίζονται µεταξύ άλλων: «Τα συνιστώντα κράτη θα ασκούν πλήρως και ανέκκλητα (σ.σ. χωρίς δηλαδή καµιά δυνατότητα ανάκλησης εκ των υστέρων) όλες τις εξουσίες τους χωρίς καταπάτηση από την οµοσπονδιακή κυβέρνηση. Οι οµοσπονδιακοί νόµοι δεν θα καταπατούν νόµους των συστατικών κρατών εντός της έκτασης αρµοδιοτήτων των συστατικών κρατών…» αναφέρεται επί λέξει. Ποια είναι η θανάσιµη απάτη του Αναστασιάδη; Άλλαξε τη σηµασία της σαφέστατης στα αγγλικά λέξης «κράτος (state)» αποδίδοντάς τη στα ελληνικά µε τη λέξη… «πολιτεία»!

Συνεπικουρούµενος από όλο το σύστηµα προπαγάνδας των µέσων ενηµέρωσης, προσπαθεί µε το τέχνασµα αυτό να εξαπατήσει τους Ελληνοκύπριους και να συγκαλύψει το έγκληµα της νοµιµοποίησης των αποτελεσµάτων της εισβολής του Αττίλα. Από εκεί που έχουµε µία και µόνη Κυπριακή ∆ηµοκρατία διεθνώς αναγνωρισµένη και ένα παράνοµο τουρκοκυπριακό κρατίδιο στα κατεχόµενα εδάφη που το αναγνωρίζει ως κράτος µόνο η Τουρκία, η οποία και εισέβαλε στο νησί, τώρα θα έχουµε µε τον Αναστασιάδη «δύο συνιστώντα κράτη ίσου στάτους»! Φοβερή επιτυχία!

Προσέξτε πώς περιγράφει η κατεξοχήν εφηµερίδα του κυπριακού κατεστηµένου, ο Φιλελεύθερος, όσα είπε ο πανάθλιος πολιτικά Αναστασιάδης σχετικά µε τα ζητήµατα στα οποία αναφερόµαστε: «Το οµοσπονδιακό σύνταγµα θα δεσµεύει το σύνολο των οργάνων της οµοσπονδίας και θα είναι ο υπέρτατος νόµος της οµοσπονδίας και των συνιστωσών πολιτειών. Οι συνιστώσες πολιτείες δεν είναι προϋπάρχον δικαίωµα υφιστάµενων ή αναγνωριζοµένων “κυριάρχων” κρατών, αλλά πρόνοια εκχωρούµενη εκ του συντάγµατος για τα συστατικά µέρη της οµοσπονδίας» γράφει. Στη βάση της συνέντευξης Αναστασιάδη, µέσα σε χρωµατιστό γαλάζιο πλαίσιο σε ασπρόµαυρη (!) σελίδα, ο Φιλελεύθερος προβάλλει το εξής σηµείο των δηλώσεων του κύπριου προέδρου: «Οι ρητές πρόνοιες του κοινού ανακοινωθέντος πουθενά δεν κάµνουν έστω την παραµικρή µνεία για προϋπάρχοντα ή ιδρυτικά ή συνιδρυτικά κράτη. Η µόνη αναφορά που γίνεται είναι η παραποµπή στο οµοσπονδιακό σύνταγµα µε ρητή πρόνοια που προβλέπει ότι το κράτος θα αποτελείται από δύο συνιστώσες πολιτείες» τονίζει επί λέξει. Οι λαθροχειρίες του Αναστασιάδη και των µέσων που συντάσσονται µαζί του είναι δύο. Η πρώτη είναι βεβαίως η χρησιµοποίηση της λέξης «πολιτεία» για το ελληνοκυπριακό και το τουρκοκυπριακό ισότιµα συνιστώντα κράτη, όπως προαναφέραµε. Αυτή είναι η κύρια, η µέγιστη απάτη.

Η δεύτερη λαθροχειρία είναι σαφώς υποδεέστερης πολιτικής σηµασίας αλλά ακόµη πιο µακιαβελική στη σύλληψή της. Εντέχνως ο κύπριος πρόεδρος επιχειρεί να θολώσει τα νερά προσθέτοντας στο ελληνοκυπριακό και το τουρκοκυπριακό κράτος προσδιοριστικά επίθετα που όντως δεν υπάρχουν στο κοινό ανακοινωθέν, ώστε να µπορεί µε το δίκιο του να ισχυριστεί ότι «τέτοιο πράγµα δεν υπάρχει στο κοινό ανακοινωθέν»! Υποβαθµίζει δηλαδή τη λέξη «κράτος» και προσπαθεί να στρέψει τη συζήτηση στον προσδιορισµό των χαρακτηριστικών της κάθε… «πολιτείας»! Ποιος µίλησε για παράδειγµα για «προϋπάρχον δικαίωµα υφιστάµενων ή αναγνωριζοµένων “κυριάρχων” κρατών»; Απολύτως κανένας! Μόνο ο Αναστασιάδης για να το διαψεύσει! Ποιος µίλησε για «προϋπάρχοντα ή ιδρυτικά ή συνιδρυτικά κράτη»; Κανένας! Ποιον διαψεύδει λοιπόν ο Αναστασιάδης; Σε «συνιστώντα κράτη» όµως, όπως ρητά αναφέρει το κοινό ανακοινωθέν, ο Αναστασιάδης όχι απλώς αποφεύγει να αναφερθεί, αλλά και αδίστακτα παραχαράσσει τον υπαρκτό όρο του ανακοινωθέντος στην ελληνική του απόδοση κάνοντάς τον… «συνιστώσες πολιτείες»! Ακριβώς εδώ λοιπόν βρίσκεται η πολιτική απάτη: Εχει απόλυτο δίκιο η Ε∆ΕΚ που καταγγέλλει ότι το κοινό ανακοινωθέν «οδηγεί σε διολίσθηση προς τις τουρκικές απαιτήσεις και επαναφορά σε λογικές του απορριφθέντος σχεδίου Ανάν». Πολύ σωστά µίλησε ο πρόεδρος της Ε∆ΕΚ Γιαννάκης Οµήρου, ο οποίος χαρακτήρισε το κείµενο του ανακοινωθέντος το χειρότερο πλαίσιο συζήτησης για τη λύση του Κυπριακού τα τελευταία… 40 χρόνια!

Το ∆ΗΚΟ εξέλεξε νέα Κεντρική Επιτροπή και νέο Εκτελεστικό Γραφείο, και τα δύο υπό τον απόλυτο έλεγχο του Νικόλα Παπαδόπουλου, ο οποίος προετοιµάζει την αποχώρησή του από την κυβέρνηση και γι’ αυτό ανανέωσε τα όργανα του κόµµατός του για να ξέρει µε σιγουριά ότι µπορεί να βασίζεται σε αυτά. Από την Κύπρο µεταδίδεται ότι το ∆ΗΚΟ θα φύγει από την κυβέρνηση Αναστασιάδη ενδεχοµένως αυτή την εβδοµάδα. Ιδωµεν…

prin.gr

Η πώληση του ΟΠΑΠ, οι Financial Times και μια εισαγγελική έρευνα στο αρχείο

Το θέμα μας, βέβαια, είναι η πώληση του ΟΠΑΠ και η εισαγγελική έρευνα για τους όρους της, θέμα που ανέδειξανοι Financial Times με δημοσίευμά τους στις 4 Φεβρουαρίου.Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος                                                                  

 

Το θέμα είναι πολύ σοβαρό, όμως λέμε να το ξεκινήσουμε από τη μη σοβαρή πλευρά του. Προφανώς όταν μιλάει κανείς για τον ΟΠΑΠ, δύο ονόματα του έρχονται αυθόρμητα στο μυαλό, ο Σωκράτης Κόκκαλης και ο Δημήτρης Μελισσανίδης. Και οι δύο κατέχουν ή κατείχαν ομάδες. Και οι δύο κάνουν μπίζνες με το δημόσιο. Και για τους δύο υπάρχουν σκιές.

Για αρχή, λοιπόν, να διαχωρίσουμε τα οπαδικά. Όχι μόνο γιατί επί της ουσίας δεν έχουν καμία σχέση με τη λογική του κειμένου που θα διαβάσετε, αλλά και επειδή το να επιστρατεύεται το επιχείρημα ότι ο (κόκκινος) Σωκράτης Κόκκαλης είχε βουτηγμένα και τα δύο χέρια στο κρατικό κορβανά του ΟΠΑΠ ως υπερασπιστική γραμμή για τον Δημήτρη Μελισσανίδη, απλώς αποκαλύπτει ότι αυτός που το λέει μάλλον πιστεύει ότι οι μίζες είναι σαν τα γκολ και πρέπει να χαίρεται που η ομάδα του πέτυχε μεγαλύτερο σκορ! Προφανώς δεν συμφωνούμε. Και μόνο έναν τρόπο έχουμε για να απαντήσουμε: όσον αφορά τον Σ. Κόκκαλη, έχουμε δημοσιεύσει ήδη το ρεπορτάζ.

Οπότε πάμε στα σοβαρά, τα οποία στην πραγματικότητα δεν αφορούν τόσο τον επιχειρηματία Δημήτρη Μελισσανίδη, αλλά την κυβέρνηση και τον Αντώνη Σαμαρά προσωπικά, που τυγχάνει καλός του φίλος. Ο Δ. Μελισσανίδης, ως επιχειρηματίας, λογικό είναι ότι θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να γιγαντωθεί ο κύκλος εργασιών του –ακόμη και να μεταφέρει με το νοικιασμένο του τζετ τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, έτσι για το ονόρε του Κουροπαλάτη. Αυτός τα συμφέροντά του εκπροσωπεί. Η κυβέρνηση όμως;

Πριν πάμε όμως εκεί, μια απορία: Όσο καιρό ήταν σε εξέλιξη η πώληση, η ανεξάρτητη ελληνική δικαιοσύνη γιατί δεν επενέβη; Γιατί δεν έκρινε ότι θα μπορούσε να παρέμβει πριν ολοκληρωθεί η παραχώρηση του ΟΠΑΠ; Δεν υποψιάστηκαν τίποτα από την επική στιχομυθία Μελισσανίδη-Στουρνάρα, όταν σε ερώτηση του υπουργού Οικονομικών πότε θα δούμε λεφτά, ο Μελισσανίδης απάντησε: «Σιγά μη δείτε και λεφτά;» Δεν υποψιάστηκαν τίποτα από τα ρεπορτάζ (και τα δικά μας); Δεν θορυβήθηκαν όταν έκανε το γύρο του κόσμου η είδηση πως ο Μελισσανίδης απειλούσε να «κόψει το κεφάλι» του τότε διευθύνοντος σύμβουλου του ΟΠΑΠ κ. Λουρόπουλου; Δεν θέλησαν να ερευνήσουν ούτε όταν ο τότε Διευθύνων Σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ κ. Σταυρίδης ταξίδεψε με το χρονομισθωμένο τζετ του κ. Μελισσανίδη και, στο χρόνο που είχαν οι δύο τους, συζήτησαν –κατά δήλωση του κ. Σταυρίδη– τις λεπτομέρειες παραχώρησης του ΟΠΑΠ;

Τελικά, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, η παραχώρηση του ΟΠΑΠ μπήκε στο μικροσκόπιο των δικαστικών αρχών, καθώς ο αντιεισαγγελέας Πρωτοδικών Ιωάννης Σέβης διέταξε τη διεξαγωγή έρευνας για τον τρόπο επίτευξης της συμφωνίας μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της Emma Delta.

Όπως γράφαμε στο UNFOLLOW 21 «στο fund της αγοράστριας εταιρείας συμμετέχουν, σύμφωνα με πηγές που πρόσκεινται στο σχήμα στην Αθήνα, οι εταιρείες Geonama συμφερόντων Δ. και Γ. Μελισσανίδη με 157 εκατ. ευρώ, η MEF Holdings του Τσέχου Γίρι Σμεκ με 145 εκατ. ευρώ, η Vital Peak του Ρώσου Αλεξάντρ Νέσις με 145 εκατ. ευρώ, η Roubindiam του Σλοβάκου Πάβελ Κομάρεκ με 145 εκατ. ευρώ, ο σλοβακικός επενδυτικός όμιλος Helixsor με 31 εκατ. ευρώ και η εταιρεία Helvasor του ομίλου Κοπελούζου με 26 εκατ. ευρώ. Άλλες πηγές του σχήματος, στο εξωτερικό, έλεγαν στηνΚαθημερινή ότι η τελική κατανομή των ποσοστών στο σχήμα θα εξαρτηθεί από «διευθετήσεις που θα γίνουν τις επόμενες 3-4 εβδομάδες, οι αριθμοί μπορεί να παραπλανούν». Η Emma Delta κατέβαλλε στο ελληνικό δημόσιο ποσό ύψους 650 εκατ. ευρώ και απέκτησε το 33% του ΟΠΑΠ.

Οι Financial Times, που φιλοξενούν αναλυτικό ρεπορτάζ, υποστηρίζουν ότι η διενέργεια δικαστικής έρευνας επιβεβαιώνεται από δικαστικούς κύκλους και υπενθυμίζουν την ύπαρξη συγκεκριμένης νομικής ρήτρας, σύμφωνα με την οποία οι αγοραστές του ΟΠΑΠ δεν θα πρέπει να εμπλέκονται σε τυχόν εγκληματικές δράσεις ή σε υποθέσεις που αφορούν σε ξέπλυμα χρήματος. Τα ερωτήματα που ανακύπτουν για την όλη διαδικασία είναι πολλά –αρκετά από αυτά, μάλιστα, είναι σατανικά απλά:

Πώς, για παράδειγμα, υπογράφει ο Δ. Μελισσανίδης συμφωνία με την ελληνική κυβέρνηση, ενώ είναι μεγαλοφειλέτης του δημοσίου και δεν δικαιούται να έχει ούτε τη στοιχειώδη φορολογική ενημερότητα; Όπως έγραφε η «Αυγή» άλλωστε: «ο Μελισσανίδης  εμφανίζεται να οφείλει, ως ΑΙΓΑΙΟΝ ΟΪΛ, στο Δημόσιο 5.654.557, 38 ευρώ, ενώ έχουν διαταχθεί εις βάρος του από τις φορολογικές αρχές εκατοντάδες αναγκαστικές πράξεις. Το πολιτικό πρόβλημα δεν είναι οι οικονομικές «περιπέτειες» ενός επιχειρηματία, αλλά ότι ουσιαστικά η κυβέρνηση Σαμαρά πούλησε σε μεγαλοφειλέτη του Δημοσίου τη μεγαλύτερη (και επικερδέστερη) δημόσια επιχείρηση»! Πώς επιτρέπεται κάτι τέτοιο στην περίπτωση του Δ. Μελισσανίδη, όταν οποιοσδήποτε έλληνας επιχειρηματίας δεν μπορεί καν να εισπράξει οφειλόμενα από το δημόσιο, αν ο ίδιος και οι εταιρείες του δεν είναι φορολογικά τακτοποιημένοι;

Το αντικείμενο της εισαγγελικής έρευνας, σύμφωνα με τους Financial Times, αφορά το κατά πόσο το τίμημα πώλησης του 33% του ΟΠΑΠ ήταν εύλογο ή κατά πόσο υποτιμήθηκε τεχνητά η αξία του λίγο πριν την αποκρατικοποίηση. Γνωρίζουμε ότι ούτε το νόμιμο είναι ηθικό στην πολιτική, ούτε το νομότυπο σημαίνει υποχρεωτικά και νόμιμο. Το να ρίξει κάποιος εντέχνως την τιμή αγοράς του ΟΠΑΠ φαντάζει νομότυπο, αλλά δεν είναι νόμιμο, αν με αυτόν τον τρόπο ζημιώνει το ελληνικό δημόσιο. Και γίνεται ακόμη πιο σοβαρό αδίκημα, αν αυτό έγινε για να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέροντα σε βάρος του δημοσίου…

Αυτό που δεν πρόλαβαν οι Financial Times, και το «έμαθε» μόλις χτες και ο εισαγγελέας που διενεργούσε την έρευνα είναι ότι «θα βάλει την υπόθεση στο αρχείο». Θα βάλει την υπόθεση στο αρχείο την επομένη του δημοσιεύματος των Financial Times. Τόσο γάτος.

Και γιατί την έβαλε στο αρχείο; Διότι αν και την αναζητούσε εδώ και καιρό, ο εισαγγελέας δεν βρήκε την έκθεση της εταιρείας Duff & Phelps, η οποία είχε κάνει την αποτίμηση της πώλησης του 33% του ΟΠΑΠ για το ΤΑΙΠΕΔ. Δηλαδή, τη ζήτησε από το ΤΑΙΠΕΔ και αρνήθηκαν να του την δώσουν; Ξέχασε να τη ζητήσει; Μήπως τη ζήτησε από το Υπουργείο Οικονομικών, που δεν την έδωσε ούτε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, παρότι ζητήθηκε με αίτηση κατάθεσης εγγράφων από τη βουλευτή των ΑΝΕΛΛ Ραχήλ Μακρή;  Στο UNFOLLOW 26 που κυκλοφορεί, δημοσιεύουμε ρεπορτάζ για το τρόπο που ενεργεί το ΤΑΙΠΕΔ.

Στην Αργεντινή, προτού η κυβέρνηση εκδιωχθεί κακήν κακώς, είχε προλάβει να ξεπουλήσει κερδοφόρες επιχειρήσεις και τον πλούτο της χώρας. Η διάδοχη κατάσταση βρέθηκε αντιμέτωπη με έναν κρατικό κρανίου τόπο. Οι διακρατικές συμφωνίες δεν μπορούν να αναιρεθούν έτσι απλά, επειδή η (επόμενη) κυβέρνηση άλλαξε γνώμη. Υπάρχουν ρήτρες δεσμευτικές, υπάρχει το διεθνές δίκαιο, συνεπώς πρόκειται ουσιαστικά για μη αναστρέψιμες διαδικασίες. Εκτός κι αν αποδειχτεί ότι οι όποιες συμφωνίες δεν εξυπηρετούσαν πραγματικά το δημόσιο συμφέρον ή έγιναν με εξαπάτηση του δημοσίου. Αυτή που έχει δικαίωμα να το διερευνήσει είναι η δικαστική εξουσία. Αναζητείται…

http://unfollow.com.gr/

Σβήνουν τα ίχνη μετά το ταξίδι Γεωργιάδη στις ΗΠΑ

Εξαφάνισαν από το Ιντερνετ τα βιογραφικά τους, που αποδείκνυαν σχέση με το χώρο της υγείας, οι άνθρωποι πίσω από την επίσκεψη Γεωργιάδη στο Χάρβαρντ.

Όλο και πιο περιέργες πτυχές αποκτά η υπόθεση της υποτιθέμενης πρόσκλησης που δέχθηκε ο υπουργός υγείας από το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, καθώς οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση επιχειρούν τα τελευταία 24ωρα να εξαφανίσουν τα στοιχεία τους από το Ιντερνετ

Αφού αποκαλύφθηκε ότι ο Γεωργιάδης χρησιμοποίησε χρήματα του ελληνικού δημοσίου για μια ιδιωτική επίσκεψη, αφού η πρόσκληση δεν έγινε από το πανεπιστήμιο αλλά από μια ιδιωτική λέσχη, στη συνέχεια ήρθε στο φως μια σειρά ύποπτων συμπτώσεων.

Όπως έγινε γνωστό, συντονιστής της εκδήλωσης ήταν ο Γιάννης Τσούτσιας, ο οποίος παρουσιάζεται μαζί με τον Γιώργο Τσαρούχα να ελέγχει μια ιδιωτική εταιρεία αναλύσεων, την EOS-project.

Το βιογραφικό του Τσαρούχα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς εμφανίζεται σαν πρώην «μέλος του ΔΣ του νοσοκομείου Ευαγγελισμός» και «ειδικός σύμβουλος της πολιτικής ηγεσίας του ελληνικού υπουργείου Υγείας». Συγκεκριμένα αναφέρει ότι εργάστηκε «με την ηγεσία του υπουργείου για την αναδιάρθρωση του ελληνικού συστήματος υγείας» και συνεργάστηκε «στενά με τον Ενιαίο Φορέα Ελέγχου Τροφίμων» αλλά και ως σύμβουλος ιδιωτικών εταιρειών τροφίμων.

Μέχρι στιγμής όλα θα μπορούσαν να αποτελούν μια απλή σύμπτωση μέχρι τη στιγμή που οι Τσούτσιας και Τσαρούχας άρχισαν να σβήνουν μανιωδώς τα ίχνη τους από το Ιντερνετ. Αμέσως μετά την αποκάλυψη του υπουργικού φιάσκου, με την «πρόσκληση-μαϊμού» από το Χάρβαρντ, τα βιογραφικά εν λόγω κυρίων εξαφανίστηκαν από τη σελίδα τους στο EOS Project.

http://info-war.gr/

«Εντός του ευρώ δε θα επανακάμψει η Ελλάδα» ... δήλωση-σοκ από ανώτατο αξιωματούχο του ΔΝΤ

Το έδαφος καλλιεργεί σταδιακά το ΔΝΤ για να εδραιωθεί η άποψη ότι μόνη διέξοδος για την Ελλάδα είναι η επιστροφή της στο εθνικό νόμισμα.
Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι σε ανύποπτο χρόνο, ο ίδιος ο Πολ Τόσμεν σε μία από τις συνεντεύξεις
του είχε δηλώσει ότι "η έξοδος της Ελλάδας από την κρίση εντός ευρώ είναι κάτι πάρα μα πάρα πολύ δύσκολο".

Σήμερα το ΔΝΤ μέσω διαρροών από κύκλους του, επανέρχεται με στέλεχός του να δηλώσει κατά την συζήτηση που είχε με ξένους δημοσιογράφους στην Ουάσινγκτον ότι "όσο περνάει ο καιρός βλέπουμε ότι η υποτίμηση εντός ευρώ είναι κάτι που δεν φαίνεται να αποδίδει αποτελέσματα. Εντός του ευρώ δεν θα επανακάμψει η Ελλάδα, αν συνεχιστεί η σημερινή κατάσταση με τόσο βαθιά ύφεση και τόσο υψηλή ανεργία".

Η δήλωση-σοκ προέρχεται από ανώτατο αξιωματούχο ο οποίος έχει πολύ στενή επαφή με το ελληνικό πρόγραμμα "διάσωσης". Μπορεί το ΔΝΤ επισήμως να επιμένει ότι το Μνημόνιο θα βγάλει την Ελλάδα από την κρίση, ωστόσο διευρύνονται οι αμφιβολίες για το κατά πόσον η παραμονή της εντός της ζώνης του ευρώ λειτουργεί ευεργετικά για την ίδια την χώρα.

Στο σημείο αυτό οι Έλληνες πρέπει να γνωρίζουν όλη την αλήθεια: όσο το Μνημόνιο και η πολιτική που εφαρμόζουν στην χώρα επιφέρει αντίθετα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα, τόσο οι δανειστές μας θα πλάθουν τα δικά τους "άλλοθι".

Μέχρι πρότινος το άλλοθι ήταν ότι "η Ελλάδα δεν εφαρμόζει το Μνημόνιο" και γι' αυτό δεν πετυχαίνει. Σήμερα αρχίζει να κατασκευάζεται ένα δεύτερο πιο επικίνδυνο άλλοθι από τη μεριά του. Ότι δηλαδή "δεν φταίει το Μνημόνιο, αλλά η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ είναι αυτή που αποτελεί τροχοπέδη στην ανάκαμψη".

Γι' αυτό και ασχέτως τι λένε τα συστηματικά ΜΜΕ στην χώρα, η πραγματικότητα είναι αυτή που καταθέτουν ως άποψη πολλοί αναλυτές και ανεξάρτητα ινστιτούτα οικονομικής έρευνας του εξωτερικού: ότι η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ δεν είναι διασφαλισμένη όσο οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ επιμένουν να μην βλέπουν τα αδιέξοδα της πολιτικής που εφαρμόζουν στην χώρα.

Όσα τα αδιέξοδα μεγαλώνουν, τόσο θα συνεχίζουν να ρίχνουν κάπου αλλού την ευθύνη... Και η Ελλάδα είναι ένα μόνιμο θύμα.






newsbomb

«Η Ολλανδία εκτός όχι μόνο του ευρώ αλλά και της ΕΕ!» Του Γ. Δελαστίκ

Σίγουρα ο ανενημέρωτος αναγνώστης θα βάλει τα γέλια αν ακούσει ότι ένα κόμμα της Ολλανδίας κατεβαίνει στις ευρωεκλογές με κεντρικό σύνθημα «Εξω η Ολλανδία, όχι μόνο από την Ευρωζώνη, αλλά και από την ΕΕ»!
Γραφικοί, περιθωριακοί τύποι μηδαμινής σίγουρα εκλογικής επιρροής, θα σκεφτεί. Μαθαίνοντας μάλιστα ότι ο περί ου ο λόγος πολιτικός σχηματισμός είναι το Κόμμα της Ελευθερίας της σκληρής ολλανδικής Δεξιάς ή Ακροδεξιάς, θα αισθανθεί αυθόρμητα δικαιωμένος για την αρχική εκτίμησή του. Μόνο που, αν ψάξει λίγο καλύτερα το θέμα, θα διαπιστώσει ότι υπάρχουν μερικές ενοχλητικές λεπτομέρειες.

Πρώτα πρώτα αυτό το Κόμμα της Ελευθερίας στις δημοσκοπήσεις για τις ευρωεκλογές έρχεται... πρώτο! Δημοσκοπήσεις βέβαια είναι αυτές, αλλά αν όντως βγει και από τις ευρωκάλπες κάτι ανάλογο, αν δηλαδή πραγματικά το κόμμα του Χέερτ Βίλντερς κατακτήσει την πρώτη θέση στην Ολλανδία στις ευρωεκλογές, μόνο περιθωριακό δεν θα μπορεί να χαρακτηριστεί το κόμμα αυτό. Αν όντως νικήσει το ακροδεξιό Κόμμα της Ελευθερίας, πρέπει η επικράτησή του να βάλει σε σκέψη όχι μόνο τους Ολλανδούς, αλλά όλους τους Ευρωπαίους, για τις επιπτώσεις που έχει στις συνειδήσεις των πολιτών η πολιτική που ασκούν η Ευρωζώνη και η ΕΕ. Υπάρχει και μια δεύτερη «ενοχλητική» λεπτομέρεια, ευτυχώς για τους υποστηρικτές του ευρώ και της ΕΕ δημοσκοπική κι αυτή για την ώρα, μέχρι να γίνουν οι ευρωεκλογές σε τρεις μήνες. Δημοσκόπηση για λογαριασμό της «Ντε Τέλεχρααφ», της μεγαλύτερης ολλανδικής εφημερίδας, που καμιά συμπάθεια δεν τρέφει προς τον Βίλντερς και το κόμμα του, έδειξε ότι αυτή τη στιγμή το Κόμμα της Ελευθερίας απολαμβάνει τόσο ισχυρής υποστήριξης μεταξύ των Ολλανδών ώστε όχι μόνο θα βγει πρώτο, αλλά επιπλέον θα πάρει μόνο του μόλις έναν ευρωβουλευτή λιγότερο από όσους θα πάρουν όλα μαζί τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού!

Για να δούμε βέβαια αν και αυτό το πράγμα θα επιβεβαιωθεί από το πραγματικό εκλογικό αποτέλεσμα τον Μάιο, γιατί άλλο οι δημοσκοπήσεις και εντελώς άλλο τα ψηφοδέλτια στις κάλπες. Υπάρχει όμως και μια άλλη, τελευταία αλλά καθόλου ασήμαντη «λεπτομέρεια», η οποία ομολογουμένως προκαλεί σοκ, παρόλο που και αυτό το στοιχείο είναι δημοσκοπικό: το 37% (!) των Ολλανδών τάσσεται υπέρ της αποχώρησης της χώρας τους όχι απλώς από το ευρώ, αλλά από την ίδια την ΕΕ, ενώ υπέρ της παραμονής της Ολλανδίας στην ΕΕ τάσσεται μόλις το 45% των ερωτηθέντων - δηλαδή μόνο 8 εκατοστιαίες μονάδες περισσότερο!

Πράγμα που σημαίνει ότι αρκεί να αλλάξει γνώμη μόλις το 4% αυτών που υποστηρίζουν την παραμονή της Ολλανδίας στην ΕΕ για να βρεθούν τα δύο στρατόπεδα ισοδύναμα! Μα πως είναι δυνατόν σε μια πλούσια χώρα σαν την Ολλανδία της οποίας το 70% των εξαγωγών κατευθύνεται προς τις άλλες χώρες της ΕΕ, το στρατόπεδο των υποστηρικτών της ΕΕ να υπερέχει τόσο λίγο έναντι εκείνων που θέλουν να αποχωρήσει η Ολλανδία από το ευρώ αλλά και την ΕΕ; Εύκολα μπορεί να κατανοήσει κανείς τους Ελληνες, τους Πορτογάλους, τους Ισπανούς, ακόμη και τους Ιταλούς που τα τελευταία χρόνια βλέπουν το βιοτικό τους επίπεδο να καταποντίζεται ή να πέφτει και να θεωρούν γι' αυτό υπεύθυνη την πολιτική της Ευρωζώνης και της ΕΕ, να διακατέχονται αυτή την εποχή από αντι-ΕΕ αισθήματα. Αλλά να θέλουν να φύγουν από την ΕΕ σε μεγάλο ποσοστό και οι πλούσιοι Ολλανδοί αυτό σίγουρα προκαλεί μεγάλη εντύπωση. Είναι βέβαιο ότι κάτι λάθος, σοβαρό λάθος κάνει η ΕΕ στην πολιτική της για να ξεσηκώνονται εναντίον της οι πολίτες τόσο των φτωχών κρατών όσο και των πλούσιων! Στο μεταξύ, όση λογική δυσπιστία κι αν έχει δικαιολογημένα κάποιος για την αξιοπιστία των ευρημάτων των δημοσκοπήσεων, η πραγματικότητα για τις διαθέσεις των Ολλανδών απέναντι στο ευρώ και την ΕΕ δεν πρέπει να απέχει πολύ από τα δημοσκοπικά ευρήματα, ενδεχομένως.

Ας θυμηθούμε ότι πριν από σχεδόν εννέα χρόνια, τον Ιούνιο του 2005, όταν έγινε στην Ολλανδία δημοψήφισμα για το ευρωσύνταγμα, ο λαός της είπε ένα πεντακάθαρο «όχι», που συγκλόνισε την Ευρώπη! Καθώς είχε προηγηθεί τον Μάιο του 2005 και το «όχι» του γαλλικού λαού στο ευρωσύνταγμα, το αποτέλεσμα ήταν να σταματήσει αμέσως κάθε διαδικασία για την ψήφιση ευρωσυντάγματος μέσω δημοψηφισμάτων και να μην επανέλθει ποτέ αυτή η διαδικασία, για κανένα θέμα της ΕΕ. Απλή ένδειξη φυσικά αποτελεί το «όχι» των Ολλανδών στο ευρωσύνταγμα σχεδόν προ δεκαετίας και κατά κανέναν τρόπο απόδειξη ότι είναι σωστές και οι σημερινές δημοσκοπήσεις, αλλά σίγουρα προκαλεί ενδιαφέρον για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών στην Ολλανδία. Οψόμεθα...

ethnos.gr

Στο ασανσέρ με τον Άδωνη,του Αγίου Βαλεντίνου

Του Κώστα Βαξεβάνη

Στα χρόνια της τηλεοπτικής ευωχίας,τότε που τα κανάλια δημιουργούσαν επετηρίδες αναγνωρισιμότητας και η αδιαμφισβήτητη αλήθεια άστραφτε στα γυαλιά του παρουσιαστή,υπήρχε μια ενδιαφέρουσα μεθοδολογία που μετέτρεπε το “τίποτα” σε “τηλεοπτικά νούμερα”. Ο κύκλος του “τίποτα” λειτουργούσε με τη μέθοδο της αλληλοπροβολής,μέχρι να εμπεδώσει η κοινωνία πως αυτό που βλέπει στην τηλεόραση,είναι αυτό που ισχύει.
Νομίζω πως υπάρχει ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα με έναν εκδότη που μπαινοβγαίνει στη φυλακή.Ο εκδότης αυτός ήταν από τις ανερχόμενες δυνάμεις την εποχή που ο Κωστόπουλος και οι φίλοι του μάθαιναν την ελληνική κοινωνία ποιός είναι ο πρέπων τρόπος και η κατάλληλη στάση για να κάνει σεξ. Κάποια στιγμή ο εκδότης,δημιούργησε μία εταιρεία η οποία διοργάνωσε την απονομή δημοσιογραφικών και άλλων βραβείων. Ήταν μια καλή επικοινωνιακή συνταγή για τον ίδιο.Οι υποψήφιοι,όλοι μέλη της τηλεοπτικής και δημοσιογραφικής show bizz γοητεύτηκαν από το γεγονός πως ήταν υποψήφιοι.Έτσι άρχισαν να προβάλουν τη διοργάνωση ευελπιστώντας πως έτσι θα γοήτευαν και τον διοργανωτή να τους δώσει το  βραβείο.Μέσα σε δύο μεσημέρια,στα τηλεοπτικά κανάλια,η άγνωστη διοργάνωση έγινε “η απονομή των σημαντικών βραβείων τάδε”.Μετά την απονομή όπου όλοι με τον ένα ή άλλο τρόπο ήταν νικητές,υπήρξε ο γνωστός τηλεοπτικός οργασμός για τα “πολύ σημαντικά βραβεία”,την “μεγάλη τιμή της απονομής” και όλα τα σχετικά.Είχε μπει σε λειτουργία μια αλυσίδα,ένα ασανσέρ αλληλοεπιβεβαίωσης όσων συμμετείχαν.Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία πως και τα βραβεία ήταν σημαντικά και βεβαίως όσοι τα πήραν ακόμη πιο σημαντικοί.
Το ασανσέρ αυτού του ιδιαίτερου λομπισμού,μεταφέρει στους πάνω ορόφους ψέματα και ασημαντότητες και τις κάνει καταστάσεις του ρετιρέ.Έτσι λειτούργησε και το τηλεοπτικό και το πολιτικό σύστημα.Οι εκπομπές εμφανίζουν τους Ψωμιάδηδες,τους Γιακουμάτους,τους Γεωργιάδηδες σημαντικούς και αυτοί στη συνέχεια,εμφανιζόμενοι σε συγκεκριμένες εκπομπές ως σημαντικοί,επιστρέφουν με τόκο την αίγλη και τη σημαντικότητα που τους απέδωσαν.
Ένα κορυφαίο παράδειγμα είναι η επίσκεψη Άδωνη Γεωργιάδη,υποτίθεται στο Χάρβαρντ. Μια εταιρεία,που τα στελέχη της σχετίζονται με την προώθηση του Υπουργού και του Υπουργείου Υγείας,κατάφεραν να κληθεί ο Άδωνις από έναν σύλλογο στις εγκαταστάσεις του Χάρβαρντ.Ο Άδωνις,διαφήμισε βεβαίως πως τον κάλεσε το Χάρβαρντ και έστειλε μάλιστα και τις σχετικές φωτογραφίες από τα κτήρια. Είναι δηλαδή σαν να λέμε,πως τον Άδωνη, τον κάλεσε ο σύλλογος θυρωρών του Προεδρικού Μεγάρου και ο υπουργός Υγείας,στέλνοντας τις  φωτογραφίες από το Μέγαρο,να υποστηρίζει πως τον κάλεσε το Προεδρικό.Έτσι ακριβώς.
Ο κύκλος λοιπόν ξεκινάει από αυτούς που έχουν συμφέροντα στο υπουργείο Υγείας.Αφού ανέλαβαν να παρέχουν υπηρεσίες έναντι αμοιβής,επιστρέφουν την εξυπηρέτηση στον Υπουργό κλείνοντάς του μια επίσκεψη κάπου στο Χάρβαρντ.Έτσι αυτός μπορεί να υποστηρίζει ότι είναι ομιλητής στο Χάρβαρντ.Στη συνέχεια του κύκλου η εταιρεία αυτή θα εμφανιστεί στο Υπουργείο ως “πολύ γνωστή εταιρεία με σχέσεις με το Χάρβαρντ” για να πάρει δουλειές και ούτω καθε εξής. Στο τέλος του κύκλου,όλοι θα είναι πολύ σημαντικοί σε βαθμό που η κοινωνία να πρέπει να τους προσκυνήσει.
Μικρή λεπτομέρεια είναι πως αυτό το ταξίδι το πλήρωσε το ελληνικό Δημόσιο,αφού ο Γεωργιάδης έκοψε κάποια φάρμακα από τα νοσοκομεία.Δεν βαριέσαι του Αγίου Βαλεντίνου ήταν,δεν πειράζει.

http://www.koutipandoras.gr/

ΣΥΡΙΖΑ: Βάρβαρη φορολογική πολιτική, με ασυλία στους πλούσιους φοροφυγάδες

Επίθεση κατά της κυβέρνησης σχετικά με τη φορολογική πολιτική εξαπέλυσε ο ΣΥΡΙΖΑ με ανακοίνωσή του, κάνοντας παράλληλα λόγο για εκπροσώπους των ΜΜΕ που έχουν αναλάβει χρέη «αναπληρωτών εκπροσώπων Τύπου της κυβέρνησης».

Ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει προσπάθεια απόκρυψης της «πραγματικότητας της βάρβαρης φορολογικής πολιτικής» η οποία «παρέχει ασυλία σε πλούσιους φοροφυγάδες».

Στην ανακοίνωση αναφέρονται χαρακτηριστικά παραδείγματα της φορολογικής πολιτικής:

«1. Η υπερφορολόγηση μισθωτών και συνταξιούχων, μικρομεσαίων και γενικά χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων και περιουσιών, είναι πρόκληση, την ίδια στιγμή που οι φοροφυγάδες απολαμβάνουν της ασυλίας τους και αναμένουν την «περαίωση» των ποινικών ευθυνών τους, με επιστροφή κλοπιμαίων στο δημόσιο. Την ίδια στιγμή ο κ. Στουρνάρας ανακαλύπτει το ΣΔΟΕ και υπόσχεται ότι σύντομα θα υπάρξουν αποτελέσματα στις διάφορες λίστες, αποσιωπώντας ότι είναι υπουργός τους τελευταίους 18 μήνες και όχι από χθες.

2. Τα τραγελαφικά που συμβαίνουν με την αναμενόμενη εγκύκλιο για την παρακράτηση φόρου, δεν αναδεικνύουν μόνο την ανικανότητα, την προχειρότητα και τα αδιέξοδα νομοθεσίας που ψηφίστηκε τον Ιούνιο του 2013 και ακόμη δεν έχει διευκρινιστεί. Αναδεικνύουν την απουσία προγραμματισμού και σοβαρότητας σε κρίσιμα πεδία της οικονομικής ζωής.

3. Οι συνεχείς αλλαγές της τελευταίας στιγμής στην άδικη φορολόγηση των αγροτών, στα εξοντωτικά πρόστιμα κλπ δεν αποδεικνύουν μόνο την απουσία κοινωνικού διαλόγου ΠΡΙΝ την ψήφιση μέτρων, αλλά και την ανικανότητα να αντιληφθούν τις ανάγκες της κοινωνίας. Στο σημείο αυτό θέλουμε να επισημάνουμε την τραγελαφική τακτική του ΠΑΣΟΚ, το οποίο τον Φεβρουάριο του 2014 καταθέτει προτάσεις για αλλαγές νόμων τους οποίους ψήφισε πριν πολλούς μήνες!».

Όπως υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπάρχει πλέον αυταπάτη ότι οι φορολογούμενοι το μόνο που μπορούν να αναμένουν από αυτή τη κυβέρνηση, «είναι η ώρα που θα της επιβάλουν με την ψήφο τους την ανατροπή της άδικης, ταξικής και αναποτελεσματικής φορολογικής πολιτικής της».

http://www.avgi.gr/

Ετοιμάζουν Συνταγματική Αναθεώρηση

Όπως πρώτο είχε αποκαλύψει το newsbomb.gr, Σαμαράς και Βενιζέλος προωθούν μείωση αριθμού βουλευτών, Γερουσία και αύξηση των αρμοδιοτήτων του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Σαρωτικές αλλαγές ετοιμάζουν Σαμαράς και Βενιζέλος όπως είχε αποκαλύψει πρώτο το newsbomb.gr με αναλυτικό και αποκαλυπτικό ρεπορτάζ από τις 11 Φεβρουαρίου του 2014 (διαβάστε εδώ).

Δώδεκα ημέρες μετά, μερίδα του κυριακάτικου Τύπου έρχεται να επιβεβαιώσει το ρεπορτάζ του NEWSBOMB, ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ προωθούν την Συνταγματική Αναθεώρηση με βασικούς γνώμονες την ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του προέδρου της Δημοκρατίας, τη μείωση του αριθμού των βουλευτών και τη σύσταση μιας νέας μορφής αιρετής Γερουσίας.

 Η πρόταση αυτή, που είναι πιθανόν να τεθεί σε δημόσιο διάλογο πριν από τις ευρωεκλογές, θα εντάσσεται στη γενικότερη συζήτηση που θα ανοίξει το προσεχές διάστημα ενόψει της συνταγματικής αναθεώρησης. Η απόφαση φέρεται να λήφθηκε στη συνάντηση που είχαν οι δύο άντρες και στην οποία αποφάσισαν την κατάργηση της λίστας στις ευρωεκλογές.

samaras venizelos

Όπως είχαμε αποκαλύψει, η μεταρρυθμιστική ατζέντα για σαρωτικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα αλλά και στο δημόσιο βίο, έρχεται στο προσκήνιο προκειμένου η κυβέρνηση να ''στριμώξει'' πολιτικά τον ΣΥΡΙΖΑ ανοίγοντας ταυτόχρονα ένα νέο  πεδίο αντιπαράθεσης, με την αξιωματική αντιπολίτευση.

Στο Μαξίμου θεωρούν ότι η ανακίνηση του θέματος της συνταγματικής αναθεώρησης μπορεί να αποφέρει πολιτικά οφέλη στην κυβέρνηση, κυρίως στη Ν.Δ αλλά και να δώσει ''φιλί ζωής'' στο ΠΑΣΟΚ που έχει συρρικνωθεί δημοσκοπικά.

Εκτιμούν ότι θα προσδώσει δυναμική στην κυβέρνηση αλλά και την μεταρρυθμιστική ορμή που της λείπει και η οποία μπορεί να γίνει αποδεκτή από την κοινωνία, ιδιαίτερα μάλιστα όταν συνδέεται με αλλαγές στο πολιτικό σύστημα αλλά και στο Σύνταγμα.

Παράλληλα, Σαμαράς και Βενιζέλος θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, δέσμιος του Αριστερού Ρεύματος αλλά και της κοινωνικής και εκλογικής του βάσης, θα δυσκολευθεί να αποδεχθεί αλλαγές , όπως η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, σε όλο το φάσμα του δημόσιου τομέα, και η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Τα σημεία στα οποία υπάρχει ήδη σύγκλιση Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ για το αντικείμενο και το πεδίο της συνταγματικής αναθεώρησης και των αλλαγών στο πολιτικό σύστημα, είναι τα εξής:

- Ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.

- Κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, χωρίς εξαιρέσεις.

- Μείωση του αριθμού των βουλευτών από 300 σε 200.

- Καθιέρωση δεύτερου νομοθετικού σώματος, της Γερουσίας, με 200 μέλη.

- Ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του Προέδρου της Δημοκρατίας.

- Ρηξικέλευθες διατάξεις για την ταχύτερη απονομή της Δικαιοσύνης.

- Ευρείες αλλαγές στον θεσμό της βουλευτικής ασυλίας.

Οι πληροφορίες συγκλίνουν στο γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός προσανατολίζεται στην κατάθεση πρότασης για την συνταγματική αναθεώρηση πριν τις ευρωεκλογές, προκειμένου να αλλάξει η πολιτική ατζέντα και να υπάρξει αιφνιδιασμός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

newsbomb.gr

Εγώ θα ψηφίσω τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη Του Πιτσιρικου

Ο Γιάννης Κατσιματίδης δεν κατάφερε να γίνει δήμαρχος της Νέας Υόρκης, αφού δεν μπόρεσε να κερδίσει το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού κόμματος για τη δημαρχία. Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης θα είναι υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ για τον δήμο της Αθήνας στις εκλογές του Μαΐου.

Το κοινό που έχουν ο Κατσιματίδης με τον Σακελλαρίδη είναι ότι κατάγονται και οι δυο από την Νίσυρο.

Δεν γνώρισα ποτέ ούτε έναν κακό άνθρωπο που να είναι από τη Νίσυρο.

Δεν ξέρω αν ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης θα εκλεγεί δήμαρχος της Αθήνας αλλά εγώ θα τον ψηφίσω.

Θα ψηφίσω τον Σακελλαρίδη γιατί είναι 34 χρονών και είναι κοσμοπολίτης. Επίσης, θα τον ψηφίσω επειδή όλοι οι υπόλοιποι υποψήφιοι μου προκαλούν αναγούλα.

Βέβαια, θα προτιμούσα οι υποψήφιοι δήμαρχοι να μην προέρχονται και να μην στηρίζονται από κόμματα αλλά από την κοινωνία.

Θα γίνει κι αυτό κάποτε. Μέχρι τότε, θα ψηφίζω νέους. (σ.σ. εννοείται πως οι φασίστες υποψήφιοι δεν υπολογίζονται ως νέοι, αφού οι φασίστες δεν υπολογίζονται ούτε ως άνθρωποι.)

Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές δεν ψήφισα. Δεν ήθελα να ψηφίσω κανέναν και δεν πήγα.

Σε αυτές τις δημοτικές εκλογές, θα πάω για να ψηφίσω τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη.

http://pitsirikos.net/

Ξεκινά η κινητικότητα στους δήμους

Υπογράφηκε η Κοινή Υπουργική Απόφαση – Καθορίσθηκε η διαδικασία επιλογής των προς μετάταξη ή μεταφορά υπαλλήλων στους δήμους και τις περιφέρειες, τα κριτήρια επιλογής και κατάταξής τους, καθώς και ο τρόπος μοριοδότησής τους για την εφαρμογή του «Προγράμματος Εθελοντικής Ενδοαυτοδιοικητικής Κινητικότητας

Η κυβέρνηση προσδίδει εθελοντικό χαρακτήρα στο πρόγραμμα, ενώ επιχειρεί να συμπτύξει το χρόνο που θα μεσολαβήσει από την υποβολή αιτήσεων των υπαλλήλων μέχρι την τοποθέτησή τους σε νέες θέσεις.

Επιδιώκεται να ενταχθούν στο πρόγραμμα τουλάχιστον 4000 υπάλληλοι σε δήμους και περιφέρειες. Κι όλα αυτά την ίδια ώρα που εντείνονται οι αντιδράσεις και βρίσκονται σε κινητοποίηση οι εργαζόμενοι στην αυτοδιοίκηση, αλλά και σε άλλους τομείς του δημοσίου, με προμετωπίδα τους σχολικούς φύλακες, τους εκπαιδευτικούς και άλλους εργαζόμενους για τους οποίους ο χρόνος διαθεσιμότητας μετρά αντίστροφα για τη λήξη του.

Με Κοινή απόφασή τους ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Μιχελάκης, ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Λεωνίδας Γρηγοράκος και ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκος Μητσοτάκης δρομολογούν τη μετάταξη μόνιμων υπαλλήλων και υπαλλήλων των δήμων, της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος, της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδος, των Περιφερειακών Ενώσεων Δήμων και του Ινστιτούτου Τοπικής Αυτοδιοίκησης, σε κενές ή συνιστώμενες με την πράξη μετάταξης θέσεις αντίστοχου κλάδου ή ειδικότητας άλλων ΟΤΑ α΄ και β΄ βαθμού, των Ενώσεων δήμων και Περιφερειών.

Ως στόχος εμφανίζεται, κυρίως η κάλυψη υπηρεσιακών αναγκών και η καλύτερη αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού, στη βάση κριτηρίων και προσόντων του προσωπικού και στο πλαίσιο αιτημάτων των φορέων.

http://www.thepressproject.gr/

Πώς ξεπλένει μαύρο χρήμα η κοσμική ελίτ

Στα τέλη της δεκαετίας του '90 η Ελλάδα έζησε έναν οργασμό ζωγραφικής απεικόνισης. Ξαφνικά, οι ζωγράφοι έγιναν περιζήτητοι. Η κοσμική Αθήνα και όχι μόνο ζητούσε με μανία να αγοράσει έργα ζωγράφων. Οι κριτικοί τέχνης έκαναν χρυσές δουλειές. Με περισπούδαστο ύφος πωλούσαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Πίνακες από παλιατζίδικα στο Μοναστηράκι πωλούνταν για πίνακες του Παρθένη.

Τι είχε γίνει ξαφνικά; Η κοσμική ελίτ είχε αγαπήσει την τέχνη; Όπως αποκαλύπτει το Hot Doc, οι αγοραπωλησίες έργων τέχνης δεν ήταν παρά μία κεκαλυμμένη μέθοδος για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, δικηγόροι, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές αγόραζαν με μανία έργα ζωγράφων. Μέσα σε δυο δεκαετίες η κοσμική Αθήνα είχε γίνει φιλότεχνη.

Διαβάστε στο αποκαλυπτικό δημοσίευμα του Hot Doc, τον τρόπο με τον οποίο γινόταν το ξέπλυμα. Πώς και ποιοι γνωστοί γκαλερίστες αναλάμβαναν να ξεπλύνουν μαύρο χρήμα για λογαριασμό πελατών τους, με το κατάλληλο αντίτιμο. Όπως επίσης και πώς παλιοί πίνακες που αγοράζονταν από το Μοναστηράκι για μερικά ευρώ πωλούνταν ως αυθεντικοί έναντι εκατομμυρίων σε κοσμικούς συλλέκτες.

Διαβάστε περισσότερα στο Hot Doc που κυκλοφορεί από την Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου.




http://www.ramnousia.com/
 

Αν αυτό δεν το σπάσουμε η Ελλάδα δεν έχει μέλλον

Στην Ελλάδα έχουμε, από το ένα μέρος μια διαπλεκόμενη πολιτικοοικονομική ολιγαρχία και από το άλλο μια κοινωνία εντελώς απομονωμένη, ασυντόνιστη, διαιρεμένη και χωρίς καμία δυνατότητα παρέμβασης.

Μια κοινωνία που όχι μόνο δεν έχει τη δυνατότητα πολιτικής παρέμβασης, αλλά ούτε καν...
τη δυνατότητα οικονομικής αυτενέργειας και ανάπτυξης, αφού τα πάντα καθορίζονται γραφειοκρατικά από την ολιγαρχία και προς όφελος της τελευταίας.

Το πολιτικό προσωπικό, ως μέρος της διαπλεκόμενης πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας, ανεξαρτήτως κομμάτων και ψεύτικων ιδεολογημάτων, που πασάρονται για την εξαπάτηση του κόσμου, αισθάνεται ψυχολογικά ως μια ενιαία ομάδα ενάντια σε οποιοδήποτε άνοιγμα στην κοινωνία, που θα του στερήσει μέρους της εξουσίας του.

Η ηδονή της εξουσίας, σε συνδυασμό με 1) την υπερσυγκεντρωμένη ανεξέλεγκτη και απεριόριστη εξουσία που διαθέτει το πολιτικό προσωπικό, 2) την εξασφάλιση του ακαταδίωκτου, 3) τη δυνατότητα ισόβιας και κληρονομικής παρουσίας και 4) τη δυνατότητα απεριόριστου πλουτισμού και σκανδαλωδών προνομίων, αποτελούν ένα εκρηκτικό κοκτέϊλ, το οποίο ενώνει όλους τους επαγγελματίες πολιτικούς, ανεξαρτήτως κομμάτων και ιδεολογημάτων, σε μια ψυχολογικά ενιαία και κλειστή ελίτ, κρατώντας την κοινωνία έξω και μακριά, για να την εκμεταλλεύονται και να λαμβάνουν οποιοδήποτε μέτρο εναντίον του λαού, χωρίς να αισθάνονται την παραμικρή ηθική αναστολή.

Αυτή τη θανάσιμη για το λαό κλειστή ελίτ θα πρέπει θεσμικά να την σπάσουμε, διαφορετικά η ελληνική κοινωνία δεν έχει μέλλον. Η αποκέντρωση της εξουσίας, η κατάργηση του ακαδίωκτου, ο περιορισμός των θητειών, η κατάργηση των προνομίων και ο συνεχής δημόσιος έλεγχος της περιουσιακής κατάστασης των πολιτικών, είναι οι πρώτες αλλαγές που πρέπει να γίνουν, ώστε να αποκτήσουμε πολιτικούς που θα μάχονται για ιδέες και όχι για προσωπικό βόλεμα.




hassapis-peter