Η ληστεία του αιώνα: «Αγοράζουμε βέρες, τάματα...» - Στα νύχια των νέων μαυραγοριτών

Τα τελευταία έξι χρόνια, στην ελληνική κοινωνία έγινε, υπόγεια, μια μεγάλη αλλαγή, με αποτέλεσμα να αλλάξει ο ταξικός χάρτης στη χώρα. Σε πολιτικό επίπεδο, η αλλαγή αυτή εκφράστηκε με το κίνημα των αγανακτισμένων, που οδήγησε στην κατάρρευση των δύο μεγάλων κομμάτων και απείλησε το πολιτικό σύστημα. Πολλοί μιλάνε για τη συρρίκνωση των μεσαίων στρωμάτων και το τέλος της μεσαίας τάξης.

Ανάμεσα σ' αυτούς που πλούτισαν την περίοδο της κρίσης είναι προφανώς και πολλοί από τα κοράκια των πλειστηριασμών, τα σύγχρονα τσακάλια, τους νέους «μαυραγορίτες» Η κατάσταση της οικονομίας τα δύο τελευταία χρόνια φέρνει την Ελλάδα μεταξύ 22 κρατών στην τρίτη χειρότερη θέση πριν από το Νότιο Σουδάν και το Ιράν. Η θέση της Ελλάδας στα Βαλκάνια είναι κάτω από εκείνη της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας. Μέσα σε δύο χρόνια οι λεγόμενοι «επιτηδευματίες», από ένα εκατομμύριο το 2009, μειώθηκαν στο μισό το 2011.

Κάθε μέρα, χίλιες οικογένειες μένουν την τελευταία διετία χωρίς ρεύμα. Το 2012, τα συνεργεία έκοψαν το ρεύμα σε 300.000 ρολόγια. Το 40% αυτών δεν επανασυνδέθηκαν ποτέ. Το 40% των παιδιών -και το 90% κάτω των δύο ετών- δεν έχουν καμία συλλογική φροντίδα. Οι λιανικές πωλήσεις έχουν συρρικνωθεί κατά 40% τα τελευταία πέντε χρόνια. Ο τζίρος της βιομηχανίας μειώθηκε 5% μέσα σε ένα χρόνο. Μεγάλες επιχειρήσεις, όπως «Αλλατίνη», η καπνοβιομηχανία Γεωργιάδης, η Χαρτοποιία Θράκης Diana, η ΑΓΝΟ, η Pepsico-ΗΒΗ, η ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, έκλεισαν. Πολλές μεγάλες επιχειρήσεις, όπως η Βιοχάλκο που πήγε στο Βέλγιο, αεροπορικές εταιρείες, όπως οι British Airways και η Coca Cola, έφυγαν από την Ελλάδα.

Από την Κατοχή

Ιστορικά, η Ελλάδα ξαναβρέθηκε σε παρόμοια κατάσταση στη Μικρασιατική Καταστροφή, την περίοδο 1931-32, μετά την πτώχευση, και στην Κατοχή, με τη μεγάλη ληστεία ακινήτων. Το 1931 η κυβέρνηση Τσαλδάρη δεν επέτρεψε καμία διευκόλυνση για την πληρωμή των χρεών και αν οι δανειολήπτες καθυστερούσαν έστω και μια μέρα, οι δανειστές έπαιρναν το σπίτι τους. Αυτή ήταν μία από τις πιο μαύρες περιόδους της ελληνικής ιστορίας, όπου τη μεγάλη αρπαγή ευλογούσε το ίδιο το κράτος, μαζί με την περίοδο της Κατοχής, όταν χιλιάδες πούλησαν τα σπίτια τους για ένα πιάτο φαΐ, και δεν τα ξαναπήραν ποτέ, παρά τις υποσχέσεις των μεταπολεμικών κυβερνήσεων.

Περίπου είκοσι έξι χιλιάδες ποινικές διώξεις για χρέη προς το Δημόσιο ασκήθηκαν το 2013, χρονιά κατά την οποία ο αριθμός των κατασχέσεων σε ληξιπρόθεσμους οφειλέτες και φοροφυγάδες αυξήθηκε κατά 52.007 από την προηγούμενη. Αν η πολιτεία αποφασίσει να εφαρμόσει τους νόμους της, θα πρέπει να χτίσει φυλακές για τουλάχιστο μισό εκατομμύριο μικροεπιχειρηματίες, επιτηδευματίες.

Οι περισσότεροι από τους «φοροφυγάδες» με τις ληξιπρόθεσμες οφειλές απλώς υπέπεσαν στο αδίκημα να ανοίξουν επιχείρηση στην Ελλάδα. Η έννοια του χρέους είναι αυθαίρετη, αφού στις περισσότερες περιπτώσεις δεν πρόκειται για χρήματα που «δάνεισε» το κράτος, αλλά, με διάφορους νόμους, όρισε ως «χρέη», κατά κανόνα με πρόστιμα, καθώς πολλές φορές οι επιχειρήσεις αυτές έχουν βάλει «λουκέτο» και δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε καμιά τους υποχρέωση.

Προκειμένου να εισπράξει 63 δισ. ευρώ των ληξιπρόθεσμων οφειλών, η Εφορία «άπλωσε χέρι» στις καταθέσεις 131.807 οφειλετών και κίνησε διαδικασίες κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων σε άλλους 53.129 «ληξιπρόθεσμους», ενώ έχει βγάλει σε πλειστηριασμό περίπου 20.000 ακίνητα. Αυτοί που κινδυνεύουν είναι 1,8 εκατ. οφειλέτες που χρωστούν στην Εφορία μέχρι και 5.000 ευρώ.

Η τραγωδία της μεσαίας τάξης ολοκληρώνεται με την πτώση των τιμών των ακινήτων. Οι αγοραπωλησίες σπιτιών ήταν 148 χιλιάδες το 2007. Το 2013 έπεσαν στις 22,5 χιλιάδες. Η πτώση των τιμών -σύμφωνα με εκτίμηση του οίκου αξιολόγησης Fitch-, θα φτάσει, από την αρχή της κρίσης, το 42%. Πολλοί αναγκάστηκαν να πωλήσουν ακίνητα σε υπέρμετρα χαμηλές τιμές, διότι δεν υπήρχαν αγοραστές. Με τον τρόπο αυτόν ολόκληρες περιουσίες αλλάζουν χέρια - μαζί αλλάζει και η ταξική σύνθεση της χώρας.

Οι πτωχευμένοι είναι πρώην ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, ούτε «προλετάριοι» ούτε «άνεργοι», μόνο πρώην, λούμπεν μικροαστοί χωρίς ιδιοκτησία και με ψυχολογία «έκπτωτου» που δεν ανήκει πουθενά.

Οι διαταγές πληρωμής, οι ακάλυπτες επιταγές, οι κατασχέσεις και τα «κόκκινα δάνεια» είναι ένα εκρηκτικό μείγμα που αφορά περίπου 30 δισ. και δυο-τρία εκατομμύρια Ελληνες. Αλλά παρότι το 22,6% έκοψε την κεντρική θέρμανση το 2013, το 20% των πιο πλούσιων αύξησε τις δαπάνες του έξι φορές πάνω. Κι όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, η Ελλάδα αύξησε τον πλούτο της κατά 9,9%, σύμφωνα με τα στοιχεία της Credit Suisse.

Μετά το «κούρεμα» των ομολόγων και την πτώση της αξίας των ακινήτων, περίπου 11.000 Ελληνες μικροομολογιούχοι είδαν τις τοποθετήσεις τους να εξανεμίζονται σε μια νύχτα. Οι 900.000 επενδυτές του χρηματιστηρίου είδαν ζημίες 65 δισ. Κι όμως, το μέσο εισόδημα στην Ελλάδα -πάνω από τα 76.000 ευρώ- αυξήθηκε 10%. Οι «εκατομμυριούχοι» υπολογίζονται σε περίπου 8.000 άτομα, με περιουσία 600 δισ. κατά το «Spiegel». Ανάμεσα σ' αυτούς που πλούτισαν την περίοδο της κρίσης είναι προφανώς και πολλοί από τα κοράκια των πλειστηριασμών, τα σύγχρονα τσακάλια, τους νέους «μαυραγορίτες». Την πενταετία 2008-2012, οι δαπάνες των νοικοκυριών -ακόμα και σε ψωμί και γάλα- μειώθηκαν κατά 32%.

Η Ελλάδα είναι πρώτη σε φτώχεια στην Ευρώπη, με ποσοστό 34,6% στα όρια της φτώχειας, και ένας στους πέντε Ελληνες ζει κάτω από αυτά τα όρια. Το απόθεμα παγίου κεφαλαίου μειώθηκε πρώτη φορά από την εποχή του Εμφυλίου. Η ανεργία αγγίζει την εποχή του 1961. Για το 2014, η Κομισιόν προβλέπει επιστροφή στην ανάπτυξη με ρυθμό 0,6%. Η ανεργία το 2015 θα είναι, από 27% σήμερα, 24,5% τότε. Οι μέσες αποδοχές του Ελληνα -22.325 ευρώ- είναι κάτω από το μισό των αποδοχών του Γάλλου, κοντά στο μισό του Γερμανού (38.000) και πολύ κάτω από αυτές του Σλοβένου.

Ο αριθμός των εργαζομένων -στο σύνολό τους-, από 4,8 εκατ. το 2008, μειώθηκε σε 3,9 εκατ. το 2013, με αποτέλεσμα σε κάθε τρεις εργαζομένους να αντιστοιχεί ένας άνεργος. Ο νέος ταξικός χάρτης περιλαμβάνει λιγότερο «προλεταριάτο» και δημόσιους υπαλλήλους, περισσότερους ανέργους και συρρίκνωση της μικρομεσαίας τάξης.

Από το νέο χάρτη λείπει η φιγούρα του αυτοαπασχολουμένου -και αυτοεκμεταλλευόμενου με δεκαεξάωρη εργασία- που διαπέρασε την ελληνική ιστορία από το 1922 μέχρι σήμερα. Ομως δεν πρόκειται για προλεταριοποίηση της μεσαίας τάξης, αφού το προλεταριάτο μειώνεται αριθμητικά. Πρόκειται για μια νέα μη-τάξη δύο εκατομμυρίων ανθρώπων, που δεν ανήκουν πουθενά, δεν εντάσσονται σε καμία άλλη τάξη, αλλά βγαίνουν έξω από την παραγωγή και, μερικές φορές, όπως δείχνουν οι αυτοκτονίες, και έξω από τη ζωή.

Ο ένας από τους πολιτικούς ηγέτες που διαχειρίστηκαν την κρίση το είχε πει: «Δείτε την κρίση ως ευκαιρία!»

**

Οι «αγορές χρυσού»

Στα ενεχυροδανειστήρια παλαιότερα οι πελάτες άφηναν ενέχυρο για να πάρουν δάνειο με τόκο. Τώρα αφήνουν για λίγα ευρώ ακόμα και βέρες, χρυσά δόντια, κειμήλια... Ο νέος πελάτης είναι οικογενειάρχης, «μικροαστός» μεγάλης ηλικίας, που δεν επιδιώκει δάνειο αλλά πώληση σε εξευτελιστικούς όρους.

Τα νέα ενεχυροδανειστήρια που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε όλη την Ελλάδα -τριάντα υπάρχουν μόνο στο Ηράκλειο Κρήτης- είναι ένας τρόπος τοκογλυφίας ή «εθελούσιας» ληστείας. Η νέα «αγορά» μοιάζει με τη μαύρη αγορά της Κατοχής, όταν οι πρόγονοι των σύγχρονων μαυραγοριτών μέσα στο σκοτάδι -σε κουρεία, συμβολαιογραφεία, καφενεία και κρυφά στέκια- έβαζαν χέρι σε πλούσια κτήματα, χαλιά, μπιμπελό, τιμαλφή και ρολόγια, έπιπλα και βέρες. Τα σύγχρονα «τσακάλια» είναι νεομαυραγορίτες και τοκογλύφοι με γαμψά νύχια.

Ενα ενεχυροδανειστήριο στο Κορωπί ειδικεύεται σε αυτοκίνητα, σκάφη, μοτοσικλέτες, αλλά και ακίνητα. Είναι το πρώτο από επτά τέτοια «ενεχυροδανειστήρια» σε όλη την Ελλάδα που δίνουν μετρητά με ενέχυρο ακόμα και τροχόσπιτα ή ρυμουλκά, δηλαδή όλη τη ζωή του βιοπαλαιστή. Αν ένα αυτοκίνητο αξίζει 20.000 ευρώ, μπορεί να εκταμιευθεί δάνειο ύψους 10.000 ευρώ, αλλά μια σειρά επιπλέον εξόδων φορτώνονται στο δανειολήπτη. Πάρκινγκ, φύλαξη, ασφάλιση. Οταν ο ενδιαφερόμενος πάει το αυτοκίνητό του, δεν φαντάζεται ότι το δάνειο μέσα σε ένα τρίμηνο έχει ξεπεράσει την αξία του.

Μια τέτοια υπόθεση έστειλε ο Συνήγορος του Πολίτη στον εισαγγελέα με έναν ογκώδη φάκελο -για τοκογλυφικές πρακτικές με 150% τόκο. Αλλά το νέο φαινόμενο είναι να ενεχυριάζονται πλέον σπίτια με προσύμφωνα-αυτοσυμβάσεις, που στην πράξη είναι πληρεξούσια πώλησης σε τιμές τόσο χαμηλές, που τα «κοράκια» των πλειστηριασμών θα ζηλεύουν - αν δεν είναι ήδη εδώ.

Σε ένα εργοστάσιο ξυλείας στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης, ο ιδιοκτήτης θα συλληφθεί να παίρνει 18.190 ευρώ από «πελάτη» στον οποίο είχε δανείσει 11.400. Οι αστυνομικοί εντυπωσιάστηκαν από την οργάνωση της επιχείρησης. Ανάμεσα σε πολλά αντικείμενα ανακάλυψαν δέκα συσκευές εντοπισμού θέσης GPS προκειμένου ο τοκογλύφος να εντοπίζει πού βρίσκεται κάθε στιγμή το αυτοκίνητο του «πελάτη» του, λες και ήταν ήδη δικό του.

**

Η τοκογλυφική «Κόζα Νόστρα»

Οταν ένας 45άχρονος ιδιοκτήτης εστιατορίου έδωσε τέλος στη ζωή του, στη Θεσσαλονίκη, ένα απίστευτο κουβάρι ξετυλίχτηκε, χάρη σε ένα σημείωμα που άφησε ο αυτόχειρας. Ενας ακόμα επιχειρηματίας μίλησε απελπισμένος στις αρχές, για να αποκαλυφθεί ένα κύκλωμα στο οποίο εμπλέκονταν τριακόσια άτομα. Κι ένας ακόμα αυτοκτόνησε, αποκαλύπτοντας το μακάβριο κύκλο.

Ο αρχιτοκογλύφος ήταν παράγοντας της πόλης με νυχτερινό κέντρο και εταιρεία ακινήτων αλλά και πολιτικές σχέσεις με ακροδεξιό «λαϊκό» κόμμα. Το κύκλωμα είχε γραμματέα, για να υπενθυμίζει τις υποχρεώσεις τους στα θύματά του, σύμβουλο με τραπεζικές διασυνδέσεις, νομικούς, μπράβους-εισπράκτορες, ο ένας ήταν απότακτος αστυνομικός, αλλά και ένα δημοσιογράφο της κρατικής τηλεόρασης.

Η αστυνομία διαπίστωσε πως ένας δικηγόρος μετέφερε αυτολεξεί το μήνυμα του αυτόχειρα στον αρχηγό του κυκλώματος που γνώριζε μόνο η αστυνομική αρχή. Η έρευνα θα αποκαλύψει εμπλεκόμενους αστυνομικούς και διευθυντικά στελέχη τραπεζών που έπαιρναν αμοιβές ύψους 10.000 ευρώ για τις πληροφορίες και εκδουλεύσεις.

Ο εντυπωσιακός γάμος του «νονού» το 2003, με καλεσμένη όλη την αφρόκρεμα της πόλης, έγινε θέμα στα gossip περιοδικά της Βορείου Ελλάδος. Την ατμόσφαιρα χλιδής λάμπρυνε η παρουσία τού -όχι ακόμα υπόδικου- τότε νομάρχη που ντυνόταν στις απόκριες Ζορό, αλλά και του νυν φυλακισμένου, για άλλο σκάνδαλο, τότε δημάρχου Θεσσαλονίκης.

Ενας κουμπάρος του αγόραζε οικόπεδα και έχτιζε μεζονέτες για λογαριασμό του ηγουμένου της Μονής Βατοπεδίου. Και ο άλλος κουμπάρος ήταν ο λαλίστατος βουλευτής του κόμματος που είχε αναλάβει πολιτική σταυροφορία κατά της διαφθοράς, υπέρ της Πίστεως και της Πατρίδος. Το σύνθημά του ήταν «Καθαρές λύσεις, καθαρά χέρια». Ο πρώην βουλευτής πλέον δεν θα κατηγορηθεί ποτέ φυσικά για μια κουμπαριά, αλλά ούτε και για μια πράξη νόμιμη, όπως το να μεταφέρεις 400.000 ευρώ έξω από τα σύνορα της χώρας που το κόμμα σου ήθελε να σώσει.

Ενα άλλο κύκλωμα τοκογλυφίας στη συμπρωτεύουσα αποκαλύφθηκε καθώς η κόρη του αρχηγού που κυκλοφορούσε με Mercedes μιλούσε στο τηλέφωνο πολύ για λεφτά κι επιταγές κι εισπράξεις, αν και ο μπαμπάς της τής εξηγούσε ότι αυτά δεν τα λένε από το τηλέφωνο. Η αστυνομία έφτασε σε μια πανέμορφη ξανθιά Σλοβάκα χορεύτρια, που μετέφερε μεγάλα χρηματικά ποσά σε τράπεζα της Σλοβακίας. Οπως ακριβώς σε παλιές γκανγκστερικές ταινίες η ωραία ξανθιά -το «μωρό» ή «αγάπη»- είχε σχέση με έναν προστάτη της νύχτας.

Στον «Αγαπητό»

Η «έδρα» της συμμορίας ήταν το ζαχαροπλαστείο «Αγαπητός» της Καλαμαριάς. Δυο-τρεις «σκληρές» γυναίκες ήταν προπομποί των μπράβων. Ενα από τα πιο γνωστά μαγαζιά της πόλης ανήκε στον αρχηγό, μαζί με άλλα μπαρ στα Λαδάδικα και μια επιχείρηση real estate. Οι πολιτικές διασυνδέσεις του φαίνεται πως ήταν ο λόγος που το ελληνικό κράτος νοίκιαζε από κείνον ακίνητα.

Ο αρχηγός είχε συνάψει πέρα από κουμπαριές και ένα ειδύλλιο με ανιψιά πρώην υπουργού της Νέας Δημοκρατίας. Την εποχή εκείνη πολλά δημόσια ακίνητα περιήλθαν στη μονή Βατοπεδίου και κείνη τα αντάλλαξε με τη λίμνη Βιστονίδα. Ο αρχινονός βάπτισε το παιδί του κτηματομεσίτη της μονής και του έδωσε το όνομα του ηγουμένου. Ευφραίμ!

Ο δημοσιογράφος, που ήταν παιδί της Εκκλησίας από τα μαθητικά του χρόνια, μπήκε στην κρατική τηλεόραση την εποχή της χούντας. Αυτός που δεν μπορούσε να λείπει από την υπόθεση ήταν ένα στέλεχος του επί είκοσι χρόνια κυβερνητικού κόμματος. Βρέθηκε στο πρόσωπο συνδικαλιστή-εφοριακού, προέδρου της ΠΑΣΚΕ που εργαζόταν στο ΣΔΟΕ - με γνωριμίες στο περιβάλλον τόσο του Ακη όσο και του Βενιζέλου. Είχε πολλές φορές συγκαλύψει εφοριακούς. Κι όταν βρέθηκε επικεφαλής της «διεύθυνσης ειδικών υποθέσεων» έπρεπε να συγκαλύψει τον εαυτό του.

Το κουβάρι αποκάλυψε πως πρώην ποδοσφαιριστής και πρόεδρος ΠΑΕ πήρε 350.000 κι επέστρεψε 620.000 με επιτόκιο 120% το χρόνο. Μια άλλη ομάδα έδινε ακάλυπτες επιταγές με τοκογλυφικά ωφελήματα. Ενας γιατρός, ο «Μπίλης», σε ένα από τα θύματα, που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο του, έδωσε εξιτήριο ως συγγενής πρώτου βαθμού, προκειμένου να τον απαγάγουν και να τον εκβιάσουν.

Οι υποθέσεις αυτές και οι αυτοκτονίες προκάλεσαν αλλαγή της νομοθεσίας, που ήταν αμετάβλητη από το 1951. Η ποινική δίωξη στο εξής θα ασκείται αυτεπαγγέλτως από τον εισαγγελέα, χωρίς να χρειάζεται να υποβάλλουν μηνύσεις τα θύματα. Η τοκογλυφία κατ' επάγγελμα θα είναι κακούργημα και όχι πλημμέλημα. Ο κατ' επάγγελμα ασκών την τοκογλυφία θα τιμωρείται με κάθειρξη έως 10 χρόνων αντί για φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών και χρηματική ποινή, κι αν υπάρχει «παρατράπεζα», η ποινή θα είναι ακόμη αυστηρότερη.

«Αγοράζουμε βέρες, τάματα...»

Τον Απρίλιο του 2013, ένας 32άχρονος Γερμανός συλλαμβάνεται στο αεροδρόμιο με 16 κιλά χρυσού, με προορισμό τη Γερμανία. Θα μπορούσαμε να τον πούμε και... λαθρέμπορο, αφού είχε ξανασυλληφθεί με 8,5 κιλά χρυσού και εξήντα κιλά ασημιού, με προορισμό το Βερολίνο.

Οι αστυνομικοί παρατήρησαν πως, ενώ η αποστολή γινόταν από την οδό Ερμού, η έδρα της εταιρείας ήταν στην Κάλυμνο. Ο χρυσός έκανε πολλές άσκοπες διαδρομές στην Ελλάδα πριν φτάσει στη Γερμανία με εικονικά δελτία, στα οποία η επωνυμία της εταιρείας -με τον ίδιο πάντα ΑΦΜ- άλλαζε κατά ένα γράμμα. Αρχικά πήγαινε σε ένα παράρτημα στην Κρήτη, επέστρεφε στην Αθήνα και περνούσε από τρεις διαφορετικές εταιρείες, που ανήκαν στο ίδιο πρόσωπο.

Το κουβάρι με το κουτί με τις χρυσές... πασχαλινές λαμπάδες έφτασε ώς την Interpol, η οποία γνώριζε μια εταιρεία για πέντε ποινικές υποθέσεις φοροδιαφυγής στη Γερμανία. Είχε έδρα την οδό Οθωνος και είχε κάνει εξαγωγές σε επτά εταιρείες με έδρα το Βερολίνο. Μια άλλη εταιρεία-φάντασμα με έδρα την οδό Καπνικαρέας είχε εμπλοκή σε απάτες 1,2 εκατ. ευρώ με ακάλυπτες επιταγές. Ακόμα και ο πιο χαζός αστυνομικός του κόσμου θα καταλάβαινε πως κάτι συμβαίνει. Τα πολύτιμα μέταλλα έφταναν στο Σύνταγμα από ενεχυροδανειστήριο της Ομόνοιας -για φύλαξη και όχι για πώληση-, αφού περνούσαν από την Κωνσταντινούπολη! Αλλά τον Μάιο, που βρέθηκε ο χρυσός μέσα στο κουτί με τις πασχαλινές λαμπάδες, το Πάσχα είχε περάσει!

«Η καλωδιωμένη»

Μια άλλη κατάσχεση, με 16 κιλά χρυσού στην οδό Ξενοφώντος, σε εταιρεία που αγόραζε ασήμι και χρυσό από ενεχυροδανειστήρια σε όλη την Ελλάδα, έδειξε πως η περιοχή αυτή είναι γεμάτη... φλέβες χρυσού. Η εταιρεία έλιωνε και διοχέτευε πολύτιμα μέταλλα σε χώρες εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που δεν έχουν δασμούς και φόρους. Οι αγορές της ανέρχονται σε διάστημα περίπου οκτώ μηνών σε 21 εκατ. ευρώ. Αλλά η υπόθεση αυτή πήρε μια παράξενη τροπή. Η επιχειρηματίας υποστήριξε ότι υπάλληλοι του ΣΔΟΕ ζήτησαν 500.000 ευρώ για να κλείσουν την υπόθεση.

Η επιχειρηματίας «καλωδιώθηκε» για να καταγράψει συνομιλίες, και τα προσημειωμένα χαρτονομίσματα οδήγησαν στο εδώλιο δύο δικηγόρους, έναν τμηματάρχη του ΣΔΟΕ και ένα μεσάζοντα. Φυσικά, οι κατηγορούμενοι υποστήριξαν ότι η επιχειρηματίας έστησε την υπόθεση για να πετύχει φορολογική ασυλία. Η εταιρεία της έκανε ξέπλυμα μαύρου χρήματος και λαθρεμπόριο εξάγοντας χρυσό σε Ελβετία και Γερμανία. Η ίδια θα υποστηρίξει πως το μόνο που ήθελε ήταν να εισπράξει τον ΦΠΑ - 3,8 εκατ. Αν πλήρωνε 13%, που της ζητούσαν ως αμοιβή από τα χρήματα που θα εισέπραττε, δεν θα είχε κανένα κέρδος και θα 'πρεπε να δουλεύει μόνο για να πληρώνει τους υπαλλήλους της.

Η αγορά χρυσού είναι το πρώτο στάδιο της βιομηχανίας ανακύκλωσης. Τα καταστήματα αγοράζουν και μεταπωλούν στις εταιρείες χονδρικής, οι οποίες τα στέλνουν, σε μορφή ράβδων, στις βιομηχανίες καθαρισμού χρυσού. Εκεί διαχωρίζεται ο καθαρός χρυσός από τα υπόλοιπα μέταλλα και στη συνέχεια πωλείται στις τράπεζες χρυσού ή στα νομισματοκοπεία. Μια εταιρεία από αυτές που έχουν στον τίτλο τους τη λέξη «Gold» υποστηρίζει πως το ποσοστό κέρδους τους είναι πολύ μικρότερο από αυτό των περισσότερων καταστημάτων λιανικής πώλησης.

Πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης και κάποιες πολιτικές οργανώσεις έχουν επιλέξει να καταγγέλλουν συνολικά και χωρίς εξαιρέσεις όλο τον κλάδο αγοράς χρυσού ως «τοκογλύφους». Η άκριτη και γενικευμένη συκοφάντηση των επιχειρήσεων ενός κλάδου ευνοεί μόνο τους αληθινούς «μαυραγορίτες» που λειτουργούν χωρίς χαρτιά, μέσα από αγγελίες, κινητά τηλέφωνα και «πατάρια», ξεπλένοντας μαύρο χρήμα και προϊόντα εγκλήματος.

Τα ενεχυροδανειστήρια συνήθως δεν έχουν απ' ευθείας πρόσβαση στην αγορά χρυσού του εξωτερικού και έτσι δεν μπορούν να προσφέρουν ανταγωνιστικές τιμές. Η απάντηση στο πρόβλημα αυτό είναι νέες εταιρείες που διαθέτουν δικά τους χυτήρια. Αλλά πόσος χρυσός υπάρχει στην Ελλάδα; Τα κοσμήματα δεν περιέχουν καθαρό χρυσό. Και τα καράτια φαίνονται από τον αριθμό που αναγράφεται στη σφραγίδα ενός κοσμήματος. Τα υπόλοιπα είναι ασήμι και χαλκός.

Οι χρυσοθήρες των πόλεων αναζητούν χρυσές λίρες, επώνυμα ρολόγια και αντικείμενα, όπως Cristofle, Faberge, Cartier, Chopard, Panerai, Bulgari, Vacheron Constantin. Οι εταιρείες ενδιαφέρονται ακόμα για εικόνες, πίνακες, μονόπετρα, αλυσίδες, σταυρούς, διαμάντια, τάματα (!), κωνσταντινάτα, μενταγιόν, κρεμαστά, περιδέραια, βαπτιστικά, πεντόλιρα, σμαράγδια, ρουμπίνια, φυλαχτά, πολύτιμες πέτρες, καδένες, καρφίτσες, κολιέ, κηροπήγια, μαχαιροπίρουνα, μπρελόκ.

Μια «χρυσοεταιρεία» υπόσχεται άμεσα μετρητά μέσα σε 5 λεπτά, χωρίς ταλαιπωρία. Τα αντικείμενά σας τα παίρνετε εσείς πίσω όποτε επιθυμείτε. Απόλυτη διαφάνεια, χωρίς κρυφές χρεώσεις. Φέρνετε τα αντικείμενα, τα εκτιμάμε και παίρνετε τα λεφτά σας. Με απόλυτη εχεμύθεια.

Το βρόμικο χρήμα

Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι συμβαίνει πίσω από τα ενεχυροδανειστήρια, αλλά σε πολλές περιπτώσεις πίσω από αυτό κρύβεται ένας τοκογλύφος που έχει δανείσει τον ενεχυροδανειστή και παίρνει ενοίκιο. Τα περισσότερα στη μαύρη αγορά του χρυσού είναι απλώς «ψιλικατζίδικα» που μόνο μεσολαβούν σε ένα περίπλοκο κύκλωμα με άγνωστο προορισμό, αφού μιλάμε συνήθως για λαθρεμπόριο, βρόμικο χρήμα, όπλα, απειλές, εκβιασμούς, ακόμα και ναρκωτικά.

Δυο συμμορίες στην Κρήτη -με 127 άτομα «προσωπικό»- συνδύαζαν την τοκογλυφία με εμπόριο κοκαΐνης και κάνναβης. Οι τρεις Αλβανοί και οι επτά Ελληνες, που συνελήφθησαν, χρησιμοποιούσαν τους ίδιους χώρους με ζυγαριές ακριβείας για ναρκωτικά και ένα στόλο αυτοκινήτων για να παρέχουν διευκολύνσεις με δάνεια σε οικονομικά ασθενή άτομα και συνανθρώπους τους.

**

Η αλβανική μαφία «τρώει» ιδιοκτησίες

Στην άλλη άκρη της Ελλάδας, στα Γιάννινα, η υπόθεση του παράνομου πιστωτικού συστήματος βρίσκεται στα χέρια της αλβανικής μαφίας, που δανείζει με τόκο 10% το μήνα και εχέγγυο όχι επιταγές αλλά τίτλους ιδιοκτησίας σπιτιών, οικοπέδων και αυτοκινήτων. Και στο πουθενά, στο Διαδίκτυο, μια υποτιθέμενη εταιρεία δείχνει στην ιστοσελίδα φωτογραφίες με ουρανοξύστες στο Ντουμπάι. Το τηλέφωνο έδειχνε πως βρισκόταν στο Λονδίνο, αλλά όταν προσπαθούσες να επικοινωνήσεις μαζί της έβγαινε τηλεφωνητής. Το ίδιο συνέβαινε και με τα υποτιθέμενα κεντρικά του Μονάχου.

«Μπορείς να καταθέσεις 150 ή 540 ευρώ, ανάλογα με το πρόγραμμα που θα επιλέξεις, προκειμένου να μπεις στο παιχνίδι. Σκοπός της είναι να πείσεις άλλους δύο να αγοράσουν χρυσό και να βάλουν επίσης από 150 ευρώ. Αυτοί με τη σειρά τους θα φέρουν από δυο άτομα ακόμα ο καθένας, και ούτω καθεξής. Μόλις η ομάδα σου συμπληρώσει 42 άτομα, τότε 7.000 ευρώ σε πλάκες χρυσού είναι δικές σου και θα σου αποσταλούν μέσω ταχυδρομείου».

Μια ληστεία στην Καβάλα αποκάλυψε πόσο τζίρο έχει ένα επαρχιακό ενεχυροδανειστήριο. Ενας 32άχρονος με κάποιον άγνωστο συνεργό εισέβαλε, φορώντας κουκούλα full face, με ένα πυροβόλο όπλο. Οι δυο δράστες έδεσαν με πλαστικούς σφικτήρες την 34χρονη υπάλληλο. Τα κοσμήματα που αφαίρεσαν ήταν αξίας 2.000 ευρώ μαζί με ένα λάπτοπ, ένα κινητό και διάφορα έγγραφα. Στο ταμείο εκείνη τη στιγμή ήταν 450 ευρώ.

Σε ανύποπτο χρόνο τη δεκαετία του '90, ο Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών αποκάλυψε πως ο τζίρος αυτός φτάνει το αστρονομικό ποσόν των 100 δισ. δραχμών, όταν οι παρατράπεζες αντιπροσώπευαν το 15% της επίσημης τραπεζικής αγοράς και το 57% των εμπόρων είχε καταφύγει σ' αυτές. Αλλά στις νέου τύπου «αγορές» δεν πάνε μόνο οι έμποροι, αλλά οι πάντες. Μόνο την τριετία 2010-2012 άνοιξαν σχεδόν χίλια τέτοια καταστήματα.

Χρυσοδάκτυλοι και αλαφροχέρηδες

Μια εταιρεία αγοράζει ταχυδρομικά. Ετσι δεν χρειάζεται ο πελάτης να εκτεθεί σε δημόσια θέα. Μια από τις πιο γνωστές εταιρείες αγοράς χρυσού εκφράζει στη διαφήμισή της οικολογικές ανησυχίες. Η ανακύκλωση χρυσού -λέει- είναι η πιο οικολογική και κοινωνικά υπεύθυνη επιλογή!

«Σκοπός μας είναι να βγάλουμε το χρυσό που έχει εξορυχθεί αλλά παραμένει αχρησιμοποίητος στα συρτάρια. Το όραμά μας είναι να αλλάξουν σταδιακά οι καταναλωτικές συνήθειες των πολιτών και να απελευθερωθεί η ανθρωπότητα από τις καταστροφικές επιπτώσεις της βιομηχανίας εξόρυξης χρυσού».

Τη Δευτέρα 14 Ιουλίου 2014, η αστυνομία έκανε έφοδο στα καταστήματα χρυσού «Ριχάρδος» και συνέλαβε τον ιδιοκτήτη. Οι καταγγελίες είχαν φτάσει ώς τη Βουλή. Μία από αυτές -πιθανόν και από ανταγωνιστή- ανέφερε ότι μεγάλος αριθμός των αντικειμένων είναι προϊόν ληστειών και κλοπών. Τα κοσμήματα τα έλιωναν, τα έκαναν πλάκες χρυσού και τα έστελναν στη Γερμανία.

Οι καταγγελίες -ίσως με μεγάλη δόση... ζήλιας- εμφάνιζαν τον ιδιοκτήτη της επιχείρησης να διάγει πολυτελή βίο, να κινείται με συνοδεία ασφαλείας και να έχει μεγάλη οικονομική επιφάνεια, η οποία ασφαλώς θα προέρχεται από την παράνομη δραστηριοποίησή του.

Ο Δημήτριος-Ριχάρδος Μυλωνάς του Ιωάννη και της Ρούπη, γεννημένος στην Αθήνα το 1967, είναι παντρεμένος και πατέρας τεσσάρων παιδιών. Ο ενεχυροδανειστής με το «εμπορικό δαιμόνιό του» και αρκετή ματαιοδοξία εμφανίζεται ο ίδιος στις διαφημίσεις του. Η έρευνα στη βίλα του δεν απέδωσε κάτι αξιόλογο. Ο Ριχάρδος νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο «Ελπίς» και αφέθηκε ελεύθερος, αφού του ασκήθηκε δίωξη για υπεξαίρεση, κι ο ανακριτής ανέλαβε να διερευνήσει αν έχει πραγματοποιηθεί και ξέπλυμα βρόμικου χρήματος. Ο ίδιος αρνήθηκε την κατηγορία για εξαγωγή χρυσού στο εξωτερικό.

Αύγουστος 2014. Είναι φυσικό από όταν έκλεισαν τη στρόφιγγα οι τράπεζες, να ανοίξουν παρατράπεζες. Πόσες είναι, πόσα δίνουν, πόσα κερδίζουν; Πάνω από εκατό κιλά χρυσού -λένε για ένα «πρακτορείο»-, που σημαίνει 1-1,5 εκατ. ευρώ. Χίλια τέτοια «πρακτορεία χρυσού» -ίσως και τρεις χιλιάδες- διακινούν λαθραία πολλά δισ. τα οποία χάνονται στο εξωτερικό. Οπου και να κοιτάξεις, θα δεις τράπεζες, πρακτορεία ΠΡΟ-ΠΟ και τώρα «αγορές χρυσού».

Ο μύθος θέλει τοκογλύφους να σκοτώνουν στην Ανατολική Αττική και ενεχυροδανειστές να εμπλέκονται σε καρτέλ ηρωίνης. Πού πάνε όλα αυτά τα κοσμήματα και τα λεφτά, όλα όσα έχουν κλέψει με επιμονή και συνήθως νυχτερινή εργασία τόσες γνήσιες και παράνομες -κανονικά- συμμορίες; Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να απαντήσουμε με νούμερα κι αριθμούς.

Τα σημερινά Γιάννινα είναι μια πύλη εισόδου και εξόδου από τη χώρα. Σε ένα καφενεδάκι στην οδό Ανεξαρτησίας κάθεται αυτό τον καιρό ένα γεροντάκι και πίνει τον καφέ του. Αν και δεν του φαίνεται, είναι μια μυθική μορφή. Είναι ο περίφημος Γούκος! Ενα από τα θύματά του, επιχειρηματίας, είχε αυτοκτονήσει πέφτοντας στο αίθριο της Στοάς Ορφέα, στις 3 Σεπτεμβρίου 1986.

Η υπόθεσή του είχε συγκλονίσει όταν έφυγε, αφήνοντας πίσω του ένα «κανόνι» ακαθόριστου χρηματικού ποσού. Βρέθηκε από την Ιταλία στη Βραζιλία, συνελήφθη στην Ελβετία και τα τελευταία χρόνια ζούσε στις ΗΠΑ, όπου λέγεται ότι εργαζόταν ως ταξιτζής. Είκοσι τρία χρόνια μετά, ο «γεράκος», πάνω από τα εξήντα, έχει επιστρέψει στον τόπο του εγκλήματος. Οπως λένε όσοι τον έχουν δει, δείχνει πολύ ταλαιπωρημένος και δεν μοιάζει με τον «αρχιτοκογλύφο» που περιέγραφαν οι εφημερίδες της εποχής, έτσι καθώς πίνει ήσυχα τον καφέ του στην οδό Ανεξαρτησίας...

Αναδημοσίευση από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

 

Αλλού για αλλού οι πολιτικοί μας…

Γράφει ο Διογένης ο Κυνικός

Ξέρετε ποιο είναι το νούμερο ένα πρόβλημα στην Ελλάδα; Μην πάει το μυαλό σας στα οικονομικά, μην πάει το μυαλό σας στην φτώχεια, μην πάει το μυαλό σας στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας λόγω της οικονομικής κρίσης… Αλλού είναι το πρόβλημα… και ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: Γιατί ο κ. Σαμαράς επέλεξε για την θέση του Επιτρόπου στην ΕΕ τον κύριο Δ. Αβραμόπουλο; Και πολύ περισσότερο, γιατί δέχθηκε εκείνος την πρόταση; Μπροστά σε αυτά τα διλήμματα το «να ζει κανείς ή να μην ζει» από τον Άμλετ του Σαίξπηρ είναι ένα σκέτο μηδενικό…

Πολλοί λένε ότι με μια κίνηση ματ ο κ. Σαμαράς έβγαλε τον κ. Αβραμόπουλο από το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι!!! Προφανώς δεν έχουν μάθει ακόμη τον κ. Σαμαρά και τις δυνατότητες του που είναι τόσο καλές αλλά μόνο για τον νομό Μεσσηνίας. Για παραπάνω δύσκολα τα πράγματα όπως έχει αποδείξει ο ίδιος και στην πράξη με τον τρόπο που έκανε αντιπολίτευση στο ΠΑΣΟΚ όταν άρχισε η κρίση, το πόσο αντιμνημονιακός ήταν και μετά έγινε το καλύτερο παιδί του μνημονίου, το πώς νόμιζε ότι θα κατατροπώσει πολιτικά στην Χρυσή Αυγή και τελικά την ενδυνάμωσε, βλέπε υπόθεση Μπαλτάκου, και τόσα και τόσα άλλα περιστατικά…

Όμως υπάρχουν και εκείνοι που απορούν με το γιατί δέχθηκε ο κύριος Αβραμόπουλος την «εξορία»! Συνταξιοδοτείται; Θα επιστρέψει μετά από 5 χρόνια για να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Τι συμβαίνει από όλα αυτά; Ο κ. Αβραμόπουλος όλα τα χρόνια της πολιτικής του σταδιοδρομίας μπορεί να μην είχε τις σούπερ ικανότητες. Μάλιστα ο μελιστάλακτος κ. Πάγκαλος τον είχε αποκαλέσει ως «τον κύριο τίποτα». Υπερβολικός ο χαρακτηρισμός αυτός για κάποιον που διατέλεσε και «καγκελάριος» στον Δήμο Αθηναίων…

Ο κύριος Αβραμόπουλος έχει δείξει όλα αυτά τα χρόνια ότι ξέρει να επιβιώνει και να την σκαπουλάρει πολύ καλά. Ένα μικρό παράδειγμα… Μήπως θυμάται κανείς σήμερα, πέρα από εμάς, την περίφημη αγορά των εμβολίων για την γρίπη και τα χρήματα που πήγαν στα σκουπίδια; Άλλωστε οι προθέσεις του κυρίου υπουργού φάνηκαν και από τις δηλώσεις του σε συνεργάτες του: «Δεν αγωνίστηκα απλά και μόνο για να γίνω επίτροπος» είναι η απάντηση του στην ερώτηση εάν με τη θέση του κοινοτικού επιτρόπου ολοκληρώνεται η πολιτική του πορεία… Το πιάσατε κύριε Σαμαρά το υπονοούμενο;…

Και όπως λένε οι συνεργάτες του «σε κάθε περίπτωση ο κ. Αβραμόπουλος θα συνεχίζει να παρεμβαίνει στα εσωτερικά πολιτικά πράγματα – το πολιτικό του γραφείο δεν πρόκειται φυσικά να κλείσει – και όπως διαβεβαιώνουν συνομιλητές του θα χειριστεί τη νέα του θέση με διάθεση ευρύτερης εθνικής συναίνεσης. Θα επιδιώξει δηλαδή να έχει πλήρη και ουσιαστική συνεργασία με όλες τις πολιτικές δυνάμεις, φυσικά και με την αντιπολίτευση, ιδίως την αξιωματική… Το έπιασες το υπονοούμενο, ποιο υπονοούμενο, πιο ξεκάθαρα δεν θα μπορούσε να το πει, κύριε Αντώνη μας που τον «καθάρισες» όπως νομίζεις στέλνοντας τον στην «εξορία»;

Θέλετε το δικό μας σενάριο; Ο κ. Σαμαράς την πάτησε για άλλη μία φορά από τους δανειστές και την κυρία Μέρκελ. Ο κύριος Αβραμόπουλος, ειδικά αν του δοθεί κάποια σημαντική αρμοδιότητα, θα οικοδομήσει ένα Ευρωπαϊκό και υπερκομματικό προφίλ. Και όταν τα πράγματα γίνουν πολύ σκούρα για τους δανειστές στην Ελλάδα, και ο κύριος Σαμαράς θα είναι για τα πολιτικά μπάζα, μια και δεν θα τους είναι πλέον χρήσιμος, τότε θα έρθει η ώρα του Τσίπρα και πιθανά και άλλων μικρότερων κομμάτων, ή του μεγάλου συνασπισμού υπό τον κ. Αβραμόπουλο… Οι ξένοι δεν θέλουν να «λερωθεί» πολιτικά τώρα ο κ. Αβραμόπουλος από αυτά που θα ακολουθήσουν. Και μην ξεχνάμε ότι έχει δείξει και στους Αμερικανούς και στους Ισραηλινούς το ποιος είναι ο υπουργός Αμύνης… Και το άλλο που πέτυχε ο κύριος Σαμαράς με την απόφαση του ήταν ότι «φόρτισε» και τις μπαταρίες ενός εχθρού του! Της οικογένειας Μητσοτάκη… Και από τα δόντια τους δεν ξεφεύγει κανείς…

Ξεχνώντας πάντως για λίγο τα «σοβαρά» θέματα του τόπου, υπάρχουν και κάποια άλλα, «ψιλά» θέματα, τα οποία δεν δείχνουν να απασχολούν κανένα. Και αυτά είναι οι φόροι που δεν έχει να πληρώσει ο κόσμος, και για κανένα εξάμηνο θα λαμβάνει συνεχώς ραβασάκια από την εφορία, το νέο πολυνομοσχέδιο που θα περάσει ο κ. Γκίκα μας, η τρύπα των 14,9 ΔΙΣ ΕΥΡΩ που αναφέρει η Έκθεση της Βουλής, το πιθανό νέο μνημόνιο, τα επικουρικά, οι συντάξεις, η αύξηση κατά 1500% της πορνείας στην Ελλάδα, άλλη μια ένδειξη της φτώχειας που έχει πέσει πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων, τα κόκκινα δάνεια όπου επιχειρήσεις και ιδιώτες μπαίνουν στο ίδιο σακί για να πληρώσει τελικά το μάρμαρο ο Ελληνικός λαός και να χάσουν τα σπίτια τους οι οικογενειάρχες….

Και ο πολιτικός «μας» κόσμος ξέρετε πως αντιδρά σε όλα αυτά; Διορίζει τα παιδιά του και τους συγγενείς τους ως στελέχη στα γραφεία των ευρωβουλευτών ή στην Εθνική Τράπεζα… Αχ συγνώμη λάθος μας… Στην ΕΤΕ προσλήφθηκαν τα παιδιά των αρχισυνδικαλιστών… Αυτών που πολεμούν τους πολιτικούς για να μας σώσουν. Ναι και αυτοί μας σώζουν!!! Φτου σας βρε… να μην σας βασκάνουμε….

http://www.e-reportaz.gr/

Γερμανική Βόμβα κατά της Αντιρωσικής Υστερίας

Τα ρωσικά αντίμετρα αφυπνίζουν τον ρεαλισμό..

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Μετά την ανακοίνωση των ρωσικών αντιμέτρων στο τρίτο (ή τέταρτο;) κύμα των δυτικών κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας οι πρώτες ευρωπαϊκές αντιδράσεις έμοιαζαν με ατομικήν έκρηξη… βλακείας.

Ανεγκέφαλα ανδρείκελα στις Βρυξέλλες, εθισμένα στο ιταμό ύφος της ορντινάτσας-δυνάστη, «καταδίκαζαν», με υπεροψία και μορφασμό περιφρόνησης. Ανάλογου περίπου ύφους ήταν αργότερα και η επίσημη ανακοίνωση της «κομισιόν», με κορύφωμα
έναν υπαινιγμό απειλής…

Το πρώτο κυβερνητικό σχόλιο του Βερολίνου δεν εντυπωσίασε περισσότερο με την ευφυΐα και την οξυδέρκειά του. Διέγνωσαν ότι τα μέτρα που ανακοίνωσε το Κρεμλίνο είχαν…πολιτικά κίνητρα!
Έπειτα προφανώς ακολούθησαν παρεμβάσεις σοβαρότερων εξω-κυβερνητικών εγκεφάλων και τα σημάδια απροκάλυπτης νευρικότητας, στα όρια του πανικού, με την Φινλανδία πρώτη να ζητάει αποζημίωση από τις Βρυξέλλες για τις ζημιές της συνεπεία των ευρωκοινοτικών κυρώσεων στη Ρωσία.

Αλλά το γερό ταρακούνημα -γερμανικό κανόνι Μπέρθα, που καλεί σε αφύπνιση- σημειώθηκε χθες, στη Γερμανία, με ενυπόγραφο άρθρο του Αρχισυντάκτη της Handelsblatt, κορυφαίας οικονομικής εφημερίδας της χώρας, του Γκάμπορ Στάϊνγκαρτ, που, τυπωμένο στα γερμανικά, τα αγγλικά και τα ρωσικά, καλεί την Γερμανία και την Ευρώπη ευρύτερα να απαγκιστρωθεί από τον «αυτόματο πιλότο», που οδηγεί σε σύγκρουση με την Ρωσία, να δει ότι τα συμφέροντά της υπαγορεύουν την συνεργασία με την μεγάλη γείτονα, «υπερδύναμη της ενέργειας και μεγάλη βιομηχανική χώρα» και να ακολουθήσει το παράδειγμα του Καγκελαρίου Μπράντ, στην επιδίωξη συνεννόησης και συμβιβασμών.
Υπενθυμίζει ότι η τελευταία νικηφόρα μάχη της Αμερικής ήταν η απόβαση στη Νορμανδία…

Στο άρθρο του Στάϊνγκαρτ δεν υπάρχει ούτε σταγόνα φιλορωσικού αισθήματος ή έστω διάστασης από την ατλαντική εκδοχή και ερμηνεία των γεγονότων στην Ουκρανία. Κυριαρχεί και κατακλύζει
κάθε αράδα του ένας παγερός υπολογιστικός ρεαλισμός.

Με τίτλο Η ΔΥΣΗ ΣΤΟΝ ΛΑΘΟΣ ΔΡΟΜΟ, το άρθρο του αρχισυντάκτη της Χάντελσμπλαττ ( 2.744 λέξεις στην αγγλική), λέει τα εξής στα κύρια σημεία του:

– Η πολιτική της κλιμάκωσης (της κρίσης σχέσεων) δεν έχει ένα ρεαλιστικό στόχο και παραβλάπτει τα γερμανικά συμφέροντα.
— Η πολιτική της κλιμάκωσης δείχνει πως η Ευρώπη στερείται επώδυνα ενός ρεαλιστικού στόχου. Για τις ΗΠΑ το πράγμα διαφέρει. Απειλές και πόζες είναι απλώς μέρος της εκλογικής προετοιμασίας, στοχεύουν να κερδίσουν άλλη μια νίκη των δημοκρατικών.
— Οι εφημερίδες, που νομίζαμε πως ήταν στην υπηρεσία του πνεύματος και των ιδεών, τώρα προχωρούν, στοιχισμένες στον ίδιο βηματισμό με πολιτικούς, στις παροτρύνσεις τους για κυρώσεις εναντίον του Προέδρου της Ρωσίας. Ακόμη και οι τίτλοι μαρτυρούν μιαν επιθετική ένταση, που είναι το χαρακτηριστικό των χούλιγκαν του ποδοσφαίρου σε υποστήριξη της ομάδας τους. Η Τάγκεσπίγκελ: «Φτάνουν τα λόγια!» , η Φρανκφούρτερ Αλγκεμάϊνε: « Δείξτε Πυγμή!», Η Σουντώϋτσε Τσάϊτουγκ: «Τώρα ή Ποτέ!». Το Σπίγκελ αξιώνει:«Τέλος στη Δειλία!»
— Σκοπός μας είναι να σκουπίσουμε λίγο από τον αφρό που έχει σχηματισθεί στα στόματα των συζητητών, να αρπάξουμε λέξεις από τα στόματα των υποκινητών και των υποκινουμένων και να βάλουμε στη θέση τους νέες λέξεις. Μια λέξη που υφίσταται κακομεταχείριση τελευταία είναι αυτή: ρεαλισμός.
— Η Γερμανία διεξήγαγε πολέμους κατά του ανατολικού γείτονά της δυο φορές τα τελευταία 100 χρόνια. Η γερμανική ψυχή, που γενικά ισχυριζόμαστε πως κλίνει στο ρομαντισμό, έδειξε την πλευρά της σκληρότητας.
— Δεν είναι αργά για το ντουέτο Μέρκελ-Σταϊνμάγερ να χρησιμοποιήσουν αντιλήψεις και ιδέες της εποχής μας. Δεν
Συμβιβάζεται με τη λογική να ακολουθούν απλώς τον στρατηγικά αν-ίδεο Ομπάμα. ΄Ολοι μπορούν να δουν πως αυτός και ο Πούτιν σαν σε όνειρο οδηγούν κατευθείαν προς ένα σήμα που γράφει: Αδιέξοδο.
— Το να δαιμονιοποιείς τον Πούτιν δεν είναι πολιτική. Είναι άλλοθι για την έλλειψη πολιτικής. Η αμερικανική τάση προς την φραστική και στη συνέχεια στην στρατιωτική κλιμάκωση, την απομόνωση, την δαιμονοποίηση και την επίθεση σε εχθρούς δεν αποδείχθηκε αποτελεσματική. Η τελευταία πετυχημένη μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση που διεξήγαγαν οι ΗΠΑ ήταν η απόβαση στη Νορμανδία. ΄Ολες οι άλλες – Κορέα, Βιετνάμ, Ιράκ και Αφγανιστάν- ήταν καθαρή αποτυχία.

Οι τελευταίες αυτές φράσεις του κ. Γκάμπορ Στάϊνγκαρτ,σαν να ανοίγουν το πορτάκι της καταπακτής, στο πάτωμα, προς τα σκοτεινά απόκρυφα της γερμανικής ψυχής, όπου «σύμμαχοι» και «εχθροί» μοιάζουν σκιές σ’ ένα αδιαχώριστο μείγμα.

http://olympia.gr/

Κι’ όμως ο Βενιζέλος είχε δίκιο…

Γράψαμε πρόσφατα ότι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών Ευ.Βενιζέλος φέρει προσωπική ευθύνη για το ρωσικό εμπάργκο στα ελληνικά προϊόντα, καθώς υπήρξε ένας από τους αρχιτέκτονες των ευρωπαϊκών κυρώσεων προς την Ρωσία.

Και επιμένουμε.

Αυτό που είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς είναι γιατί οι θιασώτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης του ασκούν τόσο σκληρή κριτική.

Η απόφαση επιβολής κυρώσεων προς τη Ρωσία αποτελεί μια από τις σπάνιες αποφάσεις που προωθούν την πολιτική ολοκλήρωση της Ενωμένης Ευρώπης θέτοντας σε δεύτερη μοίρα τα βραχυπρόθεσμα οικονομικά συμφέροντα συγκεκριμένων κύκλων της Ε.Ε.

Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι η πολιτική αυτή απόφαση προωθήθηκε παρά το γεγονός ότι πλήττει όχι μόνο την ευρωπαϊκή περιφέρεια, όπως συμβαίνει συνήθως, αλλά ακόμη και την Γερμανία – όπως αποδεικνύειπρόσφατη ανάλυση του Spiegel.

Προς τι λοιπόν το μίσος; Ως προεδρεύων υπουργός εξωτερικών ο Βενιζέλος έθεσε το πολιτικό πάνω από το οικονομικό, σφυρηλατώντας σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών μελών.

Το γεγονός ότι αυτή η «αλληλεγγύη» είχε ως στόχο την επιβολή μιας φασιστικής κυβέρνησης στην Ουκρανία, είναι απόλυτα συμβατό με το βαθιά αντιδημοκρατικό πνεύμα της ΕΕ και δεν πρέπει να μας ξενίζει.

Πρόκειται για την ίδια Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία όχι μόνο έχει εξαφανίσει και τα τελευταία ψήγματα δημοκρατικής νομιμοποίησης στο εσωτερικό της (αποδυνάμωση του ευρωκοινοβουλίου, επιβολή κυβερνήσεων μη εκλεγμένων τεχνοκρατών σε Ιταλία και Ελλάδα, καταπάτηση των αποφάσεων των δημοψηφισμάτων κτλ) αλλά εξάγει και δικτατορία προς το εξωτερικό (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την άρνηση του αποτελέσματος των τελευταίων Παλαιστινιακών εκλογών και την άμεση χρηματοδότηση της ισραηλινής κατοχής παλαιστινιακών εδαφών).

Η μήπως οι Έλληνες αγρότες περίμεναν τον Βενιζέλο για να καταστραφούν από την Ε.Ε; Ας ρίξουμε μια ματιά στις επιπτώσεις που είχε η Κοινή Αγροτική Πολιτική στην γεωργική παραγωγή της χώρας από ένα παλαιότερο κείμενο του Alfavita.gr:

- το αγροτικό εισόδημα στη χώρα μας, στο διάστημα 2000-2005 (με κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ), μειώθηκε κατά 17,9%,
- το 40% των αγροτικών νοικοκυριών ζεί σήμερα κάτω από το όριο της φτώχειας,
- οι αποφάσεις του ΠΟΕ και της Συνόδου της Λισσαβόνας που καθορίζουν τους όρους της «ανταγωνιστικότητας» πέρα από τα όρια αντοχής των αγροτικών κοστολογίων, ανοίγοντας διάπλατες τις πόρτες της Κοινότητας για αθρόες εισαγωγές από Τρίτες χώρες, με τις οποίες τα ισχυρά κράτη-μέλη της ΕΕ έχουν ιδιαίτερες διμερείς σχέσεις από την εποχή της αποικιοκρατίας,
- το 90% των κονδυλίων για αγροτικές δράσεις των προγραμμάτων του Γ΄ ΚΠΣ το πήραν οι ιδιωτικές βιομηχανίες τροφίμων και μόνο το 10% πήραν οι συνεταιρισμοί και οι δημοτικές επιχειρήσεις.
- το έλλειμμα του Αγροτικού Εμπορικού Ισοζυγίου για το 2009, έφθασε τα 2,4 δις €. Το έλλειμμα αυτό είναι πραγματικά δυσθεώρητο αν κρίνει κανείς ότι το 1980 (μία χρονιά πριν την ένταξη της χώρας μας στην –τότε- ΕΟΚ), υπήρχε ένα πλεόνασμα της τάξεως των 6,8 δις δρχ. από τις εξαγωγικές δραστηριότητες σε καπνό, σταφίδα, λάδι, σύκα, πορτοκάλια, κ.α.

Πιο απλά, τα 250 εκατομμύρια ευρώ που θα χάσει η Ελλάδα από το ρωσικό εμπάργκο είναι σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με τη δομική καταστροφή της ελληνικής αγροτικής παραγωγής από τις πολιτικές της ΕΕ και των λόμπι που την ελέγχουν.

Ο Βενιζέλος εργάστηκε προς το συμφέρον μιας πολιτικά ενωμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν αυτή η Ε.Ε. δεν σας αρέσει… να φύγετε, να πάτε αλλού.

Δεν μπορείτε να έχετε και τη δημοκρατία ολόκληρη και την ΕΕ χορτάτη.

Άρης Χατζηστεφάνου

http://info-war.gr/

Η κατάρρευση του «Μπομπολιστάν» με αριθμούς

Του Χαράλαμπου Νιάκα  

Πριν από λίγες δεκαετίες, στο ρητορικό ερώτημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή «ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο»,  πολλοί θα απαντούσαν «το Συγκρότημα Λαμπράκη», ο μετέπειτα ΔΟΛ.  Τώρα  η απάντηση μπορεί να ήταν λίγο διαφορετική. Θα περιλάμβανε όμως οπωσδήποτε τον όμιλο Μπόμπολα και τον επιχειρηματικό του βραχίονα στα media - την εκδοτική εταιρία «Πήγασος» με τις δεκάδες θυγατρικές και τη μεγάλη συμμετοχή στο Mega.

Ο «Πήγασος» είναι η ναυαρχίδα μιας πραγματικής αυτοκρατορίας στο χώρο της ενημέρωσης, που περιλαμβάνει ημερήσιες εφημερίδες («Εθνος», «Ημερησία», αθλητικές), περίπου 20 περιοδικά  κάθε είδους,  ραδιοφωνικούς σταθμούς, ενημερωτικά portals, το 50% της εταιρίας «Ιρις» (που διαθέτει το μεγαλύτερο στην Ελλάδα συγκρότημα εκτυπωτικών μονάδων),  καθώς  και το μετοχικό πακέτο σχετικής πλειοψηφίας (27%) του τηλεοπτικού σταθμού Mega .

Μέσα από αυτά τα media ο όμιλος Μπόμπολα διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση (ή/και στη «χειραγώγηση») της κοινής γνώμης,  στις πολιτικές-κομματικές εξελίξεις, στη λήψη αποφάσεων που συναρτώνται με τη χάραξη κυβερνητικής πολιτικής. Όπως θα έλεγαν οι παλιότεροι, μπορεί λίγο-πολύ «να ανεβάζει και να κατεβάζει κυβερνήσεις» - τουλάχιστον υπουργούς…

Για να στηρίζει αυτή τη «χάρτινη αυτοκρατορία» που του ανοίγει δρόμους για  μεγάλες μπίζνες, ο όμιλος ήταν πάντοτε πρόθυμος να ξοδέψει  κάτι από αυτά που κέρδιζε από άλλες δουλειές – δημόσια έργα, κατασκευές, real estate, ενέργεια κλπ.

Όμως τα πράγματα έχουν δυσκολέψει. Τα ελληνικά media διανύουν τη χειρότερη ίσως περίοδο της μεταπολεμικής ιστορίας τους και χρειάζονται συνεχείς κεφαλαιακές  «ενέσεις» για να μη βάλουν λουκέτο. Η οικογένεια Μπόμπολα εισέφερε ήδη «ζεστό χρήμα» στον Πήγασο, σε θυγατρικές του και στο Mega, που βρέθηκαν σε δύσκολη οικονομική θέση εξαιτίας της συσσώρευσης μεγάλων ζημιών τα τελευταία χρόνια.

Θα χρειασθεί να ξαναβάλει  - τουλάχιστον στον Πήγασο που  έχει αρνητική καθαρή θέση – καθώς τα πράγματα στον κλάδο δεν φαίνεται να καλυτερεύουν. Το νομοθέτημα που ψήφισε προχθές η κυβέρνηση με ρυθμίσεις «κομμένες και ραμμένες» στα μέτρα των καναλαρχών και των μεγάλων συγκροτημάτων Τύπου, θα βοηθήσει τις επιχειρήσεις  του κλάδου, αλλά δεν πρόκειται να λύσει τα προβλήματα τους.

Εκτός λοιπόν από την εισφορά κεφαλαίων, οι ιδιοκτήτες της αυτοκρατορίας του «Πήγασου» θα αναγκασθούν να αναζητήσουν  και άλλες λύσεις.

 Κάθε τόσο επανέρχεται στο προσκήνιο – και διαψεύδεται επισήμως – το σενάριο της συγχώνευσης με τον (πρώην) ΔΟΛ του Σταύρου Ψυχάρη.

 Παράλληλα γίνονται προσπάθειες εσωτερικής αναδιάρθρωσης στις εταιρίες του Πήγασου, με κινήσεις περιστολής του κόστους (μειώσεις προσωπικού, «κούρεμα» μισθών κλπ). Κατά καιρούς η οικογένεια Μπόμπολα  αφήνει να διαρρεύσει – ή προσπαθεί να δημιουργήσει την εντύπωση - ότι θέλει να απεμπλακεί από τα media.

Το είχε επιχειρήσει παλαιότερα, προς εξαετίας, όταν  είχε κλείσει συμφωνία με τη Γιάννα και τον Θόδωρο Αγγελόπουλο να τους πουλήσει το πλειοψηφικό πακέτο του «Πήγασου» έναντι περίπου 120 εκατ. ευρώ. Το deal ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή και έκτοτε δεν έχει εμφανισθεί αξιόπιστος υποψήφιος αγοραστής.

 Καθώς μάλιστα η οικονομική συγκυρία για τα media  επιδεινώνεται  και η «μαύρη τρύπα» του Πήγασου μεγαλώνει,  γίνεται όλο και πιο απίθανο το ενδεχόμενο να πουληθεί.

Αυτό όμως δεν δικαιολογεί την πλήρη απαξίωση του στο Χρηματιστήριο. Από τα 120 εκατ. ευρώ που έδινε η Γιάννα Αγγελοπούλου για το πλειοψηφικό πακέτο, ολόκληρος ο Πήγασος αξίζει σήμερα στο χρηματιστηριακό ταμπλό μόλις…. 675 χιλιάδες(!!) ευρώ. Εχει χάσει δηλαδή περίπου 99,5%(!) της αξίας του.

Η μετοχή έκλεισε την Παρασκευή στα 3,6… λεπτά (0,036 ευρώ). Αυτό σημαίνει ότι πληρώνοντας κάποιος 675 χιλιάδες ευρώ, θα μπορούσε να αγοράσει  το 100% των μετοχών του Πήγασου – δηλαδή τις 3 ημερήσιες εφημερίδες του, τα 20 περιοδικά, τα portals,  το 27% του Mega  και τη μισή «Ιριδα».

Πρακτικά δεν υπάρχει βέβαια τέτοια δυνατότητα, καθώς η προσφορά μετοχών είναι μηδαμινή και οι συναλλαγές ελάχιστες.

Όμως αυτή η  υπερβολικά ακραία στρέβλωση στην αγορά, προκαλεί ερωτηματικά. Το πρώτο και πλέον εύλογο είναι γιατί οι ιδιοκτήτες της εταιρίας έχουν αφήσει να γίνει αυτή η πλήρης απαξίωση – αν δεν την επιδίωξαν.

Στην αγορά ακούγονται πολλά σενάρια, τα οποία όμως είναι εικοτολογίες και δεν βασίζονται σε πληροφορίες ή γεγονότα. Στελέχη χρηματιστηριακών εταιριών  εκφράζουν την – συνηθισμένη σε τέτοιες περιπτώσεις – υπόνοια ότι η οικογένεια Μπόμπολα  θέλει να βγάλει την εταιρία από το ΧΑ αντί «πινακίου φακής», γι αυτό κρατά την τιμή της μετοχής κοντά στο… μηδέν.

Υπάρχει πάντως κι ένα  επιχείρημα που θα δικαιολογούσε εν μέρει αυτή την πλήρη απαξίωση: Η οικονομική κατάσταση και η χρηματοοικονομική εικόνα του ομίλου είναι εξόχως αρνητική.

-    Στην ενοποιημένη λογιστική κατάσταση Α' τριμήνου ο όμιλος εμφανίζει αρνητική καθαρή θέση 67,6 εκατ. ευρώ (έχει χάσει δηλαδή το σύνολο των κεφαλαίων και βρίσκεται στο «κόκκινο»)

-    Οι συνολικές υποχρεώσεις του ανέρχονται σε 184 εκατ. ευρώ (ήταν 223 εκατ. ευρώ πριν από την ΑΜΚ) και είναι διπλάσιες  από τον ετήσιο κύκλο εργασιών.

-    Πέρυσι είχε ζημιές 32 εκατ. ευρώ και στο πρώτο φετινό τρίμηνο έχασε άλλα 7,9 εκατ.

-    Ο κύκλος εργασιών του συρρικνώνεται λόγω της κρίσης. Πέρυσι τα συνολικά έοδα μειώθηκαν κατά 13% στα 80 εκατ. ευρώ. Στο πρώτο φετινό τρίμηνο η πτώση συνεχίσθηκε με ταχύτερο ρυθμό (-19%).

Είναι προφανές ότι ο όμιλος βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσχερή θέση. Ακόμη κι αν πουλούσε τα περιουσιακά του στοιχεία (εφημερίδες, περιοδικά, συμμετοχές) είναι αμφίβολο αν θα μπορούσε να καλύψει τις υποχρεώσεις του.

Αυτό όμως δεν δικαιολογεί την πλήρη απαξίωση. Υπάρχουν στο Χρηματιστήριο άλλες επιχειρήσεις  υπερχρεωμένες – ακόμη και μη βιώσιμες – που αποτιμώνται περισσότερο.  Όπως επισημαίνουν επιχειρηματικοί και χρηματιστηριακοί παράγοντες, η αποτίμηση του Πήγασου δεν μπορεί να γίνεται με τα συνήθη κριτήρια. Η αξία του δεν έγκειται στην δυνατότητα κερδοφορίας του, αλλά στο γεγονός ότι ελέγχει μέσα ενημέρωσης…

Η τωρινή αποτίμηση του ομίλου στο χρηματιστηριακό ταμπλό θα δικαιολογούνταν μόνο εάν ο όμιλος βρισκόταν στα πρόθυρα κατάρρευσης και θεωρούνταν σχέδιο βέβαιο ότι θα βάλει λουκέτο.

 Υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο; Μάλλον απίθανο. Οικονομικά συμφέροντα και πολιτικό κατεστημένο δεν θα άφηναν ποτέ να «εξαϋλωθεί» μια αυτοκρατορία των media…

 πηγή: sofokleousin.gr

Γιατί σύντροφε αγρότη δεν δίνεις "ροδάκινα εμπάργκου" στον πεινασμένο συγχωριανό σου;

Του Χρήστου Δεμέτη

Τις τελευταίες ώρες φτάνουμε λοιπόν στο εύλογο συμπέρασμα ότι οι φτωχοί Έλληνες της κρίσης και της ανέχειας έχουν εκλεπτυσμένες προτιμήσεις και δεν τρώνε ροδάκινα. Ναι, σωστά διαβάσατε, ροδάκινα. Κυρίως ροδάκινα δηλαδή. Μετά από συνεννόηση με τον αγροτικό κόσμο, δήλωσαν μάλλον σε κάποια κρυφή έρευνα ότι δεν θα τα καταναλώσουν.

Ας σοβαρευτούμε όσο γίνεται και ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Την προηγούμενη βδομάδα και εν μέσω ψυχροπολεμικού κλίματος, ο έχων το καρπούζι και το μαχαίρι, ο Μεγάλος Βλαδίμηρος, κήρυξε εμπάργκο στα γεωργικά προϊόντα της Ε.Ε. η οποία τόλμησε να του κάνει πόλεμο κυρώσεων για την Ουκρανία και ανεβαίνοντας στον θρόνο του, εκφώνησε το διάβημα του υψώνοντας το μεσαίο δάχτυλο σε Γερμανία και Αγγλία. Την ίδια ώρα χιλιάδες αγρότες, κυρίως στον πολύπαθο ευρωπαϊκό νότο, άρχισαν με το δίκιο τους να ιδρώνουν. Με το δίκιο τους ξαναγράφω. Το οποίο όμως, κάποιοι άρχισαν να το χάνουν με τις κινήσεις τους την αμέσως επόμενη μέρα.

Σάββατο 9 Αυγούστου και τα φορτηγά με τα ροδάκινα της Ελλάδας που έφταναν στη Ρωσία, πήραν τον δρόμο της επιστροφής. Λίγη ώρα μετά, οι αγρότες Ημαθίας-Κοζάνης εκδίδουν ανακοίνωση με την οποία ζητούν:

"Την άμεση απογραφή, απόσυρση και καταστροφή των φρούτων, ιδίως ροδάκινων, που μένουν "στα αζήτητα" λόγω του ρωσικού εμπάργκο στα οπωροκηπευτικά προϊόντα από χώρες της ΕΕ, καθώς και την καταβολή αποζημιώσεων στους πληγέντες".

Παράλληλα, αποφάσισαν τη συγκρότηση κοινού μετώπου με ομάδες παραγωγών της Ισπανίας, της Γαλλίας και της Ισπανίας, οι οποίες συμμετέχουν στην Περιφερειακή Ένωση Διακινητών Φρούτων και Λαχανικών (AREFEL), ώστε να υπάρξει συντονισμένη αντίδραση και διεκδίκηση στις Βρυξέλλες. Επίσης, οριστικοποιήθηκε η πραγματοποίηση συσκέψεων για το θέμα στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και το επιμελητήριο Ημαθίας, την Τρίτη και τη Δευτέρα αντίστοιχα. Κλπ κλπ κλπ.

Ο πρόεδρος της Κοινοπραξίας Συνεταιρισμών Ομάδων Παραγωγών Ημαθίας, μίλησε μάλιστα στο Αθηναϊκό Πρακτορείο και είπε:

"Ζητούμε από την ελληνική κυβέρνηση ν΄ ανοίξει άμεσα δύο χωματερές, σε Ημαθία και Πέλλα, ώστε να απογραφούν και να καταστραφούν οι αδιάθετες ποσότητες. Επίσης, ζητούμε από την κυβέρνηση να αποζημιώσει τους πληγέντες και στη συνέχεια να διεκδικήσει αυτές τις αποζημιώσεις από τις Βρυξέλλες".

Και δεν είπε μόνο αυτό. Συνέχισε ως εξής: "Αυτή τη στιγμή στα ψυγεία των συνεταιρισμών των οργανώσεων παραγωγών μόνο της Ημαθίας υπολογίζεται ότι βρίσκονται αδιάθετοι 9000 τόνοι ροδάκινου, που σε ποσοστό άνω του 50% επρόκειτο να προωθηθούν στη ρωσική αγορά, ενώ στους επόμενους μήνες έπονται τα ακτινίδια και η φράουλα, που επίσης θα πληγούν".

"Ο ίδιος υποστηρίζει ότι τα φρούτα που τελικά δεν θα εξαχθούν δεν είναι δυνατόν να διατεθούν σε νοσοκομεία, σχολεία ή φιλανθρωπικά ιδρύματα, όπως προτάθηκε από κάποιες πλευρές, καθώς αφενός αυτή τη δυνατότητα δεν την έχουν όλοι οι εξαγωγικοί φορείς, παρά μόνο οι αναγνωρισμένες από την ΕΕ οργανώσεις παραγωγών και αφετέρου το ροδάκινο είναι ευπαθές φρούτο και άρα δεν θα φτάσει στους αποδέκτες στην ιδανική κατάσταση".

Έτσι έκλεινε το σχετικό ρεπορτάζ για την είδηση. Μάλιστα.

"Αφενός αυτή τη δυνατότητα δεν την έχουν όλοι οι εξαγωγικοί φορείς, παρά μόνο οι αναγνωρισμένες από την ΕΕ οργανώσεις παραγωγών". Πρώτο επιχείρημα. Έστω ότι σε αυτό το σημείο έχει ένα λογικό σκεπτικό. Λέω εγώ. Αν δηλαδή οι αγρότες της περιοχής, γυρνώντας με τα φορτηγά τους αποφάσιζαν να σταματήσουν στις πόλεις της Βορείου Ελλάδας και άρχιζαν να μοιράζουν τα φρούτα και τα προϊόντα τους στα χωριά, θα τους παρεξηγούσε κανείς; Μα όχι βέβαια. Απλά αυτές οι ποσότητες δεν θα απογράφονταν και δεν θα μπορούσαν να λάβουν μελλοντική αποζημίωση για αυτές. Αν λάβουν τελικά, αν ο Πούτιν συνεχίσει το εμπάργκο και πάει λέγοντας.

"Το ροδάκινο είναι ευπαθές φρούτο και άρα δεν θα φτάσει στους αποδέκτες στην ιδανική κατάσταση". Δεύτερο επιχείρημα. Πάμε πάλι. Αν δηλαδή οι αγρότες της περιοχής, γυρνώντας με τα φορτηγά τους αποφάσιζαν να σταματήσουν στις πόλεις της Βορείου Ελλάδας και άρχιζαν να μοιράζουν τα φρούτα και τα προϊόντα τους στα χωριά, ΚΑΙ στα κοινωνικά παντοπωλεία των Δήμων να προσθέσουμε τώρα, με εντολή άμεσης κατανάλωσης, θα τους παρεξηγούσε κανείς;

Επαναλαμβάνουμε τα αυτονόητα; Όχι μάλλον. Γιατί η κοινωνική δράση και η αλληλεγγύη, δεν είναι αυτονόητη για κάποιους οι οποίοι όμως, οφείλουν να δεχτούν την δέουσα κριτική.

Η κοινωνία είναι στο πλευρό τους όταν διεκδικούν τις αποζημιώσεις τους, θα ήταν όμως ακόμη περισσότερο στο πλευρό τους αν είχαν τέτοιας φύσης δράση στην περιφέρεια. Κανείς δεν θα μπορούσε να τους αφήσει μόνους στους δρόμους όταν τους κλείνουν με τα τρακτέρ τους και σίγουρα, θα συμπορεύονταν καλύτερα και πιο αποδοτικά με το εργατικό κίνημα. Η στάση αυτή, αντικατοπτρίζει λίγο πολύ τον μικρόκοσμο του νεοέλληνα και το "ή στραβός είναι ο γυαλός, ή στραβά αρμενίζουμε" του 2014.

Δυστυχώς, το "άρωμα" που διαπνέει και την παραπάνω είδηση, είναι εκείνο του κέρδους, ή έστω, των διασφαλισμένων εσόδων, τα οποία μπορεί να είναι κουτσουρεμένα, είναι όμως και "λερωμένα" με βρώμικο χώμα, όχι από εκείνο που έχει ποτιστεί με αίμα στο παρελθόν, στο όνομα των αγώνων για εργασιακά δικαιώματα, σε ύπαιθρο και αστικούς ιστούς.

Υ.Γ.: Η παραπάνω κριτική αφορά τους αγρότες εκείνους που αποφάσισαν με ανακοίνωση τους να κινηθούν με τον παραπάνω τρόπο. Δεν αφορά το σύνολο του αγροτικού κόσμου, από τον οποίο όμως αναμένουμε άμεση και συντονισμένη αντίδραση με κοινωνικό γνώμονα.

http://news247.gr/

Η Γαλλία πωλεί πολεμικά πλοία στη Ρωσία και τον λογαριασμό τον πληρώνει ο Έλληνας αγρότης και ξενοδόχος

Η Γαλλία και η κυβέρνησή της υπεραμύνονται της πώλησης δύο ελικοπτεροφόρων για 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή άκρως επιθετικών πολεμικών πλοίων, στην Ρωσία, και η Ελλάδα έχει αυτοπαγιδευτεί σε αυτό τον φαύλο κύκλο του οικονομικού πολέμου των μεγάλων Δυτικών χωρών με την Ρωσία, κινδυνεύοντας να απωλέσει μεσοπρόθεσμα πολλά δισεκατομμύρια ευρώ από το εμπόριο αγαθών όπως φρούτα και λαχανικά, στην πολλά υποσχόμενη αγορά της Ρωσίας των περίπου 145 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Πολυετείς προσπάθειες της Ελλάδας να προσεγγίσει αυτή την εξαγωγική αγορά, καταρρέουν τώρα. Μεγάλος κερδισμένος, χώρες όπως η Τουρκία ή η Σερβία. Είτε ως χώρες επανεξαγωγής για τρίτους, ή απευθείας ως προμηθευτές. Οι ελληνικές εξαγωγές προς την Ρωσία αποτιμούνται για το 2013 σε περίπου 400 εκατομμύρια ευρώ, ενώ με τον πρώτο γύρο των ρωσικών κυρώσεων λέγεται ότι για φέτος θα απωλεσθούν περί τα 180 εκατομμύρια ευρώ. Χώρες όπως η Ελλάδα που πλήττονται από την επιβολή ρωσικών κυρώσεων στα προϊόντα, θα ζητήσουν μεν την υποβολή αιτημάτων για την ενεργοποίηση του Ταμείου Κρίσεων της Ε.Ε. αλλά αυτό το βήμα δεν είναι σε θέση να αντισταθμίσει τον μεσοπρόθεσμο εξοστρακισμό από μια αγορά, την ρωσική για την περίπτωση.

Ταυτόχρονα, οι επιπτώσεις στον τουρισμό και τα έσοδα αυτού από την ρωσική αγορά, είναι ήδη ορατές. Πολλές ρωσικές ταξιδιωτικές εταιρείες έχουν πτωχεύσει λόγω των κυρώσεων της Δύσης. Στις απώλειες στην Ελλάδα προσμετρούνται παλαιότερες ανεξόφλητες οφειλές και μελλοντικές υποχρεώσεις. Η αύξηση της ζήτησης άλλων χωρών, στην καλύτερη περίπτωση μεσοπρόθεσμα συμπληρώνει το κενό. Μεγάλος κερδισμένος εδώ, ο άμεσος αναταγωνιστής στο πρόσωπο της Τουρκίας.

 http://www.fox2magazine.net/

"Μπαμπά, γιατί στο MEGA δεν μου λένε πια τί γίνεται στην Αργεντινή";...

Οταν η Αργεντινή επέλεξε το δρόμο τής επιλεκτικής χρεοκοπίας οι σαμαροβενιζέλοι και τα μιντιακά τους φερέφωνα την έκαναν παντιέρα αποτυχίας τού εναλλακτικού δρόμου. Είχαν σταθεί πάνω από την πεσμένη χώρα και γελούσαν χαιρέκακα μαζί της, όπως συνήθως κάνουν τα ανθρωπάκια όταν επιδιώκουν να ψοφήσει η κατσίκα τού γείτονα, έστω και μακρινού στην περίπτωσή μας, αφού οι ίδιοι δεν μπορούν να ταΐσουν τη δική τους. Είχαν σπεύσει να σαρκάσουν την Αριστερά και το "μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή" οι νενέκοι που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να προσφέρουν το σβέρκο τους για καρπαζιές. Ευτυχώς που το Μπουένος Αϊρες είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και οι αργεντινοί δεν γνωρίζουν και τη γλώσσα μας ώστε να μπουν στον πειρασμό να υποκύψουν στην ανελέητη προπαγάνδα των ημεδαπών σαλτιμπάγκων τής δήθεν ενημέρωσης.

Γι' αυτό και δεν υποχώρησαν, δεν βγήκαν στους δρόμους για να ανατρέψουν τη νομίμως εκλεγμένη κυβέρνησή τους και να φέρουν στην εξουσία τούς γύπες των επενδυτικών funds, που θέλουν να πιστεύουν ότι είναι ισχυρότεροι από την ανεξαρτησία των λαών. Μπορεί το προηγούμενο διάστημα να πραγματοποιούσαν μαζικά συλλαλητήρια κατά τής προέδρου Κριστίνα Κίρχνερ ζητώντας περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, και πολύ καλά έκαναν, όταν όμως τα αρπακτικά άρχισαν να πετούν και πάλι πάνω από τη χώρα τους οι αργεντινοί έπραξαν αυτό που απαιτεί από τους ελεύθερους ανθρώπους η ιστορία: πρόταξαν την ταξική τους συνείδηση και το πατριωτικό τους καθήκον απέναντι στη  ντροπή που είναι να γονατίζεις ενώπιον των σαρκοβόρων. Αυτοί οι "άτιμοι" οι αργεντινοί έκαναν τους έλληνες να αισθάνονται ακόμα περισσότερο μαλάκες που πίστεψαν ότι η οδός των μνημονίων ήταν μονόδρομος...

Από ό,τι φαίνεται οι κερδοσκόποι που το έπαιξαν ζόρικοι με την Αργεντινή θα αναγκαστούν να συμβιβαστούν. Θα ήμουν νεοφιλελεύθερος, ωστόσο, αν έδινα μεγαλύτερη σημασία στο αποτέλεσμα από την προσπάθεια. Θα θεωρούσα την Αργεντινή νικήτρια ακόμα κι αν έχανε στη μάχη της με τον καζινοκαπιταλισμό. Οποιος αγωνίζεται για τη νίκη μέχρι το τελευταίο λεπτό ενδεχομένως να χάσει ένα παιχνίδι, είναι σχεδόν αδύνατο ωστόσο να μην κερδίσει τον πόλεμο. Μεγαλώνουμε, όμως, σε μια κοινωνία η οποία μας καθίζει με το ζόρι στα θρανία για να μας διδάσκει το ακριβώς αντίθετο: πως είμαστε καταδικασμένοι να υποκύπτουμε στους πιο αδίστακτους ανάμεσά μας, γι' αυτό και θα πρέπει να τους φερόμαστε σα να είναι ευεργέτες όταν μας πετούν μερικά παξιμάδια.

Τί λέει η επίσημη αφήγηση της επικαιρότητας; Πως οι σαμαροβενιζέλοι διανέμουν κοινωνικά μερίσματα, οικογενειακά επιδόματα, ελάχιστα εγγυημένα εισοδήματα και μερικές χιλιάδες ψευτοθέσεις εργασίας. Αρα θα είμαστε αγνώμονες αν δεν τους ξαναψηφίσουμε στις προσεχείς εκλογές κι επιλέξουμε τους "λαϊκιστές", που υπόσχονται κοινωνική δικαιοσύνη, αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου, ίσες ευκαιρίες σε όλους. Οφείλουμε να νιώθουμε αυτάρκεις με τη φιλανθρωπία τους γιατί τόσο μας αναλογεί, ούτε καρβέλι παραπάνω. Κι αυτό το ονομάζουν ρεαλισμό, πραγματισμό, λογική, εγκαρτέρηση κι όπως αλλιώς έχουν επιλέξει οι υποκριτές να περιγράφουν αυτό που με τα φτωχά μου ελληνικά θα χαρακτήριζα μαζική εξαπάτηση του λούμπεν προλεταριάτου...

Ο λαός-ζητιάνος είναι πολύ εύκολα χειραγωγήσιμος κι αυτόν επιδιώκουν οι ελίτ. Αν το μπορούσαν, θα περνούσαν ένα νόμο με τον οποίο θα απαγορευόταν η δημοσίευση ειδήσεων από την Αργεντινή κι από οπουδήποτε αλλού ο νεοφιλελευθερισμός έχει αποτύχει να θέσει τους κανόνες τού παιχνιδιού. Τα μιντιακά παπαγαλάκια θα μας βομβαρδίσουν με ειδήσεις από χώρες όπως η Βενεζουέλα όταν ξεσπάσουν ταραχές, δεν θα μας πουν όμως πως εκείνοι που εξεγείρονται, όσοι δεν είναι τέλος πάντων προβοκάτορες, το κάνουν γιατί επιθυμούν περισσότερο σοσιαλισμό κι όχι επιστροφή στον άγριο καπιταλισμό. Είναι ιστορικώς αποδεδειγμένο ότι οι λαοί δεν ξεσηκώνονται για να έχουν το δικαίωμα οι πολυεθνικές να εισβάλλουν στις πατρίδες τους ή για να ανοίγουν εξωχώριες εταιρίες, αλλά για πιο πολύ ψωμί, παιδεία κι ελευθερία.

Δεν έχω δει ποτέ κανένα πλακάτ να γράφει "Δώστε τη δημόσια γη, τις παραλίες, το νερό και το ρεύμα στους ιδιώτες", "Λευτεριά στα χρηματιστήρια", "Επιστρέψτε τα μπόνους στα golden boys". Κι ούτε πρόκειται να δω ποτέ κάτι τέτοιο κι αυτό γιατί οι εξεγέρσεις δεν γίνονται για να ικανοποιούνται τα χυδαιότερα ένστικτά μας, όπως είναι αυτό της πλεονεξίας, αλλά για να τιθασεύονται όταν αυτά εκτραχύνονται, για να βροντοφωνάζουμε ένα ηχηρότατο "φτάνει πια", το οποίο μεταφράζεται με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις γλώσσες τού κόσμου: με μια υψωμένη γροθιά και μια αποφασιστικότητα που πρέπει να πάρει επιτέλους το πρώτο αεροπλάνο από τη χώρα τού τάνγκο και να προσγειωθεί στη μπανανία των ραγιάδων...    












http://tripioevro.blogspot.gr/

Το 60% των χημικών της Συρίας καταστράφηκε ανοιχτά της Κρήτης, λένε οι ΗΠΑ

Το 60% των χημικών της Συρίας καταστράφηκε ανοιχτά της Κρήτης, λένε οι ΗΠΑ

Περίπου το 60% των χημικών ουσιών της Συρίας έχει εξουδετερωθεί, όπως ανακοίνωσαν οι ΗΠΑ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η καταστροφή των χημικών όπλων πραγματοποιείται σε διεθνή ύδατα, ανοιχτά των ακτών της Κρήτης και έχει προκαλέσει την ανησυχία των Ελλήνων επιστημόνων και των τοπικών αρχών, που θεωρούν ότι ένα ατύχημα θα μπορούσε να μετατρέψει την περιοχή σε «νεκρή ζώνη».

Ο Βρετανός πρεσβευτής στον ΟΗΕ, Μαρλ Λάιαλ Γκραντ, είπε στον πρόεδρο του Συμβουλίου Ασφαλείας πως οι ΗΠΑ δημοσίευσαν την έκθεση, μετά από ενημέρωση που είχαν, μέσω τηλεδιάσκεψης από τον Σίγκριντ Καγκ, επικεφαλής της διεθνούς προσπάθειας για την καταστροφή των χημικών της Συρίας.

Η εξουδετέρωση των χημικών ουσιών, που προορίζονταν για την κατασκευή όπλων και υδροχλωρικού οξέως, θα έχει ολοκληρωθεί, μέχρι το τέλος της εβδομάδας.

Παράλληλα, ο Καγκ διεμήνυσε πως ο ΟΗΕ πρέπει να αποφασίσει για τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει η καταστροφή των 12 μονάδων παραγωγής χημικών όπλων στο εσωτερικό της Συρίας, μια διαδικασία που θα διαρκέσει περισσότερο από έξι μήνες.

Πηγή: en.enikos.gr

Ρωσικό εμπάργκο. Ευκαιρία για την Ελλάδα να κάνει δικαιολογημένη στάση πληρωμών.

Όταν έχεις χάσει την εθνική σου κυριαρχία και δεν μπορείς να χαράξεις δική σου εξωτερική πολιτική, τότε είναι επόμενες και ορισμένες συνέπειες, σαν αυτές του Ρωσικού εμπάργκο. Και μακάρι να είναι μόνο αυτές και να μην έχουμε και χειρότερα, όπως κάποτε, όταν στείλαμε στρατό για να πολεμήσει τους μπολσεβίκους στην Κριμαία.. Όταν η κυβέρνηση των Σαμαρά – Βενιζέλου, ψήφιζε κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, υπακούοντας στους Ομπάμα και Μέρκελ, πουλώντας ανέξοδο πολιτικό τσαμπουκά, ήταν καλά; Τώρα λοιπόν θα υποστούμε τις συνέπειες αυτών των κυβερνητικών επιλογών.

Η σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας θα έχει

συνέχεια και οδυνηρές συνέπειες. Η Ελλάδα επέλεξε ήδη το στρατόπεδο των ΗΠΑ και στράφηκε εναντίον της Ρωσίας. Μα, θα πει κάποιος, δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, αφού είμαστε μέλος της ΕΕ και η τελευταία επέλεξε να ταχθεί με την πλευρά των ΗΠΑ. Αφού λοιπόν είναι έτσι, τότε να μας αποζημιώσουν για τις ζημιές μας η ΕΕ και οι ΗΠΑ. Θα το κάνουν; Φυσικά και όχι. Θεωρούν δεδομένο ότι πρέπει να υπακούμε ως «σύμμαχοι», στα συμφέροντά τους.

Η κατάσταση αυτή όμως μας δίνει και μια χρυσή ευκαιρία. Αν η οικονομική κατάσταση επιδεινωθεί ακόμα πιο πολύ στον τουρισμό και στον αγροτικό τομέα, εξ αιτίας του Ρωσικού εμπάργκο, είναι μοναδική ευκαιρία να δηλώσει η ελληνική κυβέρνηση αδυναμία εξόφλησης των δανειστών εξ αιτίας ανωτέρας βίας, για την οποία μάλιστα ευθύνονται οι ίδιοι οι δανειστές. Αυτή είναι πράγματι μια χρυσή ευκαιρία, μεγαλύτερη και από αυτή που είχαμε το 2010.

Όμως, για να γίνει αυτό χρειάζεται κυβέρνηση με ειδικό πολιτικό βάρος. Θα το κάνει η παρούσα κυβέρνηση; Δεν νομίζουμε. Απεναντίας, φρονούμε πως η παρούσα μνημονιακή κυβέρνηση, θα αξιοποιήσει τις επιπτώσεις του εμπάργκο ως δικαιολογία για την αποτυχία της δικής της οικονομικής της πολιτικής, προκειμένου να εξαπατήσει για μια ακόμα φορά το λαό. Συγκρατείστε αυτό που μόλις είπαμε, γιατί θα το βρούμε μπροστά μας.

http://hassapis-peter.blogspot.gr/

Ένας θλιβερός θίασος συμβούλων μοιράζει πίκρα

Στην αρχή μας είπαν ότι στον τελικό λογαριασμό του ΕΝΦΙΑ βγήκαν μερικά εκατομμύρια παραπάνω και συσκεπτόντουσαν για να αποφασίσουν σε ποιούς θα τα επιστρέψουν. Μετά "ανακάλυψαν" το προφανές: Για άλλη μία φορά τα έκαναν μαντάρα! Η ιστορία αυτή μοιάζει με την σκηνή της ταινίας "Μία ζωή την έχουμε", όπου ο Κλέων (Δημήτρης Χόρν) ξεκινάει μία άσωτη ζωή όταν βρίσκει ως ταμίας στην τράπεζα πλεόνασμα 1.101.101,10 δραχμών. Πολύ γέλιο. Εκείνη, όμως, ήταν ταινία. Ο θίασος του υπουργείου Οικονομικών βγάζει, δυστυχώς, εδώ και δύο χρόνια πολύ κλάμα... 

Τι συνέβη; Εκατό φορές ρωτήθηκαν τα τζιμάνια που ανέλαβαν την σωτηρία του έθνους αν έχουν κάνει προσομοίωση με τον ΕΝΦΙΑ κι αν όλα είναι σωστά. Κι εκατό φορές απάντησαν με ύφος εκατό καρδιναλίων ότι όλα έχουν γίνει επαγγελματικά κι ότι μετά από αυτούς είναι το χάος. Οι γνωστοί άχρηστοι έκαναν και πάλι το θαύμα τους. 

Νύκτα θα έπρεπε να έχουν φύγει. Εδώ και καιρό. Τα λέμε και τα γράφουμε συνεχώς. Ωστόσο, κάποιοι άλλοι επέμεναν ότι ο κ. Στουρνάρας ήταν με διαφορά ο καλύτερος υπουργός Οικονομίας κι οι άνθρωποι που ο ίδιος κουβάλησε στο υπουργείο υποψήφιοι για το επόμενο Νόμπελ Οικονομίας. Ας τα λουστούν τώρα! Δεν τους έφταιξε κανείς. Εκείνοι τους διαλέξανε...

Μήπως δεν ήταν τότε που η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας ενημερώθηκε επισήμως από τον κ. Καραβίτη αντί να ενημερωθεί από τον αρμόδιο υπουργό; Ποιός είχε ανεχτεί τότε εκείνη την απαράδεκτη  κατάσταση; Δεν μας κάνουν εντύπωση όλα όσα συμβαίνουν. Είχαμε προειδοποιήσει έγκαιρά για την σχιζοφρενική κατάσταση που επικρατούσε στο υπουργείο Οικονομικών. 

Και τώρα; Έχουν την εντύπωση ότι πάμε πουθενά με τόση προχειρότητα; Είναι αυτή εικόνα κυβέρνησης; Είναι δυνατόν να είναι ακόμη στην θέση τους όσοι ευθύνονται για το φιάσκο του ΕΝΦΙΑ; Έχουν αναστατώσει το σύμπαν με την ανικανότητά τους και παραμένουν στην θέση τους. Αν αυτό δεν είναι σενάριο για επιθεώρηση, τι άλλο μπορεί να είναι; 

Την ίδια ώρα που όλος ο κόσμος ασχολιότανε με το ΕΝΦΙΑ και με τα τερατώδη λάθη των ανίκανων, ο κ. Χαρδούβελης σε δημόσια παρέμβασή του στην Βουλή βρήκε να πει ότι δεν δέχεται μύγα στο σπαθί του επειδή, λέει, εγκατέλειψε καριέρα εκατομμυρίων στο εξωτερικό. Είμαστε με τα καλά μας; Παρακαλέσαμε εμείς τον κ. Χαρδούβελη να αφήσει τα εκατομμύρια και να ασχοληθεί με πενταροδεκάρες; Ας πάει στο εξωτερικό να συνεχίσει την καριέρα του, αν έτσι αισθάνεται. Να μην του χρωστάμε και να μη μας χρωστάει. Εκείνη την ώρα θα έπρεπε ο υπουργός να αρπάξει την ευκαιρία και να ζητήσει δημόσια συγνώμη από το βήμα της Βουλής για το ΕΝΦΙΑ, αντί να ζητάει να του έχουμε ευγνωμοσύνη για το ... μεγάλο καλό που μας έκανε.  

Αλήθεια, κύριε υπουργέ. Αισθάνεστε την ανάγκη να πείτε έστω και σήμερα κάτι σε όσους έπαθαν εγκεφαλικό από τα λάθη του δικού σας υπουργείου; Ξέρουμε. Εσείς δεν ευθύνεστε για τους συμβούλους που σας επέβαλλε ο κ. Στουρνάρας. Τότε απολύστε τους! Αν τολμάτε. 

Θυμηθείτε λίγο την σκηνή: Ο Κλέων πελαγωμένος εξετάζει πάλι και πάλι τα νούμερα και δεν πιστεύει στα μάτια του: "1.101.101,10. ένα εκατομμύριο, εκατόν μία χιλιάδες, εκατόν μία δραχμές και δέκα". Και φέρτε τώρα στο μυαλό σας τους κυβερνητικούς να μετράνε αντίστοιχα το πλεόνασμα του ΕΝΦΙΑ: "Πεντακόσια εκατομμύρια, πεντακόσιες χιλιάδες και πεντακόσια ευρώ". Και δεν τους πέρασε καν από το μυαλό τους ότι οι αριθμοί δεν γεννάνε. Αλλά προδίδουν... 

Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@capital.gr

Πηγή:www.capital.gr

Η ΔΗΜΑΡ εν τάφω

του Γιώργου Δελαστίκ

∆ιαλύεται η ∆ΗΜΑΡ, όπως όλοι περίµεναν µετά το αποτέλεσµα των ευρωεκλογών. Η καταβαράθρωση από το 6,25% των βουλευτικών εκλογών του 2012 στο 1,20% των ευρωεκλογών του 2016 –η απώλεια δηλαδή του… 80% των ψηφοφόρων της µέσα σε µόλις δύο χρόνια!– δεν άφηνε καµιά άλλη επιλογή. Πέραν πάσης αµφιβολίας, συµπάθειας ή αντιπάθειας, η πτώση από το 6% στο 1% σηµατοδοτεί τον πολιτικό θάνατο του κόµµατος αυτού κατ’ απαίτηση των ψηφοφόρων, οι οποίοι πλέον το θεωρούν άχρηστο και περιττό.

Αυτό που δεν κατάλαβε ο Φώτης Κουβέλης και τα στελέχη της ∆ΗΜΑΡ είναι ότι η «Αριστερά της προσκολλήσεως» σε κάθε κυβερνητική εξουσία που εκπροσωπεί το κόµµα τους δεν είχε λόγο ύπαρξης σε συνθήκες οξύτατης οικονοµικής κρίσης. Αριστερές «τσόντες» σαν τη ∆ΗΜΑΡ σε δεξιές κυβερνήσεις σαν αυτή της Ν∆ και του ΠΑΣΟΚ είναι φυσικά χρήσιµες για το σύστηµα σε τέτοιες περιστάσεις, αλλά ταχύτατα καθίστανται άχρηστες και περιττές, καθώς εκµηδενίζεται η απήχησή τους στο λαό. Λειτουργούν σαν καταλύτες που στη συνέχει αποβάλλονται. Αυτό έπαθε η ∆ΗΜΑΡ. Για άλλους λόγους πεθαίνει και το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου, όπου ναι µεν µαζί µε τους ελάχιστους φίλους του απολαµβάνουν τη νοµή της εξουσίας, αλλά το 44% στις βουλευτικές εκλογές του 2009 έγινε ήδη… 8% στις ευρωεκλογές, µέσα σε πέντε µόλις χρόνια! Όταν ένα κόµµα εξουσίας επί τριάντα χρόνια µεταβάλλεται σε θλιβερή «τσόντα» ενός άλλου κόµµατος εξουσίας, που κι αυτό αδυνατεί να κερδίσει την παραδοσιακή στη χώρα µας αυτοδυναµία, όπως συµβαίνει σήµερα µε το ΠΑΣΟΚ και τη Ν∆, σηµαίνει ότι έχουµε µπει στη φάση ρύθµισης των λεπτοµερειών της πολιτικής κηδείας και των δύο κοµµάτων.

Ως ανεξάρτητο κόµµα η ∆ΗΜΑΡ δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης πλέον – γι’ αυτό και διαλύεται από µόνη της, χωρίς να συνωµοτεί κάποιος εναντίον της ύπαρξής της. Οι βουλευτές και τα στελέχη της δεξιάς πτέρυγάς της επιχειρούν να προσκολληθούν στα κυβερνητικά κόµµατα, για να πετύχουν την προσωπική πολιτική τους επιβίωση. Όσο για τους βουλευτές και τα στελέχη τής πιο «αριστερής» τάσης της ∆ΗΜΑΡ, αυτοί πλέουν πλησίστιοι προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί δηλαδή που µπορούν όντως να επιβιώσουν ως ακραία δεξιά συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, µε µνηµονιακές περγαµηνές και δράση! Αντικειµενικά, η δεξιά τάση του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτή που θα ενισχυθεί µε την προσχώρησή τους, κάτι επιθυµητό από το σύστηµα. Εννοείται ότι κανένα κύρος δεν προσθέτουν στο κόµµα όπου εντάσσονται ή θα ενταχθούν οι βουλευτές της ∆ΗΜΑΡ. Το Ποτάµι, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ ή οποιοδήποτε κόµµα τούς πάρει ξέρει ότι κάνει… «πολιτική φιλανθρωπία» και τους διασώζει ως άτοµα αναφορικά µε το πολιτικό τους µέλλον. Ως «πολιτικοί ζητιάνοι» εντάσσονται στα νέα τους κόµµατα, και φυσικά  οι ηγεσίες τους τους αντιµετωπίζουν µε περιφρόνηση, όσο κι αν υποκρίνονται ότι τους υποδέχονται µε ανοιχτές αγκάλες.

Μόνο κάτι νεόκοπα στην πολιτική «λαµόγια» της ∆ΗΜΑΡ τα οποία ξαφνικά έγιναν βουλευτές από το πολιτικό τίποτα που ήταν και πλέον τους καλαρέσει, που νόµισαν πως βρήκαν το µήνα που τρέφει τους έντεκα υπόλοιπους, έχουν την αυθάδη ηλιθιότητα να θεωρούν ότι τα µνηµονιακά κόµµατα θα σφαχτούν µεταξύ τους για να τους αποκτήσουν! ∆εν πειράζει, ο τόπος θα απαλλαγεί από την πολιτική παρουσία τους χωρίς καµία θλίψη! Είναι τόσο αυτάρεσκα ανόητοι πολιτικά που δεν διδάσκονται τίποτα από τη… χλαπάτσα του Σταύρου Θεοδωράκη στον Φώτη Κουβέλη, όταν ο γέρων ηγέτης της ∆ΗΜΑΡ τού έστειλε επιστολή συµµετοχής σε διάλογο για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. «Η χώρα δεν µπορεί να σωθεί από µια κάστα προνοµιούχων που σήµερα επιχειρεί µέσα από µια “συντηρητική” κυβέρνηση, “αύριο” από µια “προοδευτική” και “µεθαύριο” από µια “εναλλακτική”. Μια κάστα που µπορεί να χρησιµοποιεί “αριστερά” ή “δεξιά” συνθήµατα, αλλά τελικά το µόνο που την ενδιαφέρει είναι η διατήρηση των προνοµίων της…» απαντά µεταξύ άλλων ο Στ. Θεοδωράκης στον Φ. Κουβέλη. Τον λοιδορεί κι από πάνω γράφοντάς του ότι «ο διάλογος µε αφηρηµένες και γενικές έννοιες […] είναι καλός για τη Βουλή των Εφήβων!». Εν κατακλείδι, τον «πλακώνει και στις καρπαζιές» από πολιτική σκοπιά, καθώς αντί για διάλογο περί της ανασυγκρότησης της Αριστεράς ο Στ. Θεοδωράκης αντιπροτείνει στον Φώτη Κουβέλη να… πάρει σύνταξη για να µας αδειάσει τη γωνιά! «Το πολιτικό προσωπικό της χώρας το οποίο έχει δοκιµαστεί κι έχει αποτύχει θα πρέπει ίσως να σκεφθεί ότι η ανώτερη υπηρεσία που µπορεί να προσφέρει στην κοινωνία είναι η συνταξιοδότησή του» του λέει κατάµουτρα!

Τέτοιο φτύσιµο δεν ξαναέχει φάει δηµόσια ο Φώτης Κουβέλης. Και βέβαια άλλο να τον φτύνει η κυβέρνηση ή η αξιωµατική αντιπολίτευση, άλλο να τον φτύνει ο επικεφαλής του… πέµπτου κόµµατος της Βουλής που πήρε όλο κι όλο 6,61%, ο οποίος έλεγε ότι µε 5% «πας σπίτι σου», ενός κόµµατος δηλαδή που το πέρασε ακόµη και η Χρυσή Αυγή και το ΠΑΣΟΚ του 8%!

http://prin.gr/

Λιοντάρι μ’ ένα... ουζάκι

Ένα «λιοντάρι» πέρασε την περασμένη Δευτέρα από την Αθήνα. Ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος είτε γιατί μας υποτιμά και μας κάνει πλάκα είτε γιατί απλώς είχε προλάβει να πιει (όπως πολύ του αρέσει) κανένα ουζάκι στη συνάντησή του με τον Αντ. Σαμαρά βγήκε και μας είπε ότι έδωσε μάχη σαν λιοντάρι για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ. Είτε λοιπόν γιατί τα είχε τσούξει μεσημεριάτικα είτε γιατί μας κάνει πλάκα, το λιοντάρι Γιούνκερ μας θύμισε το γνωστό ανέκδοτο με τον λαγό…

Ο λαγός, λοιπόν, γύρναγε στο δάσος και διέδιδε ότι γαμούσε το λιοντάρι. Μέχρι κάποια στιγμή που συναντήθηκαν. «Πώς τα περνάς, ρε λαγέ» ρωτάει με… νόημα το λιοντάρι. «Α… τα ίδια και τα ίδια, από ’δώ κι από ’κεί στο δάσος με κανέναν φίλο, λέμε και καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα…».

Λίγο πριν αυτοσυστηθεί ως «λέων» ο Γιούνκερ, ο Αντώνης Σαμαράς είχε προλάβει να πει τη δική του… μαλακία, έτσι για να περνάει η ώρα: «Η Ελλάδα σήμερα βγαίνει από την κρίση»! Και ο Γιούνκερ συγκατένευσε με τη μεγαθυμία του λέοντος που αφήνει τον λαγό να κάνει τον καμπόσο εκεί που τον παίρνει, δηλαδή στο πόπολο που… ενημερώνεται από τα μεγάλα κανάλια.

Οι εποπτευόμενοι

Προφανώς, ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι λαγός, όπως καταχρηστικά τον εμφανίσαμε για να χωρέσει στο ανέκδοτο. Ούτε ο Γιούνκερ κάποιος ατρόμητος λέων. Τα πράγματα είναι πολύ πεζά (για να υποφέρονται) όταν απουσιάζει το χρώμα του γελοίου…

Ο Γιούνκερ, λοιπόν, είναι ο επόπτης και ο πρωθυπουργός Σαμαράς, ο εποπτευόμενος. Με πιο απλά λόγια, ο Γιούνκερ είναι ο πρόεδρος της Κομισιόν, ενός από τους τρεις μηχανισμούς (οι άλλοι δύο είναι το ΔΝΤ και η ΕΚΤ) οι οποίοι «διατάσσουν» την εκλεγμένη από τον ελληνικό λαό κυβέρνηση της χώρας.

Υπό αυτήν την έννοια, ίσως έχει μικρότερη σημασία να ακούσει κανείς τι λέει ο… λαγός και να προσέξει τι (έχει) κάνει μέχρι τώρα το λιοντάρι. Έτσι, για να μπουν τα πράγματα στη θέση τους, ας θυμηθούμε τον φίλο Γιούνκερ, τι (μας) έκανε και τις (μας) είπε αυτά τα σκληρά χρόνια της χρεοκοπίας μας.

Να το… λιοντάρι

♦ Συμμετείχε σε όλες τις φανερές και μυστικές συζητήσεις των οργάνων της Ε.Ε. με την κυβέρνηση Παπανδρέου οι οποίες μας οδήγησαν στην… εθνοσωτήριο οδό των μνημονίων και των συνεπακόλουθων δανειακών συμβάσεων. Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ ήταν από το 2005 έως το 2013 πρόεδρος του Eurogroup και από τη συγκεκριμένη θέση εφάρμοσε όλες τις πολιτικές αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που οδήγησαν αρχικά στην κρίση του «δημοσίου χρέους» και τελικά στη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού.

♦ Από τη θέση του (επικεφαλής του Eurogroup) υπήρξε πάντοτε υπέρμαχος των σκληρότατων μέτρων (αυτό η προπαγανδιστική ορολογία το έχει βαφτίσει ως «προώθηση των μεταρρυθμίσεων»). Μεταρρυθμίσεις δηλαδή που έχουν αφήσει στην ψάθα συνταξιούχους, ανέργους αλλά και εργαζομένους, οι οποίοι βιώνουν την… πολυτέλεια να εργάζονται και να πληρώνονται πού και πού… Αυτά εξασφάλισε ο Γιούνκερ και οι αχυράνθρωποί του (τις κυβερνήσεις εννοούμε) στην Ελλάδα.

♦ Τον Οκτώβριο του 2010 και ενώ ο ελληνικός λαός είχε δεχτεί τα πρώτα κύματα των μνημονιακών μέτρων ο Γιούνκερ μας είχε πληροφορήσει δημοσίως ότι το «ελληνικό πρόβλημα (…) ξεκινάει εδώ και τρεις δεκαετίες». Από την εποχή, δηλαδή, της ένταξης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ. Μάλιστα ο ίδιος πρόσθεσε ότι το πρόβλημα του υπερδανεισμού της Ελλάδας το γνώριζε, αλλά: «Ήξερα» είπε τότε «ότι η Γερμανία και η Γαλλία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα, αλλά εγώ δεν μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα»! Προφανώς ο Γιούνκερ, όπως και οι λοιποί μαφιόζοι στην Ε.Ε., γνώριζαν τα πάντα. Και επειδή ακριβώς τα γνώριζαν, φρόντισαν να φέρουν την κατάσταση σε τέτοιο σημείο έτσι ώστε να κερδίσουν και την εποχή της ισχυρής Ελλάδας εξάγοντας αλλά και τώρα, στην εποχή της χρεοκοπίας, αγοράζοντας τζάμπα τη δημόσια περιουσία που η Ελλάδα ξεπουλά. Οι ευρωπαϊκοί «λέοντες» πράγματι ήξεραν. Οι ελληνικοί λαγοί που συναπάρτισαν το κοπάδι των κυβερνήσεων τι έκαναν άραγε; Έλεγαν καμιά μαλακία (η ισχυρή Ελλάδα) για να περνά η ώρα…

♦ Ως επικεφαλής της ευρωζώνης, ο Γιούνκερ ήταν εξ αυτών που με κάποια υποδόρια ικανοποίηση, όταν ξεκίνησε η καταστροφή, είχαν ευχηθεί το «καλό κουράγιο» στον ελληνικό λαό! Στην προκειμένη περίπτωση δεν γνωρίζουμε αν η ευρωπαϊκή κομψότητα καλύπτει την ωμή πραγματικότητα. Αυτό, πάντως, που εννοεί το ευγενικό «καλό κουράγιο», το διατύπωσε χωρίς φιοριτούρες ο επικεφαλής του μεγαλύτερου επενδυτικού χαρτοφυλακίου Pimco: «Δεν υπάρχει νόμος που να σου απαγορεύει να εκμεταλλευτείς τον μαλάκα». Ίσως τα ωμά λόγια ενός γερακιού της αγοράς να έχουν μεγαλύτερη αξία τελικά από τις σάχλες του ευρωπαϊκού λέοντος…

♦ Στις 4 Ιουλίου του 2011, όταν είχαν ξεκινήσει οι συζητήσεις για τη σύναψη δεύτερης δανειακής σύμβασης και δεύτερου μνημονίου, ο Γιούνκερ άφησε κατά μέρος τις κομψότητες και δήλωσε ότι «η εθνική κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί δραματικά με την αποδοχή της κοινοτικής βοήθειας. Η νέα κοινοτική βοήθεια δεν θα έρθει χωρίς σκληρά ανταλλάγματα»!

♦ Στις 27 Φεβρουαρίου 2012, ο Γιούνκερ είχε προχωρήσει σε μια ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά πολιτικά δρώμενα της Ελλάδας, εκβιάζοντας ανοιχτά τον ελληνικό λαό. Συγκεκριμένα, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Hannoversche Allgemeine Zeitung», όταν ρωτήθηκε τι θα συμβεί μετά τις εκλογές (που ήδη είχαν προγραμματιστεί από την τότε κυβέρνηση Παπαδήμου), αν έλθουν στην εξουσία κόμματα που δεν προτίθενται να τηρήσουν τις υποσχέσεις για μεταρρυθμίσεις που έδωσαν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, απάντησε: «Αν ακραία κόμματα ενισχυθούν σε τέτοιο βαθμό, που το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. να μην μπορούν να σχηματίσουν έναν πλειοψηφικό κυβερνητικό συνασπισμό και κληθούν να κυβερνήσουν πολιτικοί οι οποίοι θα αποχωρήσουν από το πρόγραμμα βοήθειας (σ.σ.: μνημόνιο), τότε θα αποχωρήσουμε και εμείς». Ο Γιούνκερ, ούτε λίγο ούτε πολύ, σε μια φάση ευρωενωσιακού… «δημοκρατικού» παροξυσμού, υπέδειξε στον ελληνικό λαό να ψηφίσει μόνο ΠΑΣΟΚ ή Ν.Δ., διαφορετικά οι δανειστές θα άφηναν την Ελλάδα να χρεοκοπήσει…

Άλλωστε, είναι γνωστή η δημοκρατική ευαισθησία των λιονταριών, ειδικά όταν έχουν να κάνουν με λαγούς.

http://www.topontiki.gr/