Το τελικό σχέδιο για τα «κόκκινα» δάνεια...

Πρόταση – ανάσα για χιλιάδες δανειολήπτες, που ωστόσο δύσκολα θα περάσει από την τρόικα, έχει ετοιμάσει το υπουργείο ανάπτυξης για τα «κόκκινα» δάνεια. Η τελική ρύθμιση που θα κατατεθεί προς διαπραγμάτευση είναι...

ιδιαίτερα ευνοϊκή, όμως, οι εκπρόσωποι των δανειστών έχουν ήδη διαμηνύσει ότι θα πρέπει να ξεχάσουμε ρυθμίσεις που θα οδηγούν σε αύξηση των δανειοληπτών που δεν πληρώνουν.

Το τελικό σχέδιο προβλέπει τη ρύθμιση οφειλών προς τις τράπεζες με πληρωμή έως και 120 δόσεων, διαγραφή των προσαυξήσεων και των προστίμων από ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία καθώς και ρύθμιση για το τυχόν υπόλοιπο των προσαυξήσεων που δεν έχει διαγραφεί, καταβολή των οφειλών προς τους εργαζόμενους σε 12 μήνες, αλλά και φορολογικά κίνητρα για τις τράπεζες.

Παράλληλα, σύμφωνα με ρεπορτάζ του «Πρώτου Θέματος», η κυβέρνηση εξετάζει για τους δανειολήπτες που αδυνατούν να πληρώσουντην καταβολή ενός ποσού στον ιδιοκτήτη από το Δημόσιο, που θα αποδίδεται άμεσα στην τράπεζα ώστε να μην γίνει κατάσχεση του ακινήτου όταν από 1η Ιανουαρίου 2015 θα απελευθερωθούν οι πλειστηριασμοί.

Το πόσο στήριξης των δανειοληπτών θα μπορεί να κυμαίνεται από 200 έως 500 ευρώ και πιθανότατα θα προέρχεται από το τους πόρους του ΕΣΠΑ. Ο προσδιορισμός των πολιτών που θα δικαιούνται την ενίσχυση θα γίνεται με αυστηρά οικονομικά κριτήρια.

Το εν λόγω σχέδιο θα μπορούσε να αντικαταστήσει προγενέστερο σενάριο, που προέβλεπε πως θα επιτρεπόταν μεν η κατάσχεση όμως οι δανειολήπτες θα μπορούσαν να παραμείνουν στο ακίνητο καταβάλλοντας τις δόσεις του δανείου ως ενοίκιο, με επιδότηση από το κράτος.

Η τρόικα βάζει «στοπ» στην αύξηση των δόσεων του ΕΝΦΙΑ

Το εμπόδιο της τρόικας θα πρέπει να ξεπεράσει η κυβέρνηση ώστε να καταφέρει να υλοποιήσει τα σχέδια της σχετικά με την καταβολή σε περισσότερες δόσεις του Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝΦΙΑ).

Έστω και αν το οικονομικό επιτελείο επιθυμεί να «μοιράσει» το φόρο σε ακόμα περισσότερες από τις αρχικά προβλεπόμενες δόσεις, πληροφορίες αναφέρουν ότι οι δανειστές δεν είναι ιδιαίτερα θετικοί στην ιδέα να αυξηθεί ο αριθμός των δόσεων.

Ήδη, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, οι δανειστές έχουν εκφράσει την ανησυχία τους σχετικά με την πορεία είσπραξης του φόρου, εξαιτίας του αλαλούμ που προκλήθηκε από τα λάθη στον υπολογισμό του, τα οποία οδήγησαν τελικά στην χρονική μετάθεση της πρώτης δόσης από το τέλος Αυγούστου στο τέλος Σεπτεμβρίου.

Σύμφωνα με πληροφορίες του capital.gr, η κυβέρνηση έχοντας γίνει αποδέκτης έντονων διαμαρτυριών μετά το φιάσκο του ΕΝΦΙΑ, ψάχνει τρόπο να «χρυσώσει το χάπι» στους ιδιοκτήτες ακινήτων, σχεδιάζοντας την παράταση των δόσεων έως το Φεβρουάριο. Παράλληλα, κυβερνητικές πηγές δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο οι δόσεις να πάνε ακόμα πιο πίσω «δείχνοντας» ακόμα και τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο.

Ωστόσο, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να προκαλέσει προβλήματα στην εισπραξιμότητα του φόρου, καθώς όπως λένε πηγές του υπουργείου Οικονομικών, «εάν ξεχειλώσει η περίοδος πληρωμής, θα προκαλέσει χαλαρότητα στους φορολογούμενους, με αποτέλεσμα να χαθούν έσοδα».

Πάντως, οι ίδιες πηγές θεωρούσαν πιθανό μια παράταση της πληρωμής του φόρου έως τουλάχιστον τον Φεβρουάριο, εφόσον όμως υπάρξει πρώτα έγγραφη βεβαίωση από την ΕΛΣΤΑΤ και εν συνεπεία και από τη Eurostat, ότι τα έσοδα από τον ΕΝΦΙΑ που θα εισπραχθούν μέσα στο 2015, θα εγγραφούν κανονικά στον προϋπολογισμό του 2015.

nonews-news.

ΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΑΔΕΣΠΟΤΕΣ ΖΩΕΣ...

Η γειτόνισα στεναχωρημένη μου λέει, "εμείς εδώ ψηνόμαστε στο ζουμί μας, είδες τι λεφτά κυκλοφορούν ομως ακόμα? Γεμάτα τα ξενοδοχεία, όλοι στις παραλίες αραχτοί, σαν να μην συμβαίνει τίποτα..." 

Αυτό που με εντυπωσιάζει πιο πολύ από όλα όσα παρατηρώ γύρω μου, είναι πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που προσπαθούν να βρουν μια εξήγηση για το τι ακριβώς συμβαίνει. Είναι σαν να προσπάθεί κάποιος να ανιχνεύσει την προέλευση από το κάθε σκουπίδι στο βουνο που έχει μαζευτεί στη χωματερή. Σε μια χωματερή που έχουν στοιβαχτεί μαζί λογική και παράνοια, στη μεγάλη ανακύκλωση αυτού του αηδιαστικού συστήματος ζωής που ονομάζεται ανθρώπινος πολιτισμός. 

Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ακούνε ειδήσεις για να μάθουν τα νέα....

Ενα καραγκιοζιλίκι που ανακατεύει το δάκρυ για τα παιδιά της Γάζας, με τον ιδρώτα από την ηλιοθεραπεία στη παραλία, το πανικό για την εκκαθάριση της εφορίας, την αναμονή για το καινούργιο αι-χάσου που θα κυκλοφορήσει σύντομα, τη στεναχώρια για τα θύματα των αεροπορικών ατυχημάτων, τη τρομοκρατία για κάποιον ιό που κυκλοφορεί ανεξέλεγκτος, το κοψίδι που έπεσε βαρύ στο στομάχι, το χαπάκι για τι πίεση, την στεναχώρια για τα παραπάνω κιλά στη ζυγαριά... Ολοι μαζί αγκαλιασμένοι.. οι χαζοχαρούμενες φάτσες στις φωτο που ανεβαίνουν σωρηδόν στα δίκτυα κοινωνικής αποχαύνωσης, με τις δυστυχισμένες φάτσες των πεινασμένων σκλάβων, σκλάβων κάθε είδους...

Ενας πλανήτης φυλακισμένος στο χαμηλότερο σκαλί της ανοησίας, λίγο πιο κάτω βρίσκονται τα θύματα της λοβοτομής, (ίσως ούτε καν πιο κάτω..) μια ανθρωπότητα πνιγμένη στην αρρώστια της , που εκδηλώνεται με γενικευμένες μολύνσεις στα μυαλά, τα κορμιά, τις ψυχές των εγκλωβισμένων σε κάθε είδους ανούσια μ@λακια, φανατισμό, τυφλότητα εύφρονων πιθήκων...

κι η γειτόνισα ζει το δικό της δράμα.. ζηλεύει που οι σκλάβοι των έντεκα μηνών και δύο εβδομάδων, ξαμολήθηκαν για δέκα μέρες στις παραλίες να παίξουν με τα κουβαδάκια τους...

Ποιοι είναι αυτοί οι τουρίστες... τους ζηλεύει...

Πόσο μεγάλο πρόβλημα πρέπει να έχει κανείς πλέον για να ζηλεψει τον οποιονδήποτε.  Πόσο ζόρι πρέπει να τραβάει κάποιος για να ζηλεύει το διπλανό κελί γιατί έχει μεγαλύτερη άπλα από το δικό του. Και πόσο μ@λακας, τελειωμένος πρέπει να είναι εκείνος που θεωρεί επιτυχία τη βόλτα που τον αφήνουν να κόβει στο προαύλιο δυο ωρίτσες κάθε μεσημέρι...

Δεν απορώ για τίποτα πλέον. Δεν με ενδιαφέρει να ακούσω τις δικαιολογίες, το παραμύθιασμα που έχει φτίαξει ο καθένας για να αισθάνεται κάτι περισσότρο από ένα σκ@τό. Θύτες και θύματα μοιράζονται τις ίδιες αρρώστιες. Θύτες και θύματα έχουν κοινούς στόχους, κοινά όνειρα, κοινή αντίληψη των πραγμάτων, ίδια χνώτα.. 

Είναι άνθρωποι. Εναλάσσουν τους ρόλους.  Είναι έτοιμοι για να σκοτώσουν ή να αδιαφορήσουν. Είναι έτοιμοι να αγοράσουν ή να πουλήσουν. Ετοιμοι να πληγωθούν και να πληγώσουν, περιορισμένοι στα κουτάκια τους ευαυτούλη τους με ελάχιστες εξαιρέσεις, τους τρελλούς, τους αδέσποτους, τους ατίθασσους, τα μαύρα πρόβατα που φτύνουν στους τάφους της ανθρώπινης λογικής με περιφρόνηση και ζούνε συνέχεια σε ελεύθερη πτώση αψηφόντας κινδύνους, 

οι γραφικοί με το ταμπελάκι στα σκαλιά της εκκλησιίας που φωνάζουν έρχεται το τέλος...
οι κάτοικοι στα παγκάκια που κοιμούνται αγκαλιά με ένα κιτρινισμένο βιβλίο...
τα αδέσποτα..
οι διογένηδες μέσα στα πιθάρια τους...

Σ' αυτή τη χωματερή το μόνο που έχει αξία πλέον είναι οι ρακοσυλέκτες που ψαχουλεύουν τα βράδυα, την ώρα που οι άλλοι κοιμούνται τα απομεινάρια της μέρας...




http://synithisypoptos.gr/
΄

Το λένε χιλιάδες πουλιά

Του Νίκου Σαραντάκου

Έχουμε Δεκαπενταύγουστο, της Παναγίας, και γιορτάζει πολύς κόσμος: ο Παναγιώτης και η Παναγιώτα, βέβαια, αλλά και η Δέσποινα, καθώς και μερικά σπανιότερα ονόματα που δεν ξέρω αν συνδέονται όλα με την Παναγία (Καθολική, Γεθσημανή, Κρουστάλλω, Σιμέλα). Και βέβαια, γιορτάζει και η Μαρία, το συχνότερο γυναικείο όνομα, οπότε λέω να αφιερώσω το σημερινό άρθρο στις Μαρίες του ιστολογίου και του καθενός μας -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το ιστολόγιο δεν εύχεται επίσης χρόνια πολλά και σ’ όλες και σ’ όλους που γιορτάζουν επίσης σήμερα, πολύ περισσότερο που έχουμε εκλεκτούς Πάνους στο ιστολόγιο, με κεφαλαία και με πεζά. Νομίζω ότι σήμερα γιορτάζει και ο Μάριος, παρόλο που ετυμολογικά δεν συνδέεται με τη Μαρία.

Θα μου πείτε πως η γιορτή είναι αύριο, και βέβαια δίκιο θα’χετε, αλλά αύριο είναι αργία, ίσως να αναπαυθεί και ο ιστολόγος (ή ίσως βάλει μιαν επανάληψη), καλύτερα να δώσουμε από σήμερα το δώρο, να φτουρήσει, να το δουν περισσότεροι. Θα μου πείτε επίσης ότι δεν γιορτάζει μόνο αύριο η Μαρία, αλλά και άλλες φορές μέσα στον χρόνο, κυρίως στις 21 Νοεμβρίου που είναι τα Ισόβια της Θεοτόκου, όπως έλεγε κάποιος τα Εισόδια. Μάλιστα υπάρχει και καταμερισμός, αφού οι παντρεμένες Μαρίες γιορτάζουν αύριο και οι ανύπαντρες τον Νοέμβρη, αν τα θυμάμαι καλά, όμως σε πολλά μέρη, ας πούμε στην Κρήτη, το έχουν ανάποδα και γιορτάζουν αύριο τις ανύπαντρες. Τέλος πάντων, αυτό είναι και θέμα οικογενειακής παράδοσης, οπότε περιμένω διευκρινίσεις για το θέμα από τις επισκέπτριες.

Το όνομα Μαρία, λέει το λεξικό, είναι εβραϊκής προέλευσης, από το Marjam, που αποδόθηκε από τους Εβδομήκοντα, όταν μετέφρασαν την Παλαιά Διαθήκη, ως “Μαριάμ”. Πιθανή σημασία του Μαριάμ, λέει το λεξικό, “πικρή, ανυπότακτη”, αν και σύμφωνα με άλλη άποψη το όνομα συνδέεται με αιγυπτιακή ρίζα που σημαίνει “δυνατή, εύφορη, γόνιμη”. Πρακτικό αυτό, έχουμε δίπορτη ερμηνεία. Ο Μάριος, που είπαμε παραπάνω, έχει υποθέτω λατινική την αρχή, άρα δεν συνδέεται με τη Μαρία ετυμολογικά.

Το όνομα Μαρία είναι το συχνότερο γυναικείο όνομα, παλιότερα με μεγάλη διαφορά -αν και τον τελευταίο καιρό επειδή θεωρείται μπανάλ μπροστά στη Φαίδρα και στη Νεφέλη πρέπει να έχει αρκετά υποχωρήσει στις μικρές ηλικίες. Τώρα τελευταία ακούς συχνά να το συνδυάζουν και με άλλα ονόματα -έκανε μεγάλη ζημιά ο Ελύτης με τη Μαρία Νεφέλη. Σε μερικές χώρες οι καθολικοί, που συνηθίζουν τα πολλαπλά βαφτιστικά ονόματα, δίνουν σχεδόν πάντα κι ένα Μαρία στα κορίτσια τους -για παράδειγμα, όσες Πορτογαλέζες έχω γνωρίσει όλες λέγονταν (και) Μαρία, άσχετο αν αρχικά μού τις σύστησαν Ζάιντα, Τερέζα ή Λουίζα. Μάλιστα, το “Μαρία” μπορεί να το έχει σαν δεύτερο όνομα και άντρας -πρόχειρα να θυμίσω τον Έριχ Μαρία Ρέμαρκ, τον Κλάους Μαρία Μπραντάουερ και τον (σκατά στα μούτρα του) Ζαν-Μαρί Λεπέν.

Φυσικά, το όνομα έχει πάμπολλες παραλλαγές. Η Μαίρη είναι πολύ συνηθισμένη, αντιδάνειο ας πούμε από τα αγγλικά, επίσης η Μάρω (αλλά και Μαρώ, σαν τη Σεφέρη), η Μαρίκα, που λαϊκή θ’ ακούγεται στις μέρες μας (αν και ξέρω μια νεότερή μου), η Μαριώ, η Μαριωρή και η Μαριώρα, η Μαριγώ και η Μαριγούλα, η Μαρούλα (και η τύχη της, στο παλιό κωμειδύλλιο) αι η Μαρίτσα. Αυτά, ως λαϊκά-αγροτικά, έχουν υποχωρήσει. Η Μαριέττα ακούγεται ακόμα, η Μαρούσα πολύ λιγότερο. Θα υπάρχουν και διαλεκτικές παραλλαγές: σημειώνω την ηπειρώτικη Μαρούσω και Ρούσω/Ρούσιω, προσθέστε κι άλλες αν ξέρετε.

Χρησιμοποιώντας ως δείκτη δημοτικότητας το γκουγκλ (δηλαδή, ποιοι βγαίνουν στην πρώτη σελίδα), οι διασημότερες Μαρίες είναι: η Μαρία Θηρεσία, η Μαρία Αντουανέτα, η Μαρία Ηλιάκη, η Μαρία Ψωμά, η Μαρία Δαμανάκη και η Μαρία Χούκλη. Επίσης, ο Νότης Μαριάς, που γιορτάζει κι αυτός αύριο. Από “Μαίρη” έχουμε τη Μαίρη Αρώνη, τη Μαίρη Λω, τη Συνατσάκη, τη Μαίρη Λίντα και τη Μαίρη Αδαμοπούλου -λείπει η Μαίρη Παναγιωταρά αλλά και η Μαίρη Κρίστμας. Ενώ από Μάρω: τη Μάρω Κοντού, τη Μάρω Δούκα, τη Μάρω Βαμβουνάκη, τη Μάρω Λύτρα και τη Μάρω-Μάρω μια φορά είν’ τα νιάτα.

Παροιμίες και φράσεις με τη Μαρία υπάρχουν πολλές -από φρασεολογική άποψη, η Μαρία υπερέχει αισθητά στα γυναικεία ονόματα, τόσο όσο ο Γιάνης στα αντρικά. Έχουμε λοιπόν:

* και η κουτσή Μαρία που λέγεται για κάτι που το έχουν, το κάνουν ή το μπορούν ακόμα και οι πιο παρακατιανοί και περιφρονημένοι: π.χ. αυτό το ξέρει και η κουτσή Μαρία. Ο (όχι πάντα αξιόπιστος) Ζάχος λέει ότι η φρ. γεννήθηκε από «γνωστό θηλυπρεπή» της παλιάς Αθήνας, αλλά θεωρώ πιθανότερο να εννοείται απλώς η τυπική γυναίκα του λαού, που μάλιστα είναι και κουτσή, ακόμα πιο ασήμαντη δηλαδή. Πάντως μπορεί να υπάρχει λησμονημένος μύθος, ενώ πρέπει να σημειώσουμε ότι πρόσφατα μια φίλη του ιστολογίου πρόσφερε την παλιότερη καταγραφή της φράσης, από το βιβλίο του Βασ. Κιατίπη “Η πανώλη εις Πόρον και ο Κάρολος Βίπμερ εις την Ελλάδα” (σελίς 13 – εκδ. Τυπογραφίας Ν. Παππαδοπούλου, 1837):

Εις την αυτήν σελίδα λέγει ο Κ. Βίπμερ, ότι την 21 Απριλίου ο Βερναρδής εγνώρισε την πανώλη και ότι ο Ηπίτης εδημοσίευσεν ότι δεν την εγνώρισεν’ αλλά ταύτην την ημέραν και η Κουτζού Μαρία ήξευρεν, ότι είναι πανώλη εις Πόρον και ο Ηπίτης ό,τι είπεν εις το ημερολόγιόν του, το λέγει και το εξαναλέγει και τώρα, ότι δηλαδή ο Βερναρδής έπρεπε να την γνωρίση την 16, ή 18 Μαρτίου ή τουλάχιστον δύω τρεις ημέρας μετά ταύτα ή τουλάχιστον δεκαπέντε ημέρας μετά ταύτα, δια να μη χαθή τόσος κόσμος και τόσα πράγματα, και διά να μη ζημιωθή τόσον το δημόσιον Ταμείον και δια να μη δοθή τώρα τοιαύτη αφορμή ν’ ακούση ο Κ. Βίπμερ, ότι έχει Μιδικά αυτία. Μιδικά είναι τα αυτιά του Μίδα. Το περιεργότατο αυτό βιβλιαρακι αξίζει να το διαβάσει κανείς, όπως το φυλλομετρούσα πέτυχα και τη λέξη “κρετίνος”.

* κάνει την οσία Μαρία για όποιον προσποιείται τον αθώο, τον άπειρο, τον ευλαβή. Από την οσία Μαρία την Αιγυπτία, που μεταμελήθηκε για τον αμαρτωλό βίο της και πήγε ν΄ασκητέψει στην έρημο. Τη βρίσκω στον Γενικό Γραμματέα του Καπετανάκη, τον 19ο αιώνα.

* Μετά, αγάπα η Μάρω το χορό και βρήκε άντρα ζουρνατζή, παλιά παροιμία ήδη από τον Βάρνερ, που λέγεται επιτιμητικά όταν κάποιος φαύλος ή μωρός βρει αντάξιό του σύντροφο ή συνεταίρο –κάτι σαν τον τέντζερη και το καπάκι δηλαδή. (Αυτή είναι η ερμηνεία του Ν. Πολίτη, με την οποία συμφωνώ· ο Λουκάτος το ερμηνεύει αλλιώς και θεωρεί ότι λέγεται για αταίριαστες ενώσεις, με αφορμή κάποια Μάρω χορευταρού που θα πήρε κοινωνικά κατώτερόν της οργανοπαίχτη).

* Τα δυο συχνότερα ονόματα, αντρικό και γυναικείο, συνδυάζονται στην παροιμία άλλη καμιά δεν γέννησε, μόν’ η Μαριά τον Γιάννη, που ειρωνεύεται τις μανάδες που μόνο για το δικό τους παιδί μιλούν και αγωνιούν. Επίσης, «Οπου ακούς Μαρία και Γιάννη βάλε ψάρια στο τηγάνι» υποθέτω για φορτικούς επισκέπτες και «Μπρος Μαρία και πίσω Γιάννης» για (ενοχλητικούς) που πάνε μαζί -αν κατάλαβα καλά. Επίσης, σε μια κρητική συλλογή βρίσκω “Τα θέλει ο Γιάννης τση Μαργιάς, θωρεί η Μαργιά στο Γιάννη” που πρέπει να είναι παρόμοια με αυτήν που δίνει ο Λουκάτος, Τα ’χεν η Μαριά στο νου της, τα ’βλεπε και στ’ όνειρό της, ψυχαναλυτικά σωστή.

Να σημειώσουμε ακόμα ότι η Μαρία, ή μάλλον η Μαρίκα, χρησιμοποιείται συχνά για να δηλωθεί ειρωνικά ένα τυχαίο πρόσωπο. Ας πούμε, στη “Μεγάλη πομπή” ο Αλ. Πανσέληνος έχει έναν διάλογο μεταξύ φαντάρων.

– Αν είσαι φίλος, άντε στο λόχο και βάλε ένα χεράκι, μάζεψέ μου ό,τι μπορείς…
— Και τα δικά μου ποιος θα τα μαζέψει; Η Μαρίκα;

Τον ίδιο ρόλο μπορεί να τον παίξει η Μαρία η Πενταγιώτισσα, που έχει επίσης γίνει παροιμιώδης. “Τι σημασία έχουνε τ’ άλλα, ποιός θα μιλήσει με το Ριγκώ, ο Φάνης γιά η Μαρία η Πενταγιώτισσα;” (Τσίρκας, Αριάγνη).

Για να πούμε και μια αισχρή παροιμία, που τη λέγαμε στην παρέα μου και νόμιζα πως είναι ιδιοκατασκευή, αλλά τη βρήκα και στο slang.gr: “Άλλο πράγμα οι Τουπαμάρος, κι άλλο το μουνί της Μάρως” -χρησιμοποιείται “επί ατόπων συγκρίσεων” θα λέγαμε (δεν ακούγεται πιο επίσημη τώρα; )

Θα κλείσουμε με τραγούδια για τη Μαρία, που βέβαια είναι πάμπολλα, γι’ αυτό κι εγώ θα περιοριστώ στο να αναφέρω μερικά μόνο, από τα πολύ πρώτα, κι όποιος θέλει συμπληρώνει.

Έχουμε λοιπόν το “Αχ Μαρία” του Κηλαηδόνη με τον Μητσιά, την “Καλέ κυρά Μαρία” με τον Ανδρέαδη, την “Ιστορία της Μαρίας” του Βασίλη Νικολαϊδη, που βέβαια έχει και δεύτερο μέρος, την παραδοσιακοφανή Μαρία με τα κίτρινα, και βέβαια τη Μαρία που γέλαγε σ’ έναν δρόμο το 1969, αλλά και την Πω πω πω Μαρία του Τσιτσάνη. Θα προσθέσουμε βέβαια και τη Μάρω-Μάρω μια φορά είν’ τα νιάτα, τηΜαίρη Παναγιωταρά φυσικά, και για να κλείσει η δεκάδα τη Μαίρη τη Μαιρούλα το Μαιράκι, που δεν καταλαβαίνει από Μπέργκμαν αλλά αυτές έχουν τις τύχες τις καλές.

Αλλά έχουμε και τον τίτλο, ο οποίος βέβαια είναι από τραγούδι, παλιομοδίτικο ίσως, αλλά ταιριάζει για να κλείσουμε το άρθρο: Το λένε χιλιάδες πουλιά: Μαρία.

http://sarantakos.wordpress.com/

ο άνθρωπος κουρέλι

 Τις προάλλες ήταν μια δύσκολη μέρα. Μια πληρωμή που άργησε κάπως, με έφερε ενώπιον διλημμάτων. Τι να πληρώσει κανείς και τι να αφήσει. Τίποτα το πρωτότυπο ή το υπερβολικά δύσκολο. Λίγο όμως η ζέστη, λίγο η δυσκοιλιότητα του ΔΣΑ, λίγο η ανελαστικότητα της φορθνετ, λίγο το ότι πρέπει να προλάβεις τα πάντα, μην έχοντας κουράγιο ή χρήματα ούτε για τα μισά, ε σκας. Και κάπως έτσι γίνεσαι Χουλκ κι ας μην υπάρχει ακτίνα γάμμα τριγύρω σου.

Βέβαια, συνηθίσαμε τόσο καιρό τώρα. Έτσι, λίγες ανάσες, δυο γουλιές καφέ, μια πιο συνολική θέαση του κόσμου, η απειλή μιας κρίσης πανικού, τα βάζεις όλα μαζί στο μπλέντερ και σιγά σιγά ηρεμείς. Άλλωστε με την περίφημη κρίση, αν κάτι έχω μάθει είναι η διαχείριση. Διαχείριση ληξιπρόθεσμων οφειλών. Διαχείριση εξόδων. Διαχείριση επιθυμιών. Μετά από τέσσερα χρόνια τουλάχιστον έγινα εξπέρ σ’ αυτό. Να αφήνω ένα λογαριασμό να λήξει για να πληρωθεί ένας άλλος χωρίς να αγχώνομαι. Να μετακινώ τα ίδια λεφτά γύρω γύρω κλείνοντας τρύπες ή μεταφέροντας το χρηματοδοτικό κενό από το ένα σημείο στο άλλο. Να μην ανοίγω καν το φάκελο. Αυτή η διαχείριση όμως δεν δημιουργεί ηρεμία ή νοικοκυριό. Δημιουργεί μόνο αγχωμένους δρομείς, δρομείς που μονίμως τρέχουν και αγωνίζονται σε έναν αγώνα χωρίς τέρμα, κίνητρο ή σκοπό.

Βλέπω τους φίλους που κάνουν πάνω κάτω το ίδιο πράγμα. Επιλέγουν πόσες μέρες θα μείνουν χωρίς ιντερνετ. Αν θα χρωστάνε στην τράπεζα ή αν δε θα βγουν για δυο και τρεις βδομάδες καθόλου. Αν θα περιοριστούν στον καφέ ή αν θα βάλουν βενζίνη. Για την εφορία δεν το συζητάμε καν. Πρόκειται για μια δημιουργική λογιστική μόνο που σε αυτή την περίπτωση υπάρχει πραγματικό διακύβευμα, ανάγκη και συνέπειες.

Έχουμε κάνει το ζόρι τρόπο ζωής και μόνιμο σύντροφο. Φυσικά η αξιοπρέπειά μας δεν κρίνεται από το αν ζοριζόμαστε ή γκρινιάζουμε για τα λεφτά. Οι ίδιοι φίλοι, που ασφυκτιούν από τα ποσά, που μέχρι και το ATMαδυνατεί να δώσει, αγωνίζονται, τρέχουν σε συλλογικότητες και οργανώσεις, ψάχνουν τρόπους και αρνούνται να δεχτούν εκβιαστικές ή υποτιμητικές προτάσεις. Αλλά η πίεση που ασκεί ο οικονομικός παράγοντας είναι πλέον αφόρητη. Δεν ζούμε για να διαχειριζόμαστε τη δυσφορία ή τη δυσπραγία μας. Δεν ζούμε για να κάνουμε οικονομία. Η προκοπή δε θα έρθει από τον ακρωτηριασμό και την ψυχική εξουθένωση. Η ζωή δεν μπορεί να σε τραβάει διαρκώς σε ένα όριο, απαιτώντας να ανταπεξέλθεις χωρίς να έχεις απαιτήσεις, να συμμορφωθείς δηλαδή ή να βουλιάξεις.

Με άλλα λόγια, όσο και να ψάχνουμε εναλλακτικές λύσεις, όσο και να εφευρίσκουμε καθημερινές πρακτικές, όσο και να επιμένουμε να συμμετέχουμε σε άλλα μοντέλα παράπλευρης πραγματικότητας, η πίεση μεγαλώνει. Η στέρηση της δυνατότητας ενός ταξιδιού, η αγωνία να μην αρρωστήσεις, η διαχείριση του μπάτζετ για το βιβλιοπωλείο, η αναζήτηση δανεικών χτυπάνε στον πυρήνα της ζωής, την ίδια την προσωπική αξιοπρέπεια.

Εντωμεταξύ, την ίδια ώρα που παλεύεις με τα ραβασάκια των εταιρειών και τις επιθυμίες σου, η ήττα γενικεύεται. Πριν προλάβεις να ξεϊδρώσεις από το εισιτήριο του 1,40 χωρίς a/c, με χαρακτηριστική καθυστέρηση και τρομολαγνικά από μικροφώνου σχόλια, θα δεις τι συμβαίνει έξω από τον μικρό εαυτό. Την ίδια ώρα που κατεβαίνεις σε μια μικρή αλλά αξιοπρεπή πορεία, το νομοσχέδιο για τις φυλακές τύπου Γ’ έχει ήδη περάσει. Μέχρι να βγάλεις ένα κείμενο ή να κάνεις ντους γυρνώντας από τη δουλειά, το Λιβάδι της Ηρακλειάς είναι ήδη sunbeachresortwhatever. Μέχρι να χωνέψεις το μέγεθος της αντιδραστικότητας των από πάνω, ο τόπος έχει μετατραπεί σε ολιγαρχία, τσιμεντένιο πεδίο μπράβων και τουριστικής δραστηριότητας.

Στην τηλεόραση η αριστερά παίζει σε απευθείας μετάδοση με τις εντυπώσεις της έννοιας «νομιμότητα». Η απίστευτη σημερινή ήττα έχει πολλές ρίζες, οι περισσότερες μάλλον βρίσκονται στα προηγούμενα χρόνια, τις δεκαετίες του 1990 και του 2000. Αλλά λίγα πράγματα πρέπει να είναι πιο εκνευριστικά από την λεκτική επαναστατικότητα (να μην τολμήσει η κυβέρνηση, η κυβέρνηση πέφτει, δεν πρόκειται να περάσει αυτό κλπ κλπ) που είναι σκέτες λέξεις κι ούτε καν πρόκες, αλλά τηλεοπτικά και κοινοβουλευτικά σχήματα. Στην τηλεόραση η αριστερά ζει στον κόσμο της αναμονής για τις εκλογές. Τίποτα δεν είναι αρκετά σημαντικό ή ακόμη χειρότερα όσο σημαντικό κι αν είναι, δεν ξέρουμε τί να κάνουμε για να απαντήσουμε σ’ αυτό πέρα από δελτία τύπου, ερωτήσεις και συμβολικές διαμαρτυρίες. Δεν λέω πως ξέρω εγώ ή άλλος τον τρόπο. Λέω πως η αριστερά εξακολουθεί να απολογείται, λες και δίνει εξετάσεις νομιμότητας, σ’ ένα ξεκάθαρα και απόλυτα αυταρχικό καθεστώς. Η αριστερά λες και απλά μπορεί να περιγράψει την κρισιμότητα της κατάστασης αλλά τίποτα περισσότερο απ’ αυτό. Αλλά η φράση που αγαπώ και επανέρχεται στο μυαλό μου λέει :«Ό,τι απωθείται από την επιφάνεια επιστρέφει εκδικητικά στο εσωτερικό και τοκίζεται μέχρι την ημέρα της πτώχευσης».

Κάπως έτσι, πληρούνται οι όροι για αυτό που παρατηρούμε καθημερινά. Μας βλέπω στο Μετρό, στις τράπεζες, στα σούπερ μάρκετ, στη στάση των λεωφορείων. Αγέλαστοι, αφηρημένοι, πανικόβλητοι, με μια οργή που μοιάζει με αγκύλωση. Άνθρωποι πολλαπλώς ηττημένοι. Ασφαλώς υπάρχουν χειρότερα δράματα αυτή τη στιγμή στον κόσμο, αλλά δεν μπορώ παρά να σταθώ στην εικόνα του ηλικιωμένου ανθρώπου που αφήνει αμήχανα μερικά από τα πράγματά που είχε επιλέξει στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Η φτώχεια δεν έχει αξιοπρέπεια όταν επιβάλλεται σαν φυσική καταστροφή την οποία πρέπει υπομονετικά να αποδεχτούμε.

Είμαστε άνθρωποι κουρέλια. Όχι γιατί τα παρατήσαμε, όχι γιατί δεν περνάμε ποτέ καλά και βουλιάζουμε στη μιζέρια. Όχι γιατί δεν γίνεται δήθεν τίποτα και παίζει το φασισταριό ανενόχλητο. Αλλά γιατί η ημέρα περνάει με υπολογισμούς και ιδέες για το τι ακόμη μπορούμε να κόψουμε. Είμαστε άνθρωποι κουρέλια γιατί το νομοσχέδιο για τις φυλακές περνάει έτσι και δεν πρόκειται για μια προσβολή προς τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά για την προσεχή πραγματικότητα κάποιων κρατουμένων. Είμαστε άνθρωποι κουρέλια γιατί μια σιδερένια πυγμή διαλύει όλα όσα έχουν σημασία. Απ’ τον Σμαραγδή μέχρι τους αιγιαλούς, απ’ την κατάσταση στα νοσοκομεία μέχρι τις κομμένες συντάξεις. Απ’ τα μονίμως εκβιαστικά διλήμματα του να πρέπει να δεχτείς να κάνεις τη μία ή την άλλη δουλειά ανασφάλιστος, κακοπληρωμένος, parttime, απλήρωτος μέχρι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών. Απ’ τις καταθλίψεις της επιστροφής στο πατρικό μέχρι τον Δαραβίγκα και τον Ταμήλο.

Είμαστε άνθρωποι κουρέλια γιατί όσο κι αν αντισταθήκαμε κι όσο κι αν συνεχίζουμε να αντιστεκόμαστε, όλα αυτά, συμβαίνουν τώρα, την ώρα της δικής μας ζωής.

Αρκετά χρόνια πριν, είχα διαβάσει ένα στίχο της Δημουλά και μου είχε φανεί ωραίος. «Να αντέχεις είναι το ζητούμενο, όχι να καταλάβεις». Σήμερα αυτή η φράση μου φαίνεται ό,τι πιο άθλιο και κομφορμιστικό μπορώ να ακούσω. Το ζήτημα είναι το αντίθετο της αντοχής. Το ζήτημα είναι να μην αντέξουμε την κοινωνική και προσωπική κατάσταση έκτακτης (αλλά μόνιμης) ανάγκης. Το ζήτημα εντέλει είναι ότι καλύτερα μια κατάρρευση ή μια απίθανη οργή παρά ένα συνεχές λαχανιασμένο τρέξιμο πίσω από ένα αβίωτο κόσμο.

http://tovytio.wordpress.com/

«Καύσωνας» για κυβέρνηση - Ν.Δ.

Βοήθα Παναγιά μου και μη χειρότερα! Ο πολιτικός καύσωνας που πλήττει την κυβέρνηση – καθώς φτάσαμε ήδη στον Δεκαπενταύγουστο – κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα τον φθινοπωρινό σχεδιασμό του Μεγάρου Μαξίμου (συνταγματική αναθεώρηση, προεδρική εκλογή, εξαγγελία φοροελαφρύνσεων κ.ά.).

Η κυβέρνηση, εκτός από τον Ε(Ν)ΦΙΑλτη των ακινήτων και το ρωσικό εμπάργκο στις ελληνικές εξαγωγές αγροτικών προϊόντων, βρίσκεται ενώπιον ενός ασφαλιστικού «κραχ» με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ελληνική κοινωνία, ενώ εκκρεμούν και τα περίφημα stress tests των τραπεζών, με τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια να βρίσκονται στην κορυφή της παγκόσμιας λίστας.

Την ίδια ώρα βρίσκονται σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα (η οποία κατ’ άλλα... φεύγει από την Ελλάδα) που αφορούν στο κυβερνητικό σχέδιο για τη ρύθμιση των χρεών στην eφορία και τα Ταμεία – που έχουν χτυπήσει «κόκκινο» –, χωρίς να μπορεί να πει κανείς με βεβαιότητα αν θα υπάρξει θετική κατάληξη από τη στιγμή που... κλοτσάει το ΔΝΤ.

Μπορεί τα δεδομένα να είναι διαφορετικά, αλλά δεν είναι λίγοι εκείνοι στη Ν.Δ. που φοβούνται μήπως το καλοκαίρι του 2014 εξελιχθεί όπως εκείνο του 2009, που οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή. Οι μνήμες αυτές άλλωστε δεν σβήνουν εύκολα...

Άγριο κράξιμο

Μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα, οι «γαλάζιοι» βουλευτές που θα βρεθούν στις εκλογικές τους περιφέρειες τον Δεκαπενταύγουστο θα χρειαστεί να κάνουν τον σταυρό τους και ένα τάμα στην Παναγιά για να γλιτώσουν από την οργή των ψηφοφόρων τους, καθώς αυτοί που πλήττονται κυρίως από τις μνημονιακές πολιτικές και τις κυβερνητικές αστοχίες είναι η εκλογική βάση της Ν.Δ. (ό,τι έχει απομείνει δηλαδή από αυτή...).

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή του βουλευτή Πέλλας της Ν.Δ. Δάνη Τζαμτζή, ο οποίος την περασμένη Παρασκευή σε επιστολή του προς τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά θέλησε να μεταφέρει τη φωνή απόγνωσης των ροδακινοπαραγωγών της περιοχής του:

«Οι ροδακινοπαραγωγοί, δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία των αγροτών της Πέλλας και της Ημαθίας, αλλά και περιοχών της Λάρισας και της Πιερίας, εξοργισμένοι και απογοητευμένοι, προσδοκούν να γίνουν παρεμβάσεις από εσάς, ώστε να στηριχτούν οικονομικά, για να μπορέσουν να επιβιώσουν τον χειμώνα που έρχεται. Διαφορετικά, ο χειμώνας θα είναι πολύ βαρύς. Δεν ξέρω αν θα έχει κρύο. Ξέρω σίγουρα, κύριε Πρόεδρε, ότι θα έχει πείνα και ανέχεια. Και είναι η πρώτη φορά που λέω μετά λόγου γνώσεως ότι δεν μπορώ να προβλέψω τις αντιδράσεις των συμπολιτών μου».

Η... απάντηση ήρθε τη Δευτέρα μέσω της κυβερνητικής εκπροσώπου Σοφίας Βούλτεψη στον τηλεοπτικό σταθμό Mega, αποδεικνύοντας πως προτεραιότητα της κυβέρνησης είναι οι «καλές σχέσεις» με τους δανειστές μας: «Οι εταίροι μας έχουν τα δάνειά μας... φανταστείτε να τα σπάσουμε μαζί τους για τα ροδάκινα. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν θα χάναμε μόνο τα ροδάκινα, αλλά τα πάντα» ήταν το... ακαταμάχητο επιχείρημά της!

Όμως οι «γαλάζιοι» βουλευτές είναι θυμωμένοι! Κυρίως διότι βρίσκονται να απολογούνται στους ψηφοφόρους τους για τον «παράλογο» ΕΝΦΙΑ με τις υπερχρεώσεις, τον οποίο η κυβέρνηση προετοίμαζε εδώ και δύο χρόνια προκειμένου να αντικαταστήσει το «κακό» χαράτσι του Ευάγγελου Βενιζέλου και της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Δεν μπορούν να χωνέψουν το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ, που έφερε τον φόρο στα ακίνητα, βγαίνει τώρα... κερδισμένο επικοινωνιακά με την πρόταση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης για παράταση ενός μήνα στην καταβολή της πρώτης δόσης και της διόρθωσης των λαθών. Υποστηρίζουν μάλιστα ότι ψήφισαν κάτι άλλο από αυτό που εφαρμόστηκε τελικά, γι’ αυτό ζητούν από τον νέο υπουργό Οικονομικών Γκίκα Χαρδούβελη να... πάρει κεφάλια!

Ζόρια δίχως τέλος

Ο δρόμος όμως έχει και άλλα αγκάθια... Κατ’ αρχάς το ποσοστό των μη εξυπηρετούμενων δανείων στην Ελλάδα – των λεγόμενων «κόκκινων δανείων» – είναι ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο, το οποίο ξεπερνά επίπεδα άλλων χωρών που έχουν οδηγηθεί σε συστημικές κρίσεις.

Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, πάνω στα οποία βασίζονται οι εκτιμήσεις του ΔΝΤ και τα οποία περιέχονται στην τελευταία τριμηνιαία έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, το ποσοστό αύξησης των «κόκκινων δανείων» στη χώρα μας το 2013 σε σχέση με το 2008 είναι της τάξης του 565,95%, που αποτελεί «παγκόσμιο ρεκόρ». Στο τέλος του πρώτου τριμήνου του 2014 τα «κόκκινα δάνεια» διαμορφώνονταν στα 77 δισ. ευρώ.

Τα αποτελέσματα των stress tests δεν αναμένονται πριν από το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Οκτωβρίου. Οι ελληνικές τράπεζες – σύμφωνα με την ίδια έκθεση – «παρά το γεγονός ότι διαθέτουν από τους υψηλότερους δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας στην Ευρώπη, δεν αποκλείεται – λόγω των διαφορετικών “δεδομένων” της άσκησης (προσομείωσης) – να χρειαστεί να προχωρήσουν εκ νέου σε κινήσεις ενίσχυσης, στην περίπτωση που εντοπιστούν κεφαλαιακά κενά».

Τέλος, το ασφαλιστικό φαντάζει... άλυτο πρόβλημα. Μόνο για την περίοδο Ιανουάριος - Ιούνιος 2014 οι νέες ληξιπρόθεσμες οφειλές ιδιωτών προς το Δημόσιο (νέο χρέος) ανήλθαν σε πάνω από 6,23 δισ. ευρώ, ενώ την ίδια ώρα αυξάνονται οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του Δημοσίου προς τρίτους. Επιπλέον, τα ελλείμματα των Ταμείων για το 2014 προβλέπεται να ξεπεράσουν τα 2 δισ. ευρώ, σε μία χώρα που ο αριθμός των συνταξιούχων ανέρχεται σε 2.657.568.

Κι ενώ οι συντάξεις, κύριες και επικουρικές, έχουν ήδη αρχίσει να καταγράφουν μείωση, η εθνική σύνταξη των 360 ευρώ – που θεσμοθετείται από το 2015 – παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως «μαξιλαράκι ασφαλείας», ενώ θα πρόκειται για ένα... ξεροκόμματο επιβίωσης.

Πώς να μην σκέφτονται λοιπόν οι βουλευτές της Ν.Δ. ότι το 2014 μοιάζει πολύ με το... 2009;

http://topontiki.gr/

34.000 Ελληνες σε ένα χρόνο έγιναν μετανάστες στην Αυστραλία!

Περί τους 33.951 Ελληνες εγκαταστάθηκαν στην Αυστραλία, από την 1η Ιουλίου του 2012 μέχρι τις 30 Ιουνίου 2013, σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία του

 Υπουργείου Μετανάστευσης και Προστασίας Συνόρων της Αυστραλίας.

Οι περισσότεροι από αυτούς είτε ήταν Αυστραλοί υπήκοοι, είτε είχαν βίζα μόνιμης παραμονής στην Αυστραλία ή ήταν άτομα που είχαν γεννηθεί στην Αυστραλία. Το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό, περίπου 9.000 άνθρωποι, πήγαν στην Αυστραλία από την Ελλάδα με τουριστική βίζα και αρκετοί από αυτούς έψαχναν ή ψάχνουν τρόπο για να αλλάξουν τη βίζα έτσι ώστε, να παρατείνουν την παραμονή τους στη χώρα.

Τα παραπάνω στοιχεία παρουσιάστηκαν σε σεμινάριο που διοργάνωσε η Αυστραλο-Eλληνική Κοινωνική Πρόνοια με θέμα το Μεταναστευτικό Δίκαιο και τις τελευταίες αλλαγές που έχουν σημειωθεί σε κάποια είδη βίζας για την Αυστραλία. Το σεμινάριο έγινε στην ελληνική γλώσσα, στα γραφεία της Πρόνοιας στο Μπράνσγουϊκ της Μελβούρνης, σε συνεργασία με τους PB & B Immigration Lawyers και ομιλήτρια τη δικηγόρο Μεταναστευτικού Δικαίου, Μαρία Ψυχογιού και απευθυνόταν κυρίως σε νεοφερμένους Έλληνες. Με σκοπό την γενικότερη πληροφόρηση για το σύστημα μετανάστευσης της Αυστραλίας, η κα Ψυχογιού τόνισε, ότι το κόστος και οι φόρμες, ειδικότερα για τις «skilled visas», αλλάζουν μέχρι και δύο φορές τον χρόνο.

Για να αποφευχθούν φαινόμενα εξαπάτησης αυτών των ανθρώπων, η κ. Ψυχογιού ανέλυσε τις βασικές προϋποθέσεις και δικαιολογητικά που απαιτούνται, στη φοιτητική βίζα (με περιορισμό ωρών εργασίας), τη βίζα συντρόφου και τις βίζες εργασίας.

http://olympia.gr/

Νέο σύστημα ΦΠΑ: Δεν πληρώνεις, αν δεν εισπράξεις

Μπαίνει τέλος στον διαχρονικό παραλογισμό του συστήματος, μέτρο-ανάσα για την αγορά. Ποιες επιχειρήσεις αφορά, σε πρώτη φάση, το νέο σύστημα πληρωμής ΦΠΑ που τίθεται σε εφαρμογή από την 1η Οκτωβρίου

Σε εφαρμογή μπαίνει το νέο σύστημα πληρωμής ΦΠΑ, σύμφωνα με το οποίο από 1ης Οκτωβρίου 2014 όποιος δεν έχει πληρωθεί τον ΦΠΑ για οποιαδήποτε συναλλαγή του, είτε με το Δημόσιο είτε με ιδιώτες, δεν θα έχει την υποχρέωση να τον αποδώσει μέχρι να εξοφληθεί το σχετικό τιμολόγιο. Σε πρώτη φάση, το μέτρο αφορά όσους έχουν τζίρο έως 500.000 ευρώ και μόνο για συναλλαγές χονδρικής.

Με αυτό τον τρόπο η κυβέρνηση επιχειρεί να δώσει ανάσα σε χιλιάδες επιχειρήσεις, βάζοντας τέλος στον διαχρονικό παραλογισμό που ανάγκαζε τους επιχειρηματίες να αποδίδουν ΦΠΑ χωρίς προηγουμένως να τον έχουν εισπράξει.

Σύμφωνα με «Τα ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», η σχετική τροπολογία ψηφίστηκε τον περασμένο Απρίλιο, τώρα, όμως, αρχίζει η μάχη των δευτερογενών αποφάσεων και των εγκυκλίων. Επιπλέον πρέπει να στηθεί και ένας ηλεκτρονικός μηχανισμός υποστήριξης του νέου συστήματος.

Με το νέο σύστημα, όπως αναφέρει το δημοσίευμα, οι φορολογούμενοι θα μπορούν να το δοκιμάσουν και αν κρίνουν ότι δεν τους συμφέρει θα μπορούν να βγουν από αυτό στην επόμενη διαχειριστική περίοδο. Αν ενταχθούν, όμως, θα πρέπει να εκδώσουν φορολογικά στοιχεία στα οποία θα αναγράφεται η ένδειξη «ειδικό καθεστώς καταβολής φόρου παρά τον χρόνο είσπραξης της αντιπαροχής», ώστε να είναι γνωστό στον αντισυμβαλλόμενο τους ότι μπορεί να εκπέσει τον ΦΠΑ κατά το χρόνο πληρωμής.

Θα πρέπει επίσης να προσαρμόσουν τα λογιστικά τους συστήματα ώστε να καταγράφονται με σαφήνεια εισπράξεις και πληρωμές ιδίως ως προς τον ακριβή χρόνο και να παρέχουν ηλεκτρονικά πληροφορίες στη Φορολογική Διοίκηση για την εξόφληση του οφειλόμενου ΦΠΑ.

Στις γενικές εξαιρέσεις από τον κανόνα του ειδικού καθεστώτος του ΦΠΑ προβλέπεται ότι δεν μπορούν να ενταχθούν παραδόσεις αγαθών και παροχές υπηρεσιών οι οποίες απαλλάσσονται από τον ΦΠΑ, εισαγωγές αγαθών, ενδοκοινοτικές αποκτήσεις αγαθών, πράξεις για τις οποίες υπόχρεος για την καταβολή του ΦΠΑ είναι ο λήπτης, λιανικές πωλήσεις αγαθών και υπηρεσιών και πράξεις για τις οποίες ο τόπος φορολόγησης δεν βρίσκεται στο εξωτερικό.

Αλλάζουν όλα στις τραπεζικές συναλλαγές

Του Κωνσταντίνου Μαριόλη

Μία πολύ σημαντική αλλαγή συντελείται στη σχέση όλων των συναλλασσόμενων με τις τράπεζες Ευρωπαίων πολιτών. Ορόσημο για τις τραπεζικές συναλλαγές είναι η 1η Αυγούστου, καθώς από τη συγκεκριμένη ημερομηνία τίθεται σε ισχύ κοινοτική Οδηγία για τον Ενιαίο Χώρο Πληρωμών σε ευρώ (SEPA).

Βάσει του νέου πλαισίου και την εφαρμογή του άρθρου 30 “Μέτρα για την εφαρμογή του Κανονισμού (ΕΚ) 924/2009 και του Κανονισμού (ΕΕ) αριθμ. 260/2012” του νόμου 4141/2013 (αριθμ. ΦΕΚ 81/5.4.13) για όλες τις συναλλαγές σε ευρώ, ακόμη και για αυτές που διενεργούνται μεταξύ λογαριασμών στην ίδια τράπεζα θα χρησιμοποιείται αποκλειστικά ο Διεθνής Αριθμός Τραπεζικού Λογαριασμού (IBAN). Μέχρι πρότινος, η χρήση του IBAN ήταν υποχρεωτική μόνο για συναλλαγές μεταξύ λογαριασμών διαφορετικών τραπεζών και διασυνοριακές συναλλαγές.

Τα βασικά πλεονεκτήματα από τη χρήση του IBAN είναι η τυποποίηση των λογαριασμών, η αναγνώριση της ορθότητας των τραπεζικών λογαριασμών, η δυνατότητα επαλήθευσης, η βελτίωση της ποιότητας εξυπηρέτησης και η αυτοματοποίηση της επεξεργασίας των συναλλαγών. Παράλληλα, επιτυγχάνεται η μείωση των ανθρώπινων λαθών, η ταχύτητα εκτέλεσης των συναλλαγών και η μείωση του κόστους επεξεργασίας των συναλλαγών.

Πρόκειται για μία νέα πραγματικότητα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με την εφαρμογή του Κανονισμού της ΕΕ 260/2012, ο οποίος ήταν προγραμματισμένο να τεθεί σε ισχύ τον περασμένο Φεβρουάριο και πήρε παράταση για την 1η Αυγούστου, μετά από πρόταση της Κομισιόν, λόγω του περιορισμένου βαθμού προσαρμογής των ευρωπαϊκών τραπεζών στην ουσιαστική κατάργηση των διαφορών μεταξύ πληρωμών εσωτερικού και εξωτερικού.

Οι τράπεζες θα πρέπει να συμμορφωθούν άμεσα με την κοινοτική Οδηγία, ενώ σε περίπτωση που δεν χρησιμοποιείται ο IBAN οι συναλλαγές θα ακυρώνονται και η Τράπεζα της Ελλάδος θα επιβάλλει κυρώσεις. Στο σύνολό τους οι πιστωτικοί όμιλοι προσφέρουν εύχρηστα εργαλεία αναζήτησης του IBAN στους διαδικτυακούς τους τόπους.

Στην Ελλάδα, ο IBAN έχει σταθερό μήκος 27 αλφαριθμητικών χαρακτήρων. Οι δύο πρώτοι αλφαβητικοί χαρακτήρες καθορίζουν τη χώρα στην οποία τηρείται ο λογαριασμός (GR για την Ελλάδα). Οι δύο επόμενοι είναι ψηφία ελέγχου που επικυρώνουν ολόκληρο τον IBAN και το τελευταίο τμήμα του είναι ο Βασικός Αριθμός Λογαριασμού (BBAN), ο οποίος στις περισσότερες περιπτώσεις εμπεριέχει την τράπεζα, το κατάστημα και τον αριθμό λογαριασμού του πελάτη.

Ο Βασικός Αριθμός Λογαριασμού αποτελείται από α) τρία ψηφία για τον κωδικό της τράπεζας, β) τέσσερα ψηφία για τον κωδικό του καταστήματος και γ) δεκαέξι ψηφία για τον αριθμό του λογαριασμού του πελάτη.

Ο ΙΒΑΝ μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ηλεκτρονική και σε έντυπη μορφή. Η έντυπη μορφή του είναι ίδια με την ηλεκτρονική με τη μόνη διαφορά ότι ο έντυπος ΙΒΑΝ αναγράφεται σε ομάδες των 4 χαρακτήρων διαχωρισμένες με κενό.

Εκτός από τον IBAN, υποχρεωτικός για την πραγματοποίηση πληρωμών τόσο εντός Ελλάδας όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη θα είναι προσωρινά (μέχρι τέλος Ιανουαρίου 2016) και ένας ακόμη κωδικός. Ο BIC (Business Identifier Code) αποτελεί έναν διεθνή τυποποιημένο κωδικό, ο οποίος προσδιορίζει μοναδικά μία τράπεζα, οπουδήποτε στον κόσμο. Μία διαφορετική ονομασία για τον BIC είναι ο SWIFT-Code. Στην Ελλάδα, όπως και παγκοσμίως, ο BIC αποτελείται από 8 ή 11 χαρακτήρες.

Όπως αναφέρει η Ελληνική Ένωση Τραπεζών, προκειμένου να πραγματοποιήσετε μια πληρωμή, θα βρείτε τους κωδικούς IBAN και BIC στα έγγραφα του δικαιούχου, όπως π.χ. στο τιμολόγιο προς εξόφληση ή στα πλήρη στοιχεία της εταιρείας που αναγράφονται στην αλληλογραφία. Αν δεν αναφέρονται οι κωδικοί, θα πρέπει να ζητήσετε από τον δικαιούχο προς τον οποίο επιθυμείτε να πραγματοποιήσετε την πληρωμή, να σας τα γνωστοποιήσει.

Αν πρόκειται να αποσταλούν χρήματα στον λογαριασμό σας, θα πρέπει αντίστοιχα να γνωστοποιήσετε τους κωδικούς IBAN και BIC στον πληρωτή. Οι κωδικοί αναγράφονται στην πρώτη σελίδα του βιβλιαρίου ταμιευτηρίου ή στο αντίγραφο κίνησης λογαριασμού που σας απο-στέλλεται ταχυδρομικά ή ηλεκτρονικά (e-statement) ή στην ιστοσελίδα της τράπεζας συνεργασίας σας.

Επίσης, με τη δημιουργία του SEPA οι συναλλαγές με άλλα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα “ενοποιηθούν”, μειώνοντας το κόστος και δίνοντας νέες δυνατότητες στους συναλλασσόμενους. Στόχος είναι οι πολίτες να μπορούν να εκτελούν κάθε πληρωμή με την ίδια ευκολία και ασφάλεια σαν να βρίσκονταν στον τόπο διαμονής τους.

Σύμφωνα με την Ελληνική Ένωση Τραπεζών και την Τράπεζα της Ελλάδος πρόκειται για τον χώρο όπου πολίτες, εταιρείες και άλλοι οικονομικοί παράγοντες μπορούν να πραγματοποιούν και να εισπράττουν πληρωμές σε ευρώ, εντός της Ευρώπης, είτε εντός των εθνικών τους συνόρων είτε διασυνοριακά, με τους ίδιους βασικούς όρους, δικαιώματα και υποχρεώσεις, ανεξαρτήτως της γεωγραφικής περιοχής στην οποία βρίσκονται. Το γεωγραφικό πεδίο εφαρμογής του SEPA καλύπτει τα 27 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και την Ισλανδία, το Λιχτενστάιν, τη Νορβηγία, την Ελβετία και το Μονακό.

Πηγή:www.capital.gr

Επίσκεψη Τσίπρα στον Τάφο της Παναγίας

 

Ηχηρή απάντηση στην επίσκεψη Σαμαρά στην Αμφίπολη αναμένεται να δώσει ο Αλέξης Τσίπρας αύριο, ανήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αφού θα μεταβεί στη Γεσθημανή για να επισκεφτεί τον Τάφο της Παναγίας.

Ο Αλέξης Τσίπρας, συνοδευόμενος από τη σύντροφό του, θα ταξιδέψει μέχρι τα Ιεροσόλυμα ύστερα από πρόκληση της εικόνας του "Άξιον Εστί" με την οποία είχε σύντομη συνομιλία κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής του στο Άγιον Όρος.
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ τόνισε ότι η χριστιανική πίστη αποτελεί το μοναδικό όπλο του ελληνισμού απέναντι στην προγονοπληξία της Νέας Δημοκρατίας που θέλει να μας γυρίσει στην εποχή του Μέγα Αλέξανδρου και να κρατήσει τον ελληνικό λαό όμηρο του παρελθόντος και του δωδεκαθεϊσμού.

Σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα, υπάρχουν πολλά στοιχεία της ζωής της Παναγίας από τα οποία μπορεί να παραδειγματιστεί ο ελληνικός λαός, ενώ παραδέχτηκε ότι η Παρθένος Μαρία ενσαρκώνει το σύνθημα των Ζαπατίστας "ή μικρός μικρός παντρέψου ή μικρός καλογερέψου".

Ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε να γίνουν ανασκαφές στον Τάφο της Παναγίας και να πραγματοποιηθεί νεκροψία στο πτώμα Της, ώστε να διαπιστωθούν τα ακριβή αίτια της Κοιμήσεώς Της, ενώ αποκάλυψε ότι υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις πως μαζί με την Παναγία θάφτηκε κι ο Κρίνος που Την άφησε έγκυο στην τρυφερή ηλικία των 15 ετών, χωρίς να τη στεφανωθεί.

Η περιοδεία του Αλέξη Τσίπρα στους Αγίους Τόπους θα ολοκληρωθεί με την επίσκεψή του στον Πανάγιο Τάφο, όπου θα κάνει χριστιανικό γάμο με τη σύντροφό του, ενώ στη συνέχεια θα βαφτίσει τους δύο γιους του στον Ιορδάνη ποταμό.

Χαίρε κεχαριτωμένε Αλέξη, ο Κύριος μετά Σου.

by To Skouliki Tom

(Ανήθικο δίδαγμα: Η επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στον Τάφο της Παναγίας δε θα μείνει για πολύ καιρό αναπάντητη, αφού ο Αντώνης Σαμαράς σχεδιάζει ήδη να επισκεφτεί τον τάφο του Λένιν και του Στάλιν και να καταθέσει στεφάνια στο όνομα του κομμουνισμού.)

Η νομική οδός για την διαγραφή του χρέους

Του κ. Γιώργου Κατρούγκαλου, Καθηγητή στο Δημόσιο Δίκαιο, στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και Ευρωβουλευτή.

Η διαγραφή του χρέους είναι, προφανώς, θέμα πολιτικής απόφασης. Όσα ακολουθούν αφορούν αποκλειστικά και μόνο τις νομικές πλευρές του ζητήματος. Κατ’ αρχάς πρέπει να διευκρινισθούν τα εξής βασικά:

• Τα μνημόνια καθ’ εαυτά δεν αποτελούν διεθνείς συμβάσεις.
Συνεπώς δεν θεμελιώνουν, από μόνα τους, διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας, ούτε η εφαρμοστική τους νομοθεσία έχει τυπική ισχύ ανώτερη από τον κοινό νόμο.

• Τα μνημόνια δεν αποτελούν κανόνες του Ευρωπαϊκού Κοινοτικού δικαίου.

• Ούτε από τις δανειακές συμβάσεις απορρέουν δεσμεύσεις με υπερνομοθετική ισχύ, εφόσον αυτές δεν έχουν κυρωθεί σύμφωνα με το Σύνταγμα.

• Συνεπώς, όλοι οι μνημονιακοί νόμοι μπορεί να καταργηθούν με νέο νόμο, με απλή πλειοψηφία, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη καταγγελία καμιάς σύμβασης.

Αναλυτικότερα:

1. Αντισυνταγματικότητα των δανειακών συμβάσεων.

Και οι τρεις Δανειακές Συμβάσεις (του πρώτου, του δεύτερου και του τρίτου μνημονίου) έπρεπε να κυρωθούν από τη Βουλή, σύμφωνα με το άρθρο 36 παρ. 2 του Συντάγματος, διότι αφορούν «σε φορολογία, οικονομική συνεργασία και επιβαρύνουν ατομικά τους Έλληνες», εφόσον ρητά παραπέμπουν στους όρους του μνημονίου, ως προϋπόθεση εκτέλεσής τους. Εάν είχαν κυρωθεί σύμφωνα με το Σύνταγμα, θα θέσπιζαν διεθνείς υποχρεώσεις σε βάρος της χώρας, με τυπική ισχύ ανώτερη από το νόμο, σε αντίθεση με τον μη δεσμευτικό χαρακτήρα των μνημονίων. Καμιά όμως δεν κυρώθηκε. 

Η πρώτη σύμβαση κατατέθηκε το Μάιο του 2010 προς κύρωση αλλά μετά το σχετικό νομοσχέδιο αποσύρθηκε. Η δεύτερη, είχε κατατεθεί στη Βουλή το Φεβρουάριο του 2012 ως σχέδιο όχι μία, αλλά τρεις φορές, την πρώτη ως παράρτημα 13 στο νόμο 4046/2012 σε νόμο, την δεύτερη ως Πράξη Νομοθετικού Περιεχόμενου (ΠΝΠ) και την τρίτη στον νόμο που κύρωσε την ΠΝΠ. Και η τρίτη, η οποία ενσωματώνει τις ρυθμίσεις του τρίτου μνημονίου, συμπεριλήφθηκε επίσης σε ΠΝΠ και κυρώθηκε με το νόμο 4111/2013. Στις δύο τελευταίες περιπτώσεις, ηγελοιοποίηση του ελληνικού κοινοβουλίου να εγκρίνει συνεχώς χωρίς ποτέ να συζητά παραλλαγές του ίδιου κειμένου συνδυάζεται με τη συνέχιση της αντισυνταγματικής πρακτικής της μη κύρωσης. Και τούτο γιατί το Σύνταγμα μας δεν προβλέπει την έγκριση σχεδίων, αλλά την κύρωση ήδη ολοκληρωμένων και υπογραμμένων διεθνών συμβάσεων.

Όπως είναι ευρύτερα, γνωστό και οι τρεις συμβάσεις περιλαμβάνουνπροδήλως αντισυνταγματική ρήτρα παραίτησης από την ασυλία της εθνικής κυριαρχίας. Η πρόβλεψη αυτή, που δεν έχει προηγούμενο στη συνταγματική μας ιστορία, συνιστά de facto εκχώρηση της εξωτερικής οικονομικής κυριαρχίας κατά κατάφωρη παραβίαση της αρχής της λαϊκής κυριαρχίας. Δεν είναι, αντιθέτως, ιδιαίτερα γνωστό ότι οι συμβάσεις αυτές έχουν και διαφορές, πάντα προς το χειρότερο. 

Για παράδειγμα, η δεύτερη σύμβαση περιλαμβάνει ακόμη πιο δρακόντειες διατάξεις και από την πρώτη ως προς τις δυνατότητες ευθείας επέμβασης των δανειστών στα εσωτερικά της χώρας μας. Εντελώς ενδεικτικά, αυτή δεν επαναλαμβάνει απλώς, όπως και η πρώτη και η παρούσα, τη ρήτρα παραίτησης από τις ασυλίες της εθνικής κυριαρχίας και την απαγόρευση κάθε μελλοντικής αναδιάρθρωσης του χρέους με όρους που να συμφέρουν τη χώρα μας, αλλά προβλέπει και ρητές «υποχρεώσεις για επιθεωρήσεις, πρόληψη απάτης και ελέγχους». 

Με την προκλητική αυτή διατύπωση, για να προφυλαχθούν οι εταίροι μας από «απάτη» σε βάρος τους από το ελληνικό δημόσιο, θα πρέπει να ανεχόμαστε την άμεση παρέμβαση γκαουλάιτερ που θα έχουν πρόσβαση (στην πραγματικότητα έλεγχο, καθοδήγηση και εντολή) σε κάθε πτυχή άσκησης δημόσιας εξουσίας στον τόπο μας. (Το πιο ωραίο είναι ότι, επειδή έχουν αντιληφθεί την πλήρη νομική αβασιμότητα και επισφάλεια των γνωμοδοτήσεων του Νομικού Συμβουλίου που ζητούν και λαμβάνουν υπέρ της συνταγματικότητας τωντερατωδιών αυτών, ως αναπόσπαστο τμήμα των συμβάσεων, έχουν περιλάβει όρο κατά τον οποίο εάν αυτές αποδειχθούν ανακριβείς και η σύμβαση αντισυνταγματική, αυτό θα συνιστά απάτη σε βάρος τους εκ μέρους της Ελλάδας!)

2. Μνημόνια και Ευρωπαϊκό Δίκαιο.

Υποστηρίζεται ότι η υποχρέωση του Ελληνικού Κράτους να υλοποιήσει τα μνημονικά μέτρα απορρέει από την Απόφαση 2010/320/ΕΕ του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την οποία προσδιορίσθηκαν τα δημοσιονομικά και οικονομικά μέτρα, που υποχρεούται να λάβει το ελληνικό κράτος για να περιορίσει το υπερβολικό έλλειμμα.Ούτε όμως από την Απόφαση αυτή απορρέουν διεθνείς δεσμεύσεις για τη χώρα μας, διότι περιέχει ρυθμίσεις σε τομείς που η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει ούτε καν συντρέχουσα αρμοδιότητα, όπως η φορολογία, οι συντάξεις και οι μισθοί. Ως γνωστό, η Ένωση ασκεί μόνον δοτές και απονεμημένες αρμοδιότητες, εκείνες δηλαδή που της έχουν παραχωρήσει τα κράτη με τις Συνθήκες.

3. «Επονείδιστο» Χρέος και Κατάσταση Ανάγκης.

Συνεπώς, μια προοδευτική κυβέρνηση μπορεί να καταργήσει τα μνημόνια, ως πολιτικά προγράμματα, και τους εκτελεστικούς νόμους με απόφαση της Βουλής και με απλή πλειοψηφία. Από το πλέγμα της μνημονιακής νομοθεσίας θα απομένουν μόνο οι δανειακές συμβάσεις, οι οποίες, μολονότι δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα στο εσωτερικό της χώρας, βάσει της Συνθήκης της Βιέννης δεσμεύουν τη χώρα σε διεθνές. Το ιδανικό θα ήταν, βεβαίως, οι δανειστές να δεχθούν μια συναινετική λύση διαγραφής του χρέους, στο πρότυπο της διαγραφής και επαναρρύθμισης του χρέους της Γερμανίας με την Διεθνή Διάσκεψη του Λονδίνου του 1953. 

Γιατί όμως οι δανειστές να δεχθούν μια παρόμοια λύση, εφόσον μέχρι σήμερα αποκλείουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο παρόμοιο ενδεχόμενο; Μα ακριβώς γιατί η αδιαλλαξία τους μπορεί να οδηγήσει στο να μην πάρουν πίσω τίποτα από τα οφειλόμενα, εάν η χώρα μας αποφασίσει να ασκήσει τα δικαιώματα της, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Η συναινετική λύση είναι η καλύτερη, εάν όμως επιλέξουν την αδιαλλαξία και τις μονομερείες ενέργειες οι δανειστές, κάθε άλλο παρά νομικά άοπλοι δεν θα είμαστε. 

Οι δύο βασικές κατασκευές για την διαγραφή του χρέου είναι η «κατάσταση ανάγκης» και η θεωρία του «επονείδιστου» ή «απεχθούς» χρέους (“odious debt”). Σύμφωνα με την τελευταία η άρνηση πληρωμής δεν ανάγεται σε αδυναμία αποπληρωμής, αλλά στην επίκληση του αντιδημοκρατικού ή καταχρηστικού χαρακτήρα του χρέους. Έτσι έγινε -με πρωτοβουλία των ΗΠΑ- η διαγραφή του επί Χουσεΐν χρέους του Ιράκ, αλλά και η κατά τα τρία τέταρτα απομείωση του χρέους του Ισημερινού, βάσει των πορισμάτων Διεθνούς Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. (Ιστορικά, το επιχείρημα προβλήθηκε για πρώτη φορά από τις ΗΠΑ ήδη το 1898, μετά τη λήξη του Ισπανοαμερικανικού πολέμου, για να μην εξοφληθεί το χρέος της Κούβας στην Ισπανία).

Είναι σκόπιμο να διερευνηθεί ποιο τμήμα του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι «επονείδιστο», ώστε να μάθουμε πώς διογκώθηκε και ποιοι, μιζαδόροι και διαπλεκόμενοι, επωφελήθηκαν από αυτό. Αλλά το δικαίωμα διαγραφής «επονείδιστου» χρέους δεν έχει μέχρι σήμερα αναγνωρισθεί ως εθιμικός κανόνας από διεθνή δικαστήρια. 

Παραμένει κυρίως μία κυριαρχική απόφαση που επιβάλλεται πολιτικά. Αντιθέτως, η «κατάσταση ανάγκης» ως λόγος αναστολής ή διαγραφής τμήματος του χρέους αποτελεί κανόνα του διεθνούς δικαίου, τον οποίο μάλιστα η Ελλάδα είχε επικαλεστεί στο πλαίσιο της χρεωκοπίας του 1932, στην υπόθεση Socobelge. Σύμφωνα με το σχέδιο σύμβασης για την «Ευθύνη των Κρατών από Παράνομες Πράξεις», που έγινε δεκτό από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 12 Δεκεμβρίου του 2001, τα κράτη μπορούν να επικαλεστούν κατάσταση ανάγκης ως λόγο μη συμμόρφωσης σε διεθνή τους υποχρέωση, εφόσον αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλισθεί ζωτικό τους συμφέρον έναντι άμεσου και επικείμενου κινδύνου. 

Με άλλα λόγια, εάν ένα κράτος δεν μπορεί να εκπληρώσει ταυτόχρονα τις βασικές κοινωνικές του λειτουργίες και τις υποχρεώσεις του έναντι των δανειστών του, οφείλει να δώσει προτεραιότητα στις πρώτες. Την αρχή αυτή συνοψίζει η δήλωση της προμετωπίδας, στην οποία και αναφέρθηκε η Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ για να στοιχειοθετήσει τη θέση ότι αποτελεί εθιμικό διεθνές δίκαιο η επίκληση κατάστασης ανάγκης από ένα κράτος έναντι των δανειστών του. Μάλιστα, ακόμη και το Διεθνές Κέντρο για την Διευθέτηση Επενδυτικών Διαφορών (International Centre for Settlement of Investment Disputes –ICSID-) το οποίο αποτελεί διαιτητικό/δικαιοδοτικό όργανο της Παγκόσμιας Τράπεζας, του δίδυμου οργανισμού του ΔΝΤ, σε αποφάσεις του σχετικές με τη στάση πληρωμής της Αργεντινής δέχθηκε την ύπαρξη παρόμοιου εθιμικού διεθνούς κανόνα. 

Τον κανόνα έχουν επιβεβαιώσει τα περισσότερα συνταγματικά δικαστήρια των ευρωπαϊκών χωρών, αλλά και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, κρίνοντας ότι αποτελεί προστατευόμενο από την ΕΣΔΑ σκοπό δημοσίου συμφέροντος η ικανοποίηση των βασικών κοινωνικών αναγκών έναντι των οικονομικών απαιτήσεων των δανειστών (Malysh v. Russia, σκέψη 80). Για το λόγο αυτό, αν οι δανειστές δεν επιλέξουν τη φωνή της λογικής και της συναινετικής λύσης, η χώρα μπορεί να επικαλεστεί κατάσταση ανάγκης. 

Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι η Ελλάδα των χιλιάδων αυτοκτονιών, των δεκάδων χιλιάδων πεινασμένων μαθητών, των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων και των εκατομμυρίων νεόπτωχων αντιμετωπίζει πράγματι παρόμοια κατάσταση; Συνεπώς, δεν υπάρχουν ανυπέρβλητα νομικά προβλήματα ώστε η νέα δημοκρατική κοινοβουλευτική πλειοψηφία να τερματίσει την ομηρεία της χώρας.

Πολιτική βούληση και ισχυρό λαϊκό κίνημα που θα τη στηρίξει είναι αυτά που χρειάζονται.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Unfollow 27, 2014.

 

Ο συμπέθερος του Μπιλ Γκέιτζ

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ένας ηλικιωμένος Αμερικανός, φωνάζει μια μέρα το γιό του και του λέει «ξέρεις ήρθε η ώρα να παντρευτείς». Ο γιός του σχεδόν απαξιωτικά του απαντά κοφτά «αυτό ξέχνα το». «Θα παντρευτείς την κόρη του Μπιλ Γκέιτζ» επιμένει ο πατέρας. «Αν είναι έτσι τότε συμφωνώ» απαντάει με νόημα ο γιός.

Την επόμενη μέρα, ο πατέρας πάει στο γραφείο του Μπιλ Γκέιτζ και του λέει «η κόρη σου θα παντρευτεί το γιό μου». «Αυτό ξέχνα το», του απαντά ο Γκέιτζ γελώντας. «Θα τον παντρευτεί», επιμένει ο πατέρας, «γιατί ο γιός μου είναι ο διευθυντής της Παγκόσμιας Τράπεζας». «Αν είναι έτσι τότε εντάξει», του λέει ο Γκέιτζ.

Την ίδια κιόλας μέρα, ο πατέρας πάει στα γραφεία της Παγκόσμιας Τράπεζας και αφού συναντάει τον πρόεδρο, του λέει «θα κάνεις διευθυντή της Παγκόσμιας Τράπεζας το γιό μου». Ο πρόεδρος της Τράπεζας τον κοιτάει γελώντας και του λέει «αυτό ξέχνα το». «Θα τον κάνεις», επιμένει ο πατέρας, «γιατί είναι γαμπρός του Μπιλ Γκέιτζ». «Τότε εντάξει», συμφωνεί ο πρόεδρος της Τράπεζας.

Σε αυτή τη γουστόζικη ιστορία, ένας έξυπνος πατέρας δημιουργεί έναν κύκλο ξεκινώντας από το τίποτα. Αν η ιστορία δεν σας φαίνεται τίποτα άλλο από ένα υπερβολικό ανέκδοτο, τότε απλώς κοιτάξτε γύρω σας. «Κύκλοι του τίποτα» δημιουργούνται κάθε μέρα στην κοινωνία, αναγκάζοντας τον καθένα να τους αποδεχθεί ως κάτι πολύ σημαντικό. Πριν από μερικά χρόνια, ένας εκδότης από αυτούς που σήμερα το γραφείο τους επικοινωνεί πια με αυτό του εισαγγελέα, δημιούργησε ένα οικοδόμημα χτισμένο πάνω στο τίποτα. Περιοδικά και μερικές εκδόσεις, στα οποία ήθελε να δώσει υπόσταση. Έτσι, ως πιο πρόσφορο τρόπο βρήκε τη διοργάνωση δημοσιογραφικών βραβείων. Οργάνωσε ένα γκαλά και μερικές κατηγορίες βραβείων, τα οποία φρόντισε να δώσει στους πιο γνωστούς δημοσιογράφους. Σε ελάχιστο χρόνο οι «βραβευμένοι» δημοσιογράφοι αναπαρήγαγαν το γεγονός και τη βράβευσή τους, μιλώντας για τα «μεγάλα βραβεία του Ομίλου τάδε». Ο έξυπνος, μα κυρίως ο θρασύς χειρισμός του «τίποτα» δημιούργησε αίγλη και ένα κύκλο που ξαφνικά φάνταζε σημαντικός.

Το πιο εμφανές παράδειγμα που δικαιώνει την ιστορία με το «συμπέθερο» του Γκέιτζ είναι η ίδια η λειτουργία της πολιτικομιντιακής διαπλοκής. Μια σειρά από γανωμένα πολιτικά τίποτα, επιλέγονται από το σύστημα της διαπλοκής για να εμφανιστούν στις τηλεοράσεις ως σημαντικές προσωπικότητες. Η ψηφιακή αναπαραγωγή τους, τους καθιστά αναγνωρίσιμους και άρα σημαντικούς.

Αφού καθιερωθούν ως σημαντικοί στα μάτια της κοινής γνώμης, στη συνέχεια θα πάρουν πολιτικά αξιώματα που φαντάζουν δικαιολογημένα και έτσι θα εξυπηρετήσουν τη διαπλοκή ψηφίζοντας νόμους και εφαρμόζοντας πολιτικές.

Το πολιτικό σύστημα για να επιβιώσει, από τη μία πλευρά δημιουργεί φόβους και σύνδρομα στην κοινωνία, και από την άλλη κατασκευάζει σωτήρες δομημένους με τηλεοπτικό τίποτα. Άνθρωποι που δεν έχουν διαβάσει ένα βιβλίο, που δεν μπορούν να συνομιλήσουν με την κοινωνία, που απευθύνονται στον κόσμο αναμασώντας φανφαρόνικες εκφράσεις και λεκτικές περικοκλάδες. Μέσα σε μια νύχτα βαφτίζονται τηλεοπτικά έξυπνοι, ευφυείς, ευθείς, σημαντικοί, συνταγματολόγοι, φορείς του πνεύματος και τραυματιοφορείς προβλημάτων. Δεν είναι τίποτα άλλο από «τίποτα». Συμπέθεροι της διαπλοκής και παιδιά της αναξιοπρέπειας.

http://www.koutipandoras.gr/

Δένδιας και μπατακτσήδες

Της Λώρης Κέζα

Οι διατυπώσεις έχουν μεγάλη σημασία. Ο υπουργός Ανάπτυξης Νίκος Δένδιας με μια λέξη έδειξε ακριβώς τι σκέφτεται για τον έλληνα επιχειρηματία και τι σκέφτεται για τις πολιτικές της τελευταίας πενταετίας. Μιλούσε για τα κόκκινα δάνεια, για το κείμενο εργασίας που επεξεργάζεται και αφορά τη ρευστότητα σε συνάρτηση με τα χρέη. Είπε λοιπόν: «Μην περιμένουν οι μπατακτσήδες ότι θα υπάρχει ένα γενικό συγχωροχάρτι. Να είμαστε και σ’ αυτό συνεννοημένοι». Οι μπατακτσήδες λοιπόν. Για τον χαρακτηρισμό, από το λεξικό του Τριανταφυλλίδη: «αυτός που συστηματικά αποφεύγει να πληρώσει τα χρέη του» κατ΄ επέκταση «απατεώνας». Αποφεύγει ενώ έχει να πληρώσει. Αυτό εννοούσε και το υπογράμμισε ο υπουργός: «Φτωχή επιχείρηση και πλούσιος επιχειρηματίας δε νοούνται».

Ο Νίκος Δένδιας διαδίδει μια εικόνα που οδηγεί σε κοινωνικούς αυτοματισμούς. Ο επιχειρηματίας στον οποίο αναφέρεται έχει γεμάτες τις τσέπες με μετρητά, κυκλοφορεί με φιγουρατζίδικο αυτοκίνητο και πίνει Boërl & Kroff σε κάποια πισίνα. Στο τσακίρ κέφι καίει χαρτονομίσματα, δαγκώνοντας ταυτόχρονα την πουράκλα του. Υψώνει το ποτήρι και κάνει πρόποση υπέρ των κορόιδων. Γελάει με την καρδιά του όταν σκέφτεται τα χρέη του στις τράπεζες, στα ασφαλιστικά ταμεία, στην εφορία. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Είναι άραγε η πλειονότητα των επιχειρηματιών αυτής της λογικής, αυτής της νοοτροπίας;

Με την προσέγγισή του ο Νίκος Δένδιας δαιμονοποιεί το κέρδος. Είναι ατυχής η απαξίωση του  «πλούσιου επιχειρηματία» καθώς η επιχειρηματικότητα έχει αυτόν το στόχο: την καλύτερη ζωή σε ό,τι αφορά τα υλικά αγαθά. Διαφορετικά δεν θα μιλούσαμε για επιχειρήσεις αλλά για φιλανθρωπικά ιδρύματα. Ας επανέλθουμε όμως στην πραγματικότητα. Οι επιχειρηματίες χρωστούν 42 δισ. ευρώ σε κόκκινα δάνεια. Μήπως τα χρωστούν από κακή πρόθεση, επειδή θέλουν να αυξήσουν την ατομική περιουσία τους σε βάρος των τραπεζών; ‘Η μήπως υπάρχει σύνθετη ευθύνη;

Να πούμε πολύ συνοπτικά αυτά που παραβλέπει ο Νίκος Δένδιας για τους μπατακτσήδες. Πρώτον δεν έχουν σταθερό φορολογικό περιβάλλον όπερ σημαίνει πως δεν ξέρουν καν τι θα αποδώσουν τον επόμενο χρόνο. Οι εταιρικοί φορολογικοί συντελεστές αυξήθηκαν από το 20% στο 26% και ταυτόχρονα επινοήθηκε  τιμωρία για όσους φρόντισαν να έχουν έδρα σε ιδιόκτητο ακίνητο. Αυτές οι εκπλήξεις δεν είναι θετικές για την επιχειρηματικότητα. Δεύτερον την εποχή της ευμάρειας οι τράπεζες έδιναν τα δάνεια αλόγιστα: όσο περισσότεροι πελάτες, τόσο μεγάλωνε το μερίδιο στην αγορά. Τα στελέχη των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων πιέζονταν να μοιράζουν χρήμα, ακόμη και σε αναξιόπιστους πελάτες, ακόμη και με παρατυπίες. Την ώρα του πάρτι ρευστότητας ουδείς έδινε σημασία στους καταχρηστικούς όρους δανεισμού και στα ακραία επιτόκια.

Αναμένοντας το κείμενο εργασίας του υπουργείου Ανάπτυξης απλά να πούμε ότι όποιο κι αν είναι το περιεχόμενο, δεν έχει θα έχει καμία αληθινή ισχύ. Είναι παραινετικού χαρακτήρα. Ας μην ξεχνάμε ότι σε καθεστώς σοσιαλκαπιταλισμού το κράτος έχει την υποχρέωση να χρηματοδοτεί τις τράπεζες αλλά οι τράπεζες δεν λογοδοτούν στο κράτος. Αληθινή πολιτική θα είχε ασκηθεί την ώρα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών με κρατικά κονδύλια. Αν είχε ασκηθεί αληθινή πολιτική, δεν θα μιλούσε σήμερα ο υπουργός για μπατακτσήδες.  

     

http://www.tovima.gr/