Το ΔΝΤ το «διώχνουν» οι Γερμανοί κι όχι ο Σαμαράς!

Κούρεμα χρέους γιοκ – Θα αλλάξουν το επιτόκιο και θα μας δώσουν νέο δάνειο από το EFSF

Επειδή η κυβέρνηση πρόκειται να παρουσιάσει την αποχώρηση του ΔΝΤ από τον αποκαλούμενο «μηχανισμό σωτηρίας» ως επίτευγμα του Μαξίμου που κατάφερε να κατατροπώσει τον κακό λύκο Τόμσεν και την παρέα του, το Newsbomb σας παραθέτει τα πραγματικά δεδομένα που ουδεμία σχέση έχουν με τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας που λανσάρει η κυβέρνηση για να εντυπωσιάσει το λαό.

Όπως πολλές φορές έχουμε γράψει στο Newsbomb η αισιοδοξία Σαμαρά εδράζεται πάνω σε προφορικές διαβεβαιώσεις που έχει δώσει ο Γιούνκερ ότι το χρηματοδοτικό κενό από την αποχώρηση του ΔΝΤ θα καλυφθεί από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό EFSF. Η αλήθεια είναι πως το μόνο πράγμα που θα αλλάξει είναι το επιτόκιο. Από κυμαινόμενο θα γίνει σταθερό και θα είναι μικρότερο από αυτό που λαμβάνει σήμερα το ΔΝΤ.

Η αντικατάσταση του υπολοίπου του δανείου του ΔΝΤ προς την Ελλάδα μέχρι την άνοιξη του 2016 από αντίστοιχο ή μεγαλύτερο δάνειο από το EFSF, αποτελεί ισχυρή εκδοχή στις εξελίξεις των επόμενων μηνών.

Η αντικατάσταση αυτή θα είναι μέρος της συνολικής αναδιάρθρωσης του χρέους που θα αρχίσει επίσημα να συζητείται από τον Νοέμβριο και μάλιστα με επιβαρυντικό στοιχείο ένα επιπλέον μνημόνιο όπως ανησυχούν κάποια κυβερνητικά στελέχη.

Μπορεί η μορφή αυτού του μνημονίου να μην ειναι όπως το γνωρίζουμε μέχρι και σήμερα, αλλά και πάλι θα έχει στόχους και προαπαιτούμενα που θα πρέπει να εκπληρώνει η Ελλάδα κάθε τρίμηνο.

Οι αλλαγές αυτές θα προωθηθούν από Νοέμβριο από τον ίδιο τον Γιούνκερ με τις ευλογίες του Βερολίνου και θα σηματοδοτούν την αλλαγή στάσης της Κομισιόν για τα προβλήματα στην Ε.Ε.

Μέρος αυτών των αλλαγών είναι και η διακριτική αποχώρηση του ΔΝΤ από τον ρόλο χρηματοδότη της Ευρωζώνης, γεγονός που το θέλει και το επιδιώκει η πλειονότητα των χωρών στο Διοικητικό του Συμβούλιο.

Μία από τις συνέπειες αυτής της ενσωμάτωσης των υπολοίπων του δανείου του ΔΝΤ στο πακέτο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους θα είναι και η μείωση του κόστους εξυπηρέτησής του δανείου καθώς το κόστος δανεισμού από το ΔΝΤ αντιστοιχεί αν υπολογισθεί σε σταθερές τιμές όπως τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου στο 5,10% περίπου ή στο 3,8% αν αντιστοιχηθεί σε κυμαινόμενο επιτόκιο. Δηλαδή κατά τι ακριβότερο από όσο ήδη δανείζεται το ελληνικό δημόσιο στις τελευταίες εκδόσεις του από τις αγορές ( !) όταν τα δάνεια του EFSF «κοστίζουν» έως και τρείς μονάδες φθηνότερα...

Αυτή η αλλαγή θα παρουσιαστεί από τους «Ευρωπαίους δανειστές μας» ως γενναία λύση για το ελληνικό χρέος και όπως λένε στα παραμύθια «ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα».

Εννοείται πως η αναδιάρθρωση του χρέους δεν πρόκειται να γίνει μια κι έξω, γι' αυτό και το Μαξίμου έχει φροντίσει από την αρχή του καλοκαιριού να ρίξει τους τόνους για αυτή τη συζήτηση. Η τρόικα φέρεται να προωθεί το σενάριο σταδιακής διευθέτησης του χρέους, δηλαδή θα μας δίνουν μείωση επιτοκίου, επιμήκυνση στη λήψη των ομολόγων ή οποία άλλη δράση αποφασίζουν, κάθε φορά που η Ελλάδα εκπληρώνει νέους στόχους και προαπαιτούμενα. Αυτό δεν αποκλείεται να γίνεται εξ αποστάσεως και στα Eurogroups, μιας και το ΔΝΤ δεν θα ειναι κομμάτι της τρόικα.

  http://www.newsbomb.gr/ 

Ήρθε η ώρα της Αργεντινής

Του Δημήτρη Καζάκη
Η προσπάθεια να εμφανιστεί ότι η Αργεντινή καταρρέει συνεχίζεται. Βέβαια, πιο ήσυχα τώρα, χωρίς ντόρο, καθώς δεν είδαν αυτό που ποθούσαν, δηλαδή την κατάρρευση μιας ολόκληρης χώρας, επειδή οι αγορές την κήρυξαν σε πτώχευση. Τέλος πάντων, ακόμη κι αν δεν καταρρεύσει σήμερα, θα καταρρεύσει σίγουρα αύριο, μας λένε οι εκδιδόμενοι επί χρήμασι της πολιτικής και της δημοσιογραφίας.

Καθώς πάμε σε "διαπραγματεύσεις" τον Σεπτέμβριο για την περίφημη "βιωσιμότητα" του ελληνικού χρέους και το παραμύθι θα πάει σύνεφο, τόσο από τους κυβερνώντες, όσο και από την αντιπολίτευση, καλό είναι να έχουμε εμπεδώσει τα διδάγματα από την Αργεντινή.

Τι μας δίδαξε η περίπτωση της Αργεντινής;

Πρώτο: Η διαγραφή του χρέους από μια χώρα, έστω και του μεγαλύτερου μέρους του, χωρίς "προϋποθέσεις", δυσβάσταχτα ανταλλάγματα υπέρ των  δανειστών και επιβολή ξένης επιτροπείας τύπου ΔΝΤ και τρόικας, γίνεται πάντα με μονομερή ενέργεια. Όπως το έκανε η Αργεντινή το 2004. Κι ο λόγος είναι απλός. Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί προκειμένου να σβήσει έστω το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, το απαραβίαστο της εθνικής της κυριαρχίας ως βασικό διαπραγματευτικό ατού.

Σε διαφορετική περίπτωση εγκαταλείπει το όπλο της εθνικής της κυριαρχίας και παραδίδεται στις καλές προθέσεις των δανειστών. Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα αναδιάρθρωσης χρέους παράδειγμα με σβήσιμο του μεγαλύτερου μέρους, χωρίς η κυβέρνηση της χώρας να μην προχώρησε σε μονομερείς ενέργειες. Όλες οι άλλες αναδιαθρώσεις ήταν σαν της Ελλάδας. Υπέρ των δανειστών και με αποικιοκρατικά ανταλλάγματα.

Δεύτερο: Η κατάρρευση μιας χώρας που οδηγεί στην απελπισία τον πληθυσμό της, δεν είναι προϊόν της επίσημης πτώχευσής της, αλλά των πολιτικών που εφαρμόζονται. Έτσι η Αργεντινή όσο εφάρμοζε πιστά τις πολιτικές του ΔΝΤ, υπό την αποικιοκρατική του κηδεμονία, οδηγήθηκε σε επίσημη πτώχευση και κατάρρευση το 2001-2002. Τώρα που η Αργεντινή δεν ακολουθεί τις συνταγές του ΔΝΤ και ούτε είναι έρμαιο των δανειστών της, το γεγονός ότι οι αγορές την κήρυξαν σε επίσημη πτώχευση δεν οδήγησε σε κατάρρευση την οικονομία της, ούτε σε απελπισία τον πληθυσμό της.

Τα τρομοκρατικά σενάρια που πλασάρονται στην Ελλάδα αν τυχόν υπάρξει "ανεξέλεγκτη χρεοκοπία" δεν συνιστούν τίποτε περισσότερο από την πρόθεση των κυβερνώντων να επιβάλουν καθεστώς κατάρρευσης και χάους στην χώρα σε περίπτωση που ο λαός, ή οι συνθήκες επιβάλλουν αθέτηση πληρωμών προς τους δανειστές. Μόνο με πρόθεση των κυβερνώντων οδηγείται μια χώρα στην καταστροφή υπό συνθήκες πτώχευσης. Και πότε έχουν την πρόθεση οι κυβερνώντες; Όταν υπηρετούν τυφλά τους δανειστές. Σε καμιά άλλη περίπτωση.

Τρίτο: Όταν μια χώρα σταματά να πληρώνει τους δανειστές της και οι αγορές την κηρύσσουν σε πτώχευση, το μόνο που παθαίνει είναι ότι δεν μπορεί να δανειστεί ξανά για ένα διάστημα από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές. Μπορεί μια οικονομία να αναπτυχθεί χωρίς εξωτερικό δανεισμό; Ναι μπορεί. Απόδειξη η Αργεντινή που πάνω από μια δεκαετία εξυπηρετεί το χρέος που έχει απομείνει, πληρώνει μισθούς και συντάξεις - που δεν περικόπτει συνέχεια - και χρηματοδοτεί την ανάπτυξή της, χωρίς προσφυγή στον εξωτερικό δανεισμό. Και μάλιστα οι ρυθμοί ανόδου της Αργεντινής χωρίς εξωτερικό δανεισμό ήταν πολύ μεγαλύτεροι από την εποχή που ήταν δανειζόταν συνέχεια.

Ο εξωτερικός δανεισμός δεν επιβάλλεται από τις ανάγκες ανόδου, ή ανάπτυξης μιας οικονομίας, αλλά από τις διαπλοκές της εξουσίας με τους άρχοντες των κεφαλαιαγορών. Η κερδοσκοπία με τα κρατικά χρέη είναι μια από τις πιο επικερδείς τοποθετήσεις κεφαλαίων στη διεθνή αγορά. Το μόνο που έχει να κάνει κανείς είναι να εξαγοράσει πολιτική εύνοια και έτσι να εξασφαλίσει ότι το κράτος δεν θα πάψει ποτέ να εξυπηρετεί τα δάνειά του. Έστω κι αν από την εξυπηρέτηση πεθαίνει ο λαός και ξεπουλιέται η χώρα.

Αυτός είναι κι ο βασικός λόγος που οι κυβερνήσεις επιμένουν να δανείζονται και να εξυπηρετούν τα χρέη τους, ακόμη κι όταν το κράτος, η οικονομία και η κοινωνία καταρρέουν. Οι μίζες για τους κυβερνώντες, που αφήνουν τα κρατικά χρέη και η διαχείρισή τους, δεν συγκρίνονται με κανενός είδους "δοσίματα" τύπου Siemens, ή άλλες δωροληψίες από προμήθειες και έργα.

Τέταρτο: Μήπως η Αργεντινή όταν μονομερώς διέγραψε το χρέος αποκλείστηκε από τις αγορές; Μήπως τίναχθηκε στον αέρα το εξωτερικό της εμπόριο; Κάθε άλλο. Το εξωτερικό της εμπόριο εκτινάχθηκε και η Αργεντινή ως χώρα προσέλκυσε περισσότερες επενδύσεις στην πραγματική της οικονομία μετά την διαγραφή του χρέους της, απ' ότι πριν. Αυτή είναι η αλήθεια.

Βέβαια, μας λένε κάποιοι πονηροί της λεγόμενης αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης, η Ελλάδα είναι άλλη περίπτωση. Το χρέος είναι πολύ μεγαλύτερο, η χώρα είναι σε χειρότερα χάλια και ανήκει στην ευρωζώνη. Αυτό τι σημαίνει; Ότι δεν ισχύουν όσα ίσχυσαν στην Αργεντινή, ή ακριβώς το αντίθετο; Το γεγονός ότι η χώρα μας δεν έχει ούτε καν την ελευθερία επιλογής πολιτικών και διεθνών σχέσεων, είναι ένας επιπλέον πολύ επιτακτικός λόγος για να ακολουθήσουμε το ταχύτερο δυνατό το παράδειγμα της Αργεντινής. Προσπαθώντας παράλληλα να εφαρμόσουμε τα διδάγματά της με καλύτερο τρόπο.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Όποιος λέει ότι θα διαπραγμετευτεί με τους δανειστές εντός της ευρωζώνης, όπου η Ελλάδα δεν μπορεί όχι μόνο να ασκεί εθνική κυριαρχία, αλλά ούτε καν έχει τη δυνατότητα ελευθερίας επιλογής, για να μειώσει το χρέος, είτε είναι μια ακόμη περίπτωση Σαμαραβενιζέλου, είτε απλά είναι επικίνδυνα ηλίθιος. Τόσο απλά είναι τα πράγματα.

Όταν σας λένε διαφορετικά, ρωτήστε τους: πείτε μας που, πώς και πότε έγινε ουσιαστική διαγραφή χρέους υπέρ του λαού χωρίς να ακολουθηθεί ο δρόμος που ακολούθησε η Αργεντινή; Κι αν σας αναφέρουν τη συνδιάσκεψη του Λονδίνου του 1953, που υποτίθεται ότι διέγραψε το 60% του χρέους της Γερμανίας, να τους στείλετε στον Τσίπρα αδιάβαστους. Μιας και η συγκεκριμένη συνδιάσκεψη δεν έγινε για να διαγράψει, αλλά για να φορτώσει τα προπολεμικά χρέη στην τότε Δυτική Γερμανία και μάλιστα με όρους αποικίας του ΝΑΤΟ. Πάνω σ' αυτά τα χρέη που της φόρτωσαν οι Αγγλοαμερικάνοι, της έκαναν σκόντο. Ωραία διαγραφή! Και ακόμη πιο ωραίο παράδειγμα για να ακολουθήσει η Ελλάδα!

Άλλοι πάλι αρέσκονται να δημαγωγούν με τα οικονομικά προβλήματα και τις πιέσεις που δέχεται η Αργεντινή. Ναι, η Αργεντινή έχει οικονομικά προβλήματα. Μόνο που κανένα απ' αυτά δεν συγκρίνεται με την κατάρρευση του 2001-2002. Και επίσης δεν είναι αποτέλεσμα τη μη πληρωμής του χρέους, αλλά των βαθύτερων διαθρωτικών προβλημάτων της Αργεντίνικης οικονομίας που δεν έχουν ακομη αντιμετωπιστεί.

Το σίγουρο είναι ότι οι πιέσεις εναντίον της Αργεντινής εντείνονται και θα ενταθούν ακόμη περισσότερο προκειμένου οι γύπες των αγορών και της πολιτικής να ξεφορτωθούν την κυβέρνηση Κίχνερ. Ή έστω να την αναγκάσουν να ενδώσει και να επιστρέψει την χώρα και τον λαό της στις ζωφερές αγκάλες του ΔΝΤ και των αδίστακτων συμφερόντων που εκπροσωπεί.

Μονόδρομος η διεθνοποίηση της υπόθεσης

Η κυβέρνηση Κίχνερ απάντησε σ' αυτή την πίεση με προσφυγή στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης κατά των ΗΠΑ. Η Αργεντινή αναφέρει στην αίτησή της ότι οι ΗΠΑ έχουν "διαπράξει παραβιάσεις εναντίον της κυριαρχίας της Αργεντινής και των ασυλιών της, όπως και άλλες παραβιάσεις ως αποτέλεσμα δικαστικών αποφάσεων που υιοθετήθηκαν από τα δικαστήρια των Ηνωμένων Πολιτειών." Φυσικά οι ΗΠΑ αρνήθηκαν την δικαιοδοσία του δικαστηρίου, τρέμοντας τυχόν απόφασή του υπέρ της εθνικής κυριαρχίας της Αργεντινής.

Η διεθνοποίηση της αντιδικίας και η μετατροπή της σε διακρατικό ζήτημα του διεθνούς δικαίου, είναι σίγουρα ο ορθός δρόμος για την Αργεντινή. Ελπίζουμε μόνο να μην μείνει μόνο στην προσφυγή, ιδίως τώρα που οι ΗΠΑ αρνήθηκαν την δικαιοδοσία του διεθνούς δικαστηρίου. Η κυβέρνηση της Αργεντινής είναι υποχρεωμένη να μετατρέψει την όλη υπόθεση σε ένα από τα πιο σοβαρά εμπόδια στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ.

Κάτι τέτοιο θα έπρεπε να το είχε κάνει από την πρώτη στιγμή, αρνούμενη να υπαχθεί στην δικαιοδοσία του δικαστηρίου της Νέας Υόρκης. Και στην περίπτωση δικαστικών αποφάσεων ερήμην της, να θέσει το όλο ζήτημα ως καίριο πρόβλημα που επιρεάζει βαθιά τις διακρατικές σχέσεις της Αργεντινής με τις ΗΠΑ μιας και προσβάλεται η εθνική της κυριαρχία και οι ασυλίες που διαθέτει ως κυρίαρχο κράτος. Δυστυχώς η μετριοπάθεια βλάπτει όταν έχεις να τα βάλεις με γύπες των αγορών και της πολιτικής.

Ο εσωτερικός "αντίπαλος" του λαού της Αργεντινής

Η θεμελιώδης αδυναμία της Αργεντινής είναι ότι διαθέτει μια οικονομία όπου βασιλεύουν τα ιδιωτικά τραστ και καρτέλ, τα ιδιωτικά μονοπωλιακά συμφέροντα, τα οποία ελέγχουν ακόμη και σοβαρές υποδομές της χώρας, όπως το νερό, η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες. Η Αργεντινή επίσης υποφέρει από μια ιδιαίτερα συντηρητική αριστροκρατία, η οποία όχι μόνο κατέχει το μεγαλύτερο μέρος της αξιοποιήσιμης γης από την εποχή της ισπανικής αποικιοκρατίας, αλλά ιστορικά στήριξε τον δικτατορα Βιντέλα μαζί με τις πολυεθνικές εξ ΗΠΑ. Η κάστα αυτή, που θεωρεί τον εαυτό της απόγονο της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας και των παλιών καλών προνομίων της, αντιμετωπίζει τον υπόλοιπο πληθυσμό ως ιθαγενείς.

Οι μεγάλοι ολιγάρχες δεν έχουν πια καμιά διάθεση να υπομείνουν τον "λαϊκισμό" της Κίχνερ και πολύ περισσότερο του υπουργού οικονομικών της Κισίλοφ, το οποίον - δικαίως ή αδίκως - χαρακτηρίζουν με αποτροπιασμό ως "μαρξιστή". Κι όλα αυτά γιατί ιδίως τα δυο τελευταία χρόνια προχώρησαν στην εθνικοποίηση των πετρελαίων, επέβαλαν ανώτατο όριο στις τιμές βασικών υπηρεσιών προς τον πληθυσμό και υποστηρίζουν ανοιχτά ότι πρέπει να επικεντρωθεί η οικονομία όχι τόσο στις εξαγωγές, αλλά στην εσωτερική κατανάλωση και την υποκατάσταση των εισαγωγών από εγχώρια παραγωγή.

Η κατεύθυνση αυτή είναι όντως η μοναδική για να αντιμετωπίσει η οικονομία της Αργεντινής τα διαρθρωτικά της προβλήματα όπως εκδηλώνονται με τον πληθωρισμό, την ανεργία και κυρίως την ιδιαίτερα εκτεταμένη προσωρινή απασχόληση με χαμηλές αμοιβές. Ο άλλος δρόμος είναι να ξαναπέσει στον φαύλο κύκλο που την οδήγησε τελικά στην κατάρρευση του 2001. Αν και αυτή τη φορά τα συμφέροντα που καραδοκούν, δεν θα της επιτρέψουν να ξαναϋπάρξει ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, που μπορεί να πτωχεύει και να διαγράφει χρέος μονομερώς.

Οι ολιγάρχες ξέρουν πολύ καλά ότι στο βαθμό που η κυβέρνηση Κίχνερ προχωρήσει σ' αυτή την κατεύθυνση, θα αναγκαστεί να ενισχύσει τον παρεμβατικό ρόλο του κράτους, να εθνικοποιήσει τις κρίσιμες υποδομές που σήμερα βρίσκονται ακόμη στα χέρια ιδιωτών και να μετατρέψει την άνοδο των αμοιβών της εργασίας, δηλαδή την αγοραστική δύναμη των πλατύτερων μαζών του πληθυσμού, σε βασική κινητήρια δύναμη της οικονομικής ανόδου. Κι επομένως το καθεστώς προνομίων και μονοπωλιακής ασυδοσίας που απολαμβάνουν ακόμη και σήμερα, κινδυνεύει. Και κινδυνεύει άμεσα.

Αυτός είναι ο λόγος που συμπαρατάσονται με τους γύπες εξ ΗΠΑ. Στα ΜΜΕ που ελέγχουν έχει αρχίσει μια ολόκληρη εκστρατεία εναντίον της "ανεύθυνης" Κίχνερ και του "μαρξιστή" Κισίλοφ. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Έχουν αρχίσει την φαιά προπαγάνδα στα πιο καθυστερημένα και καταπονημένα στρώματα. Οι εταιρείες τους που απασχολούν το μεγαλύτερο μέρος της φτωχολογιάς με προσωρινή, ή εποχική απασχόληση για ψίχουλα, έχουν αρχίσει να "ενημερώνουν" ότι με την "πτώχευση", οι πιο χαμηλόμισθοι θα χάσουν τη δουλειά τους. Δεν είναι αλήθεια, αλλά γι' αυτόν που ζει μεροδούλι, μεροφάι, ακόμη και η σκέψη αποτελεί σοκ.

Τι χρειάζεται σήμερα η Αργεντινή

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να απαντήσει σ' αυτή την ενορχηστρωμένη επίθεση από το εσωτερικό και το εξωτερικό, παρά μόνο με έναν τρόπο. Με ένα ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο οικονομικής ανασυγκρότησης με βασικό μοχλό τον προϋπολογισμό δημοσίων επενδύσεων και τις διακρατικές συμφωνίες που έχει αποδείξει ότι μπορεί να εξασφαλίσει προς το συμφέρον της χώρας. Πρέπει να προχωρήσει αποφασιστικά με ένα πανεθνικό σχέδιο εθνικοποίησης των κρίσιμων τομέων της οικονομίας, όπως είναι το υπέδαφος της χώρας και ο μεταλλευτικός πλούτος του, το δίχτυο ενέργειας, το νερό, οι μαζικές μεταφορές, οι τηλεπικοινωνίες.

Όλα αυτά θα δώσουν ανάσα και πνοή στην οικονομία. Θα διαλύσουν τις μονοπωλιακές καταστάσεις και θα επιτρέψουν στην μικρομεσαία ιδιωτική επιχειρηματικότητα να αναπτυχθεί ραγδαία, προσφέροντας τοπική ανάπτυξη, απασχόληση και εισόδημα. Θα δώσει τη δυνατότητα να οικοδομηθεί ταυτόχρονα ένα ολοκληρωμένο δίχτυο κοινωνικής ασφάλισης για όλους του εργαζόμενους και τις οικογένειές τους στη βάση της δωρεάν υγείας, παιδείας και κοινωνικής πρόνοιας που διασφαλίζουν την αξιοπρέπεια και την κοινωνική άνοδο των πολιτών.

Η οικονομία της Αργεντινής ήδη από το 2013 εμφανίζει σημάδια στασιμότητας. Οι εκβιαστές της ελπίζουν σε μια βαθιά ύφεση που θα κλονίσει την πολιτική κυριαρχία των δυνάμεων που στηρίζουν την κυβέρνηση στην πορεία που έχει επιλέξει. Είναι σίγουρο ότι θα κάνουν ότι είναι δυνατό για να προκαλέσουν περισσότερη οικονομική δυσπραγία για την Αργεντινή μέσα από ένταση των απολύσεων στο όνομα της ύφεσης, δημιουργία έντονων πληθωριστικών πιέσεων με τεχνητές ελλείψεις, διακοπές παροχής υπηρεσιών και μονοπωλιακά υψηλές τιμές, κερδοσκοπική πίεση στο νόμισμα για να εξαντληθούν τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας ώστε να την αναγκάσουν να βγει να δανειστεί από τις διεθνείς αγορές με τους δυσμενέστερους δυνατούς όρους οικονομίας και πολιτικής.

Το οικονομικό περιβάλλον αυτό είναι ιδανικό και για μια ακόμη επιχείρηση "πορτοκαλί επανάστασης", όπως στην πλατεία Maidan της Ουκρανίας. Κάτι άλλωστε που ξένα και ντόπια κυκλώματα το προσπάθησαν πριν ένα χρόνο στο Μπουένος Άιρες κινητοποιώντας την χρυσή, αλλά αργόσχολη νεολαία της μεσαίας τάξης, που συναρπάζεται από την χολιγουντιανή εικόνα του "αμερικανικού τρόπου ζωής" και δεν συγκινείται από εθνικές ανεξαρτησίες και πατριωτισμούς. Η επιχείρηση απέτυχε παταγωδώς, χωρίς να σημαίνει ότι δεν θα την ξαναδούμε να αναβιώνει, αν η κυβέρνηση δειλιάσει και δεν απαντήσει έγκαιρα στον οικονομικό πόλεμο που δέχεται η χώρα της.

Η πρώτη αντίδραση της κυβέρνησης

Οφείλουμε βέβαια να πούμε ότι η κυβέρνηση της Φερνάντεζ Κίχνερ φαίνεται να το αντιλαμβάνεται. Την Παρασκευή 8/7 η Φερνάντεζ μιλώντας στην εθνική τηλεόραση της χώρας της εξήγγειλε μέτρα και πολιτικές για να αντιμετωπιστεί η επιβράδυνση και η στασιμότητα στην οικονομία της. Τα προβλήματα αυτά έχουν να κάνουν με την βαθύτερη διάρθρωση της οικονομίας της Αργεντινής, η οποία στηρίζεται στον εξαγωγικό προσανατολισμό και στην ιδιωτική μονοπωλιακή εκμετάλλευση. Αυτό οφείλει να αλλάξει ριζικά και το ταχύτερο δυνατόν.

Η Φερνάντεζ κάλεσε τους Αργεντίνους "να καταναλώνουν γιατί είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλιστεί η οικονομική δραστηριότητα." Ναι, σωστό, αλλά χρειάζεται εισόδημα. Και μάλιστα αυξανώμενο εισόδημα στα λαικά στρώματα, των οποίων η κατανάλωση έχει αποδειχθεί ότι δεν επιβαρύνει το εξωτερικό εμπορικό ισοζύγιο. Αν δεν υπάρξει δραστική αύξηση των εργατικών απολαβών και του λαϊκού εισοδήματος, η αύξηση της κατανάλωσης θα παραμείνει ευχή, ή αυστηρά υπόθεση των πιο παρασιτικών στρωμάτων του πληθυσμού με ότι αυτό σημαίνει για την οικονομική και πολιτική κατάσταση της χώρας.

Σχετικά με την απασχόληση η κυβέρνηση της Αργεντινής εξήγγειλε ένα πρόγραμμα για την αποφυγή των απολύσεων, ιδιαίτερα στις επιχειρήσεις που λαμβάνουν κρατική στήριξη. Ανακοινώθηκε επίσης η ανανέωση του στόλου των μέσων μαζικής μεταφοράς, οδικής και σιδηροδρόμου με σκοπό την εξοικονόμηση του χρόνου μετακίνησης για τους εργαζόμενους, αλλά και την μείωση του κοστους.

Ανακοινώθηκαν επίσης και παρεμβάσεις στην αγορά ακινήτων, αλλά όλα αυτά απέχουν από το να είναι ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανασυγκρότησης της οικονομίας. Το παλιό "μοντέλο" της παραγωγής από μεγάλες συγκεντρώσεις ιδιωτικού κεφαλαίου με στόχο την εξωτερική αγορά, πνέει τα λοίσθια και δεν μπορεί να δώσει πια ούτε καν τους ρυθμούς ανόδου της προηγούμενης περιόδου. Για να επιβιώσει αυτό το "μοντέλο" θα πρέπει να συντριβούν όλες οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις της τελευταίας δεκαετίας, ή θα πρέπει η Αργεντινή να αλλάξει "μοντέλο" επειγόντως.

Ένα είναι σίγουρο. Ήρθε η ώρα για την Αργεντινή να προχωρήσει αποφασιστικά μπροστά. Μόνο έτσι θα γλυτώσει μια για πάντα και από τους γύπες της παγκόσμιας οικονομίας και πολιτικής. Μόνο έτσι θα δικαιώσει τις προσδοκίες του λαού της. Διαφορετικά θα την δούμε να αφανίζεται, όπως είδαμε να συμβαίνει στην Ουκρανία και αλλού στη λατινική Αμερική. Η παγκόσμια οικονομία των κεφαλαιαγορών σήμερα δεν ανέχεται πια συγκροτημένα κράτη, ακόμη και με την παραδοσιακή έννοια του όρου.

http://dimitriskazakis.blogspot.gr/ 

Τιμητές και κήνσορες στον καθρέφτη

Του Δήμου Χλωπτσιούδη
Σε μια Ευρώπη που η ακροδεξιά κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος, σε μια Ελλάδα όπου ο νεοναζισμός προσπαθεί να αναστηθεί ως ιστορική φάρσα, έχει ιδιαίτερη σημασία ο ρόλος που παίζουν ορισμένοι "πνευματικοί άνθρωποι". Από τη μια ασπάζονται κι αγκαλιάζουν ρατσιστικές προσεγγίσεις και δίνουν ιδεολογικά άλλοθι στην κοινωνική ακροδεξιά και στην ξενοφοβία επισημοποιώντας φοβίες χολιγουντιανού τύπου που αεροβατούν στην ελληνική και νοτιοευρωπαϊκή πραγματικότητα. Από την άλλη συσκοτίζουν σε μία θολή ιδεολογική σαλάτα όρους και πολιτικές πρακτικές. Σε τούτη την κατηγορία η Σώτη Τριανταφύλλου σαφώς κατέχει ξεχωριστή θέση.

Στο τελευταίο της πόνημα ("φασίστες στον καθρέφτη" -δύο άρθρα) προσπαθεί να επαναπροσεγγίσει το φασισμό (όχι βέβαια ως ιστορικός ούτε ως πολιτικός επιστήμων) και δίνει νέες ερμηνείες στο φασίστα. Έτσι κάθε μισαλλόδοξος ταυτίζεται με τον φασίστα, ο οπαδισμός, ο ολοκληρωτισμός κι ο αυταρχισμός -κάθε είδους- γίνονται συνώνυμα του φασισμού. Κάθε χρήση βίας είναι φασιστική, ξεκινώντας από τη Γαλλική Επανάσταση (ξεχνώντας την προηγηθείσα Αμερικανική Ανεξαρτησία).

Συνειδητά η κα Τριανταφύλλου ερμηνεύει κατά το δοκούν διαφορετικά πράγματα μέσα από το θολό πρίσμα της ιδεολογικής σαλάτας ταυτίζοντας με τους φασίστες τους κομμουνιστές, αριστερούς, "κολλημένους" μισαλλόδοξους, αναρχικούς, τρομοκράτες, ιστορικούς επαναστάτες, συνδικαλιστές και πολλούς άλλους. Μία ερμηνεία που μένει στα παρελκόμενα πολιτικών συστημάτων διαφορετικών ιδεολογιών και όχι στην ουσία και τον πυρήνα της, που διαβλέπει μόνο τα βολικά επιφανειακά χαρακτηριστικά κρίνοντάς τα κοινά. 

Βέβαια, πουθενά δεν αναρωτιέται πόσο πληθυσμό και ποια οικονομική σχέση εξυπηρετούσε η φασιστική και η ναζιστική ιδεολογία. Παραβλέπει τη στήριξη των εθνικών ελίτ στο φασισμό και την υποστήριξη που παρείχε τούτος στις βιομηχανίες. Ο κομφορμισμός σε περιόδους εντάσεων και κοινωνικής πόλωσης (Λαϊκό Μέτωπο Γαλλίας, Ισπανικός Εμφύλιος κλπ) δε διακρίνει ιδεολογίες, πόσο μάλλον στο μεσοπόλεμο. Αλλά μόνο σε μία σαλάτα θα ταυτίζονταν με το φασισμό. Μόνο σε μία ιδεολογική σαλάτα η βία, ο συνδικαλισμός, η επανάσταση θα συνδέονταν με το φασισμό, παραβλέποντας τόσο εύκολα ιστορικά φαινόμενα, τις κοινωνικές εξελίξεις και το πνεύμα της εποχής.

Φυσικά, δε βλέπει με το ίδιο "κριτικό" πνεύμα την κομφορμιστική λογική της κυβερνητικής πολιτικής όπου όλοι οι Έλληνες τιμωρούνται συλλογικά στο όνομα της κρίσης, ούτε βλέπει την κομφορμιστική λογική του ελληνικού σχολείου ή της Εκκλησίας και του Στρατού. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε, αφού στόχος είναι η ταύτιση της αριστεράς με το φασισμό και η καταδίκη κάθε μορφής βίας. Μάλιστα η συσκότιση και η καταδίκη του συνδικαλισμού (του μαχόμενου, λες και υπάρχει άλλος) φτάνει στο σημείο της ταύτισής του με τον ιακωβινισμό (sic) που νωρίτερα έχει ταυτιστεί με το φασισμό (κι ας μην το ήξερε ο Μαρά ή ο Ρουσσώ).

Και ας σημειώσουμε παρενθετικά ότι στα σημεία που γίνεται λόγος για τη Γαλλική Επανάσταση σταματά και η όποια σχέση με την Ιστορία και την ιστορία της κας Τριανταφύλλου. Και τούτο επειδή ως κήνσορας της βίας, αδυνατεί/αδιαφορεί να δει τη Γαλλική Επανάσταση -συμβολικά- ως ένα φαινόμενο που διαρκεί από το 1786 (Αμερικανική Επανάσταση) ως το 1848 (αστικές επαναστάσεις) που καλύπτουν όλο το Δυτικό Κόσμο και στις δύο ηπείρους).  Βέβαια, σε ένα μίξερ όλα χωράνε κι ας βιάζεται κάθε λογική περί ιστορικής ακρίβειας.

Στην ουσία ακολουθώντας το γνώριμο μονοπάτι των φιλελεύθερων -νεωτερικών και μετανεωτερικών- προσπαθεί να κατηγορήσει τη βία, ακόμα και τη βία των ιδεολογικών της προγόνων. Εμφανίζει τη Γαλλική Επανάσταση ως ακροδεξιά και φασιστική όπως και όποιον μάχεται για καλύτερες μέρες ή συνδικαλίζεται. Γιατί τελικά πίσω από όλα ελλοχεύει η φιλελεύθερη θέση για τη βία. Ο ενδόμυχος φόβος των αστών διανοουμένων να καταδικάσουν κάθε μορφή βίας και να την ταυτίσουν με το φασισμό. Και προκειμένου να το πετύχουν τούτο, δε φοβούνται να καταδικάσουν ως φασιστική ακόμα και τη Γαλλική Επανάσταση. 

Το μεταπολεμικό ευρωπαϊκό πνεύμα προσπάθησε να μειώσει το ρόλο της βίας στις διεκδικήσεις και τους αγώνες ανεξαρτησίας. Και τούτο εντάσσονταν στο πλαίσιο της νέας κουλτούρας μετά τα τρομακτικά βιώματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τις εκατόμβες των νεκρών από όλες τις πλευρές. Αργότερα το πνεύμα ενισχύθηκε από το φόβο της διεθνούς τρομοκρατίας και των ισλαμικών κινημάτων. Έτσι, ο Γκάντι και ο Μαντέλα (εσχάτως) έγιναν ήρωες τη μη-βίας, αποκρύπτοντας τα μαχητικά κινήματα στις χώρες τους και τη μεταστροφή των ίδιων (αν ποτέ έγινε αυτή η μεταστροφή, γιατί σε τούτο υπάρχουν πολλές ενστάσεις). 

Η κα Τριανταφύλλου έχει προχωρήσει ακόμα περισσότερο. Η Γαλλική Επανάσταση εξοβελίζεται ως τρομοκρατική πράξη γεμάτη αίμα, παραβλέποντας τους ταξικούς κι ιδεολογικούς της στόχους. Κάθε ενεργητική στάση (συνδικαλισμός, αντιπολιτευτική μαχητική διάθεση) ταυτίζεται με τη βία και το φασισμό, αδιαφορώντας τελικά για το όφελος. Η βία των αστικών επαναστάσεων θάβεται και η Γαλλική Επανάσταση ορίζεται ως το μοναδικό κακό. Η βία των εθνικοπαλευθερωτικών κινημάτων καταδικάζεται ως φασιστική (κάπου εδώ τρίζουν τα κόκκαλα του Κάλβου).

Οι ταγοί της Νέας Ευρώπης θέλουν πειθήνιους πολίτες. Αμέτοχους, ει δυνατόν, και μακριά από κάθε μαχητική διεκδίκηση. Ο συνδικαλισμός κρίνεται καλός μόνο όταν δεν είναι μαχητικός. Η αριστερά και ο φασισμός κατηγορούνται μαζί, οι πολίτες πρέπει να δέχονται όσα αποφασίζουν οι κυβερνήσεις τους γιατί αλλιώς γίνονται φασίστες !!! Ο νέος φιλελευθερισμός απαιτεί την κοινωνική υπακοή των πολιτών, την πειθαρχία τους, προσπαθώντας ακόμα και να μεταβάλει την Ιστορία μέσα από το πρίσμα των ιδεολογικών του αναγκών. 

http://tvxs.gr/

Διάλυση για διαφημίσεις

Κάποτε, κυκλοφόρησε μία ιστορία, για ένα πρόστιμο που έφαγε το κανάλι του εθνικού μας πετρελαιά επειδή έβαζε πολλές διαφημίσεις. Όσοι παρακολουθούσαμε τηλεόραση, και ιδίως ταινίες το 2000, θυμόμαστε καλά πως ξεκίναγες να βλέπεις μία ταινία στο κανάλι του Βαρδινογιάννη το βραδάκι της Πέμπτης, και μετά από σαρανταεπτά διαλείμματα για διαφημίσεις και τρία δελτία ειδήσεων, τελείωνε η ταινία Παρασκευή πρωί.

Περασμένα ξεχασμένα.

Σήμερα μπορούμε όλοι να απολαύσουμε την αγαπημένη μας σειρά, και μέσα στην πλοκή της (καλά, λέμε και καμιά χαζομάρα!) έμμεσες διαφημίσεις για κορν φλέικς, απορρυπαντικά, γάλα, γιαούρτι, σοκολάτες, ρούχα και ότι καλό θα θελήσουμε αύριο να πάμε να αγοράσουμε.

Για το Χόλιγουντ δεν το συζητάμε. Το έχει εξελίξει εδώ και χρόνια το σπορ.

Από την προσπάθεια για κατάργηση, ή τουλάχιστον τιμωρία σε πρώτη φάση, τηςχρήσης μετρητών στις καθημερινές σου αγορές με αντικατάσταση από το πλαστικό ή “κινητό” χρήμα, μέχρι την κατάργηση κάθε περιορισμού της εμφάνισης διαφημιστικών μηνυμάτων της ντροπολογίας για τα ΜΜΕ και τους εκδότες, με τα έμμεσα να δημιουργούν ακόμα και το ίδιο το τηλεοπτικό προϊόν.

Όποιος δεν έχει δει την πολύ επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά του Σκάι που διαδραματίζεται μέσα σε ένα μίνι μάρκετ, έχει χάσει το απαύγασμα της τέχνης.

Ποτέ δεν πίστευα πως μια φρυγανιά θα μπορούσε να έχει τόσο ταλέντο. Μάλλον το ανακάλυψε κλείνοντας πριν δύο χρόνια μεταφέροντας μερικά εργοστάσιά της στα Σκόπια.

Και να σκεφτεί κανείς πως ο συμπρωταγωνιστής της φρυγανιάς πήγε και σπούδασε σκηνοθεσία στο Αμέρικα. Αρκούσε και ένα εξάμηνο στη σχολή του Μαλέλη, κουλ Αλέξη.

Ήδη το Μέγκα είναι σε συζητήσεις με γνωστό σαμπουάν για να αναλάβει την παρουσίαση του νέου του τάλεντ σόου, παρόλο που από το προηγούμενο δεν έμειναν ικανοποιημένοι.

Η καθημερινότητα και ο περιορισμένος χρόνος που αφιέρωνε ο μέσος καταναλωτής για να εκτελέσει τις καταναλωτικές του υποχρεώσεις, σήμερα γίνονται ένα και το αυτό.

Η καθημερινότητα μεταβάλλεται στο σύνολό της σε μια αέναη αναζήτηση προϊόντων και μια συνεχή έρευνα αγοράς.

Διαφημίσεις σε κάθε σελίδα του διαδικτύου. Κι άλλες διαφημίσεις σε κάθε εφαρμογή του κινητού τηλεφώνου. Ακόμα περισσότερες διαφημίσεις στην τηλεόραση, πριν, μετά και κατά τη διάρκεια του όποιου προγράμματος.

Οι διαφημιστικές πινακίδες που κατάκλυζαν μέχρι εχτές κάθε σου κίνηση, με ιδιωτικά και δημόσια μέσα μεταφοράς, έχουν αντικατασταθεί με υπερπολλαπλάσια επιτυχία, από τις διαφημίσεις της ενεργής δυνατότητας άμεσης αγοράς.

Στη χώρα μας, ο τρόπος με τον οποίο προωθείται και εκμεταλλεύεται το μεγαλύτερο τεχνολογικό επίτευγμα της εποχής μας, μαρτυρά πολλά για τα σχέδια που οι νταβατζήδες του συστήματος πασχίζουν να επιβάλλουν.

Από τον Τάσο και την Γκόλφω που ζωντανεύουν τον βουκολικό έρωτα επάνω στην εφαρμογή της εταιρείας κινητής τηλεφωνίας, μέχρι τους κρητικούς που πίνουν ρακιές και κλείνουν αεροπορικά εισιτήρια μέσω διαδικτύου, η προώθηση της χρήσης του ίντερνετ χρησιμοποιείται από το σύστημα για να βρει τον καταναλωτή.

Και όχι για να το χρησιμοποιήσει ο καταναλωτής για να εντοπίσει το ιδανικό προϊόν. (Ακόμα και αν υποθέσουμε πως η επέλαση των άμεσων πωλήσεων ενεργούν για το καλό της ελεύθερης αγοράς. Ακόμα κι αν συμφωνούσαμε πως είμαστε υπέρ της.)

Σε ολόκληρο το φάσμα της δημόσιας σφαίρας, επιχειρείται να γίνει η αγορά, ο εγγυητής της ομαλότητας και της συμβίωσης.

Καθιερώνοντας μία συνεχή και καθημερινή καταδίωξη με στόχο την εξασφάλιση των βασικών για την επιβίωση, με την παράλληλη καθιέρωση της καταστολής ως μέσω συμβίωσης.

Το σύστημα, προς την πλήρη αποσάθρωσή και αποσύνθεσή του, προτάσσει τον ακόμα πιο επιθετικό ολοκληρωτισμό του. Εμείς επιβεβαιώνουμε πως αυτή η συνταγή αρκεί.

“Η κοκα κόλα είναι φόλα, κι εμείς σκυλιά σε τροχοφόρα, στην εθνική, στην κατηφόρα, μετωπική θανατηφόρα”.

Τα λόγια του ποιητή δεν έπαψαν ποτέ να είναι επίκαιρα.

Το πρόβλημα είναι πως ξεχάσαμε εμείς πως να είμαστε επίκαιροι.

Είμαστε πλέον παντός καιρού, πανηγυριού και απάτης, διαφήμιση μίας ζωής, παραπομπές γεμάτης.

http://rebeliskos.wordpress.com/

Γνωρίζετε σε ποιόν ανήκει αυτός ο τάφος;

Έτσι θα ονομάζεται η νέα καμπάνια του υπουργείου Οικονομικών, με στόχο την πάταξη της φοροδιαφυγής στην τελευταία κατοικία. Αφού στο μεταξύ οι τράπεζες ανέλαβαν την πρώτη, και ο Βενιζέλος την δεύτερη και την τρίτη, ο πρωθυπουργός Οικονομικών στοχεύει στην τελευταία.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Αντώνης Σαμαράς βρέθηκε μέχρι και στην Αμφίπολη και τον τάφο του μεγάλου Αλεξάνδρου, της γυναίκας του, της ερωμένης, του κηπουρού του, δύο-τριών παραγιών, μιας ζέβρας και ενός ιπποπόταμου που είχε κατοικίδια και του εραστή του Βουκεφάλα.

Η επίσκεψη Σαμαρά έγινε για να δείξει στον κόσμο πως η κυβέρνηση δεν μασάει ούτε εμπρός στον Μέγα Αλέξανδρο, που ήταν και αιμοβόρος.

Δεν θα κολλήσει μπροστά στην κατοικία σου ταπεινέ μου μικροαστέ.

Η εμπεριστατωμένη ανάλυση που έμαθε απ’έξω ο πρωθυπουργός και απήγγειλε στις κάμερες για τα χαρακτηριστικά του επιβλητικού τάφου, έγινε σε μια προσπάθεια να μην αφήσει καμία αμφιβολία για τις γνώσεις που έχει ο κρατικός μηχανισμός ακόμα και για όσα δεν έχουν ακόμα ανακαλυφθεί.

Τις επόμενες ημέρες, ελεγκτές του ΣΔΟΕ, της εφορίας, του υπουργείου Οικονομικών και της τρόικα θα επισκεφτούν όλα τα νεκροταφεία της χώρας για να αξιολογήσουν την αγορά.

Σύμφωνα με την έκθεση του ΔΝΤ, όσοι τάφοι ξεπερνούν τα τρία τετραγωνικά μέτρα θα κληθούν να πληρώσουν χαράτσι, ενώ όλοι ανεξαιρέτως οι οικογενειακοί τάφοι εντάσσονται στον ΕΝΦΙΑ, με σκοπό την πιο δίκαιη και κοινωνική απόδοσή του. Έτσι, και το κράτος θα βρει μεγαλύτερες πηγές εσόδων, και τα νοικοκυριά θα ανακουφιστούν από τις σημαντικές μειώσεις του φόρου.

Υπάρχει ωστόσο και η πρόταση υψηλού αξιωματούχου του ΔΝΤ που προβλέπει, όσοι τάφοι αδυνατούν να πληρώσουν να τους γίνεται έξωση, και αφού δοθούν στις τράπεζες προς εκμετάλλευση, να αποδοθεί στο κράτος ο ανάλογος φόρος.

Αναμένεται η απάντηση των τραπεζών, αν και προβλέπεται πως δεν θα εκδηλώσουν ενδιαφέρον αφού έχουν εξασφαλίσει ήδη εκατοντάδες χιλιάδες ζωντανούς τάφους με τα στεγαστικά δάνεια, και δεν διαθέτουν ακόμα τις τεχνικές υποδομές για μία τέτοια επένδυση.

http://rebeliskos.wordpress.com/

Κουτοπονηριές και ... αθλιότητες!

Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε συστηματικά κουτοπόνηρες και άθλιες μεθόδους των κυβερνώντων προκειμένου να μας ξεγελάσουν και να μας παραπλανήσουν για να εξυπηρετήσουν τα σχέδια των έσωθεν και έξωθεν χορηγών και πατρώνων τους. Φυσικά σε αυτήν τους την ... 
προσπάθεια έχουν ως συνεταίρους την επώνυμη δημοσιογραφική αλητεία αλλά και δυστυχώς τον επιλεκτικό στραβισμό των λειτουργών της δικαιοσύνης! 
Αφορμή για την επαναφορά των παραπάνω σκέψεων μου είναι το τελευταίο "επεισόδιο" με τον περίφημο Ε.Ν.Φ.Ι.Α που έχει να κάνει με το νέο μόνιμο χαράτσι για τα σπίτια μας και το οποίο στην ουσία μας καθιστά ενοικιαστές του δολίου καθεστώτος που μας κυβερνά. 
Λάβαμε λοιπόν από την εφορία (εσκεμμένα κατά την γνώμη μου) μεγάλα και παράλογα ποσά φόρου για να μετρήσουν τις αντιδράσεις μας και μετά για να μας το παίξουν "καλοί" τα απέσυραν αποδίδοντας τα σε "λάθος". Μάλιστα ο "γνωστός" κ. Γιακουμάτος είχε το θράσος να μας πει ότι η όλη ιστορία στήθηκε από "κάποιον" για να πληγεί η κυβέρνηση και τον οποίο αν "γνώριζε" θα τον ... χαστούκιζε! κ. Υπουργέ μην χαστουκίζετε την νοημοσύνη μας και μην θεωρείτε ότι απευθύνεστε σε ηλίθιους αφού πάντοτε οι εκάστοτε νομοθετικές, διοικητικές και φορολογικές πράξεις γίνονται κατόπιν ενυπόγραφων εισηγήσεων εκτός και αν η συγκεκριμένη σας ήρθε (όπως και πολλές άλλες) με email από το Βερολίνο και δεν την πήρατε χαμπάρι λόγω φόρτου "εργασίας" μιας και είστε γνωστός "τηλεοπτικός μαϊντανός" που κάνει ... "μεγάλα νούμερα". 
Φίλες/οι για να μιλήσουμε σοβαρά όλα αυτά τα κυβερνητικά κόλπα είναι καλά σκηνοθετημένα εκ προοιμίου με απώτερο σκοπό να μας τρομάξουν και να μας φοβίσουν με τα υπερβολικά και τα παράλογα για να δεχτούμε με "ανακούφιση" και χωρίς περαιτέρω αντιδράσεις αυτά που πραγματικά θέλουν να περάσουν δηλ. στο τέλος να τους χρωστάμε και χάρη πως τάχατε μας ... ευνόησαν! 
Η παραπάνω μεθοδολογία έχει εφαρμοστεί τα τελευταία χρόνια πλείστες φορές και είναι βέβαιο πως τις καταστρώνουν με την καθοδήγηση και υπό την επίβλεψη των ειδικών του είδους δηλ. των αχρείων απογόνων του Γκαίμπελς!



http://prevenios.blogspot.gr/

Λαϊκή αντίσταση. Η μόνη συνθήκη απελευθέρωσης από το φόβο.

Μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας. Η χώρα είναι υπό κατοχή. Ούτε Σύνταγμα τηρείται, ούτε η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη, σε μια χώρα υπό κατοχή, για να μας προστατέψει.

Σήμερα, ο  πρόεδρος των εφοριακών κ. Αλεξιάδης έλεγε στον ΑΝΤ1, ότι

οι νόμοι έρχονται γραμμένοι στα αγγλικά και μεταφράζονται. Αν είναι έτσι, προφανώς, κανένας βουλευτής δεν τους διαβάζει σε βάθος, ούτε μπορεί να αντιπροτείνει κάτι. Απλά τους ψηφίζει για να παραμένει στη θέση του.

Η κυβέρνηση είναι κατοχική, με την έννοια ότι είναι στην εξουσία όσο εκτελεί τις εντολές των δανειστών, εξασφαλίζοντας τα συμφέροντά τους. Αν αντιδράσει υπέρ των λαϊκών συμφερόντων θα ανατραπεί. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι επικοινωνιακά τρυκς με τη βοήθεια των ΜΜΕ για να εξαπατά πολιτικά το λαό, παρατείνοντας την παραμονή της.

Σε αυτό το πολιτικό σύστημα, με αυτές τις συνθήκες και αυτά τα ΜΜΕ, δεν έχει κανένα νόημα η δημιουργία κάποιου νέου κόμματος ή η συμμετοχή σε αυτό. Δεν πρόκειται να επιτύχει ή να προσφέρει κάτι το ανατρεπτικό.

Ένα πράγμα πρέπει να κάνει μόνος του ο λαός, όταν φυσικά καταφέρει να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει. ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ σε όλα τα επίπεδα. Αρχικά ατομική και στη συνέχεια μαζική.

Είμαστε αιχμάλωτοι του φόβου, με τον οποίο το σύστημα έχει ακυρώσει το λαό. Όμως, η εντεινόμενη απάνθρωπη και αντισυνταγματική φοροκαταιγίδα, που φτάνει τους πολίτες στα όρια των οικονομικών αντοχών τους, δημιουργεί ήδη τις συνθήκες εμφάνισης μαζικών κινημάτων αντίστασης. Είναι τα μόνα εργαλεία απελευθέρωσης από το φόβο.

http://hassapis-peter.blogspot.gr/

Όχι πατέρα, έχω. Μην ανησυχείς...

Ένα χαρτί δεκαπέντε ευρώ, στο φάκελο κι αυτό. Μεγαλώσαμε πια, δεν κορνιζάρουμε. Εξάλλου, να θα με καλέσουν, θα το χρειαστώ. Γελάω. Άνοιξα τον υπολογιστή και διόρθωσα το βιογραφικό. Τα μιλάω πια και με τη βούλα. Τρεις οι ξένες γλώσσες.

Σήμερα γύρισα Αθήνα. Το πρωί στα ΚΤΕΛ ο πατέρας έκανε να βάλει το χέρι στην τσέπη, "Δεν χρειάζομαι" ψέλλισα και του πιασα το χέρι, "Ε, σε παρακαλώ" μου είπε, "23 χρονών γομάρι έφτασα, ντρέπομαι που σου ζητάω όταν έχω ανάγκη, θα σου παίρνω και για καφέ;" Κοίταξε κάτω. Πια δεν έλεγε "κάτι θα βρεις"...

Μια μέρα σε μια συζήτηση μου είπαν "μικρός είσαι, τράβα μείνε με τους δικούς σου". Ωραία. Καθολική αποδοχή της ήττας. "Όταν ξεμείνω, θα πάω" είπα για να τελειώνουμε, μα έτσι ήταν όντως. Δεν πλήρωνα νοίκι, μα τα λεφτά στην τράπεζα τελειώναν. Ήμουνα τον προηγούμενο μήνα στον Ευαγγελισμό, για εξαγωγή φρονιμήτη. Σαράντα εφτά ευρώ. Κοίταξα το πορτοφόλι μου έξω από το ΜΕΤΡΟ καθώς γυρνούσα. Έξι και κάτι ψιλά μου είχαν μείνει μέχρι να μπει το επόμενο επίδομα. Ωραία.

Τι μιζέρια θεε μου... Είχα μαζέψει δυο-τρία σακουλάκια από καπνό και τον γέμιζα με λαμιώτικο ακατέργαστο. Έβηχα μια βδομάδα, "κόψτο ρε μαλάκα", "θα το κόψω για μένα, όχι για αυτούς." Και στα τέλη του μήνα, οι έξοδοι μετριούνται σε μπριζόλες, ένα ουίσκι είναι τρεις λαιμού κι ένα μαρούλι. Δακρύβρεχτο, ξεδεκρύβραχτο έτσι είναι. Έτσι.

Γαμώ την αξιοπρέπεια μας, ίσως, ίσως αν παρακαλούσα τον... Τι κάθομαι και σκέφτομαι. Ο άντρας δεν φτιάχνεται ούτε στα μπουρδέλα ούτε στους στρατώνες. Εδώ θα φανούνε κούτελα, τέσσερις μήνες χωρίς ξυπνητήρι το πρωί και δεν έχω παιδιά, δεν έχω γυναίκα να στηρίζεται πάνω μου. Θα αντέξω. Θα πουλήσω λίγο πιο φτηνά την υπεραξία μου, λίγες περισσότερες ώρες, λίγο πιο μακριά... Προσλαμβάνουνε πτυχιούχους ΑΕΙ στα Οινόφυτα;

Δεν κλαίμε. Δακρύζουμε καμιά φορά. Σαν θυμάμαι τι λέγανε δασκάλες και συγγενείς για το μέλλον. Χωρίς λεφτά να κάνεις κάτι ενδιαφέρον και χωρίς δουλειά, νιώθω άχρηστος. Γερασμένος.

Χτυπάει το τηλέφωνο. Καθάρισα τη φωνή μου.

"Ναι πατέρα έφτασα...Όχι, έχω, μην ανηυσυχείς."

Κώστας Βατερλός , 23 χρ. , Αττική

http://imerologioanergou.gr/

Ο Βρούτσης προωθεί «ξαφνικό θάνατο» τύπου ΕΡΤ στον ΟΑΕΔ

Σε λύση «ξαφνικού θανάτου» τύπου ΕΡΤ προσανατολίζεται η κυβέρνηση αναφορικά με το μέλλον του ΟΑΕΔ, σύμφωνα με δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών.

Πρόκειται για μία απόφαση, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας, που δεν υποστηρίζεται από το ΠΑΣΟΚ, αλλά προωθείται από τον υπουργό Εργασίας, Γιάννη Βρούτση, έχοντας κατά τα φαινόμενα και την πρωθυπουργική συναίνεση, με τον υπουργό  να φέρεται αποφασισμένος να προχωρήσει το σχετικό εγχείρημα, μην υπολογίζοντας το σχετικό κόστος.

Το κυβερνητικό σχέδιο θέλει τις δραστηριότητες του ΟΑΕΔ να διχοτομούνται και αφενός η επιδοματική πολιτική (επιδόματα ανεργίας κ.λπ.) να περάσει στις αρμοδιότητες του ΙΚΑ, αφετέρου οι πολιτικές απασχόλησης να δοθούν σε ιδιώτες οι οποίοι και θα αναλάβουν να τρέξουν τις τεράστιες ροές χρήματος από τα κοινοτικά κονδύλια για την άσκηση ενεργητικών πολιτικών απασχόλησης σε ιδιώτες.

http://www.koutipandoras.gr/

Σα να μην κυβέρνησε ποτέ το ΠΑΣΟΚ, η σημερινή αγοραστική δύναμη των Ελλήνων ίδια με το 1980

Την ολική υποχώρηση των μισθών και της αγοραστικής δύναμης των Ελλήνων καταγράφει έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, η οποία καταλήγει στο συμπέρασμα πως οι εργαζόμενοι επέστρεψαν στην δεκαετία του 1980. Συγκεκριμένα, η αγοραστική δύναμη των πραγματικών μέσων μισθών των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα βρίσκεται στα επίπεδα του 1980, όπως επισημαίνεται στην ίδια ετήσια έκθεση.

Η μελέτη του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ καταγράφει τις επιπτώσεις στις αγορά εργασίας κατά την περίοδο 2010-2013, όπου ο μέσος πραγματικός μέσος μισθός στον ιδιωτικό τομέα βρέθηκε στα 750 με 800 ευρώ μεικτά, από 1.100 που ήταν στην αρχή της κρίσης, μείον 23% δηλαδή. Ακόμα πιο δραστικές ήταν οι συνέπειες της κρίσης στους κατώτατους μισθούς, οι οποίοι κατέγραψαν πτώση της τάξης του 22% για τους άνω των 25 ετών και 32% για τους κάτω των 24 ετών. Ειδικότερα, από τα 751 ευρώ έπεσαν στα 580 ευρώ μεικτά οι άνω των 25 ετών και οι κάτω των 24 ετών από τα 751 ευρώ, ο κατώτατος μισθός πήγε στα 510.

Είναι χαρακτηριστικό πως με τον σημερινό κατώτατο μισθό, μπορεί κάποιος να αγοράσει τα ίδια αγαθά και υπηρεσίες που αγόραζε στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Στην ίδια έρευνα καταγράφεται, επίσης, πως περίπου 850.000 εργαζόμενοι πληρώνονται με καθυστέρηση από έναν έως και δώδεκα μήνες.

http://www.koutipandoras.gr/

Το απόλυτο εγχειρίδιο προπαγάνδας του Ισραήλ

Οι οδηγίες που ετοίμασαν Αμερικανοί σύμβουλοι για την συγκάλυψη των εγκλημάτων πολέμου από το Ισραήλ.

Καθώς ο ισραηλινός στρατός σφυροκοπούσε για μια ακόμη φορά τη Γάζα, στα τέλη του 2008 και τις πρώτες εβδομάδες του 2009, αρκετοί Ισραηλινοί αξιωματούχοι έλαβαν ένα απόρρητο έγγραφο στο ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο. Γραμμένο από τον Αμερικανό πολιτικό αναλυτή και σύμβουλο του ρεπουμπλικανικού κόμματος, Φρανκ Λουντζ, το κείμενο αποτελούσε το απόλυτο εγχειρίδιο προπαγάνδας που θα έπρεπε να χρησιμοποιεί κάθε αξιωματούχος «που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του επικοινωνιακού πολέμου». Το συγκεκριμένο αρχείο, που διέρρευσε αρχικά από την ηλεκτρονική σελίδα του Newsweek και στη συνέχεια αναλύθηκε διεξοδικά από τον βρετανικό Independent, εκτός από γενικές κατευθυντήριες γραμμές περιλαμβάνει ακόμη και έτοιμες λέξεις και φράσεις που θα πρέπει να χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια τηλεοπτικών συνεντεύξεων και δημόσιων εκδηλώσεων.

Το πρόβλημα φυσικά δεν εντοπίζεται στο ότι ένας κρατικός μηχανισμός ζητά βοήθεια από το εξωτερικό για να ωραιοποιήσει επικοινωνιακά την εικόνα του αλλά ότι τα δελτία ειδήσεων των μεγαλύτερων διεθνών μέσων ενημέρωσης (και αρκετών Ελληνικών) φαίνεται να αντιγράφουν σελίδες από το συγκεκριμένο εγχειρίδιο προπαγάνδας. Δεν έχουν περάσει άλλωστε και αρκετά χρόνια από τη στιγμή που μεγάλες αθηναϊκές εφημερίδες είχαν δημοσιεύσει αυτούσια αποσπάσματα από κείμενα της ισραηλινής κυβέρνησης, εναντίον της αποστολής ανθρωπιστικής από την πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα». Αξίζει λοιπόν να ξεφυλλίσουμε το εγχειρίδιο που συνέταξε ο Φρανκ Λουντζ και να το συγκρίνουμε με τον κυρίαρχο λόγο των ΜΜΕ για το μεσανατολικό.

Ήδη από τις πρώτες σελίδες ο καλός «προπαγανδιστής» μαθαίνει ότι στο λόγο του πρέπει να δείχνει «συμπόνοια» και για τις δυο πλευρές υποστηρίζοντας ότι ο ίδιος μάχεται για ένα καλύτερο και ειρηνικό μέλλον για τα παιδιά των Ισραηλινών αλλά και των Παλαιστινίων.

Παρά το γεγονός ότι ο Λουντζ αναγνωρίζει στο κείμενό του ότι η Χαμάς κέρδισε τις τελευταίες δημοκρατικές εκλογές στα Παλαιστινιακά εδάφη, επισημαίνει αρκετές φορές ότι θα πρέπει πάντα να γίνεται διάκριση ανάμεσα στους Παλαιστίνιους και την συγκεκριμένη οργάνωση. Να σημειωθεί ότι καθώς το κείμενο γράφτηκε πριν από μερικά χρόνια, η Χαμάς παρουσιάζεται ακόμη σαν υποχείριο της Τεχεράνης – μια διαπίστωση η οποία εγκαταλήφθηκε τους τελευταίους μήνες από τους Ισραηλινούς αξιωματούχους ύστερα από την προσέγγιση του ΙΡαν με τις ΗΠΑ και τις έντονες τριβές που εκδηλώθηκαν ανάμεσα στη Χαμάς και την ιρανική κυβέρνηση. Αυτό άλλωστε φαίνεται να είναι και το μοναδικό σημείο του εγχειριδίου το οποίο χρειάζεται ανανέωση.
Σχεδόν σε κάθε κεφάλαιο πάντως τονίζεται η ανάγκη συνεργασίας με τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς ο οποίος παρουσιάζεται σαν φωνή της λογικής.

Η «βιομηχανία του Ολοκαυτώματος»

Ο συντάκτης του εγχειριδίου τονίζει ότι η επιχειρηματολογία των ισραηλινών αξιωματούχων δεν θα πρέπει να περιλαμβάνει θρησκευτικές αναφορές (παρά μόνο εάν απευθύνονται σε Αμερικάνους ευαγγελιστές). Παρόλα αυτά αρκετές από τις συμβουλές του σχετίζονται με την ιστορία των Εβραίων και πολύ περισσότερο με το ολοκαύτωμα. «Μην λέτε ότι το Ισραήλ δεν κάνει λάθη» τονίζει ο Λουντζ επισημαίνοντας ότι τα τελευταία χρόνια η αντίληψη της διεθνούς κοινότητας ότι οι Εβραίοι είναι ένας «κυνηγημένος λαός» έχει μειωθεί αισθητά. Συνεπώς, υποστηρίζει το κείμενο, οι αξιωματούχοι του Ισραήλ πρέπει να κρατούν χαμηλούς τόνους. Παράλληλα προτείνεται η αναφορά στο ολοκαύτωμα των Εβραίων από τη ναζιστική Γερμανία με φράσεις όπως: «εύχομαι να μην το ζήσουν τα παιδιά σας αυτά που περάσαμε εμείς».

Εμφανής είναι πάντως η αγωνία του συντάκτη του εγχειριδίου να μην υπάρχουν στις συζητήσεις αναφορές σε ιστορικά γεγονότα της Μέσης Ανατολής και κυρίως στα σύνορα του 1967(οι οποίες προφανώς θα μπορούσαν να αποδείξουν ποιος λειτουργεί σαν κατακτητής στα παλαιστινιακά εδάφη). ¨”Οι πολλές αναφορές στην ιστορία κουράζουν το ακροατήριο και το ίδιο συμβαίνει και με την παράθεση πολλών στοιχείων”, αναφέρεται χαρακτηριστικά στο κείμενο ενώ επισημαίνεται ότι οι υποστηρικτές του Ισραήλ θα πρέπει να μένουν πιστοί στην λεγόμενη αρχή K.I.S.S (αρκτικόλεξο από την φράση Keep it Simple Stupid – Μιλα Απλά Ηλίθιε). Το μήνυμά σας θα αρχίσει να περνά στο ακροατήριο μόνο όταν θα βαρεθείτε να ακούτε τον εαυτό σας να επαναλαμβάνεται, συμβουλεύει τους αναγνώστες του ο Λουντζ διευκρινίζοντας μάλιστα ότι τα βασικό μήνυμα σε κάθε συνέντευξη θα πρέπει να επαναληφθεί τουλάχιστον δέκα φορές

Σε σχέση με τη λύση των δυο κρατών, το εγχειρίδιο υιοθετεί και προτείνει στους αναγνώστες του μια πολιτική του τύπου… ναι μεν, αλλά. Αφού παραθέτει δημοσκοπήσεις, που αποδυκνείουν ότι η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ στηρίζει τη συγκεκριμένη λύση σε ποσοστό που αγγίζει τα 80%, το εγχειρίδιο τονίζει ότι κάθε τοποθέτηση πρέπει να διέπεται από την αρχή «πρώτα η ειρήνη και μετά ο καθορισμός των συνόρων». Ουσιαστικά δηλαδή ο καλός προπαγανδιστής καλείται να στηρίζει σε ρητορικό επίπεδο τη λύση των δυο κρατών την οποία όμως παραπέμπει στις ελληνικές καλένδες συνδέοντάς την με τον τερματισμό της βίας. «Μπορείτε να παρουσιάζετε επιχειρήματα εναντίον της λύσης αλλά μόνο με θετικό πρόσημο» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Λουντζ εξηγώντας ότι η «φράση κλειδί» για να το πετύχουν είναι: «πρώτα ειρήνη και μετά τα σύνορα».

Με δεδομένη φυσικά την εκρηκτική ανάπτυξη των εβραϊκών εποικισμών και τη διαρκή συρρίκνωση των Παλαιστινιακών εδαφών τις τελευταίες δεκαετίες και κυρίως από την εποχή που γράφτηκε το συγκεκριμένο εγχειρίδιο, εύκολα καταλαβαίνει κανείς τα οφέλη που προσέφερε στους αξιωματούχους του Ισραήλ αυτή η παρελκυστική πολιτική. Είναι χαρακτηριστικό ότι το κείμενο καλεί τους ισραηλινούς αξιωματούχους να αναφέρονται με γενικότητες στο θέμα των συνόρων χωρίς ποτέ να προσδιορίζουν σε ποια σύνορα αναφέρονται.

Η οικονομική ευημερία

Αν και το σύνολο σχεδόν της ρητορικής, που καλούνται να προωθούν οι αναγνώστες του εγχειριδίου, έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την πραγματική πολιτική που ασκεί το κράτους του Ισραήλ, ένα από τα σημεία όπου ο λόγος απέχει έτη φωτός από την πραγματικότητα είναι η ανάγκη οικονομικής στήριξης των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών. «Θα κερδίσετε σε αξιοπιστία εάν δείχνετε να ενδιαφέρεστε για την ευημερία του Παλαιστινιακού πληθυσμού και όχι μόνο για την ασφάλεια του Ισραήλ» τονίζεται στο κείμενο. Στο ίδιο κεφάλαιο επισημαίνεται ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται λέξεις όπως «δίνουμε στους Παλαιστίνιους» αλλά προτάσεις όπως «οικοδομούμε μαζί με τους Παλαιστίνιους» καθώς στην πρώτη περίπτωση γίνεται εμφανές ποιος είναι ο πραγματικός επικυρίαρχος στην περιοχή ενώ πρέπει να προωθείται μια εικόνα «ισότητας» των δυο πλευρών.
Πόσο διαφορετική φαντάζει όμως αυτή η ψευδής επικοινωνιακή εικόνα με την πραγματικότητα που επιφυλάσσει το κράτος του Ισραήλ για τη Γάζα. Όπως έγινε γνωστό σε απόρρητο τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας που διέρρευσε μέσω του Wikileaks, Ισραηλινοί αξιωματούχοι εφαρμόζουν εδώ και χρόνια μια πολιτική οικονομικού στραγγαλισμού της Γάζας με στόχο, όπως ανέφεραν οι ίδιοι, να διατηρούν την οικονομία της περιοχής «ένα βήμα πριν από την ολοκληρωτική κατάρρευση».

Άρης Χατζηστεφάνου
ΕΠΙΚΑΙΡΑ Αύγουστος 2014

http://info-war.gr/

ΤΑΙΠΕΔ… σε έχουνε στη Μπούκα

Με σειρά εκδηλώσεων, από την Πέμπτη 14 Αυγούστου, απαντούν οι κάτοικοι της Λευκίμης στην προσπάθεια ξεπουλήματος της περιοχής της Μπούκας, στη νότια Κέρκυρα.

Δίπλα τους καλλιτέχνες και συγκροτήματα όπως οι Electric Litany, “Τα παιδια της παλαιότητας ” με Λεωνιδα Οικονομου, my wet calvin, Νίκος Δημήτριος Μαμαλος, “Κοντρακες”, θα δώσουν  το δικό τους τόνο στις κινητοποιήσεις. Και φυσικά είστε όλοι καλεσμένοι.

Ακολουθεί το κείμενο – κάλεσμα:

Σε ποιον ανήκει η Μπούκα;

Κάθε Λευκιμμιώτισσα και Λευκιμμιώτης θα απαντούσε ότι ανήκει στη Λευκίμμη, ανήκει δηλαδή σε μας, που μεγαλώσαμε με αυτή, που την αγαπάμε, που τη χαιρόμαστε χειμώνα – καλοκαίρι, αλλά και στους επισκέπτες που τη γνώρισαν, την περπάτησαν, και την αγάπησαν κι αυτοί με τη σειρά τους.

Με λίγα λόγια, η Μπούκα, όπως και όλες οι ακτές και οι παραλίες, ανήκουν σε όλη την κοινωνία και όλοι έχουν δικαίωμα στην πρόσβαση και στην απόλαυσή τους. Αν μας έλεγαν ότι μας καταργούν αυτό το δικαίωμα, ότι δεν θα μπορούμε να πηγαίνουμε στην παραλία, χωρίς να περνάμε από φράχτες και συρματοπλέγματα και χωρίς να πληρώνουμε, ότι οι βάρκες και τα καΐκια δεν θα μπορούν να περνάνε ελεύθερα το ποτάμι, ότι η Λευκίμμη δηλαδή θα αποκοπεί από τη θάλασσά της, σίγουρα θα τους απαντούσαμε ότι είναι τρελοί! Κι όμως σήμερα αυτό μας λένε! Η Μπούκα έχει παραχωρηθεί στο ΤΑΙΠΕΔ και βγαίνει στο σφυρί, μαζί με άλλες παραλίες και δημόσια ακίνητα της Κέρκυρας (Ίσσος, Ερημίτης, Ψυχιατρείο) αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας.

Οι μνημονιακές κυβερνήσεις στην υπηρεσία των συμφερόντων του εγχώριου και του ξένου κεφαλαίου, αφού πετσόκοψαν μισθούς και συντάξεις, λήστεψαν τα ασφαλιστικά ταμεία, έκλεισαν νοσοκομεία, σχολεία και πανεπιστήμια, κατάργησαν εργασιακά δικαιώματα και ελευθερίες, απαγόρευσαν απεργίες και διαδηλώσεις, έστειλαν στην ανεργία 1.500.000 ανθρώπους, τσάκισαν στα χαράτσια και τους φόρους τα χαμηλότερα και μεσαία στρώματα χαρίζοντας ταυτόχρονα τα χρέη στο μεγάλο κεφάλαιο (τράπεζες, εφοπλιστές, καναλάρχες, εργολάβους) και προσφέροντας φορολογική ασυλία (λίστα Λαγκάρντ, φορολογικοί παράδεισοι για Offshore εταιρίες, κλπ).

Τώρα ξεπουλάνε ό,τι έχει απομείνει από τη δημόσια περιουσία (λιμάνια, αεροδρόμια, δρόμους, υποδομές) και φτάνουν στο σημείο να πουλήσουν ακόμα τις ακτές, τις παραλίες και τη θάλασσα την ίδια. Και όλα αυτά όχι γιατί χρωστάμε και πρέπει να μειώσουμε το χρέος μας, όπως έντεχνα μας λένε, αλλά στην πραγματικότητα για να περάσει ο δημόσιος πλούτος που ανήκει σε όλη την κοινωνία, στα χέρια λίγων μεγαλοεπιχειρηματιών.

ΝΑ ΜΗ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ

Το τελευταίο παραμύθι που σερβίρει η κυβέρνηση και τα καθεστωτικά ΜΜΕ που την στηρίζουν είναι αυτό της ανάπτυξης. Αλλά τί εννοούν αυτοί όταν μιλάνε για ανάπτυξη…; Εννοούν εργαζόμενους των 300 ευρώ, χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα, που θα είναι σκλάβοι του κάθε μεγαλοξενοδόχου και θα προσφέρουν υπηρεσίες σε λίγους πλούσιους τουρίστες, ενώ τα κέρδη αυτής της τουριστικής ανάπτυξης δεν θα πηγαίνουν στην τοπική οικονομία, αλλά θα τα καρπώνονται εξ ολοκλήρου οι ιδιοκτήτες των μεγάλων τουριστικών μονάδων.

Πρέπει πια να καταλάβουμε όλοι, ότι αν τα σχέδια τους υλοποιηθούν, δεν θα έχουμε πια ζωή στον τόπο μας.
Χωρίς δουλειά, χωρίς φύση, χωρίς αναπνοή, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς ελευθερία, δεν ζει ο άνθρωπος.
Είναι θέμα ζωής και θανάτου να τους σταματήσουμε εδώ.
Να πάρουμε τις ζωές στα χέρια μας, να πάρουμε πίσω ότι μας ανήκει.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΛΕΥΚΙΜΜΗΣ
facebook : Σας έχουμε στη Μπούκα Free Mpouka beach 

 http://info-war.gr/

ΘΑ ΦΡΙΞΕΤΕ με αυτό που θα διαβάσετε! Που πάνε οι εισπράξεις από τα διόδια;

Του Τ. Παναγιωτόπουλου (πολ. μηχανικού): Από πρόχειρους υπολογισμούς για ένα χιλιόμετρο ενός τμήματος εθνικού δρόμου πλάτους 20m...
το κόστος για την κατασκευή του ανέρχεται στο ποσό του 8.000.000 ευρώ.

Δηλαδή με απλά λόγια το κόστος κατασκευής είναι 100ευρώ/m2 , αν υπολογίσουμε για... γεφυρώσεις αρδευτικά κλπ ένα διπλάσιο κόστος ανηγμένο σε m2 τροποποιείται σε...200ευρώ/m2.

Αν διπλασιάσουμε το συνολικό κόστος για απρόβλεπτα και διάφορα ειδικά έργα το συνολικό κόστος τροποποιείται σε 400 ευρώ/m2.

Αυτό σημαίνει ότι για την κατασκευή ενός χιλιομέτρου απαιτείται κόστος 400Χ20Χ1000 = 8.000.000 ευρώ /km.Επίσης από πρόχειρους υπολογισμούς τα έσοδα σε ετήσια βάση από τις εισπράξεις των διοδίων ανέρχονται σε περίπου 2.177.000.000 δίς ευρώ.

Τα τμήματα του εθνικού μας δικτύου που μπορούν να ενώσουν ολόκληρη την Ελληνική επικράτεια είναι:
1. ΑΘΗΝΑ-ΠΑΤΡΑ = 220km (εισπράξεις 10.000Χ6Χ366 = 110.000.000 ευρώ)
2. ΚΟΡΙΝΘΟΣ- ΚΑΛΑΜΑΤΑ = 250km (εισπράξεις 20.000Χ8Χ366 = 58.000.000 ευρώ)
3. ΠΑΤΡΑ-ΚΑΛΟ ΝΕΡΟ = 150km (εισπράξεις 20.000Χ4Χ366 = 30.000.000 ευρώ )
4. ΡΙΟ-ΙΩΑΝΝΙΝΑ = 225km (εισπράξεις 40.000Χ18Χ366 = 263.000.000 ευρώ)
5. ΕΓΝΑΝΤΙΑ( ΙΩΑΝΝΙΝΑ-ΑΛΕΞ/ΛΗ) = 566km (εισπράξεις 100.000Χ6Χ366 = 219.000.000 ευρώ)
6. ΑΘΗΝΑ-ΘΕΣ/ΝΙΚΗ = 502km (εισπράξεις 150.000Χ23Χ366 = 1.262.000.000 ευρώ)
7. ΛΑΡΙΣΣΑ-ΙΩΑΝΝΙΝΑ = 189km
8. ΛΑΜΙΑ-ΑΝΤΙΡΙΟ = 170km
9. ΧΑΝΙΑ-ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ = 202km
10. ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ = 45km (εισπράξεις 200.000Χ4Χ366 = 235.000.000 ευρώ)

Το συνολικό μήκος του παραπάνω δικτύου είναι 2.519km

Αν δεχθούμε ότι στη χώρα μας τα ΙΧ επιβατηγά και φορτηγά που κυκλοφορούν είναι περίπου 8.000.000 με ένα μέσο όρο 200 ευρώ το χρόνο που πληρώνουν για τέλη κυκλοφορίας, το κράτος εισπράττει 8.000.000Χ200 = 1.600.000.000 δίς ευρώ.

Με τους παραπάνω υπολογισμούς συγκεντρώνονται περίπου 3,77 δίς ευρώ το χρόνο για την «συντήρηση» των δρόμων.

Αν δεχθούμε ότι δαπανάται ένα ποσόν περίπου 20% για την συντήρηση και την λειτουργία των δρόμων, δηλαδή 770.000.000 ευρώ περισσεύουν 3δίς ευρώ.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ - ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ:

1. Για την κατασκευή ολοκλήρου του εθνικού δικτύου εκ του μηδενός απαιτούνται 2.519Χ8.000.000 = 20.152.000.000 δίς ευρώ.
2. Με τις παραπάνω εισπράξεις σε 7 χρόνια έχει ανακατασκευαστεί το εθνικό δίκτυο εξ, ολοκλήρου.
3. Γιατί σταμάτησαν οι εργασίες συνέχισης των δρόμων και ανακοινώνουν προγράμματα ΕΣΠΑ για την συνέχιση τους;
4. Γιατί αυξήθηκαν οι εισφορές στα διόδια;
5. Γιατί με την κατάργηση διοδίων η χώρα μας πλήρωσε πρόστιμο σε εργολάβους 7.000.000 ευρώ, και πως υπολογίστηκε η ανταποδοτικότητα;
6. Πόσα χρήματα έβαλαν οι εργολάβοι για την κατασκευή των οδών που ελέγχουν;
7. Γιατί το κόστος κατασκευής στην Ελλάδα είναι τριπλάσιο από αυτό των Ευρωπαϊκών χωρών;
8. Ποιος θα πληρώσει την ζημιά για την κακοτεχνία στο τμήμα ΤΡΙΠΟΛΗ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗ που δεν λειτουργεί εδώ και 4 χρόνια και ανέρχεται σε 200 εκατομμύρια ευρώ σαν κόστος και άλλα 100 εκατομ. περίπου από στέρηση εσόδων από τα διόδια, δηλαδή συνολικά 300.000.000 ευρώ.;
9. Πού πήγαν οι εισπράξεις περίπου 15 δίς ευρώ την τελευταία πενταετία που δεν έχει κατασκευασθεί ούτε ένα μέτρο δρόμου ενώ αυτές γίνονται κανονικά;
10. Πόσα χρήματα πρέπει να προσθέσουμε στα παραπάνω που έχουν εισπραχθεί από την Ευρώπη από εθνικά προγράμματα τύπου ΕΣΠΑ κλπ;
11. Πόσο μήκος δρόμου έχει κατασκευαστεί τα τελευταία 5 χρόνια και με ποιό κόστος;

dimtris-kypriotis.blogspot.gr