Απέτυχε το ταξίδι στη Μέρκελ

Του Γιώργου Δελαστίκ

Με άδεια χέρια γύρισε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς από το Βερολίνο. Τίποτε δεν του έδωσε η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ ώστε να το επιδείξει στον ελληνικό λαό ως μια κάποια υποτυπώδη επιτυχία. Επρεπε να το περιμένουν στο Μέγαρο Μαξίμου. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν τώρα η κατάλληλη στιγμή να πάει κάποιος στην καγκελαρία και να ελπίζει ότι θα αποσπάσει τη συγκατάθεση για χαλάρωση των μέτρων λιτότητας.

Απλούστατος ο λόγος. Ο Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε έχει ετοιμάσει φέτος ισοσκελισμένο γερμανικό προϋπολογισμό για πρώτη φορά εδώ και... 45 χρόνια, από το 1969!!! Πρέπει να είναι πολιτικά αφελής κάποιος για να νομίσει ότι αυτήν ακριβώς τη στιγμή που η Μέρκελ πετυχαίνει έναν δύσκολο στόχο, θα ήταν ποτέ δυνατόν να πει «ναι» σε φοροελαφρύνσεις του Σαμαρά.

Η γερμανική Δεξιά έχει σερβίρει στους Γερμανούς φορολογούμενους το παραμύθι ότι οι λαοί του ευρωπαϊκού Νότου παίρνουν τα λεφτά που τους δίνει δήθεν η Γερμανία και τα κάνουν... σουβλάκια και ούζα οι Ελληνες, πίτσες οι Ιταλοί κ.λπ. και αυτοί το έχουν πιστέψει πραγματικά ότι έτσι είναι.

Παγιδευμένη στον μύθο αυτόν η Μέρκελ, ειδικά τώρα που ζορίζει τους Γερμανούς για να πετύχει τον ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, με τίποτε δεν θα ήθελε να εμφανιστεί ότι ανέχεται την... κραιπάλη των Ελλήνων και μάλιστα ότι τη χρηματοδοτεί κι από πάνω με λεφτά των φορολογουμένων της πατρίδας της! Ελουσε, λοιπόν, τον Σαμαρά με επαίνους και καλά λόγια για τις μεταρρυθμιστικές του προσπάθειες και τον... ξαπόστειλε χωρίς να του δώσει ούτε ένα ευρώ! Δεν ξέρουμε αν αυτό αποτελεί παρηγοριά για το Μέγαρο Μαξίμου, αλλά η παταγώδης αποτυχία της επίσκεψης του Γάλλου πρωθυπουργού Μανουέλ Βαλς στο Βερολίνο την προηγούμενη μέρα, τη Δευτέρα, με παρόμοια αιτήματα, συζητείται πολύ περισσότερο σε όλη την Ευρώπη.

Χάσαμε και τον πρέσβη στο Βερολίνο, ως αποτέλεσμα της αποτυχίας της επίσκεψης του πρωθυπουργού. Αυτό σημαίνει ότι χάσαμε τον σημαντικότερο πρέσβη της Ελλάδας σε ξένη χώρα. Ισως δεν έχουν συνειδητοποιήσει όλοι οι αναγνώστες πως ειδικά τα χρόνια της κρίσης, το ποιος είναι πρέσβης της χώρας μας στο Βερολίνο έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από το ποιος είναι πρέσβης στην Ουάσιγκτον. Χώρια που ο Παναγιώτης Ζωγράφος είναι στενότατος πολιτικός φίλος, αλλά και δεύτερος εξάδελφος του Αντώνη Σαμαρά!

Τέσσερις σύμβουλοι συνόδευσαν τον πρωθυπουργό στη συνάντησή του με τη Μέρκελ, πετώντας έξω τον πρέσβη! Η Ντόιτσε Βέλε ισχυρίστηκε πως ο Π. Ζωγράφος είχε ενημερώσει το πρωθυπουργικό γραφείο από καιρό ότι το πολιτικό κλίμα αυτή την εποχή στο Βερολίνο δεν είναι καθόλου καλό για την πραγματοποίηση επίσκεψης Σαμαρά. Αγνοούμε αν αυτό είναι αληθές ή όχι.

Προκαλεί εντύπωση όμως το γεγονός ότι τις πληροφορίες της Ντόιτσε Βέλε δεν τις διέψευσε το πρωθυπουργικό γραφείο του Αντ. Σαμαρά, αλλά το υπουργείο Εξωτερικών του Ευ. Βενιζέλου. Αν όντως είχε τέτοια άποψη ο πρέσβης, δεν θα επικοινωνούσε με τον εξάδελφό του; Στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ θα την έλεγε;

Η ουσία είναι ότι η Μέρκελ και η γερμανική κυβέρνηση αρνήθηκαν να δώσουν χείρα βοηθείας για να σώσουν πολιτικά τον Σαμαρά. Αυτό έγινε σαφέστατο. Αν σωθεί, θα σωθεί μόνος του! Με τη βοήθεια όσων φίλων του έχουν απομείνει.

Πηγή

Βάλτε "ρεφενέ" για να μείνουν καθαρές οι εφορίες!

Του Πέτρου Κατσάκου

Αφού κατάφεραν να «σώσουν» την εθνική οικονομία απολύοντας 595 χαμηλόμισθες καθαρίστριες και αντικαθιστώντας τες με ιδιωτικά συνεργεία, τώρα ζητούν από τους υπαλλήλους των εφοριών να πληρώνουν από την τσέπη τους για να καθαριστούν τα γραφεία τους!  

Δεν είναι λίγες οι ΔΟΥ που το τελευταίο διάστημα έχουν πιάσει αράχνες λόγω διακοπής του καθαρισμού των κτηρίων, μιας και έληξαν οι περίφημες συμβάσεις του υπουργείου με τους ιδιώτες που απέσυραν τα συνεργεία τους από τις υπηρεσίες. Όσο για τα παράπονα και τις διαμαρτυρίες των εργαζομένων στις εφορίες, η ηγεσία του υπουργείου βρήκε τη λύση. Καλεί, όπως καταγγέλλουν οι εφοριακοί, τους υπαλλήλους... να πληρώσουν οι ίδιοι από 3 ως 5 ευρώ ώστε να καθαριστούν τα κτήρια!
 

Πληρώνουμε μόνοι μας για γραφική ύλη και χαρτιά τουαλέτας

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό της ΙΖ' ΔΟΥ στους εργαζόμενους της οποίας προτάθηκε από το υπουργείο να καταβάλουν οι ίδιοι το αντίτιμο για την απασχόληση του συνεργείου καθαριότητας. «Φυσικά, οι περισσότεροι από εμάς αρνηθήκαμε να συμμετέχουμε σε αυτό, για λόγους ευθιξίας και γενικότερης αντιμετώπισής μας ως εργαζόμενων από το υπουργείο» ήταν η απάντηση των υπαλλήλων της ΙΖ ΔΟΥ προς το υπουργείο. Όπως επισημαίνουν μάλιστα, «εδώ και αρκετό καιρό ήδη πληρώνουμε μόνοι μας την πλειονότητα της γραφικής ύλης, τα αναλώσιμα για την τουαλέτα (σαπούνια, χαρτιά υγείας κ.λπ.), ενώ κάποια στιγμή που υπήρξε έλλειψη σε χαρτί Α4, αγόρασε το κάθε τμήμα μόνο του, για να καλυφθούν οι ανάγκες».
 

Για τραγελαφικές εικόνες στις υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών κάνουν λόγο οι εργαζόμενοι, καθώς η περίφημη «ιδιωτικοποίηση» της καθαριότητας όχι μόνο δεν έφερε κανένα δημοσιονομικό όφελος αλλά αντιθέτως χειροτέρεψε τις συνθήκες εργασίας των υπαλλήλων. Και όλα αυτά την ώρα που η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να συμμορφωθεί με την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που δικαιώνει τις 595 καθαρίστριες του ΥΠ.ΟΙΚ. καθώς, όπως έκρινε ο δικαστής, η απόλυσή τους αντίκειται «στο δημόσιο συμφέρον και δεν εξυπηρετεί τις ανάγκες των συγκεκριμένων υπηρεσιών, ενώ έχει προσβάλλει δυσανάλογα το ατομικό δικαίωμα των εναγόντων στην εργασία και την περιουσία».
 

Τον χειμώνα θα μας πουν να πληρώσουμε το πετρέλαιο;
 

Δραματική, όμως, είναι η κατάσταση και σε πολλές ακόμα υπηρεσίες του υπουργείου με τις διαμαρτυρίες να φτάνουν η μία μετά την άλλη τόσο στο υπουργείο όσο και στην Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στις ΔΟΥ. Χωρίς συνεργείο καθαρισμού έχουν μείνει το τελευταίο διάστημα δύο ακόμα μεγάλες υπηρεσίες που απασχολούν μεγάλο αριθμό υπαλλήλων και εξυπηρετούν καθημερινά εκατοντάδες πολίτες. Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας, δύο μεγάλες εφορίες που εδρεύουν στη Λ. Κηφισίας στο Μαρούσι έχουν... βρομίσει. Συγκεκριμένα το Κέντρο Ελέγχου Μεγάλων Επιχειρήσεων (ΚΕΜΕΕΠ) και το Κέντρο Ελέγχου Φορολογουμένων Μεγάλου Πλούτου (ΚΕΦΕΜΕΠ) έχουν μείνει εδώ και μεγάλο διάστημα χωρίς συνεργείο καθαρισμού με αποτέλεσμα οι ίδιοι οι υπάλληλοι, όπως καταγγέλλουν, να αναγκάζονται να πληρώνουν «ρεφενέ» τον καθαρισμό των γραφείων και των κοινόχρηστων χώρων ενός κτηρίου εκατοντάδων τετραγωνικών.
 

«Εκτός από τις μειώσεις, που έχουμε υποστεί στους μισθούς μας, έχουμε φτάσει να λειτουργούμε τις υπηρεσίες με δικά μας έξοδα» διαμαρτύρονται οι εργαζόμενοι και συμπληρώνουν πως «με τη λογική που ακολουθεί το υπουργείο, τον χειμώνα θα πληρώσουμε και για το πετρέλαιο ή για το ρεύμα, που θα καταναλώνουμε για να ζεσταθούμε».
 

Μετά την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και τη δικαίωση των 595 καθαριστριών, η ηγεσία του ΥΠ.ΟΙΚ., αρνούμενη να εφαρμόσει την απόφαση της δικαιοσύνης, είχε επικαλεστεί το επιχείρημα πως σε περίπτωση επαναπρόσληψής τους «το Δημόσιο θα επιβαρυνθεί και με τους μισθούς τους και τις αποδοχές των συνεργείων καθαριότητας που έχουν υπογράψει ήδη σχετική σύμβαση». Σχεδόν τέσσερις μήνες μετά την απόφαση του δικαστηρίου οι συμβάσεις με τους ιδιώτες έληξαν, οι καθαρίστριες παραμένουν στην ανεργία, οι υπηρεσίες του υπουργείου πιάνουν αράχνες αλλά η κυβέρνηση επιμένει στην ανάλγητη στάση της. «Από την ημέρα που μας δικαίωσε το δικαστήριο είμαστε έτοιμες να επιστρέψουμε στις δουλειές μας» λέει η Δέσποινα Κωστοπούλου και επισημαίνει πως «πολλές συναδέλφισσες επικοινώνησαν με τους προϊσταμένους των ΔΟΥ που εργάζονταν μέχρι πέρυσι και τόνισαν πως είναι πρόθυμες να αναλάβουν αμέσως τα καθήκοντά τους».
 

Δεν ήταν μάλιστα λίγες οι περιπτώσεις που οι διευθυντές των εφοριών, στις κατ' ιδίαν συζητήσεις με τις απολυμένες καθαρίστριες, εκφράζουν τα παράπονά τους για την αναποτελεσματικότητα του μέτρου των ιδιωτικών συνεργείων. «Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί, το υπουργείο δεν μπορεί να συνεχίσει να παρανομεί εις βάρος μας» λέει η Δήμητρα Μανώλη και δηλώνει πως «όλες οι απολυμένες είναι έτοιμες να επιστρέψουν στα καθήκοντά τους».
 

Από την πλευρά τους οι εργαζόμενοι στις εφορίες ζητούν «να σταματήσει άμεσα αυτός ο κατήφορος» και καλούν όλους τους ενδιαφερόμενους να αναλάβουν δράση για τη δραματική έλλειψη καθαριότητας στους χώρους εργασίας τους, καθώς οι πολίτες «που προσέρχονται στις υπηρεσίες είναι πολλοί και μέρα με την ημέρα μεγαλώνει ο κίνδυνος για την υγεία τη δική μας και των φορολογουμένων που εξυπηρετούμε».

Πηγή 

Η γενιά του ναρκισσισμού

Το BHmagazino ερευνά τη γενιά του ναρκισσισμού, στο κυνήγι της μάταιης διαδικτυακής αποδοχής

Η ιστορία του Νάρκισσου, με τις διάφορες εκδοχές της, είναι μία από τις δημοφιλέστερες της μυθολογίας. Ο νέος από τη Βοιωτία, θαμπωμένος από την ομορφιά του που καθρεφτίζεται στο νερό, πεθαίνει από μαρασμό εξαιτίας του ανικανοποίητου έρωτα προς τον ίδιο του τον εαυτό. Ο ναρκισσισμός, η εμμονική αυταρέσκεια που μπορεί να καταλήξει σε πάθηση, δεν είναι κάτι καινούργιο. Υπάρχει από τότε που ο άνθρωπος πρωτοσυνάντησε το είδωλό του. Σήμερα, όμως, που ο καθένας ανεβάζει δεκάδες είδωλά του χάρη στην κατάρα και ευλογία των social media, ο ναρκισσισμός, εκτός από υπαρκτός, είναι και ψηφιακός. Οι διαταραχές που προκαλούνται από τη μανία της εξαντλητικής αυτοφωτογράφισης και της online υπερέκθεσης απασχολεί όλο και πιο συχνά τα ψυχιατρικά συνέδρια, με τους ειδικούς να επιμένουν ότι η υπέρμετρη προσήλωση στο «εγώ και ο εαυτός μου», εκτός από γραφική, σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να αποδειχθεί και επικίνδυνη.

Εγώ, εγώ, εγώ

Η λέξη «selfie», όπως ορίζεται η σύγχρονη αυτοπροσωπογραφία που βγάζει κάποιος με το κινητό του και κατόπιν την ανεβάζει στο Facebook και σε άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επιλέχθηκε ως «Λέξη της χρονιάς» για το 2013 από το Βρετανικό Λεξικό της Οξφόρδης. Παράλληλα, οι νέοι κανονισμοί του περίφημου επιτραπέζιου παιχνιδιού Scrabble τη δέχονται πλέον ως σωστή και οι παίκτες κερδίζουν πόντους όταν τη σχηματίζουν. Μία λέξη ισοδυναμεί πλέον με χίλιες εικόνες. Πόσα αντίγραφα του εαυτού σου μπορείς να βγάλεις ώσπου να τον ερωτευθείς παράφορα ή να μην αντέχεις άλλο να τον βλέπεις; Η απόσταση από το ένα στάδιο στο άλλο δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζουμε.

Νάρκισσοι υπήρχαν πάντα. Από την αρχαιότητα ως σήμερα. Η διαφορά είναι ότι έχουν πλέον πολλά εργαλεία στα χέρια τους: Facebook, Pinterest, Twitter, Foursquare, Instagram. Οι έρευνες μαρτυρούν ότι τα επίπεδα του ναρκισσισμού είναι πολύ υψηλότερα σε σύγκριση με τις περασμένες γενιές και δεκαετίες και όλο και περισσότερα τεστ γίνονται για να μετρηθεί η στάθμη της επικίνδυνης εγωμανίας σε άνδρες και γυναίκες. Και όπως αποκαλύπτουν αμερικανοί ψυχολόγοι, τα προφίλ των χρηστών του Facebook είναι ο πιο έγκυρος τρόπος για να επαληθεύσουν αν οι ερωτηθέντες είπαν την αλήθεια ή όχι.

«Παρακολουθώ και θαυμάζω τη δουλειά σου μέσω Facebook εδώ και αρκετό καιρό. Οι φωτογραφίες που βγάζεις είναι εκπληκτικής αισθητικής. Παίρνω, λοιπόν, το θάρρος να σου ζητήσω μια χάρη. Εδώ και λίγο καιρό χώρισα με τον φίλο μου, αλλά τον θέλω πίσω. Και σκέφτηκα ότι ο μόνος τρόπος να τον ξανακερδίσω είναι να του τραβήξω την προσοχή μέσα από φωτογραφίες που θα μου βγάλεις εσύ. Θέλω να με αναδείξεις, να γίνω μια από τις ηρωίδες σου, να με κάνεις να θυμίζω σταρ του σινεμά»: αυτό το μήνυμα βρήκε στην προσωπική της «αλληλογραφία» στο Facebook φίλη φωτογράφος και σκηνοθέτις. Μια άγνωστη γυναίκα σε ερωτική απελπισία τής ζητούσε να τη μεταμορφώσει σε κάτι που δεν είναι, προκειμένου να θαμπώσει και να ξανακερδίσει την καρδιά του πρώην της. Το νερό της λίμνης όπου άλλοτε πνίγηκε ο Νάρκισσος έχει δώσει τη θέση του στο γυαλί της οθόνης, που είναι εξίσου θολό και παραπλανητικό.

Η εκδίκηση του κοινού θνητού

Ο ναρκισσισμός ξεσπά και εξαπλώνεται σαν επιδημία. Εχουμε να κάνουμε με την εκδίκηση του κοινού θνητού, του μέσου ανθρώπου, ο οποίος, ζηλεύοντας και χλευάζοντας επί χρόνια τη ζωή των σταρ, τώρα έχει βαλθεί να τους αντιγράψει μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Πάντα αποτελούσε είδηση το τι παρήγγειλε η Μαντόνα, ακόμη και η εγχώρια Μενεγάκη, σε ένα εστιατόριο. Ή τι φοράει όταν πηγαίνει για ψώνια. Ή πού έκανε διακοπές. Τώρα πια, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τα «επώνυμα» πρόσωπα, είμαστε εμείς οι παπαράτσι του εαυτού μας. Μας καταδιώκουμε, δεν μας αφήνουμε στιγμή σε ησυχία. Μας πιέζουμε να κάνουμε δηλώσεις για το πώς αισθανόμαστε, προτού καλά καλά φτάσουμε στον προορισμό μας: «ενθουσιασμένος στην περιοχή Φάληρο» / «ευλογημένη στη βάφτιση της κορούλας μου Μαρίας-Ηλέκτρας». Μας αιφνιδιάζουμε με αυθόρμητα snapshots που τραβάμε τον εαυτό μας μόλις ξυπνήσουμε ή λίγο προτού κοιμηθούμε, όταν τρώμε, αφού φάμε, όταν βγαίνουμε από τη θάλασσα, όταν φιλιόμαστε με το άλλο μας μισό.

Δίπλα στις χίλιες εικόνες, έρχονται να προστεθούν και οι ισάριθμες λέξεις - «πεινάω, διψάω, νυστάζω, θέλω παγωτό» - σαν προστάγματα κακομαθημένων πριγκιπόπουλων που έχουν εκατοντάδες αυλικούς, κι εκείνοι με τη σειρά τους, αντί να τσακιστούν για να τα ικανοποιήσουν, απλώς κάνουν «like». Και αυτό μοιάζει αρκετό. Αλλοι, πάλι, προτιμούν τη ρητορική, τις πολιτικές αναλύσεις. Το να εκθέτεις την άποψή σου σε μια πλατφόρμα όπως το Facebook είναι κάτι παραπάνω από θεμιτό, όταν όμως γράφεις ακατάπαυστα στα ψηφιακά fora κάνοντας τους πάντες να αναρωτιούνται πότε προλαβαίνεις να κάνεις οτιδήποτε άλλο (κάτι που συμβαίνει ακόμη και με συγκεκριμένους πολιτικούς, που δουλεύουν παρέα με το Τwitter τους), τότε έχουμε να κάνουμε με την άλλη όψη του ναρκισσιστικού νομίσματος. Με τη λαλίστατη λεζάντα κάτω από την εξίσου φλύαρη φωτογραφία.

Εμείς και οι «σημαντικοί άλλοι»

Η ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Νάντια Τσιλιάκου εξηγεί: «Τα άτομα των οποίων η δομή της προσωπικότητας τους τούς επιβάλλει να αντλούν επιβεβαίωση από παράγοντες έξω από τον εαυτό τους ονομάζονται από τους ειδικούς ναρκισσιστικά. Ολοι μας νιώθουμε ευάλωτοι απέναντι στο ποιοι είμαστε, πόση αξία έχουμε, και προσπαθούμε να ζούμε με τέτοιο τρόπο ώστε να προκύπτουν θετικά συναισθήματα για τον εαυτό μας. Το συναίσθημα υπερηφάνειας και αποδοχής αυξάνεται όταν οι "σημαντικοί άλλοι" μάς αποδέχονται και "τραυματίζεται" όταν μας απορρίπτουν. Ορισμένοι βέβαια από εμάς ασχολούνται σε δυσανάλογο βαθμό με την εικόνα που προβάλλουν προς τα έξω, ακόμη και αν κάποιες φορές εξαπατούν τους άλλους. Με άλλα λόγια, στον νάρκισσο υπάρχει δυσκολία αυτοαποδοχής και δημιουργίας ουσιαστικών σχέσεων».

Και συμπληρώνει σχετικά με την online επιδημία: «Διανύοντας την εποχή των social media με την ευκολία προβολής του ιδανικότερου εαυτού μας μέσω αυτών, χωρίς απαραίτητα να απαιτείται να έχουμε ουσιαστική επαφή και σχέση με τους διαδικτυακούς "φίλους" μας, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια εμμονή προβολής που εύκολα τροφοδοτείται και αυξάνεται ανάλογα με την ποσότητα των "like" που θα πάρουμε π.χ. σε κάθε selfie φωτογραφία, ενισχύοντας έτσι θετικά τη χαμηλή αυτοπεποίθηση που κρύβει ο ναρκισσισμός μας. Την εξέλιξη τέτοιων συμπεριφορών δεν τη γνωρίζουμε ακόμη, ωστόσο αξίζει να τονιστεί ότι δεν αποτελεί έναν θεραπευτικό τρόπο ουσιαστικής βελτίωσης της αυτοπεποίθησης ενός ατόμου, αλλά προσωρινής εξιδανίκευσης, χωρίς όμως το γνήσιο συναίσθημα. Ποιες πρέπει να είναι οι άμυνές μας; Να επαναπροσδιορίσουμε τη σημαντικότητα των social media στην καθημερινή μας ζωή, να σκεφτούμε τις σχέσεις μας και το κομμάτι της κριτικής ως προς τον εαυτό μας και τους άλλους, να αγαπάμε χωρίς να εξιδανικεύουμε και να εκφράζουμε γνήσια συναισθήματα χωρίς να ντρεπόμαστε».

Γύρω από τη ναρκισσιστική φρενίτιδα έχει στηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία βοηθημάτων - υπάρχουν ακόμη και μάνατζερ που σε βοηθούν να χτίσεις ιδανικά fan bases στο Facebook. Υπάρχουν ακόμη και πλασματικοί social media followers, σαν βαλτοί πελάτες στα νυχτομάγαζα, που λόγω κρίσης κάθονται στα πρώτα τραπέζια για να μη φαίνεται άδειο το κέντρο «διασκεδάσεως».

Ολο και πιο συχνά, οι ψυχοθεραπευόμενοι μιλούν στον ψυχοθεραπευτή τους για την εικονική και όχι για την πραγματική ζωή τους. Σύμφωνα με έρευνες, επτά στους δέκα χρήστες θα συνδεθούν - αν είχαν αποσυνδεθεί -
στο Facebook με το που θα ξυπνήσουν και προτού καν πάνε στην τουαλέτα. «Εγώ έχω το smartphone στο μαξιλάρι δίπλα μου και κοιμάμαι μαζί του σαν να είναι ο φίλος μου» μου είπε πρόσφατα μια φίλη. Ο φρενήρης διαγωνισμός δημοτικότητας μας γυρίζει πίσω στο βασανιστικό σκηνικό του σχολείου, όταν το μόνο που σε ένοιαζε ήταν αν φοράς τα καλύτερα αθλητικά παπούτσια σε όλο το προαύλιο. Αν η «φωτογραφία προφίλ» που μόλις ανέβασες δεν πήρε τα αναμενόμενα «like» μέσα στο πρώτο κρίσιμο πεντάλεπτο, καταφεύγεις σε σπασμωδικές κινήσεις, αλλάζοντας τη μία μετά την άλλη, όπως αλλάζεις μπλούζες μπροστά στον καθρέφτη όταν νιώθεις ότι τίποτα δεν σου πάει.

Ο ηλεκτρονικός πόνος της απόρριψης

Εκτός, λοιπόν, από τους δεκάδες λόγους που έχει κάποιος να νιώσει στενάχωρα στην καθημερινότητά του, έρχεται να προστεθεί και ένας ακόμη: η ιντερνετική απόρριψη. Ολο και περισσότεροι χρήστες του Διαδικτύου δηλώνουν ευθαρσώς σε ερωτηματολόγια ότι η διάθεσή τους εξαρτάται σε τεράστιο βαθμό από το πόσους σηκωμένους αντίχειρες θα βρουν κάτω από κάθε δημοσίευσή τους, ενώ το να τους διαγράψει κάποιος από φίλο είναι ικανό να τους καταρρακώσει.

Η selfie ως selfie δεν είναι καινούργια ανακάλυψη. Selfies βγάζαμε και στα 80s με μηχανές πολαρόιντ ή με Kodak fun μιας χρήσης. Το θέμα είναι ότι από τη στιγμή που θα δώσεις όνομα σε αυτό που κάνεις, η αθώα και αυθόρμητη φωτογραφία της στιγμής δεν είναι πια ούτε τόσο αθώα ούτε τόσο αυθόρμητη. Καταντάει μεγαλεπήβολο πρότζεκτ.

Φωτογραφίζουμε αδηφάγα τον εαυτό μας που παίρνει μπλαζέ ή φιλήδονες πόζες όπως οι Γιαπωνέζοι φωτογραφίζουν με μανία τη Μόνα Λίζα στο Λούβρο. Παράγουμε ασταμάτητα αυτοπροσωπογραφίες και τις εκθέτουμε σε εικονικές γκαλερί. Οπως στην τέχνη, όμως, έτσι και στη ζωή, όσο πιο πολλά είναι τα αντίτυπα που βγάζεις, τόσο μειώνεται η αξία του πρωτότυπου.

Το φλερτ με την αυτοκαταστροφή

Ο ναρκισσισμός σε ελεγχόμενες ποσότητες δεν βλάπτει. Σε υπερβολικές δόσεις, όμως, μπορεί να εξελιχθεί ακόμη και σε πάθηση. Ο πρώτος επίσημα καταγεγραμμένος Βρετανός με εθισμό στα selfies είναι ο 19χρονος Ντάνι Μπάουμαν, ο οποίος έδωσε και συνέντευξη στην εφημερίδα «Mirror». Το όνειρό του να τραβήξει την «τέλεια selfie» μετατράπηκε σε αρρωστημένη εμμονή, με τον ίδιο να φτάσει στο σημείο να παρατήσει το σχολείο, να χάσει 15 κιλά, να μη βγαίνει από το σπίτι επί έξι μήνες, τραβώντας κατά μέσο όρο εκατό φωτογραφίες του εαυτού του, επί δέκα ώρες την ημέρα.

Η μητέρα του τον βρήκε λιπόθυμο, όταν αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει παίρνοντας χάπια, επειδή δεν είχε καταφέρει να τραβήξει τη φωτογραφία των ονείρων του. Αργότερα, στο νοσοκομείο, η περίοδος απεξάρτησής του από το κινητό του διήρκεσε αρκετό καιρό, με τον ίδιο αρχικά να καταφέρνει να αντέχει χωρίς το τηλέφωνό του για 15 λεπτά, ενώ στη συνέχεια μισή και μία ώρα.

Μια κοινωνία σε πρώτο ενικό

Η συγκεκριμένη ιστορία σίγουρα δεν χαρακτηρίζει την πλειονότητα των χρηστών των social media, όσο εθισμένοι και αν είναι με την απαθανάτιση του ειδώλου τους. Ας ρίξουμε, όμως, μια ματιά στον έξω κόσμο. Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφερόμαστε εντός Διαδικτύου είναι πάνω-κάτω ο ίδιος με εκείνον όταν έχουμε βγει για να διασκεδάσουμε, να επικοινωνήσουμε, να ζήσουμε: ζευγάρια αμίλητα που θα βρουν σημείο επαφής μόνο όταν θα βγει το tablet πάνω στο τραπέζι της καφετέριας. Συντροφιές ολόκληρες που απαρτίζονται από πρόσωπα τα οποία φωταγωγούνται από τις οθόνες των smartphones, καθώς κομπάζουν στο Facebook πόσο καλά περνούν στο τάδε μπαρ. Η μοναξιά υπήρχε πάντα, απλώς τώρα κυκλοφορεί με πιο φαντεζί αξεσουάρ. Ο ναρκισσισμός, το χαϊδευτικό του ατομικισμού, αριθμεί πλέον στρατιές ατόμων μοναχικών και ολομόναχων: δεν θέλω να παντρευτώ ούτε και να συζήσω, τα λεφτά που βγάζω θέλω να τα τρώω όλα μόνος μου, να μη δίνω λογαριασμό σε κανέναν.

Μια κοινωνία σε πρώτο ενικό με τις φατσούλες emoticon ως μάσκες της σύγχρονης τραγωδίας ή κωμωδίας που βιώνει ο καθένας. Θέλουμε πολλά τετραγωνικά για τον εαυτό μας και πολλά πίξελ για το είδωλό μας. Παραπονιόμαστε ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που μας καταλαβαίνουν πραγματικά και, όταν τελικά βρεθούν, νιώθουμε ότι πνιγόμαστε όπως ο Νάρκισσος στο ρηχό νερό, σε μια ύστατη προσπάθεια να ζήσει για πάντα ερωτευμένος με τον εαυτό του. 

Λαζαρίδου Αστερόπη

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2014

«Ούτε η μάνα σας ρε…»

Στη δίκη των Ταγμάτων Εφόδου της Χρυσής Αυγής για την επίθεση στην “Αντίπνοια”

του Γιάννη Χαλεπιανού *

Κουβαλούσα μαζί μου σκεπάρνι το βράδυ, γιατί το πρωί δουλεύω οικοδόμος.Επίσης: Το μαχαίρι με τη χαραγμένη σβάστικα το είχα για να ανοίγω χαρτοκιβώτια στη δουλειά μου. Το παραπάνω, και άλλα ανάλογα, δεν είναι μέρος επιθεώρησης ή κωμωδίας, αλλά ακούστηκε την Δευτέρα στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αθήνας, στη δίκη για την επίθεση μελών της Χρυσής Αυγής στο στέκι Αντίπνοια, το 2008, η οποία ολοκληρώθηκε με καταδίκη των δύο κατηγορούμενων Β. Σιατούνη και Αθ. Στράτου για απόπειρα ανθρωποκτονίας από πρόθεση, σε κάθειρξη 13½ και 11 ½ ετών αντίστοιχα.

Στην τελική ευθεία πριν από την κεντρική δίκη της Χρυσής Αυγής, η καταδίκη αυτή μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό όπλο στην τεκμηρίωση του χαρακτηρισμού της ως εγκληματικής οργάνωσης καθώς, στο πλαίσιο της ακροαματικής διαδικασίας, αποδείχθηκε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι την επίθεση σχεδίασαν και εκτέλεσαν μέλη της ναζιστικής συμμορίας: Oι ακλόνητες μαρτυρικές καταθέσεις, τα αμάχητα πειστήρια, η εισαγγελική πρόταση και το ομόφωνο της απόφασης το επιβεβαιώνουν. (Υπενθυμίζουμε ότι η συγκεκριμένη δικογραφία έχει ενταχθεί επίσης στον φάκελο της δικαστικής διερεύνησης της Χρυσής Αυγής και οι κατηγορούμενοι ήταν ήδη προφυλακισμένοι με την κατηγορία της συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση).

Το πιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο της δίκης, κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον, δεν ήταν η ακροαματική διαδικασία. Tα στοιχεία, όπως είπα, ήταν ακλόνητα και οι υπερασπιστικοί ισχυρισμοί στην καλύτερη περίπτωση ανύπαρκτοι, στη χειρότερη γελοίοι. Εκτός από το μεταφερόμενο σκεπάρνι, ακούσαμε: το μαχαίρι (αυτό με τη σβάστικα, για το άνοιγμα χαρτοκιβωτίων) δεν κατάλαβα ότι το κουβαλούσα μαζί μου, δεν γνώριζα τα υπόλοιπα άτομα της ομάδας, δεν ήξερα τι πάμε να κάνουμε κλπ. Ακόμα και για το γεγονός ότι ο ένας εκ των κατηγορουμένων ήταν υποψήφιος με τη Χρυσή Αυγή στην Αθήνα στις δημοτικές εκλογές του 2009, ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι μπορεί να ήταν υποψήφιος, αλλά στο Ελληνικό στο οποίο διέμενε, στήριζε τον συνδυασμό Κορτζίδη — μετά τον «ΚΚΕ Ρουπακιά», ο «φιλοσυριζαίος Σιατούνης», ωιμέ, η «εθνικιστική παράταξη» έχει διαβρωθεί από τους κομμουνιστές!

Το ενδιαφέρον στοιχείο της δίκης λοιπόν, για μένα τουλάχιστον, βρισκόταν στην ατμόσφαιρα της δίκης και, συγκεκριμένα, στη «θανάσιμη μοναξιά» των κατηγορούμενων. Ούτε έναςμάρτυρας υπεράσπισης, ούτε ένα οικείο τους πρόσωπο στο ακροατήριο. Γεγονός που προκάλεσε την απορία της έδρας και το δούλεμα των αλληλέγγυων των θυμάτων. Ούτε η μάνα σας ρε δεν ήρθε να σας στηρίξει, ακούστηκε ουκ ολίγες φορές. Η αιτιολόγηση στη σχετική ερώτηση της έδρας, το ίδιο γελοία με όλους τους υπόλοιπους ισχυρισμούς:Φοβόμαστε για τις ζωές των δικών μας και δεν θέλαμε να τις βάλουμε σε κίνδυνο, ειπώθηκε σε μια αίθουσα έξω από την οποία βρίσκονταν τρεις διμοιρίες ΜΑΤ.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε την αιτία της στάση των οικείων τους και ούτε μας ενδιαφέρει κιόλας. Όσον αφορά όμως τους «συναγωνιστές» τους (οι οποίοι –ανάμεσά τους οι Λαγός και Κασιδιάρης– είχαν προσπαθήσει να κάνουν επίδειξη δύναμης στη δίκη του 2011, όπου έγινε αναβάθμιση του κατηγορητηρίου, τα πλημμελήματα μετατράπηκαν σε κακουργήματα και η διαδικασία παραπέμφθηκε στο Μεικτό Ορκωτό), το έργο το έχουμε ξαναδεί και στην περίπτωση Ρουπακιά. Το είπε και ευθέως ο συνήγορος υπεράσπισης μιλώντας για ψευδείς απολογίες που τους έβαλαν οι δικηγόροι της Χρυσής Αυγής να υπογράψουν, προκειμένου να μην μπλέξει η οργάνωση: Oι «κώδικες τιμής» κρυφών και φανερών καταστατικών που μιλούν για συντροφικότητα, ομοψυχία και αλληλεγγύη προς τους συναγωνιστές μέχρι αυτοθυσίας, έχουν αντικατασταθεί από το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και ο χρυσαυγίτης από «ΑΙΩΝΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ» –κατά την έκφραση του «θεωρητικού» της οργάνωσης Γιώργου Μάστορα– αντιμετωπίζεται ως ότι πραγματικά είναι για την ηγεσία της ναζιστικής συμμορίας: Αναλώσιμο υλικό.

*Ο Γιάννης Χαλεπιανός είναι κοινωνιολόγος.

Πηγή

Στον ΣΥΡΙΖΑ μελετούν για την επόμενη μέρα

Ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται να έχει ξεπεράσει τους όποιους δισταγμούς του και είναι έτοιμος να τεθεί επικεφαλής του κυβερνητικού σχήματος. 

Συνομιλητές του κ. Αλέξη Τσίπρα εμφάνιζαν τον επικεφαλής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέχρι πριν από περίπου ένα χρόνο, απρόθυμο να τεθεί επικεφαλής μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον το κόμμα του κέρδιζε τις εκλογές. Εκτοτε, πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι και ο πυκνός πολιτικός χρόνος συνέβαλε σε σημαντική ενίσχυση της αυτοπεποίθησης του κ. Τσίπρα και σε σημαντική πολιτική ωρίμανση. Ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εξετάζεται ως υποθετικό σενάριο από τον Μάιο του 2012 και μετά, ωστόσο σήμερα συγκεντρώνει περισσότερες πιθανότητες. Στην Κουμουνδούρου ενισχύεται, μάλιστα, η αισιοδοξία ακόμη και περί κατάκτησης της αυτοδυναμίας.

Εχοντας αυτό κατά νουν, σε συνδυασμό με την εκτίμηση ότι η επόμενη εκλογική αναμέτρηση είναι θέμα μερικών μηνών το αργότερο, έχουν αρχίσει οι εσωκομματικές συζητήσεις και διεργασίες για τη στελέχωση μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται να έχει ξεπεράσει τους όποιους δισταγμούς του και έτοιμος να τεθεί επικεφαλής του κυβερνητικού σχήματος. Σε αυτό συνέβαλαν, σύμφωνα με συνεργάτες του, η εμπειρία που αποκτά από διεθνείς επαφές, αλλά και οι εισηγήσεις που δέχθηκε ότι οι πολίτες που θα επιλέξουν να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ περιμένουν από αυτόν να εκπληρώσει όσα υπόσχεται.

Καθοριστικός παράγοντας για την οριστική διαμόρφωση της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα θα είναι η κατάκτηση αυτοδυναμίας ή μη, καθώς στην πρώτη περίπτωση τα περιθώρια ελιγμών είναι πολύ μεγαλύτερα. Οι συνεργάτες του επιμένουν ότι, ακόμη και με αυτοδυναμία, θα επιδιωχθούν συνεργασίες, που θα αποτυπωθούν και στη διάρθρωση του κυβερνητικού σχήματος. Σε κάθε περίπτωση, κομβική θέση στο κυβερνητικό σχήμα, σε ρόλο αντιπροέδρου της κυβέρνησης, αναμένεται να έχει ο κ. Γιάννης Δραγασάκης. Επιπλέον, ανεξαρτήτως συνεργασιών, ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται αποφασισμένος να διατηρήσει τον έλεγχο του οικονομικού τομέα, όπου οι κ. Γιώργος Σταθάκης και Ευκλείδης Τσακαλώτος φαίνεται να αποκτούν προβάδισμα.

Σε προχωρημένο στάδιο δείχνει να βρίσκεται και η εσωτερική συζήτηση για το ποιον τομέα της διακυβέρνησης της χώρας θα μπορούσε να αναλάβει η Αριστερή Πλατφόρμα του κ. Παναγιώτη Λαφαζάνη, που φαίνεται να κερδίζει τον τομέα της Ανάπτυξης, όπως και το άμεσα συναρτώμενο υπουργείο Εργασίας. Παράλληλα, ως ακλόνητα φαβορί για τα υπουργεία Δικαιοσύνης και Αμυνας εμφανίζονται η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο κ. Θοδωρής Δρίτσας αντίστοιχα. Για το υπουργείο Εξωτερικών ορισμένοι θεώρησαν ότι η προσέγγιση του κ. Νίκου Κοτζιά στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να οδηγήσει στην υπουργοποίησή του. Ωστόσο, δεν είναι λίγοι εκείνοι στο εσωτερικό του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης που θεωρούν τις θέσεις του «σκληρές» για τα δεδομένα του ΣΥΡΙΖΑ και επισημαίνουν ότι θα μπορούσε για το συγκεκριμένο υπουργείο να προτιμηθεί η λύση κάποιου αφυπηρετήσαντος πρέσβη.

Στο κυβερνητικό σχήμα, επίσης, εκτιμάται ότι με κάποιον τρόπο θα αποτυπωθεί η παρουσία της «πασοκογενούς» πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, πιθανόν μέσω του κ. Αλέξη Μητρόπουλου, ενώ στις συζητήσεις για τα λεγόμενα «παραγωγικά» υπουργεία πέφτουν και τα ονόματα των «αιρετικών» οικονομολόγων κ. Γιάννη Βαρουφάκη και Κώστα Λαπαβίτσα.

Την ίδια στιγμή, στον ΣΥΡΙΖΑ επιδίδονται σε «επιχείρηση γοητείας» στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Η συνάντηση των κ. Δραγασάκη και Σταθάκη με τον κ. Γεργκ Ασμουσεν και η επικείμενη συμμετοχή του κ. Σταθάκη στο ετήσιο συνέδριο ΔΝΤ - Παγκόσμιας Τράπεζας εντάσσονται στην προσπάθεια να πεισθούν οι εταίροι και οι θεσμικοί διεθνείς συνομιλητές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ρεαλιστικό σχέδιο διακυβέρνησης της χώρας. Στο εσωτερικό, εκτός από τη συνάντηση των κ. Δραγασάκη και Τσακαλώτου με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα, η Κουμουνδούρου είχε επικοινωνία με την ηγεσία όλων των συστημικών τραπεζών.

ΔΩΡΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Πηγή

Πόσο Έλληνας είναι ο σημερινός Έλληνας;

Από το 1940 που πολεμούσαμε τον εχθρό στις βουνοκορφές της Πίνδου και οργώναμε κακοτράχαλες βουνοπλαγιές με αλέτρι για να θρέψουμε την οικογένειά μας και να σπουδάσουμε παιδιά μέχρι την ταπεινωτική υπογραφή του Μνημονίου το 2010 (για να μείνουμε στο πρόσφατο παρελθόν), ψυχοπνευματικά η πορεία μας ήταν (και παραμένει) καθοδική και φθίνουσα.

Περήφανοι φορείς μιας μακραίωνης πολιτιστικής παράδοσης, χτίζαμε οι ίδιοι το μέλλον μας με τις αρχές και τις αξίες που ενστερνιστήκαμε κοντά σε ψυχωμένους γονείς και εμπνευσμένους δασκάλους. Διδασκόμασταν και από τη φτώχεια, γνώριμή μας από την εποχή του Ησίοδου. Η επιμονή και ο ζήλος να μάθουμε γράμματα ή μια τέχνη, με στερήσεις και θυσίες αδιανόητες για τη σημερινή νεολαία, μάς έδιναν δύναμη και κουράγιο.

Ισχυροί οικογενειακοί δεσμοί, αλλά και η αδιάσειστη πίστη στις δυνάμεις μας, χαλύβδωναν τη θέλησή μας να πετύχουμε υψηλούς στόχους και να μεγαλουργήσουμε για το καλό και της πατρίδας. Παραμερίζαμε τις όποιες κομματικές διενέξεις και ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, αγωνιζόμασταν με αυταπάρνηση και πολεμούσαμε για τα ιδεώδη μας. Όταν συναντούσαμε ανυπέρβλητα εμπόδια δεν μεμψιμοιρούσαμε και δεν απλώναμε το χέρι. Ξενιτευόμασταν (μαζικά τη δεκαετία του ΄60) και δουλεύαμε στις «φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές», που έλεγε και ο λαϊκός τραγουδιστής, μαθαίναμε τη γλώσσα στο χώρο εργασίας, σπουδάζαμε με τον ιδρώτα μας και επιστρέφαμε στην πατρίδα με διδακτορικά ή σταδιοδρομούσαμε στο εξωτερικό.

Και μετά ήρθε η (επίπλαστη) ευημερία. Από λιτοδίαιτοι και πειθαρχημένοι Σπαρτιάτες καταντήσαμε φιλήδονοι Συβαρίτες και ασχημονούντες Κλαζομένιοι. Το μεγάλο φαγοπότι άρχισε με το φτηνό χρήμα (0,5% επιτόκιο) που εισέρρεε άφθονο χάρη στην αξιοζήλευτη διορατικότητα και τον άψογο στρατηγικό σχεδιασμό των κυβερνήσεων μας (από το 1975) για το μέλλον της χώρας. Σήμερα ξέρουμε πού πήγε, πώς, γιατί, και από ποιους κατασπαταλήθηκε.

Το φτηνό χρήμα δεν πήγε βέβαια στην παραγωγή αλλά ούτε και σε έργα υποδομής, ενώ ο ξέφρενος δανεισμός που συνεχιζόταν αδιάλειπτα ακόμη και όταν ακρίβυνε (με 6,5%) οδήγησε τελικά στην τερατώδη διόγκωση τού δημόσιου χρέους. Βλέπαμε το τυρί και όχι τη φάκα. Οι περισσότεροι ζούμε σήμερα στο πετσί μας τις οδυνηρές συνέπειες, τις ζουν τα παιδιά μας και θα τις ζήσουν δυστυχώς και τα εγγόνια μας.

Ανερμάτιστοι, λόγω ελλιπούς παιδείας και αποδυναμωμένης οικογενειακής και πολιτιστικής παράδοσης, υιοθετήσαμε ξενόφερτες αντιλήψεις και πρότυπα που υπονόμευσαν σταδιακά πατροπαράδοτες αξίες και απενεργοποίησαν υγιείς μηχανισμούς αντίστασης. Πέσαμε με τα μούτρα στην κατανάλωση ξένων προϊόντων με ξένα λεφτά.

Από την άλλη μεριά, αετονύχηδες και σαλταδόροι έτρωγαν ανενόχλητοι επιδοτήσεις και άρπαζαν πακέτα οικονομικής στήριξης δισεκατομμυρίων ευρώ. Ακόμη και ο απονήρευτος χωρικός «ξύπνησε» και δήλωνε ανύπαρκτα ελαιόδεντρα για να «βουτήξει» την επιδότηση και να αγοράσει και εκείνος τζιπ, όχι κάποιο γεωργικό μηχάνημα για να βελτιώσει την καλλιέργεια και να αυξήσει την παραγωγή του που θεωρούσε ασύμφορη. Παράλληλα η φοροδιαφυγή οργίαζε (και οργιάζει).

Με τον κατήφορο που είχαμε πάρει βάθαινε η κρίση. Σωτηρία βλέπαμε μόνο στα δανεικά που ζητούσαμε (και ζητάμε). Αναπόφευκτα καταλήξαμε να γίνουμε είλωτες των δανειστών και μόνιμοι ζήτουλες, με τσαλακωμένη αξιοπρέπεια και περηφάνια. Υπάρχει ελπίδα για ψυχική ανάταση;

Του Οδυσσέα Τσαγκαράκη, Ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης

Πηγή

Σαμαράς: Πήρα μια χειροβομβίδα στα χέρια μου…

H λαμπρή επέτειος που έγινε θλιβερό απολογητικό μνημόσυνο εξαιτίας της πολιτικής ανεπάρκειας αλλά και αστάθειας του "πρωθυπουργού" Αντώνη Σαμαρά

Παρέλαβε κόμμα και παραδίδει απόκομμα!!! 

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος 
 
Αν δεν ήξερες από εκρηκτικά να μην την ζητούσες την χειροβομβίδα, θα μπορούσε να ήταν η απάντηση στην πολιτικά ανεύθυνη δήλωση του φερόμενου ως πρωθυπουργού της Ελλάδας, Αντώνη Σαμαρά. Μιλώντας πάντως στην γλώσσα που επιλέγει να απολογείται ο κ. Σαμαράς θα λέγαμε πως το μόνο βέβαιο, πάντως, είναι ότι η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά βομβάρδισε την χώρα και κατέστρεψε το σύνολο σχεδόν των ελληνκών νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, από τη στιγμή που επέλεξε να (εξ)υπηρετήσει τις εντολές της τρόικα, να υπακούσει στις πρσταγές της Μέρκελ, να μην ενημερώσει τον ελληνικό λαό, να μην ζητήσει πολιτική συστράτευση για αντίσταση κατά των δυνάμεων εκείνων που σήμερα ο ίδιος υπηρετεί και ελπίζει να τον διασώσουν.
Εν κατακλείδι, ο Αντώνης Σαμαράς παρέλαβε μία ετοιμόρροπη χώρα και την ισοπέδωσε, ενώ παρέλαβε ένα κόμμα πάνω στο οποίο στηρίχτηκε σημαντικό μέρος του πληθυσμού και το έκανε με προσωπική του ευθύνη απόκομμα, αφού η Νέα Δημοκρατία μπήκρ ήδη στην γνωστή πολιική πορεία του ΠΑΣΟΚ προς το μηδέν...

«Είμαστε υπερήφανοι για τη Νέα Δημοκρατία. Έχουμε γερές ρίζες, πατάμε γερά στο παρόν και είμαστε έτοιμοι να κάνουμε το άλμα προς το μέλλον», τόνισε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, κατά την ομιλία του στην εκδήλωση για την επέτειο συμπλήρωσης σαράντα χρόνων από την ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας.

Στον ίδιο χώρο όπου το 1977 έγινε το προσυνέδριο και το 1979 το πρώτο συνέδριο της Ν.Δ., στο ξενοδοχείο «Άθως Παλάς», στην Καλλιθέα Χαλκιδικής, ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στην παρακαταθήκη του ιδρυτή του κόμματος Κωνσταντίνου Καραμανλή και στη συμβολή και των άλλων προέδρων του κόμματος.

Ο κ. Σαμαράς είπε ότι η Ν.Δ. κράτησε πάντα υπεύθυνη στάση και σημείωσε χαρακτηριστικά: «Μπορεί να κάναμε λάθη, αλλά “λεφτά υπάρχουν”, εμείς δεν είπαμε ποτέ».

Εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας ότι «δεν θα γίνει ποτέ κυβέρνηση γιατί ούτε αντιπολίτευση δεν κατάφερε ακόμα να γίνει» και πρόσθεσε πως τώρα που φτιάχνουν τα πράγματα ο ΣΥΡΙΖΑ θα χάσει περισσότερους ψηφοφόρους, καθώς «η επιστροφή στο «λεφτά υπάρχουν» τρομάζει περισσότερο.

«Παίζουν με πράγματα που είναι πιο πάνω από το μπόϊ τους», είπε για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον κατηγόρησε για «αθεράπευτο λαϊκισμό».

Όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας είπε ο κ.Σαμαράς, «πήρα μια χειροβομβίδα στα χέρια μου, την κράτησα και την εξουδετέρωσα».

Ο πρωθυπουργός επισήμανε ότι η χώρα δεν χρειάζεται άλλο Μνημόνιο και όχι μόνο αυτό, αλλά δεν θα χρειαστεί την επόμενη χρονιά ούτε τα χρήματα από τις δόσεις του σημερινού Μνημονίου, που απομένουν.

Εμείς, από την πλευρά μας του ευχόμαστε να μην χρειαστεί να βρει καλό δικηγόρο για τα πεπραγμένα του στην πρωθυπουργία... 



Πηγή   

Η κυρίαρχη ελίτ έτοιμη να σπάσει το "κοινωνικό συμβόλαιο"

Η υπερ-αυτοματοποίηση θα επιτρέψει στους υπερ-πλούσιους να "ξεφορτωθούν" τους υπόλοιπους

του system failure

Με το τέλος της Γαλλικής επανάστασης και την έλευση της νέας μορφής της αστικής δημοκρατίας - αστικού κράτους, η κυρίαρχη τάξη ήταν υποχρεωμένη να συνάψει το λεγόμενο "κοινωνικό συμβόλαιο" με την πλειοψηφία. Από τη στιγμή που η κυρίαρχη αστική τάξη πήρε την εξουσία από την Φεουδαρχία και την Μοναρχία, έπρεπε με κάποιο τρόπο να προστατέψει τα μέσα παραγωγής και το εργατικό δυναμικό.

Έτσι, η δημιουργία της εθνικής συνείδησης σε κάθε έθνος-κράτος, ήταν απαραίτητη ώστε να διατηρηθεί η συνοχή της πλειοψηφίας και να ιδρυθούν εθνικοί στρατοί που θα προστάτευαν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Ως αντάλλαγμα, η κυρίαρχη αστική τάξη έδωσε το λεγόμενο κοινωνικό κράτος, εργατικά δικαιώματα κ.λ.π., μέσω του έθνους-κράτους ως φορέα και εγγυητή για όλα αυτά τα προνόμια προς την μεσαία και κατώτερη τάξη.

Από τότε, η πλειοψηφία κατάφερε να κατακτήσει αρκετά προνόμια, μέσα από πολλές μάχες. Με την αυγή του 20ου αιώνα, η τεχνολογική πρόοδος έφερε την μαζική παραγωγή. Οι Δυτικές κοινωνίες εθίστηκαν βαθμιαία στον καταναλωτισμό και κυριάρχησε σταδιακά μια κουλτούρα ακραίου ατομικισμού έως και σήμερα.

Αυτό συνέβη, επειδή οι εταιρίες έπρεπε να βρουν καταναλωτές για τα προϊόντα τους και έτσι, γεννήθηκε ο άνθρωπος-καταναλωτής ή "homo consumericus", μέσα από τις θεωρίες του Φρόυντ, τις οποίες εκμεταλλεύτηκε ο ανιψιός του και πατέρας των Δημοσίων Σχέσεων, Έντουαρντ Μπερνέζ. Ωστόσο, η κυρίαρχη τάξη, ακόμα χρειαζόταν τα εργατικά χέρια και έτσι, το κοινωνικό συμβόλαιο παρέμεινε ενεργό, πάντα με το έθνος-κράτος ως εγγυητή.

Ο πόλεμος έχει αρχίσει

Τώρα όμως τα πράγματα φαίνεται ότι αλλάζουν δραματικά. Η υπερ-αυτοματοποίηση είναι το κλειδί για την κυρίαρχη τάξη ώστε να σπάσει το κοινωνικό συμβόλαιο, ακριβώς επειδή δεν χρειάζεται πλέον το ανθρώπινο εργατικό δυναμικό. Η κουλτούρα του ακραίου ατομικισμού εξυπηρετεί τέλεια αυτό το σενάριο, επειδή για δεκαετίες, ολόκληρες γενιές έμαθαν να μεγαλώνουν μόνο για να καταναλώνουν και να προστατεύουν τα ατομικά δικαιώματα, χωρίς να νοιάζονται για τους άλλους (αυτή είναι φυσικά η γενική εικόνα, υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις). Το "φούσκωμα" της μεσαίας τάξης που βασίστηκε σε αυτή τη μονοδιάστατη κουλτούρα, κατέστρεψε κάθε ταξική συνείδηση, εξέθρεψε "απολιτίκ" γενιές και τώρα χρησιμοποιείται ως εργαλείο που πυροδοτεί αντικρουόμενα συμφέροντα μέσα στην συρρικνούμενη μεσαία τάξη, πάντα σε οικονομικό επίπεδο.

Ο πόλεμος έχει αρχίσει. Η προπαγάνδα των συστημικών ΜΜΕ έχει εξαπολυθεί σε πλήρη ισχύ. Στις ΗΠΑ, τα συστημικά ΜΜΕ δαιμονοποιούν τους φτωχούς, υποστηρίζοντας ότι πρέπει να αρχίσουν να πληρώνουν φόρους, ενώ ταυτόχρονα, υποστηρίζουν τις φοροαπαλλαγές για τους πλουσιότερους και όλα αυτά τη στιγμή που όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι η ψαλίδα μεταξύ φτωχών και πλουσίων συνεχώς μεγαλώνει.

Δεν είναι φυσικά θέμα χρημάτων. Είναι επειδή το έθνος-κράτος πρέπει να διαλυθεί ως ο στοιχειώδης μηχανισμός που απαιτείται για την προστασία των δικαιωμάτων της πλειοψηφίας. Μέχρι τότε, το κράτος θα χρησιμοποιηθεί ως διανεμητής ενός ελάχιστου επιδόματος στις στρατιές των ανέργων, έτσι ώστε οι μεγάλες τράπεζες και εταιρίες να μην απειληθούν από ξαφνικές, μαζικές και ανεξέλεγκτες εξεγέρσεις από τις μάζες των απελπισμένων.

Η αρπαγή γης/φυσικών πόρων και τα δύο μεγάλα εμπόδια

Έχοντας εξασφαλίσει το νέο εργατικό δυναμικό μέσω πλήρως αυτοματοποιημένων μηχανών, αυτό που έμεινε τώρα για την κυρίαρχη ελίτ, είναι να καταλάβει όλους τους φυσικούς πόρους. Μεγάλες εταιρίες αρπάζουν τεράστιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις, ειδικότερα στις αναπτυσσόμενες χώρες, με σκοπό να ελέγξουν την παραγωγή τροφής.

Κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου σε πολλές περιοχές του πλανήτη ελέγχονται από μεγάλες ιδιωτικές εταιρίες, αλλά υπάρχουν δύο μεγάλα εμπόδια για να ξεπεραστούν: η Ρωσία και η Κίνα.

Ο νέος ψυχρός πόλεμος που έχει ήδη αρχίσει με την κρίση στην Ουκρανία, δεν έχει να κάνει μόνο με τους φυσικούς πόρους της τεράστιας Ρωσικής επικράτειας. Έχει να κάνει και με το μοντέλο που οι Δυτικοί πλουτοκράτες θέλουν να επιβάλλουν και που στην τελευταία του φάση, απαιτεί την απουσία του έθνους-κράτους. Πιθανώς οι διάφορες δεξαμενές σκέψεις που ελέγχουν, να εκτίμησαν λανθασμένα ότι η Ρωσία είχε περάσει οριστικά στη νεοφιλελεύθερη φάση και θα ήταν ένας εύκολος στόχος, αλλά ο Πούτιν τους έκανε κυριολεκτικά να τρέχουν.

Αυτό που βλέπουμε τώρα, είναι μια αδυσώπητη μάχη με το χρόνο. Από τη μια, η Ρωσία και η Κίνα, μαζί με τα υπόλοιπα μέλη των BRICS (Βραζιλία, Ν.Αφρική, Ινδία), προσπαθούν να απεμπλακούν από το δολάριο και να δημιουργήσουν το δικό τους νομισματικό σύστημα, ώστε να είναι απόλυτα ανεξάρτητες, από την άλλη, οι νεοσυντηρητικές μαριονέτες των τραπεζών και των εταιριών στις ΗΠΑ βρίσκονται σε πανικό και προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν μια αφορμή για να ωθήσουν τη Ρωσία σε πόλεμο και να ανακόψουν έτσι την απειλή για τα σχέδιά τους. Έτσι εξηγείται, σε μεγάλο βαθμό, η αγωνία τους να σύρουν τη Ρωσία σε ένα θερμό επεισόδιο.

Ιδιωτικοί στρατοί και πεδία δοκιμών για ρομπότ που θα προστατεύουν ρομπότ

Παρατηρούμε μια άνοδο των ιδιωτικών στρατών που δρουν σε διάφορα πεδία μαχών, όπως στην Ουκρανία, ακριβώς επειδή η απουσία των εθνών-κρατών και των εθνικών στρατών, θα επιβάλλει την επικράτησή τους ως μέσο για την προστασία των φυσικών πόρων και των νέων μέσων παραγωγής για την κυρίαρχη ελίτ.

Αλλά όταν η πολεμική βιομηχανία αυτοματοποιήσει πλήρως τα νέα οπλικά συστήματα, οι ιδιωτικοί στρατοί θα χρησιμεύουν μόνο ως υποστήριξη των πλήρως αυτοματοποιημένων πολεμικών μηχανών. Βλέπουμε ήδη τα πεδία δοκιμών των οπλικών συστημάτων του μέλλοντος˙ τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) στο Αφγανιστάν, Ιράκ και αλλού.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι πολεμικές βιομηχανίες, κατασκευάζουν και επιδεικνύουν διάφορα οπλικά συστήματα που σχεδιάζονται για να χρησιμοποιηθούν μέσα σε αστικά κέντρα για την καταστολή πιθανών εξεγέρσεων. Δεν θα υπάρχει "εξωτερικός εχθρός" στο μέλλον. Η απειλή για το κυρίαρχο σύστημα θα έρχεται από το εσωτερικό, από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Στρατιώτες-ρομπότ θα προστατεύουν εργάτες-ρομπότ και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ο καθένας θα προσπαθεί μόνος του να επιβιώσει. Η ανθρώπινη ζωή θα χάσει κάθε αξία. Μιλάμε δηλαδή για την επιστροφή στην απόλυτη βαρβαρότητα. Πολλοί πιστεύουν ακόμα στο μύθο της ελεύθερης αγοράς. Έχουν στο μυαλό τους μια ιδανική κατάσταση, όπου ο καθένας θα είναι απαλλαγμένος από την καταπίεση του κράτους και η ελεύθερη αγορά θα οδηγήσει τις κοινωνίες και τα άτομα σε μια ισορροπία και μια ευημερία. Είναι απλά μια αυταπάτη επειδή στην πραγματικότητα το παιχνίδι είναι πιο στημένο από ποτέ. Δεν μιλάμε για καπιταλισμό, ούτε καν για νεοφιλελευθερισμό. Μιλάμε για την νέα, παγκόσμια και βάναυση φεουδαρχία!

Πηγή

Δραγασάκης: Η κινδυνολογία απειλεί την οικονομία

Υπάρχουν θεσμικά όργανα για όσους κινδυνολογούν με τις καταθέσεις, τονίζει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Χρειάζεται νέο μοντέλο και εξωστρέφεια με προστιθέμενη αξία. Oι σχέσεις με τον ιδιωτικό τομέα και το μέτωπο με όσους δρουν με… «φουσκωτούς». Τι λέει για φόρους, κόκκινα δάνεια, χρέος και περιουσιολόγιο. 

Άμεσα μέτρα για τη στήριξη των πολιτών και της οικονομίας, σχεδιασμοί για βαθύτερες μεταρρυθμιστικές τομές, αλλά και «αμυντικές τακτικές» έως ότου ξεκαθαριστεί ποια είναι τα περιθώρια της διαπραγμάτευσης, είναι οι βασικές γραμμές της στρατηγικής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σύμφωνα με τον Γιάννη Δραγασάκη. Το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς, αντιπρόεδρος σήμερα της Βουλής και πρώην αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Οικονομίας, στην Οικουμενική Κυβέρνηση του Ξ. Ζολώτα, ξεδιπλώνει, μιλώντας στην Πέννυ Κούτρα τη στρατηγική του κόμματος για την οικονομία.

Δηλώνει ότι αντιμετωπίζει ψυχρά την κινδυνολογία για φυγή καταθέσεων, όπως εκφράστηκε πρόσφατα από τον Άδωνι Γεωργιάδη. Μιλά για «ανεύθυνες δηλώσεις και συμπεριφορές» σημειώνοντας με νόημα «είμαι βέβαιος ότι θα υπάρξουν θεσμικά όργανα απέναντι στα οποία θα βρεθεί ο κ. Γεωργιάδης». Προσθέτει ότι τέτοιες ανεύθυνες δηλώσεις δεν απειλούν τις ισορροπίες στην ελληνική οικονομία. «Από την κινδυνολογία δεν κινδυνεύει ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά οι καταθέσεις». Κάνει μάλιστα λόγο για «Ακροδεξιά του σκότους».

Αναλύει πώς θα υλοποιηθούν οι εξαγγελίες στη ΔΕΘ, χωρίς να διακυβευτεί η δέσμευση για τη μη δημιουργία ελλειμμάτων, και απαντά στο υπ. Οικονομικών. Αν και θεωρεί πως «για να μιλήσεις για αριθμούς, πρέπει να έχεις αριθμούς», υποστηρίζει ότι ένα πλέγμα μέτρων αφενός θα ανακουφίσει τους πολίτες και αφετέρου θα επηρεάσει θετικά την είσπραξη των φόρων.

Ο κ. Δραγασάκης σημειώνει ότι σήμερα πολλές επιχειρήσεις δεν μπορούν να πληρώσουν και ξεκαθαρίζει ότι αυτό το πρόβλημα δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις με αστυνομικά μέτρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ με τη λύση για τα κόκκινα δάνεια και τη ρύθμιση των δανείων προς την εφορία και τα ταμεία και τονώνοντας ελαφρά τη ζήτηση εκτιμά ότι «δημιουργεί το κλίμα να ‘απαιτήσεις’ την είσπραξη φόρων».

Απαντά και στην κριτική που δέχτηκε το πρόγραμμα που εξαγγέλθηκε υποστηρίζοντας ότι «δεν στοχεύουμε μόνο στην αύξηση της ζήτησης».

«Μας ενδιαφέρει να μην προκαλείται αύξηση των εισαγωγών», σημειώνει, προσθέτοντας ότι «θέλουμε με την αύξηση του κατώτατου μισθού, με τη ρύθμιση των δανείων και την επανεκκίνηση της οικονομίας να πετύχουμε βελτίωση της εισπραξιμότητας του ΦΠΑ».

Στέκεται ιδιαίτερα στην ολιγωρία αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής στη χώρα. Αναγνωρίζει ότι όποια μέτρα κι αν ληφθούν δεν θα είναι άμεσης απόδοσης, και ότι ο πλούτος που μπορεί να φορολογηθεί δεν είναι εύκολα υπολογίσιμος. Ωστόσο, θεωρεί ότι ο πόλεμος πρέπει να δοθεί. «Αυτό που ενοχλεί στη Λίστα Λαγκάρντ είναι ότι δεν έχουμε αξιωθεί να κάνουμε έναν πλήρη και ενδελεχή έλεγχο».

Αναφέρεται στην ανάγκη δημιουργίας περιουσιολογίου, και ενός δίκαιου και αποτελεσματικού φορολογικού συστήματος προσθέτοντας χαρακτηριστικά ότι «μόνο τότε οι φορολογικοί συντελεστές αποκτούν νόημα».
Δηλώνει εμφατικά ότι το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν είναι μόνον δημοσιονομικό. Επαναλαμβάνει ότι η συνταγή που επιβλήθηκε για την προσαρμογή της χώρας είναι λανθασμένη και θεωρεί επείγουσα ανάγκη την αντιμετώπιση των διαρθρωτικών προβλημάτων και την προώθηση σοβαρών μετασχηματισμών.

Εκτιμά ότι θα πρέπει να συντελεστεί παραγωγική ανασυγκρότηση με στόχο την εξωστρέφεια και την παραγωγή προστιθέμενης αξίας. «Αν θέλουμε να είμαστε στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να δούμε την εξαγωγική επίδοση της οικονομίας, τι παράγουμε και πόση προστιθέμενη αξία έχουν αυτά που παράγουμε».

«Θέλουμε προστιθέμενη αξία, διαμόρφωση δικτύων διανομής και ισοτιμία σχέσεων», τονίζει. Χαρακτήρισε λανθασμένη τη στρατηγική της μείωσης των μισθών για να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, στην ελληνική μεταποίηση το εργασιακό κόστος είναι 14%. «Όσο και να το μειώσεις, αν το υπόλοιπο δεν μπορείς να το επηρεάσεις ή αυξάνει τότε μπαίνεις σε ένα πτωτικό σπιράλ».

Εκτιμά ότι υπάρχει πεδίο συνεννόησης με τον επιχειρηματικό κόσμο που αναγνωρίζει την ανάγκη να γίνουν αλλαγές και να υπάρξει ένα παραγωγικό σχέδιο. «Είδαμε όλους τους φορείς. Ερωτήματα έχουν, προβληματισμό έχουν, αλλά αντιλαμβάνονται ότι αυτά που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ απαντούν σε ανάγκες υπαρκτές». Ξεκαθαρίζει, όμως, ότι το κόμμα στέκεται απέναντι σε ορισμένες μορφές επιχειρηματικότητας που έχουν αναπτυχθεί. «Αναφέρομαι σε ένα μοντέλο επιχειρηματικότητας που δεν ανταγωνίζεται με όρους τιμών ή ποιότητας προϊόντων, αλλά με πόσους ‘φουσκωτούς’ έχει ο καθένας».

Σε ό,τι αφορά τις επενδύσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις, στέκεται στην ανάγκη να υπάρξει συζήτηση με τις τοπικές κοινωνίες, αναφέροντας ως χαρακτηριστικά παραδείγματα τη Χαλκιδική αλλά και τις έρευνες για πετρέλαια.

Πέρα όμως από την πολιτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ και την τυχόν εκμετάλλευση των όποιων ρωγμών ανοίγονται στο τείχος της αυστηρής δημοσιονομικής λιτότητας στην Ε.Ε. (είτε μέσω προγραμμάτων στήριξης, είτε με ποσοτική χαλάρωση), ο κ. Δραγασάκης θεωρεί απαραίτητη προϋπόθεση τη διευθέτηση του δημόσιου χρέους, καθώς χωρίς αυτή «δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμη διέξοδος για τη χώρα».

ΠΗΓΗ

Ένας Γεωργιάδης τους αξίζει

Του Νίκου Μπογιόπουλου

 Στην πολιτική πάντα υπήρχε η σοβαρότητα, πάντα υπήρχε και η φτήνια. Η περίπτωση του Γεωργιάδη αν αποδεικνύει κάτι είναι ότι η φτήνια στην πολιτική μπορεί να κάνει καριέρα ακόμα και στην γκροτέσκα, την γελοιογραφική της δηλαδή, εκδοχή.

    Το φαινόμενο δεν είναι πρωτότυπο και σίγουρα δεν είναι μόνο ελληνικό. «Το γκροτέσκο είναι μια από τις θεμελιώδεις μεθόδους της αυθαίρετης κυριαρχίας» λέει κάπου ο Φουκώ και προσθέτει ότι κατά περιόδους «η εξουσία έδινε για τον εαυτό της την εικόνα ότι πήγαζε από κάποιονπου ήταν μεταμφιεσμένος θεατρικά, από κάποιον σκιαγραφημένο σαν κλόουν, σαν παλιάτσο».

    Αντίστοιχη είναι η άποψη του Μαρξ που στην «Η 18^η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη» επισημαίνει ότι η «...η πάλη των τάξεων στη Γαλλία δημιούργησε τέτοιες συνθήκες και τέτοια κατάσταση που έδωσαν τη δυνατότητα σ' ένα μέτριο και γελοίο πρόσωπο να παίξει το ρόλο του ήρωα».

    Επομένως, ο Γεωργιάδης - που θα πάρει τα λεφτά του από τις τράπεζες και θα τα φυγαδεύσει – είναι χρήσιμος. Είναι χρήσιμος γιατί υπενθυμίζει το έδαφος πάνω στο οποίο φύονται οι «Γεωργιάδηδες». Είναι χρήσιμος γιατί, έστω και ως καρικατούρα της ίδιας της πολιτικής έκπτωσης, αντικατοπτρίζει και προσδιορίζει το ακριβές πλαίσιο, το ακριβές περιεχόμενο εκείνης της εξουσίας που έχει για υπουργούς και για κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους της τους κάθε λογής «Γεωργιάδηδες».

Εξηγούμαστε:

    Εκείνο που - πριν από την «γενναία» κωλοτούμπα της νέας του αναδίπλωσης - ξεστόμισε ο Γεωργιάδης ως «εκβιασμό», ότι θα πάρει τα λεφτά του και θα φύγει, δεν είναι τίποτα λιγότερο από αυτό που περιγράφει το περιοδικό «Forbes»: Στο πλαίσιο των φορολογικών παραδείσων και μόνο στα νησιά Καϊμάν υπολογίζεται ότι οι καταθέσεις ξεπερνούν το 1,4 τρισ. δολάρια. Σύμφωνα με το περιοδικό περίπου 20 τρισ. δολάρια είναι κατατεθειμένα σε τράπεζες που έχουν την έδρα τους στους φορο-παραδείσους.

    Αυτό που είπε ο χαριτόβρυτος πρώην υπουργός δεν είναι παρά μια διαδεδομένη πρακτική εκ μέρους της τάξης της οποίας τα συμφέροντα εκπροσωπούν  κυβερνήσεις σαν αυτή στην οποία ανήκει ο Γεωργιάδης: Όπως έχει καταγραφεί από την εφημερίδα «Γκάρντιαν» και «σύμφωνα με μια συντηρητική εκτίμηση, το ένα τρίτο του παγκόσμιου πλούτου διατηρείται σε φορολογικούς παραδείσους, όπου πραγματοποιείται το 80% των διεθνών τραπεζικών συναλλαγών. Περισσότερα από τα μισά κεφάλαια των διεθνών χρηματιστηρίων "σταθμεύουν" εκεί σε κάποιο σημείο της διαδρομής τους».

    Ο λόγος του Γεωργιάδη – ανεξαρτήτως στιλ – είναι «πατριωτικά» πανομοιότυπος με πρακτικές όπως αυτή: Στην όμορφη πατρίδα μας το 2002 αποκαλύφθηκε ότι οι τράπεζες έβρισκαν σε μεγαλοκαταθέτες τους «παράθυρα» και τους προέτρεπαν σε εκτεταμένη φοροδιαφυγή μέσω «οφ σορ» εταιρειών: «Σέρβις σε "οφ σορ" από τράπεζες. Διευκολύνουν μεγαλοκαταθέτες να γλιτώνουν φόρο καταθέσεων και ακινήτων» σημείωναν τότε τα ρεπορτάζ στον Τύπο («Ελευθεροτυπία», 3/5/2002). Υποτίθεται ότι από το υπουργείο Οικονομικών για την εξιχνίαση αυτού του τεραστίων διαστάσεων οικονομικού σκανδάλου διεξήχθη έρευνα. Δώδεκα χρόνια αργότερα, ουδείς έχει πληροφορηθεί κάτι για τα αποτελέσματά της...

    Ξέρετε ο Γεωργιάδης ούτε να απειλεί θα μπορούσε, ούτε να εκβιάζει θα μπορούσε, ούτε να κινδυνολογεί θα μπορούσε, αν τη δυνατότητα αυτή δεν του την έδινε το καθεστώς μιας νομιμότητας που αποκαλείται «ελευθερία κίνησης κεφαλαίων». Πρόκειται για τη μοναδική, στην πραγματικότητα, ελευθερία που αναγνωρίζει το καπιταλιστικό σύστημα, δηλαδή το σύστημα της σύμφυσης μεταξύ τραπεζών και κεφαλαιοκρατών.

    Στο πλαίσιο αυτού του κεφαλαιοκρατικού «όπου Γης και πατρίς» είναι που το διάστημα 2008 – 2011 έφυγαν από την Ελλάδα εμβάσματα ύψους 22 δισ. ευρώπρος άλλη Γη άλλα μέρη που κανέναν δεν ξέρουμε και κανείς δεν μας ξέρει.

    Αυτό με το οποίο μας απείλησε ο Γεωργιάδης είναι ό,τι ακριβώς περιλαμβάνεται στη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Είναι ο νόμος – ιερό δισκοπότηρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του παγκοσμιοποιημένου  Μινώταυρου που εξουσιάζεται από το μεγάλο κεφάλαιο και κυβερνιέται από «Γεωργιάδηδες».  Όπως υπενθύμισε προχτές ο συνάδελφος Γιώργος Παππούς («Mega», 23/9/2014) στο πλαίσιο αυτού του συστήματος - όπου «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό» και που την «ηθική» την έχει γραμμένη στις «λίστες Λαγκάρντ» του – τα χρήματα που φυγαδεύτηκαν από την Ελλάδα την περίοδο 2003 – 2011 ανέρχονται στα 261 δισ. δολάρια, ήτοι 207 δισ. ευρώ!

    Αυτά τα 207 δισ. ευρώ (αναλυτική περιγραφή στην έκθεση της οργάνωσης «Global Financial Integrity», http://www.gfintegrity.org/, «Greece Lost $261 Billion in Illicit Financial Outflows from 2003-2011, GFI’s Baker Tells Der Spiegel») σημαίνουν ότι σε μια οχταετία έκαναν από την Ελλάδα «φτερά» και βρήκαν «φωλίτσα» στην Ελβετία και αλλού ποσά που α) ισοδυναμούν με το 64% του δημόσιου χρέους της χώρας, β) ξεπερνούν ολόκληρο το ΑΕΠ της Ελλάδας για το 2014 (181 δισ. ευρώ) , γ) ξεπερνούν κατά 3 φορές τα λεφτά που κλάπηκαν από τον ελληνικό λαό μέσω των Μνημονίων!

    Ένα τέτοιο οικονομικό σύστημα, λοιπόν, πολιτικές φιγούρες σαν του Γεωργιάδη είναι ό,τι πρέπει για να το εκπροσωπούν.

email: mpog@enikos.gr 

Tags: ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

http://www.enikos.gr/

Σκουριές

Στις Σκουριές της Χαλκιδικής διεξάγεται ένας πόλεμος μεταξύ της κυβέρνησης και των κατοίκων της περιοχής.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να επιβάλλει δια πυρός και σιδήρου ένα μοντέλο «ανάπτυξης» που αν «περάσει» στις Σκουριές θα χρησιμοποιηθεί σε κάθε ανάλογη περίπτωση.

Απ” την άλλη πλευρά, οι κάτοικοι (στη συντριπτική πλειοψηφία) διεκδικούν το δικαίωμα να ζήσουν στη γη τους,  που απειλείται με καταστροφή από τη λειτουργία της μονάδας χρυσού.

Στον πόλεμο αυτό δεν είναι μόνο οι λεόντειες συμφωνίες με τις οποίες εκχωρήθηκαν οι συγκεκριμένες εκτάσεις από το κράτος στους «επενδυτές», δεν είναι οι καταστροφές που έχουν ήδη συντελεσθεί στο περιβάλλον, τον αέρα, το έδαφος, τα νερά, είναι και η βία με την οποία αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει το κράτος τους κατοίκους της περιοχής,  που επιμένουν να αγωνίζονται για να αποτρέψουν τον εφιάλτη που ακούει στο όνομα «ανάπτυξη».

Το μέγεθος της επιχείρησης καταστολής στις Σκουριές μπορεί να το μετρήσει κανείς και από το γεγονός ότι σε μια μικρή περιοχή λίγων χιλιάδων κατοίκων, ο αριθμός των υποδίκων ξεπερνά τους 350!

Ενώ,  ο αριθμός των δικογραφιών εναντίον ανθρώπων,  που πήραν και παίρνουν μέρος στις κινητοποιήσεις, μεγαλώνει από μήνα σε μήνα.

Στις Σκουριές,  λοιπόν, κρίνεται το αν θα γενικευθεί το μοντέλο «ανάπτυξης» που έχει στην προμετωπίδα του το σύνθημα «Νόμος είναι το κέρδος του επενδυτή». Κρίνονται όμως και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η αξία της αλληλεγγύης, το κυριαρχικό δικαίωμα του λαού να αποφασίζει για τη ζωή του, την τύχη του, το μέλλον των παιδιών του. Ο πόλεμος στις Σκουριές μας αφορά όλους.

ΠΗΓΗ