Και ο Άκης και ο Βαγγελάκης (δις) και ο Γιαννάκης

Του Κώστα Βαξεβάνη

Το σύνολο σχεδόν των υπουργών Άμυνας μετά τον Άκη, ερευνάται αν είναι Άκηδες. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης και ο Γιάννος Παπαντωνίου, σύμφωνα με δικογραφία που έφτασε στη Βουλή, πρέπει να ερευνηθεί αν υπέγραψαν τις συμβάσεις για τα οπλικά συστήματα με γνώμονα το εθνικό συμφέρον και αυτό της Άμυνας.

Σκεφθείτε το λίγο. Το σύνολο σχεδόν των Υπουργών μετά τον Άκη, κατά τον εισαγγελέα πιθανόν να είναι Άκηδες.

Σε μια χώρα που είναι ο τέταρτος εισαγωγέας όπλων στον κόσμο και δαπανά το μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ σε εξοπλισμούς σε όλη την Ευρώπη, η Άμυνα και τα λοιπά εθνικοπατριωτικά πιθανόν να μην είναι τίποτα άλλο από κονόμα.

Η πρόσφατη υπόθεση με τον Γιώργο Καρατζαφέρη και τις ερωτήσεις στη Βουλή προκειμένου να προωθηθούν συγκεκριμένα οπλικά συστήματα, θύμισε σε όσους το είχαν ξεχάσει, πως υπήρχαν περίοδοι που η Βουλή είχε μετατραπεί σε ανοιχτή αντιπαράθεση βουλευτών και υπουργών, οι οποίοι αλληλοκατηγορούνταν ως νταβατζήδες συμφερόντων εταιρειών όπλων. “Εκβιαστές” αποκαλούσε ο Μεϊμαράκης τους βουλευτές του ΛΑΟΣ που έκαναν ερωτήσεις για τους εξοπλισμούς, “είσαστε μπροστάντζες” απαντούσε ο Καρατζαφέρης στον Μεϊμαράκη. Και βέβαια είναι αξέχαστες οι στιγμές με τον Βενιζέλο, όταν στην πρώτη Επιτροπή της Βουλής που ερευνούσε το σκάνδαλο εξοπλισμών του Άκη, βγήκε και είπε πως οι λογαριασμοί του Άκη ήταν αριθμοί τηλεφώνων. Είχε διατυπώσει μάλιστα ευθαρσώς στη Βουλή απειλή προς τη ΝΔ για τα δικά της εξοπλιστικά λέγοντας “είναι αριθμοί τηλεφώνων, πήρα και απάντησε ο Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος”. Μέσα στη Βουλή ο Βενιζέλος έστειλε έτσι το μήνυμα στη ΝΔ, “αν συνεχίσετε θα βγάλουμε τα εξοπλιστικά του δικού σας υπουργού”.

Όλα αυτά δημόσια και σε κοινή θέα.

Στη Βουλή λοιπόν υπάρχει δικογραφία που ζητά να ερευνηθεί ο ρόλος των τεσσάρων στους εξοπλισμούς. Το περιεχόμενο της δικογραφίας το οποίο δημοσιεύει το HOT DOC, είναι συγκλονιστικό. Όχι μόνο επέλεγαν όπλα χωρίς διαγωνισμούς υποστηρίζοντας πως ικανοποιούνται επείγουσες και επιτακτικές ανάγκες της Άμυνας, αλλά έδιναν το δημόσιο χρήμα χωρίς να υπάρχει αντίκρυσμα σε έργο. Τα υποβρύχια πληρώθηκαν από το Βενιζέλο παρότι δεν είχαν παραδοθεί τα προηγούμενα, ενώ έδινε ποσά στον Ισκαντάρ Σάφα των Ναυπηγείων χρεώνοντας άλλα εξοπλιστικά τα οποία είχαν ήδη πληρωθεί. Τα εξοπλιστικά τα οποία βάφτιζαν κατεπείγοντα για να κάνουν ανάθεση έργου και όχι διαγωνισμό ήταν τόσο επείγοντα που τέλειωναν με καθυστέρηση δεκαετιών.

Ούτε εγγυητικές τραπεζικές επιστολές δεν ζητούσαν οι αθεόφοβοι για να εξασφαλίζουν την καλή παράδοση και λειτουργία.

Ο Άκης λοιπόν, έγινε κάποια στιγμή ο αδύναμος κρίκος σε ένα σύστημα διαφθοράς μέσα στο Υπουργείο Άμυνας. Όσο και αν οι υπόλοιποι αποδειχθούν Άκηδες, δεν πρόκειται να δικαστούν γιατί με το νόμο Βενιζέλου φυσικά περί ευθύνης Υπουργών τα αδικήματα έχουν παραγραφεί.

Το ερώτημα είναι τι θα κάνει η κυβέρνηση. Θα κάνει μια παραδοχή «νομιμότητας» και θα πει «ε τι να κάνουμε αυτός είναι ο νόμος»;

Από νομικής άποψης φαινομενικά δεν υπάρχει διέξοδος σε αυτό. Πολιτικά όμως υπάρχει και ίσως δημιουργήσει και νομικές διεξόδους. Η κυβέρνηση μπορεί να ξεκινήσει στη Βουλή έρευνα για τα εξοπλιστικά με βάση τις δικογραφίες. Να κληθούν μάρτυρες και να ανοίξουν λογαριασμοί όσων πολιτικών χειρίστηκαν εξοπλιστικά. Να γίνει έλεγχος όχι στο Έσχες, αλλά στο Πόθεν. Όχι στο αν ο Βενιζέλος για παράδειγμα έχει 10 εκατομμύρια και 100 ακίνητα, αλλά στο να δικαιολογείται η απόκτησή τους με την προίκα που επικαλείται.

Η διαδικασία αυτή ακόμη και αν δεν καταλήξει ποινικά, πρέπει να έχει ως συνέχεια τη δημοσιοποίηση των στοιχείων που προκύπτουν. Να μαθαίνει δηλαδή ο πολίτης, ανεξάρτητα αν υπάρχει τιμωρία, ποιός έκανε τι. Ότι ο Μεϊμαράκης έδωσε 100 εκατομμύρια για τα υποβρύχια αντί να καταγγείλει τις συμβάσεις, ότι ο Γιάννος Παπαντωνίου υπέγραψε με τον τρόπο που υπέγραψε τα εξοπλιστικά, ότι ο Βενιζέλος όχι μόνο συνέχισε τις συμβάσεις Άκη στα υποβρύχια αλλά αμνήστευσε τους Γερμανούς για φορολογικές παραβάσεις, χρέη, ποινικές ρήτρες και εγκλήματα κατά του Δημοσίου.

Να γίνεται συζήτηση στη Επιτροπή της Βουλής και να δημοσιοποιούνται τα αποτελέσματα αφού πρόκειται για δημόσια πρόσωπα που άσκησαν εξουσία.

Είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει μια δημοκρατική κυβέρνηση για να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του κόσμου προς την πολιτική και τους πολιτικούς. Αν οι πολίτες δεν γνωρίζουν τι έκαναν αυτοί που τους κυβέρνησαν, δεν θα έχουν ούτε ορθή κρίση. Αν δεν έχουν ορθή πολιτική κρίση τότε είναι εύκολο να ξεγελαστούν από τους διεφθαρμένους που εμφανίζονται σωτήρες.

Είναι σίγουρο πως στη διάρκεια μιας τέτοιας διαδικασίας θα βρεθεί και ο δρόμος του χρήματος και το χρήμα. Στόματα θα ανοίξουν και πολλοί θα κελαηδήσουν. Αν γίνει αυτό τότε τα αδικήματα δεν θα έχουν παραγραφεί γιατί τα αδικήματα που αφορούν το μαύρο χρήμα δεν παραγράφονται. Άλλωστε και ο Άκης δεν καταδικάστηκε για τα αδικήματα που αφορούσαν τη θητεία του ως υπουργού γιατί είχαν παραγραφεί, αλλά για το μαύρο χρήμα που βρέθηκε στους λογαριασμούς.

Η σημερινή κυβέρνηση είναι η μόνη η οποία μην έχοντας δεσμεύσεις και εμπλοκή σε όλο τον κύκλο της διαφθοράς, μπορεί να προσφέρει στην κοινωνία την άπλετη αλήθεια. Και αν δεν προσφέρεις την αλήθεια τότε που μπορείς, σύντομα θα βρεθείς υπόλογος στο ψέμα το οποίο μοιραία θα επικρατήσει ως αλήθεια γιατί εσύ δεν την είπες όταν έπρεπε.

Πηγή

Piketty: «Θεραπεία σοκ» ο ΣΥΡΙΖΑ για την Ευρώπη

Ο τρόπος που διαχειρίστηκε η Ευρώπη την κρίση ήταν καταστροφικός, υποστηρίζει ο Γάλλος οικονομολόγος. Προτείνει να εγκαταλειφθεί το δημοσιονομικό σύμφωνο και να γίνουν επενδύσεις στην εκπαίδευση και στην καινοτομία. Μονόδρομος η δημοσιονομική ενοποίηση.

Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βοηθήσει τις Βρυξέλλες να καταλάβουν πως η πολιτική της λιτότητας δεν οδηγεί πουθενά, δήλωσε σε συνέντευξή του στο Spiegel ο Γάλλος οικονομολόγος Thomas Piketty, χαρακτηρίζοντας την ευρωζώνη τέρας και το δημοσιονομικό σύμφωνο καταστροφικό.

«Ανεξάρτητα από το τι πιστεύει κανείς για την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να χρησιμεύσει ως θεραπεία-σοκ για όσους είναι στην εξουσία. Ξαφνικά θα καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν δεν δουλεύει και πως πρέπει να ακολουθήσουν μια διαφορετική προσέγγιση» τόνισε ο κ. Piketty στους δημοσιογράφους του Spiegel, Julia Amalia Heyer και Christoph Pauly.

«Αλλά ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ ή το Podemos στην Ισπανία είναι πολύ πιο ακίνδυνο από την ακροδεξιά. Το Εθνικό Μέτωπο εδώ στη Γαλλία αυτήν τη στιγμή είναι πιο δημοφιλές από ποτέ. Για αυτό είναι πολύ επικίνδυνο για τα κατεστημένα κόμματα να συνεχίσουν να θρέφουν τους εθνικιστές. Είναι ανεύθυνο να επιπλήττουν διαρκώς τους τεμπέληδες Έλληνες ή τους Πορτογάλους» πρόσθεσε ο ίδιος.

Σε ερώτηση για το αν πιστεύει ότι ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να αναστήσει την ελληνική οικονομία ο κ. Piketty απάντησε:

«Η Ελλάδα από μόνη της δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Ό,τι γίνει θα γίνει από τη Γαλλία, τη Γερμανία και τις Βρυξέλλες. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αποδέχτηκε ήδη πριν από τρία χρόνια ότι οι πολιτικές λιτότητας ήταν υπερβολικές. Το γεγονός πως οι χώρες που επηρεάστηκαν αναγκάστηκαν να μειώσουν το έλλειμμά τους σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα είχε τρομερό αντίκτυπο στην ανάπτυξη. Εμείς οι Ευρωπαίοι, φτωχά οργανωμένοι όπως είμαστε, χρησιμοποιήσαμε τα αδιαπέραστα πολιτικά μας όργανα για να μετατρέψουμε τη χρηματοπιστωτική κρίση, η οποία ξεκίνησε στις ΗΠΑ, σε κρίση χρέους. Αυτή έχει μετατραπεί με τραγικό τρόπο σε κρίση εμπιστοσύνης σε όλη την Ευρώπη».

Ο ίδιος επανέλαβε πως ο τρόπος που διαχειρίστηκε η Ευρώπη την κρίση ήταν καταστροφικός. Όπως επισήμανε πριν από πέντε χρόνια οι ΗΠΑ και η Ευρώπη είχαν περίπου τα ίδια ποσοστά ανεργίας και το ίδιο επίπεδο δημοσίου χρέους. Αλλά τώρα, πέντε χρόνια μετά, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Η ανεργία στην Ευρώπη έχει εκτοξευτεί, ενώ έχει υποχωρήσει σημαντικά στις ΗΠΑ. Το ΑΕΠ βρίσκεται κάτω από τα επίπεδα του 2007, ενώ στην Ισπανία και στην Ιταλία έχει βουτήξει 10% και στην Ελλάδα 25%.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα του βιβλίου «Το Κεφάλαιο στον 21ο αιώνα», η επένδυση περισσότερων κεφαλαίων για την εκπαίδευση των νέων, στην καινοτομία και στην έρευνα πρέπει να γίνει προτεραιότητα για την τόνωση της ανάπτυξης στην Ευρώπη. Παράλληλα η Ε.Ε. πρέπει να προχωρήσει σε δημοσιονομική ένωση και σε εναρμονισμό των εθνικών προϋπολογισμών, καθώς και στη δημιουργία ενός ενιαίου ταμείου αποπληρωμής χρέους για την ευρωζώνη. 

Αλέξανδρος Μανωλάτος

Πηγή

Κρίση ρευστότητας ή κρίση λιτότητας; του Σταύρου Τομπάζου

Τα κυρίαρχα ΜΜΕ παρουσιάζουν την ποσοτική χαλάρωση του Μάριο Ντράγκι ως τον από μηχανής θεό που θα αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις αποπληθωριστικές τάσεις στην ευρωπαϊκή οικονομία για να την οδηγήσει σε μια νέα περίοδο ανάπτυξης. Αυτή η αισιόδοξη προοπτική λειτουργεί και ως μοχλός πίεσης στην ελληνική κυβέρνηση που καλείται να μη χάσει το τρένο της ανάπτυξης συγκρουόμενη με τους δανειστές.

Ωστόσο, τα 60 δισ. ευρώ το μήνα που η ΕΚΤ θέλει να ρίξει στην οικονομία δεν είναι το πρώτο μέτρο στην κατεύθυνση μιας επεκτατικής νομισματικής πολιτικής. Μέσα στο 2014, η νομισματική πολιτική της ΕΚΤ γινόταν όλο και πιο επεκτατική, πράγμα που ελάχιστα επέδρασε στην πραγματική οικονομία.

Το επιτόκιο δανεισμού της ΕΚΤ μειώθηκε στο 0,15% μέσα στον Ιούνιο του 2014 (από 0,25%) και τον Σεπτέμβριο στο 0,05%. Παράλληλα, το καταθετικό επιτόκιο πέρασε στο -0,10% τον Ιούνιο και στο -0,20% τον Σεπτέμβριο.

Η ΕΚΤ ανέπτυξε ένα πρόγραμμα 400 δισ. ευρώ που προορίζονται για τις τράπεζες, υπό μορφή μακροχρόνιου δανεισμού με επιτόκιο μόλις 0,15%, με τον όρο οι τελευταίες να δανείσουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Δέχτηκε επίσης οι τράπεζες να τιτλοποιούν τα δάνειά τους στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (τίτλοι ABS: Asset Backed Securities) και να τα πουλούν στην ΕΚΤ. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η ΕΚΤ αναλαμβάνει η ίδια τον κίνδυνο μη εξυπηρέτησης των χρεών των μικρομεσαίων επιχειρήσεων απαλλάσσοντας τις ιδιωτικές τράπεζες. Τα ABS είναι μια γενική κατηγορία παράγωγων χρηματοπιστωτικών προϊόντων, στα οποία ανήκουν και τα χρηματοπιστωτικά παράγωγα στεγαστικών δανείων όπως τα CDO και τα MBS, από τα οποία ξεκίνησε η κρίση το 2007-2008 στις ΗΠΑ. Επιπλέον, μέσα στο 2014, καταργήθηκε η πολιτική για ακύρωση της επιπλέον ρευστότητας που η ΕΚΤ δημιουργεί στην οικονομία όταν αγοράζει δημόσιους τίτλους χρέους στη δευτερογενή αγορά. Προηγουμένως, η ΕΚΤ επιδίωκε οι ιδιωτικές τράπεζες να καταθέτουν στην ίδια το ποσό που εισέπρατταν έναντι των δημόσιων τίτλων που της πουλούσαν.

Όλα αυτά τα προαναφερθέντα μέτρα δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα, πράγμα που αποδεικνύεται και από την ίδια την πρόθεση της ΕΚΤ για την «ποσοτική χαλάρωση» των 60 δισ. το μήνα.

Αυτοτροφοδοτούμενη κρίση

Είναι, όμως, το πρόβλημα της ευρωπαϊκής οικονομίας πρόβλημα ρευστότητας των επιχειρήσεων του μη χρηματοπιστωτικού τομέα; Τα δεδομένα καταδεικνύουν ότι οι τελευταίες κολυμπούν κυριολεκτικά στα μετρητά. Στην ευρωζώνη, η ρευστότητά τους από 13% του ΑΕΠ το 2000 έφθασε στο 23% το 2014!

Οι επιχειρήσεις έχουν θεωρητικά τρεις πηγές χρηματοδότησης: τον κλασικό δανεισμό, την έκδοση μετοχών και την αυτοχρηματοδότηση από ίδια κέρδη. Στην περίπτωση της ευρωζώνης το ποσοστό αυτοχρηματοδότησής τους έφθασε το 2014 στο100%: Η παγκόσμια τάση στον ανεπτυγμένο κόσμο δεν είναι η χρηματοδότηση των επιχειρήσεων ούτε μέσω δανεισμού, ούτε μέσω έκδοσης μετοχών, αλλά η αυτοχρηματοδότηση πέραν του 100%, που σημαίνει κυρίως μείωση των υφιστάμενων χρεών στις τράπεζες. Στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιαπωνία το ποσοστό αυτοχρηματοδότησης ξεπερνά το 100%.

Πού οφείλονται, λοιπόν, οι αποπληθωριστικές τάσεις και η οικονομική στασιμότητα αν όχι στην έλλειψη ρευστότητας; Οφείλονται στη μείωση της δημόσιας και ιδιωτικής ζήτησης και στην άρνηση των παραγωγικών επιχειρήσεων να επενδύσουν λόγω έλλειψης επενδυτικών ευκαιριών που να υπόσχονται ψηλό ποσοστό κέρδους.

Το πρόβλημα δεν είναι λοιπόν η ρευστότητα, αλλά οι ίδιες οι πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζονται, σε διαφορετικό βέβαια βαθμό, στις χώρες με ή χωρίς μνημόνιο. Συνεπώς, η Ελλάδα δεν θα επιβιβαστεί στο ευρωπαϊκό τρένο της ανάπτυξης που κινείται με το ρευστό του Ντράγκι, διότι τέτοιο τρένο δεν υπάρχει. Η Ελλάδα ήταν και θα παραμείνει εγκλωβισμένη στην «αυτοτροφοδοτούμενη κρίση», όσο η διαπραγματευτική δυνατότητα των εργαζομένων, που υπονόμευσαν οι μνημονιακοί νόμοι, παραμένει ασθενής.

Υπερσυσσώρευση κεφαλαίου

Το 25% του κατά κεφαλή εισοδήματος που χάθηκε τα τελευταία χρόνια στη Ελλάδα είναι απλώς ένας μέσος όρος που αποκρύβει το γεγονός ότι η εργασία πλήρωσε το μεγαλύτερο μέρος αυτός της απώλειας. Μεταξύ 2009 και 2014, η μισθωτή εργασία έχασε πέντε μονάδες στο ΑΕΠ: Από 53,8% του ΑΕΠ το 2009 πέρασε στο 48,9% το 2014. Αντίθετα, το ποσοστό κέρδους παρουσιάζει αυξητική τάση από το 2013, ενώ ο λόγος Εισοδημάτων Ιδιοκτησίας (επιχειρησιακά κέρδη, τόκοι, μερίσματα και ενοίκια) και Εισοδημάτων Εργασίας (μισθοί και εισόδημα αυτοαπασχολούμενων) παρουσιάζει αύξηση από το 2011 και έφθασε στα προ της κρίσης επίπεδα: Από 0,58 το 2010 έφθασε στο 0,83 το 2014.

Από το 2008 το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου που εκδηλώνεται ποσοτικά ως μια αύξηση του λόγου Παγίου Κεφαλαίου και Προϊόντος: Αυτός ο λόγος πέρασε από το 3,61 το 2007 στο 4,79 το 2014. Αυτό σημαίνει ότι, με την υφιστάμενη αξία του παγίου κεφαλαίου, το κεφάλαιο απαιτεί την ιδιοποίηση ενός μεγαλύτερου μέρους του ΑΕΠ για να θεωρήσει μια καπιταλιστική επένδυση ως επαρκώς επικερδή.

Με άλλα λόγια, η δραστική μείωση του μεριδίου του μισθού στο ΑΕΠ είναι αναγκαίος όρος για τις καπιταλιστικές επενδύσεις. Και δεν υπάρχει διέξοδος από αυτήν την κατάσταση χωρίς απαξίωση του κεφαλαίου, δηλαδή διαγραφή μέρους της αξίας του. Το δίλημμα είναι απλό: ή απαξίωση του κεφαλαίου ή σύγχρονες ανθρωποθυσίες όπως τις ζήσαμε τα τελευταία χρόνια.

Ρυθμίσεις στο τραπεζικό σύστημα

Η απαξίωση του κεφαλαίου δεν γίνεται όμως μόνη της: Προϋποθέτει σύγκρουση με τις λεγόμενες αγορές, διαμέσου μιας πολιτικής που υπάρχει στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης αλλά δύσκολα επιβάλλεται στο πλαίσιο της υφιστάμενης συμφωνίας με τους δανειστές.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήρθε με άδεια χέρια από τις Βρυξέλλες. Απέφυγε τη λήψη νέων υφεσιακών μέτρων, όπως η μείωση των συντάξεων και η αύξηση του ΦΠΑ, επέβαλε την ασάφεια σχετικά με τους στόχους του πρωτογενούς πλεονάσματος, διασφάλισε τη διαχείριση της ανθρωπιστικής κρίσης προς όφελος των θυμάτων, καθώς και μια ευνοϊκή διαχείριση των κόκκινων δανείων για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Με τις αδιαμφισβήτητες παραχωρήσεις της, η κυβέρνηση κέρδισε κυρίως χρόνο.

Το θέμα είναι να αξιοποιηθεί αυτός ο χρόνος για να προετοιμαστούμε κατάλληλα για την επερχόμενη μάχη: Η αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων, ο κατώτατος μισθός, η δημιουργία θέσεων εργασίας και η απομείωση του δημόσιου χρέους είναι οι κύριοι στόχοι για κάθε πολιτική που θέλει να αμφισβητήσει αποτελεσματικά το ακραίο, νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα. Και αυτοί οι στόχοι δεν μπορούν να επιτευχθούν σε μια διαπραγματευτική προσπάθεια με αχίλλειο πτέρνα ένα ανεξέλεγκτο τραπεζικό σύστημα, χωρίς περιορισμούς και ρυθμίσεις στη διεθνή ροή των κεφαλαίων.

 

* O Στ. Τομπάζος είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Πηγή

Γ. Ρωμανιάς: Σε νοθευμένες αναλογιστικές βασίστηκαν οι μειώσεις μισθών και συντάξεων (Video)

Οι αναλογιστικές μελέτες των ταμείων στις οποίες βασίστηκαν οι μειώσεις μισθών και συντάξεων επί μνημονίων ήταν νοθευμένες. Την καταγγελία αυτή έκανε ο γενικός γραμματέας Κοινωνικής Ασφάλισης, Γιώργος Ρωμανιάς, μιλώντας στην εκπομπή «Κοινωνία Ώρα Mega».

Πιο αναλυτικά, ο κ. Ρωμανιάς εξήγησε ότι στις αναλογιστικές μελέτες που πήρε στα χέρια του δεν είχε υπολογιστεί η περιουσία των ταμείων, ούτε οι αποδόσεις της, δηλαδή οι συντάκτες των μελετών αυτών είχαν συνυπολογίσει μόνο τις εισφορές που επρόκειτο να λάβουν τα ταμεία και τις συντάξεις που επρόκειτο να αποδώσουν.

Στην οικονομική κατάσταση των Ταμείων δηλαδή δεν προσμετρούσε η ακίνητη και ενδεχομένως η κινητή περιουσία τους, αλλά μόνον οι εισφορές.

Σύμφωνα με την εκτίμηση του κ. Ρωμανιά, επρόκειτο για μεθοδευμένη παράλειψη.

 

Εcofin: Ενέκρινε την παράταση για γαλλικό έλλειμμα

Η διετής παράταση, η οποία εγκρίθηκε τυπικά από τους υπουργούς Οικονομικών της Ε.Ε. σε συνάντηση στις Βρυξέλλες την Τρίτη, ακολουθεί την απόφαση της Κομισιόν τον περασμένο μήνα.

Η γαλλική κυβέρνηση κέρδισε επιπλέον δύο χρόνια για την μείωση του ελλείμματος κάτω από το όριο του 3%, παρά τις αντιρρήσεις από άλλες κυβερνήσεις της ευρωζώνης για ευνοϊκή μεταχείριση όσον αφορά την τήρηση των δημοσιονομικών κανονισμών.

Η διετής παράταση, η οποία εγκρίθηκε τυπικά από τους υπουργούς Οικονομικών της Ε.Ε. σε συνάντηση στις Βρυξέλλες την Τρίτη, ακολουθεί την απόφαση της Κομισιόν τον περασμένο μήνα. Με βάση τους κανονισμούς της Ε.Ε., η Ευρωπαϊκή Επιτροπή καταθέτει πρόταση για το αν πρέπει να δοθεί παράταση σε μια χώρα η οποία στη συνέχεια κρίνεται από τους υπουργούς Οικονομικών.

Ο Ιρλανδός υπουργός Οικονομικών Μάικλ Νούναν, ένας από τους πιο ένθερμους επικριτές της απόφασης κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων, δήλωσε πως έθεσε το ζήτημα της ισότιμης μεταχείρισης των κρατών μελών.

«Λέω πως αν κάνεις παραχωρήσεις σε έξι ή εφτά ευρωπαϊκές χώρες μεταξύ των οποίων και η Γαλλία, θέλουμε και εμείς παραχωρήσεις» δήλωσε ο κ. Νούναν. Αξιωματούχοι της Ε.Ε. ανέφεραν στους Financial Times πως παρόμοιες ανησυχίες εξέφρασαν και άλλες μικρότερες χώρες της ευρωζώνης, όπως η Πορτογαλία και η Σλοβακία.

Πηγή

Ήσυχος: Έχουμε 400.00 έγγραφα της Βέρμαχτ που αποδεικνύουν τις καταστροφές των ναζί

Την αποκάλυψη ότι στο Πεντάγωνο υπάρχουν περίπου 400.000 έγγραφα της γερμανικής Βέρμαχτ που αποδεικνύουν τις καταστροφές που έγιναν στην Ελλάδα την Κατοχή, έκανε ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας Κώστας Ήσυχος μιλώντας στη Βουλή κατά την συζήτηση για την επανασύσταση της Διακομματικής Επιτροπής για την Διεκδίκηση των Οφειλών της Γερμανίας.

Μάλιστα όλο το υλικό των 400.000 εγγράφων θα διατεθεί από την Τρίτη για την υποστήριξη του έργου της Επιτροπής. Τα έγγραφα βρίσκονται εδώ και λίγους μήνες στα ιστορικά αρχεία των Ενόπλων Δυνάμεων, βρίσκονται ήδη σε διαδικασία ψηφιοποίησης και προέρχονται από τις ΗΠΑ.

Όπως είπε ο Κ. Ήσυχος αφορούν τα ημερολόγια της Βέρμαχτ και των στρατευμάτων κατοχής την περίοδο 1941-1944 στην Ελλάδα και καταγράφονται παράνομες αρχαιολογικές ανασκαφές, εξορύξεις, αξιοποίηση και εκμετάλλευση πολύτιμων ορυκτών μετάλλων, καταστροφές ιστορικών μνημείων και βεβηλώσεις, καταστροφές αεροδρομίων, λιμανιών, δρόμων, γεφυριών και σπιτιών. Τα στοιχεία καταγράφονται από τους ίδιους τους κατακτητές, γεγονός που τα κάνει πολύ πιο αξιόπιστα.

Τα αρχεία θα είναι ανοιχτά σε όλα τα ακαδημαϊκά ινστιτούτα, στα πανεπιστήμια, τους φοιτητές, τα σχολεία αλλά και σε κάθε πολίτη.

Γιατί ο Σόιμπλε κρατάει αυτή τη στάση

Η ειρωνική και εμμονική στάση του υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στη συνέντευξη Τύπου την Τρίτη μετά το Ecofin προκάλεσε την αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης, η οποίαυπογράμμισε πως η στάση του δεν συνάδει με την ενωμένη και δημοκρατική Ευρώπη. Η Deutsche Welle εξηγεί το εσωτερικό ζήτημα που επιχειρεί να διαχειριστεί ο Σόιμπλε.

Όπως υπογραμμίζει το γερμανικό πρακτορείο ο Σόιμπλε καλείται να διαχειριστεί το δυσμενές για την Ελλάδα κλίμα που έχει διαμορφωθεί στο Βερολίνο και το οποίο επιδεινώθηκε τις δύο τελευταίες εβδομάδες μετά τη συμφωνία του Eurogroup.

Σύμφωνα με τη Deutsche Welle το κλίμα στις τάξεις των Χριστιανοδημοκρατών / Χριστιανοκοινωνιστών της κεντροδεξιάς κυβερνητικής παράταξης παραμένει ιδιαίτερα βαρύ. Το “ναι” από τους βουλευτές στη συμφωνία του Eurogroup ήταν συντριπτικό αλλά απρόθυμο και το κλίμα δεν έχει βελτιωθεί. “Αντίθετα οι δυο τελευταίες εβδομάδες όπου ουσιαστικά δεν υπήρξε καμία πρόοδος στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθήνας και Βρυξελλών αλλά και οι απειλές που διατυπώθηκαν τις τελευταίες μέρες από την ελληνική πλευρά περί προσφυγικού κύματος προς το Βερολίνο, ενέτειναν ακόμη περισσότερο τη δυσφορία στη γερμανική πρωτεύουσα”, γράφει η Deutsche Welle και προσθέτει:

“Αυτό ακριβώς το κλίμα επιχειρεί να διαχειριστεί και να κατευνάσει ο γερμανός υπ. Οικονομικών, επαναλαμβάνοντας ό,τι είχε πει και στο προοίμιο της ψηφοφορίας στη γερμανική βουλή: ότι ζητούμενο ήταν και παραμένει η ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και η αξιολόγησή του από τους τρεις θεσμούς. Μόνον υπό αυτή την προϋπόθεση θα εκταμιευτούν οι εναπομείνασες δόσεις”.

Όπως επισημαίνει η Deutsche Welle το γεγονός πως ο Σόιμπλε “συνεχίζει να κάνει λόγο για «τρόικα» και «μνημόνιο» θα πρέπει να αξιολογηθεί αφενός ως απάντηση στη ρητορική της ελληνικής κυβέρνησης που δεν χάνει ευκαιρία να κάνει λόγο για το τέλος της τρόικας και του μνημονίου, και αφετέρου ως μήνυμα προς το εσωτερικό πως παρά τα όσα ακούγονται από την Αθήνα και τις διαφορετικές ετικέτες που βάζει η κάθε πλευρά, η ουσία παραμένει ίδια: υπάρχει ένα πρόγραμμα που πρέπει να ολοκληρωθεί υπό την επιτήρηση των τριών θεσμών που έχουν παραχωρήσει στην Ελλάδα τα δάνεια. Και αυτό που περιμένει τώρα το Βερολίνο είναι να ξεκινήσει επιτέλους η ουσιαστική συζήτηση για το πώς θα ολοκληρωθεί επιτυχώς αυτό το πρόγραμμα”.

Πηγή

"Εκτελεστή η απόφαση του 2000 για το Δίστομο"

Την θέση ότι η απόφαση του Αρείου Πάγου για την αποκατάσταση των οικογενειών θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας στο Δίστομο παραμένει εκτελεστή εξέφρασε στη Βουλή ο υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος ο οποίος ανακοίνωσε χειροκροτούμενος από την εθνική αντιπροσωπεία ότι είναι έτοιμος να δώσει την άδεια για την εκτέλεσή της. 

«Θέλω να εκφράσω την προσωπική μου θέση ως υπουργού της Δικαιοσύνης. Συγχωρέστε μου τον πρωτοπρόσωπο λόγο. Οφείλεται στο ότι η πολιτική δικονομία αναθέτει μια απόφαση στον υπουργό της Δικαιοσύνης. Έχω τη γνώμη ότι η απόφαση του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου που έκρινε ότι υπάρχει ετεροδικία και επομένως ασυλία του εναγόμενου γερμανικού κράτους δεν αναιρεί την εκτελεστότητα της Αρεοπαγιτικής απόφασης του έτους 2000 διότι δεν αφορά την ίδια υπόθεση. Η απόφαση του Αρείου Πάγου παραμένει εκτελεστή και προσωπικά είμαι έτοιμος να δώσω την άδεια για την εκτέλεσή της», είπε ο υπουργός Δικαιοσύνης χειροκροτούμενος από βουλευτές.

«Το χρόνο για την εκτέλεση αυτής της επίσπευσης αυτής της διαδικασίας, βεβαίως θα τον εξαρτήσω, ενόψει και της νομικής πολυπλοκότητας του θέματος αλλά και των εθνικών του διαστάσεων, και από την πολιτική διαπραγμάτευση που θα επιχειρήσει η κυβέρνηση και από τη γνώμη της Βουλής», είπε ο κ. Παρασκευόπουλος.

Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς το 1997 επιδικάστηκαν 28 εκατομμύρια ευρώ στους συγγενείς των θυμάτων της σφαγής του Διστόμου. Η απόφαση κατέστη αμετάκλητη με την απόφαση του Αρείου Πάγου το 2000. 

Ωστόσο δεν μπορεί να εφαρμοστεί εάν δεν προηγηθεί απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης. 

Πολλαπλά σημαίνουσα χαρακτήρισε τη δήλωση του υπουργού η Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, «ιδίως γιατί υπάρχουν ακόμα ζωντανοί άνθρωποι που έζησαν τη ναζιστική θηριωδία αλλά και ενόψει ακόμη του ότι έχουν φύγει πάρα πολλοί στη διαδικασία αναμονής να υλοποιηθεί μια απόφαση που έχει γίνει αμετάκλητη για την ελληνική δικαιοσύνη από το έτος 2000, εδώ και 15 χρόνια».

Πηγή

The Nation: Η Ελλάδα ορθώνει το ανάστημά της

Στο εξώφυλλο του αμερικανικού περιοδικού The Nation βρίσκονται οι προσπάθειες της Ελλάδας να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο της λιτότητας, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η Ελλάδα υψώνει το ανάστημά της».

Στο σχέδιο του εξωφύλλου πρωταγωνιστεί μία γροθιά που κρατά ανάμεσα στα δάχτυλα μία ελληνική σημαία, ενώ ο υπότιτλος αναφέρει: «Ο ΣΥΡΖΑ κέρδισε ζωτικής σημασίας παραχωρήσεις από την τρόικα – και με τον τρόπο αυτό μπορεί να άλλαξε το μέλλον της Ευρωζώνης».

Όπως σημειώνει μεταξύ άλλων στο σχετικό άρθρο της η Μαρία Μαργαρώνη, «ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε ζωτικής σημασίας παραχωρήσεις: χρόνο, ένα τέλος στην παράλογη απαίτηση για τεράστια πρωτογενή πλεονάσματα, και το δικαίωμα να σχεδιάσει το δικό του μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα. Αυτή είναι μία νίκη μεγαλύτερη απ’ όσο μπορεί να φαίνεται εκ πρώτης όψεως – και δε θα ήταν εφικτή χωρίς τη θέληση των Ελλήνων διαπραγματευτών να λάβουν μία πραγματικά ριζοσπαστική θέση, ρισκάροντας τα πάντα. Με αυτόν τον τρόπο, άλλαξαν επίσης το μέλλον της Ευρωζώνης. Ρωγμές έχουν αρχίσει να εμφανίζονται στο Τείχος του Βερολίνου. Το σκληρό υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας έχει αναγκαστεί να παραδεχθεί ότι η πολιτική μπορεί να διαχωριστεί από την οικονομία. Ία μικρή χώρα επιμένει στη δημοκρατία της, παρά την εναντίωση από τις Βρυξέλλες, εντείνοντας την αντίφαση στην καρδιά της Ευρωζώνης. Οι εκλογές πλησιάζουν σε Ισπανία, Ιρλανδία και Πορτογαλία, που όλες έχουν πληγεί σκληρά από τη λιτότητα. Οι αφίσες του ΣΥΡΙΖΑ πριν τις εκλογές ανακοίνωναν ότι «η ελπίδα έρχεται» με ζωηρά χρωματισμένα γράμματα. Τώρα είναι ώρα για κανονική ελπίδα, σε μαύρο και άσπρο».   

Το τεύχος του The Nation με το εξώφυλλο αυτό θα κυκλοφορήσει στις 23 Μαρτίου.

Πηγή

Σαπίλα! Του Νίκου Μπογιόπουλου

Τα πέντε χρόνια που πέρασαν είχαμε:

α)  Έναν πρωθυπουργό που πήγε στις Κάννες, του είπαν εκεί η Μέρκελ, οι «εταίροι» και οι εγχώριοι «σωτήρες» ότι η θητεία του έληξε πριν την ώρα της, εκείνος το δέχτηκε, παρέδωσε την κυβέρνηση και όλα αυτά …  θυμήθηκε να τα «καταγγείλει» μετά από 4 χρόνια μόνο και μόνο για να πάρει μερικά ψηφαλάκια και να μπει στη Βουλή…

    β) Έναν δεύτερο πρωθυπουργό, δοτό, που διορίστηκε από τους εγχώριους «σωτήρες» με μόνη του ιδιότητα ότι ήταν τραπεζίτης, εκλεκτός της ΕΚΤ, που συγκρότησε κυβέρνηση με κοινοβουλευτικό μανδύα τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, μόνο και μόνο για να παρθούν όλα εκείνα τα μέτρα που αφαιρούσαν το αίμα του λαού για να ποτίζονται οι γερμανικές, οι γαλλικές, οι ελληνικές και κάθε «εθνικότητας» τράπεζες… 

    γ) Έναν τρίτον πρωθυπουργό που έχτισε το αντιπολιτευτικό προφίλ του στην «αντιμνημονιακή» ρητορική, αλλά όταν έγινε πρωθυπουργός υπέγραψε επιστολές ότι τα Μνημόνια ήταν δικής του… «ιδιοκτησίας» και έφτασε να απολογηθεί ενώπιον της Μέρκελ για την προηγούμενη «αντιμνημονιακή» ρητορική του λέγοντας εκείνο το απίθανο «ουδείς αναμάρτητος»…

    δ) Τώρα μαθαίνουμε ότι είχαμε κι έναν υπουργό Οικονομικών, ο οποίος το διάστημα 2012 – 2014, όταν έξι εκατομμύρια Έλληνες βούλιαζαν στα Τάρταρα της φτώχειας και της ανέχειας, όταν το πολιτικό σύστημα μιλούσε στους Έλληνες για τον «πατριωτισμό των θυσιών», εκείνος φυγάδευε τα λεφτά του στο εξωτερικό, διότι φοβόταν ο καημένος μην τα χάσει λόγω της πολιτικής που εφαρμοζόταν στην Ελλάδα την οποία, όμως, οι υπόλοιποι Έλληνες έπρεπε να την υφίστανται σαν «πατριωτική»!   

    Αλήθεια – και χωρίς περιστροφές – αν όλα αυτά δεν αποτελούν αλάνθαστο μέτρο και αδιαφιλονίκητη απόδειξη για την «ποιότητα» της τάξης που κυβερνά αυτό τον τόπο, την ευτέλεια και ενίοτε την σαπίλα εκείνου που αποκαλείται αστικό πολιτικό σύστημα αυτής της χώρας, τότε τι είναι; 

    Υστερόγραφο: Και μη μας πει κανείς ότι όλα αυτά άλλαξαν μετά τις 25 Γενάρη. Τίποτα δεν άλλαξε και τίποτα δεν θα αλλάξει όσο την πολιτική εξουσία (που είναι κάτι πολύ ευρύτερο και βαθύτερο από την κυβερνητική εξουσία) θα συνεχίζει να την έχει εκείνη η τάξη που προκαλεί και στηρίζεται στην ευτέλεια και την σαπίλα. 

Πηγή 

Προς τι ο Eκνευρισμός του Δόκτορος Schäuble?

Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πηγές, κατά τη διάρκεια της τελευταίας συζήτησης στο Eurogroup, εκ μέρους του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ετέθη ζήτημα σχετικά με το νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση που έχει καταθέσει η ελληνική κυβέρνηση. «Η Γερμανία είναι έξαλλη με την Ελλάδα επειδή κατέθεσε νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική βοήθεια», χωρίς προηγουμένως να έχει συνεννοηθεί με τους δανειστές, αναφέρει το ρεπορτάζ.

Πρόκειται, άραγε για μια ακόμα από τις πράξεις απλού και άδολου μισανθρωπισμού στον οποίο μας έχει συνηθίσει αρκούντως ο εκ των εντιμότατων φίλων μας, δόκτωρ Σόιμπλε όλα αυτά τα χρόνια ή σχετίζεται αυτή η αντίδραση με την είδηση του βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών που παραπέμπει σε δίκη, μεταξύ άλλων και 13 Γερμανούς, νυν ή πρώην στελέχη της Siemens για παλιά υπόθεση χρηματισμού στελεχών του ΟΤΕ?

Είναι τάχα η άτεγκτη γερμανική λογική, η οποία θεωρεί ότι είναι ορθότερο να πεθαίνουν στην Ελλάδα ή οπουδήποτε αλλού, άνθρωποι πριν της ώρας τους, στερημένοι από τη φαρμακευτική τους αγωγή ή μέσα στην παγωνιά, παρά να αφήνουν απλήρωτα τα ληξιπρόθεσμα χρέη τους ή δικαιολογείται ευχερέστερα αυτή η αντίδραση ως απότοκος της δήλωσης του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών που από την γερμανική τηλεόραση δήλωσε ευθαρσώς ότι η ελληνική πλευρά επιθυμεί να πάρει τα πρωτόκολλα των καταθέσεων του κατά τα άλλα εντιμότατου κ. Χριστοφοράκου στη γερμανική δικαιοσύνη,  ώστε να βρεθούν οι αποδείξεις για το ποιοι δωροδοκήθηκαν στην Ελλάδα, από την καλή εταιρία?

Είναι οι επικρίσεις του δόκτορος Σόιμπλε, προς την ελληνική κυβέρνηση, σχετικές με την παραβίαση της αρχής pacta sunt servanda (οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται) ή είναι σχετικότερες με τον εκνευρισμό του,  αναφορικά με την υπενθύμιση εκείνης της φήμης που συνοδεύει τις καταθέσεις του κατά τα άλλα αξιολογότατου κ. Χριστοφοράκου, ο οποίος φέρεται να έχει ομολογήσει ότι το 2% του τζίρου της Siemens στην Ελλάδα όδευε προς χρηματισμό των κομμάτων που εναλλάσσονταν όλα αυτά τα χρόνια στην εξουσία, αλλά κι άλλων κομμάτων, όπως ενός μικρού κεντροδεξιού κόμματος που δεν υπάρχει πια?

Είναι ο εκνευρισμός του δόκτορος Σόιμπλε σχετικός με το γεγονός ότι ενδέχεται να αποδειχθεί, συν τω χρόνω, ότι όλα αυτά τα πέτρινα χρόνια, «διαπραγματευόταν» με εκπρόσωπους της ελληνικής πλευράς, τους οποίους είχε, κατά πάσα πιθανότητα, στο τσεπάκι του?  Δεν μπορεί να είναι αυτός ο λόγος του εκνευρισμού του δόκτορος. Άλλωστε, όλα αυτά, όπως προκύπτει από διάφορα δημοσιεύματα, δημοσιογραφικές έρευνες και διαρροές, όπως τα “Lux Leaks”, είναι μέσα στο πρόγραμμα και τη λογική των αξιότιμων μελών του ευρωπαϊκού ιερατείου: δεν συγχέουν αυτοί οι άνθρωποι τη νομιμότητα με την ηθική. Τα έχομε ξεκαθαρίσει και στα καθ' ημάς, εξάλλου, αυτά τα πράγματα: Ό,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό! 

Όπως άλλωστε έχει φανεί και από την εξέλιξη των ευρωπαϊκών μας πραγμάτων, ο νόμος που ισχύει και μας διαφεντεύει, δεν είναι ούτε το ευρωπαϊκό κεκτημένο ούτε άλλα τέτοια παραμύθια της Χαλιμάς! Είναι ο νόμος της ζούγκλας! Είναι ο νόμος του δυνατότερου επί του ασθενέστερου. Οπότε δεν μπορεί να ήταν αυτό ο λόγος του εκνευρισμού του ελλογιμωτάτου και εξοχοτάτου δόκτορος.

Ίσως, λοιπόν, αν αποκλειστούν όλα τα άλλα ενδεχόμενα, πηγή του εκνευρισμού του να ήταν το γεγονός ότι εφόσον η Siemens καταδικαζόταν κάπου, κάπως, κάποτε στο μέλλον, για τις εικαζόμενες παράνομες εμπορικές πρακτικές της από ευρωπαϊκό δικαστήριο, έστω κι από ένα παρακατιανό, όπως είναι τα ελληνικά, θα ήταν σοβαρό το ενδεχόμενο να έχει μεγάλες δυσκολίες με τις δουλειές και τις φούντες της, σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, η καλή αυτή εταιρία.

Και να ήταν μόνο η Siemens! O κόσμος τις έχει τούμπανο κι ο δόκτωρ Σόιμπλε κρυφό καμάρι τις εμπορικές πρακτικές που είχε συλλάβει ο αλήστου μνήμης πρόγονός του, ο Αδόλφος Χίτλερ, που, ίσως, να τον θαυμάζει κιόλας ο δόκτορας, έστω και λιγάκι, έστω και στα κρυφά... Πρακτικές που από εκείνη την εποχή, φαίνεται ότι συνεχίζουν να τηρούνται απαρεγκλίτως. Με γερμανική ακρίβεια! 

Το κολάζ είναι από την ΟΚΤΑΝΑ

 Alexandros Raskolnick

Πηγή

Για τον φόβο των νοικοκυραίων

Γιώργος Σταματόπουλος

Από φίλο ακριβό δέχομαι το εξής μήνυμα: «Οσοι παραιτούνται από την ελευθερία για λίγη ασφάλεια δεν αξίζουν ούτε την ασφάλεια ούτε την ελευθερία - Βενιαμίν Φραγκλίνος». Τον ευχαριστώ. Υποψιάζομαι πού θέλει να στρέψω την προσοχή μου. Θυμάμαι εντούτοις ότι η σημαντική αυτή περσόνα του αμερικανικού (και γενικότερα) Διαφωτισμού απεικονίζεται σε χαρτονόμισμα των ΗΠΑ (το μόνο πρόσωπο που δεν είναι πρόεδρος των αμερικανικών πολιτειών), ίσως γιατί θεωρείται ένας από τους «πατέρες» του αμερικανικού έθνους (εφευρέτης του αλεξικέραυνου, συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, καλλιεργητής του ηλεκτρισμού κ.ά.).

Είναι γνωστό ότι ο φόβος είναι το δεκανίκι της εξουσίας· το μέγα όπλο για την παγίωσή της και την εξάπλωσή της· μ’ αυτόν χειραγωγεί τους πολίτες, τους πείθει δε ότι μόνο αυτός είναι ο τρόπος για να διοικούνται οι άνθρωποι. Εχει δίκιο ο Αμερικανός επιστήμονας του 18ου αιώνα: η παραίτηση από την ελευθερία για ένα πιάτο φαΐ (σοβαρό φιλοσοφικό και πολιτικο-οικονομικό πρόβλημα) οδηγεί σε ολοκληρωτισμούς, σε κυβερνητική (και παντός είδους εξουσιαστική) αυθαιρεσία. Η ελευθερία είναι -καθίσταται- ξένη για τους φοβισμένους ανθρώπους. Οι πολίτες χάνουν τη σημαντική τους ιδιότητα (συμμετοχή - συναπόφαση) και την εκχωρούν στους εξουσιομανείς και στους περί αυτούς (είτε οι τελευταίοι ανήκουν στο κονκλάβιο είτε είναι απλοί παρατρεχάμενοι...).

Ολα αυτά γιατί είμαστε ανασφαλείς, φοβόμαστε δηλαδή, τρέμουμε μη χάσουμε και τα ψιχία με τα οποία μας ταΐζουν. Σ’ αυτήν την ψυχική διατάραξη οδηγούνται και τάχα μου αριστεροί (νέοι, νέες και πολλά ακόμα ανώριμα παιδάκια, ατίθασα, δήθεν, αλλά, τελικά, μετανεωτερικά μειράκια, τίποτα σπουδαίο). Ολοι αυτοί (οι φοβισμένοι) έχουν προ πολλού πάρει την απόφασή τους, με ποιους θα πάνε δηλαδή και ποιους θα αφήσουν, δεν είναι υπόθεση του τώρα.

Φοβήθηκα όπως και η μισή Ελλάδα το 2012, γι’ αυτό έβγαλα τα χρήματά μου στο εξωτερικό· φοβήθηκα μην καταρρεύσει οικονομικά η χώρα και σαν κάθε καλός και τρομοκρατημένος νοικοκύρης έβγαλα έξω, στην ασφάλεια, την περιουσία μου, έλεγε ο Γκίκας Χαρδούβελης στην τηλοψία και ο κακομοίρης δεν ντρεπόταν καθόλου. Ενας μικρούλης, θλιβερός νοικοκύρης· ένας άνθρωπάκος, υπάκουος στη δημοτική (ειρωνική και ανατρεπτική στο βάθος της εντούτοις) παράδοση: Βασίλη, κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης. Μην αντιδράς, μην αμφισβητείς, μην ξεσηκώνεσαι, μην εξεγείρεσαι.

Τέτοιοι άνθρωποι καθόρισαν την τύχη της χώρας και τις δικές μας, άτολμοι, απελπισμένοι, άνθρωποι που ως εκ της θέσεώς τους όφειλαν να είναι οι ίδιοι το παράδειγμα, ένα κάποιο φως. Α, μπα, το σαρκίο μας πάνω απ’ όλα. Τι σημαίνει μικρότητα; Τι σημαίνει ασφάλεια; Τι σημαίνει ελευθερία; Χαμένα όλα στη χοάνη του κοινοβουλευτισμού (του καπιταλισμού εννοείται...). Και: έξω από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ενωση, επιτέλους. Εχουμε το σθένος;

Πηγή

Πραξικόπημα στην ένωση Ελληνικών Τραπεζών !

Απίστευτα πράγματα που ξεπερνούν και την πιο νοσηρή φαντασία συμβαίνουν στον χώρο των τραπεζών, όπου το status quo των μεγαλοτραπεζιτών επιχειρεί να διατηρήσει τον έλεγχο της αγοράς. 

Όπως κατ' επανάληψη έχει αποκαλύψει το Newsbomb.gr, οι συστημικοί και μνημονιακοί θύλακες στον κρατικό μηχανισμό βάζουν συνεχώς προσκόμματα στα πρώτα βήματα της νέας κυβέρνησης, ενώ δεν λείπουν και τα φαινόμενα μικρών ή και μεγάλων «πραξικοπημάτων», με μοναδικό στόχο τη διαιώνιση της κυριαρχίας τους και την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης.

Ένα τέτοιο «πραξικόπημα» εξελίχθηκε τις προηγούμενες μέρες, στον εξαιρετικά κρίσιμο τομέα των τραπεζών.

Συγκεκριμένα και πριν τοποθετηθεί στη θέση της προέδρου του Δ.Σ. της Εθνικής Τράπεζας η Λούκα Κατσέλη (αναμένεται αυτό να γίνει την επόμενη εβδομάδα), οι διοικήσεις των τραπεζών και ιδίως των συστημικών συνεδρίασαν και επέβαλαν τον Μιχ. Σάλλα της Τράπεζας Πειραιώς στη θέση του νέου προέδρου της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών!

Αυτή τους η ενέργεια, για την οποία δεν υπήρξε καμιά ενημέρωση της κυβέρνησης, προκάλεσε την αντίδραση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και έχοντος την αρμοδιότητα και για τις τράπεζες Γ. Δραγασάκη, ο οποίος εξέφρασε «αρμοδίως» τη δυσαρέσκειά του.

Είναι αυτή τη στιγμή άγνωστο, αν η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών (στην ουσία οι συστημικές τράπεζες) θα λάβουν υπόψη αυτή την έντονη κυβερνητική δυσφορία...

Αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες μας τόνιζαν, ότι αυτό το «πραξικόπημα» κατά της κυβέρνησης ουσιαστικά έγινε επειδή το διαπλεκόμενο τραπεζικό σύστημα δεν ήθελε τη Λούκα Κατσέλη στην ευαίσθητη θέση της προέδρου της Ένωσης.

Είθισται –και τα τελευταία χρόνια αυτό συνέβαινε- πρόεδρος στην Ένωση να είναι ο πρόεδρος του Δ.Σ. της Εθνικής Τράπεζας.

Και η Ένωση συνεδρίασε λίγες μόλις μέρες πριν την ανάληψη των αρμοδιοτήτων της προέδρου της ΕΤΕ απ' την κ. Κατσέλη, ακριβώς επειδή το σύστημα δεν την θέλει!

Και μάλιστα προκαλεί τεράστια ερωτηματικά, ότι ο απερχόμενος πρόεδρος της ΕΤΕ (και της Ένωσης) κ. Ζανιάς αποδέχτηκε αυτό το πραξικόπημα, το οποίο προσβάλλει καίρια και κάθε κανόνα δεοντολογίας, αφού όλοι γνώριζαν ότι η τοποθέτηση της Λούκας Κατσέλη ήταν θέμα ημερών!

Πηγή

 

Για να μην γίνουν «κόκκινα» τα «γκρίζα» δάνεια

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Χωρίς αμφιβολία η προσπάθεια της κυβέρνησης να εκκαθαρίσει την κινούμενη άμμο των «κόκκινων δανείων», ιδιωτών και επιχειρήσεων, είναι μια κρίσιμη πράξη ρεαλισμού και ουσιαστικής κοινωνικής πολιτικής, υπό τον όρο ότι όλα θα γίνουν αλά καρτ, δηλαδή, θα εξεταστεί κάθε περίπτωση ξεχωριστά, ώστε να αποφευχθούν εύνοιες προς τους πονηρούς και φυσικά, σε μια διαδικασία εκτός τράπεζας, ώστε να διαμορφωθεί μια σχέση ισορροπίας μεταξύ τράπεζας και δανεισμένου.  Όμως, αν και είναι μια κίνηση ορθολογισμού, η πολιτική για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια είναι δύσκολο να έχει σημαντική αναπτυξιακή επίπτωση.

Αντίθετα, αυτό μπορεί να συμβεί με τα «γκρίζα δάνεια», δηλαδή, αυτά που γίνεται προσπάθεια με αλλεπάλληλες ρυθμίσεις για 12 ή 24 ή 36 μήνες να εξυπηρετούνται. Αυτά τα δάνεια είναι εν δυνάμει «κόκκινα» διότι δεν μπορεί ες αεί να επεκτείνεται η ρύθμισή τους και κυρίως, αν επιστρέψουν στις «κανονικές» δόσεις, τότε, σίγουρα θα κοκκινίσουν γιατί ελάχιστοι θα μπορούν να ανταποκριθούν  σε αυτές. Το συνεχές «κοκκίνισμα» δανείων είναι μεγαλύτερο πρόβλημα από εκείνο των κόκκινων και η κυβέρνηση οφείλει να το αντιμετωπίσει και να προλάβει ένα νέο τσουνάμι μη εξυπηρετούμενων δανείων.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι ένα μεγάλο μέρος των φερόμενων ως στεγαστικών δανείων δεν είναι στην πραγματικότητα στεγαστικά, δηλαδή δεν χρησιμοποιήθηκαν για την αγορά μιας κατοικίας ή την ανακαίνιση ή την επέκτασή της. Πρόκειται για επιχειρηματικά δάνεια ή καταναλωτικά μικρών επιχειρήσεων που έκλεισαν στην περίοδο της κρίσης και είχαν δάνεια κεφαλαίου κίνησης μερικών δεκάδων χιλιάδων ευρώ, τα οποία υποχρεώθηκαν να πάρουν πάνω τους ως προσωπικά δάνεια οι επιχειρηματίες και να προσημειώσουν τα σπίτια τους. Επίσης είναι καταναλωτικά και κάρτες της οικογένειας που πακεταρίστηκαν σε ένα νέο δάνειο με προσημείωση ακινήτου, που συχνά ήταν ένα πατρικό ή οικογενειακό ακίνητο.

Μία άλλη κρίσιμη παράμετρος στα «στεγαστικά» δάνεια είναι ο εγγυητής. Τα δάνεια ήταν συνήθως μεγαλύτερα από την δυνατότητα του κάθε δανειολήπτη να εξοφλεί, δηλαδή, ο μισθός του δεν κάλυπτε το όριο που έθετε η Τράπεζα της Ελλάδος. Για να το ξεπεράσουν αυτό οι τράπεζες, ζητούσαν εγγυητή που συνήθως ήταν ο/η σύζυγος, αδερφός κ.ά. που έβαζαν μια υπογραφή και ξαφνικά, τώρα, δέχονται κλήσεις από τις εισπρακτικές εταιρείες, με συνέπεια οικογενειακά δράματα, διαζύγια κλπ.

Όλα αυτά τα δάνεια πρέπει να σταθμιστούν υπό τις συνθήκες επιβολής της δεσπόζουσας θέσης των τραπεζών έναντι των δανειοληπτών, όπως άλλωστε και οι μονομερείς ενέργειες που προβαίνουν κατά τη ρύθμισή τους. Παράδειγμα, κάποιος έχει δύο δάνεια 200.000 και 150.000 ευρώ, με προσημείωση του ίδιου ακινήτου, τα οποία ήταν σε ομαδικό πρόγραμμα ασφάλισης για το οποίο πλήρωνε κάποια ποσά κάθε μήνα.

Μόλις ρύθμισε, αντιλήφθηκε πως η τράπεζα δεν έπαιρνε το ασφάλιστρο για το ένα δάνειο, με αποτέλεσμα να πληροφορηθεί εκ των υστέρων και χωρίς καμιά γραπτή ενημέρωση ότι:

1) Η τράπεζα μονομερώς κατάργησε την ασφάλεια για το δεύτερο δάνειο, γιατί αποφάσισε να ασφαλίζει μόνο μέχρι 200.000, πράξη ακατανόητη, καθώς τα ασφάλιστρα δεν κατοχυρώνουν μόνο τον οφειλέτη, αλλά κυρίως την τράπεζα.

2) Η τράπεζα κατέβασε το όριο ηλικίας ασφάλισης των δανείων από τα 75 στα 70 έτη.

Το συμπέρασμα που προκύπτει από αυτές τις μονομερείς ενέργειες είναι ότι η τράπεζα έχει κακές προθέσεις σε ό,τι αφορά το ακίνητο και τα δάνεια του πελάτη της. Όλα αυτά, πρέπει να τα μελετήσει ένας νέος φορέας που θα μπει ανάμεσα στον πελάτη και την τράπεζα, για να εξορθολογοποιήσει τη σχέση τους, να καταργήσει τις μονομερείς πράξεις και να αξιολογήσει τους όρους βιωσιμότητας των δανείων. Η προοπτική της οριστικής ρύθμισης των δανείων αυτών, με όρους πραγματικούς (δεδομένου ότι οι άνθρωποι δεν ζουν για πάντα για να ξεπληρώσουν σε 100 χρόνια, όπως τα κράτη) θα άρει τις συνθήκες αγωνίας χιλιάδων νοικοκυριών και θα δώσει μεγάλη αναπτυξιακή ανάσα στο σύστημα. Αυτό πρέπει να γίνει συστηματικά, αμέσως μετά την οριστική ρύθμιση του δημοσίου χρέους με τους εταίρους το φθινόπωρο του 2015.

Παρενθετικά, η προστασία της πρώτης κατοικίας δεν πρέπει να γίνεται με βάση την αξία, που αλλάζει άλλωστε από τις εκάστοτε συνθήκες της αγοράς, αλλά από την επιφάνεια. Δεν μπορεί να προστατεύεται ως πρώτη κατοικία μια ιδιοκτησία 600 τμ. Οτιδήποτε πάνω από 200 τμ επιφάνεια (εκτός αν πρόκειται για πολυμελή οικογένεια) πρέπει να έχει άλλη προσέγγιση.

Πηγή