Η σκόνη ενός αποχωρισμού…

γράφει ο Σπύρος Τζόκας *

Είκοσι έξι χρόνια πέρασαν από τότε. Τότε ήταν το 1989. Μέσα από την κατάρρευση γεννιόταν η ελπίδα, από τη στάχτη ο φοίνικας.

Από τα προδομένα «πιστεύω» μας, από τα συντρίμμια γεννήθηκε εδώ, στον τόπο μας, και πάλι η ελπίδα: η ενότητα της Αριστεράς, ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου. Και εγώ εκεί, με όνειρα και προσδοκίες και πολλή… μα παρά πολύ πίστη.

Δεν τη χαρήκαμε και πολύ την ενότητα αυτή. Η τραγωδία της Αριστεράς και πάλι παρούσα. Δεν συμπληρώθηκαν ούτε δύο χρόνια από το σπουδαίο εγχείρημα.

Η ενότητα της Αριστεράς τσαλακώθηκε και τελικά μάτωσε. Ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου άλλαξε σύνθεση, άλλαξε πρόσωπο. Μεταλλάχθηκε.

Τα επιχειρήματα για τις ευθύνες ήταν και αυτά μέρος της τραγωδίας.

Πάλι από την αρχή, να αντλήσουμε δυνάμεις, να σηκωθούμε, να ξεσκονίσουμε τα ρούχα μας και να συνεχίσουμε.

Και ενός κακού μύρια έπονται: η Αριστερά που πιστέψαμε πριν από λίγα χρόνια ότι θα μεγαλουργήσει, δεν καταφέρνει να μπει ούτε στη Βουλή… και η τότε κλειστοφοβική και ανασφαλής πρόεδρος καταφεύγει σε πιο ασφαλείς κομματικούς τόπους...

Μας εγκαταλείπει στη φουρτούνα, μαζί με άλλους ριψάσπιδες. Το πλοίο χωρίς καπετάνιο.

Θυμάσαι τότε, σύντροφε, τον χλευασμό… «Να συνεδριάσετε σε τηλεφωνικό θάλαμο τόσοι που μείνατε» ή «πόσο ακόμα θα σηκώνεις αυτό το τελειωμένο λάβαρο;» μας έλεγαν αυτοί που σήμερα μας δείχνουν την πόρτα.

Κάτω από αυτό το τελειωμένο λάβαρο που σήκωνα εγώ και οι σύντροφοί μου καλύπτονται σήμερα.

Το σπίτι δεν είναι δικό τους. Κατέστρεψαν τα δικά τους σπίτια και κατέφυγαν στο δικό μας… να κάνουν την ίδια δουλειά.

Πάλι από την αρχή, να αντλήσουμε δυνάμεις, να σηκωθούμε, να ξεσκονίσουμε τα ρούχα μας και να συνεχίσουμε.

Και συνεχίσαμε. Πιστεύαμε τότε ότι ο πόνος και το δάκρυ, η συντριβή και οι αλήθειες μας μπορούν να γίνουν πηγή δύναμης και ζωής.

Υπερασπίζαμε την τιμή, την αξιοπρέπεια, την ελευθερία μας. Πιστεύαμε ότι δεν πουλιούνται κι αγοράζονται τα πάντα. Δεχτήκαμε και χτυπήματα... τραυματιστήκαμε ψυχικά και σωματικά.

Κάποιους θύτες αργότερα τους είδαμε μπροστά μας να παριστάνουν τα θύματα... να καρπούνται αυτά που χλεύαζαν... να κοκορεύονται σε αυτούς που έβριζαν. Είναι ακόμα μπροστά μας αυτοί οι εφιάλτες.

Τους βλέπουμε να βγάζουν λόγους στις τηλεοράσεις.

Και μια μεγάλη πορεία. Και το αίσθημα της ηθικής υπεροχής διαπερνούσε την αριστερή μας συνείδηση για να γονιμοποιήσει τον αγώνα, που χωρίς αυτό θα παρέμενε ισοβίως άνοστος, ισοβίως άγονος, ισοβίως δέσμιος των δυσμενών συσχετισμών.

Ανταμώσαμε όλοι μαζί στις ευρωπορίες των συνδικάτων και στην προσπάθεια δημιουργίας του Κοινωνικού Φόρουμ.

Αμφισβητούσαμε τότε, εκ βάθρων, αυτή την Ε.Ε. και την ευρωζώνη των αγορών που υπηρετούνταν και από τους υπαλλήλους των τραπεζιτών, τους αποκαλούμενους και «ηγέτες» της Ε.Ε., με το σύνθημα «Οι άνθρωποι πάνω απ’ τα κέρδη».

Σχεδόν ταυτόχρονα, συγκροτούσαμε με μεγάλες δυσκολίες μα κι ανάλογες επιτυχίες τον χώρο διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς, ενώ το αμέσως επόμενο βήμα ήταν η δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών.

Και μετά, η βίαιη ωρίμανση και η κυβέρνηση. Η Ιστορία μάς έκανε την τιμή να μας φιλοξενήσει στα σαλόνια της. Η ιστορική ευθύνη που ακυρώσαμε ήταν πρωτόγνωρη και μοναδική.

Η Ιστορία μάς καλούσε να αναδείξουμε τα πρότυπά μας και να τα υπερασπιστούμε.

Και ο λαός ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα αυτό της Ιστορίας με ένα ακόμα βροντερό «όχι». Ο ελληνικός λαός με το περήφανο «όχι» του σε αφόρητες συνθήκες τρομοκρατίας έστειλε το μήνυμα της αντίστασης.

Τα λαϊκά στρώματα μαζί με την ψήφο τους κατέθεσαν και την ψυχή τους νικώντας τον φόβο μήπως χάσουν τις αλυσίδες τους.

Μας καλούσε η Ιστορία να δεθούμε στο κατάρτι της συνείδησής μας, της αξιοπρέπειάς μας σαν τους συντρόφους του Οδυσσέα.

Να μην παρασυρθούμε από τις Σειρήνες του ατομικισμού και του ωφελιμισμού. Εξάλλου, η Ιστορία το έχει αποδείξει:

Πολλές φορές ο «ρεαλισμός» και ο «ορθολογισμός» αποδείχτηκαν τα δίδυμα αδελφάκια του φόβου για τη ζωή και της δειλής επιβίωσης.

Αυτοί που λοιδορήθηκαν σαν τρελοί από τους συγχρόνους τους και συκοφαντήθηκαν ως ανεύθυνοι, αυτοί που απέδρασαν από την κατασκευασμένη πραγματικότητα ήταν αυτοί που άλλαξαν τα πράγματα.

Και ξαφνικά, πάλι τα ίδια. Σαν να μη συνέβη τίποτα. Υποταγή ή θάνατος! Αφόρητη πλήξη. Αφόρητη θλίψη... κατάθλιψη.

Υβρις για τους αγωνιστές της Αριστεράς... για τους φυλακισμένους, εξορισμένους, βασανισμένους, εκτελεσμένους. Αυτούς που σήκωσαν το ανάστημά τους.

«Δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς». Το επιχείρημα. Γιατί; Ποιος φταίει που «δεν μπορέσαμε να κάνουμε αλλιώς»; Ο Τσίπρας; Ο Σαγιάς; Ο Παππάς; Ο Δραγασάκης; Ο Βαρουφάκης; Εγώ; Ο Λαφαζάνης; Κανείς;

Και γιατί δεν μπορέσαμε να κάνουμε αλλιώς; Δεν είχαμε τη στρατηγική; Δεν είχαμε την τακτική;

Ή μήπως θεωρούμε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική και λέγαμε ψέματα; Ή μοναδική λύση ήταν η υποταγή μας;

Ποια αντίληψη κρύβεται ή ποιοι κρύβονται πίσω απ’ αυτό το τρομερό: «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς»;

Και το γνωρίζουν όλοι οι σύντροφοί μου καλά ότι παρά τις σοβαρότατες αυτές εκτροπές από τη φυσιογνωμία του κόμματος και τη μετωπική σύγκρουση που μαινόταν στο γνωστό πλαίσιο ενός ακόμα άγριου αριστερού εμφυλίου, προσπάθησα με άλλους συντρόφους με προτάσεις τόσο στην Κεντρική Επιτροπή όσο και σε άλλα όργανα του κόμματος να απομακρύνουμε τη διάσπαση του κόμματος και να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις εξόδου από τα Μνημόνια.

Τόσο, όμως, η δική μου προσπάθεια όσο και άλλων συντρόφων υπονομεύθηκαν από συγκρουσιακές λογικές και από επιλογές της ηγεσίας, που όχι μόνον δεν βοηθούσαν την ενότητα, αλλά αντίθετα πυροδοτούσαν μία ακόμα διάσπαση.

Οι ενέργειες αυτές προφανώς δεν ήταν τυχαίες, αλλά εξυπηρετούσαν μια στρατηγική, που δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω, αλλά υποψιάζομαι ότι το αποτέλεσμά της θα είναι η βαθιά και μη αναστρέψιμη μετάλλαξη του ιστορικού ΣΥΡΙΖΑ.

Αν είναι έτσι, τότε ο συλλογισμός μου, ότι η συμφωνία-μνημόνιο είναι προϊόν εκβιασμού, ακυρώνεται, καθώς μέρος της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού ως αναγκαίο όρο διακυβέρνησης.

Συνεπώς, η συνθηκολόγηση της κυβέρνησης με τον νεοφιλελευθερισμό δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα εξαναγκασμού, αλλά και το αποτέλεσμα της πολιτικής «γραμμής», τακτικής και στρατηγικής της ηγετικής ομάδας, του κυβερνητικού επιτελείου.

Ετσι, η εκκολαπτόμενη θύελλα απεδείχθη ανεμογκάστρι! Με αέρα φούσκωσαν τα μυαλά μας, με αέρα ξεφούσκωσαν, διότι «δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς». Διότι η Αριστερά δεν μπορούσε παρά να κάνει ό,τι έκανε η Δεξιά.

Πάλι από την αρχή, να αντλήσουμε δυνάμεις, να σηκωθούμε, να ξεσκονίσουμε τα ρούχα μας και να συνεχίσουμε. Οτι η Ελλάδα μπορεί να κάνει αλλιώς!

Και πάλι αντιμέτωπος με τις απαραβίαστες αλήθειες των άλλων, των σοφών και των συνοδοιπόρων.

«Εχεις πρόταση;» με εγκαλούν, όταν επιχειρώ να ψελλίσω τη δική μου αλήθεια. Να ψελλίσω τη διαφωνία μου. «Αν όχι, κατέβα απ’ το τρένο», μου φωνάζουν! «Είσαι βαρίδι και μας καθυστερείς»!

Βαρίδι λοιπόν… Τι είδους βαρίδι; Δεν γνωρίζω σε ποιους ανήκω: σε αυτούς που κρύβονται πίσω από την υπογραφή του προέδρου (μεγάλη προσβολή), σε αυτούς που υποστηρίζουν Μνημόνιο με δραχμή (και μη χειρότερα), σε αυτούς που επιδιώκουν την ανατροπή της αριστερής κυβέρνησης (αν είναι δυνατό) ή σε κάποιους άλλους αποδιοπομπαίους τράγους, που ακόμα έχουν το θράσος να διαφωνούν με κάποιες επιλογές.

Και όλα αυτά, από αγαπητούς συντρόφους που χρόνια τώρα συναντιόμαστε στους δρόμους, έχουμε δακρύσει όχι μόνο από τα δακρυγόνα, έχουμε ματώσει, έχουμε αγαπήσει, έχουμε συνταξιδέψει νοερά ή πραγματικά… Και κυρίως από τον πρόεδρο, που είπε ότι είναι ο εγγυητής της ενότητας.

Θα μου πεις και τι έγινε. Η Ιστορία προχωράει και χωρίς εσένα… πάντα το έκανε αυτό. Σύμφωνοι. Σιγά το μπόι να τους εμποδίσω. Με κατάπιαν ήδη. Δεν έχω και αυτές τις αυταπάτες.

Αλλες «αυταπάτες» ίσως ακόμα έχω: Δεν μπορώ, δεν θέλω να δεχτώ ότι πολλά από όσα λέγαμε ήταν εξωπραγματικά, ότι τόσα πολλά χρόνια, μια ολόκληρη ζωή, είχαμε κατασκευάσει μια χίμαιρα.

Αυτό επιχειρούν να μας πείσουν όταν μιλούν έντονα για το τέλος της αυταπάτης ή και της Ιστορίας.

Αυτή είναι μια δική μου αλήθεια.

Και από την άλλη, οι αλήθειες των άλλων.

Οχι, σύντροφοι… ούτε, ούτε. Ούτε με σένα σύντροφε ούτε με σένα.

Συνεχίζω τον αγώνα μου, που άρχισα από μαθητής στην Αριστερά.

Δεν φεύγω από τη μάχη, «δεν πάω σπίτι μου», αλλά κάνω αυτό που έκανα σ’ όλη μου τη ζωή: Δεν μπορώ να υπερασπιστώ κάτι που δεν πιστεύω και δεν εμπιστεύομαι.

Δεν μπορώ να πιστέψω ούτε να αποδεχθώ αυτά που αντιπάλευα μια ολόκληρη ζωή, και αποχωρώ από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Από την άλλη πλευρά, δεν μπορώ να παρακολουθήσω ιδεολογικοπολιτικά το εγχείρημα των αγαπητών συντρόφων της Αριστερής Πλατφόρμας.

Εξάλλου, η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης αποτελεί συλλογική μας αποτυχία. Ο καθένας και η κάθε μία από όλους εμάς θα πρέπει από εδώ και στο εξής να πάρει σε συλλογικό, αλλά και σε προσωπικό επίπεδο, μία πολιτική απόφαση. Οσο με αφορά, το έκανα.

Μέσα από τα συντρίμμια θα προσπαθήσω λιθαράκι λιθαράκι να ανασυνθέσω και να ζωντανέψω τη δική μου αλήθεια.

Πρέπει να το κάνω γρήγορα… δεν έχω απεριόριστο χρόνο. Και όταν το πετύχω, θα το μεταφέρω στα παιδιά μου, όπως το έκαναν και οι γονείς μου.

Καλή επιτυχία, σύντροφοι… και δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί… τους μισώ… όπως και τις διασπάσεις και τη σκόνη που προκαλούν.

Το ταξίδι συνεχίζεται. Το λέει και ο ποιητής:

«Στα λιμάνια την Κυριακή σαν κατεβούμε να ανασάνουμε, βλέπουμε να φωτίζονται στο ηλιόγερμα σπασμένα ξύλα από ταξίδια που δεν τέλειωσαν… σώματα που δεν ξέρουν πια πώς να αγαπήσουν».

* αντιπεριφερειάρχης Δυτικής Αθήνας, μέλος Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ

Παραιτήθηκε από γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ ο Τάσος Κορωνάκης

Την παραίτησή του από τη θέση του γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ υπέβαλε πριν από λίγο ο Τάσος Κορωνάκης ενώπιον της συνεδρίασης της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος. Ο Τάσος Κορωνάκης μιλώντας στα στελέχη της Κουμουνδούρου υπενθύμισε, σύμφωνα με πληροφορίες, την διαφωνία του με την πολιτική «γραμμή» του κόμματος, ενώ έκανε λόγο για υποτίμηση του κόμματος το τελευταίο διάστημα.

Αναφέρθηκε, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, στην πόλωση που επικρατεί στον ΣΥΡΙΖΑ, στην απογοήτευση και την αποστράτευση μελών του κόμματος. Σημείωσε ότι αυτό μετά την πρωτοφανή μάχη που δόθηκε στην διαπραγμάτευση και την επτάμηνη διακυβέρνηση απαιτείτο μια σοβαρή διαδικασία αποτίμησης, αυτοκριτικής και παραγωγής ενός νέου σχεδίου επανακαθορισμού της στρατηγικής και απεμπλοκής από τα μνημόνια. 

Επέμεινε δε, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ότι κομβικό ρόλο έπρεπε να παίξει η δημοκρατία, η εσωκομματική συζήτηση και η ζύμωση με την κοινωνία, ιδιαίτερα μετά την αλλαγή της «γραμμής» του κόμματος ελέω του εκβιασμού που δέχτηκε η κυβέρνηση. Έβαλε όμως και κατά της απόφασης για εκλογές χωρίς την διεξαγωγή του Εκτάκτου Συνεδρίου, ενώ έψεξε και το περιεχόμενο του διαγγέλματος του πρωθυπουργού, αφού δημιουργεί -όπως φέρεται να είπε- την αίσθηση μιας στρατηγικής ήττας της Αριστεράς αφού επιχειρείται η ωραιοποίησή του μνημονίου χωρίς καμία προετοιμασία για νέους εκβιασμούς.

Ιδιαίτερα καυστικός ήταν όμως και για την Αριστερή Πλατφόρμα, σημειώνοντας ότι φέρθηκαν σαν να ήταν έτοιμοι από καιρό για την σύγκρουση, καθώς και για το ότι τα στελέχη της άλλοτε τάσης του κόμματος χρησιμοποίησαν ανέξοδη ρητορεία για το εθνικό νόμισμα. 

Ο Τάσος Κορωνάκης θα παραμείνει, όπως είπε, στο κόμμα προσδοκώντας να διεξαχθούν οι κατάλληλες εσωκομματικές διαδικασίες, ενώ απηύθυνε, σύμφωνα με πληροφορίες, έκκληση σε όλες τις πλευρές να υπερασπιστούν το ήθος της Αριστεράς και να απορρίψουν την «ανθρωποφαγία».

Υπενθυμίζεται ότι προ ημερών ο Τάσος Κορωνάκης είχε δηλώσει σε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ότι αδυνατεί να λειτουργήσει ως «γραμματέας της διάσπασης και των μνημονίων».\

Νίκος Σβέρκος

Η Ευρώπη εν όψει τριών εκλογικών αναμετρήσεων

γράφει η Παναγιώτα Μπλέτα (συγγραφέας)*

Και βέβαια δεν μπορεί να διασωθεί ο θεσμός της Ευρωπαικής Ένωσης ούτε με την Πορτογαλία , ούτε με την Ιρλανδία, μετά τα καταστροφικά αποτελέσματα της «αναπτυξιακής λιτότητας» στην Ελλάδα.

Με δημόσιο χρέος να ξεπερνά το 130% του ΑΕΠ της, η Πορτογαλία ελέγχεται καθοριστικά από τους ξένους επενδυτές, ενώ τα μνημόνια ουδόλως έχουν αποδώσει. Οι πολίτες ασφυκτιούν κάτω από τον ζυγό της επικυρίαρχης Γερμανίας, που υλοποιεί την ίδια πολιτική αφαίμαξης που επιχείρησε και στην Ελλάδα.

Και ίσως τελικά, η πραγματική κρίση της Ευρώπης να μην βρίσκεται στα ανατολικά της Ευρωζώνης, αλλά στα δυτικά, καθώς η Πορτογαλία είναι μια ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα ώρα και στιγμή.

Το χρέος της χώρας καθίσταται μη βιώσιμο, όπως ακριβώς και στην Ελλάδα, ανεξάρτητα εάν ολοκλήρωσε το δανειοδοτικό της πρόγραμμα, ούσα συνεπής με τους στόχους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ).

Ο ρυθμός ανάπτυξης που έφθασε το 0,4%, ενισχύοντας το ετήσιο ΑΕΠ κατά 1,5%, είναι σταγόνα στον ωκεανό, εμπρός στις τεράστιες υποχρεώσεις της που θα βαρύνουν συνολικά το μέλλον της.

Οι εθνικές εκλογές που είναι δρομολογημένες στα τέλη Σεπτέμβρη –αρχές Οκτώβρη θα αναδείξουν ότι τα πραγματικά προβλήματα της χώρας όχι μόνο δεν ξεπεράστηκαν, αλλά επιδεινώθηκαν κιόλας.

Την κατάσταση πυροδοτεί ακόμη περισσότερη η διάσωση της δεύτερης μεγαλύτερης τράπεζας της Πορτογαλίας , που επιτεύχθηκε εις βάρος φορολογούμενων, καταθετών και ομολογιούχων, κατόπιν συμφωνίας με την Τρόικα, καθώς άρχισαν να γίνονται πιο κατανοητές στους πολίτες οι προθέσεις της Τρόικας.

Η υπόθεση της Πορτογαλίας αποδεικνύει την συνέχεια που θα έχει και η Ελλάδα ακολουθώντας την ίδια συνταγή φαρμάκου στις παθογένειες της. Φάρμακο με μικροβιοκτόνα δράση που σκοτώνει όμως και τα υγιή κύτταρα. Κάτι σαν τα φάρμακα κατά του καρκίνου δηλαδή που στο τέλος οι ασθενείς πεθαίνουν από την καταστροφή των υγιών τους οργάνων, ενώ η κατάσταση απαιτεί χειρουργική επέμβαση και αφαίρεση του καρκινικού όγκου που αποτελεί το χρέος.

Το εκλογικό τοπίο έχει αρχίσει πια να φαίνεται καθαρά, με εκλογές σε Ελλάδα και Πορτογαλία το Σεπτέμβριο και Ισπανία τον Νοέμβρη.

Και οι τρεις χώρες κατακερματισμένες από μνημόνια λιτότητας και αναπτυξιακή ασφυξία, οδεύουν σε εκλογές, που στίγμα τους θα έχουν την αντίσταση στην Ευρωπαική μισαλλοδοξία που στερεί από τις χώρες μέλη της Ευρωπαικής Ένωσης το δικαίωμα να ζουν ειρηνικά και ισότιμα, γι΄ αυτό και θα δρομολογήσουν κορυφαίες εξελίξεις για το μέλλον της Ευρώπης.

Η χρονική συγκυρία δεν αποτελεί παρά ένα τέχνασμα της ιστορίας, να βρεθεί μπροστά σε εξελίξεις, που παραγόμενες συγχρονισμένα μπορούν να δώσουν καλύτερο συνολικά απαντητικό αποτέλεσμα, σε ένα σύστημα που δεν κάμπτεται από την δύναμη του ενός. Οι εκλογές δεν αποτελούν παρά ένα εργαλείο για να πει ο  λαός της γνώμη του ξανά και ξανά αν χρειαστεί και ειδικά στις περιπτώσεις που πιστεύει πως έχει εξαπατηθεί.

Στην προκειμένη περίπτωση οι εκλογές αποτελούν την απάντηση στις αδιέξοδες πολιτικές, που λειτουργούν ίσα για να σου κρατούν το κεφάλι έξω από το νερό και όχι για να κολυμπήσεις.

Η επιβίωση χωρίς περιθώρια ανάπτυξης, δεν αποτελεί δημιουργική πολιτική συμμετοχικής δημοκρατίας, αλλά αργό θάνατο συνολικά της δημοκρατίας.

Είναι περίπου κάτι σαν το ευνουχισμό. Έχεις το δικαίωμα να ζεις εξαρτώμενος, καθώς δεν μπορείς να παράγεις ο ίδιος τη συνέχεια σου.

Και η δημοκρατία δεν στηρίζεται στην εξάρτηση, καθώς η εξάρτηση δημιουργεί προκατειλημμένη αντίληψη περί δικαίου, ακόμη και όσο αφορά τον ίδιο τον εαυτό σου.

Η πολιτική άποψη που καταγράφεται είναι αμφιλεγόμενη, καθώς παράγεται κάτω από καθεστώς ψυχαναγκαστικής βούλησης και οι αδικημένοι υπόκεινται σε μεγαλύτερες αδικίες, εωσότου το ένστικτο να πάρει τη θέση της άποψης.

Εκεί ξεκινούν οι ματωμένες, αλλά αποτελεσματικές επαναστάσεις με το ένστικτο. Όλες οι υπόλοιπες είναι μαιμού.

*Η Παναγιώτα Μπλέτα γεννήθηκε στην Λακωνία ενώ μεγάλωσε στο Χαλάνδρι. Σπούδασε στη Νέα Υόρκη: 

ΜΒΑ - Μεταπτυχιακός τίτλος στη Διοίκηση και Οργάνωση Επιχειρήσεων, New York Institute of Technology BSc Marketing-Management - Πτυχίο στην Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων και Marketing, City University of New York

Δραστηριοποιήθηκε έντονα στο χώρο της Τοπικής αυτοδιοίκησης όπου και διακρίθηκε:

Αντιδήμαρχος Χαλανδρίου - Πρόεδρος των Δημοτικών Επιχειρήσεων Πολιτισμού και...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κωνσταντοπούλου: Δεν κλείνω τη Βουλή αν δεν έρθει ο Στουρνάρας

Πραγματοποιήθηκε τελικά το βράδυ της Κυριακής η Διάσκεψη των Προέδρων που είχε συγκαλέσει η Ζωή Κωνσταντοπούλου μετά την χτεσινή αναβολή λόγω έλλειψης απαρτίας, καθώς κανένας εκπρόσωπος κόμματος, πλην αυτών της Λαϊκής Ενότητας, δεν παρευρέθη. Η διαφορά με τη χτεσινή συνεδρίαση ήταν η παρουσία του Μιχάλη Κριτσωτάκη (επίσης από τη Λαϊκή Ενότητα) με αποτέλεσμα οι παρευρισκόμενοι να ανέρχονται σε 7 από τους 22 και τη Πρόεδρο της Βουλής να δηλώνει πως υπάρχει απαρτία.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ξεκίνησε την τοποθέτησή της με επίθεση στην κυβέρνηση λέγοντας πως «αυτοί που υπέγραψαν τη συμφωνία υπέγραψαν τον πολιτικό θάνατο προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ και τον πολιτικό θάνατο της Δημοκρατίας». Η δήλωσή της και η παρουσία της Λαϊκής Ενότητας είναι ένα ακόμη προμήνυμα της συμπόρευσης της Ζωής Κωνσταντοπούλου με το κόμμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη.

«Η βουλή δεν θα κλείσει αν δεν έρθει να δώσει εξηγήσεις ο κ. Στουρνάρας. Είναι μάρτυρας της υπόθεσης και έχει ήδη προσκληθεί δύο φορές από την επιτροπή θεσμών και διαφάνειας», τόνισε σε άλλο σημείο, ενώ εξέφρασε και τη δυσαρέσκειά της για την απουσία όλων των εκπροσώπων όλων των κομμάτων, πλην της Λαϊκής Ενότητας. «Καταλύονται οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες», δήλωσε και  ανακοίνωσε και το πρόγραμμα των συνεδριάσεων της ολομέλειας μέχρι και την Τετάρτη

Όπως και το Σάββατο, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, Χρυσή Αυγή, Ποτάμι, ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ και ΑΝΕΛ δεν συμμετείχαν στη σύσκεψη σημειώνοντας πως από τη στιγμή που η κυβέρνηση έχει παραιτηθεί και έχουν προκηρυχθεί εκλογές δεν υπάρχει λόγος για τη Διάσκεψη και τον προγραμματισμό του κοινοβουλευτικού έργου. «Βρισκόμαστε πλέον σε προεκλογική περίοδο και ως εκ τούτου μόνο ως παρελκυστική τακτική μπορεί να εκληφθεί», ανέφεραν οι τέσσερις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (Μπαλάφας, Τσουκαλάς, Βαρεμένος και Φίλης ) που εκπροσωπούν το κόμμα στη Διάσκεψη.

Σημειώνεται πως την Κυριακή ολοκληρώθηκε ο χρόνος της διερευνητικής εντολής στον πρόεδρο της ΝΔ Βαγγέλη Μεϊμαράκη και τη Δευτέρα η εντολή θα δοθεί στον Παναγιώτη Λαφαζάνη. Αν και ο επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας εξαντλήσει το χρόνο που θα του δοθεί τότε θα επιστρέψει την εντολή στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την Πέμπτη και άμεσα θα κλείσει η Βουλή και θα προκηρυχθούν εκλογές.

Ωστόσο η Πρόεδρος της Βουλής επιθυμεί μέσα στην εβδομάδα να ανοίξει το κοινοβούλιο και να θέσει προ ημερησίας συζήτησης το θέμα του χρέους, ενώ ανέφερε πως θα πρέπει να γίνει συζήτηση και για την αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους. Για τη Δευτέρα έχει επίσης συγκαλέσει συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνεια για το θέμα των πρακτικών του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών την επομένη του δημοψηφίσματος, ενώ κάλεσε και τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννη Στουρνάρα να παρουσιαστεί στην Επιτροπή την Τρίτη για την υπόθεση της Siemens και την διευθέτηση που συμφωνήθηκε με το Ελληνικό Δημόσιο. Το Βήμα αναφέρει πως ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας δεν πρόκειται να προσέλθει καθώς βρίσκεται σε διακοπές.

Η στάση της Ζωής Κωνσταντοπούλου έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις και από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Σάκης Παπαδόπουλος μιλώντας σε εκπομπή του Mega ανέφερε πως η πρόεδρος της Βουλής «φαντασιώνεται ότι μπορεί να είναι η Ζαν Νταρκ ή η Ρόζα Λούξενμπουργκ, δεν γίνεται αυτό το πράγμα». Ο Δημήτρης Παπαδημούλης, στην ίδια εκπομπή, ανέφερε πως «είχε προειδοποιήσει τον Αλέξη Τσίπρα τόσο για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου όσο και για τον Γιάνη Βαρουφάκη χωρίς να εισακουστεί».

Πηγή

Ο Σταύρος Θεοδωράκης «βρίσκει» τα λάθη του Αλέξη Τσίπρα

γράφει η Άντα Ψαρρά

Μια απόλυτα… τεκμηριωμένη προσέγγιση από τον αρχηγό του Ποταμιού αναρτήθηκεστις ιστοσελίδες εμπλουτίζοντας ή και φτωχαίνοντας τον πολιτικό διάλογο πριν τις εκλογές.

Τα 11 λάθη του Τσίπρα καταγράφει ο Σταύρος Θεοδωράκης που στην ουσία και κατά τα λεγόμενά του είναι στην ουσία 6, αφού τα 5 αναφέρονται σε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που πρόσφατα εναντιώθηκαν στο μνημόνιο και αποχώρησαν από το κόμμα.

Κατά τα λοιπά επισημαίνει το λάθος που δεν πήραμε λεφτά τον Φεβρουάριο, χωρίς φυσικά να έχει κάνει τότε παρόμοια επισήμανση ο ίδιος ή το κόμμα του.

«Θετική χαρακτηρίζει με ανακοίνωσή του το Ποτάμι τη συμφωνία στο Eurogroup, ενώ επισημαίνει στην κυβέρνηση να προχωρήσει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται και προβλέπει η συμφωνία και δεσμεύεται ότι θα την στηρίξει», έγραφε μεταξύ άλλων η ανακοίνωση του «Ποταμιού» το Φεβρουάριο.

Λάθος χαρακτηρίζει επίσης την «πρόσκληση των μεταναστών να έρθουν να λιαστούν στην Ελλάδα». Θυμίζουμε στον δημοσιογράφο αρχηγό του Ποταμιού ότι ο πόλεμος της Συρίας οδήγησε χιλιάδες πρόσφυγες στον ξεριζωμό και πολλούς από αυτούς στην Ελλάδα.

Η γνωστή δήλωση της υπουργού αναφερόταν στο γεγονός ότι οι πρόσφυγες έχουν δικαίωμα στη ζωή ακόμα και στις ξένες πλατείες. Δεν διευκρινίζει ωστόσο ο κ. Θεοδωράκης τι θα έκανε ο ίδιος σε παρόμοια μετακίνηση προσφύγων.

Μήπως βίαιη αποτροπή; Μήπως κλείσιμο των συνόρων σε πρόσφυγες πολέμου πράγμα που πρόσφατα προσπαθεί να κάνει η κυβέρνηση της FYROM κάτω από τη διεθνή κατακραυγή;

Γιατί λοιπόν είναι «λάθος» η από τον ΟΗΕ επιβαλλόμενη φροντίδα των προσφύγων πολέμου; Άλλο «λάθος» κατά τον Στάυρο Θεοδωράκη είναι ο νόμος Παρασκευόπουλου που κατάργησε την κατάφωρα αντισυνταγματική προηγούμενη νομοθεσία Αθανασίου, η οποία έχωνε σε απομόνωση όσους κρατούμενους ο ίδιος θεωρούσε «χειρότερους» λόγω της κατηγορίας και όχι της συμπεριφοράς.

Επίσης, η νομοθετική ρύθμιση Παρασκευόπουλου έδωσε δυνατότητες σε αρρώστους και βαριά αναπήρους να εκτίσουν το υπόλοιπο της ποινής σπίτι τους. Αυτοί είναι οι πονηροί κατά τον Σταύρο Θεοδωράκη;

Όσο για τις υποσχέσεις της Θεσσαλονίκης πράγματι πολλές αναθεωρήθηκαν, ώστε να μην βρεθεί η χώρα εκτός Ε.Ε. Η ιστορία των πολιτικών εξαγγελιών στη ΔΕΘ δυστυχώς πάντα ακόμα και πριν την κρίση αποτελούσε σε μεγάλο βαθμό επιδίωξη και σε λιγότερο πραγματική δυνατότητα.

Η επιβολή των capital controls δεν επιβλήθηκε στα καλά καθούμενα και κάποιος υπεύθυνος για τα οικονομικά στο «Ποτάμι» ίσως θα έπρεπε να ενημερώσει τον αρχηγό για το πώς έκλεισε εκβιαστικά η ευρωπαϊκή στρόφιγγα, πώς απέσυραν οι πατριώτες τις καταθέσεις τους και πώς τέλος κάθε κυβέρνηση όφειλε να κάνει το ίδιο για να προστατεύσει τους πολίτες της και τις καταθέσεις τους.  

Φτωχός, λοιπόν, ο απολογισμός λαθών του Σταύρου Θεοδωράκη σχετικά με τον Αλέξη Τσίπρα αν και υπάρχουν πολλά και σοβαρά λάθη στην διάρκεια της επτάμηνης διακυβέρνησης, που δεν εντόπισε στην χαριτωμένη και πρόχειρη αυτή καταγραφή.

Το χειρότερο όμως για τον αρχηγό του Ποταμιού είναι ότι το κύριο βάρος των καταλογιζόμενων «λαθών» αφορούν σε πρωτοβουλίες με στόχο την αποκατάσταση και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ο ίδιος δε παρουσιάζεται ως γνήσιο τέκνο της νεοφιλελεύθερης συντήρησης, όταν αναφέρεται συχνά σε αυτές τις πρωτοβουλίες χαρακτηρίζοντάς της ως ιδεοληψίες του ΣΥΡΙΖΑ, φλερτάροντας έτσι με τις ακροδεξιές πρακτικές της κυβέρνησης Σαμαρά που ποτέ σχεδόν δεν είχε σπεύσει να χαρακτηρίσει ως λάθη!

Ενδεικτικά: επιχειρήσεις σκούπα, προφυλακίσεις πάνω από τα όρια, υγειονομικές διατάξεις ντροπής, Φαρμακονήσι, Αμυγδαλέζα, άγρια καταστολή των μαζικών διαδηλώσεων εργαζομένων και τα λοιπά.  

Κουτσούμπας για «Λαϊκή Ενότητα»: Τα σίκουελ είναι χειρότερα από τις πρώτες ταινίες

Ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Real, τονίζει αναφερόμενος στη Λαϊκή Ενότητα του Παναγιώτη Λαφαζάνη πως «τα σίκουελ είναι χειρότερα από τις πρώτες ταινίες».

Ο ΓΓ του ΚΚΕ αποδίδει την απόφαση της κυβέρνησης για εκλογές στην επίλυση των  εσωκομματικών προβλημάτων του ΣΥΡΙΖΑ και στο ξεκαθάρισμα του πολιτικού τοπίου για να προχωρήσει στην υλοποίηση του τρίτου μνημονίου.

Παράλληλα χαρακτηρίζει τη διαδικασία διερευνητικών εντολών ως θέατρο καθώς δεν υπάρχει καμία περίπτωση να προκύψει κυβέρνηση απ’ αυτή τη Βουλή. «Το θέατρο που παρακολουθούμε αυτές τις ημέρες έχει να κάνει μόνο με τα παιχνίδια, που θέλουν να παίξουν όλα τα κόμματα του διεφθαρμένου και αποτυχημένου πολιτικού κατεστημένου. Από την πρώτη στιγμή έχουμε δηλώσει ότι δεν παίρνουμε μέρος σε αντιλαϊκά παιχνίδια και μπακαλίστικους τυχοδιωκτισμούς. Αυτά που κάνει ο Μεϊμαράκης σήμερα, τα έκανε ο Τσίπρας το 2012», αναφέρει.

Για την Αριστερή Πλατφόρμα λέει: «Να μην ξαναπαιχτεί το ίδιο έργο σε βάρος του λαού. Άλλωστε, συνήθως τα «σίκουελ» είναι χειρότερα από τις πρώτες ταινίες. Όλα τα ονομαζόμενα αντιμνημονιακά μέτωπα μέχρι σήμερα, έχουν οδηγήσει σε νέα μνημόνια. Οι συγκεκριμένοι υπηρέτησαν και από κυβερνητικές θέσεις την πολιτική αυτή, προετοιμάζοντας το νέο μνημόνιο. Και η εν λόγω «πλατφόρμα» είναι έρμαιο των αντιφάσεων και των αδιεξόδων, από τις οποίες διέπεται η πολιτική τους γραμμή, το πρόγραμμά τους, η στρατηγική τους.

Η θολή αντιμνημονιακή ρητορεία των τελευταίων 5 χρόνων είναι επόμενο να εγκλωβίζει σε προτάσεις δήθεν «εφικτές», εντός των τειχών της ΕΕ και του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, σε συμμετοχή σε κυβερνήσεις - υποχείρια όσων έχουν την πραγματική εξουσία, όπως οι εγχώριοι και ξένοι μονοπωλιακοί όμιλοι. Προτάσεις, οι οποίες - όπου και όποτε έχουν εφαρμοστεί, διεθνώς και στη χώρα μας - έχουν οδηγήσει σε μνημόνια, δανειακές συμβάσεις, αντιλαϊκά μέτρα».

Όσον αφορά το αποτέλεσμα των εκλογών εκτιμά ότι «δεν αποκλείεται αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, είτε κυβέρνηση συνεργασίας με κόμματα όπως οι ΑΝΕΛ, αλλά και το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ, ακόμα και η ΝΔ σ’ επόμενη φάση».

Πηγή

Η Φώφη «κλείνει το μάτι» και ο Γιώργος χαιρετίζει

Πρόσκληση προς όλες τις πολιτικές δυνάμεις, τις κινήσεις και τα πρόσωπα του σοσιαλδημοκρατικού και κεντροαριστερού χώρου, για συσπείρωση των δυνάμεων και συστράτευση με ενιαία στάση και ψηφοδέλτια, απηύθυνε η Φώφη Γεννηματά και ο πρώτος που απάντησε ήταν ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπανδρέου.

Η κα Γεννηματά προέβει σε αυτό το κάλεσμα κατά την εισήγησή της στη συνεδρίαση της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, και περιέγραψε τον στόχο που δεν είναι άλλος από τη διαμόρφωση ενός τρίτου πόλου ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ.

 Σύμφωνα με την πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ο τρίτος πόλος «θα συμβάλλει στην εφαρμογή ουσιαστικών προοδευτικών μεταρρυθμίσεων και να αναδείξει τις διαφορές -όπως τόνισε- με τον νεοφιλελευθερισμό της δεξιάς, την πρόσδεσή της στο συντηρητικό και αναχρονιστικό παρελθόν της και τις τυχοδιωκτικές επιλογές, τις δογματικές εμμονές και την πολιτική ανεπάρκεια του ΣΥΡΙΖΑ». 

«Να συζητήσουμε, να θέσουμε το κοινό συμφέρον πάνω από το προσωπικό, να συστρατευτούμε αλλάζοντας τα δεδομένα, ανοίγοντας νέους δρόμους, δημιουργώντας νέες προσδοκίες και ελπίδα για τις Ελληνίδες και τους Έλληνες» υπογράμμισε η κ. Γεννηματά.

Χαιρετίζει ο Παπανδρέου

Άμεση ήταν η απάντηση του ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ., του Γιώργου Παπανδρέου, το οποίο με ανακοίνωσή του τονίζει ότι «Η συνεννόηση και συνεργασία των δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού είναι επιτακτική και εθνική ανάγκη».

Το κόμμα χαιρετίζει την πρόσκληση που απηύθυνε η κα Γεννηματά και σημειώνει ότι «η συνεννόηση και η συνεργασία δεν επιβάλλεται από εκλογική σκοπιμότητα, αλλά από την ανάγκη να υπάρχει σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης της χώρας, ώστε να βγει από την κρίση».

Πηγή

Η μπάλα για πόσο ακόμα στην εξέδρα;

γράφει ο Δημήτρης Τρίμης

Προσπαθώ να καταλάβω (πέραν του αυτονοήτου, ότι δεν τους συμφέρουν οι εκλογές) τι ακριβώς θέλουν να πουν τα κόμματα του λεγόμενου Ευρωπαϊκού Μετώπου.  Σήμερα λόγου χάρη, σταχυολόγησα ορισμένες φράσεις κλειδιά σε βαρυσήμαντο άρθρο του τέως προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου στην προσωπική του ιστοσελίδα. «Η κυβέρνηση ορθότατα παραιτήθηκε γιατί δεν διαθέτει πλέον πλειοψηφία, στερείται νομιμοποίησης και έβλαψε τον τόπο και τον τρόπο σκέψης των Ελλήνων και των Ελληνίδων» υπογραμμίζει ο κ. Βενιζέλος, για να μας δημιουργήσει αυτομάτως το ερώτημα «και τότε, γιατί τον βρίζετε»; Γιατί δεν χαιρόσαστε που με τις εκλογές σάς δίνετε η ευκαιρία να τον νικήσετε μια ώρα αρχύτερα και να συγκροτήσετε μια δική σας αμιγώς νεοφιλελεύθερη, μνημονιακή, ευρωπαϊκή κυβέρνηση, δίχως ίχνος λαϊκισμού και βόρεια Κορέας;

Η απάντηση βρίσκεται λίγο πιο κάτω, όπου και εξηγείται η κουτοπονηριά. Οτι «το εθνικό συμφέρον απαιτούσε να μη χαθεί και πάλι πολύτιμος χρόνος, αλλά να σχηματισθεί από την παρούσα Βουλή κυβέρνηση εθνικής ενότητας με τη συμμετοχή όλων των δημοκρατικών ευρωπαϊκών δυνάμεων, φυσικά και του ανανήψαντος ΣΥΡΙΖΑ που έχει το μεγαλύτερο αριθμό εδρών. Με πρωθυπουργό κοινής αποδοχής». Δηλαδή, ευθύνεται ο λαβωμένος κοινοβουλευτικά και πολιτικά ΣΥΡΙΖΑ και ο Α. Τσίπρας, μετά την οδυνηρή συνθηκολόγηση, αλλά και την εξασφάλιση χρηματοδότησης από τους Θεσμούς, που «με τη στάση του δεν άφησε κανένα περιθώριο και επέβαλε τις πρόωρες εκλογές». Ως φαίνεται, από αυτά τα «επιχειρήματα» της συντηρητικής πτέρυγας, ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να παραχωρήσει τη θέση του, χωρίς τη βάσανο των εκλογών, (όπως το ζητάνε οι κύριοι Μεϊμαράκης, Βενιζέλος, Στ. Θεοδωράκης κ.λπ) σε μια προσωπικότητα κοινής αποδοχής, την οποία και θα στηρίξει με όλες του τις δυνάμεις (ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Α. Τσίπρας).

Επιλέγοντας άλλο δρόμο, αυτόν της προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία, ο Α. Τσίπρας, κατά τον κ. Βενιζέλο, πάλι φταίει που θα βρεθεί στην ίδια θέση, διότι «οι εκλογές θα οδηγήσουν ή σε αδιέξοδο ή στη μόνη λύση που υπηρετεί το εθνικό συμφέρον (...) την κυβέρνηση συνεργασίας όλων των δημοκρατικών δυνάμεων ευρωπαϊκού προσανατολισμού».

Με λίγα λόγια, επειδή δεν μπορεί ένας πολιτικός χώρος, τόσο σοβαρός κι έγκυρος, σαν το παλιό χρεοκοπήμενο πολιτικό σύστημα (Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ), να πει ορθά κοφτά ότι «δεν μας συμφέρει τώρα να πάμε σε εκλογές πριν φθαρεί αρκετά ο Τσίπρας για να τον νικήσουμε», ισχυρίζεται... ό,τι να 'ναι, πετώντας διαρκώς τη μπάλα στην εξέδρα.

Δεν χρειάζεται και πολλή διορατικότητα για να προβλέψει κανείς ότι σε λίγες μέρες ο κ. Μεϊμαράκης, της Δεξιάς, όπως και ένας πιο κεντρώος εκπρόσωπος του Τρίτου Πόλου, θα υποχρεωθούν να πολιτευτούν (και αναπόφευκτα) να αλληλοϋπονομευτούν ως επικεφαλής της... μεγάλης διασπασμένης συντηρητικής νεοφιλελεύθερης, ευρωπαϊκής, αστικής παρατάξεως που όμως διαθέτουν  την τεχνογνωσία επιβολής περιοριστικών ταξικών πολιτικών εντός της ευρωζώνης, πάση θυσία. Θα έρθουν συνεπώς κι αυτοί οι μπαρουτοκαπνισμένοι οπλαρχηγοί του «ΝΑΙ»,  στο πραγματικό δίλημμα της διακυβέρνησης σήμερα: Ποιος στα αλήθεια μπορεί να εγγυηθεί και με ποιο πρόγραμμα, τη σταδιακή έξοδο από την χρεοκοπία, την ύφεση και τη διαφθορά, με όλο και περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, διαφάνεια και ανόθευτη δημοκρατία;

Ένα Ανθρώπινο Δράμα Δίπλα μας

Όπως όλοι γνωρίζετε, τους τελευταίους μήνες σε όλα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, βρίσκεται σε εξέλιξη ένα ανθρώπινο δράμα που μας αφορά όλους.

Πρόκειται για τους χιλιάδες πρόσφυγες πολέμου που προκειμένου να βρεθούν σε ένα ασφαλέστερο μέρος, μπήκαν σε μία βάρκα, και με ρίσκο τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους ταξίδεψαν με τις χείριστες συνθήκες ως τη χώρα μας, ενώ πολλοί από αυτούς δεν κατάφεραν καν να επιβιώσουν στο ταξίδι (σήμερα είχαμε ακόμα ένα πνιγμό μικρού παιδιού στην περιοχή της Σάμου μόνο).

Δυστυχώς, συνειδητοποιούμε καθημερινά πως οι περισσότεροι συμπολίτες μας μάλλον δεν έχουν αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης που βιώνουν οι συνάνθρωποι μας, αλλά ούτε και το μέγεθος των ιστορικών πλέον γεγονότων που εξελίσσονται.

Στις περιοχές του ανατολικού αιγαίου που έχει να βιώσει γεγονότα αντίστοιχης σοβαρότητας και έντασης από την εποχή της μικρασιατικής καταστροφής, πολύ φοβόμαστε ότι οι συμπεριφορές που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες δεν είναι και πολύ διαφορετικές από τότε.

Ακούμε από κάποιους ότι τους θεωρούν πλούσιους, τους ίδιους ανθρώπους που βγαίνουν μισοπνιγμένοι από τη θάλασσα κρατώντας σακούλες σκουπιδιών στα χέρια μέσα στις οποίες έχουν τα παιδιά τους για να τα προφυλάξουν από το κρύο και το νερό.

Ακούμε πως τους κλέβουν οι ναυτιλιακές εταιρίες ζητώντας τους χρήματα εισιτήριων για δρομολόγια που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ και συμπολίτες μας να τους ζητάνε χρήματα για να τους αφήσουν να φορτίσουν τα κινητά τους τηλέφωνα ή ακόμα και για να χρησιμοποιήσουν τις τουαλέτες τους.

Αυτό που μας ανησυχεί κυρίως, είναι ότι δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα, από εκείνη την εποχή που αποκαλούσαν τους Έλληνες πρόσφυγες τουρκόσπορους και τους πετούσαν έξω από τα χωριά τους και τις πόλεις, όταν απλώς ζητούσαν λίγη βοήθεια.

Προβληματιζόμαστε πολύ λοιπόν, γιατί ένας λαός που δεν θυμάται, δεν μαθαίνει από τα βιώματα του και τα λάθη του και επαναλαμβάνει το άσχημο κομμάτι της ιστορίας του.

Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι πως σήμερα είμαστε εμείς αυτοί που οφείλουμε να δώσουμε βοήθεια στους συνανθρώπους μας. Αύριο όμως μπορεί να είμαστε εμείς οι ίδιοι που θα αναζητήσουμε και θα χρειαστούμε αλληλεγγύη και προστασία.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι οικονομικοί μετανάστες, αλλά πρόσφυγες πολέμου. Ενός πολέμου «επιδοτούμενου» από την ΕΕ και τις ΗΠΑ, που προκάλεσε και προκαλεί τον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και που ισοπέδωσε και ισοπεδώνει ολόκληρες πόλεις και χωριά.

Μέσα στην οικονομική κρίση που βιώνουμε όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά, οφείλουμε να μην χάσουμε την ανθρωπιά μας. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε γι αυτούς τους κατατρεγμένους και τρομαγμένους ανθρώπους είναι να μην αποστρέφουμε το βλέμμα μας από αυτό το δράμα που ζουν και που εξελίσσεται δίπλα μας. Είναι σημαντικό για την επιβίωσή τους να προσφέρουμε ότι μπορεί ο καθένας μας, από ένα ποτήρι νερό μέχρι ότι θεωρούμε ότι μπορεί να βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι υποχρεώθηκαν να αφήσουν μέχρι και τα τελευταία τους υπάρχοντα στις μικρασιατικές ακτές και να μπουν στη βάρκα της σωτηρίας τους με μια μόνο σακούλα στα χέρια, γιατί το κάθε περιττό αντικείμενο πιάνει χώρο στη βάρκα και αφαιρεί χρήματα από τους δουλεμπόρους.

Γι αυτό λοιπόν, πέραν από τις όποιες συντονισμένες προσπάθειες που οφείλει να κάνει εδώ και τώρα τόσο η πολιτεία, αλλά και οι εκάστοτε διεθνείς φορείς, η Υπάτη Αρμοστεία, ο Ερυθρός Σταυρός και άλλοι, που στην πλειονότητά τους αντιμετωπίζουν αναποτελεσματικά το θέμα που βρίσκεται σε έξαρση, πρέπει ο καθένας μας να συνδράμει με όποιο τρόπο μπορεί.

Πρέπει να τονίσουμε όμως ότι κάποιοι συμπολίτες μας, αλλά και φορείς, σιωπηρά και με σεμνότητα κάνουν μία τεράστια προσπάθεια να βοηθήσουν όπως μπορούν. Δυστυχώς όμως το μέγεθος το προβλήματος είναι τεράστιο, και πάρα πολλοί όσοι είναι απλώς θεατές αυτού του δράματος.

Εμείς σαν Αρχιπέλαγος, βιώνοντας από πρώτο χέρι αυτή την κατάσταση δεν διανοούμαστε να μην προσπαθήσουμε με τις λίγες δυνάμεις μας και να συνεισφέρουμε σχεδόν καθημερινά με ότι μπορούμε.

Κάνουμε όμως μια έκκληση σε όλους να συνδράμουν με ότι μπορούν, μπουκάλια νερού, τρόφιμα, φάρμακα, ρούχα, ακόμα και παιχνίδια για τα παιδιά. Προτεραιότητα πρέπει να δίνεται στις οικογένειες και στα μικρά παιδιά που είναι και η πιο ευάλωτη μερίδα των προσφύγων.

Έκκληση επίσης κάνουμε σε ξενοδοχεία και εστιατόρια που αυτή την περίοδο πετούν μεγάλες ποσότητες περισσευούμενου φαγητού, το οποίο θα μπορούσε να αποδειχθεί σωτήριο για αυτούς τους ανθρώπους.

Μπορούμε είτε να προσφέρουμε τα παραπάνω εφόδια απ’ ευθείας στους συνανθρώπους μας στα μέρη που συγκεντρώνονται, είτε μεταφέροντας τα είδη πρώτης ανάγκης στα λιμεναρχεία των νησιών και στα κέντρα υποδοχής όπου αυτά υπάρχουν. Επίσης για την περιοχή της Σάμου, το Αρχιπέλαγος είναι πάντα στη διάθεση σας να μεταφέρει και να διανείμει προσωπικά πλέον τα εφόδια στους πρόσφυγες.

Από το Ινστιτούτο Αρχιπέλλαγος

Ποια ήταν η παρένθεση: Η Αριστερά ή η κυβέρνηση;

Του Άγγελου Προβολισιάνου

Οι εκλογές έχουν κλειδώσει για τις 20 Σεπτεμβρίου, καθώς το αργότερο μέχρι την Παρασκευή η κυβέρνηση θα αποτελεί παρελθόν, με δεδομένο πως ούτε η κοινοβουλευτική ομάδα με επικεφαλής τον Παναγιώτη Λαφαζάνη δεν θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί τη διερευνητική εντολή.

Επτά μήνες διακυβέρνησης αρκούσαν για να φέρουν τη διάσπαση στον ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που αυτομάτως οδήγησε τη χώρα σε εκλογές, αφού το γαϊτανάκι της «κυβερνώσας αντιπολίτευσης» και της «αντιπολιτευόμενης συμπολίτευσης» μετά τη 12η Ιουλίου έπρεπε να σταματήσει.

Εκτός από τον εμφανή διχασμό του ΣΥΡΙΖΑ που προβάλλεται από τις κάμερες και γράφεται από εφημερίδες και sites, υπάρχει και αυτός που αφορά το εσωτερικό του κόμματος, καθώς αρκετά στελέχη -από όλες τις εσωκομματικές διαβαθμίσεις και τμήματα- είτε προσχωρούν στο σχήμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη είτε αποστασιοποιούνται, αφού η μνημονιακή πολιτική ξεπερνά τις ιδεολογικές τους αρχές.

Όμως, και όσοι παραμένουν στον «κυβερνητικό» ΣΥΡΙΖΑ -όπως πολλά στελέχη τον αποκαλούν-, πιστεύοντας πως το T.I.N.A. (There Is No Alternative) αποτελεί γεγονός, εκφράζουν το σκεπτικισμό τους για τη μετάλλαξη του κόμματος σε μία σοσιαλδημοκρατική παράταξη, η οποία θα κινηθεί με γνώμονα την εκπροσώπηση όσο το δυνατόν ευρύτερου κοινωνικού φάσματος, ξεφεύγοντας παράλληλα και από τον αριστερό - ριζοσπαστικό πολιτικό λόγο, που άλλωστε είναι συνυφασμένος με τις κινηματικές διαδικασίες, στις οποίες οφείλει να πρωτοστατεί ένα αριστερό κόμμα.

Το νέο πολιτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει -όπως όλα δείχνουν- ως άξονα την ιδεολογική μετατόπιση του κόμματος σε ένα πεδίο έκφρασης της «αστικής Αριστεράς». Όροι ασύμβατοι, μα ως γνωστόν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Και με αφορμή τη γνωστή φράση του Μακιαβέλι, στα μέσα της προηγούμενης εβδομάδας, με την κυβέρνηση να βρίσκεται σε «παροξυσμό» αλλάζοντας τα σενάρια σαν τα πουκάμισα, έγινε γνωστό από κυβερνητικούς κύκλους πως το Μαξίμου εξετάζει το ενδεχόμενο να οδηγηθούμε σε θερινά τμήματα, κλείνοντας την Ολομέλεια της Βουλής, ένα σενάριο που επικρατούσε ως την Τετάρτη, λίγες ώρες δηλαδή πριν το διάγγελμα Τσίπρα.

Η πρακτική αυτή θα βοηθούσε μεν στη ψήφιση των εφαρμοστικών νόμων, αλλά θα προκαλούσε και ένα μεγάλο επικοινωνιακό πλήγμα για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού τέτοιοι αντιδημοκρατικοί «αυτοματισμοί» είναι συνιφασμένοι με τα πάλαι ποτέ κόμματα εξουσίας, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ξεχνώντας παράλληλα πως όντας αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ κατακεραύνωνε αυτές τις πρακτικές.

Ακολούθησε το διάγγελμα, στο οποίο ο κ. Τσίπρας ανακοίνωσε την παραίτηση του, προτάσσοντας -μεταξύ άλλων- πως οδηγήθηκε σε αυτήν την απόφαση επειδή η κυβέρνηση εξάντλησε την εντολή που πήρε μόλις επτά μήνες πριν. Δηλαδή, αν ο πρωθυπουργός διέθετε κυβερνητική πλειοψηφία, θα οδηγούμασταν και πάλι σε εκλογές;

Επτά μήνες διακυβέρνησης που καταλήγουν σε παραίτηση, μόνο ως κυβερνητική παρένθεση χαρακτηρίζονται. Το θέμα είναι τι γίνεται με την Αριστερά, αφού μετά από έξι μήνες αξιοπρέπειας ο λαός καλείται να «φάει»... διαφθορά, με το ηθικό πλεονέκτημα να έχει πάει περίπατο μέσα σε ένα συγκρουσιακό κλίμα, όπου πρώην «σύντροφοι» -επιδεικνύοντας αριστεροσύνη- αλληλοκατηγορούνται για προδοσία.

Πηγή

Τα ανάκτορα προς πώληση

γράφει η Χαρά Τζαναβάρα

Από το 1874 αποτέλεσε τη θερινή κατοικία της βασιλικής οικογένειας, με τρία σύντομα διαλείμματα που πέρασε στο Δημόσιο λόγω κατάργησης του θεσμού της μοναρχίας. Συνδέθηκε όμως με σημαντικά πολιτικά γεγονότα, με σπουδαιότερο την ορκωμοσία της κυβέρνησης του Ελευθέριου Βενιζέλου τον Αύγουστο του 1915.

Ιδιοκτησία σήμερα του Δημοσίου, που αποζημίωσε γενναιόδωρα τον έκπτωτο Κωνσταντίνο Γλίξμπουργκ, έχει αφεθεί στο έλεος του χρόνου, αλλά και αμφιλεγόμενων ληστειών. Η Task Force ασχολήθηκε με το «φιλέτο» της Πάρνηθας και πρότεινε ιδιωτικοποίηση.

Το πράσινο στολίζει του πέτρινους τοίχους | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Η καταπράσινη όαση στις παρυφές της Πάρνηθας, περίπου 15 χλμ. βόρεια της Αθήνας, είναι γνωστή ως κτήμα Τατοΐου. Πρόκειται όμως για την αρχαία Δεκέλεια, που είχε καθοριστική σημασία για την επιβίωση ολόκληρης της Αττικής.

Το πράσινο θριαμβεύει από την είσοδο της συνήθως κλειδωμένης αυλόπορτας | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Από τον Θουκυδίδη μαθαίνουμε ότι απείχε από την Αθήνα 120 στάδια (αρχαία μονάδα μέτρησης του μήκους που αντιστοιχούσε στο «πόδι» ενός σταδίου) και ότι βρισκόταν στη μέση της απόστασης που τη χώριζε από τη Θήβα, στη μοναδική δίοδο προς τις γύρω εύφορες περιοχές της Βοιωτίας και της Εύβοιας.

Το πράσινο στολίζει τον περιβάλλοντα χώρο των κτιρίων | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Η στρατηγική σημασία της ήταν γνωστή στους Λακεδαιμονίους, που την κατέλαβαν κατά προτεραιότητα στη διάρκεια του αδελφοκτόνου Πελοποννησιακού Πολέμου (431-404 π.Χ.), περιορίζοντας τον ανεφοδιασμό της πολιορκημένης Αθήνας μόνο από το λιμάνι του Πειραιά.

Οι Σπαρτιάτες είχαν εγκαταστήσει το στρατηγείο τους στον λόφο του Παλαιόκαστρου, τον χώρο όπου βρίσκονται οι βασιλικοί τάφοι και απ' όπου έκαναν απόβαση στο Λαύριο στερώντας από την Αθήνα πολύτιμα έσοδα από τον ορυκτό του πλούτο αλλά και δούλους.

Από τους Τούρκους στους μονάρχες

Βυζαντινή νότα στο κυανόκρανο του κεντρικού κτιρίου | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Στην περίοδο της οθωμανικής κατοχής, η ευρύτερη περιοχή αποτελούνταν από τα τσιφλίκια Τατοΐου, Μαχουνία και Λιόπεσι, τα οποία το 1835, κατά την αποχώρηση των Τούρκων αγάδων και με άγνωστες διαδικασίες, πέρασαν στην ιδιοκτησία του Σκαρλάτου Σούτσου, που έφτανε τα 250.000 στρέμματα.

Με σταδιακές αγορές, που ξεκίνησαν το 1872 και ολοκληρώθηκαν το 1898, ο Γεώργιος Α' συγκέντρωσε 47.427 στρέμματα, που αποτέλεσαν την αρχική έκταση του βασιλικού κτήματος. Αποτέλεσε το πρώτο κτήμα αναψυχής στην Ελλάδα και ήταν όνειρο ζωής για τον τότε μονάρχη.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα έργα ξεκίνησαν από τη φύτευση, την οποία ανέλαβαν στην αρχή ο Δανός δασολόγος Λουδοβίκος Μίντερ και στη συνέχεια ο Οτο Βάισμαν, ενώ αυτός έφερε στην Πάρνηθα ζευγάρια από τα πανέμορφα κόκκινα ελάφια που ζούσαν σε δάση της Ουγγαρίας.

Στα κτίρια, που σταδιακά έφτασαν τα 27, καθοριστικό ρόλο έπαιξε η βασίλισσα Ολγα. Ρωσικής καταγωγής, έστειλε στην Αγία Πετρούπολη τον αρχιτέκτονα Σάββα Μπούκη για να «ξεπατικώσει» τα σχέδια των ανακτόρων του Πέτερχοφ, που ανήκαν στον θείο της, τον τσάρο Αλέξανδρο Β'. «Ξεναγός» στην ιστορία του κτιριακού πλούτου είναι το βιβλίο «Το χρονικό του Τατοΐου» του Κώστα Σταματόπουλου.

Το πρώην βασιλικό κτήμα χωρίζεται σε τρεις ενότητες: την ανακτορική, τη διοικητική και το «Χωριό», όπως ονομάζεται η ανθούσα ζώνη που περιλάμβανε περίφημες υποδομές αγροκτήματος, με κτηνοτροφικές μονάδες και πρωτοπόρες καλλιέργειες.

Τα κτίρια

Ο «έφιππος Κοζάκος» είναι έργο Ρώσου καλλιτέχνη, που επέλεξε η βασίλισσα Ολγα | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Το πρώτο κτίριο ήταν η «αγροικία», που ξεκίνησε το 1826 και ολοκληρώθηκε σε μία τριετία. Το αρχικό της σχέδιο ακολουθούσε τον νεογοτθικό ρυθμό, που αλλοιώθηκε με τις προσθήκες που έγιναν στη συνέχεια. Πυρπολήθηκε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από τους Γερμανούς και ανακαινίστηκε πρόσφατα με ευθύνη του υπουργείου Πολιτισμού.

Το σπουδαιότερο κτίσμα είναι το «ανάκτορο Κωνσταντίνου», που εγκαινιάστηκε το 1874 και φέρει την υπογραφή του πολυπράγμονος Ερνέστου Τσίλερ, ο οποίος είχε διατελέσει και αρχιτέκτονας της βασιλικής αυλής. Προοριζόταν για βασιλικό ξενώνα, αλλά αποτέλεσε τη βασική θερινή κατοικία σχεδόν για μία εικοσαετία. Ως τα τέλη του 19ου αιώνα, είχαν προστεθεί οι ναοί του προφήτη Ηλία και της Αναστάσεως.

Το εκκλησάκι στον χώρο των βασιλικών τάφων | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Ξεχωριστή θέση κατείχε ο πύργος στο «Ρολόι», όπως ονομάστηκε ο παλιός ανεμόμυλος που υπήρχε στο τσιφλίκι του Σκαρλάτου Σούτσου. Το 1877 ο Γεώργιος Α' είχε προσθέσει έναν όροφο και επάλξεις που του έδωσαν μεσαιωνική όψη, καθώς και ένα μεγάλο ρολόι.

Στο ισόγειό του λειτουργούσε ένα μικρό μουσείο με ευρήματα από την αρχαία Δεκέλεια και στους ορόφους υπήρχαν εκθέσεις με είδη από τη χλωρίδα και την πανίδα του κτήματος. Καταστράφηκε από τη μεγάλη πυρκαγιά του 1916, που είχε επίσης προκαλέσει μεγάλες ζημιές και σε άλλα κτίρια, σηματοδοτώντας στην ουσία το τέλος της χρυσής εποχής του κτήματος, παρά το γεγονός ότι ώς τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο προστέθηκαν και άλλες βοηθητικές κατασκευές.

Ιστορικές στιγμές

Η εγκατάλειψη σημαδεύει τα πανέμορφα μονοπάτια του κτήματος | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Τα θερινά ανάκτορα συνδέθηκαν με σημαντικά ιστορικά γεγονότα, αφού σε αυτά ορκίστηκαν τρεις κυβερνήσεις: του Ελευθέριου Βενιζέλου (1915), του Δημ. Ράλλη (1920) και του Γεωργίου Παπανδρέου (1964). Εζησε επισκέψεις σημαντικών προσώπων, κυρίως βασιλέων, αλλά και της Τζάκι Κένεντι όταν ήταν η πρώτη κυρία των ΗΠΑ.

Το πέτρινο βουτυροκομείο είναι το παλιότερο σωζόμενο στο είδος του στην Ελλάδα | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Το κτήμα περιήλθε τρεις φορές στο Δημόσιο, το 1924, το 1973 και το 1994, λόγω της κατάργησης του θεσμού της βασιλείας. Μαζί με το ανάκτορο «Μον Ρεπό» στην Κέρκυρα και το κτήμα στο Πολυδένδρι κοντά στην Αγιά Λαρίσης χαρακτηρίστηκαν ιδιωτική περιουσία της έκπτωτης βασιλικής οικογένειας και δεν περιήλθαν αυτόματα στο Δημόσιο, όπως έγινε με άλλα περιουσιακά στοιχεία που θεωρήθηκαν προσφορά του ελληνικού λαού.

Σε όλες τις περιπτώσεις προβλέφθηκε αποζημίωση, η οποία όμως στις δύο πρώτες δεν εισπράχθηκε. Διαφορετική ήταν η αντιμετώπιση του θέματος το 1992 και την τότε κυβέρνηση της Ν.Δ., η οποία ήρθε σε συμφωνία με τον Κωνσταντίνο Γλίξμπουργκ και του επέτρεψε να μεταφέρει ανεκτίμητης αξίας και άγνωστο αριθμό αντικειμένων από το Τατόι.

Η εγκατάλειψη σημαδεύει το πρωτοποριακό οινοποιείο | Φωτ.: Βασίλης Μαθιουδάκης

Η ανεξερεύνητη αυτή υπόθεση περιλάμβανε και επίσημη καταγγελία του εκπροσώπου έκπτωτης βασιλικής οικογένειας για κλοπές μεγάλης αξίας.

Η αυλαία τυπικά έπεσε το 1994 με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που καταδίκασε το Ελληνικό Δημόσιο και άνοιξε τον δρόμο για την καταβολή μεγάλης αποζημίωσης στους έκπτωτους μονάρχες. Από τότε ξεκίνησε και η επίσημη εγκατάλειψη του κτήματος, που ευτυχώς διασώθηκε από τη μεγάλη πυρκαγιά στην Πάρνηθα (Ιούνιος 2007).

1. Στο Δημόσιο από το 2003

Το κτήμα περιήλθε στο Δημόσιο το 2003 και τον ίδιο χρόνο κηρύχθηκε διατηρητέο. Χρειάστηκε να περάσουν άλλα τέσσερα χρόνια για να εκπονηθούν τα σχέδια ανάπλασης των βασικών κτιρίων, που υλοποιούνται από το υπουργείο Πολιτισμού.

Τον Μάιο σε καθεστώς προστασίας τέθηκαν και δέκα βασιλικά οχήματα-αντίκες που βρίσκονται στο βουστάσιο. Πρόκειται για συλλεκτικά κομμάτια, από τα οποία ξεχωρίζει μια ιστορική Rolls Roys. Τα προηγούμενα χρόνια (2010 και 2013) είχαν κηρυχθεί σε κινητά μνημεία 357 πίνακες και άλλα 2.000 αντικείμενα τέχνης.

2. Ερχονται οι ιδιώτες

Το 2012, με τις ευλογίες της τότε διοίκησης του ΤΑΙΠΕΔ, ανατέθηκε στην περίφημη Task Force η εκπόνηση μελέτης για την αξιοποίηση του κτήματος, που προέβλεπε την κατασκευή πεντάστερου ξενοδοχείου, χώρους εστίασης και αναψυχής, εκχώρηση των βουστασίων και αμπελώνων σε ιδιώτες. Πριν από ένα δίμηνο, το υπουργείο Περιβάλλοντος έθεσε σε διαβούλευση σχέδιο ανάπτυξης της περιοχής, που περιορίζει κάπως την εμπορευματική του κτήματος.

3. Στα βήματα του Γλίξμπουργκ

Μικρό μέρος του αρχικού κτήματος είχε εκχωρηθεί στο παρελθόν για κοινωφελείς σκοπούς. Το 1970 ο Κωνσταντίνος Γλίξμπουργκ είχε πωλήσει στην τότε κορυφαία κατασκευαστική εταιρεία ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ αγροτική έκταση «εκείθεν της σιδηροδρομικής γραμμής» και λέγεται ότι με αυτή την κίνηση εξασφάλισε την βασιλικών προδιαγραφών κατοικία της οικογένειάς του στο Λονδίνο.

Φωτογραφίες: Βασίλης Μαθιουδάκης

«Σχέδιο β» για το Ασφαλιστικό

Μέχρι τις 15 Οκτωβρίου θα πρέπει να έχει καταθέσει την πρότασή της για το Aσφαλιστικό η επιτροπή «σοφών» που συγκροτείται στο υπουργείο Εργασίας. Ως βάση εργασίας η 12μελής επιτροπή θα χρησιμοποιήσει την πρόταση του υπουργού Εργασίας Γ. Κατρούγκαλου: το λεγόμενο «σχέδιο β» για το Aσφαλιστικό.

Σκοπός είναι να παραδώσει μέσα σε στενά χρονικά περιθώρια μελέτη που θα περιγράφει τα θεσμικά χαρακτηριστικά του νέου συστήματος και την αναλογιστική εκτίμηση της λειτουργίας του, αλλά και νομοθετική πρόταση για τη ρύθμιση των βασικών μεταρρυθμίσεων και της μεταβατικής περιόδου.

Οπως αναφέρεται στη σχετική απόφαση, το νέο σύστημα θα πρέπει να έχει αναδιανεμητικό χαρακτήρα και να εξασφαλίζει κοινωνική και διαγενεακή δικαιοσύνη, μέσω ομοιόμορφων και γενικών κανόνων εφαρμογής.

Τα μέλη της Επιτροπής είναι:

Πρόεδρος η Αννα Λιγωμένου, αντιπρόεδρος Ελεγκτικού Συνεδρίου, και: Βασίλης Ανδρουλάκης, δικαστής Συμβουλίου της Επικρατείας, Διονύσιος Γράβαρης, καθηγητής Κοινωνικής Πολιτικής, Ξενοφών Κοντιάδης, καθηγητής Δικαίου Κοινωνικής Ασφάλειας, Κωνσταντίνος Κρεμαλής, ομ. καθηγητής Δικαίου Κοινωνικής Ασφάλειας, Σταυρούλα Κτιστάκη, δικαστής Συμβουλίου της Επικρατείας, Φρόλη Κουσκουνά, πρόεδρος Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής, Σπύρος Μαρκάτης, δικαστής Συμβουλίου της Επικρατείας, Δημήτριος Μπούρλος, δικηγόρος, εξειδικευμένος σε συνταξιοδοτικά θέματα, Μιλτιάδης Νεκτάριος, καθηγητής Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης, Αθηνά Πετρόγλου, δικηγόρος, εξειδικευμένη σε συνταξιοδοτικά θέματα, Αγγελος Στεργίου, καθηγητής Δικαίου Κοινωνικής Ασφάλειας.

Πηγή