Ποιοι θα δικαστούν για τα σκάνδαλά στην ΕΡΤ - Όλα τα ονόματα

Σε δίκη στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων παραπέμπεται ο Χρήστος Παναγόπουλος, με την κατηγορία της απιστίας σε βάρος της εταιρείας για τα μπόνους των 2.145.412 ευρώ, τη σύμβαση με την Bug Stage, η οποία δεν είχε καν συσταθεί, και την ανάθεση σε ομάδα εργαζομένων μελέτης αδειοδότησης των σημείων εκπομπής της ΕΡΤ, χωρίς να έχουν εξειδικευμένη γνώση.

Επίσης, ο Γιώργος Χουλιάρας κατηγορείται για συνέργεια στην περίπτωση της Bug Stage, ενώ για την ίδια υπόθεση παραπέμπονται ο Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος, Ιωάννης Ζαργάνης και Περικλής Παπαδημητρίου, ενώ οιΑικατερίνη Θεοφανίδου, Εμμανουήλ Δρετουλάκης, Ιωάννης Γιαβής και Γρηγόρης Σκαλιστήρας παραπέμπονται για τη συγκρότηση της ομάδας που θα κατέγραφε τις θέσεις εκπομπής της ΕΡΤ.

Το βούλευμα παύει οριστικά την ποινική δίωξη σε βάρος των Αντώνη Ανδρικάκη και Απόστολου Μπάγια, ενώ θεωρεί ως μη γενόμενη εκείνη σε βάρος του Γιώργου Κρητικίδη, ο οποίος και απεβίωσε. Αποφαίνεται επίσης για τη μη ύπαρξη κατηγορίας κατά των Σαράντη Ζαργάνη και Νικόλα Χαραλαμπίδη.

Πηγή

Πανεπιστήμιο Μακεδονίας: Προβάδισμα 3% του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ

Προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της Νέας Δημοκρατίας κατά 3 ποσοστιαίες μονάδες καταγράφει δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, η οποία διενεργήθηκε για λογαριασμό του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ και δόθηκε σήμερα Παρασκευή στη δημοσιότητα. Δύο άλλες δημοσκοπήσεις που επίσης δημοσιεύτηκαν την Παρασκευή, της Metron Analysis και της Prorata, δίνουν προβάδισμα στον ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ από 1 έως 3,5 ποσοστιαίες μονάδες αντίστοιχα.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της δημοσκόπησης, το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων φαίνεται να μένει εκτός Βουλής, γεγονός που οδηγεί στο σχηματισμό οκτακομματικής Βουλής, με τη συμμετοχή της Λαϊκής Ενότητας του Παναγιώτη Λαφαζάνη αλλά και της Ένωσης Κεντρώων του Βασίλη Λεβέντη.

Αναλυτικά στην πρόθεση ψήφου τα ποσοστά διαμορφώνονται ως εξής:

25% ο ΣΥΡΙΖΑ και 22% η ΝΔ. Ποτάμι  και ΚΚΕ λαμβάνουν το 6% και ακολουθεί με μικρή διαφορά η Χρυσή Αυγή που συγκεντρώνει το 5,5% και αμέσως μετά η ΛΑΕ (Π. Λαφαζάνης) με 5%. Το ΠΑΣΟΚ και η Ένωση Κεντρώων (Β. Λεβέντης) συγκεντρώνουν από 4,5%, ενώ εκτός Βουλής μένουν οι ΑΝΕΛ, με ποσοστό 2%.

Κατά τη δημοσκόπηση, το ποσοστό των αναποφάσιστων φτάνει το 14%.

Σε ό,τι αφορά τη δημοτικότητα των πολιτικών αρχηγών, ως ο πιο δημοφιλής πολιτικός Αρχηγός αναδεικνύεται ο Αλέξης Τσίπρας με ποσοστό 23%, όμως ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης ακολουθεί με διαφορά μόλις 0,5% (22,5%).

Τρίτος δημοφιλέστερος ο Σταύρος Θεοδωράκης (19,5%), ενώ η Φώφη Γεννηματά τέταρτη, συγκέντρωσε το 16%. Ο Πάνος Καμμένος, μολονότι το κόμμα του φαίνεται ότι μένει εκτός Βουλής, συγκεντρώνει ως αρχηγός το 13,5%.  Πολύ κοντά και ο Δημήτρης Κουτσούμπας (13%) ενώ ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ακολουθεί, στην προτελευταία θέση, με 10%.

Στο ερώτημα εάν το δημοψήφισμα έβλαψε την Ελλάδα, το 66,5% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι έβλαψε την χώρα η απόφαση διεξαγωγής δημοψηφίσματος και μόλις το 16,5% ότι αντίθετα, την ωφέλησε.

Ως προς τις πρόωρες εκλογές, το 60,5% πιστεύει ότι θα είναι βλαπτικές για την χώρα, ενώ το 24% των ερωτηθέντων απαντά το αντίθετο.

Αρνητικά αξιολογείται η Ζωή Κωνσταντοπούλου

Σύμφωνα, πάντα, με τα στοιχεία της δημοσκόπησης, στο ερώτημα πώς αξιολογείται ο τρόπος με τον οποίο άσκησε τα καθήκοντά της ως πρόεδρος της Βουλής η Ζωή Κωνσταντοπούλου, το 66,5% των ερωτηθέντων το αξιολογεί αρνητικά, έναντι ποσοστού 24,5 που το αξιολογεί θετικά.

Πηγή

Τσίπρας: Οι πολίτες να ανατρέψουν τα σχέδια της αριστερής παρένθεσης

«Στις 20 Σεπτεμβρίου οι πολίτες καλούνται με την επιλογή τους να δώσουν οριστικό τέλος στο παλιό πολιτικό σύστημα», δήλωσε σήμερα Παρασκευή ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας κατά την εισήγησή του στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας - Εκλογικής Επιτροπής του κόμματος, σύμφωνα με κομματικές πηγές.

Παράλληλα, κάλεσε τους πολίτες «να ανατρέψουν, με τη δική τους ψήφο, τα σχέδια της αριστερής παρένθεσης». Και πρόσθεσε: «Οι πολίτες πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στη φυγή προς τα εμπρός και στην παλινόρθωση του παλιού πολιτικού συστήματος, που μας οδήγησε στα μνημόνια και τη χρεοκοπία»

«Έχουμε την ευθύνη να αναδείξουμε το αληθινό δίλημμα της κάλπης. Να βγούμε μπροστά Να μην αφήσουμε τα λαϊκά στρώματα βορά στην επίθεση των ακραίων νεοφιλελεύθερων δυνάμεων. Να μην αφήσουμε την Ελλάδα να γυρίσει πίσω», υπογράμμισε - μεταξύ άλλων - ο κ. Τσίπρας.

Κατά τις ίδιες πηγές, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε έμφαση στη σημασία ης πανελλαδικής σύσκεψης του Σαββατοκύριακου, όπου και θα τεθούν οι βασικές αρχές του κυβερνητικού προγράμματος και θα εγκαινιαστεί επίσημα η έναρξη της προεκλογικής εργασίας του κόμματος.

Σύμφωνα, πάντα, με πληροφορίες, ο κ. Τσίπρας χαρακτήρισε ως κρίσιμα ζητήματα τη διαπραγμάτευση του χρέους, τα «ισοδύναμα» μέτρα, το αγροτικό, η προστασία της πρώτης κατοικίας, τα κόκκινα δάνεια και τις εργασιακές σχέσεις, επισημαίνοντας πως σε αυτά θα επικεντρωθεί η αντιπαράθεση των κομματικών προγραμμάτων.

Εξάλλου, πηγές της Κουμουνδούρου σημείωσαν πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα παρουσιάσει ένα συνολικό κυβερνητικό σχέδιο, το οποίο έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις πρακτικές και τις αντιλήψεις του παλιού πολιτικού συστήματος. Βασικός άξονάς του είναι οι μεταρρυθμίσεις στο πολιτικό σύστημα, τη δημόσια διοίκηση, τους θεσμούς και το κράτος.

«Μόνο μια πολιτική δύναμη που δεν είναι δέσμια συμφερόντων, μπορεί να τις σκεφτεί και να τις εφαρμόσει», υπογράμμισε ο κ. Τσίπρας.

Πηγή

Τριγμοί και αλλαγές στο ΔΝΤ μετά το «ατύχημα» στην Ελλάδα

«Πώς το ατύχημα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ελλάδα, αλλάζει το Ταμείο» είναι ο τίτλος εκτενούς δημοσιεύματος του Reuters, που καταγράφει μέσα από έρευνα και συνεντεύξεις τις αμφιβολίες που είχε από την αρχή το ΔΝΤ για τα σχέδια διάσωσης της Ελλάδας που ξεκίνησαν πριν από πέντε χρόνια. 

Το πρακτορείο μελέτησε αδημοσίευτα πρακτικά του Δ.Σ. του ΔΝΤ, όπου διαφαίνεται πως μια πλειοψηφία σχεδόν των διευθυντών εκτιμούσαν στις 9 Μαΐου του 2010 ότιτο ελληνικό πρόγραμμα δεν θα ήταν αποτελεσματικό.

«Νέες συνεντεύξεις με περισσότερους από 20 υψηλόβαθμους αξιωματούχους, καθώς και εκτενής έρευνα των πρακτικών των διοικητικών συμβουλίων του ΔΝΤ δείχνουν την αναταραχή και τις διαφορές μέσα στο Ταμείο, τότε (πριν από πέντε χρόνια) και τώρα» σημειώνει το πρακτορείο.

Το λάθος του 2010

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Reuters η μεγαλύτερη ανησυχία στην Ουάσινγκτον ήταν πως στο πρώτο Μνημόνιο δεν προβλεπόταν αναδιάρθρωση του χρέους. «Ήταν απόλυτα σαφές στο κτίριο του ΔΝΤ –όχι σε όλους, αλλά στη μεγάλη πλειοψηφία μας– ότι ήταν αναγκαία η αναδιάρθρωση», σημείωσε υψηλόβαθμος αξιωματούχος του ΔΝΤ. Αλλά οι Ευρωπαίοι φοβόντουσαν ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες που ήταν γεμάτες με ελληνικά ομόλογα θα μπορούσαν να καταρρεύσουν και υποστήριξαν ότι μία αναδιάρθρωση του χρέους θα μετέδιδε τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας σε άλλα μέρη της Ευρωζώνης, παρακινώντας άλλες χώρες να ζητήσουν επίσης συμφωνίες για το χρέος τους. Οι επιπτώσεις βαραίνουν ακόμη το Ταμείο.

Η ομολογία της αποτυχίας

Στο Ταμείο παραδέχονται για ακόμη μια φορά ότι απέτυχαν στην περίπτωση της Ελλάδας. Ένας υψηλόβαθμος οικονομολόγος του ΔΝΤ δήλωσε για το πρόγραμμα διάσωσης: «Αντικειμενικά, φέραμε σε χειρότερη θέση την Ελλάδα… Δανείζεις μία χώρα που δεν είναι ήδη σε θέση να αποπληρώσει το χρέος της και αυτό δεν είναι η εντολή μας».

Το ΔΝΤ λέει τώρα ότι δεν θα συμμετάσχει στο τελευταίο πρόγραμμα βοήθειας της Ελλάδας αν η Ευρώπη δεν δεχθεί την αναδιάρθρωση του (ελληνικού) χρέους σε μία έκταση που έως τώρα η Ευρώπη απέρριπτε», σημειώνει το Reuters.

Οι διαφωνίες και η προφητεία της Λαγκάρντ

Το πρακτορείο σημειώνει ότι, το 2010, η τότε υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας και τώρα επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, πριν διαμορφωθεί το πρώτο πρόγραμμα διάσωσης, συμφωνούσε με τον Νικολά Σαρκοζί πως το ΔΝΤ δεν έπρεπε να συμμετέχει σε προγράμματα στην Ευρώπη. Όπως δήλωσε σε συνέντευξη που έδωσε στο Reuters, η άποψη της ήταν «κατηγορηματικά στην ελπίδα ότι οι Ευρωπαίοι θα μπορούσαν να διαμορφώσουν ένα επαρκές πακέτο, επαρκώς προστατευτικό, με επαρκές δίχτυ ασφαλείας για να φανεί ότι η Ευρώπη μπορούσε να χειριστεί τα δικά της θέματα».

Όταν τον Φεβρουάριο του 2012 οριστικοποιήθηκαν το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων και το νέο (δεύτερο) πρόγραμμα βοήθειας, η Λαγκάρντ, που είχε αναλάβει ήδη ως επικεφαλής του ΔΝΤ, εξέφρασε τις ανησυχίες της. Ο τότε οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, Γκίκας Χαρδούβελης, δήλωσε: «Όλοι οι υπουργοί αλληλοσυγχαίρονταν και η Κριστίν Λαγκάρντ σηκώθηκε και είπε κάτι του τύπου: “Παιδιά, μην αλληλοσυγχαίρεστε – επειδή σε τρία χρόνια θα κληθείτε να δώσετε και άλλα λεφτά”. Δεν πίστευε ότι αυτή θα ήταν η τελική συμφωνία».

Πολιτικό κόστος και επικρίσεις

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, που ανέλαβε υπουργός Οικονομικών το καλοκαίρι του 2011, δήλωσε στο Reuters ότι το πρόβλημα ήταν πολιτικό. «Αυτοί (το ΔΝΤ και η Ευρώπη) επέμεναν σε σκληρά μέτρα για να αποδείξουμε ότι ήμασταν έτοιμοι να πληρώσουμε το πολιτικό κόστος». Οι περισσότεροι στο ΔΝΤ πιστεύουν ότι ένας από τους λόγους που το πρόγραμμα της τρόικας απέτυχε ήταν επειδή διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις δεν εφάρμοσαν ποτέ σωστά τις μεταρρυθμίσεις. Οι Έλληνες επικριτές, από την άλλη πλευρά, λένε ότι ήταν τα λάθη του ΔΝΤ, όπως η προσπάθεια να μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων αντί να δώσει περισσότερη έμφαση στις μεταρρυθμίσεις για την απελευθέρωση των αγορών.

Το τρίτο πρόγραμμα και οι αλλαγές

Το ΔΝΤ, σημειώνει το δημοσίευμα, αναμένεται ευρύτατα να συμμετάσχει στο τρίτο ελληνικό πρόγραμμα, αλλά όχι πριν λάβει τη δέσμευση από την Ευρώπη ότι θα δοθεί στη Ελλάδα κάποια μορφή ελάφρυνσης του τεράστιου χρέους της. 

Το δημοσίευμα σημειώνει ότι δύο αξιωματούχοι του ΔΝΤ δήλωσαν στο Reuters πως ένας αυξανόμενος αριθμός των επιτελών του Ταμείου πιέζει για την κατάργηση της αλλαγής στην πολιτική του, που καθιέρωσε ο πρώην επικεφαλής του Ντομινίκ Στρος - Καν για να επιτρέψει τη συμμετοχή του Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα. Ωστόσο, οι ΗΠΑ, που είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος του Ταμείου, πιστεύουν ότι ο κανόνας «για την κατ΄εξαίρεση πρόσβαση» πρέπει να παραμείνει. Η εμπλοκή του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη έχει εντείνει, επίσης, τη συζήτηση για την κυριαρχία του Ταμείου από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Η Λαγκάρντ αναμένεται να κερδίσει μία δεύτερη θητεία ως γενική διευθύντρια, αν την επιδιώξει, αλλά η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία και άλλοι μέτοχοι θέλουν μεγαλύτερο λόγο στο Ταμείο.

Πηγή

Εξηγήσεις για την offshore έδωσε ο Χαϊκάλης

Στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε ο Παύλος Χαϊκάλης στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, δίνοντας τις αποδείξεις όσων ισχυρίζεται σχετικά με την Offshore, ο πρώην, πλέον, αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης τόνισε μεταξύ άλλων ότι  «Δεν είμαι μέτοχος, ούτε ιδιοκτήτης της εταιρείας στην Κύπρο».

Επεσήμανε ότι δεν υπήρχε κίνητρο φοροαπαλλαγής και φοροδιαφυγής, ενώ όπως επανέλαβε, δεν υπάρχει κυπριακή offshore, αλλά μία «ευρωπαϊκή εταιρεία» στην οποία είχε κάνει σύμβαση σαν πελάτης.
Όπως εξήγησε, αφορά μόνο τη διαχείριση πνευματικών δικαιωμάτων, χωρίς να έχει καμία σχέση με την εργασία του στην Ελλάδα.

Χαρακτήρισε δε δόλιο και συκοφαντικό τον συσχετισμό του με off shore εταιρία στην Κύπρο, κάνοντας λόγο για προσπάθεια που είχε σαν στόχο να πληγεί ο ίδιος, οι Ανεξάρτητοι Ελληνες και η απερχόμενη κυβέρνηση.

Η υπόθεση πήρε διαστάσεις πριν από δύο ημέρες μετά από κατάθεση ερώτησης 18 βουλευτών της ΝΔ, με πρώτο υπογράφοντα τον Λ. Αυγενάκη,  σχετικά με μέλος της κυβέρνησης το οποίο φέρεται να συμμετέχει σε offshore εταιρεία. 

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του τηλεοπτικού σταθμού MEGA o Παύλος Χαϊκάλης παραδέχθηκε, ότι διαθέτει offshore εταιρία με έδρα στην Κύπρο, υποστήριξε όμως ότι την ίδρυσε για να προστατέψει πνευματικά δικαιώματα που είχε ως ηθοποιός κατά την περίοδο που συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις εκεί. Πρόσθεσε δε πως η εταιρεία αυτή είναι ανενεργή από το 2011. 

Ακόμη υποστήριξε ότι δεν την δήλωσε στο Πόθεν Έσχες του καθώς δεν είχε κέρδη από αυτή.

Πηγή

Αφορολόγητα εκατομμύρια αντί πινακίου φακής

γράφει η Ντίνα Δασκαλοπούλου

Οι Σκουριές δεν είναι απλώς ένα πεδίο σύγκρουσης μιας κοινωνίας με μια πολυεθνική, ούτε η αντιπαράθεση μιας κυβέρνησης με μια εταιρεία. Η «χρυσή επένδυση» αποτυπώνει το ελληνικό πρόβλημα σε όλες του τις διαστάσεις: μια ολόκληρη περιοχή μοναδικού φυσικού κάλλους παραδόθηκε σκανδαλωδώς αντί πινακίου φακής με αδιαφανείς διαδικασίες σε μια πολυεθνική κι έναν αδηφάγο επιχειρηματία.

Με μόλις 11 εκατομμύρια ευρώ η Hellas Gold απέκτησε το δικαίωμα εκμετάλλευσης 317.000 στρεμμάτων στη βόρεια Χαλκιδική με σύμβαση που έγινε χωρίς διαγωνισμό, με απευθείας ανάθεση. 60.000 ευρώ ήταν το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας Hellas Gold που είχε δημιουργηθεί δύο μέρες πριν!

Εξι μήνες μετά την πώλησή τους από το ελληνικό Δημόσιο η αγοραία αξία των μεταλλείων υπολογίστηκε από διεθνή οίκο σε 408 εκατομμύρια ευρώ (37 φορές παραπάνω).

Οταν η τοπική κοινωνία ξεσηκώθηκε, επιστρατεύτηκε εναντίον της η προηγούμενη κυβέρνηση, η αστυνομία κι ένας γιγάντιος μηχανισμός προπαγάνδας. Με την αλλαγή κυβέρνησης τον Ιανουάριο, η εταιρεία άρχισε να χρησιμοποιεί τους εργαζομένους της ως ασπίδα προστασίας και την πολύπαθη έννοια του «δημόσιου συμφέροντος» το οποίο υπηρετεί τάχα η επένδυση.

Κράτος εν κράτει

Αν λοιπόν μελετήσουμε την υπόθεση των Σκουριών, έχουμε μπροστά μας ένα case study για να κατανοήσουμε τι συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία. Μέσα από σειρά ρεπορτάζ και ερευνών η «Εφ.Συν.» έχει καταγράψει τα έργα και τις ημέρες της χρυσής εταιρείας που μέχρι πρόσφατα λειτουργούσε ως κράτος εν κράτει στη χώρα.

Οι εργαζόμενοι είναι το ισχυρό χαρτί της εταιρείας για να υπερασπιστεί την παρουσία της στη Χαλκιδική. Ο αριθμός τους ανεβοκατεβαίνει κατά το δοκούν. Ο Δήμος Αριστοτέλη έχει ζητήσει να ενημερωθεί επίσημα για τον αριθμό των εργαζομένων και το αίτημά του δεν ικανοποιήθηκε, ενώ ούτε και στις δημοσιογραφικές ερωτήσεις που έχουμε αποστείλει στη διοίκηση της εταιρείας από τον Απρίλιο έχουμε λάβει απαντήσεις.

Την περασμένη Τρίτη ο πρόεδρος ενός εκ των τεσσάρων σωματείων εργαζομένων, κ. Ζαφειρούδας, δήλωνε πως η εταιρεία έχει θέσει σε διαθεσιμότητα 1.100-1.200 εργαζόμενους, ενώ κρατά ως προσωπικό ασφαλείας 80 άτομα. Ωστόσο την άνοιξη του 2015, σύμφωνα με τους συνδικαλιστές, στην εταιρεία απασχολούνταν 1.986 εργαζόμενοι.

Οταν ρωτήθηκαν πώς γίνεται να είναι τόσοι, ενώ η εταιρεία στη μελέτη της αναφέρεται σε 1.300 θέσεις εργασίας στην πλήρη ανάπτυξη του έργου, διευκρίνισαν πως «στη μελέτη αναφέρονται μόνο όσοι είναι παραγωγικά ενεργοί, χωρίς να περιλαμβάνονται όσοι κάνουν διοικητική εργασία ή συντήρηση».

Εν τέλει πόσοι είναι οι εργαζόμενοι με σύμβαση αορίστου χρόνου στην παραγωγή, στη διοίκηση και τη συντήρηση; Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το σωματείο «Αγία Βαρβάρα», το 90-95% των εργαζόμενων είναι γραμμένο στα σωματεία –είτε πρόκειται για εκείνους που έχουν σύμβαση αορίστου χρόνου είτε για όσους δουλεύουν σε εργολάβο.

Με βάση τα στοιχεία των συνδικαλιστών, η «Αγία Βαρβάρα» αριθμεί περίπου 650 μέλη και εδώ εντάσσονται και εργαζόμενοι από άλλα σωματεία. Το σωματείο των υπογειτών έχει 400 μέλη, των δασεργατών 110 και των επιστημόνων 110. Αν τους αθροίσουμε φτάνουμε στους 1.270 εργαζόμενους –ακόμα και αν δεν συνυπολογίσουμε τους διπλοεγγεγραμμένους.

Ακόμα κι αν προσθέσουμε ένα 10% που δεν είναι μέλη κάποιου σωματείου και πάλι δεν φτάνουμε στον αριθμό 1.986. Αγνωστο παραμένει το πόσοι είναι οι εργολάβοι με τους οποίους συνεργάζεται η εταιρεία και για ποιες εργασίες, όπως και πόσους εργαζόμενους χρησιμοποιεί ο κάθε εργολάβος και για πόσο διάστημα.

Το «δημόσιο συμφέρον» είναι ο δεύτερος πυλώνας της ρητορικής της εταιρείας. Ωστόσο τον Μάρτιο, κι ενώ η ελληνική κυβέρνηση δεχόταν ασφυκτικές πιέσεις για να αυξήσει την είσπραξη φόρων κι ο υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας και πρόεδρος του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, μας κουνούσε απειλητικά το δάχτυλο, μια έκθεση-κόλαφος για φοροαποφυγή μέσω Ολλανδίας έβλεπε το φως της δημοσιότητας.

Οι «εταιρείες-θυρίδες»

Σύμφωνα με τους ερευνητές του ολλανδικού κέντρου SOMO, «η φοροαποφυγή με τη χρήση νόμιμων, αλλά επιθετικών φορολογικών μεθόδων είναι ευρέως διαδεδομένη στην Ελλάδα». Η Eldorado Gold έχει 12 θυγατρικές στην Ολλανδία με σχεδόν 2 δισ. ευρώ περιουσιακά στοιχεία.

Ωστόσο οι έντεκα δεν απασχολούν κανέναν απολύτως υπάλληλo -είναι απλώς εταιρείες με γραμματοκιβώτια ως διεύθυνση- και μία έχει μόνο τρεις υπαλλήλους.

Ολες μαζί όμως είχαν στο ενεργητικό τους περίπου 2 δισ. δολάρια! Πρόκειται για «εταιρείες-θυρίδες», οι οποίες λειτουργούν ως αγωγοί -εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης- για τη μεταφορά κερδών προς υπεράκτιους φορολογικούς παραδείσους της Καραϊβικής.

Η «μηχανή» τής Εldorado Gold στην Ελλάδα λειτουργεί ως εξής: οι δραστηριότητες της ελληνικής θυγατρικής «Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.» χρηματοδοτούνται με την έκδοση ομολόγων, για τα οποία αυτή οφείλει να καταβάλει τους τόκους στους κατόχους τους. Ολα τα ομόλογα όμως έχουν αγοραστεί από τις ολλανδικές εταιρείες-θυρίδες της Eldorado Gold, δύο εκ των οποίων χρηματοδοτούνται με δάνεια από μια άλλη θυγατρική η οποία εδρεύει στον φορολογικό παράδεισο των Νήσων Μπαρμπέιντος.

Οι τόκοι που οφείλει η «Ελληνικός Χρυσός» πληρώνονται στις εταιρείες-θυρίδες στην Ολλανδία και από εκεί μεταφέρονται στη θυγατρική των Mπαρμπέιντος. Με αυτό τον τρόπο γίνεται μια τεράστια μεταφορά αφορολόγητων κεφαλαίων από την Ελλάδα στα Μπαρμπέιντος.

Σύμφωνα με την έκθεση, το Ελληνικό Δημόσιο έχασε από την καταβολή παρακρατούμενων φόρων 1,7 εκατ. ευρώ σε διάστημα δύο ετών και φόρο εταιρικού εισοδήματος ύψους 1,7 εκατ. ευρώ σε διάστημα πέντε ετών.

Παραμονές Χριστουγέννων ο Δήμος Αριστοτέλη ζητά από τον τέως δήμαρχο κ. Πάχτα κι επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης «να υποδείξει τα στοιχεία από τα οποία προκύπτουν οι δωρεές της εταιρείας “Ελληνικός Χρυσός A.E.” προς τον Δήμο Αριστοτέλη κατά τη διάρκεια της θητείας του, οι οποίες -σύμφωνα με σχετικές αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου- ανέρχονται σε 3.000.000 ευρώ για κάθε έτος».

Αδιευκρίνιστες δωρεές

Η δημοτική αρχή -σύμφωνα με τον λογιστή του δήμου- αναζητά στοιχεία για 2.000.000 ευρώ από το 2011, 1.050.000 από το 2012, 1.570.000 από το 2013 και, τουλάχιστον, 1.150.000 ευρώ από το 2014. Συνολικά η δημοτική αρχή ζητά από τον κ. Πάχτα εγγράφως εξηγήσεις για 5.770.000.

Η νέα δημοτική αρχή διενήργησε έλεγχο για να διαπιστώσει αν οι δωρεές τής «Ελληνικός Χρυσός», τις οποίες συστηματικά επικαλούνταν ο κ. Πάχτας, αποδίδονταν στον δήμο και πώς αυτές αξιοποιούνταν.

Αντί απάντησης, ο κύριος Πάχτας στις 15.01.2015 κοινοποίησε στον δήμο έγγραφό του προς την εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.», με το οποίο ζητά... από την ίδια την εταιρεία να ενημερώσει τη δημοτική αρχή για τις δωρεές της προς τον Δήμο Αριστοτέλη.

Η ανακάλυψη αυτή θέτει ένα πλήθος ερωτημάτων, αφού αναδεικνύει τυπικά ζητήματα (ένα μεγάλο μέρος της συναλλαγής γίνεται εξωλογιστικά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται), θεσμικά (εκτελούνταν έργα στα όρια του δήμου χωρίς αποφάσεις οργάνων, διαδικασίες, προδιαγραφές και ελέγχους) και ηθικά (ο δήμος δήλωνε αμέριστη συμπαράσταση στο καταστροφικό έργο της «Ελντοράντο» κι ελάμβανε αντίτιμο 3.000.000 τον χρόνο κατά δήλωσή του).

Δεν αλλάζει τίποτα, λέει ο Σκουρλέτης

Δεν ακυρώνεται η απόφαση για ανάκληση της έγκρισης των τεχνικών μελετών των υποέργων Σκουριών και εν μέρει της Ολυμπιάδας, αναφέρει σε χθεσινή ανακοίνωσή του το υπουργείο Περιβάλλοντος, με αφορμή την υπ’ αρ. 3191/2015 απόφαση του ΣτΕ.

Θεωρεί ότι, λόγω ανεπαρκούς αιτιολογίας, ακυρώθηκε η από 28.4.2015 πράξη τού τότε υπουργού. Διευκρινίζει ότι δεν επιθυμεί να σχολιάσει το περιεχόμενο δικαστικών αποφάσεων και διαβεβαιώνει ότι «θα εξαντλήσει τα όρια των θεσμικών αρμοδιοτήτων του και κάθε μέσο που παρέχει ο νόμος για απόλυτη και χωρίς συμβιβασμούς προστασία του περιβάλλοντος και πλήρη διασφάλιση του δημόσιου συμφέροντος».

■ Για δικαίωση κάνει λόγο η «Ελληνικός Χρυσός» και καλεί το υπουργείο Περιβάλλοντος «να ευθυγραμμιστεί με την απόφαση της Δικαιοσύνης».

Βάρδα μην πέσουμε στην ανάγκη του Σταύρου

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει ιδέες πρωτότυπες και συγκλονιστικές, αυτό τουλάχιστον οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε. Δείτε, επί παραδείγματι, την πρότασή του για το ντιμπέιτ. Να μην μαζευτούνε, λέει, όλοι μαζί οι οκτώ αρχηγοί και γίνει οχλοβοή, να τα πούνε ανά δύο, μπας και βγει κανένα συμπέρασμα. Ποιοι δύο, όμως; Ο Σταύρος με τον Τσίπρα και ο Σταύρος με τον Μεϊμαράκη, ο εκπρόσωπος του 6%, με τους εκπροσώπους του 36,4% και του 27, 8%. Γιατί να μείνεις, Σταύρο μου, μόνο στους δύο, θα μπορούσες να τους κατατροπώσεις έναν- έναν και τους εφτά, σαν τον Μπίλι δε Κιντ των γουέστερν που εξολόθρευε τους κακούς με αύξουσα σειρά κακότητας.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης θεωρεί ότι θα είναι ο ρυθμιστής των εξελίξεων και το δηλώνει ευθαρσώς. Το δήλωνε και στις ευρωεκλογές του 2014 και στις εθνικές του 2015, πήρε 6, 5% στις μεν, 6% στις δε, αλλά κάτω δεν το έβαλε. Ρυθμιστής του πολιτεύματος δεν έγινε, παρέμεινε όμως για πάντα ρυθμιστής στις καρδιές μας. Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν, τώρα το ΠΟΤΑΜΙ θα πάρει, όπως προεξόφλησε ο ιδρυτής του, ποσοστό διψήφιο. Και γιατί θα πάρετε διψήφιο κ. Σταύρο; Διότι «Το Ποτάμι προβάλλει σήμερα ως το πιο ανανεωτικό, άφθαρτο κι ανοιχτό κόμμα. Ως το κίνημα που έχει λύσεις, που διαθέτει στελέχη με γνώση κι εμπειρία, δοκιμασμένα στην πραγματική ζωή κι όχι στην εικονική πραγματικότητα.  Ως το κίνημα που εκπροσωπεί τις δυνάμεις της εργασίας, της δημιουργίας και της παραγωγής». Εντάξει τότε.

Δεν θα πάρει διψήφιο ο Σταύρος Θεοδωράκης, θα πάρει ό, τι πήρε και στις προηγούμενες εκλογές. Ακόμη κι έτσι, όμως, ακόμη και με 6%, μπορεί να γίνει  ρυθμιστής των πολιτικών πραγμάτων. Όχι επειδή θα τον καλέσει ο ΣΥΡΙΖΑ να φτιάξουν τη μεγάλη μνημονιακή κυβέρνηση, όπως προεξοφλούν κάποιοι με αγνή χαιρεκακία. Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκαθάρισε ήδη ότι δεν πρόκειται να ξεπλύνει τις δυνάμεις του παλαιού συστήματος της διαπλοκής, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται απαξάπαντος και το ΠΟΤΑΜΙ. Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΠΟΤΑΜΙ με πρωθυπουργό τον Τσίπρα δεν θα υπάρξει κι ας κορυβαντιούν οι κήνσορες των σόσιαλ μίντια.

Ακόμη κι έτσι, όμως, ο κ. Θεοδωράκης μπορεί να γίνει ρυθμιστής των πολιτικών πραγμάτων. Θα γίνει σίγουρα ρυθμιστής, αν βγει πρώτη η ΝΔ, θα γίνει, πιθανότατα, ρυθμιστής κι αν  βγει πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ με χαμηλό ποσοστό, εκεί γύρω στο 30%. Επαναληπτικές εκλογές δεν θα γίνουν, οπότε θα καταλήξουμε αναγκαστικά σε σχήματα εθνικών κυβερνήσεων, χωρίς τον Τσίπρα. Θα καταλήξουμε στην αριστοκρατική κυβέρνηση των είκοσι σοφών που προτείνει ο Θεοδωράκης, η οποία  θα εφαρμόσει τη συμφωνία κατά γράμμα, χωρίς αντίβαρα και κοινωνικές ευαισθησίες. Τη συμφωνία και μόνο. Όλα τ' άλλα θα πάνε στις ελληνικές καλένδες  και η παιδεία και ο πολιτισμός και τα δικαιώματα και η διαφθορά και η διαπλοκή.

Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι η διαπλοκή μπορεί να χτυπηθεί από μια κυβέρνηση που θα έχει ρυθμιστή τον Σταύρο.

"Χαλαρώνουν" τα capital controls - Δείτε τις αλλαγές

Η Επιτροπή Έγκρισης Τραπεζικών Συναλλαγών αύξησε το ποσό συναλλαγών που μπορούν να εγκρίνουν σε ημερήσια βάση οι ειδικές υποεπιτροπές των τραπεζών. Το ποσό αυξάνεται στα 30,8 εκατ. ευρώ.

Σημειώνεται πως ο υπουργός Οικονομίας Γιώργος Σταθάκης δήλωσε πρόσφατα πως εξετάζεται και αναμένεται να ικανοποιηθεί το αίτημα του εμπορικού κόσμου ώστε να πραγματοποιούνται χωρίς γραφειοκρατικές διατυπώσεις εισαγωγές μέχρι 20.000 ευρώ

Με απόφαση της Επιτροπής Έγκρισης Τραπεζικών Συναλλαγών που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ από σήμερα «χαλαρώνουν» κι άλλο τα capital controls.

H χαλάρωση συνίσταται στο ότι τροποποιείται για μια ακόμη φορά το ημερήσιο εγκριτικό όριο των ειδικών υποεπιτροπών που λειτουργούν στις τράπεζες. Οι επιτροπές αυτές έχουν επιφορτιστεί με το να εγκρίνουν αιτήματα πελατών τους (νομικών προσώπων ή επιτηδευματιών) για μεταφορές χρημάτων στο εξωτερικό (για αγορές πρώτων υλών, εισαγωγή προϊόντων κλπ).

Με βάση τα νέα όρια, οι μεγάλες τράπεζες (Εθνική Alpha, Πειραιώς και Eurobank) αποκτούν δικαίωμα έγκρισης έως 7 εκατ. ευρώ ημερησίως (σ.σ το όριο ήταν στα 5 εκατ. ευρώ με βάση την προηγούμενη απόφαση της 30ης Ιουλίου).

Με άλλη απόφαση της επιτροπής που δημοσιεύεται στο ίδιο ΦΕΚ, ορίζεται ως όριο τα 500 ευρώ ανά μήνα για τη μεταφορά χρημάτων από φυσικά πρόσωπα αλλά και μέγιστο όριο 40 εκατ. ευρώ ανά μήνα το οποίο δεν θα πρέπει να υπερβαίνουν τα ιδρύματα πληρωμών μέσω των οποίων θα γίνεται η μεταφορά. Το πώς κατανέμεται το ποσό των 40 εκατ. ευρώ μεταξύ των ιδρυμάτων πληρωμών, καθορίζεται επίσης στο σχετικό ΦΕΚ. 

Πηγή

Πατριώτης ή διεθνιστής;

γράφει ο Γιώργος Νικολαίδης

Κακά τα ψέματα: σε ένα μικρό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή εντός του πολιτικοποιημένου κόσμου της αριστεράς, αναπόφευκτα τα σημερινά διλήμματα της ελληνικής κοινωνίας (π.χ. έξοδος ή όχι από την Ευρωζώνη και επιστροφή σε εθνικό νόμισμα) μοιάζουν να περιπλέκονται με προηγούμενες αντιθέσεις αναφορικά με την «πατριωτική» ή «διεθνιστική» κατεύθυνση της αριστεράς στη χώρα μας και διεθνώς. Έχει όμως νόημα σήμερα να σκέφτεται κανείς τα τρέχοντα διλήμματα με αυτούς τους όρους;

Από την έναρξη της παγκόσμιας κρίσης και μετά (ίσως και λίγα χρόνια πριν) οι προσεκτικότεροι παρατήρησαν πως το διεθνές περιβάλλον έχει αλλάξει ραγδαία διαφοροποιώντας πολύ τα δεδομένα σε σχέση με τη δεκαετία του 1990 ή το πρώτο ήμισυ της δεκαετίας μετά το 2000. Θα αναφέρουμε σταχυολογώντας: Οι αντιθέσεις ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις οξύνονται πρωτόγνωρα. Οι ανερχόμενες οικονομίες (οι BRICS), παρά τις εσωτερικές τους αντιθέσεις, διεκδικούν ρόλο στη διεθνή πολιτική αμφισβητώντας και τη μονοκρατορία των ΗΠΑ. Πολύ δε περισσότερο σοβεί η αντιπαράθεση μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ, η οποία εκφράστηκε άμεσα σε διάφορα πεδία όπως π.χ. στην περίπτωση της Ουκρανίας (όπου η ωμή παρέμβαση των Αμερικανών φαίνεται να έσπρωξε την αντιπαράθεση με τη Ρωσία ανατρέποντας τις μεσοβέζικες συνδιαλλακτικές λύσεις που προετοίμαζαν οι Γερμανοί). Η δε Βρετανία μοιάζει να απομακρύνεται ως προς τις πολιτικές και οικονομικές της βλέψεις από το πεδίο της ΕΕ. Οι εθνικισμοί που αντιμετωπίζονταν παλαιότερα ως παρωχημένα κατάλοιπα μιας άλλης εποχής κατακλύζουν την Ευρώπη (και όχι μόνο). Και πάει λέγοντας.

Όσοι ζήσαμε τα χρόνια της κατάρρευσης του ανατολικού μπλοκ και τη δεκαετία που ακολούθησε («το τέλος των ιδεολογιών», η μονοκρατορία των ΗΠΑ, οι φανφαρονικές υποσχέσεις τερματισμού των διεθνών ανταγωνισμών κ.ο.κ.) αντιλαμβανόμαστε ότι το πράγμα έχει αλλάξει πολύ. Ο κόσμος μας έχει αλλάξει, αρχίζει να γίνεται επικίνδυνος, και ο κίνδυνος αρχίζει να ζώνει και τον πυρήνα της γεωγραφικής Ευρώπης. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιστορικός ή ειδικός στις διεθνείς σχέσεις (και σίγουρα σε αυτό το κείμενο δεν επιχειρείται μια ενδελεχής ανάλυση). Όμως μερικά πράγματα είναι αντιληπτά από τον καθένα.

Είναι π.χ. αντιληπτό πως σε αυτό το σύστημα που λέγεται καπιταλισμός, από την ανάδυσή του και μετά, δύσκολα μπορεί να βρει κανείς μια μακρά περίοδο ειρήνευσης μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Όπως έλεγαν και οι κλασικοί του μαρξισμού η ανισόμετρη ανάπτυξη οδηγεί τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις σε εκρηκτικά σημεία. Ιδιαίτερα δε όταν η όξυνσή τους συνδυάζεται (όπως συνήθως) με τις σε τακτά χρονικά διαστήματα εμφανιζόμενες περιόδους οικονομικής ύφεσης και κρίσης η μόνη διέξοδος που ο καπιταλισμός εφήρμοσε για να τις ξεπερνά υπήρξε ιστορικά ο πόλεμος: η μαζική καταστροφή κεφαλαίων και ανθρώπινης εργασίας ήταν το μόνο το οποίο τελικά διασφάλιζε την επανέναρξη της κερδοφορίας και την εγκαθίδρυση μιας εύθραυστης ειρήνης που έμελλε να ανατραπεί στην επόμενη οικονομική κρίση. Και οι περίοδοι αυτές της ειρήνης στον πυρήνα των αναπτυγμένων κρατών δεν διαρκούσαν παρά λίγες δεκαετίες: από τους αποικιακούς και γεωγραφικούς πολέμους του 19ου αιώνα ως τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και από αυτόν ως το Β΄ Παγκόσμιο δεν μεσολάβησαν παρά δυο-τρεις το πολύ δεκαετίες.

Η μόνη περίοδος που η σταθερότητα κράτησε περισσότερο ήταν τα χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Φυσικά έπαιξε ρόλο σε αυτό και η ανακάλυψη της πυρηνικής τεχνολογίας που καθιστά πλέον τον πόλεμο και αυτοκαταστροφική λύση εκτός από ετεροκαταστροφική. Σίγουρα όμως στην ειρήνη των χρόνων από το 1945 ως το 1989 έπαιξε ρόλο και η συγκρότηση του ανατολικού μπλοκ: ακόμα κι αν κάποιος όπως ο γράφων δεν υπήρξε ποτέ υποστηρικτής και θιασώτης του συστήματος αυτού δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσει πως η δημιουργία ενός αντιπάλου «δέους» συγκροτούσε τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Δύσης στις αναμεταξύ τους αντιθέσεις απέναντι στον κοινό εχθρό. Η δε επίλυση των όποιων διαφορών με ένοπλα μέσα μετατέθηκε στον Τρίτο Κόσμο, στις χώρες όπου οι μεγάλες δυνάμεις, της Σοβιετίας συμπεριλαμβανόμενης, ενέπλεκαν τη δική τους λυσσαλέα διαπάλη για διεύρυνση των σφαιρών επιρροής τους με τις όποιες ντόπιες αντιθέσεις και έριδες. Αλλά στο «κέντρο» ειρήνη.

Από το 1990 και μετά λοιπόν, αντίθετα με τις διαβεβαιώσεις των ιεροκηρύκων του καπιταλισμού, ο κόσμος έγινε πιο ασταθής, πιο αβέβαιος καθώς τα σημεία ισορροπίας αλλά και το αντίπαλο «δέος» χάθηκαν. Και μετά τη βραχεία περίοδο αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας των νικητών του Ψυχρού Πολέμου, των ΗΠΑ, ο κόσμος αίφνης άρχισε και πάλι να σπαράζεται από ανταγωνισμούς, που τουλάχιστον στην περιφέρεια παίρνουν και τη μορφή των πολεμικών συρράξεων. Φυσικά η απειλή του πυρηνικού ολέθρου εξακολουθεί να θέτει νοητικούς φραγμούς στο πού μπορεί να φτάσουν οι αντιθέσεις ανάμεσα στους ισχυρούς του κόσμου. Αλλά η ανθρώπινη επινοητικότητα ξεπερνά κάθε φραγμό.

Ήδη μια δεκαετία μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ένα νέο «μοντέλο» λανσαρίστηκε στην αγορά: η διάλυση χωρών. Δηλαδή, μια σειρά από χώρες που πριν ήταν συγκροτημένα κράτη μέσα από την άμεση ή έμμεση πολεμική επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων αποδιαρθρώνονταν, διαλύονταν, δίνοντας τη θέση τους σε άμορφες κοινωνικοπολιτικά γεωγραφικές περιοχές σποραδικού ελέγχου εδώ κι εκεί από ένοπλες δυνάμεις διαφόρων μορφών.

Κόσοβο, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία, Ουκρανία, Υεμένη: αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα κρατών που υπήρξαν κάποτε σχετικώς πρόσφατα αλλά σήμερα βρίσκονται σε μια κατάσταση που το να τα αποκαλεί κανείς κράτη μοιάζει πολύ αμφισβητήσιμο. Και εύλογα μάλλον η πλειονότητα των τέως κρατών αυτών είχαν υπάρξει προηγουμένως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πεδία έντονου ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων για την προσάρτησή τους στις σφαίρες επιρροής τους. Και πολλά από τα τέως κράτη αυτά βρίσκονται στη γειτονιά μας. Κι όσο περνάνε τα χρόνια, πολύ δε περισσότερο από το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και μετά, οι πολεμικές επεμβάσεις που έχουν αποτέλεσμα τη ρευστοποίηση κρατών μάλλον πληθαίνουν και οξύνονται.

Δεν είναι καθόλου σίγουρο λοιπόν ότι η τυπική ειρήνη στο κέντρο του αναπτυγμένου καπιταλισμού θα παραμείνει δεδομένη.Τουλάχιστον όχι για όλα τα κράτη. Και από ό,τι φαίνεται τα πιο αδύναμα, όσα «παίζονται» για το στρατόπεδο στο οποίο ανήκουν, μοιάζουν τα πλέον ευάλωτα σε τούτη τη δαιμονική στρατηγική καταστροφής κεφαλαίου και εργασίας με τις λιγότερες δυνατές απώλειες για τις κοινωνίες των ισχυρών.

Πόσο μάλλον που στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα οι αντιθέσεις ανάμεσα στους ισχυρούς του κόσμου αναμένεται να οξυνθούν περαιτέρω ζητώντας περισσότερο «αίμα»: οι ΗΠΑ πιέζουν ασφυκτικά την ΕΕ για ακόμα μεγαλύτερες παραχωρήσεις μέσω της Διατλαντικής Συμφωνίας, η Ευρωζώνη γίνεται πρακτικά η σφαίρα επιρροής του γερμανικού κεφαλαίου, ο σινορωσικός άξονας συγκροτείται σε αντιπαράθεση με τους δυο προηγούμενους πόλους και ο δημόσιος λόγος αρχίζει και πάλι να κυριαρχείται από ξενοφοβικά, εθνικιστικά και ρατσιστικά στοιχεία που πατάνε στην εξαθλίωση την οποία επιφυλάσσει στους λαούς ο αδιάκοπος και ανελέητος οικονομικός ανταγωνισμός την περίοδο της διεθνοποίησης.

Με αυτή την έννοια γίνεται περισσότερο από ποτέ άλλοτε τις τελευταίες δεκαετίες ορατός ο κίνδυνος κάθε χώρα να καταστεί πεδίο επίλυσης των αντιθέσεων των κυρίαρχων δυνάμεων του πλανήτη. Ωστόσο αυτές είναι αντιθέσεις που δεν αφορούν καθόλου την πλατιά εργαζόμενη πλειοψηφία. Αυτοί οι πόλεμοι προφανώς δεν είναι δικοί μας. Κατά κάποιον τρόπο λοιπόν η αποδέσμευση από όλους αυτούς τους μηχανισμούς ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας και επιβολής γίνεται ταυτόχρονα πατριωτικό και διεθνιστικό καθήκον, αν θέλουμε και η κοινωνία μας να προστατευτεί από ενδεχόμενα δεινά και να μείνει μακριά από συγκρούσεις που δεν την αφορούν.

Είναι μάλιστα ενδεχόμενο για μια κοινωνία οι πραγματικά διαθέσιμες επιλογές σε αυτή την ασταθή περίοδο να παρουσιαστούν υπό τη μορφή διλημμάτων όπως π.χ. περιορισμός των γενικώς διαθέσιμων πόρων, σχετικά πιο φτωχικός βίος αλλά κράτημα αποστάσεων από τις σφαίρες επιρροής των μεγάλων και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, από τη μια, ή πρόσκαιρη σχετική οικονομική τόνωση αλλά έκθεση σε κινδύνους μετατροπής σε θέατρο επιχειρήσεων, από την άλλη. Σε κάθε περίπτωση και από όποιο πρίσμα και να το εξετάσει κανείς, «πατριωτικό» ή «διεθνιστικό», η επιλογή για το λαό και την κοινωνία δεν μπορεί παρά να είναι η πρώτη. Και ειλικρινά δύσκολα θα την χαρακτήριζε κανείς μονοδιάστατα «πατριωτική» ή «διεθνιστική». Και δεν φαίνεται σήμερα καθόλου απίθανο ή μακρινό το να πρέπει να επιλέξουμε ως κοινωνία ανάμεσα στα δυο ενδεχόμενα ενός παρόμοιου διλήμματος. Κάτι τέτοιο μοιάζει πολύ πιθανότερο από τα κραυγαλέα απίθανα διλήμματα του τύπου «Ευρώπη ή δραχμή», «παραμονή στο κλαμπ των ισχυρών (που έλεγε και ο Σημίτης) ή καταστροφή» που προσπαθούν να μας πουλήσουν οι ηγεσίες των μνημονιακών κομμάτων, του κόμματος του Τσίπρα εσχάτως συμπεριλαμβανομένου.

Γι’ αυτούς τους λόγους η απομάκρυνση της Ελλάδας από κάθε μηχανισμό ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας και επιβολής, από κάθε σφαίρα επιρροής όπως η ζώνη του ευρώ, είναι (εκτός των άλλων) επιβεβλημένη για την προστασία των λαϊκών στρωμάτων από την έκθεση που φέρνει στον σύγχρονο κόσμο η πρόσδεση στο άρμα της μιας ή της άλλης υπερδύναμης. Γιατί ως γνωστόν, όταν χορεύουν οι ελέφαντες, τα μυρμήγκια ποδοπατούνται. Και αυτά θα πρέπει όλοι να τα αναλογιστούμε αφού ξανασκεφτούμε τις προηγούμενες γενικές μας ιδεολογικοπολιτικές αναφορές με τρόπο ώστε να τις καταστήσουμε δημιουργικό εργαλείο ερμηνείας και παρέμβασης στη σύγχρονη μοναδική ιστορικά πραγματικότητα και όχι αγκύλωση, μονομανία, εμμονή που μας εμποδίζουν να δούμε εκείνο που βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας.

Ώρα να δουλέψουμε το Plan C για την Ελλάδα

Του Παύλου Γεωργιάδη

Πριν από ενάμιση μήνα, κληθήκαμε να προσέλθουμε στις κάλπες για το δημοψήφισμα που έθεσε τη χώρα σε ένα άνευ προηγουμένου υπαρξιακό δίλημμα και προκάλεσε την ΕΕ με την πιθανότητα της κατάρρευσής της. Το ερώτημα που τέθηκε ήταν μια επιλογή ανάμεσα σε ένα Plan A -τη συνέχιση μίας προφανώς αποτυχημένης πολιτικής λιτότητας που έκανε τη χώρα να χάσει το 25% του ΑΕΠ της σε πέντε χρόνια– και ένα Plan B -ένα κακώς σχεδιασμένο Grexit, με απρόβλεπτες συνέπειες, που θα μπορούσε να σημάνει τον αιφνίδιο θάνατο της χώρας. Του Παύλου Γεωργιάδη** 

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι στην Ελλάδα απαιτούνται σημαντικές μεταρρυθμίσεις και οι Έλληνες το γνωρίζουν αυτό καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Τα προβλήματα αυτά αφορούν -μεταξύ άλλων- τα μεγάλα υπάρχοντα νομοθετικά κενά, τη γεωγραφία της χώρας η οποία δημιουργεί τεράστιο κόστος συναλλαγής, ένα πολιτιστικό χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στις πόλεις και την ύπαιθρο, καθώς και τις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων στη χώρα.

Οι μεταρρυθμίσεις αυτές είναι συστημικού χαρακτήρα, κάτι που κανένας πολιτικός στην Ελλάδα δεν φαίνεται να είναι σε θέση να κατανοήσει ή να διεκδικήσει. Η παλιά φρουρά που εξακολουθεί να κυβερνά την χώρα, παρά το γεγονός ότι έχει πλήρη επίγνωση της αποτυχίας της, εξακολουθεί να επιλέγει γρήγορες και επιφανειακές λύσεις που μετά βίας αγγίζουν τα αίτια αυτής της κρίσης.

Το ίδιο ισχύει και για τους Ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίοι φαίνεται να είναι πιο εγκλωβισμένοι και περιορισμένοι από ποτέ στα εθνικά τους εγώ και την πολιτική  τους πελατεία. Φαίνεται ότι δεν έχουν την ικανότητα, τόσο την ηθική όσο και την πνευματική, αλλά πάνω απ’ όλα το όραμα, να προασπίσουν το ανθρώπινο πρόσωπο της Ευρώπης καθώς αντιμετωπίζουν την κρίση.

Ένα εγχείρημα «ενότητας στην πολυμορφία» απειλείται από τις ξεπερασμένες, και σε μεγάλο βαθμό αδιαφανείς, δομές λήψης αποφάσεων που διέπουν τα οικονομικά του. Αυτό εξηγεί το ότι όλα αυτά τα χρόνια οι Ευρωπαίοι ηγέτες αντί για λύσεις δεν έχουν προσφέρει τίποτα περισσότερο από ένα αφήγημα που βασίζεται σε χείριστα στερεότυπα. Μία από τα πάνω προσέγγιση που βύθισε την Ελλάδα στην ύφεση και έκανε τους Έλληνες, ιδιαίτερα τους νέους, να αισθάνονται σαν χαμστεράκια σε κάποιου είδους άρρωστο κοινωνικοοικονομικό πείραμα.

Αυτή η κρίση δεν είχε ποτέ τον διαχειριστή της, εκθέτοντας τις ελλείψεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την απόσταση που χωρίζει την πραγματικότητα των πολιτικών της με εκείνη των πολιτών της. Αυτό δεν γίνεται εμφανές μόνο στον τρόπο που οι ηγέτες της χειρίζονται το θέμα της Ελλάδας, αλλά και άλλες προκλήσεις όπως η ΤΤΙΡ, η κλιματική αλλαγή και το μεταναστευτικό. Μια νέα πολιτική αρένα αναδύεται επομένως εντός της ΕΕ, η οποία δεν έχει καμία σχέση με τις παραδοσιακές ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές της αριστεράς ή της δεξιάς. Αυτή η νέα πολιτική αρένα αγωνίζεται να ισορροπήσει μεταξύ διαφορετικών προσεγγίσεων ως προς το πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις και το πώς σχεδιάζουμε το μέλλον μας. 

Βάσει αυτού, γίνεται σαφές ότι εκτός από το Plan Α (μια πολιτικά ταπεινωτική και οικονομικά μη βιώσιμη συμφωνία) και το Plan Β (ο κίνδυνος ενός Grexit), η Ελλάδα βρίσκεται σε απόλυτη ανάγκη εξεύρεσης ενός Plan C. Δηλαδή, έναν οδικό χάρτη για μία πραγματική μετάβαση προς στα κοινά, στη βάση της ενεργοποίησης των πολιτών για τη συμμετοχική χαρτογράφηση και τη συλλογική διαχείριση των πόρων και των στοιχείων που επηρεάζουν αυτό που σήμερα δέχεται τη μεγαλύτερη επίθεση: την καθημερινή ζωή των ανθρώπων.

Η Ελλάδα χρειάζεται να καταβάλλει μία άνευ προηγουμένου προσπάθεια ώστε να ξεπεράσει μία άνευ προηγουμένου πρόκληση, εμπλέκοντας τους καλύτερους παίχτες που δρουν σε βασικούς κοινωνικούς τομείς όπως η υγεία, ο αγροδιατροφικός τομέας, η παιδεία και η κοινωνική πρόνοια μεταξύ άλλων. Εδώ που βρισκόμαστε, αυτό είναι απολύτως απαραίτητο προκειμένου να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή και να διερευνηθούν συστημικές λύσεις στις δύσκολες στιγμές που έρχονται.

Μερικές εντυπωσιακές πρωτοβουλίες της κοινωνίας των πολιτών ήδη υλοποιούνται σε τοπικό επίπεδο, οι οποίες πειραματίζονται πάνω σε μία παράλληλη, αλληλέγγυα οικονομία και συμμετοχικά μοντέλα διακυβέρνησης. Καθημερινά, η κοινωνική κουζίνα “Ο Άλλος Άνθρωπος” παρέχει δωρεάν γεύματα σε εκατοντάδες Έλληνες που το έχουν ανάγκη, καθώς και χιλιάδες πρόσφυγες από τη Συρία και το Αφγανιστάν που βρίσκονται στην Αθήνα ή άλλες περιοχές της χώρας. Το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού, δίπλα στον παλιό αερολιμένα Αθηνών, παρέχει δωρεάν φάρμακα, εξετάσεις και προληπτικές θεραπείες σε ανασφάλιστους πολίτες. Και οι δύο αυτές πρωτοβουλίες δεν έχουν κάποια νομική μορφή ή τραπεζικούς λογαριασμούς, αλλά βασίζουν τη λειτουργία τους σε ένα νόμισμα που δεν επηρεάζεται από τα capital controls: την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά. Μιλώντας για νέους τρόπους συναλλαγής, ανταλλακτικά συστήματα έχουν αρχίσει να εμφανίζονται ως απάντηση στις κλειστές τράπεζες, ιδίως στις αγροτικές περιοχές.

Τεχνολογίες ανοιχτής πρόσβασης προάγουν αυτή την μετάβαση, όπως κάνουν πάντα με δράσεις για την προώθηση του δημόσιου διάλογου, την διάχυση της γνώσης, την πολιτική συμμετοχή και την λογοδοσία μεταξύ πολιτών και πολιτικών. Η Πολιτεία 2.0, μια πρωτοβουλία για την συμμετοχή των πολιτών στα κοινά, που αναπτύσσει και εφαρμόζει πρωτοποριακές μεθόδους συμμετοχικού σχεδιασμού για ένα νέο Σύνταγμα, και το Vouliwatch, ένα ανεξάρτητο παρατηρητήριο της βουλής, είναι μόνο δύο από αυτές τις πρωτοβουλίες.

Με τέτοια πρωτότυπα να έχουν ξεκινήσει, δοκιμαστεί και να λειτουργούν σε διάφορα επίπεδα, η πρόκληση τώρα βρίσκεται στην κλιμάκωση και την επικοινωνία τους σε κάθε γειτονιά, χωριό και πόλη της χώρας. Το σημείο εκκίνησης θα πρέπει πιθανότατα να είναι οι τομείς τους οποίους μία πρόσφατη μελέτη της Endeavor Greece αναγνώρισε ως τους μοναδικούς που παραμένουν δυναμικοί και επιβιώνουν στην κρίση: τη γεωργία, την μεταποίηση προϊόντων και τις Τεχνολογίες Πληροφοριών και Επικοινωνιών (ΤΠΕ).

Ο τομέας των τροφίμων, ειδικότερα, μπορεί να δείξει το δρόμο, δεδομένου ότι αποτελεί ήδη αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτιστικού ιστού της χώρας. Με περίπου 13% του ελληνικού εργατικού δυναμικού να απασχολείται στη γεωργία (ο μέσος όρος της ΕΕ είναι μόλις πάνω από 5%), ένα προσεκτικά δομημένο σχέδιο για τη μετάβαση προς την αγροοικολογία μπορεί να γίνει ένας εξαιρετικά ισχυρός φορέας αλλαγής, δίνοντας ώθηση στη νέα οικονομία της Ελλάδας. Κοινοτικοί κήποι όπως η «Περ.Κα.», που βρίσκεται μέσα σε ένα εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο στη Θεσσαλονίκη και ομότιμα δίκτυα όπως το Πελίτι, η μεγαλύτερη κοινότητα ανταλλαγής σπόρων στην Ευρώπη, δημιουργούν ήδη νέα παραδείγματα για το αγροδιατροφικό σύστημα.

Μόνο η νεολαία της Ελλάδας μπορεί να ηγηθεί αυτής της νέας διαδικασίας, η οποία κατέχει υψηλή ειδίκευση, είναι κοινωνικά δικτυωμένη και διεθνώς εκπαιδευμένη. Ένα μεγάλο κομμάτι της στρέφεται ξανά στη γη σε αναζήτηση διεξόδου από την ανεργία. Τα τελευταία χρόνια, αυτοί οι νέοι Έλληνες έχουν στερηθεί την πρόσβαση σε τραπεζικά δάνεια, ενώ άλλοι μετέφεραν 250 δισεκατομμύρια ευρώ εκτός χώρας. Εάν όλοι αυτοί οι νέοι συνδέονταν με θερμοκοιτίδες αγροδιατροφικών επιχειρήσεων, ευκαιρίες χρηματοδότησης και τεχνολογίες ανοικτής πρόσβασης, θα μπορούσαν να επιταχύνουν τη μετάβαση προς ένα ποιοτικό, φιλικό προς το κλίμα αγροδιατροφικό σύστημα, που συνδέει τις χρήσεις γης με την υγεία, την παιδεία, τον τουρισμό, την ενέργεια, τις μεταφορές και άλλες υπηρεσίες.

Φυσικά, κάτι τέτοιο θα απαιτούσε μεταρρυθμίσεις που παρακάμπτουν τα υπάρχοντα θεσμικά εμπόδια και το ξεπερασμένο νομοθετικό πλαίσιο στην Ελλάδα. Δυστυχώς, τα τελευταία πέντε χρόνια, οι μεταρρυθμίσεις αυτές δεν έχουν ποτέ τεθεί επί τάπητος από διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά ούτε και τους πιστωτές τους.

Ο αγροδιατροφικός τομέας είναι μόνο ένας από τους λίγους τομείς που μπορούν να δημιουργήσουν σημαντικά κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά οφέλη τα οποία είναι απαραίτητα για ένα περισσότερο ανθεκτικό μέλλον για τη χώρα. Επιπλέον, είναι πιθανόν ένας από τους πολύ λίγους τρόπους δημιουργίας θέσεων εργασίας για τους νέους, οι οποίοι μαστίζονται από ένα συγκλονιστικό ποσοστό ανεργίας 52,4 %, το υψηλότερο στην ΕΕ. Οι πολίτες έχουν ανάγκη από νέες επιλογές και νέοι δείκτες ανάπτυξης πρέπει να εξεταστούν για την ανοικοδόμηση της οικονομίας της χώρας. Αυτή η αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει σε τοπικό επίπεδο, αξιοποιώντας τις δυνατότητες των προαναφερθεισών πρωτοβουλιών και πολλών άλλων που ενεργούν στη βάση.

Οι συνθήκες είναι ώριμες, καθώς οι δημοτικές εκλογές του 2014 έφεραν προσωπικό με φρέσκες ιδέες στην τοπική αυτοδιοίκηση. Οι πόλεις της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, που φιλοξενούν το μισό του πληθυσμού της χώρας, έλαβαν τα βραβεία Mayors Challenge και 100 Resilient Cities αντίστοιχα. Το καθένα από αυτά, τους διαθέτει προϋπολογισμό ενός εκατομμυρίου ευρώ για την διαβούλευση, υλοποίηση και κλιμάκωση στρατηγικών που προωθούν τη συμμετοχή των πολιτών και την αστική αναγέννηση. Μένει να δούμε αν τα εργαλεία και οι δυνατότητες που προσφέρονται από τις χρηματοδοτήσεις και τα δίκτυα αυτά θα χρησιμοποιηθούν αποτελεσματικά, και όχι μέσα από νοοτροπίες κακοδιαχείρισης και νεποτισμού του παρελθόντος.

Η πρόκληση είναι τεράστια και για τους πολίτες της υπόλοιπης Ευρώπης, οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό παραπληροφορούνται από τους ανταποκριτές των συστημικών ΜΜΕ, οι οποίου καταφθάνουν στην Αθήνα με συγκεκριμένες εντολές από τους αρχισυντάκτες τους ώστε να καλύπτουν κυρίως ιστορίες τρόμου και εικόνες μιζέριας.

Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αλλάξει αυτή η ατζέντα της ντροπής. Και αντί να βλέπει την Ελλάδα ως αποδιοπομπαίο τράγο, η Ευρώπη να αδράξει αυτή τη μοναδική ευκαιρία και να επωφεληθεί από τις λύσεις που δημιουργεί η κοινωνία των πολιτών στη χώρα. Και πάλι, η νεολαία μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση του οράματος μιας ενωμένης Ευρώπης, παρά τα παιχνίδια δύναμης που εξελίσσονται σε πολιτικό επίπεδο. Εξάλλου, είμαστε η πρώτη πραγματικά ευρωπαϊκή γενιά, όμως εμφανώς αποκλεισμένη από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων.

Προφανώς, η χώρα μας έχει μετατραπεί σε ένα πείραμα ασφυκτικής λιτότητας για ολόκληρη την Ευρώπη. Θα μπορούσε, όμως, να γίνει το πεδίο δοκιμής, οπτικοποίησης, προτυποποίησης και κλιμάκωσης ενός νέου οικονομικού μοντέλου. Το οποίο είναι απαλλαγμένο από κοινωνικούς αποκλεισμούς, είναι φιλικό προς το κλίμα και οικονομικά βιώσιμο.

Δεν είμαι σίγουρος αν το «Plan C» είναι το σωστό όνομα για τη διαδικασία αυτή. Είναι πολύ πιθανό ότι λαϊκιστές πολιτικοί στην Ελλάδα και την Ευρώπη μπορεί να κάνουν κατάχρηση του όρου, όπως έκαναν με τόσους άλλους. Αλλά η ουσία παραμένει: αυτό είναι ένα σχέδιο αλληλεγγύης, συνεργασίας και ανθεκτικότητας. Και είναι καιρός να ανοίξει αυτός ο διάλογος σε όλη την Ευρώπη, αν θέλει να παραμείνει μία Ένωση, και να διατηρήσει τον ηγετικό της ρόλο στον κόσμο.

* Το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στα αγγλικά στο IPS News Agency

** Ο Παύλος Γεωργιάδης είναι Εθνοβιολόγος, Κοινωνικός Επιχειρηματίας

Τελεσίγραφο Καμμένου σε Χαϊκάλη για την offshore: Ξεκαθαρίζεις ή δεν είσαι υποψήφιος

Τελεσίγραφο έδωσε στον Παύλο Χαϊκάλη ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ Πάνος Καμμένος. Σε επικοινωνία που είχαν πριν από λίγο τον κάλεσε να δώσει άμεσα συνέντευξη Τύπου και να αποδείξει δημόσια, με έγγραφα στοιχεία, τους ισχυρισμούς του σχετικά με την off shore εταιρεία. Σε διαφορετική περίπτωση του διεμήνυσε ότι δεν μπορεί να παραμείνει υποψήφιος με το κόμμα του. 

Την κίνηση του Πάνου Καμμένουείχε γνωστοποιήσει νωρίτερα ο εκπρόσωπος του κόμματος Τέρενς Κούικ. «Ο συνάδελφος Παύλος Χαϊκάλης έκανε ήδη χθες μια δήλωση για το θέμα. Παρ' όλα αυτά και επειδή οι ΑΝΕΛ δεν θέλουν να τους βαραίνει καμία σκιά, ενημερώθηκα ότι ο πρόεδρος του Κινήματος Πάνος Καμμένος θα τον καλέσει σήμερα στο γραφείο του και θα του ζητήσει μέσα σε 24 ώρες να ξεδιαλύνει με έγγραφα αποδεικτικά στοιχεία τα όσα δηλώνει προφορικά» τόνισε χαρακτηριστικά. 

«Τα στοιχεία αυτά θα πρέπει να τα προσκομίσει για άμεσο έλεγχο στην υπηρεσία της αρμόδιας Επιτροπής της Βουλής και να τα παραδώσει και στον αρμόδιο Υπουργό για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς Παναγιώτη Νικολούδη» πρόσθεσε. 

Σχετικά με το εάν έχει ή όχι off shore εταιρία, ο Παύλος Χαϊκάλης δήλωσε τη Τετάρτη στο Mega ότι δεν δήλωσε την εταιρεία - η οποία ονομάζεται Metrofin Limited και ιδρύθηκε το 2008 με μετοχικό κεφάλαιο 1.000 ευρώ - στο «πόθεν έσχες» επειδή δεν είχε κέρδη από αυτήν. 

«Δεν πρόκειται για offshore εταιρεία, αλλά μια εταιρεία που διασφαλίζει τα πνευματικά μου δικαιώματα για κινηματογραφικές και θεατρικές εργασίες που παίζονταν στην Κύπρο, όταν ασκούσα το επάγγελμα του ηθοποιού. Δεν υπάρχουν αδήλωτα εισοδήματα από αυτήν την εταιρεία, η οποία ουσιαστικά από το 2011 είναι ανενεργή» ανέφερε.

Πηγή