Θέλει ο Τσίπρας να κερδίσει τις εκλογές;

Τις τελευταίες μέρες, αναλύουμε διαρκώς το σκηνικό που επικρατεί γύρω από το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αδυνατούμε να κατανοήσουμε τις προθέσεις και τη στρατηγική που, ακόμη, δεν έχει εκδηλωθεί  στο εσωτερικό του πιο ισχυρού παίκτη ! Αρκετά σημαντική σημειολογική παρατήρηση είναι πως όταν οριστικοποιήθηκαν οι εκλογές,  η Α. Μέρκελ είπε στην Ν. Ρούσεφ  ότι «η παραίτηση Τσίπρα  είναι μέρος της λύσης» . Είπε η «παραίτηση Τσίπρα» και όχι «οι εκλογές»...

Ολοένα και περισσότεροι παρατηρητές διαπιστώνουν ότι ο τρόπος που ξεκινά την προεκλογική του εκστρατεία ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει αρκετά τον τρόπο που ξεκινούσε ο Καραμανλής το 2009 και αρχίζουν να διακινούν το σενάριο της ηθελημένης εξόδου του Τσίπρα από την Πρωθυπουργία.

Μόνο που ο στρατηγικός ελιγμός του Καραμανλή το 2009, όταν εγκατέλειψε την κυβέρνηση (μετά από μια πλήρη περίοδο 5,5 ετών και όχι μετά από μια ολιγόμηνη παραμονή στην οποία ακόμη δεν έχει κυβερνηθεί η χώρα) είχε μια πολύ ρεαλιστική και υλοποιήσιμη στόχευση, που ήταν να σκάσει η «βόμβα» της επερχόμενης χρεοκοπίας στα χέρια των απονήρευτων διαχειριστών, που την παρέλαβαν, όπως του χρεώνουν μετέπειτα όλοι οι αναλυτές.

Τίποτε δεν μπορεί να ανατρέψει το σκηνικό των επόμενων χρόνων

Όμως σήμερα δεν υπάρχει κάτι άγνωστο, ούτε πρόκειται να προκληθεί κάποια ανωμαλία στο πολιτικό σκηνικό. Ούτε εκπλήξεις μπορούν να υπάρξουν γιατί οι πολιτικές είναι δεδομένες, αλλάζει ίσως ο διαχειριστής και το μίγμα των μέτρων, που ομολογουμένως, μια αριστερή κυβέρνηση θα διαχειριστεί με μεγαλύτερη ευαισθησία.  Όμως η φυγή αυτή δεν αφήνει κάποια υποθήκη επιστροφής,  αλλά παραδίδει μια πλήρη τετραετία στη ΝΔ , το κόμμα δηλαδή στο οποίο όλοι  έχουν χρεώσει τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση στη χώρα.

Δεν υπάρχει κάποιος που να μην κατανοεί ότι η επόμενη κυβέρνηση, θέλοντας και μη, έχει έναν ορίζοντα τετραετίας άρα με βάση την κατάσταση -που περιγράφει σήμερα και ο ΣΥΡΙΖΑ- δεν προκύπτει καμία προοπτική από ένα τακτικό ελιγμό που θα υπαγόρευε την έξοδο από την κυβέρνηση, «την ανασύνταξη για την αντεπίθεση» και άλλες τέτοιες αναλύσεις που ενδημούν στα εργαλεία της Αριστεράς. Η ευκαιρία τους είναι τώρα, όπως έχει αποδείξει η ιστορία.  Εκτός αν...

Εκτός αν κάτι τέτοιο αποτελεί παραδοχή ότι το πρόγραμμα που υπέγραψε  ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι ανεφάρμοστο και οδηγεί σε έξοδο και χρεωκοπία. Αλλά και αυτό να συμβαίνει, τότε προφανώς είναι η χειρότερη ώρα να φύγεις  τώρα που έχει προηγηθεί το δημοψήφισμα, έχεις διασπαστεί και έχεις τσαλακωθεί περνώντας από τη Βουλή το τρίτο μνημόνιο χωρίς να μετακυλίσεις αυτή την ευθύνη έγκαιρα σε άλλες, πιο πρόθυμες, δυνάμεις, "παντός καιρού". 

Ακόμη και αν...

Αλλά ακόμη και αν δεχτούμε ότι η χρεοκοπία είναι αναπόφευκτη ή προαποφασισμένη, ποιος μπορεί να πιστεύει ότι θα προκύψει κάποιου είδους πολιτική δικαίωση ή επάνοδος στην πρωτοπορία, αν το απευκταίο συμβεί; Αντίθετα, θα έχει δικαιωθεί απόλυτα η ρητορική και η στρατηγική της Δεξιάς αφού ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει αποδεχθεί πλήρως ότι έπεσε στην παγίδα της «αριστερής παρένθεσης» την οποία υλοποίησε και εκτέλεσε με τα δικά του χέρια πριν παραδώσει πρόθυμα την εξουσία.

Γιατί θα έχει επαληθεύσει και το διαρκές αφήγημα του συντηρητικού χώρου ότι η Αριστερά ήταν ένα αποτυχημένο πείραμα, που οδήγησε σε νέο μνημόνιο και ότι αν δεν είχε υπάρξει η κυβέρνηση Τσίπρα με τους «ερασιτεχνισμούς» της που «οδήγησε τη χώρα στα βράχια», η χώρα θα είχε γλιτώσει το τρίτο μνημόνιο και θα έπλεε προς τα «ασφαλή λιμάνια» του mail Χαρδούβελη ! Πόσο προσπάθεια χρειάζεται για να δικαιώσει κανείς το Σαμαρά και τον Άδωνι, δεν γνωρίζουμε, αλλά η πρόκληση βρίσκεται μπροστά μας.

Οι πολιτικοί συσχετισμοί είναι δεδομένοι, η ριζοσπαστικοποίηση του εκλογικού σώματος που κάποιοι ονειρεύτηκαν δεν έχει επέλθει (πολύ περισσότερο γιατί η διακυβέρνηση δεν μπόρεσε να πείσει για την ύπαρξη ρεαλιστικών εναλλακτικών), οι «συνθήκες» δεν έχουν αλλάξει και παρά την πολύ θεωρία, στην πράξη, η παραπαίουσα ΝΔ και μόνο για το γεγονός ότι συσπειρώνει λιγότερο από το ¼ του ελληνικού λαού αλλά παραμένει ζωντανή, θα συνεχίσει να είναι κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού για πολύ καιρό ακόμη. Δηλαδή αυτό που φαινόταν απίστευτο λίγες μέρες πριν, όταν όλοι μιλούσαν για μια μακρά περίοδο Τσίπρα ενώ η αριστερή μελαγχολία θα έχει μετατραπεί σε ένα αριστερό εφιάλτη...

Αυτό άλλωστε φαίνεται να επιδιώκουν και όσοι πρόσφατα αποχώρησαν από το ΣΥΡΙΖΑ, εφαρμόζοντας το χιλιοπαιγμένο στην ιστορία της Αριστεράς αλλά αποτυχημένο αφήγημα, που αγνοεί τις κοινωνικές διεργασίες και ανάγκες, δεν θέλει να θέτει ρεαλιστικούς στόχους για την ίδια την κοινωνία αλλά να κυνηγά το ανεκπλήρωτο, παραμένοντας στο περιθώριο. Ο μόνος που ξέφυγε από τον κανόνα και έδωσε μια άλλη προοπτική ήταν ο Τσίπρας, αλλά...

Τα ΑΝ δεν έγραψαν ιστορία

Όλη αυτή η συλλογιστική βασίζεται σε ένα ΑΝ. Αν ο Τσίπρας έχει επιλέξει να φύγει (όπως περίπου είχε επιλέξει να μην κερδίσει στο δημοψήφισμα, όπως κάποιοι υποστηρίζουν) ή όχι. Η ιστορία δεν γράφεται με ΑΝ γιατί αν ανατρέξει κανείς πίσω θα δει ότι η πορεία του προς την Πρωθυπουργία ήταν μια αλυσίδα εξελίξεων και εκπλήξεων όπου συνέβαινε συνήθως το απρόσμενο. Όταν έπρεπε να επιλέξει μεταξύ Λαφαζάνη και Κουβέλη στο κόμμα του, επέλεξε τον πρώτο  και έχασε τη ΔΗΜΑΡ, η οποία του στέρησε την κρίσιμη μάζα για να κερδίσει τις εκλογές του 2012. Το 2015 επανήλθε ως ο κυρίαρχος του παιχνιδιού αλλά τώρα χάνει και τον Λαφαζάνη που του στερεί την κρίσιμη μάζα για την  άνετη επικράτηση στις εκλογές του Σεπτέμβρη ! Ποιος δικαιώθηκε και ποιος όχι από τις εξελίξεις, είναι μια πολυσύνθετη εξίσωση, αυτή την ώρα.

Προηγήθηκαν βέβαια πολύ σοβαρά λάθη και επιλογές . Όχι αυτές που έδωσαν στην εσωτερική αντιπολίτευση το έναυσμα να αποχωρήσει αλλά αυτές που δικαίωσαν την ανέξοδη ρητορική του παλαιοκομματισμού ότι η Αριστερά συγκροτείται από περίεργους, γραφικούς και άπειρους, για να διαχειριστούν τις τύχες της χώρας (τους). Πριν από λίγους μήνες πάντως, η χώρα πίστευε ακριβώς το αντίθετο. Ίσως το κεφάλαιο Τσίπρα να μείνει ζωντανό σε μια τέτοια περίπτωση, αλλά  αν και συνομίληκοί του, δεν ξέρουμε αν θα ζήσουμε αρκετά για να δούμε την επόμενη ευκαιρία της Αριστεράς...

Θέλει λοιπόν ο Τσίπρας να κερδίσει τις εκλογές;  Αν θέλει, μάλλον έχει τον τρόπο να το κάνει αποτελεσματικά. Αν όχι, θα μείνει στην ιστορία σαν ο πιο χαρισματικός ηγέτης της Αριστεράς που όμως προδόθηκε από τις επιλογές του, όταν οι χειρότερες από αυτές τον "ρήμαξαν" πολιτικά και μετά αποχώρησαν κιόλας... Ο ηγέτης που παρέδωσε τη χώρα σε όσους, αυτούς τους 7 μήνες,  δεν έκρυβαν στο βλέμμα τους την απέχθεια που ένιωθαν επειδή όλοι αυτοί οι «περίεργοι, κακοντυμένοι και γκαφατζήδες» Αριστεροί είχαν καταλάβει τις θέσεις τους. Πολλοί θα έχουν βάλει το χεράκι τους αν συμβεί...

Θα το ξέρουμε σύντομα.

* Ο Γιάννης Σιδηρόπουλος είναι δημοσιογράφος στο xanthipress.gr

Γιάνης Βαρουφάκης : Πόσο κόστισα;

γράφει ο Γιάνης Βαρουφάκης

Μετά τη συνθηκολόγηση της κυβέρνησής μας, αμέσως μετά το δημοψήφισμα, το «αφήγημα των νικητών» (που συμπεριελήφθη μάλιστα στο αγγλικό κείμενο του 3ου Μνημονίου) έχει ως εξής: Στα τέλη του 2014 η ελληνική οικονομία ανέκαμπτε. Αν ο λαός δεν «έσφαλλε» εκλέγοντάς μας, η ανάκαμψη θα συνεχιζόταν και το Μνημόνιο σύντομα θα αποτελούσε παρελθόν. Ομως η διαπραγματευτική στάση που κράτησε η κυβέρνηση Τσίπρα απέναντι στους δανειστές, με πρωταγωνιστή τον υπογράφοντα, βούλιαξε την οικονομία ξανά στην ύφεση και εξανέμισε το μικρό πρωτογενές πλεόνασμα που με τόσο κόπο είχε δημιουργήσει η προηγούμενη κυβέρνηση. «Ευτυχώς», την ύστατη στιγμή ο πρωθυπουργός έκανε πίσω, αντικατέστησε τον υπουργό Οικονομικών που κόστισε στη χώρα από 20 μέχρι και 90 δισ., και έσωσε την παρτίδα, ίσως και την πατρίδα.

Υπονόμευσα την ανάκαμψη;

Αν ήμουν «καλός πολιτικός», θα χρησιμοποιούσα τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για να «αποδείξω» ότι, επί υπουργίας μου, η ανάκαμψη ενισχύθηκε με τον ρυθμό της να ξεπετάγεται την περίοδο Απριλίου-Ιουνίου στο 1,6% – πιο ψηλά από τον ρυθμό που υποσχόταν (1,4%) η κυβέρνηση Σαμαρά για την ίδια περίοδο. [1]

Δεν είμαι όμως «καλός πολιτικός», καθώς επιμένω να λέω την αλήθεια. Κι η αλήθεια είναι ότι η ελληνική οικονομία δεν ανέκαμψε επί υπουργίας μου. Οπως βεβαίως δεν υπήρξε καμία ανάκαμψη το 2014 επί ημερών των κ. Σαμαρά - Χαρδούβελη. Επί της ουσίας, τόσο στα τέλη του 2014 όσο και πιο πρόσφατα, τα εισοδήματα συνεχίζουν να συρρικνώνονται. Επειδή όμως οι μέσες τιμές μειώνονται πιο γρήγορα από τα εισοδήματα, το «πραγματικό» ΑΕΠ μοιάζει να ανεβαίνει. Πρόκειται για οφθαλμαπάτη της στατιστικής. [2]

Η κυβέρνησή μας δεν επέστρεψε λοιπόν τη χώρα στην ύφεση, καθώς ποτέ δεν βγήκαμε από την ύφεση. Ούτε σταμάτησε μια έξοδο από το Μνημόνιο που ήταν αποκύημα της φαντασίας του κ. Σαμαρά. Αν μη τι άλλο, η ύφεση των εισοδημάτων παρέμεινε σταθερή, την ώρα που οι τιμές υποχωρούσαν πιο γοργά, τα χρέη αυξάνονταν και η χώρα βούλιαζε όλο και πιο πολύ.

Αρνήθηκα τη «δόση» της τρόικας και «έχασα» τα 10,9 δισ. του ΤΧΣ;

Στόχος μας ήταν μια συμφωνία που να είναι βιώσιμη και να μην ξαναφέρει τη χώρα στα πρόθυρα νέας χρεοκοπίας μερικούς μήνες ή μερικά χρόνια μετά. «Δεν θα συνηγορήσουμε» είπα στις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή, «σε άλλο ένα μεσοπρόθεσμο αδιέξοδο μόνο και μόνο για να πάρουμε 7,1 δισ. τώρα και να τα δώσουμε στο ΔΝΤ».

Αυτή την άμεμπτη στάση η τρόικα εσωτερικού την μετέτρεψε στο γνωστό: «Ο Βαρουφάκης θέλει Μνημόνιο χωρίς χρήματα!» Η διαστρέβλωση εκείνη είχε και το αδελφάκι της: το ανέκδοτο ότι, με τη συμφωνία του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου, τους άφησα «να μου πάρουν» τα 10,9 δισ. του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) – ποσό σε ομόλογα που ποτέ δεν ήλεγχε το ελληνικό κράτος έτσι κι αλλιώς και τα οποία η τρόικα θα αποφάσιζε πώς θα τα διαθέσει στις τράπεζες, είτε έμεναν στο ΤΧΣ είτε τα μετέφεραν στην ευρωπαϊκή μητρική του, το ΕΤΧΣ, και μετά ξανά στο ΤΧΣ (όπως θα κάνουν τώρα).

Eπί υπουργίας μου, η ανάκαμψη ενισχύθηκε με τον ρυθμό της να ξεπετάγεται την περίοδο Απριλίου-Ιουνίου στο 1,6% | ΕUROKINISSI / ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Τίποτα λοιπόν δεν μου «πήραν»! Απλά, η τρόικα συνέχιζε να λειτουργεί βάσει αποικιοκρατιών συμφωνιών που έκανε με προηγούμενες κυβερνήσεις, με τον φορολογούμενο να δανείζεται υπέρ των τραπεζών, αλλά με τον έλεγχο σταθερά στα χέρια της τρόικας και των τραπεζιτών.

Εκλεισα τις τράπεζες ως διαπραγματευτικό χαρτί, με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι ανάγκες κεφαλαιοποίησής τους κατά 15 δισ. (από 10 σε 25 δισ.);

Οι τράπεζες έκλεισαν για έναν μόνο λόγο: το Eurogroup της 27ης Ιουνίου αποφάσισε να τιμωρήσει την κυβέρνησή μας, και τον γενναίο ελληνικό λαό, επειδή, αντί να υπογράψουμε την απολύτως μη βιώσιμη συμφωνία που προσπάθησαν να μας επιβάλουν στο αμέσως προηγούμενο Eurogroup της 25ης Ιουνίου, αποφασίσαμε να ζητήσουμε τη γνώμη του ελληνικού λαού.

Τόσο απλά. Από τη στιγμή που το Eurogroup έδωσε στην ΕΚΤ το πράσινο φως να σταματήσει την παροχή νέας ρευστότητας στις τράπεζες, μέσω του ELA, η μόνη επιλογή που είχα ήταν μεταξύ του να κλείσουμε τις τράπεζες συντεταγμένα την επόμενη Δευτέρα το πρωί ή να αφήσουμε τον κόσμο να μπαίνει στα καταστήματα για να διαπιστώσει πως δεν υπήρχαν μετρητά στα γκισέ.

Οσο για τις ανάγκες των τραπεζών σε νέα κεφάλαια, τον Ιούνιο του 2014 το ΔΝΤ τις υπολόγιζε σε 25 με 30 δισ., την ώρα που στο ΤΧΣ-ΕΤΧΣ είχαν απομείνει 10,9 δισ. για αυτό τον σκοπό. Βρυξέλλες και Φρανγκφούρτη δεν ήθελαν να παραδεχθούν ότι το 2012 υποτίμησαν το πρόβλημα με τα «κόκκινα» δάνεια, τα οποία συρρικνώνουν την κεφαλαιακή βάση των τραπεζών. Ετσι, περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία για να φορτώσουν και αυτήν την εγκληματική αστοχία τους στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ: τα capital controls που εκείνοι επέβαλαν τα επικαλούνται τώρα, ψευδώς, ως τον λόγο για τον οποίο οι τράπεζες χρειάζονται όχι 10 αλλά 25 δισ. Αλλη μια μεταφορά της ευθύνης από τον θύτη στο θύμα, χωρίς αιδώ, ούτε ίχνος οικονομικής λογικής.

Το συνολικό «κόστος» που «επέφερα» σε πόσα δισ. ανέρχεται;

Ενας γρήγορος απολογισμός αποδεικνύει ότι ο επιπρόσθετος δανεισμός που προσέθεσε η εξάμηνη διαπραγμάτευσή μας στα ήδη συμφωνημένα της τρόικας με τις προηγούμενες κυβερνήσεις είναι... μηδενικός. Το 2ο Μνημόνιο προέβλεπε πως την περίοδο 2014-2018 απαιτούνταν περί τα 85 δισ. για να χρηματοδοτείται το (μη βιώσιμο) δημόσιο χρέος μας καθώς και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Και από πού θα έρχονταν αυτά τα χρήματα; Θα «προέκυπταν» ως εξής:

■ 7,1 δισ. η τελευταία δόση του Δεύτερου Μνημονίου.

■ 16 δισ. απομένουσες δόσεις του ΔΝΤ η συμφωνία με το οποίο λήγει τον Μάρτιο του 2016.

■ 29 δισ. από παρανοϊκά υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα (της τάξης του 4,5%), που ποτέ δεν θα μπορούσε να παραγάγει η οικονομία μας.

■ 10,9 δισ. του ΤΧΣ-ΕΤΧΣ για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

■ 22 δισ. που θα αντλούσε η κυβέρνηση Σαμαρά από τις... αγορές (εδώ γελάνε).

Σύνολο 85 δισ. Το μόνο που άλλαξε με το 3ο Μνημόνιο είναι ότι η τρόικα παραδέχθηκε πως τα χρήματα που είχε υπολογίσει για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ήταν ανεπαρκή και πως, άλλη μια φορά, οι ανόητοι στόχοι της για το πρωτογενές πλεόνασμα θα αστοχούσαν. Ετσι, ρίχνοντας το φταίξιμο στην κυβέρνησή μας, βρήκαν την ευκαιρία να «διορθώσουν» την αριθμητική τους εις βάρος τού (ήδη μη βιώσιμου) χρέους μας. Την υπόλοιπη ζημιά την έκανε η συνεχιζόμενη ύφεση που οφείλεται στην άρνηση των δανειστών να αποδεχθούν την ανάγκη μιας αναδιάρθρωσης χρέους που να προηγείται (αντί να έπεται) του προσδιορισμού (χαμηλών) πρωτογενών πλεονασμάτων.

Πόσο «κόστισα» προσωπικά και μέσω των ξένων συμβούλων μου;

Οταν ανέλαβα το υπουργείο, μου είπαν πως έχω στη διάθεσή μου δύο τεθωρακισμένες BMW. Εδωσα εντολή να μη χρησιμοποιηθούν ούτε μία φορά και να ενεργοποιηθεί η διαδικασία πώλησής τους. Κυκλοφορούσα με τη μηχανή μου, ως γνωστόν, εκτός των διαδρομών προς και από το αεροδρόμιο όπου μετέβαινα με υπηρεσιακό Hyundai δεκαετίας. Κι όταν πετούσα, κάτι που έκανα συνέχεια λόγω διαπραγμάτευσης, ταξίδευα οικονομική θέση, την ώρα που στο μπροστινό μέρος του αεροπλάνου συναθροίζονταν ευρωβουλευτές, βουλευτές της αντιπολίτευσης κ.ά.

Πολύς λόγος έχει γίνει για τους συμβούλους μου. Αξίζει μια ματιά στο πόσο κόστισαν στον ελληνικό λαό: ακριβώς μηδέν! Κανείς σύμβουλός μου δεν έλαβε ούτε ένα ευρώ. Ούτε ένα! Ποιοι ήταν; Ανάμεσα σε πολλούς, πρώτος ήταν ο φίλος και συνάδελφος James Galbraith, o οποίος εργαζόταν νυχθημερόν στο υπουργείο αλλά και ανά την υφήλιο για εμάς. Ο Jeff Sachs, που μοιράστηκε την τεράστια εμπειρία του στις διαπραγματεύσεις χρεωμένων χωρών με το ΔΝΤ. Ο Larry Summers, π. υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ.

Ο λόρδος Lamont, π. υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας. Ο κ. Glenn Kim, ειδικός σε ζητήματα αναδιάρθρωσης χρέους, τον οποίο συνέχισε να χρησιμοποιεί η κυβέρνηση μετά την παραίτησή μου. Και τέλος η επενδυτική τράπεζα Lazard, την οποία προηγούμενες κυβερνήσεις πλήρωσαν πολλά εκατομμύρια ευρώ για τις συμβουλές της – συμβουλές που επί υπουργίας μας διέθετε απολύτως δωρεάν και με σημαντικό δικό τους κόστος.

Τέλος, μου ασκήθηκε κριτική για το υψηλό κόστος μετάβασης της διαπραγματευτικής μας ομάδας στις Βρυξέλλες και διαμονής τους εκεί. Απαντώ πως νιώθω περήφανος γι’ αυτό το «κόστος»! Ηταν το αντίτιμο της αξιοπρέπειας καθώς καταργήσαμε τις εισβολές των τροϊκανών στα υπουργεία και θέσαμε, μαζί με τον Πιερ Μοσκοβισί, τις βάσεις για νέα μορφή διαπραγμάτευσης όπου «υπουργοί μιλούν με υπουργούς και τεχνοκράτες με τεχνοκράτες – στις Βρυξέλλες».

Επιπλέον, το «καθαρό» αντίτιμο ήταν πολύ μικρό αν λάβει κανείς υπόψη κάτι που λίγοι γνωρίζουν: όταν οι τροϊκανοί έρχονταν/νται στην Αθήνα, ποιος νομίζετε ότι πληρώνει τη «λυπητερή» (ξενοδοχεία, αεροπορικά, δείπνα); Ο Ελλην φορολογούμενος!

Υπολόγισε κανείς το «κόστος» της αξιοπρέπειας;

Τη στιγμή εκείνη που ο κ. Ντάισελμπλουμ, στην κοινή μας συνέντευξη τύπου της 30ής Ιανουαρίου, φανέρωσε τη δυσαρέσκειά του προς μια κυβέρνηση αποφασισμένη να περιφρουρήσει τον ορθολογισμό της Ευρώπης και την αξιοπρέπεια των Ελλήνων, η τρόικα εσωτερικού και εξωτερικού δεν μου την συγχωρεί.

Με τιμά με την οργή της και με ευφάνταστους υπολογισμούς του πόσο «κόστισε» το χαμόγελο που ξαναβρήκαν εκατομμύρια Ελληνες και Ελληνίδες όσο εξελισσόταν η «Ανοιξη της Αθήνας».

[1] Θα προσέθετα, μάλιστα, πως το επτάμηνο Ιανουαρίου-Ιουλίου του 2015, το πρωτογενές πλεόνασμα ανήλθε στα 3,712 δισ., έναντι πλεονάσματος 2,279 δισ. το αντίστοιχο επτάμηνο του 2014 και στόχου της κυβέρνησης Σαμαρά για πρωτογενές έλλειμμα 2,988 δισ.

[2] Το «πραγματικό» ΑΕΠ ορίζεται ως ο λόγος του ΑΕΠ σε ευρώ προς τις μέσες τιμές. Οταν ο αριθμητής του κλάσματος (το σύνολο των εισοδημάτων σε ευρώ) μειώνεται πιο αργά από τον παρονομαστή (τον δείκτη των μέσων τιμών), τότε το κλάσμα αυξάνεται! Αυτό όμως είναι δώρον άδωρον καθώς τα χρέη (ιδιωτικά και δημόσια) αποτιμώνται σε ευρώ. Οσο μισθοί και τιμές μειώνονται, ενώ τα χρέη αυξάνονται (λόγω τοκισμού), τόσο πιο πολύ βυθίζονται στην πτώχευση οικονομία και οικογένειες.

Εις θάνατον …

γραφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου

Εις θάνατον όπως και νάχει…Αμα μείνουν στην καταστροφή αφανίζονται, άμα δραπετεύσουν, πνίγονται στη Μεσόγειο και γίνονται σύμβολα οδύνης, ενοχής και υποκρισίας, όπως ο μικρούλης Αιλαν από τη Συρία, το αγοράκι με το κόκκινο μπλουζάκι που κείτεται νεκρό στην άκρη της θάλασσας,σαν υπόμνηση της απονεκρωμένης μας συνείδησης…

Έτσι και τον Απρίλιο … Συγκλονισμένη η διεθνής κοινή γνώμη και οι υποτιθέμενοι εκφραστές της, μετρούσαν τα κουφάρια ανοιχτά της Λιβύης, αλλά έκλειναν τα μάτια στο κουφάρι της παρηκμασμένης ηγεσίας της Ευρώπης η οποία συντελεί, γνωρίζει,επιτρέπει και συγκαλύπτει το μεγαλύτερο οργανωμένο έγκλημα, μετά τα ναζιστικά κρεματόρια…

Πάνω από 15 δισ. δολάρια το χρόνο, αποφέρει στα κυκλώματα που δρουν στην Ανατολική Μεσόγειο, ο μαζικός πνιγμός δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, στον οποίο τους οδηγεί η εγκληματική μηχανή πολιτικών, γεωστρατηγικών και εμπορικών συμφερόντων, που ξαναμοιράζουν τον κόσμο αφανίζοντας λαούς και συνειδήσεις…

Κάνουν πολέμους, οργανώνουν πραξικοπήματα και σπέρνουν παντού τζιχαντιστές, γέννημα-θρέμμα της Δύσης στο όνομα της Ανατολής…

Όλοι αυτοί που συσκέπτονται εκτάκτως για να πάρουν τάχα μου μέτρα, αντί να πάρουν τα άπλυτα τους και να ξεκουμπιστούν από προσώπου γης, είναι οι ίδιοι που προκαλούν τις συρράξεις στις χώρες από όπου ξεχύνονται μαζικά στρατοί απελπισμένων και καταδιωγμένων από τα παιχνίδια των ισχυρών της παγκοσμιοποιημένης αλητείας…

Κι αφού σακατεύουν τις χώρες, υψώνουν στην Ευρώπη φράχτη για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, επιδοτώντας έτσι τα δολοφονικά κυκλώματα, καθώς οι «μάγκες» χρεώνουν παρά πάνω τη μεταφορά. Συσκέπτονται όμως διαρκώς οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί του εγκλήματος, για να πατάξουν λέει τα κυκλώματα που οι ίδιοι δημιούργησαν και προστατεύουν με υψηλή προστασία από κύκλους υπεράνω υποψίας… Από αρχηγοί κρατών μέχρι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και από λιμενικοί και αστυνομικοί μέχρι πράκτορες μυστικών υπηρεσιών, αποκαλύπτονται κάθε τόσο ως εγκέφαλοι και μέλη της παγκόσμιας σπείρας που στέλνει στον υγρό τάφο της Μεσογείου χιλιάδες ανθρώπους…

Και όσοι γλυτώσουν, ενισχύουν την «πολιτισμένη» Ευρώπη με ακόμη πιο φτηνά εργατικά χέρια, μαρκαρισμένα στο μπράτσο ξανά, ή μεταφέρονται με τρένα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κάντο όπως οι ναζί…

Θα το προσπεράσουμε κι αυτό, όπως τον Απρίλιο… Θα μείνουμε στο θέαμα για να θάψουμε το θέμα με ευχολόγια της πλάκας, θα κλάψουμε λίγο ακόμη για τον μικρό Αιλαν Κούρντι, θα ξοφλήσουμε την ενοχή μας με μελούρες στο διαδίκτυο, μετά θα πούμε «κλείστο δεν αντέχω άλλο» και μετά θα αντέχουμε να ανεχόμαστε την πιο δολοφονική δράκα των τελευταίων δεκαετιών στον ηγετικό πυρήνα της Ευρώπης…

Το φάντασμα του τρίχρονου Αϊλάν πλανάται πάνω από τη Ευρώπη.

Η εικόνα του νεκρού αγοριού από τη Συρία στα τουρκικά παράλια γένεται σύμβολο της προσφυγικής κρίσης που γιγαντώνεται και εντείνει την πίεση προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να σταθούν αντάξιες της Ιστορίας.

Ο Αϊλάν που γεννήθηκε μέσα στη φρίκη του εμφυλίου πολέμου στη Συρία ξεψύχησε στις ακτές της Αλικαρνασσού μαζί με τον πεντάχρονο αδελφό του Γκαλίπ και την 35χρονη μητέρα τους Ριχάν στην ύστατη προσπάθεια της οικογένειας να ξεφύγει από τις βόμβες στην πατρίδα τους και να φτάσει στα ευρωπαϊκά σύνορα.

Τι είπε ένας τρόφιμος ψυχιατρείου για τη φωτογραφία του πνιγμένου Αϊλάν

γράφει ο Γιάννης Τσάκαλος

Ένας φίλος ψυχίατρος πόσταρε στο Facebook την ανάρτηση της Ιλντα Νταλί, η οποία είναι νοσηλεύτρια σε ψυχιατρική κλινική. Είναι ό,τι καλύτερο μπορείτε να διαβάσετε. Χωρίς κραυγές, χωρίς περιττά επίθετα. Μόνο οι σκέψεις ενός ανθρώπου που ξεχνάει ακόμα και ότι πήρε τα φάρμακά του και το όνομα της νοσηλεύτριας που τον προσέχει.

Αυτός ο άνθρωπος κάνει χώρο στο κρεβάτι του για κάποιον πρόσφυγα, ενώ όλοι οι υπόλοιποι παρακολουθούμε σοκαρισμένοι τον μικρό Αϊλάν και ψάχνουμε να βρούμε τι φταίει και βουρκώνουμε και τελικά αδιαφορούμε. Και δεν κάνουμε χώρο για κανέναν – ούτε καν στο κρεβάτι μας…

Το παραθέτω ως έχει:

Kαθομαι στο γραφειο με ανοιχτο τον υπολογιστη και μπαινει ενας τροφιμος για να μου ζητησει τα φαρμακα του που ειχε ξεχασει πως τα ηπιε. περναει η εικονα του νεκρου παιδιου στην παραλια και ακολουθει ο παρακατω διαλογος: 

-τι ειναι αυτο? 

-ενα παιδι 

-γιατι δεν το σηκωνουν? θα πνιγει 

-εχει πνιγει 

-η μαμα του που ειναι? 

-δεν ξερω 

-να την βαλουν φυλακη. δεν προσεξε το παιδι 

-δεν φταιει η μαμα του. το εβαλε σε μια βαρκα για να το σωσει απο τον πολεμο αλλα για αυτες τις βαρκες δεν υπαρχει λιμανι 

-γιατι δεν υπαρχει λιμανι? 

-γιατι οι χωρες που δεν εχουν πολεμο δεν τους θελουν 

-προσφυγες ειναι δηλαδη? 

-προσφυγες 

-ακουσε μαρια μου... 

-δεν με λενε μαρια βρε γιαννη 

-δεν εχει σημασια. τυχαιο ειναι το ονομα σου. τυχαιο και που δεν ζεις στον πολεμο.
αυτοι που δεν θελουν τους προσφυγες ειναι καταραμενοι 

-δεν προκειται να αλλαξουν 

-η γη δεν ανηκει σε κανεναν. οι ανθρωποι δεν εδωσαν γη σε αυτο το παιδι για να περπατησει αλλα η γη του εδωσε μια γωνια για να πεθανει. το χωμα δεν κανει διακρισεις. τους δεχεται ολους. ασπρους μαυρους κιτρινους...ολους 

-πιστευεις οτι ξεκουραστηκε?

-φυσικα. κοιμαται μπρουμυτα για να μην βλεπει τους ανθρωπους 

-πηγαινε στο κρεβατι σου να ξαπλωσεις. ειναι μεσημερι 

-μην με διωχνεις οταν συζηταμε 

-δεν αντεχω να συζηταω αλλο 

-αν δεν αντεχεις να πας στον πρωθυπουργο και να του πεις οτι τους θελουμε τους προσφυγες. να τους φερουν εδω. εχουμε χωρο. εγω θα ξαπλωσω κοντα στον τοιχο και χωραει να κοιμηθει και αλλος ενας στο κρεβατι μου. και το φαι πολυ ειναι. φτανει για ολους. ετσι να του πεις. τα παιδια δεν κανει να πεθαινουν. θα του το πεις? 

-δεν μπορω να του το πω αλλα θα το πω σε πολλους ανθρωπους σε λιγο

-θα πας σε πλατεια να βγαλεις λογο? 

-καπως ετσι! 

-να τους πεις να τα αγαπανε τα παιδια 

-θα τους το πω

-και να μου φερεις τα φαρμακα μου

συζητηση με εναν τρελο...
ειναι στο κρεβατι του και κλαιει. δεν ζηταει πια τα φαρμακα του. εχει μαζευτει κοντα κοντα στον τοιχο και μονολογει... τι ενας της ειπα? αν μαζευτω πιο πολυ, και δυο χωρανε.

Bloomberg: Γιατί Ολάντ και Μέρκελ θεωρούν τον Τσίπρα τον πιο ικανό

Όταν ανέλαβε την διακυβέρνηση της Ελλάδας τον Ιανουάριο, ο Αλέξης Τσίπραςείχε θεωρηθεί από τους εταίρους ως από τους πιο διχαστικούς ηγέτες της Ευρώπης. Τώρα πάνω του έχουν στηριχθεί οι μεγαλύτερες ελπίδες για τη διατήρηση της ακεραιότητας της Ευρωζώνης.

Σύμφωνα με το Bloomberg, κυβερνητικοί αξιωματούχοι στο Βερολίνο και στο Παρίσι δήλωναν ότι ο Τσίπρας έχει αναπτύξει σχέσεις εμπιστοσύνης με τον Γάλλο Πρόεδρο, Φρανσουά Ολάντ και τη Γερμανίδα Καγκελάριο, Άνγκελα Μέρκελ.

Οι δύο ηγέτες βλέπουν τον κ. Τσίπρα ως τον πιο ικανό να εφαρμόσει το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που χρειάζεται η Ελλάδα για να ανακάμψει, σημείωσαν οι αξιωματούχοι. Για τον λόγο αυτό ο κ. Τσίπρας είναι η καλύτερη επιλογή για τη διασφάλιση της σταθερότητας μετά τις εκλογές στις 20 Σεπτεμβρίου, πρόσθεσαν.

«Έχουμε καλές πιθανότητες να εφαρμοστεί το πρόγραμμα, ανεξάρτητα από το ποιος θα κερδίσει τις εκλογές» δήλωσε την Πέμπτη σε συνέντευξη Τύπου η κ. Μέρκελ. «Ο κ. Τσίπρας έχει επανειλημμένα δεσμευτεί να εφαρμόσει το πρόγραμμα» πρόσθεσε.

Πηγή

Εγκαταλείπουμε τώρα το σκάφος;

γράφει η Ιωάννα Κοντούλη 

Σε τούτες τις εξαιρετικά κρίσιμες συνθήκες και σε περιβάλλον αβεβαιότητας και αμφιβολίας για την ίδια την ουσία της πολιτικής οι πολίτες θα κληθούν να απαντήσουν στο τι κυβέρνηση θέλουν.

Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις σε αυτό το δίλημμα, καθώς ο πολιτικός λόγος του χτες, αυτός που κυριάρχησε ένθεν κακείθεν, υπήρξε απλοϊκός, παρορμητικός και εν πολλοίς αβασάνιστος. Δεν ειπώθηκε ολόκληρη η αλήθεια στον λαό, οι περισσότεροι από εμάς προτάξαμε τον στόχο της απαλλαγής από ένα παλιό και παρακμασμένο πολιτικό καθεστώς υποτέλειας, κοινωνικής αναλγησίας, διαπλοκής και κακοδιαχείρισης.

Δεν επαίρομαι, δεν επιτρέπεται τώρα να επαίρεται κανείς και να διεκδικεί τον ρόλο του μετά Χριστόν  προφήτη. Δικαιούται όμως όποιος τότε ομίλησε, όπως ομίλησε,  να επαναφέρει την συζήτηση εκεί που προσπάθησε τότε να την τοποθετήσει.  Μακριά δηλαδή από παραμυθιάσματα, κοντά στην πολύπλοκη και δύσκολη πραγματικότητα.  Να θέσει, όπως και τότε έτσι και τώρα,  μπροστά στο λαό το αληθινό, διαρκές μεγάλο διακύβευμα. 

Στην προεκλογική περίοδο του Γενάρη το 2015 είχα επισημάνει σε σχετικό κείμενο«Συστράτευση για να στηθεί η χώρα στα πόδια της».

«Στο σημείο που έφεραν την  χώρα και με τον συσχετισμό που υπάρχει προς το παρόν στην Ε.Ε. η όποια διαπραγμάτευση δεν θα αποδώσει σε σχέση με το τι πραγματικά απαιτείται, θα είναι  “σταγόνα στον ωκεανό”  αν παράλληλα δεν φροντίσουμε εμείς για την ανασυγκρότηση και την βιωσιμότητα του τόπου. Απαιτείται δηλαδή παράλληλα ένα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης με στόχο την βιώσιμη ευημερία που θα ενδυναμώνει το οπλοστάσιο της ίδιας της εξαρχής διαπραγμάτευσης, αποτελώντας την ίδια στιγμή την απαρχή μιας ριζικά διαφορετικής πορείας της χώρας. Μια πορεία που απαιτεί και προϋποθέτει διαδικασία εξυγίανσης σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης δραστηριότητας».

Ποτέ δεν πίστεψα σε εύκολες λύσεις. Εύκολες  και ευχάριστες λύσεις δεν υπάρχουν, η  βραχύχρονη κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ το απέδειξε με ξεκάθαρο τρόπο και ανέδειξε αδυναμίες  και λάθη.

Το οπλοστάσιο της διαπραγμάτευσης ήταν ισχνό, δίχως σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, αλλά και πλάνο Β δεν υπήρχε, ενώ το Α φάνηκε να στηρίζεται στην προσδοκία ότι κάτι αλλάζει στην Ευρώπη που θα συμπαρασύρει σε μια απαρχή  ανάκαμψης και την χώρα μας και σε υπερεκτίμηση προσωπικών διαπραγματευτικών ικανοτήτων  που τελικά λειτούργησε ως αυτοπαγίδευση.

Σε αντίθεση, η Γερμανοκρατούμενη Ε.Ε. είχε πολλές εναλλακτικές και ισχυρά  μέσα επιβολής. Συνέπεια αυτής της ασύμμετρης σύγκρουσης ήταν μια ακόμη λεόντειος συμφωνία δύσκολα εφαρμόσιμη  όπως ομολογούν όλοι.

Ο κατακερματισμός του πολιτικού ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί μοναδικό στενόχωρο γεγονός, καθώς  αντανακλά μια πολιτική και κοινωνική παθογένεια που ελλοχεύει ως ιός σε  όλους τους κομματικούς μηχανισμούς, μεγάλους και μικρούς - έχω προσωπική εμπειρία από τον χώρο της πολιτικής οικολογίας,  η οποία στις δύσκολες στιγμές συχνά πυροδοτείται.

Υπήρξαμε, και  στην προ μνημονίου εποχή, μια κοινωνία σε κρίση, επί δεκαετίες παραδομένη   στο κυρίαρχο αναπτυξιακό μοντέλο, αυτό που κάποιους λάθρα επιτρέπει να ευημερούν, τους πιο  πολλούς μεσο-μακροπρόθεσμα εξοντώνει  και σπαταλά τους φυσικούς πόρους αποστερώντας τους στις επόμενες γενιές. Δεν υπάρχει αμφιβολία, η προ μνημονίων εποχή προετοίμαζε την νεοφιλελεύθερη επίθεση. 

Το παλιό πολιτικό προσωπικό, που αποχώρησε με την ψήφο των πολιτών στις εκλογές του Γενάρη, είχε όμως ήδη δέσει την χώρα χειροπόδαρα,  υπακούοντας στις εντολές των ομοϊδεατών τους και των εξωτερικών κέντρων εξουσίας με αντάλλαγμα την εμμονή του  να διατηρηθεί. Σήμερα, όλοι αυτοί  καμώνονται τους τιμητές ωσάν να μην ξέρουν ότι οι ίδιοι υπηρέτησαν επί έτη τα «αναπτυξιακά» μοντέλα  της φούσκας, του παρασιτισμού, της διαπλοκής, του πελατειακού κράτους και της αρπαχτής.

Σε αυτή την κρίσιμη  θέση που βρίσκεται σήμερα η χώρα  το προσωπικό και πολιτικό  μου δίλημμα είναι αν «εγκαταλείπουμε τώρα το σκάφος» επιτρέποντας την αναβίωση και ηγεμόνευση του παλιού πολιτικού προσωπικού και των ανθρώπων που σήμερα, πατώντας στα λάθη και τις αδυναμίες της νέας Κυβέρνησης,  εμφανίζονται ως τιμητές και  δικαιωμένοι  μπρος  στα αποκαΐδια μιας φωτιάς που οι ίδιοι άναψαν, υποδαύλισαν και συντήρησαν.

Το γενικό διακύβευμα είναι αν η χώρα βρει μια νέα, όσο και δύσκολη, περπατησιά και αν μπορέσει τελικά να αποχωριστεί τον κακό εαυτό της.  Το άμεσο διακύβευμα  να δώσουμε το μήνυμα στην Ευρώπη ότι παρόλο που η διαπραγμάτευση δεν πέτυχε τους σκοπούς της εμείς συνεχίζουμε.

Δεν μπορούμε βέβαια να υποσχεθούμε πως σίγουρα θα καταφέρουμε να αναστρέψουμε  τις επιπτώσεις του μνημονίου, στο βαθμό που θέλουμε και προσδοκά ο λαός.  Πρέπει όμως να το παλέψουμε. Να κλείσει έτσι σύντομα αυτός ο κύκλος με όσες λιγότερες απώλειες και όσα περισσότερα οφέλη για τους ανθρώπους και τον τόπο.

• ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ FB
•  

Θα προστατευτούν οι συντάξεις;

γράφει ο Κώστας Τσουπαρόπουλος

Στο κυβερνητικό (εκλογικό) πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που παρουσιάστηκε στην πανελλαδική του σύσκεψη, απουσιάζει κάθε ρητή δέσμευση και αναφορά ότι «θα προστατευθούν και δεν θα μειωθούν οι συντάξεις», δέσμευση που κατά κόρον είχε διατυπωθεί στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Τι πράγματι συμβαίνει; Μήπως θα επαληθευτούν οι διάχυτοι φόβοι ότι θα υπάρξουν νέες μειώσεις, μετά τις πέντε συνολικά που επιβλήθηκαν κατά την πενταετία των δύο Μνημονίων και ακόμη μίας (υπέρ του ΕΟΠΥΥ) κατά την επτάμηνη διάρκεια της κυβέρνησης της Αριστεράς;

Το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ κάθε άλλο παρά διαλύει τους φόβους αυτούς. Αφ’ ενός κάνει αναφορά στις δεσμεύσεις που ανελήφθησαν με το τρίτο Μνημόνιο για μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 0,25% και 1% του ΑΕΠ για το 2015 και το 2016 αντίστοιχα και αφ’ ετέρου μιλά για ένα νέο ασφαλιστικό σύστημα που θα καθιερώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσω «παράλληλου προγράμματος», το οποίο -μεταξύ άλλων- θα εξασφαλίσει «όλους τους συνταξιούχους από τον κίνδυνο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού».

Με άλλα λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει τη δέσμευση να μην οδηγηθούν οι συνταξιούχοι στη φτωχοποίηση. Αρα, οι συντάξεις, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί, μπορεί να μειωθούν μέχρι το όριο, κάτω από το οποίο οδηγούν στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Οπότε η «μεσαία τάξη» των συνταξιούχων θα είναι αυτή που θα «προσφέρει» και πάλι το λίπος της στον Μολώχ των εκβιασμών, αφού οι μέχρι τώρα μειώσεις επιβλήθηκαν σε συντάξεις άνω των 1.000 (μικτά) ευρώ τον μήνα. Επομένως, «η κοινωνική δικαιοσύνη που επαγγέλλεται ο ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει εξίσωση προς τα κάτω».

Δεν πρόκειται για συμπεράσματα σοφιστών, που θέλουν να κάνουν τη νύχτα μέρα. Πρόκειται για σοβαρότατες αστοχίες, αβλεψίες και παραλείψεις των συντακτών του «παράλληλου» προγράμματος, το οποίο έτσι δίνει επιχειρήματα στο «παλαιό κομματικό σύστημα» και ευνοεί την παλινόρθωσή του. Διότι, π.χ., η χωρίς καμία ανάλυση και χωρίς καμία αναίρεση αναφορά των συντακτών για δέσμευση περικοπών στο Ασφαλιστικό 0,25% του ΑΕΠ φέτος και 1% του χρόνου οδηγεί σε σκέψεις για εξαΰλωση των συντάξεων. Του χρόνου, δηλαδή, οι περικοπές θα φτάσουν το 1,7 δισ. ευρώ. Είναι οικονομικά και κοινωνικά ανέφικτο. Και όμως, αφήνεται ασχολίαστο.

Η μοναδική αναφορά-δέσμευση ότι δεν πρόκειται να μειωθούν οι συντάξεις γίνεται στο τμήμα του προγράμματος που αναφέρεται στη δημιουργία ενός και μόνον Ταμείου κύριας και ενός Ταμείου επικουρικής ασφάλισης. Αλλά η διατύπωση οδηγεί στο συμπέρασμα της μείωσης από άλλους λόγους. Σχετικά αναφέρεται ότι «σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εγγυάται ότι δεν θα προκύψουν νέες μειώσεις συντάξεων λόγω των ενοποιήσεων».

Διαρροές για το νέο ασφαλιστικό σύστημα που ετοίμαζε το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων για τον Οκτώβριο δημιούργησαν κλίμα απίσχνανσης των συντάξεων, με περικοπές της τάξης του 30% ή και 50%. Διαχύθηκε, π.χ., φημολογία ότι καμιά σύνταξη δεν θα μπορεί να είναι πάνω από 1.000 ευρώ μικτά ή ότι κύρια και επικουρική δεν θα ξεπερνούν μαζί τα 2.000 ευρώ μικτά. Οσοι (και πρώην τώρα κυβερνητικοί παράγοντες) το υποστήριξαν, έχουν πλήρη άγνοια των δεδομένων και της πραγματικότητας.

Διότι κάνουν σχέδια επί σχεδίων με βάση τις μικτές συντάξιμες αποδοχές, που σήμερα είναι απλώς ένα παραπλανητικό λογιστικό μέγεθος και ένα μνημείο της κατακρεούργησης των συντάξεων από την πολιτική της λιτότητας. Και διηγώντας τα να κλαις, σκέπτονται οι συνταξιούχοι όταν λαμβάνουν από τον ασφαλιστικό οργανισμό το τρίμηνο εκκαθαριστικό σημείωμα που εμφανίζει τις συντάξεις σε επίπεδα αξιοπρεπούς διαβίωσης, στο πλαίσιο, όμως, ενός ονειρικού κόσμου.

Υπάρχουν και οι βασιλικότεροι του βασιλέως. Αυτοί που ξαφνικά θυμήθηκαν τον εκσυγχρονιστικό τους εαυτό και θεώρησαν προνομιούχους όσους λαμβάνουν την (υποτίθεται) υψηλή ανώτατη σύνταξη, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους πόσες εισφορές πληρώθηκαν, πόσα χρόνια εργασίας διανύθηκαν και πόσο αίμα έφτυσαν οι σημερινοί συνταξιούχοι, για να έχουν υψηλούς μισθούς.

Ενας απ’ αυτούς μάς έδειξε το εκκαθαριστικό του σημείωμα, αφού μάς υπέμνησε ότι δούλεψε 42 χρόνια και πλήρωνε εισφορές επί μισθού 8.000 ευρώ τον μήνα, μισθού που μόνο στα όνειρα μπορεί να ιδωθεί σήμερα. Αρχισε λοιπόν να συνταξιοδοτείται με 3.100 ευρώ μικτά (περίπου 2.500 τότε καθαρά). Αμέσως σχεδόν μπήκε πλαφόν στα 2.773 ευρώ μικτά και τα καταβαλλόμενα «καθαρά» σήμερα μόλις φτάνουν τα 1.250 ευρώ μικτά. Λέγεται ότι μόλις τα είδε ένας από τους αρμόδιους υπουργούς, έπεσε από τα σύννεφα. Διότι αμέσως συνειδητοποίησε τι έχουν πάθει και οι υπόλοιπες συντάξεις.

Ομως η φημολογία αποτυπώνει και στοιχεία κυβερνητικού αυταρχισμού που δεν προσιδιάζουν σε κυβέρνηση της Αριστεράς, η οποία πιστεύει στον διάλογο, τη διαβούλευση και τη συναίνεση, αντίθετα με τη βιαιότητα που της επιφύλαξαν οι δανειστές στην πρόσφατη διαπραγμάτευση. Τέθηκε, λέγεται, σε κυβερνητικό αξιωματούχο η εξής ερώτηση: Τα σχέδια για τα νέα πλαφόν και τις νέες προϋποθέσεις θα αφορούν και τις παλαιές συντάξεις, κόντρα στις αποφάσεις των ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας που προβλέπουν ότι δεν μπορούν οι ισχύουσες συντάξεις να υπολογιστούν ξανά με τους νέους όρους; Θα φτιάξουμε ένα νέο ασφαλιστικό σύστημα που θα αντικαταστήσει το παλαιό και έτσι θα μπορέσουμε να ξαναϋπολογίσουμε τις συντάξεις. Ξέρουμε ότι θα υπάρξουν αγωγές. Αλλά θέλουμε να διασφαλίσουμε τη βιωσιμότητα του συστήματος.

Γρήγορα, υπεύθυνα και σοβαρά η Επιτροπή Προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, με εντολή του Αλέξη Τσίπρα, πρέπει να δώσει διευκρινίσεις και εξηγήσεις πάνω στο γενικόλογο πρόγραμμα του κόμματος για την κοινωνική ασφάλιση. Να διαλυθούν αμφιβολίες και φόβοι ότι δεν πιάσαμε ακόμη πάτο και ότι ο κατήφορος δεν σταμάτησε. Και να υπάρξει δέσμευση ότι οι συντάξεις δεν θα μειωθούν. Ρητή και κατηγορηματική, μακριά από τις αναφορές ότι «δεν θα υπάρξει οριζόντια μείωση των συντάξεων».

Το παράδοξο των εκλογών

γράφει ο Κώστας Παπαπαναγιώτου

Το παράδοξο των εκλογών έγκειται στο ότι ο μόνος που μπορεί να διασφαλίσει επιτυχία στη συμφωνία με τους εταίρους-δανειστές, το λεγόμενο τρίτο μνημόνιο, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το παράδοξο είναι ότι οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι του είναι από αδιάφοροι μέχρι χλιαροί υποστηρικτές της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας.

Ας δούμε τα ενδεχόμενα: Δύο κατά βάσιν. Είτε κερδίζει ο ΣΥΡΙΖΑ με αυτοδυναμία ή με κάποιες συνεργασίες, είτε η ΝΔ με συμμάχους το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι ή τη Χρυσή Αυγή. Αυτή η παλινόρθωση του Παλαιού Καθεστώτος θα επέφερε τέτοιας έντασης κοινωνικές συγκρούσεις, που θα καταδίκαζαν σε αποτυχία ακόμα και την πιο δίκαιη συμφωνία. Η προσθήκη ενός τρίτου ή τέταρτου εταίρου στο γνωστό σχήμα ΠΑΣΟΚ - ΝΔ δεν θα μπορούσε να αλλάξει  ουσιωδώς τα πράγματα, παρά μόνο να ενσωματώσει τους νέους εταίρους στα ήθη και τα έθιμα των παλαιών, όπως έχει ήδη αποδειχθεί στις περιπτώσεις της ΔΗΜΑΡ και του ΛΑΟΣ.

Η αποτυχία του Παλαιού Καθεστώτος είναι βέβαιη, καθώς δεν μπορεί να πάρει χρήματα από εκεί που περισσεύουν, ήτοι: τους ολιγάρχες, τους εφοπλιστές και τα πάσης φύσεως παράσιτα που απομυζούν τον κρατικό πλούτο. Δεν μπορούν, γιατί μια τέτοια προσπάθεια θα σηματοδοτούσε μάχη με τον εαυτό τους. Άρνηση της ίδιας τους της ουσίας. Είναι οι άνθρωποί τους, φίλοι, συγγενείς και συνεργάτες. Η σάρκα και το αίμα τους. Δεν θα τους πειράξουν. Ό,τι και αν υπογράψουν με τους ξένους, ό,τι κι αν πουν, θα περιμένουν – σαν κλασικοί κουτοπόνηροι ελληναράδες – να γυρίσουν οι άλλοι την πλάτη και να κάνουν τα δικά τους. Να εξυπηρετήσουν τα πελατάκια τους, όπως έκαναν μια ζωή. Αυτό θα τους αναγκάσει ως κυβέρνηση να στραφούν προς τα συνήθη φορολογικά υποζύγια, μισθωτούς, συνταξιούχους και μικρομεσαίους επιχειρηματίες, οι οποίοι είναι ουσιαστικά κατεστραμμένοι και επιβιώνουν ρίχνοντας υποχρεώσεις πίσω στο χρόνο με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα επέλθει η ανάκαμψη και θα μπορέσουν να ορθοποδήσουν.

Και τότε το καζάνι θα σκάσει. Οι ξένοι θα αποδεχθούν την de facto χρεοκοπία της χώρας, θα κάνουν πίσω περιμένοντας κάποιος να τους ζητήσει ανθρωπιστική βοήθεια. Η σύγκρουση μεταξύ φτωχών και  πλουσίων, θα είναι ανελέητη. Όπου οι φτωχοί θα είναι από εθνικιστές μέχρι αναρχικοί, οι δε «πλούσιοι» θα είναι οι οποιοιδήποτε κάτοικοι των βορείων προαστίων, ακόμα και αν είναι νεόπτωχοι. Η Αριστερά θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να ελέγξει το ξέσπασμα της βίας. Συνήθως από ακραίες εξεγέρσεις δεν προκύπτουν προοδευτικά καθεστώτα αλλά μάλλον το αντίθετο.

Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι η τελευταία ελπίδα ομαλής διεξόδου από την κρίση και  συνέχισης της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, παρόλο που δεν το θέλει. Είναι άβολη η θέση, αλλά έχει βρεθεί εκεί, γιατί είναι ο μόνος χώρος που έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία, το ηθικό πλεονέκτημα να πείσει και να εμπνεύσει. Κάποιος ο οποίος είναι μέρος του λαού και όχι της ελίτ, ενδεχομένως να σε πείσει ότι οι  θυσίες που σου ζητάει έχουν προοπτική. Μια γουρουνίσια μορφή πίσω από το τζάμι μιας μπεμβέ, ποτέ.

Εν κατακλείδι, η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι εξασφαλισμένη. Αν νικήσει – πράγμα πολύ δύσκολο – έχει απλά κάποιες  πιθανότητες επιτυχίας. Οι αντίπαλοί του, όμως, είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν κοινωνική έκρηξη. Το παράδοξο είναι, ότι τη σύγκρουση θα την προκαλέσουν εκείνοι ακριβώς που θέλουν να την αποφύγουν.

Η αθλιότητα της πολιτικής και οι πολιτικοί της αθλιότητας

γράφει ο Ζήσης Παπαδημητρίου*

Η πολιτική στις μέρες μας αποτελεί πλέον τον αντίποδα της έννοιας της πολιτικής με την αριστοτελική σημασία του όρου. Φαίνεται πως η άποψη του Γερμανού στρατιωτικού και συγγραφέα Καρλ φον Κλάουσεβτς, θεωρητικού της φιλοσοφίας του πολέμου, που διατύπωσε σχεδόν διακόσια χρόνια πριν στο «Περί Πολέμου» έργον του, τονίζοντας πως «πόλεμος σημαίνει συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα», αν και κάπως διαφοροποιημένα, εκφράζει το πνεύμα της εποχής μας, όπως δείχνουν οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις σε παγκόσμια κλίμακα.

Η πολυπόθητη ειρήνη που ευαγγελίστηκαν οι βάρδοι του νεοφιλελευθερισμού της Δύσης μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και των συμμάχων της, όχι μόνον δεν επικράτησε αλλά, αντίθετα, αυξήθηκαν θεαματικά οι πολεμικές συρράξεις με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπινα θύματα.

Η περίπτωση της κρίσης της Ελλάδας και ο τρόπος με τον οποίο οι «εταίροι» μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζουν τη χώρα μας αποτελεί πλέον απτό παράδειγμα της απαξίωσης της έννοιας της πολιτικής, προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των τοκογλύφων του χρηματοπιστωτικού συστήματος και γενικά της οικονομικής ολιγαρχίας που ελέγχει σήμερα το 99% του παγκόσμιου κοινωνικού πλούτου.

Όσο η μεταπολεμική παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ φθίνει, τόσο πληθαίνουν τα σύννεφα του πολέμου, όπως δείχνει τελευταία και η αντιπαράθεση τους με τη Ρωσία, χώρα εξίσου καπιταλιστική, η οποία, ωστόσο, δεν δέχεται να παίξει το ρόλο του υποτακτικού αλλά επιμένει δυναμικά στην υπεράσπιση των εθνικών της συμφερόντων.

Η Ευρώπη βρίσκεται μεταξύ «σφύρας και άκμωνος». Πολιτικά έχει χάσει το μπούσουλά της και από Ένωση Λαών και Πολιτών, όπως την ονειρεύτηκαν κάποτε οι εμπνευστές της Σουμάν και Μονέ, κινδυνεύει να μετατραπεί σε «ξέφραγο αμπέλι» του χρηματοπιστωτικού συστήματος με πρωταγωνιστές ανίκανους πολιτικούς ηγέτες με επικεφαλής τον Υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας Σόϊμπλε, ο οποίος, υποχείριο των πιο αντιδραστικών γερμανικών οικονομικών και πολιτικών κύκλων, ονειρεύεται μια Ευρώπη υπό τον έλεγχο της Γερμανίας, εποφθαλμιώντας συγχρόνως το πόστο της Καγκελαρίας που του στέρησε η εσωκομματική του αντίπαλος Άγγελα Μέρκελ.

Αν και δεν ταιριάζουν στις κρίσιμες αυτές στιγμές που ζούμε οι υπερβολές, φαίνεται ωστόσο, όπως δείχνουν οι εξελίξεις στην ίδια τη Γερμανία, πως ο κ. Σόϊμπλε, μαζί με τα συμφέροντα που εξυπηρετεί, αερίζει και τα συμπλέγματα κατωτερότητας που τον διακρίνουν !

Στο «καρφί και στο πέταλο» τους τελευταίους μήνες και η συμπεριφορά της κ. Μέρκελ, η οποία, βλέποντας να χάνει ένα μέρος της υποστήριξης εντός του κυβερνητικού συνασπισμού Χρηστιανοδημοκρατών, Χριστιανοκοινωνιστών και Σοσιλαδημοκρατών, ερωτοτροπεί ολοένα και περισσότερο με τους Σοσιαλδημοκράτες του Γκάμπριελ, οι οποίοι, αν και το παλαιότερο κόμμα της Γερμανίας (ιδρύθηκε το 1863) έχει μετραπεί πλέον σε ουραγό των πιο αντιδραστικών κύκλων της.

Αγνοώντας επιδεικτικά την παταγώδη αποτυχία του προγράμματος αντιμετώπισης της κρίσης που επέβαλλαν στη χώρα μας πριν έξι χρόνια, οι πολιτικοί «ηγέτες» της Ε.Ε, επιμένουν στη συνταγή της λιτότητας και της εξαθλίωσης των μαζών, βυσοδομούν συχνά σε βάρος της χώρας μας και του λαού μας.

Αξίζει να υπενθυμίσει κανείς στους ανιστόρητους και συνάμα κομπλεξικούς υπερόπτες Γερμανούς πολιτικούς ότι η συμβολή της χώρας τους στην ευρωπαϊκή ιστορία τον περασμένο αιώνα ήταν δύο αιματηροί πόλεμοι που κόστισαν τις ζωές εβδομήντα έξι εκατομμυρίων ανθρώπων και ισοπέδωσαν την Ευρώπη. Στο όνομα της  δήθεν «φυλετικής ανωτερότητας» του γερμανικού λαού εξόντωσαν ανηλεώς πολιτικούς αντιπάλους, άτομα με ειδικές ανάγκες, αθίγγανους καθώς και έξι εκατομμύρια Εβραίους.

Ανεκδιήγητη συμπεριφορά απέναντι στη χώρα μας επιδεικύουν και ορισμένοι δήθεν ηγέτες νεόκοπων μελών της Ε.Ε. όπως οι Βαλτικές Χώρες, η Φιλανδία κλπ., υποδεικνύοντας στην Ελλάδα την έξοδο από το Ευρώ.  

Αναρωτιέται κανείς, από που απορρέει αυτό το θράσος, γνωστού όντος ότι η  Φιλανδία συνεργάστηκε με τους Ναζί και από τα 1945 και εντεύθεν, μαζί με τις Βαλτικές Χώρες, υπήρξαν σφουγκοκωλάριοι της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης;

Για να μην ξεχνιόμαστε : σε αντίθεση με πολλές ευρωπαϊκές χώρες που παραδόθηκαν αμαχητί στους  Ναζί, ο λαός της Ελλάδας μαζί και της Σερβίας αντιστάθηκαν ηρωικά στους Γερμανούς κατακτητές με εκατόμβες αίματος, θυσία στο βωμό της εθνικής αξιοπρέπειας και ελευθερίας. Προσβάλλουν τη χώρα μας και το λαό μας.

Αναρωτιέται κανείς, ποιά  ήταν, αν καν υπήρξε, η συμβολή αυτών των λαών στο  ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και πιο συγκεκριμένα στον ευρωπαϊκό πολιτισμό ; Ναι, ο λαός μας έχει ξεστρατίσει τις τελευταίες δεκαετίες στο όνομα της κατανάλωσης, του ατομικισμού και γιατί όχι και του οχαδερφισμού, αυτό όμως δεν σημαίνει πως η χώρα μας έπαυσε να συμβάλει με τις χιλιάδες ξενιτεμένους Έλληνες επιστήμονες, καλλιτέχνες διανοούμενους κλπ., τόσο στον ευρωπαϊκό χώρο όσο και παγκόσμια στην πνευματική και πολιτιστική ζωή των λαών.                   

Είναι καιρός πλέον για όλους μας, αν θέλουμε να υπερασπιστούμε την ιστορία μας και να μην ενδώσουμε στους εκβιασμούς των πρακτόρων του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος των τραπεζών, των κερδοσκόπων και των αεριτζήδων όλων των αποχρώσεων, να αντισταθούμε στους όποιους εκβιασμούς, υπενθυμίζοντας συγχρόνως προς όλες τις κατευθύνσεις, εκτός και εντός Ελλάδας, πως οι εποχές αλλάζουν και η χώρα μας θα υπεραμυνθεί της εθνικής της ανεξαρτησίας ως ισότιμο μέλος της Ε.Ε. και όχι ως παρίας των δανειστών.

Δυστυχώς υπάρχουν και στη χώρα μας οι διάφοροι οσφιοκάμπτες της πολιτικής, ο οποίοι, προκειμένου να σώσουν τα συμφέροντά τους, έχουν μετατραπεί σε κολαούζους του ευρωπαϊκού οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου, επιβεβαιώνοντας τη ρήση του συγγραφέα Ελία Κανέττι, ότι το «ξέφτι εξουσίας» που διαθέτουν «τους έχει ανεβεί πάνω από το τσερβέλο», αδιαφορώντας για το μέλλον της πατρίδας, το οποίο υποκριτικά επικαλούνται, κραυγάζοντας άναρθρα, μαζί με την πληθώρα ημιμαθών δημοσιογράφων, καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα. Επί χρόνια οδήγησαν τη χώρα στο κατάντιο που έφτασε, τώρα ζητούν, στο «παραπέντε» όπως δηλώνουν, εθνική συνεννόηση, τρέμοντας ότι πολύ σύντομα θα τους εγκαταλείψει το πελατειακό κοινό των οπαδών τους.

Τελευταία, ο Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος Κρούγκμαν δήλωσε πώς η κατάσταση, όπως αυτή διαμορφώνεται σήμερα στην Ευρώπη αλλά και διεθνώς, θυμίζει τις εξελίξεις πριν τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, δηλαδή «μυρίζει μπαρούτι», όπως λέμε στην κοινή γλώσσα. Αν και οι ανησυχίες του είναι δικαιολογημένες, ο κίνδυνος ανάφλεξης είναι περιορισμένος, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις αναπτυγμένες βιομηχανικές κοινωνίες, καθότι οι κύριοι αντίπαλοι, Αμερική και Ρωσία, είναι μέχρι τα δόντια εξοπλισμένοι με ατομικά όπλα και η όποια σύγκρουση θα οδηγούσε σε ισοπέδωση του πλανήτη.

Μάλλον θα ισχύσει το γνωστό ρητό του θυμόσοφου λαού μας «Ο Γιάννης φοβάται το θεριό και το θεριό το Γιάννη». Άλλωστε, μετά την ανακοίνωση των ΗΠΑ ότι θα εξοπλίσουν την Ουκρανία και τις Βαλτικές Χώρες με σύγχρονα οπλικά συστήματα, οι Ρώσοι, δια  μέσω στόματος Βλαδίμηρου Πούτιν, έδωσαν την απάντηση. Όποιος διεκδικήσει έστω και σπιθαμή ρωσικού εδάφους, θα βρεθεί αντιμέτωπος με σαράντα υπερσύγχρονα ατομικά οπλικά συστήματα. Ας ελπίσουμε πως θα πρυτανεύσει η λογική και όχι η αδηφαγία των οικονομικών και πολιτικών ελίτ που νέμονται τον παγκόσμιο κοινωνικό πλούτο.

 * Ο Ζήσης Δ. Παπαδημητρίου είναι ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Νομικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Η... τρολοψήφος των εκλογών: Δύο δημοσκόποι αναλύουν το «φαινόμενο Λεβέντη»

Είναι η νέα αντισυστημική ψήφος σε μια κοινωνία ζαλισμένη και απογοητευμένη ή είναι η... τρολοψήφος των εκλογών σε μια μνημονιακή Ελλάδα που, όμως, εξακολουθεί να ομνύει στον πολιτικό χαβαλέ;

Θέλει αντοχή και τόλμη (λογικής) η πολιτική χαρτογράφηση της ψήφου στον Βασίλη Λεβέντη - μιας ψήφου που, με βάση τις έως τώρα δημοσκοπήσεις τουλάχιστον, δείχνει να βάζει σχετικά άνετα την 'Ενωση Κεντρώων στη Βουλή και να υπόσχεται νέες... επικές στιγμές κοινοβουλευτικού έργου και θεάματος.

Η συζήτηση, ωστόσο, με δύο έμπειρους δημοσκόπους, τον Στράτο Φαναρά της Metron Analysis και τον Δημήτρη Μαύρο της MRB αποκαλύπτει, εν αρχή, τι δεν είναι η «ψήφος στον Λεβέντη»: Δεν είναι ψήφος διαμαρτυρίας, τιμωρίας ή απόγνωσης, δεν είναι ψήφος ούτε αγωνίας, ούτε καθαρής ιδεολογικής απόχρωσης.

Εν ολίγοις, οι ψηφοφόροι της 'Ενωσης Κεντρώων - που, υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσαν να καθορίσουν και το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα - δεν είναι οι άνεργοι του Μνημονίου, οι απολυμένοι και υπερφορολογημένοι του ιδιωτικού τομέα, ή οι συνταξιούχοι των (κομμένων) 600 και 700 ευρώ.

Ψηφοφόρος 35αρης, μεσοαστός και κεντρώος

Ο ψηφοφόρος του Βασίλη Λεβέντη φαίνεται πως, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, είναι μεσοαστός ή αστός, 35άρης ή 45άρης, με μόρφωση Γυμνασίου ή ΤΕΙ και κινείται στην πολιτική σφαίρα του «κεντρώος» ή «τίποτα».

«Το εντυπωσιακό είναι ότι δεν πρόκειται για λαϊκή ψήφο. Δεν είναι ψήφος που προέρχεται από τα λαϊκά στρώματα, αλλά από την μεσαία και ανώτερη μεσαία τάξη», λέει ο διευθύνων σύμβουλος της Metron Analysis Στράτος Φαναράς και το τεκμηριώνει:

Με βάση τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων της Metron, στην τάξη των μικρομεσαίων η 'Ενωση Κεντρώων παίρνει ποσοστά 6%, στη μεσαία τάξη 5,3% και την ανώτερη μεσαία τάξη 6,7%.

Αντιθέτως, στους αγρότες για παράδειγμα, έχει ποσοστό μόλις 1% και στην ευρύτερη αγροτική τάξη, 2,4%.

Το κοινό του Βασίλη Λεβέντη, όπως επισημαίνει ο διευθύνων σύμβουλος της MRB Δημήτρης Μαύρος, «είναι, αυτή τη στιγμή, λίγο περισσότερο ανδρικό. Έχασε μέρος της δύναμης που είχε αρχικά στις μικρές ηλικίες και εμφανίζει αυξημένη δυναμική στους 35άρηδες.

Οι ψηφοφόροι του έχουν κυρίως μόρφωση Γυμνασίου και ΤΕΙ - Αντιθέτως, δεν έχει διείσδυση στους αποφοίτους δημοτικού και τους πτυχιούχους Πανεπιστημίου. Κερδίζει, δε, μεταξύ αυτών που δηλώνουν «κεντρώοι» ή «τίποτα».

Σε ό,τι αφορά τον γεωγραφικό προσδιορισμό, τα στοιχεία της MRB δείχνουν ότι ο Βασίλης Λεβέντης έχει αυξημένη ισχύ, πέραν της Θεσσαλονίκης, και στους ετεροδημότες της Αθήνας - τους ψηφοφόρους, δηλαδή, που ζουν μεν στην Αθήνα, αλλά ψηφίζουν στον τόπο καταγωγής τους.

Η αντισυστημική ψήφος που τρολάρει τους πολιτικούς

«Είναι», λέει ο Δημήτρης Μαύρος, «αντισυστημική ψήφος - είναι η επιλογή της ψήφου σε μια «πολιτικά ορθή» φιγούρα (που δεν είναι, δηλαδή, η Χρυσή Αυγή) «η οποία λέει αλήθειες που εγώ θέλω να ακούγονται».

Ο Στράτος Φαναράς τονίζει ότι «δεν είναι ιδιαίτερα πολιτικά εντοπισμένη η ψήφος του. Δεν έχει χαρακτηριστικά αντίδρασης και απαξίωσης, είναι ψήφος που στην πράξη τρολάρει το πολιτικό σύστημα».

Από τα στοιχεία της Metron Analysis και με βάση την αυτοτοποθέτηση στην κλίμακα αριστερά-δεξιά, προκύπτει ότι το κόμμα Λεβέντη αντλεί κυρίως ψηφοφόρους από την ομάδα εκείνων που αυτοπροσδιορίζονται ως κεντρώοι. Μεταξύ αυτών τα ποσοστά του ξεπερνούν το 11%.

Απευθύνεται κυρίως στις εηλικίες 18 - 54. Δείχνει, δε, να διεισδύει πλέον αρκετά στην ηλικιακή ομάδα 45-54.

Σε ό,τι αφορά την πολιτική αφετηρία του ίδιου ψηφοφόρου, τα ποσοστά των μετακινήσεων δείχνουν ότι αντλεί σχεδόν το ίδιο από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα. Οι μετακινήσεις σήμερα είναι 3,9% από τον ΣΥΡΙΖΑ και 3,2% από τη Νέα Δημοκρατία. Αντλεί επίσης ένα 9% από το Ποτάμι, που είναι επίσης κόμμα του κεντρώου χώρου.

Και από τις μετρήσεις της MRB προκύπτει ότι η 'Ενωση Κεντρώων αντλεί σχεδόν ισοδύναμα αυτή τη στιγμή από ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία, παίρνει επίσης ψηφοφόρους που μετακινούνται από το Ποτάμι, τους Ανεξάρτητους 'Ελληνες και το ΠΑΣΟΚ.

«Αξιοσημείωτο», λέει ο Δημήτρης Μαύρος είναι ότι «στους νέους ψηφοφόρους (εκείνους που είτε ψηφίζουν για πρώτη φορά, είτε δεν δηλώνουν, εάν και τί ψήφισαν στις προηγούμενες εκλογές) τα ποσοστά του είναι πάνω από τον μέσο όρο του».

Θα ξεφουσκώσει ή όχι;

Το βασικό πολιτικό ζητούμενο, βεβαίως, είναι το κατά πόσο οι συγκεκριμένοι ψηφοφόροι, του συγκεκριμένου προφίλ, θα επιμείνουν μέχρις εσχάτων στη σημερινή επιλογή - εάν, δηλαδή, το «φαινόμενο Λεβέντη» θα διατηρήσει τη σημερινή ορμή του έως την Κυριακή της 20ης Σεπτεμβρίου και της κάλπης.

«Παραμένει ανοιχτό ερώτημα εάν θα διατηρήσει τη δυναμική του», λέει ο Στράτος Φαναράς και εξηγεί: «Εάν η αναμέτρηση πάει οριακά μέχρι τέλους, λογικά θα περιοριστεί. Εάν την τελευταία εβδομάδα δεν έχει κριθεί ακόμη η αναμέτρηση, λογικά τα ποσοστά του θα πιεστούν. Αντιθέτως, εάν έχει κριθεί η μάχη, τότε μπορεί και να ευνοηθεί περαιτέρω».

Ανάλογη είναι η εκτίμηση και του Δημήτρη Μαύρου: «Η εκλογική αναμέτρηση διαγράφεται δύσκολη και το ερώτημα είναι πώς σ' αυτή την πραγματικότητα μπορεί να λειτουργήσει η υπόθεση «χαμένη ψήφος». Εάν τα πράγματα παραμείνουν οριακά τις τελευταίες ημέρες είναι πιθανό να πιεστεί», λέει, επισημαίνοντας δε και μια ακόμη παράμετρο:

«Οι 35άρηδες», λέει, «στους οποίους έχει και την ισχυρή δυναμική δεν διαθέτουν μνήμες για το τί υπήρξε ο Λεβέντης. Το γεγονός ότι τώρα αρχίζει να κυκλοφορεί στα social media το υλικό από το παρελθόν του ίσως οδηγήσει ορισμένους από τους αυτούς τους νεώτερους ψηφοφόρους να επανεξετάσουν την επιλογή τους»...

Πηγή

Η «σοκαρισμένη» Ευρώπη

«Σοκαρισμένη» δηλώνει η Ευρώπη από τις εικόνες των μικρών παιδιών, προσφυγόπουλων, που αναγκασμένα από τις πολεμικές συνθήκες στη χώρα τους, υποχρεώνονται να μετακινηθούν προς την Ευρώπη, συνοδευόμενα από τους γονείς τους. Σοκαρίστηκαν από τις εικόνες αυτές πολιτικοί ηγέτες και απλοί πολίτες... σοκαρισμένοι από την αλήθεια που αναγκαστήκαμε να δούμε, αυτήν τη φορά, όχι στη μακρινή Συρία ή το Αφγανιστάν, αλλά πλέον κοντά στα δικά μας σπίτια, στις δικές μας όχθες, στα δικά μας λιμάνια και σύνορα...

Σοκάρει η εικόνα ενός 3χρονου νεκρού παιδιού. Ούτε προσφυγόπουλου, ούτε μετανάστη, ούτε Σύριου... ενός μικρού παιδιού. Τα ίδια όνειρα και τις ίδιες ανάγκες που είχε αυτό το παιδί, έχει και το κάθε ελληνόπουλο, όπως και το κάθε παιδί στη Γερμανία, τη Βρετανία και στην Αφρική. Και, όμως, επιμένουμε να μένουμε τυφλοί στις ανάγκες και τα όνειρα του κάθε παιδιού, καθώς σημασία έχει -για πολλούς- η καταγωγή και το χρώμα του.

Η Ευρώπη είναι αντιμέτωπη όχι με ένα απλό μεταναστευτικό πρόβλημα, αλλά με μια ραγδαία μεταβολή του πληθυσμιακού της χαρακτήρα. Πολλά ερωτήματα γεννούνται. Πώς θα βρει η Ευρώπη να θρέψει όλους αυτούς τους ανθρώπους, την ίδια στιγμή που δεν είναι σε θέση να θρέψει τον εαυτό της; Πώς θα γίνουν αποδεκτοί από τους λαούς της Ευρώπης, που αυξάνουν τον εθνικισμό τους, την ξενοφοβία και τον ρατσισμό τους; Την ίδια δηλαδή στιγμή, που πλέον δεν γίνονται δεχτοί από τους τοπικούς πληθυσμούς ευρωπαϊκοί λαοί, σε άλλα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίοι αντιμετωπίζονται με ρατσισμό, πώς θα γίνουν αποδεκτοί λαοί με τελείως διαφορετικά θρησκευτικά, εθνολογικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά;

Συγκίνηση και σοκ δηλώνουν πλέον, κυβερνώντες και κυβερνώμενοι, πολιτικοί και πολίτες από τις εικόνες των προσφύγων, ζωντανών και νεκρών, μεγάλων, γυναικών και μικρών παιδιών. Μέχρι πότε όμως; Μέχρι πότε θα συνεχίσουμε να δηλώνουμε, κυρίως μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την «οδύνη», τη «συμπάθεια» και τη «λύπη» για τα βάσανα αυτών των ανθρώπων, την ίδια ώρα που αδιαφορούσαμε όλα αυτά τα χρόνια, αποπροσανατολισμένοι από τα δικά μας προβλήματα, μικρά και μεγάλα, σημαντικά και ασήμαντα;

Δεν θα αργήσει, όμως, η στιγμή, που οι εικόνες νεκρών παιδιών, θα δώσουν τη θέση τους σε νέες εικόνες νεκρών παιδιών... και σε ακόμη πιο πρόσφατες. Με άλλες λέξεις, δεν θα αργήσει η στιγμή που θα «συνηθίσουμε» σε αυτές τις εικόνες, θα συνηθίσουμε την αλήθεια η οποία δεν θα μας κάνει πλέον αίσθηση, όπως αίσθηση δεν μας κάνει μια έκρηξη με εκατόμβη νεκρών στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν... συνηθίσαμε βλέπεις... Γίναμε αναίσθητοι... Γουρουνοποιηθήκαμε...

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών