Μάχη στήθος με στήθος βλέπει ο γερμανικός Τύπος -«Ανέφικτη η πλειοψηφία και για τα δύο κόμματα»

Με εκτενείς ανταποκρίσεις και άρθρα γνώμης αναφέρεται ο γερμανικός Τύπος στην εκλογική μάχη στην Ελλάδα και με βάση τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων έως την Παρασκευή, γίνονται εκτιμήσεις για τα σενάρια σχηματισμού κυβέρνησης.

«Υπάρχουν δύο διαφορετικοί πρωταγωνιστές σε αυτή την ελληνική προεκλογική εκστρατεία: ο τολμηρός Αλέξης Τσίπρας από τη μία πλευρά, 41 ετών, αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη: ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης, ο κομματικός στρατιώτης της συντηρητικής Νέας Δημοκρατία, ένας 61χονος πολιτικός που δεν πειραματίζεται», γράφει η «Sueddeutsche Zeitung» και προσθέτει ότι αυτό σημαίνει ότι οι εκλογές θα κριθούν μεταξύ αυτών των δύο ανδρών. «Στο τέλος όμως πιθανόν να αποφασίσει κάποιος άλλος ποιος θα κυβερνήσει την Ελλάδα- ο Σταύρος Θεοδωράκης», γράφει η εφημερίδα.

Η εφημερίδα «Die Welt» καλύπτει με συνεχή ροή ειδήσεων την εκλογική διαδικασία στην Ελλάδα και αναφέρεται στις δηλώσεις των αρχηγών κατά την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος. «Όποιος εδώ ψηφίζει ακόμη ΣΥΡΙΖΑ, το κάνει χωρίς μεγάλη ελπίδα για ριζοσπαστική αλλαγή, κάτι που υπήρχε παντού στις τελευταίες εκλογές τον Ιανουάριο. Πολλοί από τους οπαδούς του είναι πεπεισμένοι ότι ο Τσίπρας μετά τις εκλογές θα δεχθεί έναν μεγάλο συνασπισμό με την συντηρητική Νέα Δημοκρατία - παρά τις έντονες διαβεβαιώσεις του κατά την διάρκεια του προεκλογικού αγώνα ότι δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Ο Τσίπρας υπόσχεται να μετριάσει τους αυστηρούς όρους λιτότητας των δανειστών για την υπερχρεωμένη χώρα του. Ο Μεϊμαράκης υπόσχεται στους ψηφοφόρους του περισσότερη σταθερότητα. Και τα δύο κόμματα θα πρέπει όμως, ελλείψει εναλλακτικών, να εφαρμόσουν βασικά την πολιτική λιτότητας», σημειώνει η εφημερίδα.

Η «Bild» περιορίζεται σε αναφορά των αριθμών που αφορούν την σημερινή εκλογική διαδικασία. «Σχεδόν δέκα εκατομμύρια κάτοικοι καλούνται, για δεύτερη φορά εντός του έτους να αποφασίσουν για την σύνθεση του κοινοβουλίου στην χώρα της ευρωκρίσης. Στις δημοσκοπήσεις φαινόταν μάχη στήθος με στήθος μεταξύ του παραιτηθέντος αριστερού Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και του συντηρητικού διεκδικητή Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Συνολικά διεκδικούν την ψήφο 14 κόμματα και πέντε συνασπισμοί», γράφει.

Για «μάχη στήθος με στήθος» κάνει λόγο η εφημερίδα «Die Zeit» στην ηλεκτρονική της σελίδα και σημειώνει ότι η απόλυτη πλειοψηφία φαίνεται και για τα δύο κόμματα ανέφικτη. «Οι Έλληνες δεν εκφράζουν σήμερα μόνο την εμπιστοσύνη ή την δυσπιστία τους προς τον τέως Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Οι εκλογές θεωρούνται γενικά ως ένδειξη για την μελλοντική κοινωνική πολιτική και την πολιτική λιτότητας της υπερχρεωμένης χώρας. Οι δημοσκοπήσεις μιλούν για μάχη στήθος με στήθος μεταξύ του αριστερού κινήματος ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα και της Νέας Δημοκρατίας υπό την ηγεσία του Ευάγγελου Μεϊμαράκη (...) Μια απόλυτη πλειοψηφία 151 εδρών δεν φαίνεται εφικτή για κανένα από τα δύο κόμματα και για τον σχηματισμό κυβέρνησης θα είναι πιθανότατα απαραίτητος τουλάχιστον ένας κυβερνητικός εταίρος», αναφέρει.

Το περιοδικό «Der Spiegel», σε άρθρο γνώμης με θέμα τον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας των κρατών στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, αναφέρει: «Η Ελλάδα ψηφίζει, αλλά έχει πραγματικά επιλογή η χώρα; Παντού στον κόσμο παριστάνουν τα κράτη ότι μπορούν να καθορίσουν τα ίδια τη μοίρα τους. Μια ψευδαίσθηση», γράφει ο συντάκτης και συνεχίζει: «Ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να παραμείνει πρωθυπουργός. Φυσικά. Θέλει να κερδίσει τις εκλογές. Αλλά, πράγματι, τι θέλει να την κάνει αυτή την εξουσία; Κάποτε υποσχέθηκε στους συμπολίτες του εθνική αυτονομία: ένας περήφανος λαός, ο οποίος καθορίζει μόνος τη μοίρα του. Αυτό δεν συνέβη. Στο τέλος δεν μένει ούτε για τον Τσίπρα κάτι άλλο από το να υποκύψει στις απαιτήσεις των πιστωτών της χώρας του. Εθνική κυριαρχία; Από αυτό δεν υπάρχει πια πολύ στην Ελλάδα», εκτιμά ο αθρογράφος.

Και στην ιστοσελίδα της εφημερίδας «Frankfurter Allgemeine» υπάρχει συνεχής ροή ειδήσεων από την Ελλάδα, με μετάδοση των δηλώσεων των πολιτικών αρχηγών, αλλά και πολιτών στα εκλογικά κέντρα. Σε άρθρο γνώμης με τίτλο «Προσοχή, εύθραυστο!», επισημαίνεται ότι πριν από τις εκλογές φαινόταν πολύ πιθανή μια κυβέρνηση συνασπισμού. «Αν ο Αλέξης Τσίπρας είναι άτυχος, τότε θα γίνει πάλι πρωθυπουργός - και το κόμμα του απειλείται με νέες δοκιμασίες», γράφει ο συντάκτης.

Στην οικονομική εφημερίδα «Handelsblatt», δημοσιεύεται εκτενής ανταπόκριση από την Αθήνα σχετικά με τις εκλογικές συνήθειες των Ελλήνων τα τελευταία 30 χρόνια. Σε ό,τι αφορά τις σημερινές εκλογές, σημειώνεται: «Τα δύο κόμματα βρίσκονταν τις τελευταίες εβδομάδες στις δημοσκοπήσεις στα ίδια επίπεδα. Στις τελευταίες όμως δημοσκοπήσεις που δημοσιεύθηκαν την Παρασκευή έδειχναν πάλι ένα προβάδισμα μεταξύ 0,5 και 3%. Αυτό θα έπρεπε να κάνει τους δημοσκόπους επιφυλακτικούς και κάνει το στρατόπεδο του Τσίπρα αισιόδοξο: ήδη στις εκλογές τον Ιανουάριο ο ΣΥΡΙΖΑ τελικά είχε καθαρά περισσότερες ψήφους από ό,τι οι δημοσκόποι είχαν προβλέψει στις τελευταίες τους δημοσκοπήσεις πριν από την ψηφοφορία», γράφει ο συντάκτης και συνεχίζει: «Οι εκλογές εξακολουθούν να προκαλούν αγωνία. Τόσο ανοιχτή ήταν μια εκλογική αναμέτρηση για τελευταία φορά στις 8 Απριλίου του 2000. Αυτή τη φορά θα μπορούσαμε πάλι να έχουμε μια μακρά νύχτα, διότι το θέμα δεν είναι μόνο ποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα θα είναι μπροστά στο τέλος. Για την κατανομή των εδρών και τις πιθανές διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης είναι επίσης σημαντικό το ποια μικρά κόμματα τα οποία στις δημοσκοπήσεις βρίσκονται κοντά στο όριο του 3% θα καταφέρουν τελικά την είσοδο στη Βουλή. Κάποιοι ερευνητές θεωρούν πιθανή ακόμη και μια ισοπαλία. Τότε πιθανόν οι Έλληνες θα πρέπει ήδη στο τέλος Οκτωβρίου να ξαναπάνε στην κάλπη».

Η εφημερίδα του Βερολίνου «Der Tagesspiegel», αναφερόμενη στο «τι περιμένει το Βερολίνο από τις εκλογές», επισημαίνει ότι η Καγκελάριος «επιδεικτικά δεν αναμίχθηκε στον προεκλογικό αγώνα - σε αντίθεση π.χ. με τον Πρόεδρο της Κ.Ο. της Αριστεράς (Die Linke) Γκρέγκορ Γκίζι, ο οποίος την Παρασκευή ήταν στην Αθήνα για να στηρίξει τον Αλέξη Τσίπρα». Παραταύτα, συνεχίζει, μπορεί κανείς να υποθέσει ότι η Καγκελάριος εύχεται «καλή επιτυχία» στην συντηρητική Νέα Δημοκρατία. «Ένα καθαρό μήνυμα στέλνει ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μέσω του εκπροσώπου του, Μάρτιν Γιέγκερ: ‘Ό,τι έχει συμφωνηθεί για την Ελλάδα, είναι δεσμευτικό'. Με άλλα λόγια, όποιος και αν αναλάβει στην Ελλάδα την εξουσία, το κυβερνητικό πρόγραμμα υπάρχει ήδη. Είναι οι υποσχέσεις για λιτότητα και μεταρρυθμίσεις, τις οποίες ο Τσίπρας έδωσε το καλοκαίρι έπειτα από μεγάλη πίεση και τις οποίες η ελληνική Βουλή ψήφισε με μεγάλη πλειοψηφία. Τίποτα δεν φοβάται περισσότερο η γερμανική κυβέρνηση από μια κυβέρνηση στην Αθήνα η οποία θα θέλει να διαπραγματευτεί εκ νέου τμήματα του προγράμματος. Λέγεται ότι θα μπορούσε να γίνει συζήτηση το πολύ για ελαφρύνσεις του χρέους, αλλά μόνο όταν η πρώτη αξιολόγηση το φθινόπωρο θα πιστοποιήσει πρόοδο στην υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων. Για το SPD, αντιθέτως, είναι σχετικά αδιάφορο εάν θα είναι ο Τσίπρας ή ο Μεϊμαράκης επικεφαλής της νέας κυβέρνησης. Ο αντιπρόεδρος της Κ.Ο. 'Αξελ Σέφερ προειδοποιεί όμως, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών, το υπουργείο Οικονομικών του Σόιμπλε ‘να μην δείξει αλαζονεία και υπεροψία έναντι των Ελλήνων'».

Πηγή 

Τσόμσκι: Οι εκλογές στην Ευρώπη δεν παίζουν πια κανένα ρόλο

Για «σταδιακή απώλεια της δημοκρατίας» στην Ευρώπη, ως συνέπεια της μετατόπισης του κέντρου βάρους «από την πολιτική στην οικονομία» έκανε λόγο ο Νόαμ Τσόμσκι, μιλώντας σε εκδήλωση του Global Media Forum της Deutsche Welle στη Βόννη.

Όπως μεταδίδει η Deutsche Welle, ο Αμερικανός φιλόσοφος εξήγησε ότι «η αντιπροσώπευση εξαντλείται -στην Ευρώπη προσφάτως ενώ στις ΗΠΑ σχεδόν εξ υπαρχής -στην εκπροσώπηση οικονομικών συμφερόντων. Μόλις του 1/10 του 1%, στην κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας, καταφέρνει να παίρνει αυτό που θέλει. Αυτό σημαίνει πως καθορίζουν την πολιτική. Έτσι η δημοκρατία μετατρέπεται σε πλουτοκρατία», με συνέπεια, όπως είπε να παρατηρείται μία συνεχής «παρακμή των δικαιωμάτων των πολιτών».

 

Στις ευρωπαϊκές χώρες της κρίσης «οι εκλογές δεν παίζουν πια σχεδόν κανένα ρόλο, ακριβώς όπως και στις χώρες του Τρίτου Κόσμου που διοικούνται από διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα» πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας σκωπτικά πως «η ίδια η Ευρώπη επέλεξε να γίνει έτσι».

 

«Για τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών το ζητούμενο είναι η εργασία. Για τους υπερεθνικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, όμως, το διακύβευμα έγκειται στη μείωση των ελλειμμάτων. Τα ελλείμματα διαμορφώνουν πλέον την πολιτική», συμπλήρωσε.

 

Ο Νόαμ Τσόμσκι παρατήρησε επίσης πως στις χώρες της κρίσης ήρθαν ξαφνικά στο προσκήνιο τα ασαφή όρια μεταξύ σύγχρονης αριστεράς και δεξιάς ως προς την κατάστρωση πολιτικών, ώστε οι βασικοί ιδεολογικοί διαχωρισμοί να καθίστανται πλέον δυσδιάκριτοι.

 

Ανέφερε μάλιστα ως χαρακτηριστικό παράδειγμα την Κύπρο, σημειώνοντας ότι η άρση των διαφορών και η σύγκλιση εν τέλει αριστεράς και δεξιάς έγκειται στο γεγονός ότι «οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεσμεύονται να ακολουθούν προγράμματα μακροοικονομικής φύσης, τα οποία θέτει η Κομισιόν».

 

Αυτό, όπως επεσήμανε, συνεπάγεται την επιλογή σκληρής λιτότητας και αύξησης των φόρων σε βάθος χρόνου, ανεξαρτήτως «πολιτικού χρώματος».

 

Ο αμερικανός διανοητής εξέφρασε τέλος την εκτίμηση, πως οι χειρισμοί στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης είναι αποτυχημένοι και πως η αναγωγή τους στην αυθεντία διεθνών οργανισμών, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, είχε αρνητικές επιπτώσεις.

Έχει νόημα η ψήφος σήμερα;

γράφει  ο Γιώργος Οικονόμου* 

Οι καταστροφικές επιλογές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στους πέντε μήνες της «διαπραγμάτευσης» και η προκήρυξη του ανόητου «δημοψηφίσματος» είχαν ως αποτέλεσμα μεγάλη διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, πάγωμα των επενδύσεων και επιβολή των capital controls που συνιστούν μεγάλο εμπόδιο στην οποιαδήποτε οικονομική μεγέθυνση και ανόρθωση της χώρας.

Επίσης, η κυβέρνηση δεν τήρησε τις προεκλογικες της υποσχέσεις και αμέσως μετά το «δημοψήφισμα» μετέτρεψε το ΟΧΙ σε ένα ηχηρό ΝΑΙ. Με την υπογραφή του τρίτου βαρύτατου Μνημονίου οι υπεραριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ καταψήφιζαν την κυβέρνηση, αλλά ταυτοχρόνως δήλωναν ότι τη στηρίζουν! Ενώ ο πρωθυπουργός και οι περί αυτόν ομολογούσαν πως διαφωνούν με το τρίτο Μνημόνιο, αλλά εν τούτοις θα το εφαρμόσουν! Ο «αντιμνημονιακός» ΣΥΡΙΖΑ χωρίσθηκε σε «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς». Τελικώς οι δραχμιστές του Λαφαζάνη αποχώρησαν και έφτιαξαν δικό τους κόμμα, ο πρωθυπουργός έχασε την δεδηλωμένη και προκήρυξε νέες εκλογές οκτώ μήνες μετά τις τελευταίες. 

Εν τω μεταξύ είχε παραμερισθεί η πολυδιαφημισθείσα βεντέτα, ο μεγάλος νάρκισσος της αποτυχημένης διαπραγμάτευσης, ενώ η προβληματική  πρόεδρος της Βουλής επιδεικνύει  τα δικά της εξουσιαστικά πάθη, μέσω του νέου κόμματος των δραχμιστών. Εν ολίγοις, το αριστερό αλαλούμ  έσυρε τη χώρα στην καταστροφή αδιαφορώντας παντελώς για το κοινό συμφέρον.  Επί επτά μήνες δεν έκανε κάτι ουσιαστικό στο κυβερνητικό επίπεδο και χειροτέρευσε την κατάσταση. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι φυτώριο αδιεξόδων. Αντί να λύσει προβλήματα διατήρησε και διόγκωσε τα ήδη υπάρχοντα και δημιούργησε νέα. Αντί να βοηθήσει στη λύση του προβλήματος έγινε και αυτός μέρος του προβλήματος. Η χώρα έγινε όμηρος των λαθών και των κατασκευαστικών ατελειών του ΣΥΡΙΖΑ, των ιδεοληπτικών αριστερίστικων ακροβατισμών του, καθώς επίσης της ανωριμότητας και ανικανότητας του προέδρου του. Ενώ οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί και οι κυβερνήσεις τους ήταν ανεπαρκείς ο Τσίπρας είναι τρεις φορές ανεπαρκής. 

Ακόμα μία φορά η κοινωνία σέρνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ σε εκλογές οι οποίες δεν θα λύσουν βεβαίως κανένα ουσιαστικό πρόβλημα, παρά μόνο εσωτερικά προβλήματά του, οφειλόμενα στις «συντροφικές» αιματοχυσίες ανάμεσα στις περιβόητες συνιστώσες. Δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν οι διαγνώσεις του κειμένου μου «Τα αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ», δημοσιευμένο το 2012. Υπάρχει στο: oikonomouyorgos.blogspot.com.

Είναι διαδεδομένη η αυταπάτη πως ο κοινοβουλευτισμός δεν έχει αδιέξοδα επειδή υπάρχουν οι εκλογές. Αποδεικνύεται όμως συνεχώς πως στον ελληνικό κοινοβουλευτισμό όχι μόνο υπάρχουν αδιέξοδα αλλά οδηγούν στην οικονομική κατάρρευση και στην καταστροφή.

Πράγματι, οι μεταπολιτευτικές εκλογές, με την εναλλαγή των δύο κομμάτων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, οδήγησαν στη χρεοκοπία. Επίσης, από το 2009 μέσα σε έξι χρόνια αυτές είναι οι πέμπτες εκλογές – κάθε δεκατέσσερις μήνες γίνονται εκλογές. Αν συνυπολογισθούν και δύο ευρωεκλογές, δύο αυτοδιοικητικές και ένα ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα τότε το θέατρο του παραλόγου είναι πιο εμφανές: παρά τις πολλές προσφυγές στη «λαϊκή ετυμηγορία» η χώρα οδηγείται συνεχώς σιγά-σιγά στην καταστροφή. 

Οι συχνές εκλογές δηλώνουν κατ’ αρχάς αδυναμία του πολιτικού συστήματος να κυβερνήσει και επί πλέον δημιουργούν πολιτικά και οικονομικά κενά, καθυστέρηση στη διαχείριση κρίσιμων, χρονίων και επίκαιρων προβλημάτων, ανασφάλεια στην κοινωνία και αβεβαιότητα σε οικονομικούς, επαγγελματικούς και επενδυτικούς παράγοντες. Με άλλα λόγια οι εκλογές όχι μόνο δεν λύνουν τα προβλήματα αλλά οδηγούν κάθε φορά σε χειρότερο στάδιο, με λαϊκισμούς, δημαγωγίες, εθνικισμούς, ασύστολα ψεύδη, με καλλιέργεια απατηλών ελπίδων, παραπληροφόρηση, ρουσφετολογίες, πελατειακό καθεστώς και άθλιο πολιτικό λόγο. Έχει ειπωθεί, πολύ σωστά, πως άν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα τότε οι κυρίαρχες ελίτ θα τις είχαν καταργήσει.

Παρόλα αυτά και παρά την παταγώδη αποτυχία του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του, αρκετοί εξακολουθούν να το αποκαλούν κοινοβουλευτική ή αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Το αντιπροσωπευτικό πολίτευμα όμως δεν είναι δημοκρατικό, αλλά ολιγαρχικό, ενώ στην Ελλάδα,  όπως δείχνει συνεχώς η πραγματικότητα και όπως το εκφράζει το Σύνταγμα, στην ουσία είναι πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα, με όλες τις εξουσίες στον πρωθυπουργό. Πρόκειται δηλαδή για «μοναρχία», όχι κληρονομική, αλλά αιρετή. Από τη στιγμή δε που ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί και οι βουλευτές είναι υπεράνω του νόμου με την περιβόητη υπουργική και βουλευτική ασυλία πρόκειται για απόλυτη αιρετή «μοναρχία». Το τι θα γίνει στο μέλλον εξαρτάται από τον απόλυτο αιρετό «μονάρχη», τον εκάστοτε ανεξέλεγκτο πρωθυπουργό. Άλλωστε, αφού οι «αντιπρόσωποι» δεν ελέγχονται ούτε ανακαλούνται καθόλη τη διάρκεια της θητείας τους, η ψήφος σημαίνει συναίνεση στην αυθαιρεσία, στην αλαζονεία και στον αυταρχισμό της εξουσίας.  Ψήφος λοιπόν ξανά στον ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει καινούρια αδιέξοδα. Ψήφος στους ανεύθυνους δραχμιστές του Λαφαζάνη σημαίνει χάος και καταστροφή. Για όλα αυτά δεν έχει κανένα νόημα να ψηφίζει κανείς σήμερα. 

Επομένως, με πολιτειακές συγχύσεις, εκλογικές ψευδαισθήσεις, κομματικούς αμοραλισμούς, εμφυλιοπολεμικές μισαλλοδοξίες και ανίκανους πολιτικούς είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί ένας δημοκρατικός δρόμος διεξόδου. Η ανάθεση σε κόμματα και σε «σωτήρες» οδηγεί σε αδιέξοδα. Ενώπιον αυτού του πολιτικού κενού και των οικονομικών καταρρεύσεων υπάρχει κίνδυνος η λεηλατημένη και απογοητευμένη, αλλά απληροφόρητη και συναισθηματική νεοελληνική κοινωνία να στραφεί σε εθνικιστές και ναζιστές που επαγγέλονται και ευαγγελίζονται τη βαρβαρότητα. Εδώ υπεισέρχονται οι παθογένειες και οι παθολογίες της νεοελληνικής κοινωνίας. Η κατάσταση θυμίζει την παρακμιακή βυζαντινή Κωνσταντινούπολη λίγο πριν από την άλωση, όπως την περιγράφει χαρακτηριστικά ο ποιητής: «η Πόλη πόρνη και περίμενε τον Τούρκο να την πάρει». Ο εχθρός, δηλαδή, δεν είναι εξωτερικός, αλλά εσωτερικός.

Συνεπώς, γίνεται όλο και πιο επιτακτική η ανάγκη για αλλαγή του αποτυχημένου πολιτικού συστήματος, για δημοκρατικές δομικές, θεσμικές, συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, όχι με ανάθεση σε κόμματα, αλλά από τα κάτω, από το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, με την αυτοοργάνωση των συνελεύσεων, με αυτοκαθορισμό και αυτονομία. Με συγκεκριμένες προτάσεις αλλαγής και όχι εγκλωβισμό στα αδιέξοδα του «αντιμνημονιακού αγώνα» και του «μεγαλειώδους ΟΧΙ». Χρειάζεται  δημιουργία μίας νέας πολιτικής και όχι αντιπολίτευσης. Είναι ο μοναδικός δρόμος, αφού όλοι οι άλλοι αποδείχθηκαν αδιέξοδοι και καταστροφικοί.

Δεν είναι εύκολος δρόμος, αλλά το μόνο εύκολο σήμερα είναι η ρητορική του αντιμνημονιακού χώρου. Βρισκόμαστε στην κατάσταση που το παλιό δεν έχει ακόμα πεθάνει και το νέο δεν έχει ακόμα γεννηθεί.  

*Διδάκτωρ Φιλοσοφίας, συγγραφέας

Για να δείξεις ότι διαφέρεις, πρέπει να διαφέρεις κιόλας…

γράφει ο Κώστας Μαρούντας

Κάθε κόμμα που κατεβαίνει στις εκλογές, ειδικά εκείνα που ανήκουν στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, οφείλουν να μελετήσουν καλά την προεκλογική τους εκστρατεία. Αυτό προϋποθέτει πολύπλευρη δουλειά που να μπορεί να συνδυάζει εμπειρική, αλλά και επιστημονική διερεύνηση των πραγμάτων. 

Με «παρακλάδια» που απλώνονται σε όλα σχεδόν τα πεδία της κοινωνικής ζωής, και σχετίζονται με τάσεις, με συναισθήματα, με ανάγκες, με δεδομένα, με απαιτήσεις, με επιθυμίες, με παρελθούσες δειγματοληπτικές αναδείξεις, με μελλοντικές προσδοκίες, ακόμα και με απλές -παραιτημένης φαιάς ουσίας- καταγραφές σπερματικών νοητικών επεξεργασιών στα μυαλά κάθε προβληματισμένου ανθρώπου. 

Πίσω από κάθε σύνθημα ενός κόμματος, πίσω από τις επιλεγμένες λέξεις που συνθέτουν τους προεκλογικούς λόγους κρύβεται προεργασία, ως προς τις βασικές κατευθύνσεις βέβαια. Γιατί, για παράδειγμα, σε μια ομιλία μπροστά σε κοινό καθοριστικό ρόλο θα διαδραματίσει και το προσωπικό στάτους κβο που θα διαμορφώσει ο κάθε ομιλητής σύμφωνα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί μέσα σε λίγους μήνες τη δεύτερη ευκαιρία έγκρισης προεκλογικών υποσχέσεων του από τη λαϊκή βούληση (για να μην αναφερθούμε στο δημοψήφισμα). Επί της ουσίας, να μας επιτραπεί να θεωρούμε πως για πρώτη φορά διεκδικεί την εξουσία ο πραγματικός ΣΥΡΙΖΑ. Υπό την έννοια των προθέσεων και των στόχων της ηγετικής του ομάδας. 

Το «όμορφο ταξίδι της αριστερής αντιπολίτευσης» μέσα στο προνομιακό πεδίο των καταστροφών που προκαλούσε στην πλειοψηφία του κοινωνικού σώματος η μνημονιακή μέγγενη τελείωσε κάπως απότομα, άκομψα και σίγουρα κόντρα στις επιθυμίες πολλών «επιβατών» του που είχαν πιστέψει στην κατάκτηση στόχων που αποδείχθηκαν φρούδες ελπίδες. Πότε; Μα, φυσικά, την ώρα που ενημερωθήκαμε πως «βγήκε καπνός» από την αίθουσα στην οποία συνεδρίαζαν οι Ευρωπαίοι εταίροι και οι εκπρόσωποι της Ελληνικής κυβέρνησης, στο υψηλότερο επίπεδο αρχηγών κρατών...

Η ανακοίνωση της συμφωνίας ήταν στην ουσία το τέλος της εποχής του όποιου «αγώνα» (δεν βάζουμε εισαγωγική επικάλυψη για να δώσουμε αρνητική χροιά, αλλά για να στοχεύσουμε στην ουσία του τελικού αποτελέσματος), και το άνοιγμα στο παραθύρι της νέας εποχής. Κι αν ίσως το παιχνίδι ήταν χαμένο μέσα σε ένα τόσο δυσμενές περιβάλλον (ειδικά όσον αφορά στις εξωτερικές πιέσεις), είναι δύσκολο να πειστούμε πολλοί πως δεν μπορούσε να διεκδικηθεί κάτι καλύτερο.

Όχι όμως πολύ καλύτερο… Και έχει τη σημασία του αυτό, γιατί όσοι πιστεύουν κάτι διαφορετικό θα πρέπει να ξέρουν πολύ καλά (και να το λένε δημοσίως με παρρησία) πως κάθε άλλος δρόμος απαιτούσε σκληρότατες θυσίες και «αίμα και δάκρυα». Ο δρόμος από την άρνηση στην κατάφαση είναι ο δυσκολότερος που υπάρχει...

Πια, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο κανονικός ΣΥΡΙΖΑ, αυτός που όταν διαφάνηκε πως κινείται προς τα «εγχώρια ανάκτορα» όφειλε να (προσπαθήσει να) είναι για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις κυβερνητικές υποχρεώσεις μέσα σε περιβάλλοντα ασφυκτικά. 

Διεκδικεί πια την εξουσία προσπαθώντας να προβάλλει τις διαφορές από τη ΝΔ, που, ναι, είναι υπαρκτές σε ορισμένα σημεία. Γιατί, αν στα κύρια υπάρχει μπούσουλας εξαναγκαστικών συγκλίσεων, υπάρχουν και (μη αμελητέες) λεπτομέρειες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Τώρα, όμως, είναι που θα κριθεί πραγματικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν κερδίσει τις εκλογές και συγκροτήσει κυβέρνηση με βασικό κορμό τον ίδιο, οφείλει να τηρήσει αυτά που υπόσχεται σήμερα. Θα πει κανείς πως αυτό ισχύει για κάθε κόμμα, σε κάθε εκλογική διαδικασία από την πρώτη κιόλας φορά που στήθηκαν κάλπες στην ιστορία. Ναι, αλλά εδώ υπάρχει μια τεράστια διαφορά. 

Όταν ο κόσμος ξέρει ποιες είναι οι βασικές σου υποχρεώσεις (κι όχι προθέσεις σου), γιατί έχεις υπογράψει μνημόνιο, σου δίνει μια ευκαιρία «με μισή καρδιά» για να υλοποιήσεις τα υπόλοιπα. Αφού οι περισσότεροι Έλληνες ακούν τη λέξη μνημόνιο και κάνουν το σταυρό τους... Αν δεν το κάνεις ούτε αυτό, τότε η κάθοδος (κυρίως σε αξιακό επίπεδο) θα είναι ραγδαία, και πολύ δύσκολα να ξανασηκώσεις κεφάλι μέχρι να ξεχαστούν τα προηγούμενα σου πεπραγμένα ή να το φέρουν οι ίδιες οι συνθήκες ώστε να χρειάζεσαι για την αποκατάσταση της συστημικής ευρυθμίας.

Αν πάρουμε ως ενδεχόμενο -για να γίνει κουβέντα- την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις εκλογές, θα πρέπει να κρίνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ από το επόμενο κιόλας διάστημα όσο πιο βαθιά και με όσο το δυνατόν περισσότερη ακρίβεια μπορούμε. 

Επαναλαμβάνουμε το ουσιαστικό σκεπτικό μας ως κατακλείδα του σημερινού σημειώματος: όταν τα πράγματα αναδεικνύονται προεκλογικά πιο ελαστικά τότε είναι παραδοσιακά και πιο πιθανό να λάβουν χώρα όψιμες αθετήσεις μεταγενεστέρως. Όταν όμως είναι ήδη στενά τα περιθώρια -όπως «καλή ώρα» τώρα- και οι μόνες σου υποσχέσεις είναι κατά 90% η τήρηση των συμφωνηθέντων και η διερεύνηση των πιθανοτήτων για κάποια παραθυράκια επ΄ αυτών, τότε όλα τα υπόλοιπα που σχετίζονται με τις προγραμματικές σου διακηρύξεις και τις ιδεολογικές σου αναφορές είσαι υποχρεωμένος να τα εφαρμόσεις για πολλούς λόγους που άπτονται τόσο μιας ηθικής διαφοροποίησης (στην οποία τόσο πολύ επένδυσες προεκλογικά), όσο και για πρακτικές εξυπηρετήσεις του δικού σου συμφέροντος στο άμεσο και μακροπρόθεσμο μέλλον. Για να δείξεις ότι διαφέρεις, πρέπει να διαφέρεις κιόλας…

 

Θεωρούν αρκετοί πως αυτά τα ζητήματα είναι σημαντικότερα από την ανεύρεση των επόμενων κυβερνητικών εταίρων. Οι πρόθυμοι έτσι και αλλιώς υπάρχουν και κάνουν μπαμ από μακριά. Η εξουσία δεν μπορεί παρά να είναι πάντα ελκυστική. Πάντα υπήρχαν από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκαν ελέω συνθηκών οι ανάγκες των κυβερνήσεων συνεργασίας.

Ας τολμήσουμε για το τέλος μια εκτίμηση: το σενάριο του «μεγάλου συνασπισμού» μάλλον θα κρατηθεί στα συρτάρια ως «χρυσή εφεδρεία» για πιθανές δύσκολες στιγμές σε περίοδο που θα υπάρχει πραγματική ανάγκη. Γιατί αν καεί από τώρα, δύσκολα να συσταθούν οι βασικοί μελλοντικοί πυλώνες που για αρκετά χρόνια θα λύσουν το πρόβλημα της διακυβερνησιμότητας στον ελλαδικό χώρο (Κεντροδεξιά-Κεντροαριστερά)… Για να δούμε λοιπόν τι θα δούμε.. Πάντα οι εκτιμήσεις είναι επισφαλείς, και οι προβλέψεις λαχείο, αλλά οι ρημάδες οι ανάγκες του πολιτικού συστήματος φωνάζουν ώρες-ώρες...

 

 

ΥΓ. Να υπενθυμίσουμε, δε, πως (και) σε αυτές τις εκλογές κατεβαίνουν κι άλλα κόμματα πέρα από το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ. Μπορεί ορισμένοι να θέλουν να μετατρέψουν τις εκλογές σε δημοψήφισμα «Τσίπρας ή Μεϊμαράκης», όμως η αστική Δημοκρατία επιτρέπει σε πολλές απόψεις να διεκδικούν την εκλογική καταγραφή. Οι εκλογές για όσους θέλουν να συμμετάσχουν και να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα δεν είναι μονάχα ζήτημα διακυβέρνησης, δηλαδή επιλογής του καταλληλότερου διαχειριστή. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν είναι σαν το αμερικάνικο και δεν πρέπει να γίνει ποτέ να μας επιτραπεί να πούμε. Και σε αυτή τη θέση ελπίζουμε να συμφωνούν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι από αυτούς που θα επιλέξουν, είτε το ΣΥΡΙΖΑ, είτε τη ΝΔ, σε αυτές τις εκλογές.

Κάθε άποψη έχει σημασία και ας δίνουν οι περισσότεροι σημασία μονάχα στις επικρατέστερες… Βέβαια, δεν έχουν όλες την ίδια βαρύτητα, αλλά δεν πρέπει να χάσουμε την πίστη μας στο δικαίωμα να ακούγονται όλες. Πριν τη διαμόρφωση της δικής μας άποψης που θα αποτελέσει και το βατήρα για τα επόμενα άλματα μας...

Το άλλο ντέρμπι των εκλογών: Οι «ρυθμιστές» και η μάχη εισόδου στη Βουλή

Δύο δύσκολες και παράλληλες πολιτικές μάχες δίνονται παράλληλα με το «ντέρμπι κορυφής» στις αυριανές εκλογές - η μάχη για την τρίτη θέση και η μάχη εισόδου στη Βουλή.

Χρυσή Αυγή, ΚΚΕ και ΠΑΣΟΚ θα είναι οι διεκδικητές, σύμφωνα με τις περισσότερες δημοσκοπήσεις της τρίτης θέσης, με ελαφρό προβάδισμα των δύο πρώτων. Το Ποτάμι παίζει μεν στο ίδιο γκρουπ, αλλά υπολείπεται κατά τι και εμφανίζει προβλήματα συσπείρωσης και διαρροών τόσο προς τη Νέα Δημοκρατία, όσο και προς τον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι «ρυθμιστές» του κυβερνητικού σχήματος

Εκ των πραγμάτων, ωστόσο, και ανεξαρτήτως τελικής κατάταξης, οι ρυθμιστές για τον σχηματισμό κυβέρνησης φαίνεται πως θα είναι το ΠΑΣΟΚ -Δημοκρατική Συμπαράταξη και το Ποτάμι, καθώς η μεν ναζιστική Χρυσή Αυγή αποκλείεται ντε φάκτο από σύσσωμο το πολιτικό σύστημα, το δε ΚΚΕ έχει διακηρύξει σε κάθε τόνο ότι δεν συμπράττει.

Στις μετρήσεις των τελευταίων ημερών παρατηρήθηκε, όπως σημειώνουν οι δημοσκόποι, μια μικρή μεν, αλλά σταθερή ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ το οποίο, δια της προέδρου του Φώφης Γεννηματά, έχει θέσει ως στόχο να είναι τρίτο κόμμα. Η ενίσχυση αυτή αποδίδεται κυρίως στην επιστροφή μερίδας ψηφοφόρων από το Κίνημα του Γιώργου Παπανδρέου, που δεν κατεβαίνει στις εκλογές, καθώς  και στα συναισθηματικά μηνύματα ενότητας που αποστέλλονται κατά ριπάς στους παλαιούς και κυρίως μεγάλης ηλικίας, ψηφοφόρους του κόμματος, που τον Γενάρη είχαν στραφεί απογοητευμένοι στον ΣΥΡΙΖΑ.

Στην κατεύθυνση αυτή κινείται και η - ρητορική τουλάχιστον - αυτοκριτική της Φώφης Γεννηματά για την μετατροπή του ΠΑΣΟΚ (του Βενιζέλου) σε «ουρά» της Νέας Δημοκρατίας - μια αυτοκριτική, πάντως, που δεν χαρακτηρίστηκε από υψηλούς τόνους.

Στην δημοσκόπηση της Palmos Analysis για το tvxs.gr το ΠΑΣΟΚ παίρνει ποσοστό 4,5% στην πρόθεση ψήφου και 5,5% στην εκτίμηση επιρροής, έναντι 4,68% που είχε πάρει στις εκλογές του Γενάρη.

Σε ό,τι αφορά την επομένη των εκλογών, η Φώφη Γεννηματά διακηρύσσει ότι το κόμμα της θα πιέσει για μια κυβέρνηση στην οποία θα μετέχουν και η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή του ίδιου του ΠΑΣΟΚ θέτει σειρά από προϋποθέσεις - από την απλή αναλογική έως την κατάργηση του μπόνους των 50 εδρών. Παραπλεύρως, στελέχη της Δημοκρατικής Συμπαράταξης εκπέμπουν το μήνυμα ότι θα προτιμούσαν τη συμμετοχή σε μια κυβέρνηση «αριστερής κατεύθυνσης», ωστόσο τα πάντα θα εξαρτηθούν από το αποτέλεσμα της Κυριακής: από το πρώτο κόμμα και τους συσχετισμούς των κοινοβουλευτικών εδρών.

Στο Ποτάμι, ο Σταύρος Θεοωράκης έβαλε τον πήχη του εκλογικού στόχου στο 10%, ωστόσο η εικόνα από τις δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών δείχνει αποσυσπείρωση του κόμματος και αυξημένες διαρροές.

Στη δημοσκόπηση της Palmos Analysis για το tvxs.gr , στην εκτίμηση εκλογικής επιρροής το Ποτάμι φαίνεται να συγκεντρώνει ποσοστό 4% έναντι 6,05%, που ήταν το ποσοστό του στις εκλογές του Γενάρη.

Η μάχη για την είσοδο στη Βουλή

Στη μάχη εισόδου στη Βουλή οι μεγάλοι χαμένοι των δημοσκοπήσεων είναι, μέχρι στιγμής οι Ανεξάρτητοι 'Ελληνες. Η συντριπτική πλειοψηφία των μετρήσεων τους δίνει ποσοστά καθαρά κάτω από το 3% και το όριο εισόδου στη Βουλή.

Ισχυρές πιέσεις καταγράφονται τις τελευταίες ημέρες και για την Λαϊκή Ενότητα του Παναγιώτη Λαφαζάνη που, όμως, στις περισσότερες δημοσκοπήσεις κινείται - έστω και οριακά - εντός Βουλής. Από τα στοιχεία για τις μετακινήσεις ψηφοφόρων φαίνεται πως το νέο κόμμα Λαφαζάνη έχει πεπερασμένη ροή ψηφοφόρων από τον ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα περιορισμένες δεξαμενές από τους άλλους πολιτικούς χώρους.

«Ξεφούσκωμα» καταγράφεται την τελευταία εβδομάδα και στο «φαινόμενο Λεβέντη», με την πόλωση της κορυφής να έχει ανακόψει την δυναμική που εμφάνιζε η ψήφος προς την 'Ενωση Κεντρώων στην έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας. Το κόμμα Λεβέντη δίνει πλέον μάχη για να μπει στη Βουλή, με ενδεικτική τη δημοσκόπηση της Palmos Analysis για το tvxs.gr  που του δίνει 2,2% στην πρόθεση ψήφου και 2,5% στην εκτίμηση εκλογικής επιρροής.

Πηγή

Φαλτσιανί: Ισχυρά συμφέροντα δεν θέλουν να βγουν τα ονόματα της λίστας Λαγκάρντ

Αρχές της εβδοµάδας καταφέραµε να έρθουµε σε επαφή µε ένα από τα πιο πολυσυζητηµένα πρόσωπα των τελευταίων ετών στην Ελλάδα και την Ευρώπη, τον Ερβέ Φαλτσιάνι. Ο πρώην υπάλληλος της HSBC, που αποκάλυψε το σκάνδαλο µε τη «λίστα Λαγκάρντ», θεωρείται πρόσωπο-κλειδί για τη διαλεύκανση της υπόθεσης. Συνέντευξη στον Δημήτρη Στεμπίλη

Μάλιστα, Έλληνες εισαγγελείς ταξίδεψαν στο Παρίσι για να του πάρουν, για πρώτη φορά, κατάθεση για την περιβόητη υπόθεση της λίστας µε τα χιλιάδες ονόµατα καταθετών που έχουν µεταφέρει δηλωµένα ή αδήλωτα µεγάλα ποσά στο εξωτερικό. Ο κ. Φαλ τσιάνι ήταν εξαιρετικά φιλικός κατά τη συζήτησή µας και επέµενε στην ανάγκη να γίνει πιο ενδελεχής έρευνα µε βάση τα δεδοµένα που έχουν αποκαλυφθεί.

Μίλησε επαινετικά για τους Έλληνες δικαστές και το δύσκολο έργο τους, θεωρεί ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι η πρώτη ελληνική κυβέρνηση που πραγµατικά κίνησε τα νήµατα στη συγκεκριµένη υπόθεση, λέει τι πρέπει να γίνει αναφερόµενος στο παράδειγµα άλλων χωρών και απαντά στον Βαγγέλη Μεϊµαράκη, που τον κατηγόρησε ότι είναι έµµισθος συνεργάτης των Podemos.

Η σηµασία της «λίστας Λαγκάρντ» είναι αντάξια της φήµης που έχει αποκτήσει για την πάταξη της φοροδιαφυγής;

Στη «λίστα Λαγκάρντ» υπάρχουν τα στοιχεία που µπορούν να οδηγήσουν τις ελληνικές Αρχές να βρουν την άκρη του νήµατος σε σχέση µε υποθέσεις φοροδια-φυγής.

Έχετε δηλώσει ότι η «λίστα Λαγκάρντ» δεν είναι πλήρης. Υπάρχουν πολλά ονόµατα, πολλές εταιρείες, πολλοί επιχειρηµατίες σε αυτή τη λίστα;

Υπάρχουν πολλά εµπλεκόµενα πρόσωπα, αλλά και χρηµατοπιστωτικά ιδρύµατα. Αν ασκηθούν πιέσεις για να συνεργαστούν, όπως συνέβη σε άλλες χώρες, θα αποκαλυφθούν ακόµα περισσότερα ονόµατα. Είναι τόσο απλό. Στην Ισπανία, χάρη στη λίστα αποκαλύφθηκαν µε έµµεσο τρόπο περισσότερα από 92.000 ονόµατα που εµπλέκονταν και αποτέλεσαν αντικείµενο έρευνας.

Στην κατάθεσή σας στους Έλληνες δικαστές που µετέβησαν στο Παρίσι δώσατε επιπλέον στοιχεία για την υπόθεση. Σύµφωνα µε δηµοσιεύµατα, δεν δώσατε συγκεκριµένα ονόµατα, αλλά κινήσεις λογαριασµών και ονόµατα εταιρειών. Υπάρχουν τελικά τα ονόµατα;

Στη «λίστα Λαγκάρντ» περιέχονται δεδοµένα που µε κατάλληλη έρευνα µπορούν να οδηγήσουν στην αποκάλυψη εκείνων που βρίσκονται πίσω από τις κινήσεις λογαριασµών και τις καταθέσεις, ενδεχοµένως (sic) ισχυρές οικογένειες. Το απόρρητο της έρευνας που διεξάγεται από τις δικαστικές Αρχές µε δεσµεύει να µην δηµοσιοποιήσω ονόµατα. Εποµένως, δεν αναφέρουµε ονόµατα. Προφανώς όµως υπάρχουν.

«Πολλά πρόσωπα εµπλέκονται άµεσα ή έµµεσα»

Οι ελληνικές εισαγγελικές Αρχές ζήτησαν στοιχεία για πρόσωπα που βρίσκονται στη λίστα µε τις κατα-θέσεις και τους λογαριασµούς, τα οποία συµµετέχουν σε κάποια εγκληµατική οργάνωση για το ξέπλυµα χρήµατος; Έχουν εντοπιστεί  σχέσεις ανάµεσα σε αυτά τα πρόσωπα, σε αυτούς τους λογαριασµούς, µε πολιτικά πρόσωπα στην Ελλάδα;

Όπως σας έλεγα, τα όσα µπορώ να σας αναφέρω περιορίζονται από το απόρρητο της έρευνας. Μπορώ να σας πω ότι πράγµατι υπάρχουν πολλοί δεσµοί µε την Ελλάδα που είναι ιδιαίτερα σηµαντικοί. ∆υστυχώς, η σηµασία της «λίστας Λαγκάρντ» ή όπως θέλετε να την ονοµάσετε είναι ότι δείχνει κυρίως τον κίνδυνο που δηµιουργείται όταν δεν αντιµετωπίζονται στη βάση τους τόσο το πρόβληµα της οικονοµικής διαφάνειας όσο και το πρόβληµα των στενών σχέσεων που υπάρχουν ανάµεσα στην οικονοµική αδιαφάνεια και την πολιτική ιστορία στην Ελλάδα.

Θα ήθελα να επιµείνω στα ονόµατα επειδή η ελληνική κοινή γνώµη απαιτεί να πληροφορηθεί τι γίνεται µε αυτά και όχι µόνο µε τους λογαριασµούς.

Σε ό,τι αφορά στα ονόµατα, θα πρέπει να καταλάβετε ότι στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά πρόσωπα που εµπλέκονται άµεσα ή έµµεσα και πρέπει να ανακριθούν. Θα πρέπει να καταλάβετε ότι µερικά ονόµατα είναι πολύ σηµαντικά. Θα χρησιµοποιήσω ως παράδειγµα την Ισπανία. Η περίπτωση της Ισπανίας είναι εύγλωττη και ιστορικά επίκαιρη, καθώς υπήρχε ένας µεσάζοντας, ένας σηµαντικός επιχειρηµατίας που ονοµαζόταν Μαρκ Περές. Ο κύριος αυτός αποκάλυψε µια τεράστια, µια από τις µεγαλύτερες υποθέσεις φοροδιαφυγής στην ισπανική ιστορία, στην οποία εµπλέκονταν πολιτικοί και επιχειρηµατίες. ∆εν ήταν, λοιπόν, κάποιος πελάτης της τράπεζας HSBC που το όνοµά του αναγραφόταν στις λίστες τις οποίες έδωσα στη ∆ικαιοσύνη ούτε κάποιος υπάλληλος της τράπεζας, αλλά ένας µεσάζων που αποκάλυψε ένα ολόκληρο δίκτυο διαφθοράς και απάτης.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, διαθέτουµε πολύ περισσότερες πληροφορίες από εκείνες που υπάρχουν στη «λίστα Λαγκάρντ». Υπάρχουν πολύ περισσότερα ονόµατα που σχετίζονται µε την Ελλάδα. Για να υπάρξουν αποτελέσµατα όµως θα πρέπει να γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες, θα πρέπει να υπάρχουν οι αναγκαίες προϋποθέσεις στο επίπεδο της ∆ικαιοσύνης και των διοικητικών Αρχών. Η εµπειρία µου µε έχει διδάξει ότι, χωρίς την πολιτική βούληση να υπάρξουν οι αναγκαίες προϋποθέσεις, είναι πολύ δύσκολο να εργαστούν οι άνθρωποι που διεξάγουν την έρευνα. Αν, λοιπόν, µέχρι σήµερα τα αποτελέσµατα ήταν µηδενικά στην Ελλάδα, οι λόγοι είναι προφανώς καθαρά πολιτικοί.

«Απαιτείται θάρρος για να υπάρξουν αποτελέσµατα»

Στις επαφές σας µε τις ελληνικές δικαστικές Αρχές διαπιστώσατε βούληση να διαλευκανθούν όλες οι πτυχές της υπόθεσης, όπως το ξέπλυµα χρήµατος, η διαφθορά κ.λπ.;

Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι έχω συναντήσει µόνο θαρραλέους ανθρώπους. Όπως σας έχω ήδη πει, για να εργαστεί κανείς σε αυτό τον τοµέα, για να πολεµήσει κανείς σε αυτό τον τοµέα, επειδή πρόκειται πραγµατικά για πόλεµο, χρειάζεται την υποστήριξη φίλων εκτός από την ιδεολογική πεποίθηση. Για παράδειγµα, αρκετοί από τους ανθρώπους µε τους οποίους ήρθα σε επαφή δέχονταν ενθαρρυντικά µηνύµατα από τις οικογένειές τους. Όσο σοκαριστικό κι αν ακούγεται, αντιµετώπιζαν πολύ δύσκολες καταστάσεις στην άσκηση των καθηκόντων τους. Θέλω, λοιπόν, να διαβεβαιώσω ότι συναντώ θαρραλέους ανθρώπους. Είναι οι µόνοι που µπορούν να τα καταφέρουν. Απαιτείται θάρρος για να υπάρξουν αποτελέσµατα σε αυτό τον τοµέα.

Πιστεύετε ότι σε άλλες χώρες υπήρξαν αποτελέσµατα και έγιναν περισσότερες ενέργειες για να διαλευκανθούν οι περιπτώσεις απάτης;

∆εν έχουν ακόµα πραγµατοποιηθεί ση-µαντικά βήµατα. Σε γενικές γραµµές, έ-χουν γίνει απειροελάχιστες ενέργειες για την αξιοποίηση των πληροφοριών.

Στην Ελλάδα πριν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θεωρείτε ότι είχαν δοθεί οδηγίες να µην υπάρξουν αποτελέσµατα;

Είναι αφελές να πιστεύει κανείς στην ανεξαρτησία της ∆ικαιοσύνης από την εκτελεστική εξουσία. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί. Κι ακόµα λιγότερο σε περιό-δους κρίσης.

Σας κατηγορούν ότι παρεµβαίνετε στις εκλογές για να υποστηρίξετε τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα. Αληθεύει;

Παρεµβαίνω βάσει των δικαστικών, οικονοµικών και πολιτικών εµπειριών µου. Και βάσει αυτών των εµπειριών µου θεωρώ ότι η δικαστική, η οικονοµική και η πολιτική εξουσία συνδέονται µεταξύ τους. Εποµένως, για να διασφαλιστεί η συνέχιση των δικαστικών ερευνών, οφείλω να διευκρινίσω ποιοι πολιτικοί είναι οι πιο κατάλληλοι για να διασφαλίσουν την ανεξαρτησία της ∆ικαιοσύνης. Ο λόγος για τον οποίο παρεµβαίνω είναι επειδή θέλω να υπενθυµίσω ότι για την ανεξαρτησία της ανθρώπινης δικαιοσύνης εργάζονται άνθρωποι, οι οποίοι όµως πρέπει να έχουν σθένος και να είναι ανεξάρτητοι. Και στο σηµερινό ελληνικό πολιτικό τοπίο δεν υπάρχουν πολλές επιλογές.

Κατά τη διάρκεια του τελευταίου ντιµπέιτ µε τον Αλέξη Τσίπρα πριν από τις εκλογές, ο επικεφαλής της αξιωµατικής αντιπολίτευσης, ο κ. Μεϊµαράκης, ισχυρίστηκε ότι έχετε στενές σχέσεις µε το ισπανικό κόµµα Podemos, συγκεκριµένα είπε ότι είστε έµµισθος συνεργάτης τους. Τι απαντάτε στον ισχυρισµό του;

Είναι απολύτως ψευδής και περιµένω από αυτόν τον κύριο να παρουσιάσει έστω και µια απόδειξη για όσα ισχυρίστηκε. Εκτός αν θέλουµε να παραµείνουµε στη σφαίρα του ψέµατος. Και τα ψέµατα κοστίζουν ελάχιστα. Προσωπικά, τεκµηριώνω πάντα όλες µου τις δηλώσεις, όλες µου τις ενέργειες, καθώς χρησιµοποιώ αποδεικτικά στοιχεία που έχουν επαληθευτεί από τα υπουργεία ∆ικαιοσύνης πολλών χωρών.

Έχετε µιλήσει σε πολλά µέσα ενηµέρωσης. Θα θέλατε να προσθέσετε κάποιο καινούριο στοιχείο στη συνέντευξή µας; Υπάρχουν νεότερα δεδοµένα από εκείνα που αναφέρο-νται στο βιβλίο σας και σε άλλα δηµοσιεύµατα;

Αυτά που γίνονται σε άλλες χώρες µπορούν συχνά να εφαρµοστούν παντού. Για παράδειγµα, αυτά που γίνονται στην Αργεντινή ή στη Γαλλία ή στο Βέλγιο είναι εµπειρίες που είναι εφικτό να εφαρµοστούν σε όλες τις χώρες όπου διεξάγονται έρευνες. Σήµερα οι δικαστικές εξελίξεις επιτρέπουν να χρησιµοποιούνται δεδοµένα που η πρόσβαση σε αυτά δεν ήταν εκούσια, όπως, για παράδειγµα, δεδοµένα που εκλάπησαν, προκειµένου να υποβάλλονται αιτήσεις δικαστικής συνδροµής στην Ελβετία. Σε πολλές περιπτώσεις η Ελβετία έχει κάνει πολύ περισσότερα βήµατα απ’ ό,τι έχουν κάνει πολλές χώρες. Ακόµα και στο νοµοθετικό επίπεδο. Για ένα πολύ µεγάλο χρονικό διάστηµα κάποιοι διατείνονταν στην Ελλάδα ότι τα δεδοµένα δεν είναι εκµεταλλεύσιµα. Σήµερα ακόµα και η Ελβετία παραδέχεται ότι είναι. Πρέπει, λοιπόν, να συνειδητοποιήσουµε πόσο σηµαντικό είναι το διακύβευµα των επικείµενων εκλογών. 

Εισαγγελείς: Ξεψαχνίζουν εταιρείες και λογαριασμούς, αναζητούν ονόματα

Με πλήθος νέων στοιχείων, κινήσεων λογαριασµών και ονοµάτων εταιρειών τροφοδότησε τις ελληνικές Αρχές ο Ερβέ Φαλτσιάνι. Το πρώην στέλεχος της HSBC στην πολύωρη κατάθεσή του στους τέσσερις εισαγγελείς που τον συνάντησαν στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι πρόσφερε επιπλέον «όπλα» στον πόλεµο κατά της φοροδιαφυγής και του µαύρου χρήµατος.

Σύµφωνα µε πληροφορίες των «Επικαίρων», οι εισαγγελείς τώρα µελετούν τα στοιχεία, προσπαθώντας να βρουν τη διαδροµή του χρήµατος, µέσα από παρένθετα πρόσωπα, τραπεζικούς λογαριασµούς και περίεργες εταιρείες, ώστε να καταλήξουν σε αυτούς που πραγµατικά κρύβονται στη «λίστα Λαγκάρντ».

Οι ίδιες πηγές δεν επιβεβαιώνουν ότι έχουν καταλήξει ήδη σε συγκεκριµένα ονόµατα, καθώς η πληθώρα των στοιχείων του Φαλτσιάνι επιβάλλει εξαντλητικό έλεγχο και αλλεπάλληλες διασταυρώσεις προτού εξαχθούν ασφαλή συµπεράσµατα. Αντιθέτως, επιβεβαιώνεται ότι έχει ανανεωθεί το ραντεβού των εισαγγελέων µε το πρώην τραπεζικό στέλεχος για µετά τις εκλογές, ενώ αναµένεται να αποσταλούν αιτήµατα δικαστικής συνδροµής σε διάφορα ευρωπαϊκά κράτη, συνδροµή µέσω της οποίας είναι δυνατόν να εντοπιστούν συγκεκριµένα πρόσωπα που βρίσκονται «καµουφλαρισµένα» στη «λίστα Λαγκάρντ». 

«Η εµπειρία µου µε έχει διδάξει ότι, χωρίς την πολιτική βούληση να υπάρξουν οι αναγκαίες προϋποθέσεις, είναι πολύ δύσκολο να εργαστούν οι άνθρωποι που διεξάγουν την έρευνα. Αν, λοιπόν, µέχρι σήµερα τα αποτελέσµατα ήταν µηδενικά στην Ελλάδα, οι λόγοι είναι προφανώς καθαρά πολιτικοί»...

Πηγή

Telegraph: Παραμένει ο κίνδυνος για κούρεμα καταθέσεων -Τι θα γίνει με το όριο των 100.000 ευρώ

Η πρώτη μεγάλη δοκιμασία που κληθούν να περάσουν οι κακοποιημένες ελληνικές τράπεζες είναι να αποφύγουν το νέο κανόνα της Ευρωζώνης για το bail in (κούρεμα καταθέσεων) και φυσικά να μην κληθούν οι ιδιώτες καταθέτες να πληρώσουν μέρος του «μαρμάρου» της ανακεφαλαιοποίησης.

Αυτό αναφέρει το σημερινό δημοσίευμα της βρετανικής Telegraph και σημειώνει πως τη στιγμή που οι ψηφοφόροι θα προσέρχονται στις κάλπες, στην άκρη του μυαλού τους θα πρέπει να έχουν την ανησυχία ότι ενδέχεται να υποστούν ζημιές έτσι ώστε να σταθεί ξανά στα πόδια του τραπεζικό σύστημα της χώρας, που επλήγη καίρια τους τελευταίους μήνες.

Είναι γνωστό ότι μέρος της χρηματοδότησης από το τρίτο πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα θα πάει στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Το πόσο φτάνει στα 25 δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά άμεσα διαθέσιμα στην Αθήνα θα είναι μόνο τα 10 δισεκατομμύρια, σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας. Ωστόσο, η εξυγίανση των τραπεζών θα γίνει πιο περίπλοκη μετά την 1η Ιανουαρίου, όταν οι νέοι κανόνες της Ευρωζώνης θα αναγκάζουν τους καταθέτες να αντιμετωπίζουν κι αυτοί μέρος του κόστους των προγραμμάτων διάσωσης. Σύμφωνα με την οδηγία ΒRRD (ανάκαμψη και εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων) της ΕΕ, οι καταθέτες θα πρέπει να δεχθούν μια απώλεια της τάξης του 8% πριν οι δανειστές προχωρήσουν σε επίσημες τομεακές ενισχύσεις.

Οι κανόνες αυτοί σχεδιάστηκαν για να αποτρέψουν τυχόν νέα χρηματοπιστωτική κρίση, έτσι όπως εμφανίστηκε στο προσκήνιο στην Ισπανία και την Ιρλανδία. Οι καταθέτες κάτω από τις 100.000 ευρώ θα εξακολουθήσουν να προστατεύονται στο πλαίσιο του νέου καθεστώτος, αλλά η BRRD θα μπορούσε, κάλλιστα, να παραβιάζεται από τη στιγμή που θα τεθεί εν ισχύ από την 1η Ιανουαρίου.

Η αλήθεια είναι ότι οι δανειστές της Ελλάδας είναι απρόθυμοι να θέσουν τους Έλληνες καταθέτες στο στόχαστρο, καθώς φοβούνται ότι μια τέτοια κίνηση θα εμβαθύνει ακόμη περισσότερο την οικονομική ύφεση και την απώλεια χρημάτων από τις τράπεζες. Ο Νικολάς Βερόν του Bruegel αναφέρει πως η 31ή Δεκεμβρίου είναι μια πολιτική και όχι νομική προθεσμία. Οι αρχές θα μπορούσαν να επικαλεστούν μια διάταξη που θα προστατεύει τους καταθέτες μέσα στο 2016, «αλλά αυτό θα είναι πολιτικά δυσάρεστο για μερικά από τα ενδιαφερόμενα μέρη».

Φυσικά, όπως ήταν αναμενόμενο, πίσω από τους νέους κανόνες υπάρχει ο δάκτυλος του Βερολίνου που θεωρεί ότι η επιβολή τους είναι ζωτικής σημασίας για την ενίσχυση του ευρώ. Πριν από λίγο καιρό, σε μια άτυπη συνάντηση των ΥΠΟΙΚ της Ευρωζώνης, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε τόνισε πως η Γερμανία δεν προτίθεται να υποστηρίξει νέες διασώσεις που θα υποστηρίζονται από τους φορολογούμενους.

Από την άλλη, οι ελληνικές τράπεζες, σημειώνει η Telegraph, έχουν πληγεί από πρωτοφανή επίπεδα φυγής κεφαλαίων κάτι που οδήγησε στα γνωστά capital controls. Η ΕΚΤ, μέσω του Μάριο Ντράγκι, έχει αρνηθεί κάθε σενάριο για «κούρεμα» καταθέσεων, καθώς θεωρεί πως ένα τέτοιο μέτρο θα ήταν επιζήμιο για την ελληνική οικονομία και θα οδηγούσε σε περαιτέρω ύφεση. Το ίδιο σημειώνει και ο Γιοσού Φάμπο της Fitch Ratings, «μπορεί να κάνει καλό στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, αλλά θα προκαλέσει ζημιά στην οικονομία. Οπότε είναι ολότελα αντιπαραγωγικό», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Πάντως, ακόμη και αν οι καταθέτες, τελικά, τη γλυτώσουν, οι αρχές της ΕΕ θα μπορούσαν να δεχθούν νομικές προκλήσεις από τους ιδιώτες πιστωτές.

Διονύσης Μαρίνος

Σχέδιο-σοκ: Ερχονται χαμηλότερες συντάξεις για όλους -Τα τέσσερα σενάρια

Τι θα συμβεί με τους μελλοντικούς συνταξιούχους; Αυτούς, δηλαδή, που δεν βρίσκονται αυτή τη στιγμή κοντά στη συνταξιοδότηση; Το Μνημόνιο έχει απάντηση, αλλά το πώς θα λάβει σάρκα και οστά θα εξαρτηθεί από τις μετεκλογικές διεργασίες.

Όπως σημειώνει η Ημερησία, πρόκειται για ένα παράλληλο σύστημα ασφάλισης που ουσιαστικά θα δίνει χαμηλότερες συντάξεις σε όλους. Η Επιτροπή των «σοφών» που ασχολείται με το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης έχει στο τραπέζι ένα νέο κεφαλαιοποιητικό (εξατομικευμένο) σύστημα με μια εθνική σύνταξη για όλους, χαμηλότερες εισφορές ακόμη και σε συνάρτηση με το φορολογητέο εισόδημα του κάθε πολίτη και τη συμπλήρωση του εισοδήματος είτε από αναλογικές - κυμαινόμενες συντάξεις (χωρίς εγγυημένα από το κράτος ποσοστά) είτε από πρόσθετες επαγγελματικές ή ιδιωτικές συντάξεις.

Και θα συμπεριληφθεί στο τελικό πόρισμα που θα δημοσιοποιηθεί μετά τις εκλογές με τρεις διαφορετικές εκδοχές-σενάρια, στα συνολικά τέσσερα που έχουν ήδη κατατεθεί. Πολλά μέλη της Επιτροπής (συμπεριλαμβανομένων και κορυφαίων δικαστικών) θεωρούν, πάντως, ότι τα «μοντέλα» εξατομίκευσης των κύριων συντάξεων προσκρούουν στο ελληνικό σύνταγμα, το οποίο «θεμελιώνει» την κοινωνική ασφάλιση (άρθρο 22 παρ. 5).

Επιπλέον διατυπώνονται σοβαρές επιφυλάξεις για την... επάρκεια της χρηματοδότησης των ήδη καταβαλλόμενων συντάξεων αν αλλάξει το σύστημα καθώς και για τις ομάδες που, τελικά, θα κληθούν να «σηκώσουν» το κύριο φορολογικό βάρος για τη χρηματοδότηση της εθνικής σύνταξης (μόνο οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι δεν μπορούν να «κρύψουν» εισόδημα).

Το 1ο σενάριο

Το πρώτο σενάριο το οποίο παρουσίασε «κεκλεισμένων των θυρών» ο πρώην υπουργός Γ. Κατρούγκαλος ταυτόχρονα με τη συγκρότηση της Επιτροπής, προβλέπει την ενοποίηση της κύριας και της επικουρικής σύνταξης (παρά το γεγονός ότι το επίσημο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει ότι θα λειτουργεί ένα Ταμείο για την κύρια σύνταξη και ένα Ταμείο για την επικουρική σύνταξη) και την απονομή, χωρίς εισοδηματικά κριτήρια, μιας εθνικής σύνταξης συνδεδεμένης με το «κατώφλι» κινδύνου φτώχειας (60% του μέσου εισοδήματος) και μιας ανταποδοτικής, με βάση τις εισφορές που θα έχουν καταβληθεί στις ατομικές μερίδες κάθε ασφαλισμένου σύμφωνα με τους κανόνες του συστήματος της νοητής κεφαλαιοποίησης.

Η εθνική σύνταξη θα χρηματοδοτείται από τη γενική φορολογία και η ανταποδοτική από τις εισφορές εργαζομένου και εργοδότη, ενώ κατά τη μεταβατική περίοδο και μέχρις ότου «ισορροπήσει» χρηματοδοτικά το σύστημα θα πρέπει να δίνεται κρατική χρηματοδότηση.

Στη μεταβατική περίοδο θα χορηγείται τμήμα σύνταξης για τον χρόνο ασφάλισης έως την ημερομηνία εφαρμογής του νέου Ασφαλιστικού (θα υπολογίζεται με ενιαίο τρόπο λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές του παλαιού συστήματος και τα διαθέσιμα ιστορικά δεδομένα) και δεύτερο τμήμα (με νοητή κεφαλαιοποίηση) για τον χρόνο ασφάλισης με το νέο σύστημα.

Το 2ο σενάριο

Το δεύτερο σενάριο που υποστηρίζει ο καθηγητής Μιλτ. Νεκτάριος (πρώην διοικητής του ΙΚΑ και παλαιότερα πρόεδρος της Εθνικής Ασφαλιστικής), προβλέπει την εξασφάλιση αναπλήρωσης, μέσω της σύνταξης, του 50% του μισθού ύστερα από 35χρόνια στους ασφαλισμένους που ασφαλίστηκαν μετά το 1992. «Και οι πολίτες θα πρέπει με δικά τους μέσα να φροντίσουν για την εξασφάλιση ενός επιπλέον ποσοστού αναπλήρωσης 25%» είτε από πρόσθετη ασφάλιση (π.χ. επαγγελματική).

Οι συντάξεις του 50% θα απονέμονται από το ΙΚΑ στο οποίο θα συγχωνευτούν, ως «υποδιευθύνσεις» όλα τα Ταμεία, με το σύστημα ατομικών μερίδων και προκαθορισμένες χαμηλές εισφορές επί του φορολογητέου εισοδήματος (10% για τις κύριες και 5% για τις επικουρικές).

Με βάση το μοντέλο αυτό (παραλλαγή του σουηδικού) το κράτος θα μπορούσε να διατηρήσει το ΕΚΑΣ, με εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια, για τους πιο φτωχούς συνταξιούχους.

Το 3ο σενάριο

Την απονομή μιας εθνικής σύνταξης σε όλους με βάση κλίμακα εισφορών στο (προ φόρου) εισόδημα που θα «δηλώνεται» στην εφορία, προβλέπει, αντί της καταβολής ασφαλιστικών εισφορών για κύρια σύνταξη, η πρόταση του καθηγητή του Πανεπιστημίου της Κρήτης Δ. Γράβαρη. Οπως εξηγεί στην «Ημερησία», το σημερινό σύστημα δεν είναι βιώσιμο μετά τις μεγάλες ανατροπές που έχουν γίνει στην οικονομία και στην αγορά εργασίας (υψηλή ανεργία, μειωμένες ασφαλιζόμενες αποδοχές λόγω των μειωμένων μισθών και των ευέλικτων μορφών εργασίας). Με βάση την πρόταση αυτή, οι συντάξεις μέσω της γενικής φορολογίας θα μπορούσαν να είναι από 600 ευρώ η κατώτερη έως 1.300 ευρώ η ανώτατη, ανάλογα με το εισόδημα, για όποιον «βγαίνει» στα 65, το ΕΚΑΣ θα μπορούσε να διατηρηθεί, ενώ θα αυξάνονταν τα φορολογικά έσοδα και οι προοπτικές για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Το 4ο σενάριο

Η τέταρτη πρόταση που έχει υποβληθεί στην Επιτροπή, διατηρεί το διανεμητικό χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης προβλέποντας, όμως, την «ταχύτερη» εφαρμογή του ν. 3863/10 για όλους τους ασφαλισμένους ανεξαρτήτως του χρόνου υπαγωγής στην ασφάλιση (σύνταξη με βάση τις εισφορές ολόκληρου του εργασιακού βίου και εγγυημένα ποσοστά αναπλήρωσης). Η απελθούσα κυβέρνηση, στο πλαίσιο των προαπαιτούμενων, έχει ήδη επεκτείνει τον υπολογισμό των συντάξεων για όσους συνταξιοδοτούνται φέτος με βάση τον 3863/10 (βασική + αναλογική) για τον χρόνο ασφάλισης από την 1/1/2011. Με τον υπολογισμό, βάσει του ν. 3863, των νέων συντάξεων για ολόκληρο τον εργασιακό βίο, θα υπάρξουν σημαντικές μειώσεις σε σχέση με τα ποσά τα οποία ανέμεναν οι υποψήφιοι συνταξιούχοι, όμως, αυτές θα δίνουν σε κάθε περίπτωση μεγαλύτερα ποσοστά αναπλήρωσης σε σύγκριση με το υποσχόμενο 50% ή την εθνική σύνταξη. Εγγυημένες παροχές 55% για την κύρια και 12% για την επικουρική, δηλαδή αναπλήρωση του εισοδήματος συνολικά σε ποσοστό 67% για όλους και χωρίς την εφαρμογή της «ρήτρας» του μηδενικού ελλείμματος, προβλέπει μελέτη που έχει εκπονήσει ομάδα εργασίας υπό τον ομότιμο καθηγητή της Παντείου Σ. Ρομπόλη. Η μελέτη στηρίζεται στην παραδοχή ότι το ΑΕΠ θα αυξάνεται με ρυθμό 2% ετησίως κατά μέσο όρο έως το 2050 και ενσωματώνει τις υποχρεώσεις για «κάλυψη» των ελλειμμάτων των Ταμείων κρατώντας τη συνταξιοδοτική δαπάνη στο 16% του ΑΕΠ. Προτάσεις που επιδιώκουν να συνδέσουν ακόμη και την... κύρια σύνταξη με το σύστημα της νοητής κεφαλαιοποίησης σημαίνουν ουσιαστικά «την ανατροπή της κοινωνικής ασφάλισης» σημειώνει ο Σ. Ρομπόλης.

Πηγή 

Γιατί δεν άλλαξε το εκλογικό σύστημα;

γράφει ο Γιώργος Χ. Σωτηρέλης*

Ενα από τα μείζονα ζητήματα που σχετίζονται με αυτές τις εκλογές είναι κατά την άποψή μου το ακόλουθο:

Γιατί παραμένει σε ισχύ ένα αντιδημοκρατικό και αντισυνταγματικό εκλογικό σύστημα, το οποίο ταυτόχρονα αλλοιώνει καθοριστικά τον εκάστοτε συσχετισμό πολιτικών δυνάμεων και νοθεύει τους βασικούς όρους της εκλογικής διαμάχης;

Ας συγκεκριμενοποιήσουμε όμως αυτό το ερώτημα:

Α. Είναι δημοκρατικά θεμιτό και συνταγματικά ανεκτό ένα σύστημα που εισάγει δυσμενή μεταχείριση των συνασπισμών ως προς το πριμ των 50 εδρών και δεν αφήνει κανένα περιθώριο για προεκλογικές συνεργασίες βάσει επεξεργασμένων προγραμματικών συγκλίσεων;

(Η αναλυτική και νομολογιακά τεκμηριωμένη γνωμοδότηση του αείμνηστου δασκάλου μου Αριστόβουλου Μάνεση –ως προέδρου του Επιστημονικού Συμβουλίου της Βουλής– δεν αφήνει καμία αμφιβολία ως προς την κατάφωρη παραβίαση των αρχών της λαϊκής κυριαρχίας και της ισοδυναμίας της ψήφου.

Πλην όμως αυτό δεν μπορεί να ελεγχθεί δικαστικά, διότι κανένα κόμμα δεν τολμά να κατέλθει στις εκλογές με συνασπισμό, να χάσει το πριμ από ένα μεμονωμένο κόμμα με μικρότερο ποσοστό και στη συνέχεια να προσβάλει τη συγκεκριμένη ρύθμιση ως αντισυνταγματική στο Εκλογοδικείο.)

Β. Είναι δημοκρατικά θεμιτό και συνταγματικά ανεκτό να απονέμεται πριμ 50 εδρών στο πρώτο κόμμα χωρίς καμία προϋπόθεση, τόσο ως προς το ποσοστό όσο και ως προς τη διαφορά του από το δεύτερο, με αποτέλεσμα αφ’ ενός μεν να ευνοείται σκανδαλωδώς ακόμη και ένα μικρό πρώτο κόμμα (όπως συνέβη στις εκλογές του Μαΐου του 2012 με τη Νέα Δημοκρατία του 18,85%), αφ’ ετέρου δε να συμπιέζονται υπέρμετρα τα μικρότερα κόμματα μετατρεπόμενα σε θύματα μιας τεχνητής και χειραγωγικής πόλωσης;

Γ. Είναι δημοκρατικά θεμιτό και συνταγματικά ανεκτό να υπάρχουν εκλογικές περιφέρειες στις οποίες παραβιάζεται κάθε έννοια ισοδυναμίας της ψήφου, καθώς το μέγιστο μέρος –ενίοτε δε και το σύνολο…– των εδρών τους απονέμεται στο πρώτο κόμμα στην επικράτεια, χωρίς κανένα κριτήριο και ασχέτως του ποιο είναι το πρώτο κόμμα στη συγκεκριμένη εκλογική περιφέρεια;

Με βάση λοιπόν αυτά τα δεδομένα, που αναπτύχθηκαν κατ’ ανάγκην σχηματικά και ελλειπτικά, η προέκταση των ανωτέρω ερωτημάτων είναι εύλογη:

Ποιος ευθύνεται για το ότι δεν έχει αλλάξει έως τώρα το εκτρωματικό αυτό εκλογικό σύστημα, που παραβιάζει ευθέως, πέραν των άλλων, τη θεμελιώδη συνταγματική επιταγή (του άρθρου 52) για «ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της εκλογικής θέλησης»;

Για τη Νέα Δημοκρατία η απάντηση είναι μάλλον αυτονόητη: αυτή ψήφισε, με μικροκομματικό σχεδιασμό, το εκλογικό σύστημα στη σημερινή άκρως προβληματική εκδοχή του (εισάγοντας τη διαφοροποίηση των συνασπισμών και προσθέτοντας 10 έδρες στο αρχικό πριμ του νόμου Σκανδαλίδη) και αυτή άντλησε έως τώρα τα περισσότερα οφέλη, με αποκορύφωμα τις εκλογές του Μαΐου του 2012, κατά τις οποίες κυριολεκτικά διασώθηκε χάρη στο πριμ…

Για το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, αντίθετα, η στάση τους δεν είναι ευεξήγητη. Γιατί άραγε δεν επέβαλαν αλλαγή του εκλογικού συστήματος ούτε μετά τις εκλογές του Μαΐου του 2012 (όταν είχαν λάβει συνολικά 19,31%, δηλαδή ποσοστό μεγαλύτερο από αυτό της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ) αλλά ούτε και μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2012, παρότι συμμετείχαν (αρχικά από κοινού και στη συνέχεια μόνο το ΠΑΣΟΚ) σε κυβέρνηση συνεργασίας;

Και τι νόημα είχε το ότι κατέθεσαν, μετά την απομάκρυνση από την κυβέρνηση (και αφού υπέστησαν –και λόγω εκλογικού συστήματος– ταπεινωτικές ήττες), παραπλήσιες προτάσεις απλής αναλογικής;

Ακόμη μεγαλύτερη, όμως, είναι η απορία για τον ΣΥΡΙΖΑ (πολλώ δε μάλλον όταν ηχούν ακόμη στα αυτιά μας οι βεβαιώσεις του κ. Τσίπρα ότι ταυτίζεται με «κάθε λέξη του Συντάγματος»). Γιατί δεν επέβαλε, παρότι είχε και τη χρονική ευχέρεια αλλά και την κοινοβουλευτική ισχύ, ένα σύστημα απλής αναλογικής άμεσης εφαρμογής (καθώς είναι βέβαιο ότι ψηφιζόταν από τα 2/3 της Βουλής, με μόνη πιθανή αντίδραση της Νέας Δημοκρατίας);

Γιατί, έστω, δεν θέσπισε έναν εκλογικό νόμο μακράς πνοής, για τις μεθεπόμενες εκλογές, που θα αντιμετώπιζε με μεγαλύτερη περίσκεψη, εν όψει και των νέων εκλογικών δεδομένων, όλα τα επίμαχα ζητήματα που άπτονται της πολιτικής ισότητας, της ισοδυναμίας της ψήφου (αλλά με ασφαλιστικές δικλίδες κυβερνησιμότητας) και του τρόπου ανάδειξης των βουλευτών;

Αντί όλων αυτών ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πήρε καμιά πρωτοβουλία, καταφεύγοντας και αυτός, με τη σειρά του, στον παραδεδομένο μακιαβελισμό των κομμάτων εξουσίας, είτε μέσω κυνικών υπαναχωρήσεων και υπεκφυγών είτε μέσω της αιδήμονος σιωπής (η οποία χαρακτηρίζει βέβαια, με τιμητική εξαίρεση τον κ. Γλέζο, και όλα τα –λαλίστατα κατά τα άλλα– στελέχη της ΛΑ.Ε., καθώς και τον πολιτικά ανεκδιήγητο κυβερνητικό εταίρο του ΣΥΡΙΖΑ).

Εύχομαι και ελπίζω η επιλογή αυτή να μην αποδειχθεί μπούμερανγκ για τον ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή να μην καταλήξει σε μια τεχνητή και εκβιασμένη αναδιάταξη των πολιτικών συσχετισμών προς όφελος της Νέας Δημοκρατίας.

Σε κάθε όμως περίπτωση, το κρίσιμο είναι ότι τα κόμματα που αυτοπροσδιορίζονται σαν «προοδευτικά» ή «αριστερά» (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) πρέπει αφ’ ενός μεν να κάνουν επιτέλους την αυτοκριτική τους για τις ουκ ολίγες έως τώρα τραυματικές για τους θεσμούς επιλογές τους, αφ’ ετέρου δε να θέσουν το ζήτημα του εκλογικού συστήματος σε πρώτη προτεραιότητα, συνειδητοποιώντας επιτέλους ότι δεν πρόκειται για ένα απλό και ευκαιριακό ζήτημα μικροπολιτικής, αλλά για ένα μείζον ζήτημα αρχής, στο οποίο κρίνεται όχι μόνον η δημοκρατική ευαισθησία και η πολιτική τους συνέπεια, αλλά και ο ειλικρινής σεβασμός τους προς το ίδιο το Σύνταγμα.

* καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Ενθουσιασμός και αξιοπρέπεια

Για ποια ελπίδα, ποιο όραμα, ποια προοπτική εξακολουθούν να μιλάνε οι αθεόφοβοι; | ΕUROKINISSI 

γράφει ο Γιώργος Σταματόπουλος

Μα πού πήγε εκείνη η αξιοπρέπεια; Ολοι θυμόμαστε ότι ήταν το κύριο πολιτικό σύνθημα στις εκλογές του Γενάρη. Ουδείς την έχει αναφέρει σε τούτο το προεκλογικό παιγνίδι, ούτε μια φορά. Τι έγινε; Τη χάσαμε; Και πώς ζούμε χωρίς αυτή; Πώς, πότε και γιατί τη χάσαμε; Μήπως είχαμε κάνει λάθος και της είχαμε προσδώσει σημασία που δεν θα ‘πρεπε;

Μήπως εγκαταλείψαμε το αξιακό μας σύστημα ή μήπως οι ίδιες οι αξίες βλέποντας την αδιαφορία μας πήραν των ομματιών τους; Δεν την ακούω πάντως, όταν αριθμούνται τα ηθικά πλεονεκτήματα των μονομάχων από τους ίδιους ή τους κολαούζους τους. Την άτιμη...

Μαζί της εξαφανίστηκε κι εκείνος ο θαυμάσιος ενθουσιασμός για την πρώτη φορά Αριστερά που απογειώθηκε κατά το δημοψήφισμα μ’ εκείνο το μοναδικό -κόντρα στη βάρβαρη προπαγάνδα ξένων και ντόπιων μέσων ενημέρωσης- «όχι», που εκτοξεύτηκε στο 61,3% (και το πήρε ο διάολος επειδή ο τότε πρωθυπουργός τρομοκρατήθηκε και δεν ήξερε τι να το κάνει· το έκανε «ναι» και ησύχασαν όλοι· κι εμείς μαζί με τους βιομήχανους και τους εταίρους και το Ποτάμι, τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ, τους ΑΝ.ΕΛΛ.). Αρτζι, μπούρτζι και λουλά.

Μάλλον συνέβη το εξής: την «κατακτήσαμε» την αξιοπρέπεια, την καμαρώσαμε, τη θωπεύσαμε, την εσωτερικεύσαμε. Ναι, αυτό είναι το μεγαλείο του ανθρώπου: να εσωτερικεύει την Ιστορία, τον πολιτισμό και τις αξίες και ελεύθερος πλέον να προτάσσει τη λογική της εξουσίας. Μανία που έχουν μερικοί να υποστηρίζουν ότι η εξουσία παραμορφώνει τον άνθρωπο (μέσα κι έξω)...

Τώρα, πού τρύπωσε ο ενθουσιασμός, ουδείς γνωρίζει. Τον καταχώνιασαν σε αβύσσους κάποιοι επιτήδειοι; Για ποια ελπίδα, ποιο όραμα, ποια προοπτική εξακολουθούν να μιλάνε οι αθεόφοβοι; Με μισή καρδιά θα ψηφίσουν οι περισσότεροι, βουρκωμένοι από την οργή και την παραίτηση. Ας πάψουν λοιπόν τα μεγάλα λόγια· ενοχλούν.

Ας κάνει ο καθείς τη δουλίτσα του χωρίς να προκαλεί, όμως, το λαϊκό αίσθημα, ας το αφήσουν στο δράμα του. Η ψήφιση των τριών μνημονίων απαγορεύει την όποια ρητορική, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Και, εντάξει, πειστήκαμε πως στην πολιτική δεν χωρεί η ηθική ή η αισθητική· κυριαρχεί μόνον η άτεγκτη λογική της εξουσίας. Το μάθαμε κι ας αρνηθήκαμε επί πολύ καιρό να γίνουμε κάτοχοι μιας τέτοιας γνώσης.

Εχει γούστο. Με ρωτάει κάποιος από μια παρέα μεσηλίκων τι θα ψηφίσω και δεν απαντώ αμέσως. Πώς σπάει ο διάολος το ποδάρι του και κάποιος άλλος με ρωτά τι ομάδα είμαι(!). Πάλι τον κοιτώ αμήχανος. Με κοιτάνε με τη σειρά τους περίεργα, απαξιωτικά πώς και σηκώνονται και φεύγουν.

Πού μπλέξαμε μ’ αυτόν τον μαλάκα έλεγαν -σίγουρα- μεταξύ τους καθώς απομακρύνονταν. Θεωρούσαν ότι είμαι ανάξιος ν’ ασχοληθεί κάποιος μαζί του και ας μ’ αρέσει το παιγνίδι (είμαι φανατικός φίλος του homo ludens) και ας θεωρώ δεύτερη φύση την πολιτική (όταν όμως συμμετέχουν όλοι και όχι μόνον οι επαγγελματίες και οι παρατρεχάμενοι...).

Κάπως έτσι διαμορφώνονται οι κοινωνικές σχέσεις: με βάση την οπαδικότητα και ας υπερασπίζεσαι εσύ το μεγαλείο τού συνανήκειν και της συλλογικότητας· αυτά είναι για σαλούς μόνο, χαλάνε τη σούπα των χωρατών και του φανατισμού. Προεκτείνεται αυτό και στην πολιτική όπως υπάρχει σήμερα, όπως διαρθρώνει την κοινωνία και την Πολιτεία. Βοήθειά μας, εντούτοις... Κάτι ξεκινήσαμε να λέμε για αξιοπρέπεια και ενθουσιασμό, σε κοινοτοπίες καταλήξαμε...

Μήπως δεν τα λέγαμε στα σοβαρά;

γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Στις βραδινές αφισοκολλήσεις των '80ς μόνο οι κολόνες της ΔΕΗ δεν έπαιζαν ξύλο. Όλοι οι άλλοι, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα έτρωγαν μία γροθιά στο πρόσωπο ή έναν κουβά με κόλλα στο κεφάλι. Και το ξημέρωμα, τύλιγαν τις πολιτικές τους απόψεις σαν ψάρια, σε πρωτοσέλιδα για κλέφτες, συνεργάτες των Ναζί, μίζες, σκάνδαλα, γκόμενες. Σε γαλάζια και πράσινα καφενεία. Με τεράστια καραβάνια από λεωφορεία να διατρέχουν τη χώρα, μεταφέροντας πλαστικές σημαίες μέσα σε κομματικά χέρια. Ναι, τότε υπήρχε  original, βαλκανική πόλωση. Τώρα, απλώς, παίζουν τις κουμπάρες. Όποιος έχει ζήσει εκλογές στα '80ς, βλέπει σήμερα τα κομματικά περίπτερα το ένα δίπλα στο άλλο και ψάχνει, ενστικτωδώς, γωνιά για να κρυφτεί, κράνος για να φορέσει. Δεν χρειάζεται. Η πρόοδος στον πολιτικό μας πολιτισμό είναι τεράστια. Υποτίθεται ότι τα σκάσαμε χοντρά στο τρίτο μνημόνιο για να αγοράσουμε την ίδια αλήθεια και να τελειώσουμε με τα διχαστικά. Είχαμε, λέει, κοπεί στα δύο. Κουταμάρες. Αν έσκαγε η ίδια κρίση στη δεκαετία του '80, τώρα θα είχε γίνει της Κορέας. Απλώς δεν θα είχαμε χωριστεί σε δύο χώρες, αλλά σε πολλές περισσότερες.

Πώς άρχισε να αλλάζει όλο αυτό; Ε, έγιναν πολλά. Σχηματίστηκαν οι κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα που υποχρέωσαν τους πολιτικούς να μιλήσουν για άρση των διαχωριστικών γραμμών. Μετά άρχισαν να αλλάζουν και τα πρόσωπα. Μπορούσε, ας πούμε, να βγαίνει ο Σημίτης και να ζητά από τον λαό να μην ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά; Δεν του πήγαινε. Και ο Καραμανλής θα βαριόταν να απαντήσει. Είπαμε, γίναμε και Ευρωπαίοι. Έτσι σβήνουν τα πάθη.

Θα μου πείτε ότι όλα αυτά είναι τα σημάδια της προόδου. Καμία αντίρρηση. Ζούμε στην εποχή των social media και στους καιρούς όπου σοφία είναι η επίγνωση της ματαιότητας.  Έχω, όμως, την αίσθηση, ότι η στάση των πολιτών προηγείται του πολιτικού λόγου. Ακόμα και η αδιαφορία ή η κόπωση, συνιστούν στοιχεία πολιτικής συμπεριφοράς που δεν βρίσκει αντιστοίχιση στο περιεχόμενο του πολιτικού διαλόγου. Σε μεγάλο βαθμό οι πολιτικοί συνεχίζουν να υιοθετούν κώδικες του παρελθόντος. Ειδικά ο Τσίπρας, γίνεται τόσο '80ς που απορείς γιατί δεν παίζουν Culture Club στις συγκεντρώσεις. Βέβαια, δεν πας να κερδίσεις εκλογές χωρίς διλήμματα, πόλωση και με καλούς τρόπους. Άλλωστε και οι πολίτες, αυτοί οι cool και ψύχραιμοι πολίτες, είναι πάντα πρόθυμοι να μετάσχουν στη χυδαία πελατειακή σχέση της συναλλαγής. Ωστόσο, αυτά δεν αναιρούν την πρόοδο που έχουμε κάνει, στις πλατείες, στις συγκεντρώσεις και στον τρόπο με τον οποίο συζητάμε. Και όταν βλέπω τα κομματικά περίπτερα, το ένα δίπλα στο άλλο, σκέφτομαι ότι εκείνα με τους δωσίλογους και τους γερμανοτσολιάδες, μάλλον δεν τα λέγαμε στα σοβαρά. 

Απολογισμός...

γράφει ο Γιάννης Παντελάκης

Διαβάστε εδώ τι έγινε χθες, στην τελευταία μέρα της προεκλογικής περιόδου.

Λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες, κι ένας μικρός απολογισμός για την προεκλογική περίοδο θα είναι απογοητευτικός. Μάθαμε ποια ισοδύναμα μέτρα θα προταθούν στους δανειστές για κάποιες ρυθμίσεις που περιλαμβάνονται στο μνημόνιο και οι οποίες από, σχεδόν το σύνολο των κομμάτων, κρίνεται ότι δεν μπορούν να εφαρμοστούν; Γίναμε σοφότεροι για το ποιος θα συνεργαστεί με ποιον-ποιους μετεκλογικά, δεδομένου ότι δεν πρόκειται κανένας να πάρει αυτοδυναμία;

Ακούσαμε για κάποιο παραγωγικό μοντέλο το οποίο προτείνουν οι πολιτικές δυνάμεις και το οποίο θα διαδεχτεί την οικονομική φούσκα που έσκασε πέντε χρόνια πριν και τα αποτελέσματα της οποίας βιώνουμε; Υπήρξε κάποια μικρή έστω δόση αυτοκριτικής από τα κόμματα που οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο; Είπαν πως η χώρα αυτή θα πάψει να ζει σε καθεστώς μνημονίων;

Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε δεκάδες ακόμα ερωτηματικά, αλλά όλα θα έχουν αρνητική απάντηση. Η προεκλογική περίοδος δεν είχε ουσιαστικό περιεχόμενο, σε μεγάλο βαθμό ήταν αδιάφορη και κινήθηκε στη λογική του εντυπωσιασμού. Όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα. Χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, ανάδειξη της παραπολιτικής, πολιτικά κουτσομπολιά, καταγγελίες αναπόδεικτες, κραυγές, εύκολοι χαρακτηρισμοί και υποσχέσεις, πολλές γενικόλογες υποσχέσεις.

Όσοι ψηφίσουν -στην πλειονότητά τους, όταν βρεθούν μπροστά στην κάλπη- θα ψηφίσουν αρνητικά. Για το μικρότερο κακό. Η ψήφος τους δεν θα έχει μέσα δόσεις αισιοδοξίας και ελπίδας. Ο καθένας έχει ένα διαφορετικό κριτήριο, αλλά αυτό απέχει πολύ από μια θετική ψήφο. Ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, που ήδη βιώνει συνθήκες ανέχειας και φτώχειας, ένα άλλο κομμάτι στο οποίο κυριαρχεί ο φόβος, οι νέοι άνθρωποι που αναζητούν λύσεις εκτός συνόρων, όσοι ανησυχούν για το μέλλον, δεν έχουν να περιμένουν πολλά. Δεν μίλησαν γι’ αυτούς...

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών